Mar 082013
 

Εκείνος είναι εξήντα, εκείνη 56, είναι και οι δυο ανασφάλιστοι και μετά από περιπέτεια που είχε αυτή με την καρδιά της, έφυγαν από το νοσοκομείο με ένα εξιτήριο και χρέος στο Δημόσιο Ταμείο γύρω στα 800 ευρώ. Μετά από αυτό μάθανε για το κοινωνικό ιατρείο και έρχονται κάθε μήνα για τη μηνιαία τους φαρμακευτική αγωγή. Σήμερα ήρθε μόνο αυτός, πήρε τα χάπια της πίεσής του, ευχαρίστησε και έφυγε, μόλις κατέβηκε τις σκάλες ξαναγύρισε, μας ξαναπλησίασε δειλά και ρώτησε αν μπορούσε να πάρει και τα φάρμακα της γυναίκας του, που είναι στην Αλβανία για να παρασταθεί στην κόρη τους, που μόλις έφερε στον κόσμο το πρώτο τους εγγόνι. Ο φαρμακοποιός μας, του τα έδωσε, μας ξαναευχαρίστησε και είπε “Σήμερα φεύγει ένας φίλος μου για την πατρίδα και θα της τα στείλω, θα χαρεί πολύ η γυναίκα μου, είναι ένα δώρο γι αυτήν, σήμερα που γιορτάζετε εσείς οι γυναίκες”. Μερικές φορές οι πράξεις και οι τρυφερές σκέψεις που κάνουμε για έναν άνθρωπο που μας συντροφεύει τόσα χρόνια είναι πολύ ανώτερες από όλα τα λόγια του κόσμου!

Sorry, the comment form is closed at this time.