Σαν ιατρός προς ασθενή

 Απόψεις  Comments Off on Σαν ιατρός προς ασθενή
Jun 142015
 

Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε,
Σαν ιατρός προς ασθενή, προς συγγενή που φροντίζει ασθενή, προς ανθρώπους που γνωρίζουν εκ των έσω τα της υγείας για τα προβλήματά που αντιμετωπίζω στην άσκηση του λειτουργήματός μου, και μάλιστα στο δημόσιο Κέντρο Υγείας Ζαγοράς. Θα κρίνεις αν σε αφορούν τα όσα εκθέτω, και αν σε ενδιαφέρει να με στηρίξεις. Λέγομαι Κυριάκος Δ Ιωάννου και είμαι Θεσσαλονικιός (Γεννήθηκα το 1974). Σπούδασα στο Αριστοτέλειο, και έδωσα τον Όρκο του Ιπποκράτη. Αισθάνομαι ότι τον ασπάζομαι πιστά. Εμπεριέχει όλη την ιατρική δεοντολογία, την οποία προσπαθώ να έχω ως κατευθυντήρια οδηγία.

Πήρα την ειδικότητα της Γενικής Ιατρικής στο κέντρο υγείας Νέας Μαδύτου (2008) και εκπαιδεύτηκα κυρίως στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.(2008 ως 20012). Διδάχθηκα, να ανακουφίζω τον σωματικό πόνο, και να λειτουργώ εκτελώντας ιατρικές πράξεις σύμφωνα με το βιβλίο ιατρικών πράξεων [ LOG BOOK ] της Γενικής Ιατρικής– Ελεγείας. Επίσης διδάχθηκα να κάμω οικογενειακή ιατρική και να μην προωθώ συμφέροντα επιβαρύνοντας και ταλαιπωρώντας τον ασθενή. Τον Νοέμβρη του 2012 διορίσθηκα στο Κέντρο Υγείας Ζαγοράς ως ειδικός Γενικός Ιατρός, σε άμεση και επί της ουσίας διασύνδεση με το νομαρχιακό νοσοκομείο Βόλου. Αυτό δεν ήταν δυνατό να εφαρμοσθεί καθώς μου απαγορεύτηκε να εξετάζω αλλά μου δόθηκε προφορική οδηγία να ξεπλένω συνταγές και μόνο.

Είχα κατά νου να εφαρμόσω όσα διδάχθηκα, αλλά συνάντησα αδιανόητες για μένα αντιδράσεις και απειλές από πλευράς του προϊσταμένου μου κ.Ακρίβου. Σε υπηρεσιακά πλαίσια, εκτέλεσα όλες τις `προφορικές` εντολές που δέχθηκα και έδειξα ανοχή σε συμπεριφορές που δεν αρμόζουν σε δημόσιο υπάλληλο, σε ιατρό επιστήμονα, σε συνεργάτη. Ο Προϊστάμενος κ.Ακρίβος, όμως, από την πρώτη εβδομάδα, μου είχε υποδείξει ότι «όσα είχα κατά νου θα έπρεπε να τα ξεχάσω και να αρκεστώ να εφαρμόζω οδηγίες». Δεν φανταζόμουν ότι θα δεχόμουν απροκάλυπτα εκβιασμό να αφομοιωθώ στο υπάρχον καθεστώς, αν δεν ήθελα να προκύψουν καταγγελίες από πολίτες ότι τους εξυβρίζω είτε ότι δεν τους εξυπηρετώ.

Έγινε εμμέσως σαφές, δηλαδή, από τον υπεύθυνο προϊστάμενό μου Ιατρό, ότι οφείλω να εξυπηρετώ συγκεκριμένα συμφέροντα, οικονομικά κυρίως. Καθώς δεν είχα κανένα απολύτως σκοπό να παραβιάσω ούτε στο ελάχιστο την ιατρική δεοντολογία, τα επεισόδια ήταν σχεδόν συνεχή. Παρά τα επεισόδια υπήρχε προσέλευση σημαντική στο ιατρείο μου και πλέον λαμβάνει δημόσιος εξευτελισμός μου από τον ίδιο τον κ.Ακρίβο πέρα από ορισμένους `δυσαρεστημένους` πολίτες και προωθείται ο κόσμος σε τακτικά ιατρεία που διατηρούν όχι ειδικοί αλλά ανειδίκευτοι αγροτικοί ιατροί. Μου απαγορεύτηκε η φροντίδα των γερόντων στο σπίτι, σε πρωϊνό ωράριο και αφιλοκερδώς, και στα πλαίσια ομάδας με αγροτικό ιατρό και επισκέπτρια υγείας – όπως προβλέπεται. Μου απαγορεύτηκαν η ρύθμιση ασθενών με παθήσεις όπως η υπέρταση, η λήψη επιχρίσματος για τεστ παπανικολάου, ο καθαρισμό ωτών, η ρύθμιση σιντρόμ, η αφαίρεση κύστεων και λιπομάτων, η εκπαίδευση των συγγενών ασθενών με εγκεφαλικό ή σοβαρή αναπηρία και πολλά άλλα που προβλέπονται και αποτελούν καθημερινή πρακτική της γενικής ιατρικής.

Δεν είχα, όμως, σκοπό να προωθήσω φυτικά συμπληρώματα, ούτε να χορηγώ επιθέματα κολοπλαστ σε ασθενείς χωρίς σακχαρώδη διαβήτη και κυρίως χωρίς κατακλίσεις. Δεν έχω θέση για την επιλογή του πολίτη να κάμει χρήση παραφαρμάκων – συμπληρωμάτων αλλά μου είναι αδιανόητο να προωθούνται σε δημόσια υπηρεσία και διαβητικοί να φθάσουν σε προγαγγραινώδη κατάσταση με προσδοκίες ίασης από σιρόπια φυτικά. Δεν είχα σκοπό να ζητήσω «συνεργασία» από ιδιώτες συναδέλφους που δεν φαίνονται στο σύστημα συνταγογράφησης. Δεν είχα κατά νου να κάμω τα ψώνια μου στον μπακάλη την ώρα του ωραρίου μου, ούτε να εφημερεύω από το σπίτι μου και να με καλύπτουν οι συνάδελφοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην περιοχή ευθύνης του κέντρου υγείας υπάρχουν νεφροπαθείς και καρκινοπαθείς τους οποίους δεν έχω δει ποτέ διότι τα βιβλιάριά τους προσέρχονται απουσία τους. Υπάρχει, πρόθεση από συναδέλφους νοσοκομειακούς ογκολόγους και λοιπούς ειδικούς για συνεργασία, όσο αφορά σε καρκινοπαθείς, ώστε η κλινική εξέταση και αξιολόγηση ασθενών να γίνεται εδώ και η θεραπεία να τροποποιείται τηλεφωνικά. Παρ’ όλα αυτά, μου έχει απαγορευτεί με τραμπουκισμό από τον προϊστάμενο κάθε ιατρική πράξη πέρα από την επανάληψη συνταγών άλλων ιατρών για ασθενείς που δεν συνάντησα ποτέ στην πλειοψηφία τους.

Αγαπητή φίλη, αγαπητέ φίλε,

Όλα τα παραπάνω είναι απλά και μόνο ενδεικτικά των συνθηκών υπό τις οποίες εργάζομαι.

Απευθύνομαι σε εσένα μέσω διαδικτύου για να σου ζητήσω πρώτα την προσοχή σου και την γνώμη σου. Στην συνέχεια, χρειάζομαι την συμπαράστασή σου. Σε ενδιαφέρει η παροχή Υγείας, η κατασπατάληση δημόσιων πόρων. Σε ενδιαφέρει η διάδοση αυτού του γράμματος. Φρόντισε να φθάσει σε άλλους πολίτες και ασθενείς. Φρόντισε να φθάσει και σε άλλους γιατρούς που δίνουν αντίστοιχη καθημερινή μάχη.

Κινδυνεύω να κατηγορηθώ για παραπτώματα τα οποία όχι μόνο δεν διέπραξα αλλά αντιθέτως ανέδειξα στο χώρο εργασίας μου.

Κυριάκος Δ. Ιωάννου
Γενικός Ιατρός Κ.Υ. Ζαγοράς

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://pitsirikos.net/

δεξιά αρβύλα

 Απόψεις  Comments Off on δεξιά αρβύλα
Jun 132015
 
με τους συστημικούς χαβαλέδες του ράδιο αρβύλα ποτέ δεν γούσταρα να ασχοληθώ και σιγά μην τους αφιέρωνα και ολόκληρο ποστ, ακόμα και για να τους κράξω
από παλιά μου ήταν αδιάφοροι κι αυτό επειδή ενώ στα κανακόπουλα διακρίνω κάποιο σχετικό “χιούμορ” και ότι έχουν να δώσουν, καπελώνονται πλήρως (και συνειδητά) απ’τον αρχιτενεκέ κανάκη με το δαπίτικο το “χιούμορ” για 60χρονους
αυτός είναι ο ιθύνων νους της εκπομπής και όταν βάζεις το νου μαζί με τον κανάκη, είναι από μόνο του αστείο (και δυστυχώς και το μόνο αστείο)
πάντα πίστευα ότι ο χαβαλές του φρέντο, όπως και το απολίτικο και άκρως συστημικό τσουβάλιασμα που κάνουν στην πολιτική, όχι μόνο δεν είναι αστεία, αλλά είναι και επικίνδυνα για τα εφηβικά μυαλά στα οποία απευθύνονται
δεν ήταν έκπληξη λοιπόν για μένα, όταν διάβασα και άκουσα ότι τελευταία, απέκτησαν μια εμμονή με την Κωνσταντοπούλου συναισθανόμενοι(sic) το μένος και το άγχος της εγχώριας διαπλοκής
αλλά τι να σας πρήζω τώρα εγώ? αφού μια χαρά τα λέει ο SFY
 Ενώ εκπομπές στην ίδια την κρατική τηλεόραση της Γερμανίας αποδομούν τα απλοϊκά και σαθρά επιχειρήματα Ευρωπαίων νεοφιλελεύθερων και ελληνικής αστικής ελίτ για την ελληνική κρίση χρέους, ο Λάτσης επιστρατεύει τους υπαλλήλους του για να προβάλλουν σκετσάκια που θα έκαναν έναν Πάγκαλο να κάνει… κοιλιακούς από τα γέλια.
Η Ράδιο-Αρβύλλα του γυμνασιακού χαβαλέ φτύνει στα μούτρα τα θύματα της ανθρωπιστικής κρίσης και των 7.000 αυτοκτονιών, ταυτίζοντάς τα με τα κομματόσκυλα και τους σημιτανθρώπους του εγχώριου ευρωλιγουρισμού (οι οποίοι εξακολουθούν να παραμένουν στο απυρόβλητο ακόμα και επί “κυβέρνησης της Αριστεράς”).

Οι τάχα μου “αντισυστημικοί” κλόουν δεν έφτιαξαν ποτέ σατιρικό βιντεάκι για τον Όμιλο ΑΝΤΕΝΝΑ TV, που μόνο για τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων κατά τα έτη 2011-2014 χρωστάει στο ελληνικό δημόσιο ποσό που ανέρχεται στα 6.498.082 ευρώ.

Και φυσικά ο Σερβετάς δεν πρωταγωνίστησε ποτέ σε σκετς υποδυόμενος τον τζαμπατζή Κυριακού ή τον γιο του να διαπραγματεύεται ευνοϊκή ρύθμιση αποπληρωμής των χρεών του ΑΝΤ1 προς τις τράπεζες για τα δάνεια άνω των 170 εκατομμυρίων ευρώ που έχει λάβει.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://kato-kefali.blogspot.gr/

Η χώρα που άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Η χώρα που άφησε τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν
Jun 122015
 

Και με τη βούλα του ΔΝΤ ανακοινώθηκε ότι φέτος η Ισλανδία πέτυχε οικονομική ανάκαμψη «χωρίς να υπονομεύσει το κράτος πρόνοιας» στην υγεία και την εκπαίδευση. Πώς το πέτυχε; Στην ουσία αφήνοντας τις τράπεζες να καταρρεύσουν…

Βέβαια η Ισλανδία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, ενώ τον περασμένο Μάρτιο επισήμως ενημέρωσε τις Βρυξέλλες ότι σταματά και τις διαδικασίες ένταξής της στηνΕυρωπαϊκή Ένωση.

Αυτό που αποφάσισε τώρα η κυβέρνηση της χώρας είναι να επιβάλει φόρο στουςπιστωτές που επιδιώκουν να πάρουν πίσω περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών που κατέρρευσαν, ενώ ταυτόχρονα καταργεί σταδιακά τους περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων που είχαν επιβληθεί μετά την οικονομική κρίση του 2008. Και σε μια προσπάθεια να εμποδίσει τους ξένους επενδυτές να αποσύρουν μαζικά δισεκατομμύρια που είχαν «παγώσει» τα τελευταία χρόνια στις ισλανδικές τράπεζες, αναλήψεις μεγάλων ποσών και μετακίνησή τους στο εξωτερικό θα φορολογείται με 39%!

«Αυτό είναι ένα ορόσημο, ένα χαρούμενο ορόσημο» διακήρυξε περιχαρής ο υπουργός Οικονομικών της χώρας Bjarni Benediktsson. Η κυβέρνηση, είπε, θέτει τις βάσεις για την οικονομική ανάπτυξη και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των πολιτών της. «Περιμένω να δω μια ριζική αλλαγή στο τοπίο μέσα στους επόμενους 6-12 μήνες», τόνισε στον Guardian.

Προς το παρόν τα συνταξιοδοτικά ταμεία απαγορεύεται να επενδύσουν εκτός Ισλανδίας και η πρόσβαση σε ξένο νόμισμα ελέγχεται. Οι περιορισμοί στις μετακινήσεις κεφαλαίων επιβλήθηκαν τον Νοέμβριο του 2008 μετά την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της χώρας που έφερε την Ισλανδία στο χείλος της χρεοκοπίας. Οι τρεις μεγαλύτερες τράπεζες – Glitnir, Landsbanki and Kaupthing- χρεοκόπησαν το 2008, έχοντας φορτωθεί με χρέη που ισοδυναμούσαν με 10 φορές το ΑΕΠ της χώρας. Η κυβέρνηση τότε αρνήθηκε να φορτωθεί αυτά τα χρέη, εξοφλώντας με χρήματα των φορολογούμενων τους Βρετανούς και Ολλανδούς πιστωτές που κατέφυγαν στα δικαστήρια.

Ωστόσο, το 2013 διεθνές δικαστήριο δικαίωσε την απόφαση της Ισλανδίας, αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα αυτού του είδους των κρατικών εγγυήσεων για τα χρέη των τραπεζών.

Η Ισλανδία επίσης αποφάσισε να κυνηγήσει δικαστικά τους τραπεζίτες της, σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές χώρες και τις ΗΠΑ όπου οι τράπεζες μπορεί να πληρώνουν πρόστιμο αλλά οι τραπεζίτες συνεχίζουν ελεύθεροι τη δουλειά τους. Ο διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας Kaupthing, για παράδειγμα, καταδικάστηκε σε 4-5 χρόνια φυλάκιση.

Η οικονομία της Ισλανδίας αναπτύσσεται πάλι με βάση τον τουρισμό και την αλιεία, προτιμώντας να προχωρήσει σε υποτίμηση της κορόνας, πράγμα που είχε μεν αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών για τους Ισλανδούς, αλλά από την άλλη ενίσχυσε σημαντικά τις εξαγωγές.

 

Πίνακας που δείχνει σχέση χρέους-ΑΠΕ στην Ισλανδία με πρόβλεψη μέχρι το 2020Πίνακας που δείχνει σχέση χρέους – ΑΠΕ στην Ισλανδία με πρόβλεψη μέχρι το 2020 | Πηγή IMF

Το ΔΝΤ -που χορήγησε δάνειο ύψους 2,1 δισ. δολαρίων στο Ρέικιαβικ στην κορύφωση της κρίσης- δήλωσε τον Μάρτιο ότι η κυβέρνηση έχει κάνει καλή πρόοδο στη βελτίωση της οικονομικής σταθερότητας και την περασμένη Κυριακή η Βουλή ψήφισε με 56-0 αποχή υπέρ του σχεδίου σταδιακής κατάργηση των περιορισμών στη μετακίνηση κεφαλαίων. Παράλληλα το χρέος έχει μειωθεί σημαντικά, η ανεργία επίσης και οι οικονομικοί δείκτες δικαιολογούν κάθε αισιοδοξία.

 

Πίνακας που καταγράφει την πτώση της ανεργίας στην ΙσλανδίαΠίνακας που καταγράφει την πτώση της ανεργίας στην Ισλανδία | Πηγή: IMF

Περίπου 1,200 δισ. κορόνες έχουν «παγώσει» λόγω των περιορισμών -δηλαδή κάπου 9 δισ. δολάρια- και ορισμένες συναλλαγές που σχετίζονται με τις «αμαρτωλές» τράπεζες θα παραμείνουν υπό περιορισμό, προκειμένου να μην επιτραπεί σε  κανέναν να παρακάμψει τα απαγορευτικά μέτρα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

“Σχέδιο Μάρσαλ”; Τι λένε οι άνθρωποι!

 Απόψεις  Comments Off on “Σχέδιο Μάρσαλ”; Τι λένε οι άνθρωποι!
Jun 112015
 

Την ώρα που ο «φίλος της Ελλάδας», ο Μπάρακ Ομπάμα, καλούσε την Ελλάδα να… «σοβαρευτεί», τουτέστιν να συνεχίσει να ζει υπό το καθεστώς των Μνημονίων, των τοκογλύφων, των διεθνών και εγχώριων αρπακτικών, ο υπουργός κ.Βαρουφάκης προχωρούσε στην διατύπωση μιας ακόμα εκπληκτικής ιδέας:

Απηύθυνε πρόταση στην Γερμανίδα καγκελάριο να προχωρήσει στην εξαγγελία και στην εφαρμογή ενός «σχεδίου Μέρκελ» για την Ελλάδα. Το «σχέδιο Μέρκελ», κατά τον κ.Βαρουφάκη, πρέπει να κινηθεί κατά τα πρότυπα ενός παλιότερου σχεδίου: Του «σχεδίου Μάρσαλ»…

Στο σημείο αυτό, όμως, έχουμε κάτι πραγματικά… σπουδαίο: Έχουμε μια κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερή» που έρχεται να ενστερνιστεί βασικούς πυλώνες της παραχαραγμένης αλήθειας. Που σπεύδει να οικοδομήσει τον λόγο της με τα σκουριασμένα υλικά της ασύστολης μετεμφυλιακής προπαγάνδας. Που επιλέγει να αντλήσει τα σχέδιά της για το μέλλον του τόπου και του λαού αναμηρυκάζοντας την πολιτική αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» του συστήματος.

Αυτό είναι πραγματικά… αξιοσημείωτο: Η εκτρωματικά γελοία τακτική της «αποκολοκύνθωσης» της Ιστορίας μετατρέπεται σε «πρώτη φορά Αριστερό»… αφήγημα. Στο όνομα της «σωτηρίας», των «έντιμων συμβιβασμών» και των «σκληρών διαπραγματεύσεων», η «πρώτη φορά Αριστερά» φτάνει να εκθειάζει ακόμα και το σχέδιο Μάρσαλ! Και μάλιστα χωρίς καμία… «δημιουργική ασάφεια».

Αλλά τι ήταν αυτόν το τόσο… «καλό» σχέδιο Μάρσαλ, που «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και που τώρα η «πρώτη φορά Αριστερή» κυβέρνηση της Ελλάδας θεωρεί «ευχής έργον» να το ξαναζήσουμε υπό την εκδοχή ενός «σχεδίου Μέρκελ»;

Ας θυμηθούμε:

Το σχέδιο Μάρσαλ, του οποίου την… επέτειο είχαμε πριν μια βδομάδα (εξαγγέλθηκε στις 5 Ιουνίου 1947) πράγματι ήταν «καλό». Όχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ήταν ωφέλιμο για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ήταν καλό ακόμα και για συνεργάτες των Γερμανών. Ήταν καλό για τους λίγους. Εκείνους που είχαν στο μυαλό τους την δική τους αποκατάσταση στην εξουσία και την εξασφάλιση τρυφηλού βίου πάνω στην καμπούρα της μετά τον πόλεμο κατεστραμμένης Ελλάδα.

Πέραν της Ελλάδας, το σχέδιο Μάρσαλ φυσικά και λειτούργησε επωφελώς ως εργαλείο του ιμπεριαλισμού για την ανακοπή των επαναστατικών διαθέσεων των μαζών μετά τον πόλεμο και για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη. Αυτός ήταν και ο λόγος που – και στην Ελλάδα – τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν εναντίον του λαϊκού κινήματος για την (ακόμα και με στρατιωτικά μέσα) διατήρηση των πλουτοκρατών στην εξουσία.

Το τι πραγματικά ήταν αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά η κατανομή αυτών των κεφαλαίων που διοχετεύτηκαν προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

    • Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη τον Απρίλη του 1952, το 60% των πιστώσεων που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ είχαν απορροφηθεί από δέκα, όλες κι όλες, βιομηχανίες.
    • Εκατοντάδες εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις.

    Περιττό να πούμε ότι από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, κάποιες φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

Το τι πραγματικά ήταν το σχέδιο Μάρσαλ, το που απέβλεπε και το που οδήγησε το ομολογούσε ο ίδιος ο Paul Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα.

Οι ΗΠΑ – έλεγε ο Porter – έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που «επικαλούμενη τον ίδιο της τοντεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της… να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα»

Ο κ.Βαρουφάκης για λογαριασμό της «πρώτη φορά Αριστερής» κυβέρνησης βλέπει το όφελος του λαού σε ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ. Μόνο που το αυθεντικό σχέδιο Μάρσαλ δεν είχε καμία σχέση με το λαό. Μέσω του σχεδίου Μάρσαλ η ελληνική άρχουσα τάξη «είναι αποφασισμένη, πάνω απ’ όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας». Αυτή την αλήθεια που ξεχνά ο κ.Βαρουφάκης την τόνιζε ο ίδιος ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα (Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα – Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα – Μαρτυρίες»).

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν, όντως, ένα καλό σχέδιο, αλλά για το ξεζούμισμα του λαού από μια δράκα προυχόντων. Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ήλεγχαν την Ελλάδα μέσα στα πλαίσια που διαμόρφωσε το σχέδιο Μάρσαλ αποδείχτηκαν… επιεικείς. «Λέγεται – ανέφερε ο Μαρκεζίνης – ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200» (Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 – 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο»).

Το σχέδιο Μάρσαλ υπήρξε συνώνυμο της χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει: «Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας “δανεικά κεφάλαια” αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

Με αυτό τον τρόπο ξεκοκαλίστηκαν τα περίπου 2 δισ. δολάρια του σχεδίου Μάρσαλ που πολλά από αυτά γύρισαν πίσω στους τότε «σωτήρες» μέσω των υπέρογκων εξοπλισμών που έφτασαν να αγγίζουν το 50% του προϋπολογισμού. Έτσι ξεκοκαλίστηκαν από τον Οκτώβρη του ’44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της συνολικής «αμερικανικής βοήθειας» μέσω της οποίας – κατά τον Porter πάντα – τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας βρήκαν τη θέση τους ως «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας»…

Τίποτα λοιπόν από τα παραπάνω δεν είχαν σχέση με «βοήθεια» ή με «σωτηρία» του λαού. Αντίθετα το τίμημα για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα. Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ένας άλλος ο Αμερικανός, και μάλιστα ο υπεύθυνος του σχεδίου Μάρσαλστην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

  • «(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)…μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

Και παρακάτω:

  • «Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών» («Καθημερινή», 17 Ιουνίου 2007).

Είναι προφανές πως όταν αυτά τα έχουν δηλώσει οι ίδιοι οι Αμερικανοί – και μάλιστα οι αρμόδιοι για την εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ στην Ελλάδα – εμείς δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο. Τίποτα.
 Ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για όσους το μνημονεύουν με «αριστερή» (!) αναπόληση, ούτε για την (αυτή κι αν είναι «πρώτη φορά Αριστερή»!) θεωρία ότι «σωτηρία» για το λαό είναι να ξαναζήσουμε το σχέδιο Μάρσαλ και μάλιστα υπό την εκδοχή του «σχεδίου Μέρκελ»…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Δολοφόνοι των παιδιών τους

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Δολοφόνοι των παιδιών τους
Jun 102015
 

Ένας εξαρτημένος και ένας αστυνομικός, φορτωμένοι ίσως και οι δύο με ψυχικές παθήσεις, ξέσπασαν πάνω στις ζωές των παιδιών τους

Γιατί τώρα τέτοια σιωπή; Πού είναι οι πολύωρες εκπομπές και οι φωνές για το «κτήνος», το «ανθρωπόμορφο τέρας», τον «γυφτοβούλγαρο» που αφού σκότωσε το 4χρονο κοριτσάκι του, προχώρησε στην απόλυτη φρίκη, την περιγραφή της οποίας όλοι ζήσαμε με κάθε λεπτομέρεια στις κάμερες και στις εφημερίδες;

Στο απόγειο τότε του ρατσιστικού μίσους και της ναζιστικής προπαγάνδας ανθρώπων που πιστεύουν ότι η καταγωγή ή το χρώμα καθορίζουν εγκληματικές συμπεριφορές, οι χρυσαυγίτικες ιστοσελίδες έγραφαν: «Ανθρωπόμορφο κτήνος από τη Βουλγαρία τεμάχισε και έβρασε το 4χρονο παιδί… Αυτούς προστατεύει η “πρώτη φορά Αριστερά”!»

Χθες, όχι ένα «ανθρωπόμορφο τέρας», αλλά «άνδρας των ΜΑΤ» έπνιξε με τα χέρια του το κοριτσάκι του. Η είδηση, ως όφειλε, ειπώθηκε, γράφτηκε και πήρε τον δρόμο της δικαιοσύνης χωρίς τις αστυνομικές πηγές να «σοκάρονται» και να εμπλουτίζουν με περιγραφές τη ζοφερή δημοσιογραφία και χωρίς φυσικά κανείς να υπαινίσσεται ότι οι Έλληνες αστυνομικοί έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά με τους παιδοκτόνους «γυφτοβούλγαρους».

Ένας εξαρτημένος και ένας αστυνομικός, φορτωμένοι ίσως και οι δύο με ψυχικές παθήσεις, ξέσπασαν πάνω στις ζωές των παιδιών τους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όπως παραμένει πραγματικότητα ότι οι περισσότερες κακοποιήσεις και βιασμοί παιδιών στην Ελλάδα προέρχονται από συγγενικά πρόσωπα.

Ούτε θανατικές ποινές ούτε απειλές για τη ζωή των παιδοκτόνων ούτε τίποτα βάρβαρο θα αποδώσει δικαιοσύνη πέρα από την κάθε προβλεπόμενη από τον νόμο ποινή αφού οι δύο υποθέσεις πήραν τον δρόμο της δικαιοσύνης, που όλοι ελπίζουν και πιστεύουν ότι με τον ίδιο δίκαιο και αυστηρό τρόπο θα αντιμετωπίσει και τους δύο δολοφόνους.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

ΚΙΦΑ: Πρόσκληση εθελοντών για ηλεκτρονική απογραφή των φαρμάκων 13-14 Ιουνίου

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on ΚΙΦΑ: Πρόσκληση εθελοντών για ηλεκτρονική απογραφή των φαρμάκων 13-14 Ιουνίου
Jun 092015
 

Το Σάββατο 13 Ιουνίου και την Κυριακή 14 θα συνεχιστεί η ηλεκτρονική απογραφή όλων των σκευασμάτων του φαρμακείου (πραγματοποιήθηκε η απογραφή των μισών φαρμάκων που βρίσκονται στο φαρμακείο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο).

Η απογραφή θα γίνεται από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ το Σαββάτο 13 και την Κυριακή 14 Ιουνίου.

Καλούνται οι εθελοντές του ΚΙΦΑ αλλά και όσοι πολίτες επιθυμούν να δηλώσουν τις ώρες που μπορούν να βοηθήσουν στο τηλέφωνο της γραμματείας του ΚΙΦΑ: 2521777038 (καθημερινά 10-12π.μ. και 6-8μ.μ.). Επίσης, όποιοι μπορούν να φέρουν το λαπτοπ τους για την καταγραφή.

Η απογραφή θα γίνει με την καθοδήγηση των φαρμακοποιών του ΚΙΦΑ.

Το event στο Facebook: https://www.facebook.com/events/1584591168481667/

 

——————————

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας λειτουργεί από το Φεβρουάριο 2012 και από το Σεπτέμβριο 2014 στεγάζεται στην Αγ. Σοφίας 1 (πάνω από την τουλούμπα).
Την 1η Τετάρτη κάθε μήνα πραγματοποιείται συνέλευση των μελών του ΚΙΦΑ. Στις συνελεύσεις συναποφασίζεται η λειτουργία και οι δράσεις του ΚΙΦΑ και είναι ανοιχτές για όλους.
email: kifadramas@gmail.com
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των συμμετεχόντων στο ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/

http://www.kifadramas.gr/

Η Όλγα η… ανασφάλιστη που θέλει να ζήσει

 Απόψεις  Comments Off on Η Όλγα η… ανασφάλιστη που θέλει να ζήσει
Jun 082015
 

Καλημέρα, μπήκα για λίγο, η μετεγχειρητική κατάσταση της αδελφής μου προχωρά ομαλά, η βιοψία αργεί, ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας. Μ΄έχετε συγκινήσει βρε παλιόπαιδα και παλιοκόριτσα Να είστε όλοι καλά.

Κι επειδή δεν έχω χρόνο για να απευθυνθώ στον καθένα σας χωριστά και για να μην σας λείψω, διαβάστε την ιστορία της Όλγας, που νοσηλεύεται στον ίδιο θάλαμο, θα σας προβληματίσει:

Η ας την πούμε Όλγα, είναι μια γεροδεμένη, κωλοπετσωμένη, αγρότισσα, με εικοσιπέντε στρέμματα όλα κι όλα, από ένα χωριό της Δυτικής Μακεδονίας, γύρω στα πενήντα. Την Τρίτη θα εγχειριστεί στον πνεύμονα για δεύτερη φορά. Ο σύζυγος εργάτης οικοδομών, άνεργος τα τελευταία χρόνια, η κόρη άνεργη επίσης, αυτή πτυχιούχος, ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 4500 ευρώ. Όπως ήταν φυσικό ούτε λόγος να πληρωθεί η συνδρομή στον ΟΓΑ, μ΄αυτόν τον … πλούτο.

Έλα όμως που την ξαναθυμήθηκε το θεριό κι έπρεπε να εγχειριστεί άμεσα. Έσπευσε να απευθυνθεί στα ΚΕΠ λοιπόν, για να προμηθευτεί το βιβλιάριο για τους ανασφαλίστους που εξήγγειλε ο Κουρουπλής. Οι υπάλληλοι περιμένουν από τις 11 Μάιου που έληξε η δημόσια διαβούλευση, την ΚΥΑ, η οποία όμως δεν έφτασε ακόμη, προφανώς για να μην θεωρηθεί από τους δανειστές μονομερής ενέργεια. Αδιάφορο αν θα πεθάνουν μέχρι τότε μερικές χιλιάδες, ούτε οι πρώτοι είναι, ούτε οι τελευταίοι.

Η Όλγα δεν το έβαλε κάτω, πήγε να βγάλει βιβλιάριο στην Πρόνοια. Δεν εδικαιούτο βεβαίως, λόγω του αστρονομικού ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος των 4,500 ευρώ….
Σκέφτηκε να κάνει χρήση του Νόμου της προηγούμενης κυβέρνησης, τζίφος! Διότι μπορεί μεν να κάνει κάποιες εξετάσεις δωρεάν, όχι όμως και να εισαχθεί στο νοσοκομείο, αφού χρωστάει στο ταμείο της, παρά μόνον επί πληρωμή. Αν βέβαια ο θεράπων γιατρός κρίνει επείγουσα την νοσηλεία, χρεώνεται ο ανασφάλιστος και του έρχεται ο λογαριασμός μέσω της Εφορείας.

Αυτή τη λύση επέλεξε τελικά. Ευτυχώς ο ΓΙΑΤΡΟΣ – ΑΝΘΡΩΠΟΣ, παντελώς άγνωστος της, όπως και σε μας βεβαίως, Νίκος Μπαρμπετάκης το όνομά του, υπέγραψε αμέσως την εισαγωγή της.

«Καταλαβαίνεις» , μου είπε η Όλγα. «Δεν μου φτάνει ο καρκίνος, πρέπει εγώ η αγράμματη χωριάτισσα να ξέρω τις τρύπες που αφήνουν οι νόμοι, για να μην πεθάνω. Και σε ρωτώ εσένα που από ότι καταλαβαίνω, γνωρίζεις γράμματα. Γιατί τους ψηφίσαμε τους καινούριους; Για αυτά τα μικρά μα τόσο σπουδαία για εμάς τους φτωχούς. Τι σκαμπάζουμε εμείς από πολιτική; Τους ψηφίσαμε για να φύγουν οι άλλοι που δεν πονούσαν τον λαό, επειδή ετούτοι, μας μίλαγαν για ανθρωπιά κι αξιοπρέπεια. Ξέρεις πόσες φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω, να παρακαλώ ξένους ανθρώπους για τη ζωή μου, σαν ζητιάνα; Αλλά δεν θα τους κάνω την χάρη!»

Δεν της απάντησα. Τι να της πω άλλωστε; Ότι διαπραγματεύονται; Μα η αρρώστια δεν ξέρει από διαπραγματεύσεις, ή την πολεμάς έγκαιρα, ή σε σκοτώνει

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://eleutheriellada.wordpress.com/

Η εκπόρνευση της εξουσίας

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Η εκπόρνευση της εξουσίας
Jun 072015
 

Πολιτικοί και δήμαρχοι σε όργια με «χαρισμένες» τις πόρνες, κατά προτίμηση Ρωσίδες ή Μολδαβές • Μέλη των σωμάτων ελίτ της αστυνομίας που έχαιραν δωρεάν και καθημερινά των υπηρεσιών των πορνείων • Εκμετάλλευση ανηλίκων • Πληροφορίες με ανταλλαγή αλκοόλ και σεξουαλικές συνευρέσεις  Αδειες για νυχτερινά κέντρα έναντι απλήρωτου σεξ.

Η δικογραφία από τη διετή έρευνα των εισαγγελικών αρχών της Λα Πάλμα, στη Μαγιόρκα της Ισπανίας, στην οποία είχε πρόσβαση η εφημερίδα El Mundo, έφερε στο φως ένα δίκτυο διαφθοράς με επίκεντρο την εκμετάλλευση γυναικών, πολλές θύματα trafficking, που ήδη έχει στοιχίσει την εκπαραθύρωση των αρχηγών της αστυνομίας τριών δήμων και την απαγγελία κατηγοριών σε 34 αστυνομικούς και τοπικούς αξιωματούχους.

Κάποιες από τις κοπέλες κατέθεσαν για «ιδιωτικές γιορτές» που οργάνωνε ιδιοκτήτης στριπτιζάδικου στην έπαυλή του με καλεσμένους κάθε φορά 8 με 10 πολιτικούς και άλλες τόσες -τουλάχιστον- πόρνες, που «προσφέρονταν αφιλοκερδώς» από τον επιχειρηματία.

Τα πάρτι, όπου έρρεε άφθονη σαμπάνια και Viagra, κατέληγαν απαρέγκλιτα σε σεξουαλικά όργια. Οι κοπέλες υποστηρίζουν ότι ανάμεσα στους συμμετέχοντες ήταν διάφοροι δήμαρχοι της Μαγιόρκα και όπως αποκαλύπτει μία από αυτές: «Κάθε αξιωματούχος είχε την πόρνη του».

Αστυνομικά προνόμια

Σε αρκετά κλαμπ τοπικοί αστυνομικοί είχαν δωρεάν και απεριόριστο ποτό και σεξ. Σύμφωνα με τις καταγγελίες μιας Ρωσίδας σε αυτά τα κέντρα εκμεταλλεύονταν και ανήλικες, ιδίως Σλάβες.

«Εφηβη άρχισα κι εγώ να δουλεύω σε αυτόν τον επιχειρηματία, σαν σερβιτόρα. Απείλησε να με πετάξει στον δρόμο αν δεν έκανα σεξ με τους πελάτες. Ο ιδιοκτήτης ήταν ο πρώτος που κοιμόταν με τις νεοαφιχθείσες έφηβες κι έπειτα τις πάσαρε σε πολιτικούς και αστυνομικούς. Εννοείται πως ήξεραν ότι εδώ εκμεταλλεύονταν έφηβες και κοπέλες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα. Αλλά δεν έκαναν τίποτα».

Αντίθετα, όπως κατέθεσε μια Ρουμάνα, «σε αντάλλαγμα για το δωρεάν σεξ, οι αστυνομικοί ειδοποιούσαν τους ιδιοκτήτες κλαμπ για το πότε θα γίνουν έλεγχοι και αυτοί φρόντιζαν εκείνες τις ημέρες να εξαφανίζουν όλες τις κοπέλες».

Στον Δήμο Καλβιά μάλιστα, κάποιοι αστυνομικοί έπαιρναν χρήματα από κλαμπ σαν «διαχειριστές προσωπικού» ορίζοντας και ελέγχοντας ποιες γυναίκες και πώς θα δούλευαν.

Ο μίτος της σάπιας διαπλοκής, αυτό το νοσηρό αλισβερίσι των εκπροσώπων της εξουσίας με τον υπόκοσμο με «μέσο συναλλαγής» γυναίκες, έφηβες και θύματα trafficking δεν θα είχε ξετυλιχθεί αν κάποιες από αυτές δεν έβρισκαν την τόλμη να καταθέσουν.

Προστατευόμενες μάρτυρες σήμερα, αλλά φοβούμενες για το μέλλον τους, αποκάλυψαν μια δομή επάξια μαφιόζικης οργάνωσης.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Και χάρισμά τους τα βραβεία

 Απόψεις  Comments Off on Και χάρισμά τους τα βραβεία
Jun 062015
 

Πόσο όμορφα και ρομαντικά ακούγονται όλα αυτά τα περί αλληλεγγύης και προστασίας των δικαιωμάτων από πλευράς των εταίρων που με τα τελεσίγραφα που στέλνουν στην ελληνική κυβέρνηση δείχνουν πως το μόνο που επιθυμούν είναι η διατήρηση των Κοινωνικών Ιατρείων και των Κοινωνικών συσσιτίων.

 

«Πρίν από λίγο μάθαμε πως μας βραβεύει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το ετήσιο βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη. Η βράβευση θα γίνει τον Οκτώβριο. Το θετικό ( το μόνο ) είναι πως θα μας δοθεί η δυνατότητα να ακουστεί η φωνή μας με ηχηρό τρόπο μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, με όλα εκείνα τα ατράνταχτα επιχειρήματα που αποδεικνύουν την βαρβαρότητα των πολιτικών της λιτότητας που εφήρμοσαν τόσο ωμά στην χώρα μας». Με αυτά τα λόγια υποδέχθηκε ο γιατρός Γιώργος Βήχας, την αναγγελία της βράβευσης του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση όπως αυτή δημοσιεύθηκε από το Στρασβούργο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τίμησε φέτος με το Βραβείο Ευρωπαίου Πολίτη 47 πολίτες και οργανώσεις από τα κράτη μέλη της ΕΕ, αναγνωρίζοντας τις προσπάθειές τους για τις κοινές αξίες και τα ιδανικά που οικοδομούν την Ευρώπη, ενώ από την Ελλάδα τιμώνται το “Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού” και η “Κοινωνική Κουζίνα – ο Άλλος Άνθρωπος”.

Σε δήλωση της για την απονομή του βραβείου, η πρόεδρος της επιτροπής απονομής και αντιπρόεδρος του ΕΚ, Σιλβί Γκιγιόμ, (Σοσιαλιστές, Γαλλία), σημείωσε πως «η επιτροπή απονομής του βραβείου τίμησε τις προσπάθειες εκείνων που μάχονται για να υπάρξει περίθαλψη για τους φτωχότερους, εκείνους που αγωνίζονται για να μοιράζονται τρόφιμα και να λειτουργεί η αλληλεγγύη, να υπάρχει εκπαίδευση και να προστατεύονται τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και να αντιμετωπισθεί ο εξτρεμισμός. Είναι όλοι Ευρωπαίοι πολίτες, ο καθημερινός αγώνας τους είναι κρίσιμος για την κοινωνική συνοχή των χωρών μας και χαίρομαι ειλικρινά που το Κοινοβούλιο μπόρεσε να τους τιμήσει».

Πόσο όμορφα και ρομαντικά ακούγονται όλα αυτά τα περί αλληλεγγύης και προστασίας των δικαιωμάτων από πλευράς των εταίρων που με τα τελεσίγραφα που στέλνουν στην ελληνική κυβέρνηση δείχνουν πως το μόνο που επιθυμούν είναι η διατήρηση των Κοινωνικών Ιατρείων και των Κοινωνικών συσσιτίων. Με τις πολιτικές που επιθυμούν να εφαρμοσθούν στην Ελλάδα, το μόνο βέβαιο είναι πως και την επόμενη χρονιά θα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε πάμπολες δομές αλληλεγγύης που θα εξακολουθήσουν να συμπαραστέκονται στους φτωχοποιημένους Έλληνες.

Είναι ακραία μορφή υποκρισίας να βραβεύεις θεσμούς, ομάδες και πολίτες που το μόνο που κάνουν είναι να λειτουργούν ως σωσίβια ανθρωπισμού για τα αποτελέσματα των εφαρμοζόμενων πολιτικών της άγριας λιτότητας, της ανεργίας και της διάλυσης του κοινωνικού κράτους που εσυ ο ίδιος ως ΕΕ εκπορεύεις. Βρισκόμαστε μπροστά στην απολυτότητα ενός παραδόξου που θέλει έναν «βιαστή» να βραβεύει αυτούς που περιθάλπουν τα «θύματά» του. Και αν το παράδειγμα είναι προσβλητικό για το κύρος των ευρωπαικών θεσμών, η προσβολή είναι ακόμα μεγαλύτερη για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, όταν τα βραβεία ανθρωπισμού συνοδεύονται με απάνθρωπα προγράμματα ακόμα πιο σκληρής λιτότητας. Το πρόσφατο τελεσίγραφο των θεσμών είναι σίγουρο πως θα ανοίξει το δρόμο για την δημιουργία ακόμη περισσότερων δομών αλληλεγγύης ώστε του χρόνου να μην ξέρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ποιόν να πρωτοβραβεύσει στην Ελλάδα.Ας καταλάβουν λοιπόν, τόσο στο Στρασβούργο όσο και στις Βρυξέλλες πως αυτό που επιθυμεί η ελληνική κοινωνία είναι του χρόνου να μην της είναι αναγκαίο ούτε το “Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού” ούτε η “Κοινωνική Κουζίνα – ο Άλλος Άνθρωπος”. Και χάρισμά τους τα βραβεία.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://left.gr/news/kai-harisma-toys-ta-vraveia

Κι αυτό “πρώτη φορά αριστερό”;…

 Απόψεις  Comments Off on Κι αυτό “πρώτη φορά αριστερό”;…
Jun 052015
 

Πρώτο: Ενώ η κυβέρνηση διαπραγματεύεται στις Βρυξέλλες έναν «έντιμο συμβιβασμό» που για τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα προεξοφλείται ήδη – από τους ίδιους τους υπουργούς της – ως «επώδυνη συμφωνία», ενώ οι πληροφορίες μιλούν για νέα φορολογικά βάρη στα λαϊκά στρώματα και για επιβολή ακόμα δυσμενέστερων ρυθμίσεων σε ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, στην Αθήνα υπογράφονται τέτοιες αποφάσεις:

Όπως εντόπισε ο κ.Σωτήρης Κούκιος, στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβέρνησης (ΦΕΚ Β 977) της 28/5/2015 έχουμε ένα τυπικό δείγμα «συνέχειας του κράτους» όσον αφορά την φορολόγηση των πλοιοκτητριών εταιρειών.

Με αφορμή την νηολόγηση δυο νέων πλοίων (σημασία δεν έχει το όνομα των εταιρειών ή των πλοίων αλλά η πρακτική που ακολουθείται) βλέπουμε την«πρώτη φορά Αριστερή» κυβέρνηση να εκδίδει αποφάσεις, όπου μεταξύ άλλων :

α) Οι πλοιοκτήτριες εταιρείες, οι μέτοχοι και εταίροι αυτών«απαλλάσσονται από κάθε είδους φόρο για το εισόδημα που προέρχεται  από τα κέρδη της εκμετάλλευσης του πλοίου»

β) Πλοιοκτήτες και εταιρείες «απαλλάσσονται ακόμη από κάθε είδους φόρο για το εισόδημα από μερίσματα που προέρχονται από τους ιδρυτικούς τίτλους ή από μετοχές της πλοιοκτήτριας εταιρείας»

γ) Απαλλάσσονται «από οποιοδήποτε αντίστοιχο φόρο ο οποίος θα μπορούσε στο μέλλον να επιβληθεί».

δ) Απαλλάσσονται από φόρο «που είναι δυνατόν να προκύψει από την πώληση του πλοίου ή την ασφαλιστική αποζημίωση».

ε) «Ο διανομές κερδών σε χρήμα ή σε είδος των συνιδιοκτητών του πλοίου (…) δεν υπόκεινται σε τέλος χαρτοσήμου».  

στ) «Σε περίπτωση εκποιήσεως» του πλοίου «δεν επιβάλλονται οι σύμφωνα με τον νόμο φόροι μεταβιβάσεως».  

Τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι καινούργιο, αφού όλα τα παραπάνω έλκουν την καταγωγή τους από ρυθμίσεις και αποφάσεις που τελούν εν ισχύ εδώ και 60 χρόνια! Το νέο, το καινούργιο είναι ότι πλέον όλα αυτά γίνονται και με«πρώτη φορά Αριστερή» κυβέρνηση…

    Όπως κι αυτά:

«Οι αλλοδαποί ναυτικοί δεν βαρύνονται με εισφορές για το ΝΑΤ ή για οποιοδήποτε άλλο Ελληνικό Ασφαλιστικό ταμείο και δεν αποκτούν δικαίωμα ασφαλιστικής καλύψεως ή άλλης παροχής από τα Ταμεία αυτά. Οι πλοιοκτήτες δεν βαρύνονται με εισφορές (…) ούτε με άλλης μορφής ασφαλιστική ή κοινωνική επιβάρυνση για τη χρησιμοποίηση των αλλοδαπών ναυτικών».

 

Απορία: Ό,τι προηγούμενα είδαμε, η απαλλαγή των πλοιοκτητών από κάθε φόρο τώρα και στο μέλλον (!), η συγκεκριμένη φορολογική μεταχείριση των πλοιοκτητριών εταιρειών σε συνθήκες φοροληστείας του ελληνικού λαού, πώς ακριβώς περιγράφεται; Είναι κι αυτό κάτι το «πρώτη φορά αριστερό»;…

***

Δεύτερο: Πριν ακόμα δούμε και ακούσουμε τον κ.Φίλη, τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, να δηλώνει ότι ο ΕΝΦΙΑ, ο ΦΠΑ στα νησιά κλπ… «δεν ήταν στις κόκκινες γραμμές» της διαπραγμάτευσης, πριν ακόμα ξεκινήσει η διοχέτευση πληροφοριών που προϊδεάζουν για την αθέτηση των δεσμεύσεων της κυβέρνησης, είδαμε και ακούσαμε τον κ.Βαρουφάκη να δηλώνει ότι όσοι έχουν φυγαδεύσει αδήλωτο χρήμα στο εξωτερικό, μπορούν με ένα φόρο 15% να το νομιμοποιήσουν. Kι ούτε γάτα ούτε ζημιά!

Παρατήρηση πρώτη: Όταν ένας μισθωτός για το γλίσχρο εισόδημά τουφορολογείται από το πρώτο ευρώ με 26% αλλά την ίδια ώρα κάποιος δισεκατομμυριούχος φοροφυγάς μπορεί με μόλις 15% να νομιμοποιήσει τον πακτωλό του, αυτό – μάλλον – δεν λέγεται «φορολογική δικαιοσύνη»…

Παρατήρηση δεύτερη: Ανάλογες ρυθμίσεις με αυτή του κ.Βαρουφάκη είχαν γίνει τόσο από τον κ.Αλογοσκούφη το 2005, όσο και από τον  κ.Παπακωνσταντίνου το 2010. Θυμίζουμε ότι αφενός εκείνες οι

ρυθμίσεις δεν απέδωσαν τίποτα όσον αφορά στην ενίσχυση του δημόσιου

ταμείου. Αφετέρου, ο ΣΥΡΙΖΑ (και ως Συνασπισμός) είχε καταγγείλει εκείνες

τις ρυθμίσεις – και σωστά – ως «ξέπλυμα μαύρου χρήματος»…

Παρατήρηση τρίτη: Μόλις πριν από 2 χρόνια, στις 4 Ιουνίου 2013, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους οι κ.Παπαδημούλης (σήμερα αντιπρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου) και κ.Τσακαλώτος (σήμερα συντονιστής της ομάδας διαπραγμάτευσης με τους «εταίρους») κατέθεσαν

ερώτηση στη Βουλή προς τον τότε υπουργό Οικονομικών κ.Στουρνάρα με

την οποία τον εγκαλούσαν για την εγκύκλιο που είχε εκδώσει τον Φεβρουάριο του 2013 ότι «έδωσε τη δυνατότητα σε όσους έβγαλαν σημαντικά ποσά στο εξωτερικό την τριετία 2009 – 2011 και τα οποία δεν δικαιολογούνται από τις φορολογικές τους δηλώσεις να τα δικαιολογήσουν εκπρόθεσμα…».  Αυτό,

κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, συνιστούσε «σκανδαλωδώς ευνοϊκή μεταχείριση προς

οικονομικά ισχυρούς την ίδια στιγμή που οι απλοί πολίτες βιώνουν καθημερινά τα φάσμα της εξοντωτικής φορολόγηση…».

Απορία: Όταν αυτό που πριν από δυο χρόνια ήταν «σκανδαλώδες» αλλά σήμερα μεταβαπτίζεται σε «αριστερή πολιτική», όταν αυτό που πριν από δυο χρόνια λεγόταν ξέπλυμα μαύρου χρήματος τώρα βαφτίζεται «φορολογική δικαιοσύνη», όταν αυτό που πριν από δυο χρόνια λεγόταν «κρέας» αλλά τώρα κάποιοι το βαφτίζουν «ψάρι», είναι κι αυτό κάτι το «πρώτη φορά αριστερό»;…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Λόγια της Comandanta Miriam

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Λόγια της Comandanta Miriam
Jun 042015
 

20150506_200304_mx_cideci_seminaire_contre_l-hydre_capitaliste_w1024_par_valk

6 Μάη 2015

Καλησπέρα σύντροφοι και συντρόφισσες.

Έχω την ευκαιρία να σας μιλήσω λίγο για το πώς ήταν η κατάσταση για τις γυναίκες, πριν από το 1994.

Οι γυναίκες υπέφεραν  μια πολύ θλιβερή κατάσταση με την άφιξη των κατακτητών. Έκλεψαν τη γη μας και πήραν τη γλώσσα μας και τον πολιτισμό μας.

Με αυτόν τον τρόπο η κυριαρχία του caciquismo [του τοπικού δεσποτισμού] και των γαιοκτημόνων εδραιώθηκε, παράλληλα με μια τριπλή εκμετάλλευση, την ταπείνωση, τις διακρίσεις, την περιθωριοποίηση, την κακοποίηση, και την ανισότητα.

Τα γαμημένα τα αφεντικά μας φέρονταν σαν να ήμασταν ιδιοκτησία τους,  μας έστελναν να κάνουμε όλη τη δουλειά για τα haciendas (χασιέντας – μεγάλες κτηματικές περιουσίες), χωρίς να ενδιαφέρονται αν είχαμε παιδιά, συζύγους, ή αν ήμασταν άρρωστες. Ποτέ δεν ρώτησαν αν είμαστε άρρωστες,  αν δεν είχαμε πάει στη δουλειά, έστελναν τον δούλο ή τον σκλάβο τους να αφήνουν το καλαμπόκι μπροστά στην κουζίνα,  ώστε να φτιάξουμε ομελέτες για αυτούς.

Πολύς χρόνος πέρασε με αυτόν τον τρόπο, με εμάς να εργαζόμαστε στα σπίτια των αφεντικών. Αλέθαμε το αλάτι, γιατί το αλάτι τότε δεν ήταν το ίδιο, όπως είναι τώρα, τώρα έρχεται λεπτοαλεσμένο. Το αλάτι που χρησιμοποιούσαμε πριν, ερχόταν σε μεγάλες μπάλες, και εμείς οι γυναίκες έπρεπε να το αλέσουμε. Οι γυναίκες άλεθαν και το αλάτι για τα ζώα και αφαιρούσαμε το τσόφλι από τους σπόρους του καφέ, όταν ερχόταν η ώρα της συγκομιδής του καφέ. Αν ξεκινούσαμε στις 6 το πρωί, θα τελειώναμε στις 5 το βράδυ. Οι γυναίκες έπρεπε να προετοιμάζουν τους σάκους με τον καφέ όλη την ημέρα.
Έτσι λοιπόν εργάζονταν οι γυναίκες. Τις γυναίκες  τις κακομεταχειρίζονταν στη δουλειά τους, μετέφεραν το νερό και άλλα παρόμοια και πληρώνονταν με ψίχουλα, τους έδιναν μόνο μια μικρή χούφτα αλάτι ή μια χούφτα αλεσμένου καφέ, αυτή ήταν η πληρωμή των γυναικών.

Τα χρόνια πέρασαν και οι γυναίκες υπέφεραν με αυτόν τον τρόπο. Και όταν τα μωρά μας έκλαιγαν και τα φροντίζαμε, μας φώναζαν, μας κορόιδευαν, γελούσαν εις βάρος μας και φυσικά μας πρόσβαλαν, έλεγαν ότι δεν ξέρουμε τίποτα, ότι είμαστε άχρηστες, ότι απλά ήμασταν μια ενόχληση γι’αυτούς. Δεν μας σέβονταν και μας χρησιμοποιούσαν σαν να ήμαστε αντικείμενα.
 Έκαναν ό, τι ήθελαν σε μια γυναίκα, επέλεγαν τις όμορφες γυναίκες και τα όμορφα κορίτσια ως ερωμένες τους και άφηναν παιδιά σε όλη τη χώρα, δεν τους ένοιαζε ότι οι γυναίκες υπέφεραν, τις αντιμετώπιζαν σαν ζώα, με τα παιδιά τους να μεγαλώνουν χωρίς πατέρα.

Μας πουλούσαν σαν να ήμασταν εμπορεύματα κατά τη διάρκεια του «acasillamiento»*, δεν υπήρχε ποτέ ξεκούραση για εμάς τις γυναίκες.

Θα μιλήσω λίγο για το acasillamiento. Το Acasillamiento είναι η περίοδος, όταν οι άνθρωποι πηγαίνουν στις haciendas (κτηματικές περιουσίες)  ή τα αγροκτήματα με τις οικογένειές τους και μένουν εκεί για να εργαστούν για το αφεντικό. Οι άνδρες ήταν αυτοί, που αναλάμβαναν την φύτευση του καφέ, τον καθαρισμό των χωραφιών του καφέ, τη συγκομιδή του καφέ, την εκκαθάριση των βοσκοτόπων, τη φύτευση του γκαζόν, όλο αυτό το έργο, τη φροντίδα των χωραφιών του καλαμποκιού και των φασολιών. Οι άνδρες έκαναν αυτές τις εργασίες για το αφεντικό.
  Εκτός από αυτά, υπάρχει κάτι ακόμη, που θα μπορούσα να σας πω για το acasillamiento, το οποίο ειναι σχετικό με τους “ mozos” ή τους σκλάβους που ζουν εκεί, είναι οι άνδρες και οι γυναίκες που ζουν συνέχεια και για πάντα στο αγρόκτημα. Αυτοί οι άνδρες ή οι γυναίκες που είναι σκλάβοι ή mozos, που ζουν στο αγρόκτημα, είναι άνδρες και γυναίκες που μερικές φορές δεν έχουν καθόλου οικογένεια. Για παράδειγμα, μια οικογένεια πηγαίνει μόνο για να εργαστεί στο αγρόκτημα και μερικές φορές ο μπαμπάς και η μαμά αρρωσταίνουν και πεθαίνουν και τα παιδιά μένουν ορφανά.

Το αφεντικό παίρνει αυτά τα παιδιά και τα μεγαλώνει στο αγρόκτημα. Και τι κάνουν αυτά τα παιδιά;  Δεν είναι πως τα αφεντικά τα υιοθετούν ως θετά τους παιδιά, αλλά μάλλον ως σκλάβους.  Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν και αυτή είναι η εργασία που τους αναθέτουν: αν το αφεντικό έχει ένα κατοικίδιο ζώο, ή κατοικίδια ζώα, όπως ένα σκυλί, μια μαϊμού, ή κάποιο είδος ζώου, το αφεντικό έχει τον “Μοzo”,  να ασχολείται με αυτό, να φροντίζει τα ζώα . Όπου πηγαίνει η μαϊμού εκεί πρέπει να πηγαίνει και το παιδί, θα πρέπει να ασχολείται μαζί του, να το φροντίζει, να το πλενει, να καθαρίζει το μέρος όπου κοιμάται.  Έτσι λειτουργεί το πράγμα.

Αργότερα, όταν το αφεντικό κάνει κάποιο πάρτι- γιατί και πριν έρθουν οι ιερείς, στο μεγάλο αγρόκτημα των αφεντικών για να βαφτίσουν τα παιδιά τους, ή για γενέθλια, ή για να γίνει μια τελετή γάμου για τις κόρες τους, και μετά από αυτά, οργανώνουν πάρτι και βάζουν τους “mozos” να φρουρούν την πόρτα. Έχουν τους “mozo” να παρακολουθούν την πόρτα, ενώ γιορτάζουν με τους συναδέλφους και τους φίλους τους. Ο “mozo” φυλάει την πόρτα και δεν επιτρέπεται να αφήσει ούτε σκυλί να περάσει εκεί που γίνεται το πάρτι, και εκείνος πρέπει να στέκεται εκεί όλη μέρα, για όσο χρονικό διάστημα κρατάει το πάρτι του αφεντικού του.  
Και οι γυναίκες σκλάβες ήταν αυτές που έφτιαχναν το φαγητό, έπλεναν τα πιάτα, και φρόντιζαν τον γιο του αφεντικού, ή τα παιδιά των φίλων του αφεντικού.

Έτσι ζούσαν οι άνθρωποι στις haciendas (μεγάλα αγροκτήματα) και δεν μπορούσαν να φάνε, ό,τι υπήρχε για φαγητο στις συναθροίσεις,  έπρεπε να πίνουν pozol**, αν υπήρχε pozol, να φάει φασόλια, αν υπήρχαν φασόλια. Αυτά ήταν όλο κι όλο ό, τι έτρωγαν, ενώ το αφεντικό έτρωγε όλα τα καλά πράγματα, αλλά με τους φίλους του.

Αργότερα, όταν το αφεντικό ήθελε να πάει στην πόλη, από το αγρόκτημα του σε μια πόλη είναι, ας πούμε, ένα ταξίδι 6ημερών με τα πόδια, ο “Mozo” θα πάει μαζί του. Αν το αφεντικό είχε παιδιά, μερικές φορές τα παιδιά είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, ο “Μοzο”, θα έπρεπε να κουβαλήσει το παιδί του αφεντικού ως την πόλη. Και αν η γυναίκα του αφεντικού φτάσει στο αγρόκτημα, ο “Μοzo” θα έπρεπε να μεταφέρει πάλι πίσω το παιδί. 
Και όταν γινόταν η συγκομιδή του καφέ, σε κάθε συγκομιδή στα αγροκτήματα, ο “Mozo” θα έπρεπε να φροντίζει τα μουλάρια. Δεν ξέρω αν γνωρίζετε από άλογα, αλλά ο “Μοzο”, θα έπρεπε να σελλώνει και να ξεσελλώνει άλογο του αφεντικού, να συγκεντρώνει το κοπάδι και να μεταφέρει τα φορτία στην πόλη όπου ζει το αφεντικό. Αν ζει στην Comitán, ο “Μοzο” θα έπρεπε να διανύσει όλη την διαδρομή μέχρι το  Comitán. Θα έπρεπε να αφήσει το αγρόκτημα και να πάει ως οδηγός το μουλαριού. Αυτά υπέφεραν πολλοί υποδουλωμένοι εκείνα τα χρόνια. 
Εάν υπάρχουν περιβόλια οπωροφόρων δένδρων μέσα στο Hacienda (αγρόκτημα) και ένας από αυτούς ανέβει για να πάρει κάποια φρούτα, τα αφεντικά δεν θα τον αφήνουν. Τους ρίχνουν κάτω από το δέντρο, χτυπώντας τους, δεν ξέρω αν γνωρίζετε πώς λειτουργεί το μαστίγιο,  με αυτό θα τους χτυπήσουν.  Δεν μπορεί να πάρει κάποια από τα φρούτα χωρίς την άδεια του αφεντικού, επειδή το σύνολο της συγκομιδής πρόκειται να μεταφερθεί στην πόλη. Αυτά υπέφεραν τότε οι άνδρες και οι γυναίκες.

20150506_195111_Mx_CiDeCi_Seminaire_contre_l-Hydre_Capitaliste_w1024_par_ValKΜετά από την τόση ταλαιπωρία των γυναικών και την εκμετάλλευση κατά τη διάρκεια του acasillamiento, οι άνδρες άρχισαν να συνειδητοποιούν πως οι γυναίκες τους είχαν κακοποιηθεί. Μερικοί θεώρησαν καλύτερο να φύγουν από το αγρόκτημα. Ένας-ένας άρχισαν να φεύγουν και να καταφεύγουν στα βουνά, γιατί αυτά τα εδάφη λόφο δεν διεκδικούνταν από τους ιδιοκτήτες φυτειών. Έτσι κατέφυγαν εκεί. Νόμιζαν ότι ήταν καλύτερα να φύγουν, έτσι ώστε να μην συνεχίσουν οι γυναίκες  να υποφέρουν στο αγρόκτημα.

Μετά από λίγο καιρό στα βουνά, και ενώ πολλοί είχαν περάσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα εκεί, συνειδητοποίησαν ότι ήταν καλύτερο, να ενωθούν και να φτιάξουν μια κοινότητα και έτσι κατέληξαν να ζουν με αυτόν τον τρόπο. Έσμιξαν, συζήτησαν και οργάνωσαν μια κοινότητα, όπου θα μπορούσαν να ζήσουν. Με αυτόν τον τρόπο διαμόρφωσαν την κοινότητα.

Αλλά και πάλι, ακόμα και όταν ζούσαν σε κοινότητες,  τις ιδέες που προέρχονταν από τα αφεντικά ή την acasillado τις έφεραν μαζί τους. Είναι σαν οι άνδρες, να έσυραν αυτές τις κακές ιδέες μαζί τους και να τις εφάρμοσαν μέσα στο σπίτι. Ενήργησαν σαν τα μικρά αφεντικά του σπιτιού. Δεν είναι αλήθεια λοιπόν, ότι οι γυναίκες απελευθερώθηκαν τότε, επειδή οι άνδρες έγιναν τα μικρά αφεντικά του σπιτιού.
 Και για άλλη μια φορά οι γυναίκες έμεναν στο σπίτι σαν να ήταν μια φυλακή. Οι γυναίκες δεν έβγαιναν, είχαν κλειστεί στα σπίτια τους και πάλι.

Όταν γεννιούνται τα κορίτσια, δεν είμαστε ευπρόσδεκτες στον κόσμο, επειδή είμαστε γυναίκες, όταν ένα κοριτσάκι γεννιόταν, είναι σαν να μην το είχαν αγαπήσει. Αλλά εάν γεννιόταν ένα αγόρι, οι άνδρες γιόρταζαν και ήταν ικανοποιημένοι επειδή είναι άνδρες. Έφεραν αυτό το κακό έθιμο από τα αφεντικά. Έτσι ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν γεννιόντουσαν τα κορίτσια, αντιδρούσαν λες και οι γυναίκες ήταν άχρηστες, ενώ όταν γεννιόταν ένα αγόρι, ήταν σαν να μπορούσε να κάνει όλες τις δουλειές.

Αλλά ένα καλό πράγμα που έκαναν, ήταν ότι δεν έχασαν τη μνήμη του πώς να σχηματίσουν μια κοινότητα. Άρχισαν να εκλέγουν τους εκπροσώπους της κοινότητας και να διοργανώνουν συναντήσεις και συγκεντρώσεις. Ήταν θετικό το γεγονός ότι αυτή η ιδέα δεν είχε χαθεί, δεν είχε αφανίστεί και είχε ξανά ζωντανέψει. Τα αφεντικά και η κατάκτηση ήθελαν να κάνουν αυτή την κουλτούρα να εξαφανιστεί, αλλά τα αφεντικά έκαναν λάθος, γιατί οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να μπορούν ακόμη να οργανώνουν την κοινότητά τους.  
Ένα άλλο πράγμα είναι ότι ο άντρας δίνει τις εντολές στο σπίτι και οι γυναίκες υπακούουν σε ό,τι λέει. Και αν σουπει ότι θα πρέπει να παντρευτείς, πρέπει να παντρευτείς. Δεν πρόκειται να σας ρωτήσει εάν θέλετε να παντρευτεί τον άνδρα που ήρθε να ζητήσει το χέρι σας.  Ο πατέρας σου έχει ήδη δεχθεί το λικέρ που του χουν προσφέρει,  το έχει πιεί ήδη και αυτό σε υποχρεώνει να πας με αυτόν τον άνθρωπο που δεν αγαπάς.
Έτσι φτάσαμε να υποφέρουμε  άλλη μια φορά από τους συζύγους μας, επειδή μας είπαν ότι οι γυναίκες είναι χρήσιμες μόνο στην κουζίνα, ή για να ασχολούνται με τους συζύγους τους ή για να αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών. Οι άντρες δεν κρατούσαν τα παιδιά τους, δεν στήριζαν τις γυναίκες.

Σου γέννησαν απλά ένα παιδί και ποιος νοιάζεται για το πώς αυτό το παιδί μεγαλώνει. Πρόκειται να μιλήσω για το πώς πραγματικά ήταν για χρόνια, εμείς οι γυναίκες λέμε συχνά ότι ένα μωρό γεννιέται κάθε χρόνο, κάθε ενάμιση χρόνο, που μεγαλώνει σαν μια μικρή σκάλα, κάθε χρόνο ή και ενάμιση χρόνο έρχεται άλλο ένα. Αλλά τον πατέρα του δεν τον ένοιαζε,  αν η σύζυγός του υπέφερε, γιατί έπρεπε να μεταφέρει καυσόξυλα, να φροντίσει τα φυτά και το χωράφι, να καθαρίσει το σπίτι, να σκουπίσει, να φροντίσει τα ζώα, να πλύνει τα ρούχα, να φροντίσει τα παιδιά, να αλλάξει τις πάνες, και όλα αυτά. Όλα αυτά ήταν οι δουλειές των γυναικών.

Γι ‘αυτό λέμε ότι οι γυναίκες δέχονταν τριπλή εκμετάλλευση. Οι γυναίκες έπρεπε να είναι ξύπνιες και στην κουζίνα στις 3 ή 4 το πρωί, ανάλογα με το πόσο χρόνο χρειάζονταν οι άνδρες για να πάνε στα χωράφια τους. Οι γυναίκες έπρεπε να ξυπνήσουν νωρίς για να κάνουν pozol, καφέ και πρωινό για τους άνδρες. Οι άνδρες πηγαίνουν στη δουλειά, και όταν επιστρέφουν το απόγευμα θέλουν νερό για το μπάνιο τους, να έχει μεταφερθεί ήδη στο σπίτι και να είναι έτοιμο για να κάνουν μπάνιο. Οι άνδρες κάνουν μπάνιο και στη συνέχεια φεύγουν από το σπίτι για να περπατήσουν γύρω, να παίξουν, και οι γυναίκες και πάλι μένουν μέσα στο σπίτι όλη την ημέρα, μέχρι το βράδυ, όλο αυτό το διάστημα τώρα, οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι ξύπνιες, δεν πάνε για ύπνο παρά μόνο μετά τις 8.

  Επομένως πραγματικά υποφέραμε. Τους άνδρες δεν τους ένοιαζε αν ήμασταν άρρωστες,  ή το πώς αισθανόμασταν, δεν ρωτούσαν, έτσι ακριβώς είχε η κατάσταση. Έτσι ζούσαν πραγματικά οι γυναίκες. Δεν λέμε ψέματα γιατί ακριβώς έτσι έχουμε ζήσει.  
Όταν θα πήγαινες στην εκκλησία ή σ’ ένα τελετουργικό κέντρο για ένα φεστιβάλ και οι γυναίκες πηγαίναμε μερικές φορές, θα έπρεπε να κατεβάζουμε το κεφάλι μας. Δεν μπορούσες να σηκώσεις το κεφάλι σου, θα έπρεπε να περπατάς με το κεφάλι σκυμμένο, χωρίς να το στρέφεις και να καλύπτεις το κεφάλι σου με το Rebozo [σάλι] όπως αυτό, έτσι ώστε να φαίνεται μόνο το πρόσωπό σου.

Πολύς χρόνος πέρασε έτσι, πριν οι άνδρες εγκαταλείψουν αυτές τις κακές ιδέες, αυτούς τους κακούς τρόπους. Έτσι συνέβαιναν τα πράγματα, σύντροφοι. Σαν να ήμασταν τίποτα. Σαν να ήταν μόνο οι άνδρες ικανοί να αποτελούν τις αρχές, μόνον οι άνδρες να μπορούσαν να κατέβουν στο δρόμο και να συμμετέχουν σε δράσεις. 
Δεν υπήρχε σχολείο. Αργότερα, σε ορισμένες κοινότητες υπήρχε σχολείο, αλλά εμείς δεν πηγαίναμε, γιατί ήμασταν γυναίκες, δεν μας άφηναν να πάμε στο σχολείο, γιατί αν πηγαίναμε θα έλεγαν, ότι πήγαμε στο σχολείο, μόνο για να βρουμε σύζυγο. Και έλεγαν, ότι ήταν καλύτερα να μάθουμε να εργαζόμαστε στην κουζίνα, διότι αν επρόκειτο όντως να αποκτήσουμε σύζυγο, θα έπρεπε να μάθουμε, πώς να τον φροντίζουμε. 

Και όταν ο σύζυγός μας, μας χτυπούσε, όταν μας προσέβαλε, δεν μπορούσαμε να διαμαρτυρηθούμε. Αν ζητούσαμε βοήθεια από τα άλλα θεσμικά όργανα της κακής κυβέρνησης ήταν πολύ χειρότερα, επειδή υπερασπίζονταν τους άντρες και έλεγαν, ότι οι άνδρες είχαν δίκιο. Έτσι παραμέναμε σιωπηλές, ταπεινωμένες και ντροπιασμένες που ήμασταν γυναίκες.

20150504_170340_Mx_CiDeCi_Seminaire_contre_l-Hydre_Capitaliste_w1024_par_ValK

 Δεν είχαμε το δικαίωμα να πήγαινουμε σε συναντήσεις και να συμμετέχουμε σε συζητήσεις και έλεγαν ότι ήμασταν ηλίθιες, άχρηστες και ότι δεν αξίζαμε τίποτα. Μας άφηναν στο σπίτι. Δεν είχαμε καμία ελευθερία.

Δεν υπήρχε υγειονομική περίθαλψη. Ακόμη και όπου υπήρχαν κλινικές και  νοσοκομεία που ανήκαν στην κακή διακυβέρνηση, δεν θα μας περιέθαλπαν, γιατί δεν ξέραμε πώς να μιλάμε ισπανικά. Και μερικές φορές έπρεπε να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και πολλές γυναίκες και παιδιά πέθαναν από ιάσιμες ασθένειες, δεν είχαμε καμία αξία γι’αυτούς και γίνονταν διακρίσεις εναντίον μας, επειδή ήμασταν ιθαγενείς. Έλεγαν, ότι ήμαστε απλώς  βρώμικοι ξυπόλητοι Ινδιάνοι και δεν μπορούμε να μπούμε στις κλινικές ή τα νοσοκομεία. Δεν θα μας άφηναν να μπούμε, φρόντιζαν όσους είχαν χρήματα.

Κι όλα αυτά, τα υποφέραμε στο πετσί μας. Δεν είχαμε ποτέ την ευκαιρία να πούμε τι νιώθουμε και αισθανόματε για πολλά χρόνια, λόγω των διδασκαλιών των κατακτητών και των κακών κυβερνήσεων.

Αυτά είναι όλα, σύντροφοι. Μια άλλη συντρόφισσα θα συνεχίσει.

acasillamiento : Αναφέρεται στην χρονική περίοδο, που οι αργηχοί φυλών ή τα ντόπια αφεντικά κατείχαν μεγάλες εκτάσεις γης και είχαν σχεδόν απόλυτη εξουσία πάνω στους αυτόχθονες εργάτες με ένα είδος υπερχρεωτικής δουλείας.

**Το Pozol είναι ένα ποτό που γίνεται από αλεσμένο καλαμπόκι αναμιγνύεται με νερό και συχνά καταναλώνονται στη μεξικανική ύπαιθρο με το πρωινό ή το μεσημέρι με το γεύμα.

(μετάφραση, επιμέλεια : Sylvia)-omniatv.com από EZLN: Words of Comandanta Miriam

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://lefterianews.wordpress.com/

Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!

 Απόψεις  Comments Off on Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!
Jun 032015
 

Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός “Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός”.

Η Κλάρα Τσέτκιν μιλώντας στον Ράιχσταγκ, στον Αύγουστο του 32 σε ηλικία 75 ετών

            Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο «Machtergreifung»: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν.

            Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.

             Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν. 

– – –

Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί

Εναρκτήρια ομιλία της Επίτιμης Πρόεδρου του Ράιχσταγκ

Κυρίες και κύριοι! Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.

Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων «πολύ καλά»).

Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν.

Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»).

Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους.

Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του.

Πριν το Ράιχσταγκ θέσει νέα ζητήματα με τις ειδικές ερωτήσεις της ημέρας, θα πρέπει ν’ αναχθεί σε κεντρικό του ζήτημα: Η ανατροπή της κυβέρνησης του Ράιχ, η οποία, κατά παράβαση του συντάγματος, απειλεί να παραγκωνίσει το Ράιχσταγκ εντελώς. Το Ράιχσταγκ θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και τους υπουργούς του Ράιχ για παραβίαση του συντάγματος και οι περαιτέρω αποφάσεις να ληφθούν ενώπιον του Κρατικού Δικαστηρίου της Λειψίας. Ωστόσο, αν τους οδηγούσαν ενώπιον αυτού του ανώτατου δικαστηρίου, θα ήταν σαν να κατηγορούσαν το διάβολο ενώπιον της γιαγιάς του (χειροκροτήματα και φωνές «μεγάλη αλήθεια» από την πλευρά των Κομμουνιστών εκπροσώπων).

Είναι προφανές, βέβαια, ότι μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν θα είναι σε θέση να παραγκωνίσει την εξουσία, η οποία βασίζεται στους Reichswehr και όλους τους άλλους μηχανισμούς υποστήριξης του αστικού κράτους, καθώς και την τρομοκρατία των φασιστών, τη δειλία του αστικού φιλελευθερισμού και τη παθητικότητα των μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου. Η επικάλυψη της κυβέρνησης στο Ράιχσταγκ δεν μπορεί παρά να είναι ένα σήμα για την κινητοποίηση και την κατάληψη της εξουσίας από τις πλατιές μάζες έξω από το Κοινοβούλιο. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Στόχος αυτής της μάχης πρέπει να είναι να χρησιμοποιηθεί όλο το βάρος των οικονομικών και κοινωνικών προσόντων των εργαζομένων, καθώς και η μαζικότητα τους.

Ο αγώνας θα δοθεί ιδιαίτερα για να νικηθεί ο φασισμός που προτίθεται να καταστρέψει με αίμα και σίδερο όλες τις ταξικές εκφράσεις των εργαζομένων. Οι εχθροί μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το ελάχιστο ποσοστό της δύναμης του προλεταριάτου προέρχεται από τον αριθμό των βουλευτικών εδρών. Η δύναμή του στηρίζεται σε πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις.

Το παράδειγμα του Βελγίου δείχνει στους εργαζόμενους, ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής ύφεσης, μια μαζική απεργία αποδεικνύεται ένα αποτελεσματικό όπλο, υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση του υποστηρίζεται από την αποφασιστικότητα και την προθυμία οι μάζες να κάνουν θυσίες και δε συρρικνώνονται από τη διεύρυνση της μάχης και την καταστολή των δυνάμεων από τον εχθρό, με τη χρήση βίας. (φωνές από τους Κομμουνιστές βουλευτές «μεγάλη αλήθεια»). Η εξωκοινοβουλευτική αντίδραση της εργατικής τάξης, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή μιας κυβέρνησης η οποία έχει παραβιάσει το σύνταγμα. Θα πρέπει να πάει πέρα από το στόχο της προκείμενης στιγμής, να προετοιμαστεί για την ανατροπή του αστικού κράτους και της βάσης του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να επικρατεί μπορεί να επιφέρουν μόνο την καταστροφή. Η παρέμβαση του κράτους απέτυχε επειδή το αστικό κράτος δεν ελέγχει την οικονομία, αλλά ελέγχεται από τον καπιταλισμό. («μεγάλη αλήθεια» φωνάζουν οι Κομμουνιστές βουλευτές). Δεδομένου ότι η διάταξη των δυνάμεων της κατέχουσας τάξης, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς όφελός της και σε βάρος των παραγωγικών και καταναλωτικών μαζών. Η ελεγχόμενη οικονομία, με βάση τον καπιταλισμό είναι εξ’ αρχής αντιφατική. Όλες οι παρόμοιες προσπάθειες ηττήθηκαν από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο έλεγχος της οικονομίας, είναι δυνατός μόνο όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις και όλες οι απειλές των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι αποκλειστικά και μόνο με την προλεταριακή επανάσταση («μπράβο» φωνάζουν οι Κομμουνιστές), η οποία θα απομακρύνει την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και ως εκ τούτου εγγυάται μια ελεγχόμενη οικονομία.

Η μεγάλη παγκόσμια ιστορική απόδειξη ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι η Ρωσική Επανάσταση. Έχει αποδειχθεί ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να νικήσουν όλους τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές στη χώρα τους και τους ιμπεριαλιστές ληστές από το εξωτερικό. Έχει κομματιάσει τις συμβάσεις σκλαβιάς, όπως η Συνθήκη των Βερσαλλιών (φωνές από τους Κομμουνιστές «μεγάλη αλήθεια»).

Το Σοβιετικό κράτος επιβεβαιώνει επίσης το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν την ωριμότητα να κατασκευάσουν ένα νέο οικονομικό σύστημα, στο οποίο μια υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας μπορεί να συμβεί χωρίς καταστροφικές κρίσεις, διότι η αιτία της άναρχης μεθόδου παραγωγής έχει καταστραφεί-η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Ο αγώνας των εργατικών μαζών ενάντια στα καταστροφικά δεινά του παρόντος είναι, την ίδια στιγμή και αγώνας για την πλήρη απελευθέρωσή τους. Τα βλέμματα των μαζών πρέπει να κατευθύνονται σταθερά προς αυτό τον φωτεινό στόχο, που δεν πρέπει να περιβάλλεται από την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της δημοκρατίας. Οι μάζες δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να φοβηθούν την ωμή χρήση βίας, που με τη χρήση της ο καπιταλισμός επιδιώκει την επιβίωσή του, με τη μορφή των νέων παγκόσμιων πολέμων και φασιστικών εμφυλίων διαμαχών.

Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»), προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση. Όλοι όσοι αισθάνονται να απειλούνται, όλοι εκείνοι που υποφέρουν και όλοι όσοι καιρό παλεύουν για την απελευθέρωση πρέπει να ανήκουν στο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η αυταρχικότητα των εργατών έναντι του φασισμού είναι η επόμενη απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στη μάχη κατά των κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που αιτία της ύπαρξής τους είναι τα καπιταλιστικά μέσα παραγωγής. Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη Γερμανία ενάντια στην πείνα, τη δουλεία, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου. Το πεπρωμένο της διεθνούς κοινότητας πρέπει να την μετατρέψει σε μια μαχητική κοινότητα που να τους συνδέει με την εμπροσθοφυλακή των αδελφών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι απεργίες και οι εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες είναι πύρινα σημάδια που λένε ότι οι Γερμανοί αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους. Παντού οι απόκληροι και οι καταπιεσμένοι λαοί κατευθύνονται προς την κατάληψη της εξουσίας. Το Ενιαίο Μέτωπο των εργαζομένων, που έχει τους ίδιους στόχους και στη Γερμανία, δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της έμφυλης σκλαβιάς (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»), και ως εκ τούτου εκτίθενται στην πιο καταπιεστική ταξική σκλαβιά. Στην πρωτοπορία πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι που θέλουν να ανθίσουν και να ωριμάσουν. Σήμερα, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζουν άλλες προοπτικές, παρά την τυφλή υπακοή και την εκμετάλλευση στους κόλπους της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών. Στο Ενιαίο Μέτωπο ανήκουν επίσης όλοι όσοι αποτελούν το δημιουργικό δυναμικό και εργάζονται ώστε να αυξηθεί η ευημερία και ο πολιτισμός με τις γνώσεις και την επιμέλεια τους και έχουν γίνει περιττοί στην αστική κοινωνία του σήμερα. Ακόμα στο Μέτωπο ανήκουν οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες σκλάβοι που πλήρωναν φόρους και συντηρούνταν από τον καπιταλισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούν και είναι θύματα του.

Ανοίγω αυτή την συνεδρίαση εκπληρώνοντας έτσι τα καθήκοντά μου ως επίτιμη πρόεδρος με την ελπίδα ότι, παρά τις τρέχουσες αδυναμίες μου, μπορώ να έχω ακόμα την τύχη να ανοίξω ως επίτιμη πρόεδρος την πρώτη σοβιετική συνεδρίαση της Σοβιετικής Γερμανίας.

*έτσι ονομαζόταν η στρατιωτική οργάνωση της Γερμανίας από το 1919 έως το 1935 (ΣτΜ).

**παραστρατιωτική οργάνωση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ το 1930 (ΣτΜ).

***οι Schleicher και Papen εργάστηκαν από κοινού για να υπονομεύσουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας με επικεφαλής τον Otto Braun (ΣτΜ).

****Η Κλάρα Τσέτκιν γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά πριν τον θάνατο του Ossip από φυματίωση το 1889. Το 1919 συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Ο κύκλος της αποτελούνταν μεταξύ άλλων από τους Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Paul Levi, Ernest Meyer. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933. Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στο Philip S. Foner (ed.), ClaraZetkinSelectedWritingsNew York: International Publishers, 1984, σσ. 170-175 (ΣτΜ).

Πηγή με την εισαγωγή, στα αγγλικά

Μετάφραση: Χρήστος Χρυσανθόπουλος

Ε. Παναρίτη: Παντοτινό ίνδαλμα ο δολοφόνος Φουτζιμόρι

 Απόψεις  Comments Off on Ε. Παναρίτη: Παντοτινό ίνδαλμα ο δολοφόνος Φουτζιμόρι
Jun 022015
 

Αλήθεια, αν όντως διαφωνούσαν οι κ.κ. Δραγασάκης και Τσακαλώτος με την επιλογή της κ. Ελένης (ή Elena ή Helen;) Παναρίτη για τη θέση εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, πώς έγινε η παλινόρθωσή της; Οι άλλοι δυο (κ.κ. Βαρουφάκης και Σταθάκης) έχουν περισσότερο πολιτικό βάρος από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τον αναπληρωτή υπουργό;

Για να σοβαρευτούμε: η επιλογή της κ. Παναρίτη είναι η πιο ταιριαστή για το ΔΝΤ, του πάει γάντι που λέμε. Και φυσικά δεν νομίζω να υπάρχουν τις τελευταίες δεκαετίες πολλές οικονομικές –και όχι μόνον- κακοποιήσεις λαών χειρότερες από αυτήν που επιφύλαξε στο Περού ο φυγόποινος τέως πραξικοπηματίας «πρόεδρος», ο Φουτζιμόρι (25 χρόνια κάθειρξης χρωστάει για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση και διαφθορά, αλλά δεν το κουνάει από τη φιλόξενη Ιαπωνία, άλλα 6 από άλλη καταδίκη και πάει λέγοντας).

Η πτωχή και καθόλου τιμία Ελλάς, σε ποια επόμενη μαζική δολοφονία θα συμπράξει δια της εκπροσώπου της; Της Βενεζουέλας, του Εκουαντόρ ή της Γουατεμάλας;

«Κουράγιο. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι προτιμήθηκες λόγω προσόντων κi όχι λόγω κομματικών περγαμηνών !», αναφέρει το tweet κάποιου υποστηρικτή της (τώρα αντικαθιστούν τον πολιτικό διάλογο οι εξυπνάδες).

Η ίδια, πάλι πλαγίως, φέρεται να λέει για τις αντιδράσεις: “Αν δεν με θέλουν εκείνοι μία φορά, εγώ δεν τους θέλω δέκα”. «Εκείνοι» είναι ο Δημήτρης Παπαδημούλης, o Νίκος Μανιός, o Μάκης Μπαλαούρας, ο Νίκος Παππάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Νίκος Φίλης, o Θανάσης Πετράκος, η Δέσποινα Χαραλαμπίδου και άλλα στελέχη που επί δεκαετίες αγωνίστηκαν για να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη σημερινή του ισχύ…

Κανένα άλλοθι

Φυσικά, το θέμα δεν είναι τα 17.500 ευρώ μηνιαίως που λέγεται ότι είναι η αποζημίωση των υποδιευθυντών του ΔΝΤ. Οι χασάπηδες των λαών αυτά τα έχουν για πλάκα. Τα πολλά τα βγάζουν με την υπογραφή τους κάτω από το τραπέζι…

Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα άλλοθι: ούτε οι επιλέξαντες υπουργοί, ούτε οι διακριτικώς διαφωνούντες, ούτε οι άφωνοι. Ούτε φυσικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρώτα, ο Ρουμελιώτης, έπειτα η Παναρίτη, ποιος ή ποια έχει σειρά; Εχουμε κι άλλους με καλό know how στην εφαρμογή των εντολών των αφεντικών: π.χ. ο εν τοις πράγμασι αθώος κ. Γ. Παπακωνσταντίνου (προς δόξα της ελληνικής Δικαιοσύνης), ο κ. Προβόπουλος, η κ. Μπιρμπίλη, ο κ. Παπουτσής και άλλοι, ων ουκ έστιν αριθμός. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Οι τίτλοι των βιβλίων της κ. Παναρίτη μιλούν από μόνοι τους: «Το φαινόμενο του Φουτζιμόρι: Κυβερνητική μεταρρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατί­ας» (1995), «Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύ­μα του Περού» (1999), «Στρατηγικές ιδιωτικοποίησης»…

Όπως σημείωνε το «Ποντίκι», το 2011, «(…) με το Σύνταγμα του Φουτζιμόρι το 1993 θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι άνοιξε ο δρόμος για την εκμετάλλευ­ση της γης των Ινδιάνων (γι’ αυτήν την εκμετάλλευση εργάστηκε στο Περού η κυρία Παναρίτη αποκτώντας τη σημερι­νή τεχνογνωσία). Είναι περιττό να σημειώσουμε για το συμφέρον… ποιων προωθήθηκε η εν λόγω νεοφιλελεύθερη νομοθεσία… Οι πολυεθνικές έχουν πια απελευθερωθεί από το βάρος των αυτοχθόνων πληθυ­σμών και έχουν εξασφαλίσει την πρό­σβαση στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, την εξορυκτική βιομηχανία, τον τουρι­σμό και την υλοτομία, σε περιοχές που παραδοσιακά ανήκουν στους λαούς που διαμένουν εκεί.

»Κάπως έτσι στρώθηκε ο δρόμος από την κυβέρνηση Φουτζιμόρι ώστε το κράτος να διακηρύξει ότι η γη των ιθα­γενών λαών είναι «διαπραγματεύσιμη» (σας θυμίζει κάτι;) «σύμφωνα με την οικονομία της αγοράς». Κάπως έτσι, μέσω… Προεδρικών Διαταγμάτων και με τρικ που ξεπερνούσαν τις κοινο­βουλευτικές αγκυλώσεις, προχώρησε το ξεπούλημα».

Ψάχνει ηγέτη

Θα μου πείτε «μα η γυναίκα, υπάλληλος ήταν, πιο νέα, ίσως πιο ανώριμη, μπορεί να άλλαξε θέσεις, να κατάλαβε ότι αυτό που έγινε στο Περού ήταν γενοκτονία»

Ε, αρκεί να διαβάσει κανείς ένα άρθρο της κ. Παναρίτη στις 29 Δεκεμβρίου του 2014, στο protagon.gr, με τίτλο «Ας το κάνουμε όπως στο Περού». Ο δολοφόνος Φουτζιμόρι είναι Ηγέτης (με κεφαλαίο Η). Δηλαδή η κ. Παναρίτη, μόλις 5 μήνες πριν, μας συμβουλεύει να γίνουμε Περού και καταλήγει:

«Να λοιπόν η συνταγή: Ένας δυνατός ηγέτης να τολμά, να επιλέγει άξιους συμβούλους και να παρεμβαίνει σε παθογένειες δεκαετιών. Ας μάθουμε από άλλους. Αν αυτοί μπόρεσαν, μπορούμε και εμείς».

Ποιος είναι ο αποδέκτης της προτροπής; Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης ή μήπως ο εκλεκτός του protagon, ο πανεπιστήμων Σταύρος Θεοδωράκης; Σε ποιον λέει: Μάθε από «άλλους» πώς να κλέβεις, να δολοφονείς πολιτικούς αντιπάλους, να διαφθείρεις. Αφού μπόρεσαν αυτοί και κατέκτησαν την ασυλία (πταίσμα μπροστά του ο Χριστοφοράκος), η κ. Παναρίτη σου δείχνει τον δρόμο.

Υστερόγραφο: Περίμενα από τις κ.κ. Σοφία Σακοράφα και Νίνα Κασιμάτη (η οποία αναρωτήθηκε -πάλι στο… Twitter-: “Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;”), καθώς και από τον βουλευτή κ. Αλέκο Τριανταφυλλίδη και άλλους πασοκογενείς να μας θυμίσουν πρώτα τι είχαν πει, «διαρρεύσει», ψιθυρίσει, κραυγάσει, όταν η τότε αριστερά κατήγγειλε, το 2009, την επιλογή της κ. Παναρίτη από τον κ. Γ. Παπανδρέου για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματός τους. Τα καμώματά της στο Περού και τα σπουδαία «πονήματά» της τα ήξεραν όλοι, όσοι ήθελαν να τα μάθουν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Πήραν την παραγωγή στα χέρια τους

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Πήραν την παραγωγή στα χέρια τους
Jun 012015
 

Από τη συνεργατικότητα στον συνεταιρισμό. Αυτός είναι ένας από τους στόχους που θέτει για το επόμενο διάστημα η Κίνηση Κτηνοτρόφων Ιωαννίνων από τη στιγμή που έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα: να βγάλει στην αγορά το δικό της γάλα. Ενας μικρός πυρήνας κτηνοτρόφων που καθημερινά όλο και διευρύνεται, πήρε το ρίσκο και προχώρησε στη διαχείριση της δικής του παραγωγής. Εδώ και σχεδόν δύο μήνες διανέμει τα προϊόντα υπό την επωνυμία «Γιαννιώτ’κο», αξιοποιώντας μια παραγωγή περίπου 1,5 τόνου γάλακτος την ημέρα σε τέσσερα προϊόντα (γάλα, πλήρες και ελαφρύ, και γιαούρτι, αγελαδινό και πρόβειο).

Με την κτηνοτροφία να έχει δεχτεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια μεγάλα πλήγματα και την αγορά να έχει περάσει στα χέρια μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων και πολυεθνικών, ο παραγωγός δείχνει αδύναμος να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία.

Εκεί έρχεται και απαντά η Κίνηση Κτηνοτρόφων στα Ιωάννινα με την πρωτοβουλία της. Δίνει την ικανοποίηση στον κάθε παραγωγό μέσα από τη συνεργασία να έχει ρόλο από την αρχή ώς το τέλος της διαδρομής της παραγωγής του, να ελέγχει ο ίδιος την τιμή και να έχει και την ευκαιρία να προχωρήσει κι άλλο, να διευρύνει όσο μπορεί τις προοπτικές της δουλειάς του.

«Σκεφτόμαστε να ολοκληρώσουμε αυτό που αρχίσαμε» μας λέει ο Μιχάλης Τζίμας, ένας από τους πρωτεργάτες της κίνησης, που δίνει ιδιαίτερο βάρος στην αυτονομία που αποκτά ο κτηνοτρόφος και τον έλεγχο που έχει πάνω στη δική του παραγωγή και κατ’ επέκταση πάνω στη δική του ζωή.

«Είναι επιλογή να απευθυνόμαστε σε τοπικά μαγαζιά και όχι αλυσίδες», συμπληρώνει ο κ. Τζίμας για τον τρόπο διανομής και μας ζητά λίγη υπομονή για ανακοινώσεις και νέων πρωτοβουλιών στο επόμενο διάστημα. Τονίζει όμως ακόμα μια φορά το συνεργατικό πνεύμα με το οποίο εργάζονται οι κτηνοτρόφοι της κίνησης και την ανάγκη για μια νέα άνθηση του συνεταιριστικού κινήματος. Στο πλαίσιο αυτό, η κίνηση των Ιωαννίνων έχει ανοιχτούς διαύλους με πρωτοβουλίες ανάλογου πνεύματος με παραγωγούς της Θεσσαλίας, της Πελοποννήσου ή της Ανατολικής Μακεδονίας που έχουν προχωρήσει αυτόνομα στην τυποποίηση και τη διανομή του δικού τους γάλακτος.

Η Κίνηση στέλνει παράλληλα κι ένα μήνυμα στην τοπική κοινωνία των Ιωαννίνων για ένα διαφορετικό βλέμμα στην κατανάλωση και τη στήριξη της τοπικής οικονομίας. Η συζήτηση που άνοιξε βρήκε ήδη ανταπόκριση και στις τοπικές αρχές, με τη Δημοτική Αρχή Ιωαννίνων να ανακοινώνει ότι στέκεται στο πλευρό της Κίνησης, στηρίζοντας το εγχείρημα, μετά και τη συνάντηση που είχαν μέλη της Κίνησης με τον δήμαρχο Ιωαννίνων Θ. Μπέγκα.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Συνέλευση ΚΙΦΑ την Τετάρτη 3/6 στις 8μμ

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Συνέλευση ΚΙΦΑ την Τετάρτη 3/6 στις 8μμ
May 312015
 

Την Τετάρτη 3 Ιουνίου στις 8:00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί Συνέλευση του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Αλληλεγγύης στο ΚΙΦΑ (Αγ. Σοφίας 1-πάνω από την τουλούμπα).

Θέματα Συνέλευσης:
– Λειτουργία Γραμματείας του ΚΙΦΑ
– Εξελίξεις στον τομέα της υγείας
– Οργανωτικά θέματα της Συνέλευσης
– Ηλεκτρονική απογραφή των φαρμάκων (http://www.kifadramas.gr/apografi/)
– Συμμετοχή του ΚΙΦΑ στην 4η Πανελλαδική Συνάντηση των Κοινωνικών Ιατρείων στην Κόρινθο, 20-21 Ιουνίου 2015.

 

——————————
Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας λειτουργεί από το Φεβρουάριο 2012 και από το Σεπτέμβριο 2014 στεγάζεται στην Αγ. Σοφίας 1 (πάνω από την τουλούμπα).
Την 1η Τετάρτη κάθε μήνα πραγματοποιείται συνέλευση των μελών του ΚΙΦΑ. Στις συνελεύσεις συναποφασίζεται η λειτουργία και οι δράσεις του ΚΙΦΑ και είναι ανοιχτές για όλους.
email: kifadramas@gmail.com
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των συμμετεχόντων στο ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/

http://www.kifadramas.gr/

Τζακ ποτ 14.800.606 ευρώ!

 Απόψεις  Comments Off on Τζακ ποτ 14.800.606 ευρώ!
May 302015
 

Το Μάρτιο του 2011 έπεσαν οι τίτλοι τέλους για το εργοστάσιο της ελληνικής πολυεθνικής «Πετζετάκις» στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης. Λίγους μήνες μετά μία αντιπροσωπεία εργαζομένων ταξίδευσε στην Γερμανία μετά από πρόσκληση των Γερμανών συναδέλφων τους στο εκεί εργοστάσιο της ελληνικής πολυεθνικής. Οι Γερμανοί εργάτες βρέθηκαν προ μεγάλων εκπλήξεων. Όταν ρώτησαν τους Έλληνες συναδέλφους τους πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει δεδουλευμένα έμειναν άφωνοι όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν». Όταν ρώτησαν πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει φόρους στο δημόσιο εκνευρίστηκαν όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν». Όταν ρώτησαν πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές τα πήραν στο κρανίο όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν» και είπαν πως «αυτά» δεν συμβαίνουν στη Γερμανία γιατί είναι εγκλήματα. Κάθε φορά που ακούω κάποιον νεοφιλελέ να λέει πως είναι αναγκαίο να προχωρήσουν στην Ελλάδα μεγάλες τομές και μεταρρυθμίσεις, μου έρχεται στο μυαλό αυτή η ιστορία από την Γερμανία.

Η ιστορία με τους Έλληνες και τους Γερμανούς εργαζόμενους της «Πετζετάκις» μου ήρθε στο μυαλό και χθες όταν διάβασα την είδηση για το… τζακ ποτ της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, με την είσπραξη 14.800.606 ευρώ από έναν και μόνο φορολογούμενο μετά από τη διεκπεραίωση υπόθεσης του που εκκρεμούσε για πολλά χρόνια. Δεν ξέρω σε τι αφορούσε αυτή η υπόθεση, δεν μπορώ καν να υποψιαστώ ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο «ένας και μόνος» φορολογούμενος, ξέρω όμως ότι η Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια ήταν «πρωταθλήτρια» στη ζώνη του ευρώ στην παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την εισφοροαποφυγή. Προφανώς δεν έχουν όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματίες μεγάλες φορολογικές και ασφαλιστικές εκκρεμότητες. Προφανώς όμως οι μεγάλες «μαύρες τρύπες» στα δημόσια έσοδα δεν προέρχονται από τα περίπτερα της γειτονιάς – άλλωστε πόσα έχουν απομείνει; – που δεν κόβουν αποδείξεις για τσίχλες και σοκολάτες.

Τα προηγούμενα πέντε χρόνια ο Κόσμος της Εργασίας και τα κατώτερα μεσαία στρώματα δέχτηκαν μία απίστευτη, συντονισμένη, επίθεση από την πολιτική και την οικονομική ελίτ της χώρας. Στοχοποιήθηκαν για να φτωχοποιηθούν, γιατί το μέσο εισόδημα τους και η αγοραστική δύναμη τους ήταν σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά της Λετονίας. Στοχοποιήθηκαν και φτωχοποιήθηκαν γιατί κάποιοι θα έπρεπε να πληρώσουν το λογαριασμό της δημοσιονομικής κρίσης και της «προσαρμογής» και η πολιτική ελίτ αποφάσισε πως οι «κάποιοι» δεν θα ήταν η οικονομική ελίτ. Οι καταθέσεις που δίνονται στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπαγωγή της χώρας στο «μηχανισμό στήριξης» αποκαλύπτουν αυτόν το σχεδιασμό σε όλο το… μεγαλείο του. Νομίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως τώρα πρέπει να υπάρξει ένας νέος σχεδιασμός και από το «έχουμε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους» να πάμε στο «έχουμε πολλούς πλούσιους».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Γερμανία: Χιλιάδες διαδηλωτές ζητούν καλύτερες αμοιβές για τους εκπαιδευτικούς

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Γερμανία: Χιλιάδες διαδηλωτές ζητούν καλύτερες αμοιβές για τους εκπαιδευτικούς
May 292015
 

“Γιατί αμείβονται λιγότερο αυτοί στους οποίους εμπιστευόμαστε τα παιδιά μας από αυτούς στους οποίους εμπιστευόμαστε τα λεφτά μας;”. Με  αυτό το κεντρικό σύνθημα χιλιάδες διαδηλωτές  κατέβηκαν  την Πέμπτη στους δρόμους της Φρανκφούρτης  διαμαρτυρόμενοι για τους μισθούς  των εκπαιδευτικών.

Περίπου 16.000 διαδηλωτές στην Φρανκφούρτη έστειλαν σαφές μήνυμα προς την εργαδοσία: “Είμαστε πάντα πρόθυμοι να διαπραγματευτούμε, αλλά χωρίς μία δίκαιη αντιμετώπιση και μία αποδεκτή έκβαση των διαπραγματεύσεων δεν μπορούμε να δώσουμε τέλος στην απεργία μας”.

Σύμφωνα με πληροφορίες που έχει δημοσιεύσει το σωματείο ver.di, εργαζόμενοι στον χώρο της εκπαίδευσης με πολύχρονη κατάρτιση και απαιτητικό ωράριο εργασίας υποαμείβονται σημαντικά. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να βρουν και μία δεύτερη δουλειά καθώς η πρώτη δεν επαρκεί.

Για τους περισσότερους εκπαιδευτικούς αποτελεί “άτυπο κανόνα” η συνεχής μετεκπαίδευση που καλύπτεται με δικά τους έξοδα και με χρήση του ελεύθερου χρόνου τους. Το σωματείο ver.di απαιτεί την επίσημη αναγνώριση των επιπλέον προσόντων.

Όσον αφορά τον κλάδο των κοινωνικών λειτουργών, περίπου το 75% δεν έχει υπογράψει συλλογικές συμβάσεις.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.presspublica.gr/

Νίκος Μπογιόπουλος: Για την ΕΡΤ

 Απόψεις  Comments Off on Νίκος Μπογιόπουλος: Για την ΕΡΤ
May 282015
 

Ο αγώνας που δόθηκε μετά το «μαύρο» στην ΕΡΤ μέσα και έξω από το προαύλιο της Αγίας Παρασκευής μάλλον δεν δόθηκε ούτε για να (ξανα)γίνει διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ ο κ.Ταγματάρχης, ούτε ο αγώνας εκείνος «δικαιώθηκε» επειδή ο κ.Ταγματάρχης «ανακρίθηκε» επί 10ωρο από την κυρία Κωνσταντοπούλου, ούτε δόθηκε για να πληροφορηθούμε ποιός βάφτισε τον κ.Ταγματάρχη ή ποιάν βάφτισε ο κ.Ταγματάρχης (σύμφωνα με τις ερωτήσεις που τέθηκαν στην προχτεσινή συνεδρίαση της επιτροπής της Βουλής)…

    Όταν ο ελληνικός λαός, η πλειοψηφία του, στάθηκε απέναντι στο«αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν το έκανε γιατί σε σύγκριση με την «μαύρη» ΕΡΤ είχε επιλέξει και λατρέψει την «φαιά» ΕΡΤ όλου του προηγούμενου διαστήματος.

Δεν υπερασπίστηκε την κρατική και κομματοκρατούμενη ΕΡΤ. Την κυβερνητική ΕΡΤ. Την ΕΡΤ των ημετέρων, των καρεκλοκένταυρων και της διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Δεν υπερασπίστηκε ούτε την «ΥΕΝΕΔ» του δικομματισμού της παλαιάς κοπής, ούτε την «ΥΕΝΕΔ» της όποιας διπολικής αρχιτεκτονικής μπορεί να εξυφαίνεται.

Η διαμαρτυρία μέσα και έξω από το προαύλιο της ΕΡΤ ήταν ένα μήνυμα υπεράσπισης εκείνου που θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι η ΕΡΤ: Δηλαδή μια πραγματικά δημόσια ραδιοτηλεοπτική συχνότητα.

Μια συχνότητα που η αντικειμενικότητά της, ο πλουραλισμός της, η δημοκρατικότητά της, το ήθος που θα εκπέμπει το πολιτιστικό και ψυχαγωγικό της πρόγραμμα, δεν θα μετριέται με τις μεζούρες της κομματικής χειραγώγησης, δεν θα κόβεται και δεν θα ράβεται στα μέτρα των πολιτικών της προϊσταμένων – πολιτικών υπηρετών του κεφαλαίου και της αντιλαϊκής πολιτικής.

Το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τους εργαζομένους της ΕΡΤ, αφορούσε σε εκείνη, την άλλη, την ανύπαρκτη (με όλη τη σημασία της λέξης) ΕΡΤ. Στην ΕΡΤ που μέτρο της προσφοράς της και ζύγι της δημοκρατικότητάς της θα είναι το αν, το πώς και το πόσο ανταποκρίνεται στην αλήθεια που βιώνει ο λαός και όχι η κατασκευασμένη «αλήθεια» των πολιτικών κεχαγιάδων και των εργολάβων – προμηθευτών της.

Το «όχι» στο «μαύρο» ήταν ταυτόχρονα ένα καθαρό «ναι» ώστε το προϊόν της τίμιας και σκληρής δουλειάς της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων στην ΕΡΤ να μην αλέθεται στις μυλόπετρες των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εκάστοτε κυβερνητικής διοίκησης, αλλά να βγαίνει ανόθευτο στο γυαλί και στο μικρόφωνο.

Με δυο λόγια: Το κίνημα υπεράσπισης της ΕΡΤ ήταν ένα κίνημα υπεράσπισης μιας ΕΡΤ που ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε. Ήταν ένα κίνημα που ξεδιπλώθηκε έχοντας την πεποίθηση ότι τέτοια ΕΡΤ αξίζει να υπάρξει.

Και σίγουρα: Τέτοια ΕΡΤ αξίζει να υπάρξει. Πέρα, όμως, από το αν αξίζει, το ερώτημα είναι άλλο: Μπορεί, είναι δυνατόν, είναι κατορθωτό, να φτιαχτεί μια τέτοια ΕΡΤ;

Η απάντηση είναι καθαρή: «Ναι», τέτοια ΕΡΤ μπορεί να υπάρξει. Υπό μια, όμως, προϋπόθεση. Και η προϋπόθεση δεν είναι η αλλαγή κυβερνήσεων, ή η αλλαγή των προέδρων ή η επιστροφή των προηγούμενων διευθυνόντων συμβούλων της. Χρειάζεται κάτι… ελαφρώς περισσότερο.

Η προϋπόθεση είναι ότι όπως η πληροφόρηση(μιας και μιλάμε για την ΕΡΤ), έτσι και το φαΐ, έτσι και το δικαίωμα στη δουλειά, έτσι και η θέρμανση, έτσι και η μόρφωση, έτσι και το δικαίωμα στη μετακίνηση, έτσι και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έτσι και ηστέγαση,

έτσι και οτιδήποτε καλύπτει ανθρώπινες κοινωνικές ανάγκες, δεν θα είναι αντικείμενο αγοραπωλησίας. Δεν θα είναι εμπόρευμα. Δεν θα επιτρέπεται δηλαδή να βρίσκεται υπό την κατοχή και την καπιταλιστική ιδιοκτησία του κάθε εργολάβου, του κάθε εφοπλιστή, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε καναλάρχη που εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί τις τηλεοπτικές συχνότητες ως πολιορκητικό κριό για τις μπίζνες του.

Σε αντίθετη περίπτωση και για όσο συνεχίζεται το ίδιο καθεστώς, η θέρμανση, οι δρόμοι, τα τηλέφωνα, η στέγαση, τα φάρμακα να ανήκουν στους κάθε λογής «εργολάβους», έτσι και η ενημέρωση που ελέγχεται από το κράτος (από το ίδιο κράτος που όλα τα υπόλοιπα τα έχει παραδώσει στους «εργολάβους») θα ήταν ασύγγνωστη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε να γίνει «δημόσια» ή να πορεύεται αλώβητη από τα συμφέροντα που ελέγχουν τα πάντα γύρω της.

Καμία ουσιαστική «ανατροπή» δεν μπορεί να υπάρξει στο γνωστό μοντέλο της «ενημέρωσης – χειραγώγηση» ή στο «πολιτιστικό» πρόσημο ενός πλαισίου που έχει σαν σήμα κατατεθέν την «Γιουροβίζιον» όταν όλα όσα καθορίζουν την «ελεύθερη» ύπαρξη και την «ελεύθερη» βούληση των ανθρώπων (άρα και την «ελεύθερη» ενημέρωση τους) μένουν στην ουσία τους απαράλλαχτα.

Συνεπώς και εφόσον οι «αλλαγές» είναι από εκείνες που γίνονται στο έδαφος του «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν», τότε όπως – για παράδειγμα – η αυριανή ΔΕΗ, κρατική ή ιδιωτική, θα είναι όπως η σημερινή που επιβάλλει τα χαράτσια, όπως ο αυριανός ΟΤΕ θα είναι όπως ο σημερινός που παράγει κέρδη για την «Ντόιτσε Τέλεκομ», όπως ο αυριανός ΟΛΠ, ο ΟΣΕ και τα αεροδρόμια θα είναι σαν τα σημερινά που πάνε για (ξε)πούλημα,

έτσι και η αυριανή ΕΡΤ πολύ φοβόμαστε ότι (όπως κι αν τη βαφτίσουν, όποιοι κι αν κυβερνούν, όποιοι κι αν τη διοικούν) θα αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης.

Κι αυτό δεν είναι δίκη προθέσεων. Είναι καταγραφή της – πάντα ξεροκέφαλης – πραγματικότητας στη βάση μιας ανάλυσης που επιμένει να μην αγνοεί την παρατήρηση του Δάντη ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Χέρια κατά του ρατσισμού

 Video  Comments Off on Χέρια κατά του ρατσισμού
May 272015
 

Σε ένα τρίλεπτο βίντεο, δημιουργοί από τέσσερις χώρες ενώνουν πέντε τρόπους έκφρασης (χορό, ποίηση, βίντεο, μουσική και φωτογραφία), για να μεταφέρουν μέσω δύο χεριών ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στο ρατσισμό.

Το βίντεο, με τίτλο «Χέρια κατά του ρατσισμού», δόθηκε στη δημοσιότητα στις 21 Μαρτίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων. Κυκλοφόρησε κατ’ αρχάς στο Ίντερνετ –«ένα προνομιακό πεδίο για τη μεταφορά της ρητορικής του μίσους, μέσα από τις άκρες των δακτύλων μας όταν πληκτρολογούμε κάτι», σημειώνει η Sara Toscano, η οποία εμπνεύστηκε το βίντεο. «Ωστόσο, και στον πραγματικό κόσμο, μέσα από τις χειρονομίες και τις πράξεις μας μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Γι’ αυτό και στο βίντεο επικεντρωθήκαμε στα χέρια, ζητώντας απ’ όλους να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να καταπολεμήσουν τις διακρίσεις».

«Η συνεργασία είναι ιδιαίτερα σημαντική, όταν θέλεις να μεταφέρεις ένα οικουμενικό μήνυμα, όπως αυτό της ισότητας», προσθέτει η χορεύτρια και χορογράφος από την Πορτογαλία. Πηγή έμπνευσής της ήταν το έργο της ολλανδικής Μη Κυβερνητικής οργάνωσης Magenta, με την οποία είχε συνεργαστεί εκτεταμένα στο παρελθόν. Η Magenta καταπολεμά το ρατσισμό στο Διαδίκτυο, παρακινώντας ιστοσελίδες να σβήσουν εθελοντικά περιεχόμενο που προωθεί τις διακρίσεις και παραβαίνει το νόμο. «Όπως το Ίντερνετ δεν γνωρίζει σύνορα, έτσι κι εμείς θελήσαμε να συνενώσουμε καλλιτέχνες από διάφορες χώρες, για να εμπνεύσουμε άτομα και κοινότητες απ’ όλο τον κόσμο», σημειώνει η κα Toscano.

Συνεργοί στην προσπάθειά της είναι ο ποιητής Θωμάς Τσαλαπάτης, ο συνθέτης Μάνος Αθανασιάδης, η τραγουδίστρια Κατερίνα Κοζαδίνου, ο σκηνοθέτης Στέλιος Μαυρογιάννης, η γραφίστρια Κατερίνα Παππού και ο φωτογράφος Alexandre Cabrita. Το βίντεο επίσης περιλαμβάνει ένα μήνυμα των Ολλανδών Suzette Bronkhorst και Ronald Eissens, ιδρυτών της ΜΚΟ Magenta, η οποία προβάλλει το σύνθημα «Δάγκωσε το χέρι που τροφοδοτεί τις διακρίσεις».

Παντρεμένη με Έλληνα και ζώντας το μισό χρόνο στην Αθήνα, η κα Toscano έχει παρακολουθήσει από κοντά την ανάπτυξη του ρατσισμού στη χώρα. «Εγώ πάντοτε αισθανόμουν ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη και δεν βίωσα κάποιου είδους διάκριση», αναφέρει. «Όμως πιστεύω πως αυτό οφείλεται στο ότι είμαι Ευρωπαία και μαθαίνω τη γλώσσα. Ως ξένη ωστόσο, θεωρώ εξαιρετικά προβληματική και τρομακτική την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Όταν κάποια στιγμή βρέθηκα τυχαία σε συγκέντρωση της οργάνωσης στο δρόμο, αισθάνθηκα μεγάλη ανασφάλεια και αντίφαση με τις μέχρι τότε εμπειρίες μου».

«Οι Έλληνες είναι ιδιαίτερα φιλόξενος λαός και για την άνοδο του ρατσισμού νομίζω ότι ευθύνεται η κρίση. Έχουμε πάντοτε την ανάγκη να κατηγορήσουμε κάποιον, να του επιρρίψουμε την ευθύνη για όσα συμβαίνουν. Τα δημαγωγικά κόμματα το εκμεταλλεύονται αυτό, σε μια περίοδο που οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι, καθώς οι ζωές τους έχουν αλλάξει λόγω της κρίσης».

«Για να νικήσουμε το ρατσισμό, πρέπει να συνεχίσουμε τη δουλειά στο πεδίο για την προώθηση της πολυπολιτισμικότητας, αφού, όταν δεν γνωρίζεις τον Άλλο, τείνεις να τον φοβάσαι. Γι’ αυτό και τα προγράμματα ένταξης, όπως π.χ. στα σχολεία, είναι ιδιαίτερα σημαντικά, αφού δείχνουν πως όλοι έχουμε τα ίδια όνειρα και τις ίδιες επιδιώξεις. Οι καλλιτέχνες επίσης μπορούν να παίξουν ρόλο στην καταπολέμηση των διακρίσεων, καθώς μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο σε πολλά επίπεδα, να τους κινητοποιήσουν ώστε να βγουν από την αδράνεια και να τους προκαλέσουν διαφορετικά συναισθήματα».

Δείτε το βίντεο:

Στατιστικά Στοιχεία ΚΙΦΑ Δράμας 2014

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Στατιστικά Στοιχεία ΚΙΦΑ Δράμας 2014
May 262015
 

Καρτέλες Ασθενών: 849
Συνολικός Αριθμός Επισκέψεων: 2020
Χώρες Προέλευσης Ασθενών: Ελλάδα, Αλβανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Πακιστάν, Αρμενία, Γεωργία, Ρωσία, Αμερική
Νέοι Ασθενείς σε σχέση με το 2013: 312
Αριθμός Επισκέψεων στο Φαρμακείο: 1667

Ενεργοί Εθελοντές: 103

Εθελοντές Γιατροί-Φαρμακοποιοί-Νοσηλευτές: 127

Γιατροί: 13
7 Γενικοί Γιατροί
3 Παθολόγοι
1 Παιδίατροι
1 Ορθοπεδικός
1 Δερματολόγος

Όλες οι άλλες ειδικότητες που εξυπηρετούνται σε εξωτερικά ιατρεία:
4 Παθολόγοι
5 Παιδίατροι
2 Ορθοπεδικός
2 Δερματολόγος
4 Ψυχολόγοι
6 Μικροβιολόγοι
2 Ακτινολόγοι
1 Γαστρεντερολόγος
5 Γυναικολόγοι
1 Διαβητολόγος
2 Ενδοκρινολόγοι
6 Καρδιολόγοι
1 Λογοθεραπευτής
3 Νευρολόγοι
3 Οδοντίατροι
1 Ορθοδοντικός
3 Ουρολόγοι
5 Οφθαλμίατροι
2 Πνευμονολόγοι
2 Πυρηνικοί Γιατροί
1 Ρευματολόγος
4 Φυσιοθεραπευτές
1 Οστεοπαθητικός
4 Κοινωνικοί Λειτουργοί
1 Μαία
2 Χειρουργοί
3 ΩΡΛ


Φαρμακοποιοί: 14

Νοσηλευτές: 24


Εθελοντές που έχουν συνδράμει το ΚΙΦΑ σύμφωνα με την ιδιότητα τους:

2 Μεταφορικές Εταιρείες
1 Πολιτικός Μηχανικός
3 Υδραυλικοί
3 Ηλεκτρολόγοι
3 Μηχανικοί Πληροφορικής
3 Λογιστές