Το φιάσκο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – A Fiasco@Megaro, Athens 20/2/2014

 Video  Comments Off on Το φιάσκο στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – A Fiasco@Megaro, Athens 20/2/2014
Mar 182014
 

Στις 20 Φεβρουαρίου 2014 ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος άνοιξε τις εργασίες του Συνεδρίου “Χρηματοδοτώντας τη δημιουργικότητα”, στο πλαίσιο της ελληνικής προεδρίας της Ε.Ε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το συνέδριο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτυπώνει την Ευρωπαϊκή πολιτιστική πολιτική των ερχόμενων δεκαετιών. Δεν προσκλήθηκε ωστόσο ούτε ένας καλλιτέχνης ως ομιλητής, και η ανακοίνωση του Συνεδρίου δεν κοινοποιήθηκε ευρέως.

Με πρωτοβουλία της Κίνησης Μαβίλη, καλλιτέχνες από διαφορετικά πεδία παρευρέθηκαν στο Συνέδριο και, αισθανόμενοι ότι χλευάζεται η ίδια η έννοια του πολιτισμού, δήλωσαν την αντίθεσή τους, γελώντας. Η αντίδραση του Υπουργού Πολιτισμού ήταν αποκαλυπτική.

English

On 20th of February 2014, the Greek Minister of Culture and Sports Mr. Panos Panagiotopoulos delivered the opening speech of the EU conference ‘Financing Creativity’ in Athens. This conference seeks to address models of cultural policy in the coming decades. Yet not a single artist was invited as a speaker nor was the conference promoted publicly. Given this situation Mavili Collective called for artists from different fields of practice to attend the conference. Having been excluded from a dialogue about cultural policies the artists present publicly expressed their feelings regarding the proposed role of culture and laughed. The response of the Minister is revealing.

The Minister of Culture stated in his speech that we need to be more competitive following the economies of China and Middle East since the cost of labour in Europe today is extremely high. The words most frequently used by many of the speakers were: competitiveness, business, industry, product, consumers etc. Mrs Lina Mendoni, General Secretary of the Ministry of Culture and Sports made the crucial statement that ‘Culture is economy’. A vision for the culture that is nowadays expressed openly and indicative of how the Greek State is increasingly abandoning its support of contemporary culture. Instead, as was stated clearly in the conference, the Greek State intends to fund private institutions that will then form the cultural landscape of the country. Does such a policy reflect the wider vision of the EU for culture?
Some might say the conference was a fiasco, but was the fiasco the laughter or the cultural policies/narratives being proposed?

Γιάννης Αγγελάκας: Οι “πίστες” επικοινωνούν με τους εθνικιστές

 Απόψεις  Comments Off on Γιάννης Αγγελάκας: Οι “πίστες” επικοινωνούν με τους εθνικιστές
Sep 292013
 

Ο καινούριος του δίσκος «Η γελαστή ανηφόρα» κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες. Ορμητικός και τολμηρός, τόσο στον στίχο όσο και στη μουσική του, στο ηχητικό του περιβάλλον. Έχω υποστηρίξει πολλές φορές πως είναι πολύ πρόχειρος και λανθασμένος ο διαχωρισμός του τραγουδιού σε μορφή και περιεχόμενο, όταν θεωρούν περιεχόμενο τον στίχο και μορφή τη μουσική. Η μουσική έχει περιεχόμενο, αλίμονο αν δεν είχε! Με αναφορές στο λαϊκό μας τραγούδι αλλά και σε εκείνο το νεύρο της rock που μας αναστάτωσε πιτσιρικάδες και αντέχει ακόμα. Αυθόρμητος στις αντιδράσεις του, θα πει αυτό που σκέφτεται, ως υποχρέωση πρωτίστως προς τον εαυτό του, δίχως να σκεφτεί τα αποτελέσματα μιας λανθασμένης «στρατηγικής».

Και, βέβαια, μεγάλος τεχνίτης του λόγου.

Τον έχω «κατηγορήσει» αρκετές φορές για ιδιαίτερη αυστηρότητα στις εκτιμήσεις και στην κριτική του σε ανθρώπους -κυρίως του ελληνικού τραγουδιού- όμως η συνέπειά του και το πάθος του σε αυτά που πιστεύει, μόνο σεβασμό μπορεί να σου εμπνεύσει.

Στο site της www.alltogethernow.gr, θα βρείτε όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες, τόσο των δικών του δίσκων, όσο και εκείνων που έχει επιμεληθεί μαζί με τον δημιουργικό πυρήνα των συνεργατών του, καθώς επίσης κείμενα, νέα, video clips.

Την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου, ανεβαίνει στον Βύρωνα, στο Θέατρο Βράχων, για την κεντρική του συναυλία στην Αθήνα. (Προπώληση, 10 ευρώ, στην είσοδο 12 ευρώ).

Η κουβέντα που ακολουθεί, δυστυχώς, δεν στάθηκε δυνατό να γίνει πρόσωπο με πρόσωπο, ώστε να αναπτύξουμε περισσότερο κάποιες από τις απαντήσεις του, αλλά μέσω υπολογιστή Αθήνα-Κρήτη.

– Το «Σαράβαλο» θεωρήθηκε από πολλούς το πολιτικό τραγούδι της χρονιάς. Τον αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό; Και, σε εποχές ιδιαίτερα δραματικές, πολιτικό είναι μόνο το προφανές και το στοχευμένο ή ακόμη κι ένα ερωτικό τραγούδι μπορεί να συσπειρώσει κόσμο, με την ομορφιά του και μόνο;

Όχι, δεν τον αποδέχομαι. Στο «Σαράβαλο» γι’ ακόμα μια φορά πάλεψα τραγουδώντας να κατανοήσω τη σχέση της προσωπικής μου ανημποριάς με τον παραλογισμό του κόσμου μέσα στον οποίο εκ των πραγμάτων ζω και κινούμαι. Πόσο φταίω εγώ; πόσο αυτός; σε τι μπορούμε κι οι δυο μας να ελπίζουμε; Βέβαια κάθε τραγούδι που έχει τη δύναμη να συντονιστεί και να επηρεάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα μερικών ανθρώπων λέμε ότι έχει πολιτική δύναμη, αυτό όμως μπορεί, όπως είπες, να συμβεί με κάθε όμορφο, καθαρό τραγούδι είτε είναι ερωτικό, είτε υμνεί τη φύση, είτε μαύρο, είτε άσπρο. Η ομορφιά είναι το ζητούμενο και κάθε φορά που ένας άνθρωπος εγκαταλείπει τη νωθρότητά του και ανεβάζει την αισθητική του, μια μικρή βουβή επανάσταση συντελείται στον κόσμο, τα αποτελέσματα της οποίας θα τα χαρούμε μερικούς αιώνες αργότερα. Το «πολιτικό» τραγούδι της δεκαετίας του ’70 (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μου ακουγόταν άσχημο, ψεύτικο, βαθιά αντιπολιτικό και αντιερωτικό, εκμεταλλεύτηκε ξεκάθαρα συλλογικά οράματα και συλλογικές αυταπάτες για να στηθούν πάνω του καριέρες, εταιρείες, περιουσίες και τραγικά υπερεγώ. Δεν είναι τυχαίο ότι κάπου εκεί τελειώνει το υπέροχο Λαϊκό μας τραγούδι με τα υστερικά ανδρείκελα των εταιρειών να του κόβουν τη φόρα που είχε πάρει τις προηγούμενες δεκαετίες και να το μεταλλάσσουν στο σημερινό λαϊκίστικο νεοελληνικό έκτρωμα. Δεν κάνω «πολιτικό» τραγούδι, ευχαριστώ.

– Τα προηγούμενα χρόνια όσοι επιχειρούσαν να πουν πως το ελληνικό τραγούδι έχει και ιδεολογικές διαφορές -που αποτυπώνονται βέβαια και στην αισθητική- τους κατηγορούσαν ως διχαστικούς και φανατικούς. Σήμερα που ένας-ένας αρκετοί τραγουδιστές πίστας υποστηρίζουν ή κρατάνε ίσες αποστάσεις από τη Χρυσή Αυγή, δεν αποκαλύπτονται πια αυτές;

Η υποκουλτούρα του σκυλάδικου και του «σ’ αγαπώ-μ’ αγαπάς, σε πονώ-με πονάς» έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του ’60, ελάχιστους όμως αφορούσε τότε αυτό το είδος. Κυρίως αυτούς που ζούσαν συντονισμένοι με τα χαμηλότερα βασικά τους ένστικτα. Οι περισσότεροι είχαν πολύ καλύτερο φαϊ να φάνε (Τσιτσάνη, Καζαντζίδη, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη κ.α) και αδιαφορούσαν γι’ αυτά τα τραγούδια. Σπάνια ακούγονταν και στα ραδιόφωνα. Στη δεκαετία του ’80 όμως όταν σιγά-σιγά στηνόταν το φριχτό μόρφωμα του νεοελληναρά και τα ιδιωτικά ΜΜΕ παίρναν το πάνω χέρι, αναγορεύτηκε αυτή η υποκουλτούρα σε επίσημη κουλτούρα του έθνους. Δώσε στον κόσμο λεφτά και κακό γούστο και τον έχεις στο τσεπάκι σου. Τώρα που αποδείχτηκε πως μ’ αυτόν τον τρόπο σκάβανε τον λάκκο μας, γιατί να μην επικοινωνούν οι πίστες με τους εθνικιστές; Οι μεν νοσταλγούν τα εγκλήματα του παρελθόντος οι δε προετοιμάζουν τα μελλοντικά, (Κολυμπούν και οι δύο στα κατακάθια της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης)

-Το γεγονός πως δεν έχεις οικογένεια -εννοώ παιδιά- σε απελευθερώνει ως προς τις επιλογές σου;

Nαι.

– Έχεις μέσα στα χρόνια αναθεωρήσει; Θα τολμούσες να βγεις και να πεις «συγγνώμη, λάθος» ακόμη κι αν αυτό δυσαρεστούσε μεγάλη μερίδα του κοινού σου;

Δεν ζω αποσπασματικά, frame by frame που λένε οι κινηματογραφιστές. Έχω την αίσθηση μιας μαγικής συνέχειας των στιγμών που δημιουργούν με την κίνησή τους ένα συμπαγές ολόγραμμα που θα ολοκληρωθεί όταν πεθάνω και τότε θα φανεί: ή όλα ήταν σωστά ή όλα ήταν λάθος.

– Τον τελευταίο καιρό κάνω μια προβοκατόρικη συζήτηση με τον εαυτό μου. «Τι κακό σου έχει κάνει εσένα προσωπικά το συγκεκριμένο οικονομικοπολιτικό σύστημα; Σε τι σε αδίκησε; Γράφεις, μιλάς, δημοσιοποιείς, εκδίδεις, έχεις κάποια αποδοχή, ζεις από τη δουλειά σου. Πολύ δίκαια σου έχει φερθεί. Τι καλύτερο θα μπορούσε να σου έχει συμβεί; Οι αντιδράσεις σου είναι θέμα αλτρουϊσμού, υπέρ των αδύναμων και των ανυπεράσπιστων, μόνο;». Σου απευθύνω τις ίδιες ερωτήσεις.

Δεν μπορώ να πω κι εγώ ότι με έχει επηρεάσει τραγικά όσον αφορά τα οικονομικά μου αυτή η κρίση, ίσως γιατί δεν τσίμπησα στις υπερβολές και τον ανοικονόμητο τρόπο ζωής των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είχα χρέη, πιστωτικές κάρτες κτλ. Ζούσα με όσα μου πρόσφερε η δημιουργική μου εργασία. Όμως, με το που ξυπνάω κάθε πρωί ακούω το απελπισμένο βουητό των ανθρώπων που παλεύουν να λύσουν για άλλη μια μέρα αξεπέραστα προβλήματα. Είναι οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου, οι συνεργάτες μου, οι περαστικοί που πέφτουν πάνω μου, καταθλιπτικοί, γεμάτοι έννοιες, οι φοβισμένοι μετανάστες, οι ρακοσυλλέκτες, οι πιτσιρικάδες που σκέφτονται να την κοπανήσουν για ξένες χώρες… Όλα αυτά που, αν είσαι ένα υγιές ανθρώπινο ον, δεν μπορείς να τα προσπεράσεις απολαμβάνοντας την οποιαδήποτε βολή σου. Ακόμα κι όταν κάνω βόλτες στη φύση, τη νιώθω λυπημένη, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωτική ομορφιά σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς δικαιοσύνη, κι όποιος νομίζει πως μπορεί να τα καταφέρει μάλλον τον περιμένουν τα ψυχοφάρμακα, εκτός κι αν πρόκειται περί τέρατος. (Δεν σπανίζει βέβαια κι αυτό το είδος).

– Έχουμε διαφωνήσει πολλές φορές σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις για την ταύτιση του δημιουργού με το έργο του. Κυρίως όταν αναφερόμαστε σε παλαιότερες εποχές, των οποίων τα πάθη δεν τα ζήσαμε προσωπικά. Εγώ υποστήριζα πως δεν μπορώ να στερήσω από το παιδί μου το μεγάλο έργο, ανθρώπων που αποδείχτηκαν (κατ΄ εμέ) μικροί και λίγοι, κι εσύ πως δεν μπορείς να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο. Αναγνωρίζω πως η άποψή μου εμπεριέχει ελιτισμό, αλλά δεν εμπεριέχει και δικαιοσύνη;

Έχεις δίκιο, Οδυσσέα, εσύ μου είχες πει άλλωστε πως σημασία έχει πόσο ψηλά έχει φτάσει με το πνεύμα του ένας άνθρωπος και όχι πόσο χαμηλά έπεσε κατόπιν. Γι’ αυτό κι εγώ ακόμα και τώρα ακούω και εμπνέομαι με τους πρώτους δίσκους του Σαββόπουλου κι ας αδιαφορώ παντελώς για το πού βρίσκεται σήμερα. Παρ’ όλα αυτά επίτρεψέ μου να λατρεύω και να έχω στο εικονοστάσι μου μόνον εκείνους τους θεόρατους δημιουργούς που στήριξαν και εξέλιξαν το έργο τους μέχρι την τελευταία τους ανάσα.

– Είσαι ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς των τελευταίων δεκαετιών. Έχεις μπει στον πειρασμό να δώσεις στίχους σου σε καλλιτέχνες που εκτιμάς -συνθέτες και τραγουδιστές- οι οποίοι έχουν αναπτύξει έναν πιο «οικείο» -ή πιο μαζικό, αν θέλεις- κώδικα με το τραγούδι, για να περάσουν τα τραγούδια σου σε περισσότερο κόσμο;

Όχι, μέχρι στιγμής.

– Το «μεγάλο κόλπο» πέτυχε απόλυτα. Όλοι λέγαμε πως μετά τις Τρύπες, δύσκολα θα μπορέσει να βρει καινούριο ήχο ο Αγγελάκας, που ούτε Τρύπες να θυμίζει, αλλά να μας αναστατώνει το ίδιο. Από ‘δω και πέρα; Αισθάνεσαι πάλι την ανάγκη για κάτι διαφορετικό;

Ούτε μεγάλο ήταν, ούτε κόλπο, ήταν αναγκαιότητα και όφειλα να ρισκάρω. Το «επιτυχημένο» το λες τώρα, εκ των υστέρων. Η ανάγκη για κάτι άλλο είναι πάντοτε παρούσα, γι’ αυτό δεν έκανα οικογένεια, δεν θα άντεχα να έχω μια ζωή την ίδια.

– Τα τελευταία τρία χρόνια, έχουν γίνει είδηση στο διαδίκτυο κάποιες συνεντεύξεις και δημόσιες τοποθετήσεις σου λόγω των εκτιμήσεών σου για συγκεκριμένους ανθρώπους. «Διαβάστε τι είπε ο Αγγελάκας για τον Νταλάρα ή τον Κωστόπουλο». Εσύ μπορεί να έχεις πει μια σειρά από πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά εκείνο που θα συζητηθεί είναι η κόντρα με επώνυμους. Δεν αισθάνεσαι με αυτό πως παίρνεις μέρος στη λογική ενός «αντίστροφου life style» τρόπου δημοσιογραφίας;

Αυτές τις επιστολές τις έγραψα άμεσα χωρίς καν να το σκεφτώ, μόλις διάβασα κάποιες δηλώσεις τους που ένιωσα να προσβάλλουν τη νοημοσύνη μου, και τις ανέβασα κατ’ ευθείαν στο διαδίκτυο. Αν δεν το έκανα θα ένιωθα άσχημα με τον εαυτό μου. Στα συγκεκριμένα άτομα έκανα κριτική και την εποχή που μεσουρανούσαν. Τότε, βέβαια, λίγοι δίναν σημασία. Τους θεωρώ, και τους δύο, βασικούς θεμελιώδεις βάκιλους της πολιτισμικής χολέρας που με την υποστήριξη της εξουσίας και των ΜΜΕ επεκτάθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια τα «όμορφα» χρόνια της ευμάρειας. Δεν αντέχω να τους ακούω να επιδεικνύουν την «αυτολύπησή» τους μες την κρίση.

-Έχει πετύχει το πείραμα της Alltogethernow; Είναι εύκολο να γίνεις δισκογραφική και manager του εαυτού σου; Θα το πρότεινες σε όλους τους δημιουργούς να πάρουν τη δουλειά τους στα χέρια τους;

Nαι, είναι επιτυχημένο το πείραμα της Αlltogethernow, το οικονομικό όφελος μπορεί να είναι ελάχιστο, όμως με αυτό χρηματοδοτούμε τις επόμενες εκδόσεις μας, δεν χρωστάμε σε κανέναν, καλύπτουμε τις παράλογες πλέον φορολογικές απαιτήσεις του κράτους και κοιταζόμαστε στον καθρέφτη ήσυχοι, με τους δείκτες αυτοσεβασμού και δημιουργικότητας ανεβασμένους στο χίλια.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.protagon.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΡΑΜΑΣ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ 18-19/6 ΣΤΑ ΓΡΑΣΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

 Δελτία Τύπου, Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών, Εκδηλώσεις, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΔΡΑΜΑΣ: ΦΕΣΤΙΒΑΛ 18-19/6 ΣΤΑ ΓΡΑΣΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ
Jun 102013
 

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας ιδρύθηκε από μία πρωτοβουλία πολιτών της πόλης και ξεκίνησε να λειτουργεί τον Φεβρουάριο του 2012. Στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας.

Είναι μία δομή που οργανώθηκε από απλούς πολίτες, στελεχώθηκε από ευαισθητοποιημένους γιατρούς και φαρμακοποιούς , που αντιστέκονται στον κανιβαλισμό που μας επιβάλουν , ως λύση επιβίωσης στην κρίση, και απαντάνε εμπράκτως ότι λύση είναι η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη, η συλλογικότητα, η δημοκρατία, η αξιοπρέπεια. Αγκαλιάστηκε από τους πολίτες της Δράμας που με φοβερό ενδιαφέρον, ανιδιοτέλεια, αλτρουϊσμό χωρίς διάθεση επίδειξης, με σιωπηλή συνεισφορά κατάφεραν με την δική τους συμμετοχή να κάνουν την δομή αυτή να λειτουργήσει και να σταθεί δίπλα στον κάθε ανασφάλιστο-ανασφάλιστη. Έλληνα ή αλλοδαπό, χριστιανό ή μουσουλμάνο, μικρό ή μεγάλο, γνωστό ή άγνωστο.

Σε μια πόλη που βουλιάζει από την ανεργία, σ’ ένα τόπο που καταδικάστηκε χρόνια τώρα σε υπανάπτυξη, η προσφορά των πολιτών είναι συγκλονιστική. Πρέπει να ξέρετε ότι το ΚΙΦΑ κατάφερε να στείλει βοήθεια στην Γάζα, έστειλε τρεις φορές φάρμακα στους γιατρούς του κόσμου, έστειλε φάρμακα στα Κ.Ι.Α. του Ρεθύμνου, της Θεσσαλονίκης, του Πειραιά, της Μυτιλήνης, του Ελληνικού, της Πρέβεζας κ.α. Έστειλε φάρμακα στο κέντρο κράτησης μεταναστών του Παρανεστίου. Έγινε ενημέρωση σε σχολεία της Ευρώπης για την πολιτική αλληλεγγύης και αντίσταση που στήνεται στην Ελλάδα από πολίτες που συνεχίζουν να παλεύουν για μία ανθρώπινη κοινωνία. 11 ευρωπαϊκά σχολεία επισκεφτήκαν το ΚΙΦΑ Δράμας. Έγινε συναυλία αλληλεγγύης στις Βρυξέλλες για το ΚΙΦΑ Δράμας.

Τι έκανε όμως το ΚΙΦΑ για την ίδια την πόλη;

Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του διέθεσε πάνω από 2700 σκευάσματα φαρμάκων σε ανασφάλιστους πολίτες. Δέχτηκε πάνω από 1500 επισκέψεις. Μέσω του ΚΙΦΑ γίνανε εργαστηριακές και διαγνωστικές εξετάσεις σε ανασφάλιστους από ιατρικά εργαστήρια της πόλης που συμμετέχουν στο δίκτυο εθελοντών. Αξίζει να σημειωθεί ότι καθώς βαθαίνει η κρίση, και η φτώχεια και η ανεργία χτυπάει το κατώφλι όλο και περισσοτέρων πολιτών παρουσιάζεται μία αλματώδης αύξηση των επισκέψεων. Από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Αύγουστο του 2012 είχαμε 85 επισκέψεις τον μήνα , ενώ από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο 2013 οι επισκέψεις φτάσανε στις 180 τον μήνα. Η αύξηση αυτή συνεχίζεται με ρυθμούς που δεν έχουμε την δυνατότητα αυτήν την στιγμή να παρουσιάσουμε με αριθμούς αλλά μπορούμε να πούμε πως καταδεικνύει την αναγκαιότητα να συνεχίσουμε την προσπάθεια αυτή με την συμμετοχή ακόμα περισσότερων πολιτών.

Κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς έγινε δωρεάν εξέταση μαθητών με ανασφάλιστους γονείς ώστε να συμπληρωθεί το δελτίο υγείας παιδιού που απαιτείται στα σχολεία.

Έγινε εμβολιασμός σε ανασφάλιστα παιδιά.

Εξασφαλίστηκε αναπηρικό καροτσάκι για παιδί με κινητικά προβλήματα.

Υπάρχει συνεχής συνεργασία με το Νοσοκομείο Δράμας στο οποίο αποστέλλεται ιατροφαρμακευτικό υλικό όταν υπάρχουν ελλείψεις που μπορούμε να καλύψουμε.

Όλα αυτά μέσα σ’ ένα πλαίσιο λειτουργίας που βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης και της ισότητας μεταξύ των μελών όπου η γενική συνέλευση των μελών είναι η διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης.

 

Το ΚΙΦΑ δεν είναι ΜΚΟ, δεν χρηματοδοτείται από Ευρωπαϊκά προγράμματα, ούτε από «φιλανθρωπικά» ιδρύματα εφοπλιστών, δεν συγκροτήθηκε από απόφαση κάποιας πολιτικής παράταξης ή ομάδας. Η πρωτοβουλία ξεπήδησε αυθόρμητα από την λαϊκή ευαισθησία και θέληση και αγκαλιάζει κάθε πολίτη που στρατεύεται στο μέτωπο της κοινωνικής αλληλεγγύης. Σκοπός να βρεθούμε δίπλα και μαζί. Άνεργοι και εργαζόμενοι, αναλφάβητοι και επιστήμονες, ντόπιοι και αλλοδαποί με έναν κοινό στόχο την διεκδίκηση του δικαιώματος πρόσβασης στην υγεία κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Λέμε ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι μία ξύλινη ιαχή. Ότι είναι μία φωτιά που καίει την λογική του ατομικισμού και της παραίτησης. Το ΚΙΦΑ δεν είναι φιλανθρωπία, κανένας μας δεν κάνει το έργο αυτό για να πάει στον παράδεισο, ούτε για να σφουγγίσει το δάκρυ από την δυστυχία που βλέπουμε. Το κάνουμε γιατί καταλαβαίνουμε ότι είμαστε μέλη μίας γενικότερης δημοκρατικής αντίστασης που λέει όχι στην διάλυση του κοινωνικού κράτους, όχι στην δυστυχία του λαού, όχι στην καταστροφή της χώρας. Το ΚΙΦΑ εντάσσεται και είναι ένα στοιχείο ενός συνολικότερου αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία, αξιοπρέπεια, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη.

Γιατί έχουμε ευθύνη ως πολίτες να οργανώσουμε τις ζωές μας, έχουμε ευθύνη να αντισταθούμε απέναντι στο ζοφερό μέλλον που μας ετοιμάζουνε, έχουμε ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές.

αφίσα φεστιβάλ αλληλεγγύης 2013

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας διοργανώνει Φεστιβάλ μουσικής και δράσεων στις 18-19 Ιουνίου στα γρασίδια της Αγίας Βαρβάρας. Σκοπός της διοργάνωσης αυτής είναι να διαδώσει το μήνυμα της κοινωνικής αλληλεγγύης ως στάση ζωής αλλά και ως μέσω πολιτικής αντίστασης, η ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας για τις δράσεις του, η οικονομική ενίσχυση του εγχειρήματος, αλλά θα θέλαμε επίσης το φεστιβάλ αυτό να είναι ένα δυνατό κάλεσμα σε κάθε πολίτη να συμμετέχει, γιατί το ΚΙΦΑ Δράμας αποδεικνύει ότι όπου υπάρχουν πολίτες που δρουν συλλογικά μέσα σε πλαίσια ισοτιμίας και δημοκρατίας μπορούν να κάνουν το ανέφικτο εφικτό. Θα είμαστε όλοι εκεί…

Γ. Βαρουφάκης: Η προσωποποίηση της ασέβειας

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Βαρουφάκης: Η προσωποποίηση της ασέβειας
May 102013
 

Χθες το βράδυ έμαθα δύο πράγματα που δεν γνώριζα – κι ένιωσα ντροπή που δεν τα γνώριζα. Και γι’ αυτό θέλω, ιδίως αυτές τις μέρες που κοπάζει η κακοφωνία των «αγορών» και επικρατεί μια κάποια κατάνυξη, να μοιραστώ αυτά που έμαθα και τις τύψεις μου -για την έως τώρα άγνοιά μου- μαζί σας.

Το πρώτο αφορά την πιο αρχαία προσωπογραφία. Την αρχαιότερη απεικόνιση ανθρώπινου προσώπου, που διασώζεται ακέραια, πολύχρωμη, πανέμορφη, ζωγραφισμένη σε βράχο, με εμβαδόν πάνω από ένα τετραγωνικό μέτρο. Η ηλικία της ξεπερνά τα τριάντα χιλιάδες χρόνια. Και να ήταν μόνο αυτό! Δεν είναι μόνο μία. Πρόκειται για χιλιάδες (!) τέτοιες προσωπογραφίες, άλλες μικρότερες σε μέγεθος, άλλες μεγαλύτερες, όλες τους μεγάλου κάλλους, η καθεμιά τους αποτύπωση της ιστορίας της ανθρώπινης μορφής και του ανθρώπινου φαντασιακού, όσον αφορά τη μορφή των προγόνων, του «άλλου», του «εαυτού» μας.

Τα αριστουργήματα αυτά, όπως έμαθα μόλις χθες, βρίσκονται στο Ακρωτήρι Burrup, στο βορειοανατολικό μέρος της Αυστραλίας, το οποίο κατοικείται εδώ και σαράντα με πενήντα χιλιάδες χρόνια από τους ίδιους ανθρώπους – οι οποίοι πριν από χιλιετίες έφτασαν στην Αυστραλία έχοντας διαβεί τα ρηχά νερά του πελάγους μεταξύ Ινδονησίας και Αυστραλίας, πριν λιώσουν οι πάγοι και τα νερά βαθύνουν. Ετσι, αφού τα νερά βάθυναν και η μετανάστευση προς την Αυστραλία σταμάτησε, μέχρι που κατέφθασαν οι Ευρωπαίοι το 18ο αιώνα, οι άνθρωποι αυτοί είχαν χιλιάδες χρόνια καιρό για να μάθουν να ζουν αρμονικά με την πανέμορφη εκείνη γωνιά της Αυστραλίας και να αναπτύξουν την τέχνη της προσωπογραφίας. Οι δεκάδες χιλιάδες ζωγραφιές (μεγάλων μάλιστα διαστάσεων) που άφησαν πίσω τους αποτελούν μοναδικό, συνεχές αρχείο απεικόνισης ανθρώπων και φύσης παγκοσμίως. Απεικονίζουν όχι μόνο την ανθρώπινη μορφή, αλλά και ζώα που σήμερα έχουν εξαφανιστεί, όνειρα και μύθους, ακόμα και τα ιστιοφόρα των Ευρωπαίων, τα οποία οι ιθαγενείς έβλεπαν να περνούν από τις θάλασσές τους. Αποτελούν, υπό μία έννοια, κάτι αντίστοιχο με μια εικαστική σύμπτυξη του Λούβρου και της Παλαιάς Διαθήκης, σε ένα τεράστιο εικαστικό, ιστορικό, αρχαιολογικό πάρκο.

Το δεύτερο που έμαθα, για το οποίο ντρέπομαι ακόμα πιο πολύ, είναι ότι αυτές οι πολύτιμες προσωπογραφίες, αυτό το πλούσιο αρχείο της ανθρωπότητας, καταστρέφονται καθημερινά από μπουλντόζες εταιρείας φυσικού αερίου που τις συνθλίβουν στο διάβα τους προς τα σημεία εξόρυξης, μετατρέποντάς τες σε άμορφα μπάζα με τα οποία φτιάχνουν… χωματόδρομους, για να περνούν οι νταλίκες και τα εξορυκτικά μηχανήματα της εταιρείας. Μάλιστα, αναγνώστη. Στο βωμό της «ανάπτυξης», οι αδυσώπητες μηχανές μιας πάμπλουτης εταιρείας, με γιγάντια δύναμη και μυαλό κατσαρίδας, λιώνουν, καταστρέφουν, ποδοπατούν, μετατρέπουν σε μπάζα αυτόν το θησαυρό. Κι εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτα. Φαντάζεστε μια αντίστοιχη εταιρεία να πολτοποιεί τα μοναστήρια του Αγίου Ορους, τον αρχαιολογικό χώρο στις Μυκήνες, το Stonehenge της Αγγλίας και το Λούβρο; Να τα μετατρέπει σε μπάζα, πάνω από τα οποία να περνούν οι νταλίκες της; Θα είχε ξεσηκωθεί η υφήλιος.

Αναρωτήθηκα γιατί δεν τα γνώριζα όλα αυτά. Η απάντηση δεν με ξάφνιασε, καθώς μου θύμισε «δικές μας» καταστάσεις. Η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Αυστραλίας είναι αλυσοδεμένη με τα συμφέροντα αυτών των εταιρειών εξόρυξης, καθώς τα έσοδα από τα ορυχεία, το αέριο και τις πετρελαιοπηγές είναι ο μόνος λόγος που η Αυστραλία δεν έχει υποστεί τις συνέπειες της Κρίσης. Παράλληλα, οι διευθυντές της εν λόγω εταιρείας είναι μέλη των διοικητικών συμβουλίων των (λίγων) μεγάλων εφημερίδων και καναλιών της Δ. Αυστραλίας, αλλά και της χώρας συνολικά. Οι ίδιοι άνθρωποι που αφήνουν τους δημοσιογράφους τους να καταδικάζουν τους Ταλιμπάν για την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς του Αφγανιστάν, συγκαλύπτουν ενεργά το πολιτιστικό ολοκαύτωμα της εταιρείας τους στην ίδια τους τη χώρα.

Ας διαδώσουμε τα νέα αυτής της μεγίστης ύβρεως. Καλό Πάσχα.

Του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, στις ΗΠΑ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enet.gr/