Καμία ψήφο στην “Χρυσή Αυγή”. Μήνυμα από τ’ Ανώγεια κατά του Ναζισμού

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Καμία ψήφο στην “Χρυσή Αυγή”. Μήνυμα από τ’ Ανώγεια κατά του Ναζισμού
Jan 262015
 

Ισχυρό μήνυμα κατά του Φασισμού και του Ναζισμού έστειλαν και σε αυτές τις εκλογές τα Ανώγεια.
Οι κάτοικοι εξέδωσαν και την εν λόγω ανακοίνωση:
“Στόχος (και) αυτή τη φορά είναι μη βρεθεί ούτε μια ψήφος της Χρυσής Αυγής στις κάλπες. Οι Ανωγειανοί όπως και στις προηγούμενες εκλογές έτσι και στις σημερινές θα προσέλθουν για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, με στόχο να στηρίξουν τη Δημοκρατία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια, στέλνοντας ταυτόχρονα «μαύρο» μήνυμα στους νοσταλγούς των Νταχάου και των Άουσβιτς.
Τ΄ Ανώγεια των τριών Ολοκαυτωμάτων για ακόμα φορά θα υψώσουν φωνή από την άνωγη, του Ψηλορείτη κατά των νοσταλγών του Γ’ Ράιχ, κατά των πάσης φύσεως φασιστοειδών, κατά των ναζιστών και των εκπροσώπων τους.
Καμία ψήφο στη Χρυσή Αυγή. Τ’ Ανώγεια δεν ξεχνούν!”.

Ούτε μια ψήφος υπέρ της Χρυσής Αυγής δεν βρέθηκε στα πέντε  εκλογικά τμήματα των Ανωγείων καθώς στο μαρτυρικό χωριό οι κάτοικοι έδωσαν ποσοστό 0% σε ένα κόμμα που αναδείχθηκε τρίτο πανελλαδικά.

Ανακοίνωση του ΚΙΦΑ σχετικά με τα προεκλογικά φυλλάδια

 Δελτία Τύπου, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Ανακοίνωση του ΚΙΦΑ σχετικά με τα προεκλογικά φυλλάδια
Jan 202015
 

Με αφορμή προεκλογικά φυλλάδια που κυκλοφόρησαν στην πόλη όπου εμφανίζονται υποψήφιοι να διατυμπανίζουν τη συμμετοχή τους στο ΚΙΦΑ νιώθουμε την ανάγκη να δηλώσουμε τα εξής:

1. Από την πρώτη μέρα λειτουργίας του ΚΙΦΑ Δράμας ήταν σαφές ότι οποιαδήποτε προσφορά προς αυτό είναι ανώνυμη και με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να προκύπτουν οφέλη για αυτόν που προσφέρει. Επίσης, μεγάλη αγωνία μας ήταν το ΚΙΦΑ να μείνει ακομμάτιστο και ανεξάρτητο και να μη γίνει παιχνίδι κανενός πολιτικού φορέα.

2. Το ΚΙΦΑ στέκεται απέναντι σε οποιαδήποτε πολιτική εξαθλιώνει τον άνθρωπο. Το ποιος είναι ο φορέας της πολιτικής αυτής μας αφήνει παγερά αδιάφορους.

3. Στο ΚΙΦΑ δε ζητάμε πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων για το ποιος θα προσφέρει εθελοντική εργασία. Υπάρχουν εθελοντές που ανήκουν σε διάφορους πολιτικούς χώρους. Μπορεί κανείς να μας κατηγορήσει ότι δεν έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής να πολιτικοποιήσουμε αρκετά το ΚΙΦΑ ώστε όλοι οι εθελοντές να αποκτήσουν ισχυρή πολιτική συνείδηση και να μη συνταχθούν ποτέ ξανά με όλους όσους μας έφεραν στη σημερινή θέση εξαθλίωσης, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας κατηγορήσει ότι παίζουμε το πολιτικό παιχνίδι κάποιας παράταξης.

4. Η θέση του ΚΙΦΑ είναι στους δρόμους και στον αγώνα για μια κοινωνία που προτάσσει τις αρχές της ισοτιμίας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας καθώς και το αγαθό της δημόσιας και δωρεάν υγείας. Στους δρόμους και απέναντί τους θα μας βρουν όλες οι κυβερνήσεις που δε θα έχουν τους άξονες αυτούς ως μοναδική τους προτεραιότητα.

5. Περιμένουμε από την επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, να μην προσπαθήσει να συμπαρασταθεί στο ΚΙΦΑ αλλά να το καταργήσει με τη δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους που θα καθιερώσει.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Φίλε Χρήστο, πρόσεχε «Το Ποτάμι»!

 Απόψεις  Comments Off on Φίλε Χρήστο, πρόσεχε «Το Ποτάμι»!
Jan 192015
 

potami

Φίλε Χρήστο,

Σου γράφω αυτό το γράμμα, ενώ το κερί δίπλα μου σιγοκαίει και τα γράμματα μου ίσα που αχνοφαίνονται στο χαρτί του Word.

Θυμήθηκα την προχθεσινή μας κουβέντα, που είχαμε στο καπηλειό πίνοντας σκυφτοί την ρετσίνα μας και τσιμπολογώντας δειλά τα μεζεκλίκια που είχε βγάλει ο Μπάρμπα Γιάννης ο κανατάς, λίγη κομμένη ντομάτα από το μποστάνι της γυναίκας του, της Λαμπροφάνενας, και λίγο κρεμμύδι στουμπισμένο με 2 ελιές θρούμπες.

Αναπόφευκτα η κουβέντα μας πήγε στο θέμα των ημερών. Τις εκλογές. Και όταν σε ρώτησα, «τι σκέφτεσαι να το ρίξεις;» με κοίταξες βαθιά στα μάτια μου τα μελιά και μου απάντησες: «Δεν ξέρω φίλε μου Χάρη. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Τους σιχάθηκα όλους οπότε μπορεί να το σταυρώσω και Ποτάμι.»

Μου κόπηκαν τα πόδια. Η ανάσα μου πιάστηκε. Η καρδιά μου σταμάτησε και έχασε δυο χτύπους. Και ευτυχώς για σένα δεν είχα τη δύναμη να σου φέρω το κατρούτσο στο κεφάλι. Μόλις ξεθόλωσε το μυαλό μου από την κουβέντα που ξεστόμισες, σηκώθηκα, πέταξα 2 δραχμές στο παραπαίδι, τον Νώντα, δεν σε καληνύχτισα και χτύπησα με δύναμη πίσω την ξύλινη πόρτα του κουτουκιού.

Όμως σου χρωστάω μιαν εξήγηση και αυτή σου γράφω τώρα όσο η ασετιλίνη που καίει κατακλύζει το δωμάτιο.
Δεν θα σου πω αδερφέ μου Χρήστο τι να ψηφίσεις. Αυτό άλλωστε είναι δική σου δουλειά. Κανείς δεν μπορεί να σου πει.
Ξέρω ότι είσαι μπερδεμένος. Ξέρω  ότι κουράστηκες. Σου ζάλισαν το κεφάλι όλοι αυτοί που ουρλιάζουν για το καλό σου. Ίσως τρόμαξες με την τόση καταστροφολογία της Νέας Δημοκρατίας. Σε χάλασε και η διγλωσσία του ΣΥΡΙΖΑ που λέει άλλα Δευτέρα μεσημέρι και άλλα Τρίτη πρωί. Πόσες άλλωστε διευκρινήσεις Σταθάκη να αντέξει ένας άνθρωπος;

Όμως μπορώ Χρήστο παλικάρι μου και καραμπουζουκλή μου να σου πω τι ΔΕΝ πρέπει να ψηφίσεις. Και σίγουρα ΔΕΝ πρέπει να το ρίξεις μονοκούκι Ποτάμι. Θα με ρωτήσεις όμως και πολύ καλά θα κάνεις «Γιατί όχι, Ζάβαλε;»
Και εγώ ως φίλος και αδερφός θα σου πω στα γρήγορα μερικούς λόγους που ΔΕΝ πρέπει να σε πάρει και σένα «Το Ποτάμι», όπως πήρε τόσους και τόσους νέους μέσα στα μαύρα, γεμάτο νερόφιδα, νερά του.

Πάμε λοιπόν:
• Εν αρχή ην ο Κώστας Σημίτης.

Αφού ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου κατάφερε με μεγάλη μαεστρία να ισοπεδώσει το οικοδόμημα του πατέρα του Ανδρέα, το ΠΑΣΟΚ, του Βενιζέλου του ανατέθηκε η κηδεία του κόμματος και εξετέλεσε τέλεια τον ρόλο του.

Όλοι βρήκαν  τον χαρακτήρα που θα υποδυθούν στο νέο δράμα που ανεβαίνει, οπότε και ο φίλος μας ο Σημίτης έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Παρασκηνιακά παιχνίδια.

Αφού η «Κίνηση των 58» δεν ευδοκίμησε, μετά τη ρελάνς του Μπένι να τους κρεμάσει και να κατέβει μόνος του στις ευρωεκλογές και ο Μπίστης να μείνει στα αζήτητα, ο Σημίτης διαλέγει προσωπικά τον δημοσιογράφο-παρουσιαστή- εστιάτορα, Σταύρο Θεοδωράκη, που το όνομά του είχε ξαναπέσει στο τραπέζι και παλιότερα.
Την επόμενη κιόλας μέρα αφού έχει ανακοινωθεί το ναυάγιο των συνομιλιών των «58», σαν έτοιμος από καιρό, εμφανίζεται σαν σωτήρας της κεντροαριστεράς (τώρα πια το φωνάζουμε «Ακραίο Κέντρο» και γυρνάει) ο Σταύρος, το παιδί του λαού και του μόχθου, έτοιμο να σώσει τη χώρα.
Απλά δεν ξέρει ακόμα πώς, αλλά υπόσχεται ότι θα το βρεί.

• «Πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν», λοιπόν, για το νέο κόμμα του Σταύρου.
Με έναν Σταύρο με μεγάλο κομματικό παρελθόν. Γιατί δεν χρειάζεται να σε πιάσει η κάμερα με το σημαιάκι να ουρλιάζεις «ΠΑΣΟΚ ΡΕ ΜΟΥΤΡΑ» ή στο πορτοφόλι να κρύβεις καλά την κομματική ταυτότητα της ΟΝΝΕΔ για είσαι και εσύ ένα μικρό κομματόσκυλο.
Εκλεκτές οι φιλίες του τόσα χρόνια, υπάλληλος όλων αυτών, φίλε Χρήστο, των μεγαλοεργολάβων, που αρέσκεσαι να βρίζεις νυχθημερόν για την κατάντια της χώρας. Δεξί χέρι του Τερζόπουλου του «Κλικ» και υπηρέτης του Μπόμπολα, πάντα φρόντιζε τους «φίλους» του καλά. Και τις φιλίες πρέπει να τις τιμάς. Ειδικά αυτές που σε βάλουν μέχρι και στη βουλή.

• Περάσαν μήνες, Χρήστο και τελικά ο Σταύρος δεν βρήκε τον τρόπο που θα λύσει τα προβλήματα της χώρας. Σε μια συνέντευξή του μάλιστα δεν θεώρησε καν πρόβλημα το μνημόνιο αφού αυτό θα σταμάταγε να είναι χαλκάς στο λαιμό μας από τον Ιούνιο που μας πέρασε και εμείς θα τσαλαβουτάγαμε αμέριμνοι στου Αιγαίου τα νερά. Το μνημόνιο δεν έφυγε και όταν ο Σταύρος, το παιδί από την Αγία Βαρβάρα, μεγάλωσε και βρήκε λύση. Δήλωσε ότι μπορεί να διαπραγματευτεί καλά, γιατί όπως είπε χαρακτηριστικά είναι «καλός στα παζάρια». Ναι Χρήστο, για την Τρόικα μιλούσε, δεν εννοούσε ότι θα πάει στον «Στρατηγό» στο Μοναστηράκι να αγοράσει παπούτσια. Άλλο που ο Σταύρος το βρίσκει ένα και το αυτό.

• Το ξέρω πως αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την επιλογή σου, Χρήστο.
Τα χέρια σου τρέμουν όσο διαβάζεις αυτό το γράμμα. Και αν οι αντιρρήσεις σου αρχίζουν να σε κατακλύζουν, ο Σταύρος ο εστιάτορας, που είχε το «Αλάτσι» και τρώγανε καθημερινά μαζί του όλοι οι Αβραμόπουλοι και οι Βουλγαράκηδες αυτού του τόπου που σιχαίνεσαι, έχει ένα τελευταίο επιχείρημα για να σε πάρει πίσω στην κομματική του αγκαλιά.
«Δέκα χρόνια στην τηλεόραση είμαι, δεν μπορεί να λέω ψέμματα» δήλωσε πριν λίγο καιρό.
Και καθάρισε τα γυαλιά του ο Πρετεντέρης για να διαβάσει καλά αυτή τη δήλωση όσο ο Πορτοσάλτε χτένιζε το μαλλί του, έτοιμος για το δελτίο του ΣΚΑΙ.

• Κάθε «κίνημα», όπως προσδιορίζει  το κόμμα του ο Σταύρος, χρειάζεται ένα φιλοσοφικό «μανδύα» να τυλιχτεί γύρω του, ώστε να μην πουντιάσει από την ιδεολογική του γύμνια.
Πόσο μάλλον όταν αυτό το «κίνημα» δεν έχει κανένα έρεισμα στον λαό. Και δε θα μπορούσαν να βρούνε πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα να καλύψουν την αχρειότητά τους, βρίσκοντας στοχαστές εξίσου αχρείους που δηλώνουν «φιλόσοφοι», χωρίς να παράγουν την παραμικρή φιλοσοφία, παρά μόνο τεραστίων διαστάσεων μπουρδολογίες.

«Η πτώση είναι απώλεια ύψους. Σημαίνει ότι είσαι κάπου ψηλά και πέφτεις», δήλωσε ο στοχαστής Στέλιος Ράμφος στο πάρτι για πουθενάδες που διοργάνωσε ο Σταύρος, όπου ανάμεσα στα τυροπιτακια και τα τοστάκια που μοιράζονταν στο παιδικό αυτό πάρτι, η Φιλοσοφία οδήγησε μέχρι τα Λιμανάκια στην Βουλιαγμένης και γκαζώνοντας έπεσε στο Σαρωνικό να ξεπλύνει την ντροπή της.
Ευτυχώς για εκείνη δεν είχε την τύχη να ακούσει τον Ράμφο να υποστηρίζει ευθαρσώς ότι «Η χούντα δεν άφησε χρέη».
Μην οδηγήσεις και εσύ στα Λιμανάκια Χρήστο δεν τελείωσα ακόμα.

 Είμαστε ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές πια φίλε μου και μια σαφή απάντηση για έστω και ένα ζήτημα, που ταλανίζει τον δόλιο τούτο τόπο, δεν έχουμε λάβει από τον Σταύρο. Αντίθετα βλέπουμε έναν εξωκοινοβουλευτικό, μέχρι πρότινος, αρχηγό κόμματος να επισκέπτεται τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τα κανάλια να δίνουν δυσανάλογα μεγάλο τηλεοπτικό χρόνο σε ένα τέτοιου μεγέθους κόμμα (οι παλιές φιλίες που λέγαμε) και τον Πορτοσάλτε να τραβάει από τα μαλλιά τις δημοσκοπήσεις, ώστε παρόλο που το Ποτάμι έχει χαμηλότερο ποσοστό από το ΚΚΕ, να εμφανίζεται ως τρίτο κόμμα στους πίνακες. (βλ. φωτογραφία)

Αλλά είπαμε.
Οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν λένε ποτέ ψέμματα.

Χωρίς κομματικό παρελθόν, αλλά:
– με τον Λυκούδη της ΔΗΜΑΡ υποψήφιο στο Ποτάμι,
– τον Πέτρο Τατσόπουλο, που θα γυρίσει να πηδήξει ότι του γλύτωσε,
– την Αντιγόνη Λυμπεράκη της ΔΡΑΣΗΣ, το δεξί χέρι του Στέφανου Μάνου, την υπερδραστήρια αυτή ανηψιά του Μητσοτάκη που δεν πάει ποτέ χαμένη και βλέπει άδεια ράφια στα ρώσικα σουπερμάρκετ της Ιαπωνίας,
– και τέλος, τον Γρηγόρη Ψαριανό.

Βασικά ξέχνα ότι σου είπα και κράτα το τελευταίο. 
Στο Ποτάμι είναι υποψήφιος ο Ψαριανός. 
Μην κάνεις μαλακίες.
Με αυτά τα πράγματα δεν παίζουμε φίλε Χρήστο.

Ειλικρινά δικός σου,
Χάρης Ζάβαλος

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.nostimonimar.gr/

Τηλεοπτικό σποτ της ΝΔ: «Να συνεχίσει να “προπονείται” ο λαός»

 Απόψεις  Comments Off on Τηλεοπτικό σποτ της ΝΔ: «Να συνεχίσει να “προπονείται” ο λαός»
Jan 112015
 

Τη νέα του καριέρα προσπαθεί να ανακαλύψει ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς ο οποίος πρωταγωνιστεί στο πρώτο προεκλογικό τηλεοπτικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Να συνεχίσει να «προπονείται» ο λαός συμβουλεύει ο πρωθυπουργός ενώ εκείνος να συνεχίσει να «δουλεύει».

«Κάτσε να τα πούμε ρε Νικόλα…» λέει ο πρωθυπουργός με ανθρώπινο πρόσωπο.

«Να ξαναγίνει (σ.σ. η Ελλάδα) μια κανονική, μια σοβαρή, μια σπουδαία χώρα, για σένα, για όλα τα παιδιά. Για να μην γίνουν ποτέ οι δυσκολίες για το σήμερα, και δικές σου δυσκολίες αύριο» λέει ο κ. Σαμαράς στο τηλεοπτικό σποτ της ΝΔ και προσθέτει ότι «για να παίξει μπάλα μια χώρα, όπως και μια ομάδα, πρέπει να έχει γήπεδο κι εμείς της το φτιάχνουμε το γήπεδο»

Υποθέτουμε ότι το «για να μπορούμε να χαιρόμαστε όλοι μας την καθαρή θάλασσα… και αυτό το καλοκαίρι» κόπηκε στο μοντάζ.

“Έτσι δεν είναι;” ρωτάει ο Αντώνης Σαμαράς, για να πάρει αποστομωτική απάντηση: “Έτσι είναι.”

Η Νέα Δημοκρατία για μια ακόμη φορά χρησιμοποιεί μικρά παιδιά για τις ανάγκες της προεκλογικής περιόδου, προκειμένου να πείσει τους φοβισμένους γονείς. “Πες το στον πατέρα σου” καταλήγει ο μεγάλος ηθοποιός.

Τα παιδιά, ως εμπροσθοφυλακή των νέων αγριότερων μέτρων, της νέας αφαίμαξης του λαού.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.ertopen.com/

Εκστρατεία φόβου και παραπληροφόρησης λίγο πριν τις κάλπες

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Εκστρατεία φόβου και παραπληροφόρησης λίγο πριν τις κάλπες
May 252014
 

Αντιδράσεις σε όλους τους σκεπτόμενους πολίτες έχει προκαλέσει το εκφοβιστικό δελτίο ειδήσεων του τηλεοπτικού Αντένα, που ούτε λίγο ούτε πολύ προφήτευε ότι, σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και ήττας της ΝΔ, θα έρθει το… τέλος του κόσμου. Αλγεινές εντυπώσεις και από την χειραγώγηση της εικόνας και την πλήρη παραποίηση της πραγματικότητας στη ισχνότατη συγκέντρωση της ΝΔ.

Το δελτίο ειδήσεων του Αντένα δεν έχει ίσως προηγούμενο στην ιστορία της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής τηλεόρασης σε περίοδο δημοκρατίας και εγείρει σοβαρότατα ζητήματα δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Το δελτίο λέει στη πραγματικότητα στους πολίτες τι να ψηφίσουν και παραβιάζει σαφώς τον εκλογικό νόμο και τους ραδιοτηλεοπτικούς κανόνες.

«Ας το ξαναπούμε», σχολίασε στο facebook ο καθηγητής του τμήματος ΜΜΕ και επικοινωνίας Γιώργος Πλειός «αυτό που συνέβη στον Αντ1 δεν είναι απλή προπαγάνδα. Είναι ψυχολογικές επιχειρήσεις. Ως τέτοιες είναι σχεδιασμένες και (να το πω κομψά) κατάλληλα υποστηριγμένες. Όμως για να αποφάσισε να αυτοκτονήσει ο Αντ1 σημαίνει ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Τώρα φαίνεται και ξεκάθαρα γιατί δεν ήθελαν και δεν θέλουν μια πραγματική και ισχυρή δημόσια Ρ/Τ. Ό,τι θέλουν είναι πρόθυμες tv υπηρέτριες. Τελικά φαίνεται πως ο Σαμαράς δεν θα φύγει μόνος του. Θα πάρει και μερικά κανάλια μαζί του».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Οι δημαρχούκοι

 Απόψεις  Comments Off on Οι δημαρχούκοι
May 052014
 

Πλεόνασμα ανεξαρτησίας θα απολαύσουμε στις δημοτικές εκλογές από υποψήφιους δημάρχους και συμβούλους. Όλοι ανεξάρτητοι. Βέβαια, μέλη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά ανεξάρτητοι. Δίχως να έχουν παραδώσει τις κομματικές τους ταυτότητες, αλλά ανεξάρτητοι.

Με πλούσιο πολιτικό λόγο. «Δε μπορούμε να υποσχεθούμε πολλά γιατί η κεντρική διοίκηση στερεί πόρους από τους Δήμους». Που πάει να πει ότι η κυβέρνηση στέρησε τους πόρους, αλλά την κυβέρνηση τη στηρίζουμε, τις αποφάσεις της καταγγέλλουμε. Διότι πάνω απ’ όλα είναι το κόμμα. Πάνω και από τον δήμο. Αλλά κατά τα λοιπά, ανεξάρτητοι.

Πολιτικοί βαθύτατα ευαίσθητοι. Που υπόσχονται ότι θα ρίξουν το βάρος στον κοινωνικό τομέα. Τουτέστιν θα στηρίξουν τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά φαρμακεία, τα κοινωνικά συσσίτια, τις κοινωνικές ουρές των ταπεινωμένων με τα κουπόνια, τις οποίες η κυβέρνηση δημιούργησε, αλλά την κυβέρνηση δεν την καταγγέλλουμε, τα αποτελέσματα της πολιτικής της σχολιάζουμε. Διότι πάνω απ’ όλα είναι το κόμμα.  Κατά τα λοιπά, ανεξάρτητοι.

Πολιτικοί βουτηγμένοι στην ειλικρίνεια. Που υπόσχονται ότι θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας στην περιοχή του δήμου τους, προφανώς για όσους απολύθηκαν και θα απολυθούν από τους δήμους λόγω της κυβερνητικής πολιτικής, την οποία ως γνωστόν συνολικά δεν καταδικάζουμε, αλλά υποκρινόμαστε ότι δυσανασχετούμε με κάποιες κινήσεις της – πάντα όμως δικαιολογημένες λόγω των άτιμων των συνθηκών – αλλά κατά τα λοιπά ανεξάρτητοι.

Δευτεροκλασάτα κομματικά στελέχη που στηρίζουν και υπερασπίζονται την κυβερνητική πολιτική για τη δωρεάν παραχώρηση σε ιδιώτες ολόκληρων υπηρεσιών των Δήμων, όπως η καθαριότητα και η ύδρευση, εμφανίζονται ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι που θα σώσουν τους τόπους τους. Προφανώς με τη σιωπηλή συνενοχή τους στις κυβερνητικές πρακτικές.

Παθιασμένα κομματόσκυλα που δήθεν είναι ανεξάρτητοι, αλλά μέσα στα κομματικά γραφεία σφάζονται για το ποιος θα πάρει  το χρίσμα. Ανεπίσημα πάντα. Να μην καρφωνόμαστε. Μην εκτεθεί η ανεξαρτησία. Απλώς αλλάξαμε το «χρίσμα» σε «στήριξη». Τους ακούς να λένε «εγώ έκανα έναν ανεξάρτητο συνδυασμό, αλλά η στήριξη από το κάθε κόμμα είναι ευπρόσδεκτη». Ατελείωτες μαλακίες. Η πολιτική δειλία στο αποκορύφωμά της.

Καμαρίλα και συνδιαλλαγή. Στήριξη από τους βουλευτές των «ναι σε όλα». Μνημονιακά τσαντίρια που προσπαθούν να επιβάλουν το ψέμα ότι οι δημοτικές εκλογές δεν έχουν σχέση με τις εθνικές εκλογές και τα κόμματα. Κι όμως, το βράδυ των εκλογών θα βλέπουν πανηγυρίζοντας τον εκλογικό χάρτη να βάφεται γαλάζιος ή πράσινος. Θα δέχονται τα συχαρίκια των βουλευτών, στους μεγάλους δήμους ακόμη και τα συχαρίκια των προέδρων του κόμματός τους.

Λίγη αξιοπρέπεια αν είχαν όλοι αυτοί, χτες που ο Στουρνάρας κάλεσε επισήμως τη Γερμανία να υποστηρίξει τον προεκλογικό αγώνα των υποψήφιων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για να μην «πάρουν το πάνω χέρι οι ακραίες δυνάμεις», θα είχαν παραιτηθεί. Θα του είχαν πετάξει στα μούτρα τις υποψηφιότητές τους γιατί χτες ομολόγησε ότι αυτοί οι υποψήφιοι είναι ανίκανοι να κερδίσουν από μόνοι τους τις εκλογές. Γιατί χτες ζήτησε βοήθεια από τις χώρες της ευρωζώνης και ως γνωστόν καμία βοήθεια δε σου προσφέρεται δίχως αντάλλαγμα. Ποιους δήμους θα διαχειριστούν οι δήμαρχοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ; Μα φυσικά, τα «bad» κομμάτια των δήμων, καθώς τα «good» κομμάτια τα έχει δώσει ήδη σε αντάλλαγμα ο Στουρνάρας στον κάθε Φούχτελ.

Αυτές οι δημοτικές εκλογές είναι κατά βάση πολιτικές και ιδεολογικές.  Κομμένη η πλακίτσα ότι ναι μωρέ είναι ΠΑΣΟΚ αλλά καλό παιδί και με βοήθησε ή θα με βοηθήσει. Σε βοήθησε ή θα σε βοηθήσει αφού πρώτα το κόμμα του σε έκανε να τον έχεις ανάγκη. Σε έκανε να τον προσκυνάς για ένα 5μηνο εργασίας με 400 ευρώ τον μήνα. Καλά παιδιά, δε διαφωνώ, αλλά αυτοί μας έφτασαν εδώ που είμαστε. Κι αν αρχίσουμε τα «έλα μωρέ, αυτός φταίει για τα μνημόνια;» ας συνεχίσουμε, για τον γκρεμό καλά πάμε….

Απλώς αύριο ας μην περιμένουμε να δώσουν κάποια μάχη για εμάς. Θα είναι πολύ κουρασμένοι από τη μάχη της «ανεξαρτησίας».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://kartesios.com/

Λαπαβίτσας: «Για να πάρει την εξουσία η Αριστερά, πρέπει να έχει όραμα κοινωνικής αλλαγής»

 Απόψεις  Comments Off on Λαπαβίτσας: «Για να πάρει την εξουσία η Αριστερά, πρέπει να έχει όραμα κοινωνικής αλλαγής»
May 012014
 
Ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, συζητήθηκε πολύ τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την πρόταση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να συμπεριληφθεί στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος.

Η πρόταση δεν πέρασε, καθώς στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φοβήθηκαν ότι οι πολιτικοί τους αντίπαλοι θα χρησιμοποιούσαν την υποψηφιότητα του για να τους ταυτίσουν με την πρότασή του για έξοδο από την ευρωζώνη. Δεν είναι μυστικό βέβαια ότι οι εκφραστές του πιο συντηρητικού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ πολέμησαν εξαρχής την υποψηφιότητα του.

Ο ριζοσπάστης οικονομολόγος ωστόσο, ξάφνιασε το κοινό του δυο φορές. Τη μία όταν δέχθηκε την πρόταση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο έχει στηρίξει μεν, αλλά πάντα ασκώντας παράλληλα κριτική και την άλλη, όταν μετά το κόψιμο της υποψηφιότητας του από την ηγεσία, προέβη σε μία δήλωση υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι σε αυτόν ακουμπάνε οι ελπίδες του ελληνικού λαού.

Το TPP τον ρώτησε για όλα κι εκείνος απάντησε, ξεκαθαρίζοντας ,μεταξύ άλλων, ότι για εκείνον «η απλή αντι-μνημονιακή κατεύθυνση και ρητορική δε φτάνει», αλλά και ότι «το ευρώ είναι ταμπού για το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι για την κοινωνία».

– Στην Ελλάδα η άποψή σας για έξοδο από την Ευρωζώνη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, όταν πρωτοακούστηκε το 2010, και εξακολουθεί να προκαλεί. Συνεχίζετε να υποστηρίζετε ότι εντός της Ευρωζώνης δεν υπάρχει σωτηρία για την Ελλάδα;

«Η κατάσταση σήμερα δεν είναι η ίδια με το 2010. Θα μπορούσε τότε η Ελλάδα να είχε κάνει μονομερή παύση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ με την προοπτική να αποφύγει την καταστροφή. Η πολιτική ηγεσία της χώρας διάλεξε την εσωτερική υποτίμηση, τις Δανειακές Συμβάσεις και την παραμονή στην Ευρωζώνη με οποιοδήποτε κόστος. Σήμερα η κατάσταση έχει κάπως σταθεροποιηθεί, αλλά μέσω οικονομικής καταστροφής, με τεράστια συρρίκνωση της παραγωγής και ανεργία. Το θέμα της Ευρωζώνης μπαίνει πλέον ως πρόβλημα ανάπτυξης. Πώς θα βγούμε από την καταστροφή που προκλήθηκε την τελευταία τετραετία; Αν το δούμε έτσι θα καταλάβουμε ότι είναι πολύ δύσκολο να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα μέσα στο σκληρό πλαίσιο της Ευρωζώνης. Η έξοδος τίθεται από τα πράγματα ως ζήτημα ανάπτυξης. Προκύπτει από την ανάγκη να μπει η κοινωνία και η οικονομία σε άλλη βάση, να ξεφύγουμε από την καταστροφή».

– Η κυβέρνηση ωστόσο ισχυρίζεται ότι έσωσε τη χώρα από την καταστροφή και υποστηρίζει ότι οι συνέπειες της εξόδου από το ευρώ θα ήταν πολύ καταστροφικότερες από αυτές που ζει τώρα η ελληνική κοινωνία.

«Πρόκειται περί γελοιότητας. Αυτό που συνέβη στη χώρα, είναι μία καταστροφή χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της. Προκλήθηκε απίστευτη εξασθένιση του παραγωγικού ιστού και κατασπατάληση των διαθέσιμων πόρων της χώρας, ο κυριότερος εκ των οποίων είναι ο κόσμος της εργασίας. Οι νέοι άνθρωποι συντρίβονται σήμερα. Να παρουσιάζεται αυτό ως επιτυχία δείχνει ότι οι κυβερνώντες είναι εκτός τόπου και χρόνου».

– Οι συνέπειες μιας εξόδου από το ευρώ δηλαδή θα ήταν μικρότερες;

«Η ιστορική εμπειρία και η επιστημονική ανάλυση δείχνουν ότι θα ήταν πιο περιορισμένες και η Ελλάδα θα είχε μπει στην ανάπτυξη από καιρό. Ως θέμα οικονομικής ανάλυσης και οικονομικής ιστορίας δεν υφίσταται καν: Η Ελλάδα έκανε τη λάθος επιλογή το 2010, συντρίβοντας την οικονομία της και διαλύοντας την κοινωνία της, για να παραμείνει σε ένα νομισματικό σύστημα το οποίο είναι άκρως προβληματικό. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είχε προταθεί στους Έλληνες κυβερνώντες, καθ’ ομολογία των ιδίων, να γίνει έξοδος από την νομισματική ένωση με τη συναίνεση της ΕΕ και δεν το δέχθηκαν. Προτίμησαν να συνεχίσουν την πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, της οικονομικής καταστροφής, στην ουσία».

– Σήμερα όμως η χώρα είναι δεμένη χειροπόδαρα και το χρέος υπάγεται στο αγγλικό δίκαιο. Δεν είναι πολύ πιο δύσκολο τώρα;

«Όντως, σήμερα το χρέος παραμένει τεράστιο, οφείλεται σε δημόσιους δανειστές και υπόκειται στο βρετανικό δίκαιο. Είναι σχεδόν αδύνατον αν υπάρξει συναινετική διαγραφή του, γιατί απαιτείται η συγκατάθεση σειράς κοινοβουλίων, άρα το χρέος θα παραμείνει βρόχος για δεκαετίες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, είναι ότι η ελληνική οικονομία είναι γονατισμένη και το χρέος δεν επιτρέπει τη γρήγορη και σταθερή ανάκαμψη. Ο παραγωγικός ιστός δέχθηκε ένα τεράστιο πλήγμα και οι απώλειες τις οποίες έχει υποστεί πολύ δύσκολα θα ανατραπούν. Έχουμε μιαιστορική συρρίκνωση για την Ελλάδα, που θα πάρει πολλά χρόνια για να αντιστραφεί. Η διαγραφή του χρέους με μονομερείς ενέργειες και η ανάπτυξη με όρους εκτός Ευρωζώνης, όποιες κι αν είναι οι δυσκολίες, είναι επιτακτική ανάγκη».

– Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις περίπου το ένα τρίτο των Ελλήνων δεν θέλει την Ευρωζώνη, αλλά κανένα κόμμα δεν έχει ως αίτημα την άμεση αποχώρηση. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;

«Κατά την άποψή μου είναι ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της τετραετίας που πέρασε. Υπάρχει μια διάχυτη διάθεση στον ελληνικό λαό να αντιμετωπιστεί η κατάσταση με ριζοσπαστικά διαφορετικό τρόπο, πράγμα που διαπιστώνουμε όλοι, αλλά δε βρίσκει πολιτική έκφραση. Τα λαϊκά στρώματα θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα και με συλλογικότητα το πρόβλημα, αν υπήρχε ένα αξιόπιστο πολιτικό κόμμα το οποίο θα έλεγε, μαζί θα περάσουμε απέναντι, μαζί θα βγάλουμε τη χώρα από την άλλη πλευρά του χειμάρρου. Αυτή είναι η πραγματική αποτυχία του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας και όχι οι κοινοτοπίες που συχνά αναφέρονται στον τύπο για διαφωνίες, καβγάδες και τα παρόμοια».

– Η έξοδος από την Ευρωζώνη αρκεί από μόνη της, για να δοθεί λύση στο πρόβλημα της χώρας;

«Ξέρετε, ποτέ δεν είπα ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι από μόνη της η λύση για τα προβλήματά μας. Είναι όμως προϋπόθεση. Το ζήτημα για την Ελλάδα δεν είναι να φύγει από το ευρώ και να πάει σε εθνικό νόμισμα. Η χώρα χρειάζεται βαθύτατη αλλαγή στους κρατικούς μηχανισμούς, στην οικονομία, βαθύτατες τομές σε όλα τα επίπεδα. Γνωρίζουμε όλοι τις ανισότητες, την κοινωνική σκληρότητα, τη φτώχια, τη γενικότερη δυστοκία στην οικονομία. Σκεφτείτε ακόμη ότι η ίδια η μνημονιακή πλευρά έχει κάνει σημαία της τις «μεταρρυθμίσεις». Έγιναν μεγάλες κοινωνικές αλλαγές και τομές στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, αλλά είναι τομές που κάνουν τα πράγματα χειρότερα για την κοινωνία και τον κόσμο της εργασίας. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Το ευρώ είναι ένα πλαίσιο θεσμικό, ένα πλαίσιο εξουσίας, το οποίο ευνοεί τις συντηρητικές αλλαγές, δηλαδή την αλλαγή των κοινωνικών δομών υπέρ του κεφαλαίου. Η Ελλάδα έχει ζήσει πλήρη κοινωνική ανατροπή την τελευταία τετραετία, αλλά προς το χειρότερο, ακριβώς γιατί ανήκει στους μηχανισμούς της ΟΝΕ και της ΕΕ. Για να το θέσω όσο πιο απλά μπορώ, η σημασία της εξόδου από το ευρώ είναι ακριβώς ότι, από ένα πλαίσιο το οποίο φτιάχτηκε για να μην επιτρέπει να γίνουν τομές υπέρ των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων (Ευρωζώνη), μπαίνουμε σε ένα άλλο πλαίσιο (εθνικό νόμισμα) όπου οι τομές αυτές μπορούν να γίνουν».

– Άρα, κ. Λαπαβίτσα, για σας έχει σημασία και ποια κυβέρνηση θα οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωζώνης, σε περίπτωση που επιχειρηθεί κάτι τέτοιο.

«Έχει πολύ μεγάλη σημασία ποιες δυνάμεις κοινωνικές και πολιτικές θα πραγματοποιήσουν την έξοδο. Από το 2010 οι συνεργάτες μου κι εγώ είχαμε πει ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι μία πιθανή εκδοχή της κρίσης, η οποία όμως μπορεί να είναι είτε συντηρητική, είτε προοδευτική. Η συντηρητική έξοδος βρίσκεται ακόμη στο τραπέζι και μπορεί να γίνει με όρους σκληρούς, που να προστατεύουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Μπορεί όμως να γίνει και ριζοσπαστική έξοδος με όρους που θα είναι υπέρ των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας και για αυτήν τη λύση προσπαθούμε, αυτήν τη λύση μελετάμε».

– Βλέπουμε τον τελευταίο καιρό ότι η δυναμική που υπήρχε στον ΣΥΡΙΖΑ έχει “καθίσει”. Οι δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν περίπου στα ίσα με τη Νέα Δημοκρατία. Πως το ερμηνεύετε;

«Η εκλογική εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ, κατά την άποψή μου, είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων. Ο πρώτος είναι η τεράστια λαϊκή αντίσταση το 2010-11 που εκφράστηκε κυρίως στα κινήματα των πλατειών. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ηγήθηκε αυτής της αντίστασης, αλλά συμμετείχε, στήριζε, έδινε το παρών. Ο δεύτερος είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το μόνο κόμμα της Αριστεράς που είχε το θάρρος το 2012 να πει ανοιχτά “θα σχηματίσω κυβέρνηση” και “το ευρώ δεν είναι ταμπού”. Ο ελληνικός λαός σε τέτοιες κρίσιμες ώρες δε θέλει τοποθετήσεις του τύπου “τα πράγματα θα αλλάξουν όταν το λαϊκό κίνημα θα είναι έτοιμο να πάρει την εξουσία”, οι οποίες ακόμη λέγονται σε μια προσπάθεια να αποφευχθεί η ευθύνη του εδώ και τώρα. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων, πιστεύω, επέτρεψε στο ΣΥΡΙΖΑ να απογειωθεί εκλογικά.

Αλλά αν δούμε τις συγκεκριμένες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τις πρωτοβουλίες που έχει πάρει ως αξιωματική αντιπολίτευση τα πράγματα είναι απογοητευτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώνει να ηγηθεί στην κοινωνία και αποτυγχάνει συνεχώς να διαμορφώσει την πολιτική ατζέντα. Δεν υπάρχει συνεκτικότητα, η απλή αντι-μνημονιακή κατεύθυνση και ρητορική δε φτάνει, το πρόγραμμα δεν πείθει, δεν έχουν καν δημιουργηθεί οργανωτικές ρίζες στην κοινωνία. Για να πάρει την εξουσία και να αλλάξει τα πράγματα η Αριστερά πρέπει να έχει δυναμική, να διαμορφώνει την ατζέντα, να γεννάει όραμα. Ε, αυτό το πράγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχει καταφέρει και ο λόγος είναι ότι δεν έχει κυριαρχήσει η ριζοσπαστική πλευρά στη διαμόρφωση των θέσεων του».

-Τα τελευταία χρόνια στηρίζετε τον ΣΥΡΙΖΑ, του ασκείτε ωστόσο και κριτική. Πριν από λίγο καιρό, κάποιοι σας πρότειναν να συμπεριληφθείτε στο ευρωψηφοδέλτιό του, μια πρόταση που τελικά δεν πέρασε. Εσείς γιατί μπήκατε σε αυτή τη συζήτηση, παρά τις επιφυλάξεις σας για το ΣΥΡΙΖΑ; 

«Δεν ανήκω στο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν έχω τις ίδιες πολιτικές καταβολές. Αλλά και ποτέ δεν του έκανα εύκολη κριτική, παρ’ όλο που δέχτηκα πυρά από πολλούς μέσα του. Πιστεύω ότι όσοι του προσάπτουν ότι έχει ήδη γίνει ένα κόμμα εξουσίας, ότι είναι ήδη μια νέα μορφή σοσιαλδημοκρατίας, κάνουν πολύ μεγάλο λάθος. Στο ΣΥΡΙΖΑ, είτε μας αρέσει, είτε όχι, ακουμπάνε οι ελπίδες των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων. Ο χαρακτήρας του δεν έχει ακόμη ξεκαθαριστεί. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αντεπεξέρχεται στις ανάγκες του λαού και της εποχής, εγώ αυτό το λέω με αγωνία. Πιστεύω ότι οι ευρύτερες αριστερές δυνάμεις πρέπει να συμβάλουν ώστε να εδραιωθούν τα ριζοσπαστικά του χαρακτηριστικά που είναι πολύ σημαντικά. Η επιθυμητή πολιτική λύση για τη χώρα πάντα ήταν να υπάρξει συμπαράταξη των δυνάμεων της Αριστεράς, ο κύριος όγκος των οποίων είναι στο ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και δέχτηκα την πρόταση».

-Είδα ότι κάνατε μία πολύ γενναιόδωρη δήλωση για τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά το κόψιμο της υποψηφιότητάς σας, λέγοντας ότι διαθέτει τα ριζοσπαστικά στοιχεία που χρειάζεται ο τόπος Αρκετοί ωστόσο, μετά το κόψιμο της υποψηφιότητας σας, έβγαλαν το αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ φοβάται τα ριζοσπαστικά στοιχεία και προτιμά να συνεχίσει τη στροφή προς το κέντρο. 

«Ο κύριος λόγος που δεν έγινε αποδεκτή η υποψηφιότητά μου πιστεύω ότι ήταν η αγωνιώδης προσπάθεια να αποφευχθεί προεκλογικά το θέμα του ευρώ και των μονομερών δράσεων για διαγραφή του χρέους. Κατά την άποψή μου πρόκειται για μεγάλο σφάλμα. Φτάσαμε να έχει γίνει το ευρώ και οι μονομερείς ενέργειες στο χρέος ταμπού για τον ΣΥΡΙΖΑ και όχι για την κοινωνία. Η άποψη ότι οι πολιτικές μάχες κερδίζονται με μετατόπιση προς το κέντρο, ιδίως σε περιόδους κρίσης, είναι κακή πολιτική θεωρία κι ακόμη χειρότερη πολιτική πρακτική. Στην πράξη θα επιτρέψει στο συντηρητικό στρατόπεδο να θέσει την πολιτική ατζέντα και άρα να έχει μεγάλο πλεονέκτημα. Για τις δυνάμεις της Αριστεράς η απάντηση είναι ο θαρραλέος και σίγουρος ριζοσπαστισμός που θα δώσει όραμα στα λαϊκά στρώματα. Ανησυχώ πολύ για την κατεύθυνση που φαίνεται να παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί δε βλέπω άλλη ρεαλιστική ελπίδα για ανατροπή της σημερινής τραγικής κατάστασης στη χώρα».

– Εδώ και λίγο καιρό δουλεύετε μαζί με την ερευνητική σας ομάδα στη δημιουργία ενός εναλλακτικού σχεδίου για την Κύπρο. Τι ακριβώς κάνετε;

«Στην Κύπρο άνοιξε μία μεγάλη συζήτηση αμέσως μετά τα γεγονότα του 2013, με τον εκβιασμό του νησιού και τη υιοθέτηση του καταστροφικού προγράμματος της Τρόικας. Το ΑΚΕΛ είχε το ίδιο μεγάλα προβλήματα γιατί είχε τη διακυβέρνηση της χώρας για πέντε χρόνια, ακριβώς την περίοδο που διαμορφώθηκαν οι συνθήκες της κρίσης. Θέλησε λοιπόν, με ευθύνη και σοβαρότητα, να εξετάσει νέες ιδέες, να σχηματίσει μιαν άλλη πρόταση, η οποία θα ήταν ριζοσπαστική και δε θα δίσταζε να θέσει προς ανάλυση και το θέμα της εξόδου από την ΟΝΕ. Οι συνεργάτες μου κι εγώ εξετάζουμε ορισμένες πλευρές της κυπριακής οικονομίας, ώστε να διαμορφώσουμε σταδιακά μία εναλλακτική πρόταση. Αν αυτή η πολιτική σημαίνει ότι θα χρειαστεί σύγκρουση με τους μηχανισμούς της ΟΝΕ, τότε θα αναλύσουμε και τους όρους με τους οποίους αυτό μπορεί να γίνει με επιτυχία.

Πρόκειται για ένα διεθνές υψηλού επιστημονικού επιπέδου οικονομικό δίκτυο, το οποίο δουλεύει πάνω στη δημιουργία μιας εναλλακτικής ριζοσπαστικής πρόταση, με τους όρους που σας εξήγησα παραπάνω. Ο κύριος κορμός είναι οι ερευνητές του RMF στο Λονδίνο, ερευνητές από την Ισπανία, όπου θέλουν να σκεφτούν με σοβαρό τρόπο τι θα σημάνει μία έξοδος από την νομισματική ένωση, από την Κύπρο και την Ελλάδα. Στην ομάδα συμμετέχει επίσης ο Χάινερ Φλάσμπεκ από τη Γερμανία, ένας οικονομολόγος μεγάλου διαμετρήματος.

Όλο αυτό σημαίνει ότι η εναλλακτική ριζοσπαστική πρόταση εξόδου δεν είναι η αφηρημένη ιδέα που σκορπά τρόμο, μπορεί να εφαρμοστεί και υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν τον τρόπο να το κάνουν».

– Θα σας ενδιέφερε να κάνετε την ίδια μελέτη και για την Ελλάδα;

Κατ’ αρχήν, μου φαίνεται απίστευτο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει ήδη παράγει προχωρημένες επεξεργασίες γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Το θεωρώ λόγο για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυριαρχήσει στην πολιτική σκηνή. Υπάρχει γενικότερο ενδιαφέρον από πλευράς πνευματικών κύκλων, οικονομολόγων και άλλων, να δουν τι θα σήμαινε η υιοθέτηση μιας άλλης οικονομικής πολιτικής. Οι μελέτες αυτές όμως θέλουν πολιτική βούληση, στήριξη και πόρους για να διαμορφωθεί το πρόγραμμα με σοβαρότητα.

-Και μία τελευταία ερώτηση κ. Λαπαβίτσα. Η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα σας δημιουργεί αισιοδοξία ή απαισιοδοξία;

«Δυστυχώς δε μου δημιουργεί αισιοδοξία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατορθώνει να διαμορφώσει την πολιτική ατζέντα και δεν υπάρχει ορμή και κατεύθυνση της πολιτικής κίνησης προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά βλέπουμε να εμφανίζεται σταδιακά ένας μανιασμένος σεκταρισμός, ο οποίος κατά την άποψή μου είναι τελείως λάθος και στηρίζει στην ουσία το κυβερνητικό στρατόπεδο. Η μνημονιακή πλευρά έχει την εμπειρία της εξουσίας, γνωρίζει πολύ καλά πώς να ελέγχει το επικοινωνιακό παιχνίδι και παρουσιάζει ότι συμβαίνει με τον καλύτερο τρόπο. Ήδη δημιουργείται η παραπλανητική εικόνα ότι η κρίση πέρασε και πλέον περνάμε στην ανάπτυξη. Ανησυχώ πολύ για το τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα.Εάν δεν υπάρξει πολιτική αλλαγή, τότε φοβάμαι ότι η Ελλάδα θα πάρει δρόμο ιστορική παρακμής. Θα γίνει μία χώρα ασήμαντη, γερασμένη, φτωχή και τελείως περιθωριακή στην Ευρώπη. Θέλω να πιστεύω ότι η κοινωνία θα βρει τις δυνάμεις για να κάνει αυτό που πρέπει».

Συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.thepressproject.gr/

Νουσδίλης: Έχει και η ψηφοθηρία όρια…

 Απόψεις  Comments Off on Νουσδίλης: Έχει και η ψηφοθηρία όρια…
Apr 262014
 

@ Η στήλη έχει ξανακάνει αναφορά στο θέμα του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Αλληλεγγύης Δράμας. Ατυχώς, το Κ.Ι.Φ.Α γίνεται αντικείμενο “κριτικής” από πολιτευτές διαφόρων αποχρώσεων στα πλαίσια εμφανίσεων τους σε διαύλους της πόλης, όπου αναπτύσσουν τη σκέψη και το “όραμα” τους για τη Δράμα.

@ Αν δεν έχουν λοιπόν υπ’ όψιν τους οι κ.κ. υποψήφιοι, ας γνωρίζουν ότι το Κ.Ι.Φ.Α. Δράμας δεν είναι ούτε δημόσιος, ούτε δημοτικός, ούτε εκκλησιαστικός, ούτε παραταξιακός φορέας. Είναι φορέας αυτοδιαχειριζόμενος, με κινητήριο δύναμη του την αλληλεγγύη όσων συμμετέχουν σε αυτόν. Αναφέρεται και λογοδοτεί μόνο στη συνέλευση των εθελοντών του – πολιτών, γιατρών και φαρμακοποιών – και σε κανέναν άλλο, πολιτευτή, λαοπλάνο, φιλάνθρωπο ή οτιδήποτε άλλο.

@ Το Κ.ΙΦ.Α είναι δομή που γεννήθηκε από την ανάγκη να αναπτυχθούν νέες κοινωνικές δομές, πάνω σε σχέσεις αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης και όχι διαπλοκής ή φιλανθρωπίας, ώστε συνολικά η κοινωνία να βγει από την κρίση όρθια και χωρίς τις δομές που την βύθισαν στην ηθική και οικονομική κρίση. 

@ Όσοι ασκούν από τον καναπέ τους κριτική, ας ασχοληθούν με ένα κάρο σωματεία και σφραγίδες που έχουν απορροφήσει κατά κόρον κρατικό – δημοτικό ή ευρωπαϊκό χρήμα και ας αφήσουν το Κ.Ι.Φ.Α με την αλληλεγγύη των πολιτών και των υγειονομικών να παρέχει πρωτοβάθμια περίθαλψη σε πάνω από εξακόσιους συμπολίτες μας. 

@ Επειδή η ντροπή δεν αφορά όλους του ανθρώπους, να προσθέσω μόνο ότι παρατάξεις που ανέχονται τέτοια κρούσματα έχουν εξασφαλισμένο “φούμο” τόσο στην πρώτη, όσο και στη δεύτερη Κυριακή των εκλογών.

@ Έχει και η ψηφοθηρία όρια…

 

Άγγελος Νουσδίλης

Ψύλλοι στ’ Άχυρα, “Χρονικά”

Δανειζόμαστε από τις αγορές, για να πληρώσουμε την εκστρατεία του Σαμαρά

 Απόψεις  Comments Off on Δανειζόμαστε από τις αγορές, για να πληρώσουμε την εκστρατεία του Σαμαρά
Apr 102014
 

Τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, αγαπητέ αναγνώστη-αναγνώστρια, μπορεί να βγαίνουμε στις αγορές. Και πως θα το καταλάβω, ερωτάς ευλόγως. Θα το καταλάβεις, θα σε προειδοποιήσει το σώμα σου. Θα νοιώσεις γλυκιά ζαλάδα στους κροτάφους, υπερήφανο φούσκωμα στο στήθος, σκαμπρόζικο γαργάλημα στο πιγούνι, ηδονική ζεστασιά στο δέρμα. Θα είναι σα να μπαίνει η Άνοιξη, θα είναι ουρανού κατάνυξη. Κι αν δεν την καταλάβεις τώρα την έξοδο στις αγορές, θα την καταλάβεις αργότερα, όταν θα πληρώσεις από την τσεπούλα σου 400-500 εκατομμύρια ευρώ.

Δεν υπάρχει έξοδος στις αγορές. ΄Εξοδος στις αγορές είναι να βγαίνει μια χώρα, να ανοίγει βιβλίο προσφορών και να ζητάει ένα ποσό, με το χαμηλότερο δυνατό επιτόκιο. Εδώ δεν έχουμε προσφορές, έχουμε μια συμφωνία με την γερμανική Deutsche Bank, την αμερικανική JP Morgan και άλλες τράπεζες που δανείζουν μια οικονομία με χρέος 171% του ΑΕΠ, την οποία κανένας άλλος δεν θα δεχόταν να τη δανείσει. Οι τράπεζες θα δώσουν 2-3 δις ευρώ με επιτόκιο πέριξ του 5%, δηλαδή 3% υψηλότερα από όσο θα δάνειζαν τη Γαλλία, επί παραδείγματι. Για κάθε δις που θα δώσουν στην Ελλάδα θα βγάλουν 30 εκατομμύρια περισσότερα απ’ όσα θα έβγαζαν, αν δάνειζαν οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Αν τα δις είναι δύο, θα βγάλουν 60 εκατομμύρια, επί πέντε χρόνια, σύνολο 300 εκατ. ευρώ. Δεν είναι και άσχημα, ιδίως αν υπολογίσεις ότι οι ίδιες τράπεζες είναι και σύμβουλοι ιδιωτικοποιήσεων της ελληνικής κυβέρνησης, βγάζουν δηλαδή λεφτά από την εκποίηση του νερού, του ρεύματος, των γαιών.

Η συμφωνία δεν είναι οικονομική, είναι πολιτική. Πρόκειται για εσωτερική διευθέτηση ανάμεσα στην Μέρκελ, τον Σαμαρά και τις συνεργαζόμενες τράπεζες. Ένα ακόμη προεκλογικό δώρο στον Σαμαρά, για να ισχυρισθεί ότι έσωσε τη χώρα, ότι την έβγαλε από την κρίση, ότι έχει την εμπιστοσύνη των αγορών. Πανάκριβο προεκλογικό δώρο. Αν δανειστούμε 2 δις ευρώ με επιτόκιο 5%, ενώ τώρα δανειζόμαστε από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό με 1,5%, θα πληρώσουμε 70 εκατ. ευρώ το χρόνο παραπάνω, επί πέντε χρόνια, σύνολο 350 εκατομμύρια. Κι αν τα δις του δανεισμού γίνουν 3, τότε το καπέλο θα ξεπεράσει τα 500 εκατομμύρια.

Το κατάλαβες, αγαπητέ αναγνώστη-αναγνώστρια; Θα πληρώσεις από την τσεπούλα σου 350-500 εκατ. ευρώ, για να κάνουν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο την ακριβότερη προεκλογική εκστρατεία όλων των εποχών. Θα τους δώσεις 350-500 εκατ., για να σε πείσουν να τους ψηφίσεις.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.avgi.gr/

Το Reuters αποκαλύπτει πόσα χρωστάνε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Το Reuters αποκαλύπτει πόσα χρωστάνε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες
Sep 282012
 

Στα μεγάλα χρέη των δύο μέχρι πρόσφατα μεγάλων κομμάτων αναφέρεται εκτενές ρεπορτάζ του Ρόιτερς που επισημαίνει ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δανείστηκαν από τις τράπεζες με εγγύηση τη μελλοντική τους κρατική χρηματοδότηση, που βασίζεται στα ποσοστά τα οποία λαμβάνουν στις εκλογές. Τα πράγματα βεβαίως δεν ήρθαν όπως τα περίμεναν και τα ονειρεύονταν, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή τα δύο βασικά κόμματα της συγκυβέρνησης, να χρωστάνε στις τράπεζες 232 εκατομμύρια ευρώ.

Στο πρακτορείο μιλά και ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής ο οποίος λέει ότι τα οικονομικά αδιέξοδα των δύο κομμάτων αποδεικνύουν πως ο τρόπος της χρηματοδότησης τους ήταν λανθασμένος. «Είχε να κάνει με χάρες μεταξύ τους», σημειώνει, «με αποτέλεσμα τώρα να μην μπορούν να πληρώσουν και να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στον οποίο τα κόμματα εμφανίζονται εξαρτημένα από τις τράπεζες».

Τα χρέη προβλέπεται να μείνουν ανεξόφλητα αφού τα δύο μεγάλα κόμματα-κυρίως το ΠΑΣΟΚ-είδαν τα ποσοστά τους να πέφτουν, άρα μειώνεται και η χρηματοδότηση τους.

Ο Κώστας Τσιμάρας, γενικός διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε στο Reuters ο κύριος όγκος των τραπεζικών δανείων του κόμματος, πληρώνονται στην ώρα τους, αλλά «ένα μικρό ποσοστό των δανείων μπορεί να γίνουν αργά, μη-εξυπηρετούμενα. ”

Το Reuters, ρώτησε και την άποψη της Ιπποκράτους, αλλά όπως σημειώνεται στο άρθρο, «Το ΠΑΣΟΚ δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα για σχολιασμό.»

Σημειώνεται δε στο άρθρο, ότι η Ελλάδα είναι μια από τις πιο γενναιόδωρες χώρες στις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων. Κάθε εγγεγραμμένη ψήφος φέρνει 6,5 ευρώ κρατικού χρήματος στα κομματικά ταμεία, ποσό που κατατάσσει τη χώρα στην 4η πιο γενναιόδωρη προς τα κόμματα της στην Ευρώπη, κάτω μόνο από Λουξεμβούργο, Κύπρο και Φιλανδία. Συγκριτικά με τη Γερμανία, η Ελλάδα δίνει το τριπλάσιο ποσό στα πολιτικά κόμματα. Ανά έγκυρη ψήφο, η Αθήνα ξοδεύει κατά μέσο όρο 9,4 ευρώ ενώ η Γερμανία 3,1.

Ακόμη όμως και με αυτή την κρατική χρηματοδότηση, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.  έπρεπε να δανειστούν για να καλύψουν μέρος των υποχρεώσεων τους με αποτέλεσμα να χρωστάνε σήμερα στις τράπεζες τα 232 εκατομμύρια ευρώ.

Ο κύριος δανειστής είναι η πρόσφατα ιδιωτικοποιημένη Αγροτική Τράπεζα, στην οποία η Ν.Δ. οφείλει 105 εκατομμύρια ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 96 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τραπεζικές πηγές και ανώτερη πηγή στο ελληνικό κοινοβούλιο, που επιβεβαίωσε τα ποσά αυτά στο πρακτορείο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.lifo.gr/

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

 Απόψεις  Comments Off on Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων
Apr 122012
 

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. Συνεπώς, ούτε καν πολλαπλές µε την ουσιαστική και βαθιά έννοια του όρου.

Κοιτάζοντας την Ιστορία των ελληνικών εκλογών από την ίδρυση του νεο-ελληνικού Κράτους, θα δούµε εκλογικά συστήµατα που ήταν ευθέως προσανατολισµένα ακριβώς σε τέτοιου είδους δίπολα: π.χ. παλιότερα, κάθε κάλπη ήταν χωρισµένη σε 2 τµήµατα. Το αριστερό ήταν µαύρο και το δεξιό λευκό. Σε κάθε εκλογικό τµήµα υπήρχαν τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι και ο κάθε ψηφοφόρος µε την ψήφο του (µαύρη ή λευκή) αποδοκίµαζε ή το αντίθετο, συγκεκριµένο υποψήφιο. Αυτές και άλλες παρόµοιου πνεύµατος εκλογικές τακτικές ή συνήθειες, εξελίχθηκαν στη συνείδηση του λαού σε εκλογικά έθιµα που φαίνεται πως είναι βαθιά ριζωµένα. Στις µέρες µας, ελάχιστοι είναι οι ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι ασκώντας το εκλογικό τους δικαίωµα θα διαµορφώσουν µία καινούργια, πολύχρωµη και ουσιαστικά πολυφωνική πολιτική πραγµατικότητα. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων χρησιµοποιεί την ψήφο του είτε τιµωρητικά, είτε θέλοντας να δείξει επιδοκιµασία ή ανοχή στους κυβερνώντες. Η επιλογή του κόµµατος γίνεται µε φανατισµό και οπαδικά κριτήρια και, επί της ουσίας, ο ψηφοφόρος εµφορείται από την επιθυµία του να δηλώσει την δυσαρέσκειά του ή το αντίθετο – γεγονός που φαντάζει µάλλον «φυσιολογικό» από τη στιγµή που κάθε πολιτικό κόµµα πάσχει από παντελή ή ουσιαστική έλλειψη εσωκοµµατικής δηµοκρατίας, δεδοµένου ότι τα προγράµµατα, οι µέθοδοι ουσιαστικής λειτουργίας αλλά ακόµα και τα καταστατικά τους είναι αποτέλεσµα ενός επίσης αντιπροσωπευτικού συστήµατος και όχι προϊόν ελεύθερου και ισότιµου διαλόγου εκ µέρους των µελών. Το αντιπροσωπευτικό σύστηµα είναι το καλύτερο πεδίο για την επικράτηση του ισχυρότερου (οικονοµικά, κοινωνικά, προσωπικά) και δεν αφήνει περιθώρια για µια ουσιαστική, πραγµατική σύνθεση απόψεων κατόπιν συνδιαµόρφωσης πάνω σε βάσεις πολιτικής ισότητας.

Από την άλλη πλευρά, η οικονοµική και πολιτική ελίτ ευελπιστεί πως οι εκλογές θα κατευνάσουν την ολοένα και πιο έντονη λαϊκή οργή, ότι θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και κατά κάποιον τρόπο θα νοµιµοποιήσουν τις πρόσφατες πολιτικές επιλογές (που σηµειωτέον, προκάλεσαν τεράστιες συγκεντρώσεις, απεργίες οι οποίες όµως τελικά δεν κατάφεραν να ιδρώσουν το αυτί των εξουσιαστών, αλλά και άλλες, νέες, µορφές πολιτικής έκφρασης και συµµετοχής, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες ως «θεσµοί» και µόνον, αµφισβήτησαν το Αντιπροσωπευτικό σύστηµα στην ουσία του). Συνεπώς, η πολιτική ελίτ θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί τις επόµενες εθνικές εκλογές προεχόντως ως ένα µέσο κατευνασµού της γενικευµένης δυσαρέσκειας µε το εξής σκεπτικό: «Όλοι όσοι φωνάζετε πως η Δηµοκρατία µας καταλύθηκε, πάρτε τώρα ελεύθερες εκλογές, αισθανθείτε ο “Κυρίαρχος Λαός” και σωπάστε»). Φυσικά, το γεγονός ότι τόσο η Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την υπογραφή του πρώτου Μνηµονίου και µετά, όσο και η, ακόµα και µε κοινοβουλευτικούς όρους, νόθα και ανοµιµοποίητη (συν)Κυβέρνηση Παπαδήµου, έχουν λάβει αποφάσεις που έχουν προκαθορίσει την πορεία της χώρας για τις επόµενες δεκαετίες (πορεία που δεν µπορεί ν’ αλλάξει παρά µόνο αν η κοινωνία η ίδια φέρει τα πάνω – κάτω, κινούµενη εκτός των δοτών κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού), θα αποσιωπηθεί. ‘Η µάλλον, θα ξεπεραστεί σαν ένα επουσιώδες και άνευ µεγάλης σηµασίας, πολιτικό δεδοµένο.

Έτσι, ο πολίτης, για πρώτη φορά στην ιστορία της εν Ελλάδι κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, θα έχει τυπικά την δυνατότητα να διαλέξει από µια πληθώρα κοµµάτων και το δικαίωµα να «σταυρώσει» όποιους επιθυµεί από τους εκατοντάδες επίδοξους αντιπροσώπους του (σ’ αυτή την χώρα, ίσως η πιο συχνή ευχή να είναι : «Στης Βουλής τα έδρανα – αχ κι εγώ να έκλανα». Στην πραγµατικότητα, το µόνο που θα καταφέρει το εκλογικό σώµα, είναι να στείλει ένα ασαφές µήνυµα (σε ποιους αλήθεια;) που θα σχετίζεται µόνο µε µια γνωστή πολιτική θέση: αυτή που εφαρµόζεται αυτή τη στιγµή από τα κόµµατα εξουσίας, είτε συµµαχώντας µε αυτά ή απλώς, αποδοκιµάζοντάς τα στα τυφλά.

Θεωρητικά, σε µια οµαλώς λειτουργούσα κοινοβουλευτική δηµοκρατία, θα έπρεπε όλα τα κόµµατα να καταθέσουν το πλάνο τους για διακυβέρνηση, τις βασικές τους αρχές και το προγραµµατικό τους πλαίσιο. Στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία µας όµως, αντιµετωπίζουµε το εξής παράδοξο: Οι πολιτικοί αντίπαλοι είναι ένα Νεοφιλελεύθερο κόµµα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, ένα συγκεντρωτικό κόµµα που αυτοαποκαλείται Κοµµουνιστικό, ένας θίασος που θυµίζει παράσταση του Κατηχητικού µε θέµα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και Ανάπτυξη….» που τιτλοφορείται Νέα Δηµοκρατία, ένα συνοθύλευµα ιδεών χωρίς συνοχή και διάθεση για εύρεση µιας ελάχιστης αλλά σαφούς κοινής συνισταµένης που ονοµάζεται Αριστερά και κάποιες συµµορίες ή µεµονωµένα πρόσωπα µε ιδέες µεγαλείου, που θέλουν να λέγονται πολιτικοί. Ακόµη λοιπόν κι αν συµφωνούσαµε µε το θεσµό της αντιπροσώπευσης, η σηµερινή φάρσα ανύπαρκτων πολιτικών θέσεων που εκφράζονται από ένα τραγικά «φτηνό» πολιτικό προσωπικό, δεν µπορεί να σταθεί ούτε ως αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.

Άρνηση συµµετοχής, ρήξη µε τον κοινοβουλευτισµό και προώθηση άµεσης δηµοκρατίας

Πολλοί είναι αυτοί που ορίζουν ένα πολίτευµα ως δηµοκρατικό, µόνο και µόνο από το γεγονός ότι παρέχει στους πολίτες του το δικαίωµα να ψηφίζουν/εκλέγουν κυβερνήσεις οι ίδιοι, και ταυτόχρονα µπορεί να εγγυηθεί κατά κάποιον τρόπο µια στοιχειώδη ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης. Στην πραγµατικότητα όµως, η δηµοκρατία είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό. Το γεγονός και µόνο ότι έχουµε το δικαίωµα να εκλέγουµε κάποιον που θ’ αποφασίζει για εµάς, δεν νοµιµοποιεί ταυτόχρονα και τον χαρακτηρισµό του σηµερινού καζίνου ως δηµοκρατία. Ο Ρουσσώ στο Κοινωνικό Συμβόλαιο ότι οι Άγγλοι γίνονται πολίτες µόνο µια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν καλούνται να ψηφίσουν, να εκλέξουν έναν ηγέτη που τους αντιπροσωπεύει. Αυτή η ηµέρα των εκλογών είναι και η µόνη που οι φωνές τους ακούγονται. Μετά το τέλος όµως της διεξαγωγής των εκλογών, η δουλεία επιστρέφει, κι επιστρέφει διότι κανένας τους δεν µπορεί να παρέµβει ούτε στις αποφάσεις έχουν ληφθεί δημοκρατικά, αλλά ούτε και σ’ αυτές που θα λάβει η κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Μένουν, λοιπόν, έρµαια των πολιτικών επιλογών των ολίγων που οι ίδιοι εξέλεξαν, δίχως τη δυνατότητα (αυτο)αναίρεσης και περαιτέρω συμμετοχής. Ωστόσο, βέβαια, και κυρίως µε βάση τα σηµερινά δεδοµένα, ούτε καν αυτή η µέρα των εκλογών δεν µπορεί να χαρακτηριστεί ως µια µέρα πραγµατικής ελευθερίας. Και αυτό διότι οι περισσότερες αποφάσεις κρίνονται µε βάση τις µαθηµατικές/οικονομικές εξισώσεις των αγορών. Ούτε καν από την κοινοβουλευτική ολιγαρχία! Εποµένως, ακόµα και η έννοια της φιλελεύθερης δηµοκρατίας ακούγεται άκυρη και μή αντιπροσωπευτική. Η πραγµατική ονοµασία του σηµερινού µας πολιτεύµατος θα έπρεπε να ονοµάζεται φιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως πολύ εύστοχα την αποκαλούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. [1]

Εν ολίγοις, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: για ποιόν λόγο να συμμετάσχει κανείς στην εκλογική διαδικασία από την στιγµή που τα πράγµατα δεν καθορίζονται µόνο από τους βουλευτές που εµείς νόµιµα έχουµε εκλέξει αλλά κυρίως από διάφορους µηχανιστικούς µαθηµατικούς/οικονοµικούς διεθνείς παράγοντες που ρυθµίζουν την παγκόσµια οικονοµία; Δεν έχουµε, λοιπόν, ν’ αντιµετωπίσουµε απλά και µόνο µια εκλεγµένη ολιγαρχία, αλλά µια οικονοµική δικτατορία εντός ενός καθεστώτος που για εντελώς τυπικούς και µόνο λόγους, χρησιµοποιεί κάποιες δηµοκρατικές έννοιες, όπως οι εκλογές.

Πολλοί από εµάς σκοπεύουν να ψηφίσουν έτσι ώστε «να µην πάει η ψήφος χαµένη». Ή µε το σκεπτικό πως «από το να βγει κυβέρνηση από µια µικρή µειοψηφία, είναι καλύτερα να ρίξω ψήφο διαµαρτυρίας – να στηρίξω το κόµµα που είναι το λιγότερο κακό ή αυτό που, αν και δεν µε εκφράζει, είναι πάντως “πιο κοντά” σε µένα». Όλες αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα τον θλιβερό εγκλωβισµό του  ψηφοφόρου (και ολόκληρου του Κυρίαρχου Λαού…) εντός µιας φυλακής όπου ο  καθένας µπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά έως την εβδόµη βραδινή – ώρα κατά την οποία το πανηγύρι ελευθερίας και η αυταπάτη περί λαϊκής κυριαρχίας  τελειώνει και ο κόσµος, από προαυλιζόµενος στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων και τα εκλογικά τµήµατα, επαναµετατρέπεται σε έγλειστος και τηλεοπτικο-αυνανιζόµενος. Ποιά δυνατότητα έκφρασης δίνει η σηµερινή (κατ’ επίφαση) δηµοκρατία σ’ αυτόν που διαφωνεί µε το ίδιο το πολιτικό σύστηµα ή ακόµη και µε την αντιπροσωπευτική δηµοκρατία καθαυτή; Ποιά δυνατότητα συµµετοχής στη λήψη αποφάσεων (που ρυθµίζουν την ίδια του τη ζωή) έχει ο πολίτης, πέρα από τη συµβολική ρίψη ενός κωλόχαρτου σε ένα κουτί, κάθε τέσσερα (ή όσα βολεύει το σύστηµα) χρόνια; Οι  εκλογές δεν αποτελούν τίποτε παραπάνω από την ψευδαίσθηση της συµµετοχής, παράλληλα µε την καλλιέργεια της ηθικής της συλλογικής  ευθύνης. «Αφού πρώτο κόµµα ήταν το τάδε, δεν µπορείτε να µιλάτε για σύγχρονη µορφή χούντας, καθώς ο λαός µίλησε».  Ο λαός, λοιπόν, σύµφωνα µε τους υφιστάµενους εξουσιαστικούς θεσµούς, είναι ένα χειραγωγήσιµο αντικείµενο (ούτε καν υποκείµενο) το οποίο, είτε µε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων, είτε µε την αναγκαστική έκθεσή του σε εκβιαστικά διληµµάτα, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί «ελεύθερα» µεν αλλά περιοριζόµενος σε δύο διαστάσεις σαν καρικατούρα ενός ξένου προς αυτόν σχεδιαστή. Ή θα ακολουθήσει τον Χ που θα ακολουθήσει την Α πολιτική, ή θα κρίνει ως καλύτερο τον Ψ που θα ακολουθήσει και αυτός την Α πολιτική.

Υπάρχει,  βέβαια, και µια τρίτη περίπτωση: να συσπειρωθεί κάπου αλλού, π.χ. στην αριστερά, η ίδια όµως κάνει ό,τι µπορεί ώστε να αποφύγει τέτοιες φουρτούνες.  Άλλωστε, η πολιτική της προσωπικότητα δεν είναι αυτόνοµη, αυθύπαρκτη, αλλά ετεροκαθοριζόµενη µε σηµείο αναφοράς το τι δεν θέλει και το πού  διαφωνεί. Ποτέ όµως δεν αυτονοµείται µε βάση το τι επιδιώκει η ίδια και  πώς ακριβώς θα το διεκδικήσει µέχρι να το καταφέρει. Συνεπώς: στον σύγχρονο κοινοβουλευτισµό υπάρχει µία πολιτική µε περισσότερα κόµµατα που την εκφράζουν θετικά και ακόµη κάποια άλλα κόµµατα που την εκφράζουν (αφορίζουν 😉 αρνητικά, κινούµενα όµως πάντα εντός του ίδιου πλαισίου. Οι χορευτές, καλοί ή χειρότεροι, φιγουρατζήδες ή στιλιζαρισµένοι, όλοι πάντως χορεύουν ενσυνείδητα τον ίδιο κύκλιο χορό, κοιτάζοντας βέβαια πάντα προς τα  µέσα και όχι προς την κοινωνία που καλείται να παρακολουθεί χειροκροτώντας ή σιωπηλά.

«Απ’  την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό  που  προέχει είναι η αναζήτηση  πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η  περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη   χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα  του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)

Αποχή και άνοδος της ακροδεξιάς ή µή πλειοψηφικών κυβερνήσεων

Ένα από τα βασικότερα ζητήµατα που αφορούν την αποχή, και κάτι που προβληµατίζει αρκετούς, είναι το τί θα µπορούσε ν’ ακολουθήσει αν η πλειοψηφία των απογοητευµένων πολιτών αποφάσιζαν ν’ απέχουν; Κάτι τέτοιο θα έδινε κοινοβουλευτικό αβαντάζ στην ακροδεξιά (αν βέβαια γίνει δεκτό ότι όσοι απέχουν ανήκουν συνήθως σε «προοδευτικούς» πολιτικούς χώρους). Ας φέρουµε εδώ µερικά παραδείγµατα. Στην Βρετανία, το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών έδωσε απόλυτο προβάδισµα στο Νεοφιλελεύθερο Δεξιό κόµµα των Tories, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι ακροδεξιοί/νεοσυντηρητικοί του Nigel Farrange. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι κεντρώοι του Labour Party ενώ την έκπληξη έκανε το British National Party, γνωστό για τις νεοφασιστικές του θέσεις (π.χ. δεν δέχεται έγχρωµους στους κύκλους του) που κέρδισε 2 έδρες. Η αποχή όµως ξεπέρασε το 50%. Παροµοίως στην Ισπανία, κερδισµένο στις τελευταίες εκλογές βγήκε το Συντηρητικό/Νεοφιλελεύθερο κόµµα του Ραχόι, µε ποσοστό 39.94% έναντι 28.73% της κεντροαριστεράς παράταξης. Η συγκεκριµένη, όµως, κυβέρνηση πλειοψήφησε στο ποσοστό του 71,69% του εκλογικού σώµατος που συµµετείχε (το 28,31% απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Κάτι που σηµαίνει ότι ακόµα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ακόµα, δηλαδή, και αν µιλήσουµε µε τη γλώσσα της αρχής της πλειοψηφίας και της αντιπροσώπευσης, έχουµε να κάνουµε µε µια κυβέρνηση που τη νοµιµοποιεί µόλις το 28,6% του πληθυσµού της χώρας (αναγωγή ψήφων 1ου κόµµατος στο σύνολο του εκλογικού σώµατος), κοινώς πρόκειται για µια κυβέρνηση µειοψηφική που όµως κυβερνά. Θα επιτρέψουµε όµως εµείς τη άνοδο της ακροδεξιάς ή θα δώσουµε σε µια κυβέρνηση µειοψηφική τη δυνατότητα να µας εξουσιάζει;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήµατα είναι η εξής: 1) Ακόµα και αν η ακροδεξιά κατορθώσει και μπει στη Βουλή, θα είναι αναγκασµένη να πετάξει το προσωπείο του ακραίου και να συµβιβαστεί µε την εκάστοτε νοµοθεσία που διέπει τους κοινοβουλευτικούς θεσµούς. Θα πρέπει δηλαδή να πάψει να είναι ακραία και να µετατραπεί σε ένα ακόµα «αστικοδηµοκρατικό κόµµα».Ας θυµηθούµε το λόγο του Καρατζαφέρη εκτός Βουλής, περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης προς τη χούντα των Συνταγµαταρχών. Η είσοδός του στην Βουλή σήµανε και τη στροφή από την άκρα δεξιά προς µια πιο πολιτικά ορθή νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Προφανώς, κάτι παρόµοιο θα µπορούσε να συµβεί και µε άλλα ακροδεξιά κόµµατα.Ή µήπως ακραίες εθνικιστικές φωνές δεν υπάρχουν εντός των µεγάλων κοµµάτων; 2) Οι διαφορές µεταξύ µιας σοσιαλδηµοκρατικής κυβέρνησης και µιας συντηρητικής Νεοφιλελεύθερης είναι, στην πραγµατικότητα, ελάχιστες. Κάτι τέτοιο δεν παρατηρούµε µόνο στην Ελλάδα, όπου οι διαφορές µεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξαν µηδαµινές αλλά, πλέον, και οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλδηµοκρατικού κόµµατος της Γερµανίας, Μάρτιν Σουλτζ, επιβεβαιώνουν το ότι οι εντολές που εκτελούν οι «δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις» δεν µπορεί ν’ αποκλείνουν από αυτά που προστάζουν οι στατιστικές της διεθνούς οικονοµίας: «Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είναι αυτός που ως Έλληνας Πρωθυπουργός ξεκίνησε τις αναγκαίες και επώδυνες µεταρρυθµίσεις. Προς όφελος της χώρας έβαλε σε δεύτερη µοίρα το συµφέρον του κόµµατος. Ελπίζω ότι θα µπορέσουν να επικρατήσουν οι συνετές δυνάµεις στη χώρα, διότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν» [2]. Αν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από έναν σοσιαλδηµοκράτη πολιτικό, τότε ας µην περιµένουµε τίποτα καλύτερο από τη δική του παράταξη όταν (και αν) θ’ αναλάβει την εξουσία. Ακόµα και αν υποθέσουµε ότι η κοινή γνώµη επιθυµεί µια επιστροφή στη σοσιαλδηµοκρατία και αποφασίζει να εκλέξει µια κεντοραριστερή παράταξη, κατά πόσο η νέα αυτή κυβέρνηση θα εφαρµόσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις αρνούµενη να συµβιβαστεί µε τις διαταγές των αγορών; Συνεπώς, κάθε κυβέρνηση που εκλέγουµε, είναι κατά κάποιον τρόπο µειοψηφική, και η αποχή δεν σηµαίνει ότι νοµιµοποιούµε µειοψηφικές κυβερνήσεις από τη στιγµή που, σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν καθορίζονται αυστηρά από διεθνής οικονοµικούς παράγοντες.

Τα παραδείγματα πολιτικών πρώην (και νυν) που εκ΄του ασφαλούς κατακρίνουν τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν σταματούν εδώ. Από τον Γιώργο Παπανδρέου που σε συνέντευξή του στο Democracy Now κατέκρινε την Goldman Sachs και τις πολυεθνικές για τις πολιτικές που εφαρμόζουν στην Ελλάδα, μέχρι και τον Μπερλουσκόνι ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν δήλωσε τα εξής: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία». Καί οι δύο πολιτικοί, όσο βρίσκονταν στην εξουσία εφάρμοζαν ακριβώς τα ίδια μέτρα. Η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου τσεκούρωσε επιδόματα και συντάξεις, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος και δεν είχαν καταφέρει να διαλύσουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Ο δε Μπερλουσκόνι, κατά τη διάρκεια της θητείας του επέβαλε τα πιο σκληρά Νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα Ιταλικά δεδομένα, συνυπέγραφε στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, ενώ τώρα ξαναρχίζει τους φαμφαρονισμούς προσποιούμενος ότι παίρνει το μέρος ενός λαού που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο βρίσκονταν στην εξουσία. Μήπως δεν ήταν η «κεντροαριστερά» πολιτική παράταξη των Labours στην Βρετανία η πρώτη που επέβαλε τον τριπλασιασμό των πανεπιστημιακών διδάκτρων από 1.000 λίρες το χρόνο σε 3.000 και τώρα ασκεί κριτική εξ αριστερών στις περικοπές που εφαρμόζουν οι Tories; Μήπως δεν ήταν οι Tories που κατέκριναν το σύστημα κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων μέσω CCTV που συναντά πλέον κανείς στο Λονδίνο, ενώ τώρα που έχουν σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Liberal Party (Φιλελεύθερο Κόμμα) επιβάλλουν από τα πιο σκληρά μέτρα κρατικής καταστολής; Μήπως δεν ήταν οι Φιλελεύθεροι που δήλωσαν προ-εκλογικά πως δεν θα υποστηρίξουν τις περικοπές στην παιδεία, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθούν να πείσουν τους φοιτητές ότι ο τριπλασιασμός των διδάκτρων από 3.000 τον χρόνο σε 9.000 είναι αναγκαίος; Ή ο δήμαρχος του Λονδίνου, John Boris, που κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Αυγούστου μιλούσε ανοιχτά υπέρ της καταστολής και της χρήσης κανονιών νερού και της εμπλοκής του στρατού, παρόλ’ αυτά, στην προεκλογική του εκστρατεία παραδέχεται ότι οι ταραχές οφείλονται στον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Βρετανία και κυρίως το Λονδίνο;

Στην ελληνική πραγµατικότητα: Στην πράξη, η αποχή δεν υπονοµεύει, άµεσα τουλάχιστον, το κοινοβουλευτικό σύστηµα. Σύµφωνα µε τον εκλογικό νόµο, οι έδρες διανέµονται µε βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια, στα οποία, εκτός των άκυρων, δεν συµπεριλαµβάνονται ούτε τα λευκά (παρά την αντίθετη απόφαση 12/2005 του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύµφωνα µε την οποία η µη προσµέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων κατά την εύρεση του εκλογικού µέτρου, αντίκειται στο Σύνταγµα αφού θίγει τον πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας της ψήφου). Άρα, ακόµα και στο θεωρητικό ενδεχόµενο κατά το οποίο θα απείχε της εκλογικής διαδικασίας η πλειοψηφία του εκλογικού σώµατος, και, ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των πολιτών που θα προσέρχονταν στις κάλπες θα επέλεγε να ψηφίσει λευκό ή να «ρίξει» άκυρο ψηφοδέλτιο, και πάλι θα προέκυπτε νέα Βουλή. Ο ισχύων στην Ελλάδα εκλογικός νόµος, αλλά, κατά κανόνα, και οι εκλογικοί νόµοι στις υπόλοιπες δυτικές κοινοβουλευτικές δηµοκρατίες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκλογικά αστεία… Συγκεκριµένα: α) Για να εισέλθει ένα συνδυασµός (κόµµα, συνασπισµός κοµµάτων ή µεµονωµένος υποψήφιος) στη Βουλή, πρέπει να συγκεντρώσει το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων του συνόλου σε όλη την Επικράτεια. β) Στις επόµενες βουλευτικές εκλογές, οι 250 έδρες θα διανεµηθούν µε βάση το ποσοστό των κοµµάτων και οι υπόλοιπες 50 θα πριµοδοτήσουν το πρώτο κόµµα, γ) Το θεωρητικά µέγιστο ποσοστό προκειµένου να πετύχει κάποιο κόµµα βέβαιη αυτοδυναµία, ανέρχεται στο 40,4% των έγκυρων ψήφων (Σηµείωση: δεν θα επεκταθούµε εδώ σε λεπτοµερείς αναφορές για τον τρόπο κατανοµής των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια – αρκούν οι προαναφερόµενοι βασικοί άξονες γα την κατανόηση του πυρήνα της λογικής του εκλογικού συστήµατος).

Συµπερασµατικά, το τι σηµαίνει ως προς το εκλογικό αποτέλεσµα η εκλογική απεργία ή το άκυρο ή το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν µπορεί να ειπωθεί µε βεβαιότητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διευκολύνει την δηµιουργία αυτοδύναµης κυβέρνησης από το συνδυασµό που πλειοψήφησε (αν δεχτούµε ότι οι απέχοντες εκφράζουν κυρίως αντικοινοβουλευτικές θέσεις – κάτι που δεν είναι αυτονόητο αφού απροσδιόριστο ποσοστό όσων δεν προσέρχονται στις κάλπες απλώς είναι απαθές και η αποχή δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση), αν και εφ΄όσον συγκεντρώσει βέβαια τα προαναφερόµενα ποσοστά. Από την άλλη πλευρά, η προς αποφυγή αυτού του ενδεχόµενου συµµετοχή στις εκλογές, επίσης δεν αποτελεί «έξυπνη κίνηση», αφού, όπως είδαµε, σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει Κυβέρνηση (έστω και µε συµµαχία των παρατάξεων της κυρίαρχης ελίτ), η οποία τυπικά-νοµικά θα είναι νόµιµη, η οποία, ταυτόχρονα, στην πράξη και στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας του λαού θα είναι ανοµιµοποίητη (ως Κυβέρνηση µειοψηφίας σε σχέση µε το σύνολο της κοινωνίας/εκλογικού σώµατος) και η οποία, σε κάθε περίπτωση δεν θα αποτελεί έναν ανεξάρτητο πολιτικό παίκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα έχει ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των κυρίαρχων στρωµάτων, ντόπιων ή/και ξένων. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στις Κοινοβουλευτικές «Δηµοκρατίες» και αυτό θα ισχύει όσο το σύστηµα της αντιπροσώπευσης παραµένει στο προσκήνιο της πολιτικής πραγµατικότητας.

Ναί στην αποχή, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις;

Μετά από όσα προειπώθηκαν, είναι φανερό πως η συµµετοχή των πολιτών στις εθνικές (βουλευτικές) εκλογές είναι συµµετοχή σε ένα στηµένο πολιτικό παιχνίδι, που δεν έχει σχέση όχι µόνο µε την πραγµατική δηµοκρατία αλλά απέχει πολύ ακόµα και από την ιδεατή αντιπροσωπευτική δηµοκρατία. Κατ’ αρχήν λοιπόν, η θέση πως η συµµετοχή στις εκλογές σηµαίνει νοµιµοποίηση µιας πολιτικής αποπολιτικοποίησης των πολιτών, ή συµµαχία µε τα κυρίαρχα στρώµατα που θέτουν τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, φαίνεται σωστή. Αν η θέση µας είναι ότι επιθυµούµε την εγκαθίδρυση µια αυτόνοµης κοινωνίας µέσω αµεσοδηµοκρατικών διαδικασιών, τότε η νοµιµοποίηση της κοινοβουλευτικής υφαρπαγής της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία – άποψη που δεν διατυπώνεται µόνο από ηθική σκοπιά αλλά, αντίθετα, µέσα από τη ρεαλιστική και ψυχρή εξέταση των δεδοµένων. Κατ’ ακολουθίαν, ο επόµενος συλλογισµός δεν µπορεί παρά να είναι ότι, για να αποτελέσει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (ή η επιλογή του άκυρου), µία ενεργητική, θετική, συνειδητοποιηµένη πολιτική θέση, οφείλει να συνδυαστεί µε την µεθοδευµένη προσπάθεια για την δηµιουργία θεσµών που θα µπορέσουν αφ’ ενός να παρακάµψουν την ετερονοµία του αντιπροσωπευτικού συστήµατος και, ταυτόχρονα, να προωθήσουν το πρόταγµα της αυτο-κυβέρνησης, της αυτοθέσµισης, της αυτονοµίας. Διαφορετικά, η αποχή, στο βαθµό που δεν αποτελεί το έναυσµα για την δηµιουργία µιας άλλης, νέας, αυτόνοµης θέασης της πολιτικής, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από µια στείρα άρνηση η οποία, όσο κι αν είναι ηθικά δικαιωµένη (απ’ όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι λόγω πολιτικής αφασίας), δεν πρόκειται να προσφέρει καµία πολιτική λύση, αλλά µάλλον θα είναι µια στάση καταδικασµένη σε αποτυχία αφού θ’ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου, κάλπικου νοµίσµατος.Η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία και ο κοινοβουλευτισµός εµπεριέχουν από τη φύση τους µια λογική περιθωριοποίησης των πολιτικών πρακτικών που αντιτίθενται στον πυρήνα τους. Έτσι, η αποχή (ή το άκυρο) αν δεν συνδυαστεί µε πρακτικές που επιδιώκουν την διαρκή κοινωνική επανάσταση, περιορίζεται σε µια δικαιολογηµένη αλλά συναισθηµατική και όχι πολιτική στάση.

Αυτή είναι λοιπόν η ευθύνη µας: Να νοηµατοδοτήσουµε την αποχή και την άρνηση της απάτης των εκλογών µε τρόπο που θα ανοίξει το δρόµο για την χειραφέτηση και την αυτονόµηση της κοινωνίας, αποδεσµεύοντάς την από τον σκέτο ροµαντισµό και διαφοροποιώντας την, στα µάτια όλης της κοινωνίας, από την απλή απάθεια, την αδιαφορία ή τον απροσδιόριστο µηδενισµό. Απέχω από τις εκλογές σηµαίνει συµµετέχω µε όλες µου τις δυνάµεις στην προσπάθεια άσκησης πραγµατικής πολιτικής, µέσα από  κάθε είδους επαναστατικές και ριζοσπαστικές πρακτικές, μέσα από συνελεύσεις πολιτών και διάφορες άλλες ανοιχτές διαδικασίες. Διαφορετικά δεν σηµαίνει τίποτα και δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την µη-αποχή σε ένα σικέ παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσουν πάλι οι πολιτικές διαφημίσεις να σπέρνουν προπαγάνδα περί «σωτηρίας της χώρας», να μιλούν για το κατόρθωμα μιας κυβέρνησης, ας θυμηθούμε εμείς τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας λόγω των αβάσταχτων χρεών, ας θυμηθούμε τους άστεγους, όλους αυτούς που η ζωή τους υποβαθμίστηκε, όλους αυτούς που υπέφεραν από την αστυνομική καταστολή και την βία, τους πολίτες αυτής της χώρας που λοιδωρήθηκαν στο εξωτερικό ως «τεμπέληδες και ανεύθυνοι» εξαιτίας ορισμένων πολιτικών (βλ. Θ.Πάγκαλος στο Παρίσι ή τις δηλώσεις του Γ.Α.Παπανδρέου στο Βερολίνο: «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων»). Ας κοιτάξουμε τη δυστυχία μας κι ας θυμηθούμε όλον αυτόν τον διασυρμό. Πριν αναζητήσουμε λύσεις στην φασίζουσα αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, ας μην ξεχάσουμε το Βατοπέδι, τη Siemens, τις υποκλοπές, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα τόσα άλλα σκάνδαλα αξίας εκατομμυρίων ευρώ και αυτά που χαρακτήρισαν εκείνη την κυβέρνηση ως μια από τις πιο διεφθαρμένες και γελοίες της νεότερης ιστορίας – σκάνδαλα για τα οποία κανείς δεν δικάστηκε ενώ αντιθέτως εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε και πληρώνουμε τώρα. Πριν δούμε τους ακροδεξιούς να μιλούν για «καθαρή Ελλάδα μόνο με Έλληνες» ας θυμηθούμε ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων, τις ρατσιστικές δολοφονίες (και αν το τελευταίο δεν μας ενδιαφέρει γιατί «αυτοί είναι ξένοι και παράνομοι», ας φέρουμε στο νου μας τον ρατσισμό που βίωσαν στο παρελθόν και βιώνουν και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού και το πως αντιμετωπίζονται από τους εκεί ακροδεξιούς). Πριν ακούσουμε τις ασυναρτησίες των αριστερών και την ξύλινή τους γλώσσα για εργατική εξουσία, ας φέρουμε στο νου μας τα γκούλακ και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που διαμόρφωσαν τα καθεστώτα που οι ίδιοι έχουν σήμερα ως πρότυπο (όχι πως υπάρχει περίπτωση αν κάποιο από αυτά βγει νικητής στις αναμετρήσεις να εφαρμόσει τα δικά του προτάγματα μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέραμε και παραπάνω). «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση» έλεγε κάποτε ο Ισπανός αναρχικός μαχητής Μπουεναβεντούρα ΝτουρρούτιΒέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να συμμετάσχει στις εκλογές, ρίχνοντας μια ψήφο σε κάποιο αριστερό κόμμα μόνο και μόνο επειδή αισθάνεται καθήκον να πράξει έστω και κάτι, προκειμένου να σαμποτάρει την αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής ή νιώθει ότι εξ αιτίας των θρασύδειλων αυτών Νεοναζί απειλούνται ακόμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά του δικαιώματα, σίγουρα η πράξη του δεν θα καταλογιστεί ως άνευ όρων συμβιβασμός με αυτόν τον χρεοκοπημένο θεσμό που ονομάζεται κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο στόχος είναι άλλος και όχι εκλογές. Ότι η πραγματική πολιτική γράφεται στους δρόμους και τις πλατείες. Ότι πολίτης ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί πάντοτε να συναποφασίζει, όχι μόνο για να λύσει τα προβλήματά του, αλλά για να ακούσει και ν’ ακουστεί, να δοκιμαστεί και τέλος, να γίνει καλύτερος άνθρωπος!

Σηµειώσεις
[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, η αρχή της πλειοψηφίας, ή αλλιώς η δικτατορία της πλειοψηφίας, µπορεί να καταστήσει ένα πολίτευµα δηµοκρατικό. Με βάση τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, κάτι τέτοιο αποτελεί εξίσου µια µορφή τυραννίας. Διότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν µια µάζα ανθρώπων, αλλά, σαν ένα σύνολο διαφορετικών πολιτών που ο καθένας ξεχωριστά έχει το δικαίωµα να αυτο-προδιορίζεται όπως επιθυµεί. Η δηµοκρατία γεννιέται όταν όλοι οι πολίτες συνευρίσκονται µε σκοπό να ενώσουν τις φωνές  τους, τη διαφορετικότητά τους, προκειµένου να συνθέσουν από κοινού, να δηµιουργήσουν και να προσφέρουν κάτι καινούριο.

Η δηµοκρατία προυποθέτει  και δηµοκρατικούς πολίτες, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εννοώντας πως δεν είναι δυνατόν, αν µέσα σ΄ ένα σύνολο ανθρώπων, η πλειοψηφία ταχθεί π.χ. υπέρ της ποινής του θανάτου (όπως γίνεται στην Βρετανία) να επικροτούµε  κι εµείς την απόφαση αυτήν, µόνο και µόνο λόγω της αρχής της πλειοψηφίας, κάτι που σηµαίνει ότι εµείς ντετερµινιστικά θα πρέπει να  δεχτούµε τη δηµιουργία ενός εκτρώµατος. Θα δικαιώναµε εµείς την απόφαση της Αµερικανικής κοινωνίας να βοµβαρδίσει το Ιράν σκοτώνοντας εκατοµµύρια ανθρώπους; Θα θεωρούσαµε την κοινωνία της Γερµανίας δηµοκρατική αν σε δηµοψήφισµα αποφάσιζε τον οικονοµικό αποκλεισµό της Ελλάδας; Έτσι λοιπόν, η άµεση δηµοκρατία δεν  είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά ένα µέσο προκειµένου να βαδίσουµε προς το ιδεατό, την συλλογική αλλά καιατοµική αυτονοµία. Η αυτονοµία γεννιέται όταν εµείς  µπορούµε ν’ αµφισβητούµε τις κυρίαρχες  αξίες και δεν υιοθετούµε εξωκοινωνικές δοξασίες αναφορικά µε τις  απαντήσεις που δίνουµε κατά τη  διαδικασία διαύγασης των ερωτηµάτων που  θέτουµε. Οποιαδήποτε τυφλή προσαρμογή είναιετερονομία. Διότι δεν δίνει στο άτοµο την ικανότητα να κριτικάρει αυτό που του έχει δοθεί γιατί, νοµοτελειακά  πιστεύει ότι αυτό είναι το πρέπον και το ορθό (ετερόνοµη ταύτιση).

[2]Το συγκεκριµένο απόσπασµα της συνέντευξής του θα έπρεπε να µας απασχολεί, αρκετά περισσότερα από τους χονδροειδής λαϊκισµούς της Μέρκελ περί «τεµπέληδων Ελλήνων» και «σκληρά εργαζόµενων βορειοευρωπαίων». Το να αποδεχόµαστε ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας αποτελεί πρόβληµα, είναι κάτι που αποκαλύπτει τα εξωφρενικά επίπεδα κοµφορµισµού που µαστίζουν τις Δυτικές κοινωνίες.

 

ΠΗΓΗ: http://eagainst.com/articles/abstain/

Αν προσέξεις τι ψηφίζεις…

 Απόψεις  Comments Off on Αν προσέξεις τι ψηφίζεις…
Apr 112012
 

Αν δεν πας να ψηφίσεις κερδίζουν, αν ρίξεις λευκό κερδίζουν, αν ρίξεις άκυρο κερδίζουν… αν, όμως, προσέξεις τι ψηφίζεις μπορεί και να αλλάξουν όλα…

 

Αν προσέξεις τι ψηφίζεις