Φιλανθρωπία: Μην ταΐζετε τους φτωχούς

 Απόψεις  Comments Off on Φιλανθρωπία: Μην ταΐζετε τους φτωχούς
Jan 252015
 

Όταν δίνω φαγητό στους φτωχούς με λένε άγιο. Όταν ρωτάω γιατί δεν έχουν να φάνε με λένε κομμουνιστή.
Αρχιεπίσκοπος Χέλντερ Καμάρα

Πριν από περίπου ένα χρόνο ο πρώην σύμβουλος του υπουργείου οικονομικών Π. Μουρδουκούτας, αφού εξήγησε στους αναγνώστες του περιοδικού Forbes ότι «η Ελλάδα δεν ανήκε ποτέ στο σοβιετικό μπλοκ» (;) υποστήριζε ότι οι Έλληνες μεγαλο – επιχειρηματίες καλά θα κάνουν να σταματήσουν να πληρώνουν φόρους και να ιδρύσουν κοινωφελή ιδρύματα τα οποία θα αναλάμβαναν φιλανθρωπικές δραστηριότητες.

Μέσα στον παραλογισμό, που διακρίνει αρκετά κείμενα συμβούλων του ΥΠ.ΟΙΚ, το συγκεκριμένο άρθρο στο Forbes αποτελεί ίσως το απόσταγμα της έννοιας της φιλανθρωπίας όπως διαμορφώνεται στο σύγχρονο καπιταλισμό. Η φιλανθρωπία, όπως εξηγούσε και ο Σλαβόι Ζίζεκ δεν είναι πλέον ένα σύμπτωμα των ανισοτήτων που δημιουργεί το οικονομικό σύστημα αλλά ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των μεγάλων επιχειρήσεων.

Ευτυχώς για το παρελθόν μας και δυστυχώς για το παρόν μας τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Η λέξη φιλανθρωπία θα γεννηθεί στον Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου και ελάχιστη σχέση έχει με τη σημερινή χρήση του όρου. Ο Προμηθέας εκφράζει την «αγάπη του προς τον άνθρωπο» όχι προσφέροντάς του ελεημοσύνη αλλά δίνοντας του τη δυνατότητα να σταθεί στα πόδια του. Ανατρέπει τις δομές εξουσίας και αναδιανέμει τα μέσα παραγωγής («Έκλεψα κι έκρυψα σε ξύλο κουφωτό το σπόρο του πυρός, το δάσκαλο για πάσα τέχνη των θνητών, προίκα μεγάλη») που βρίσκονταν στα χέρια των θεών. Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι οι οικονομικές ελίτ της εποχής, που είχαν την έδρα τους στον Όλυμπο, έστειλαν τους δυο πιο πιστούς υπηρέτες τους (το κράτος και τη βία) να εξασφαλίζουν ότι ο φιλάνθρωπος Προμηθέας θα παρέμενε δεμένος στον Καύκασο. Στο ίδιο μήκος κύματος στον πλατωνικό διάλογο «Ευθύφρων» ο Σωκράτης παρουσιάζει σαν δική του φιλανθρωπία το γεγονός ότι μοιράζει τη γνώση του δωρεάν στο ακροατήριό του – ίσως η πρώτη ευθεία αμφισβήτηση των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας στα προϊόντα της διανοίας.

Η λέξη φιλανθρωπία θα ταυτιστεί πρακτικά με την ελεημοσύνη μετά τη βιομηχανική επανάσταση, όταν τα ανώτερα οικονομικά στρώματα αρχίζουν να προσφέρουν μερικά ψίχουλα από τα υπερκέρδη τους στους αποκλεισμένους του οικονομικού συστήματος.

Πόσο διαφορετική φαντάζει η φιλανθρωπία του Προμηθέα από τις πράξεις ελεημοσύνης των μεγάλων ευεργετών που συγκρατεί η δυτική ιστοριογραφία. Ο Ροκφέλερ, πρότυπο ακόμη και σήμερα της αμερικανικής φιλανθρωπίας, προσέφερε ψίχουλα στους φτωχούς ενώ παράλληλα έδινε εντολές στον πρόεδρο Ουίλσον να στέλνει τον ομοσπονδιακό στρατό για να εξοντώνει όσους απεργούσαν στις επιχειρήσεις του. Το κράτος και η βία ήταν και πάλι παρόντες, ο τιτάνας προμηθέας όμως είχε δώσει τη θέση του σε μια από τις πιο σκοτεινές φιγούρες της αμερικανικής ιστορίας.

Και ο δεύτερος μεγάλος «φιλάνθρωπος» του 20ου αιώνα όμως, ο επιχειρηματίας Τζον Φορντ θα ήταν καλύτερο να μείνει στην ιστορία για την έμπρακτη στήριξη στη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και τον αντισημιτισμό του παρά για τις αναλογικά ασήμαντες αγαθοεργίες του.

Και οι σύγχρονοι μεγάλοι «ευεργέτες» της ανθρωπότητας όμως έχουν περισσότερα να κρύψουν στο βιογραφικό τους από όσα έχουν να παρουσιάσουν σχετικά με το φιλανθρωπικό τους έργο. Ο «μέγας φιλάνθρωπος» Τζορτζ Σόρος δαπάνησε πολύ περισσότερα χρήματα και φαιά ουσία για να κερδοσκοπήσει σε βάρος της βρετανικής και της ρωσικής οικονομίας και να ανατρέψει καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη και την Ασία από τον χρόνο και το χρήμα που προσφέρει για ελεημοσύνη.

Παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια δεν έλειψαν και μεγάλοι «φιλάνθρωποι» που θυμήθηκαν έστω και αμυδρά το ρόλο του Προμηθέα. «Τα μέτρα κοινωνικής πρόνοιας που καλύπτουν άμεσες ανάγκες πρέπει να θεωρούνται προσωρινές απαντήσεις» σημείωνε ο Πάπας Φραγκίσκος στην τελευταία «αποστολική παραίνεσή» του και συμπλήρωνε πως «όσο δεν εξαπολύουμε επίθεση εναντίον των δομικών αιτιών της ανισότητας, λύση στα προβλήματα του κόσμου δεν θα βρεθεί!». Μιλώντας για την «χοντροκομμένη και αφελή εμπιστοσύνη στην καλοσύνη όσων έχουν οικονομική ισχύ» ο προκαθήμενος της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας εξαπέλυε μια επίθεση στην «θεοποιημένη τυραννία της αγοράς» και τον ίδιο τον καπιταλισμό θυμίζοντας τα διδάγματα της λεγόμενης «θεολογίας της απελευθέρωσης» της Λατινικής Αμερικής.

Λιγότερο μετρημένος στις εκφράσεις του ο Πίτερ Μπάφετ, γιος του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου και «μέγα – φιλάνθρωπου» Γουόρεν Μπάφετ, με άρθο του στους New York Times στράφηκε εναντίον της «βιομηχανίας της ελεημοσύνης» η αξία της οποίας έφτασε το 2012 τα 316 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Μπάφετ κάνει λόγο για την «φιλανθρωπική αποικιοκρατία» η οποία στηρίζεται σε ένα σύστημα που γιγαντώνει τις ανισότητες και στη συνέχεια ξεπλένει τις αμαρτίες της με πράξεις αγαθοεργίας. Αποτελεί πρόοδο να προσφέρουμε δωρεάν Wi-Fi, αναρωτιόταν ο υιός Μπάφετ, ή θα ήταν καλύτερα να δημιουργήσουμε ένα νέο «λειτουργικό σύστημα» ότι δεν θα υπάρχουν στον κόσμο 13χρονα κοριτσάκια που πουλιούνται σαν πόρνες;

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://info-war.gr/

Αντέδρασαν στη «φιλανθρωπία»

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Αντέδρασαν στη «φιλανθρωπία»
Jul 302014
 

«Δεν τα θέλω – Θα τα πάρεις»! Μπρος-πίσω και μέσα-έξω πήγαινε φαρμακευτικό και υγειονομικό υλικό που έμελλε να παραδοθεί χτες στο Κέντρο Υγείας Καλλονής από γερμανική κλινική μέσω της Μ.Κ.Ο. «Αποστολή» της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, αλλά και… του υφυπουργού για την Αναπτυξιακή Συνεργασία της Γερμανίας, Φούχτελ. Χαρακτηρίζοντας «δήθεν πανηγύρι» και «δήθεν ελεημοσύνη» τη γερμανική αποστολή, γιατροί και εργαζόμενοι του Κέντρου Υγείας Καλλονής εμπόδισαν χτες το μεσημέρι την παράδοση των φαρμάκων, η οποία μετά τη διαμαρτυρία, εν τέλει ολοκληρώθηκε.
Ούτε ο δήμαρχος Λέσβου που τον συνόδευε, αλλά πολύ περισσότερο ούτε ο Γερμανός αξιωματούχος κ. Φούχτελ περίμεναν μετά την επιτυχημένη παρουσία του στο Επιμελητήριο Λέσβου, ότι στην Καλλονή και μάλιστα στο Κέντρο Υγείας όπου ο δεύτερος θα προσέφερε φάρμακα, θα προκαλούσε τέτοιες αντιδράσεις! Μάλιστα οι αντιδράσεις ήταν αυθόρμητες.

Της «Αποστολής»

Χτες το πρωί, οι εργαζόμενοι του Κέντρου Υγείας είδαν ότι είχαν τοποθετηθεί στην κλινική κούτες με τη σφραγίδα της «Αποστολής». «Δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα με την Εκκλησία της Ελλάδας και τον παπα-Στρατή (σ.σ. Μ.Κ.Ο. «Αγκαλιά»). Θα τα δεχόμασταν. Όταν όμως συνειδητοποιήσαμε τι έγινε, νευριάσαμε πάρα πολύ. Και δυο χαρτόκουτες που ανοίξαμε, κάτι υποσέντονα είχαν, μη φανταστείτε, τίποτα σημαντικό», λένε στο «Ε». Το Δελτίο Τύπου του Επιμελητηρίου που εστάλη όμως αργά το βράδυ της Τετάρτης, ανέφερε μεταξύ άλλων στο πρόγραμμα του κ. Φούχτελ: «Παράδοση φαρμάκων από την κλινική “Bavaria”, διά μέσω κ. Φρέντριχ, στο φιλανθρωπικό οργανισμό “Αποστολή” στη Καλλονή», στις 12 το μεσημέρι. Οι εργαζόμενοι όμως δεν είχαν ενημερωθεί για την άφιξη, όχι μόνο του κ. Φούχτελ, αλλά και του προέδρου του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, Γιώργου Πατούλη, συνοδεία του προέδρου του Ιατρικού Συλλόγου Λέσβου, Παναγιώτη Προβέτζα, και του δημάρχου, Δημήτρη Βουνάτσου.

«Δε γνωρίζω για ποιο λόγο εμφανίστηκε ο κ. Φούχτελ στην Καλλονή, αλλά οι γιατροί είδαν τα φάρμακα ως ελεημοσύνη. Πιθανώς ο κ. Φούχτελ ήρθε επειδή έκανε περιοδεία. Εγώ πήγα να υποδεχτώ τον πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου και είδα τα γεγονότα εν εξελίξει», μας αναφέρει ο κ. Προβέτζας.
Ο Τάκης Τσιρεπλής, πρώην δημοτικός σύμβουλος Καλλονής και μέλος τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ, περιγράφει τα όσα συνέβησαν: «Ήμασταν στο πλευρό των εργαζομένων που αντιδρούσαν και φώναζαν ότι δε δεχόμαστε τη δήθεν βοήθεια από τη Γερμανία και ότι καμμιά δουλειά δεν έχουμε με το Φούχτελ, ούτε θα χρησιμοποιηθούμε για να κάνει επίδειξη. Μάλιστα επειδή δεν μπορούσαν να τραβήξουν τα πλάνα που ήθελαν και επειδή οι εργαζόμενοι έκλεισαν την πόρτα του Κέντρου Υγείας για να μην μπουν, μετακινούσαν το Φούχτελ για να φαίνεται μπροστά από το Κ.Υ.».

Στη συνέχεια και με την παρουσία αστυνομικών, η πόρτα άνοιξε. «Ο Φούχτελ δε μιλούσε καθόλου και με πολλές παραινέσεις, άφησαν τα φάρμακα και έφυγαν. Πάντως η επίσκεψη αυτή δεν πέτυχε το στόχο της, να επιβραβευτούν δηλαδή οι επιθέσεις στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, τα διαδοχικά μνημόνια, την απομύζηση του λαϊκού εισοδήματος, τη διόγκωση της ανεργίας, τη διάλυση κάθε δημόσιου αγαθού, τη στέρηση κάθε ονείρου από τη νεολαία, την επανεμφάνιση της μετανάστευσης, τα συνεχή αντιδημοκρατικά πραξικοπήματα εντός κι εκτός Βουλής», κατέληξε ο κ. Τσιρεπλής.

«Θεατρινισμοί»

«Τη στιγμή που βιώνουμε ό,τι χειρότερο τα τελευταία χρόνια, που ο κόσμος που συναναστρεφόμαστε καθημερινά, έχει να αντιμετωπίσει τόσο σοβαρά προβλήματα, που τα κέντρα υγείας πλήττονται από τις ελλείψεις σε ειδικότητες, και ειδικά μετά τη σύσταση του ΠΕΔΥ, όπου οι γιατροί εργάζονται διπλά για να καλύψουν τα προβλήματα, είναι θεατρινισμοί και υποκρισία το να μας δίνουν φάρμακα λες και είμαστε ιθαγενείς. Και δεν είναι μόνο υποκρισία από πλευράς Φούχτελ, αλλά και από πλευράς του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Μπορεί εν τέλει να έμεινε αυτή η υποκριτική βοήθεια στο Κέντρο Υγείας, αλλά κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να μας κοροϊδεύουν. Κι αν ο κόσμος από τα χωριά και την Καλλονή γνώριζε γι’ αυτή την επίσκεψη νωρίτερα, θα ήταν πολύ περισσότερος για να τους εμποδίσει», δήλωσε στο «Ε» η οδοντίατρος του Κέντρου Υγείας Καλλονής, Μαρία Πούμπρου.

«Τι ήρθαν με το πούλμαν οι Γερμανοί; Για να στήσουν το πανηγύρι τους; Εμείς το μόνο που κάναμε, ήταν να δείξουμε ότι ο ελληνικός λαός έχει αξιοπρέπεια», δήλωσε εργαζόμενη στην εφημερίδα μας.
Ο γραμματέας της Ένωσης Γιατρών Λέσβου ΕΣΥ, Στρατής Παυλής, αναφέρει στο «Ε»: «Είναι προκλητικό οι υπεύθυνοι για τη διάλυση του συστήματος υγείας και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού να έρχονται εδώ ως αποικιοκράτες στην αποικία τους να μοιράσουν φάρμακα για να φανούν φιλάνθρωποι. Είναι ανεπιθύμητοι και αυτό αποδεικνύουν οι αυθόρμητες αντιδράσεις και ο αγώνας των εργαζόμενων στο Κέντρο Υγείας».

«Καμμία ανάμειξη»

Να διαχωρίσει τη θέση του από τα όσα έγιναν στο Κ.Υ. Καλλονής έσπευσε ο π. Στρατής Δήμου από τη Μ.Κ.Ο. «Αγκαλιά», ο οποίος συγκεκριμένα δηλώνει: «Η δράση ήταν της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, του Ιατρικού Συλλόγου και του Κοινωνικού Φαρμακείου Αθηνών, όπως και της “Αγκαλιάς”. Χτες (σ.σ. την Τετάρτη) πήγαμε στην Κάπη και την Κλειού στο πλαίσιο αυτής της δράσης, και ορθοπαιδικός, καρδιολόγος και παιδίατρος εξέτασε τους πολίτες. Σήμερα (σ.σ. χτες) ήταν να παραδώσουμε τα φάρμακα και υγειονομικό υλικό από κλινική στη Βαυαρία, στο Κέντρο Υγείας Καλλονής. Κάποιοι τα έβαλαν με τους Γερμανούς και όχι μαζί μας. Για το πώς αντέδρασαν εκείνοι, αλλά και για τον τρόπο που ήρθαν οι Γερμανοί, εμείς δεν έχουμε καμμία ανάμειξη. Εμείς θέλουμε απλώς να βοηθήσουμε τον κόσμο». Τέλος, ο π. Στρατής σχολιάζει: «Όσο κι αν δε θέλουμε τη Γερμανία ή την Αμερική, τη βοήθεια πρέπει να τη δεχόμαστε, αλλιώς θα θρηνούμε θύματα, όπως της γυναίκας που έχασε τη ζωή της επειδή δεν είχε τα φάρμακα της πίεσης, στη Μυτιλήνη, ή όπως σήμερα η τετραπληγική στην Κρήτη. Οι φωνές δε βοηθούν κατά τη γνώμη μου. Η διαμαρτυρία πρέπει να είναι ειρηνική. Από την άλλη, η διεθνής κοινότητα πρέπει να σταματήσει να υποκρίνεται και να μας πει πόσο κοστίζει αυτή η ανθρώπινη ζωή»

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.emprosnet.gr/

Στη μνήμη του Ιρανού

 Απόψεις  Comments Off on Στη μνήμη του Ιρανού
Dec 242013
 

Σήμερα η στήλη είναι λίγο διαφορετική, προσπαθώντας να συμβαδίσει με «το πνεύμα» των Χριστουγέννων. Τώρα που από μπαζάρ σε μπαζάρ κι από έρανο σε έρανο όλοι μας βολεύουμε τις ενοχές μας για τους αδύναμους, αντιγράφουμε «λίγο» Νίτσε που μιλάει για όλους εμάς τους συμπονετικούς. («Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα», μτφρ. Αρη Δικταίου)

«Ω φίλοι μου! Ακούστε πώς μιλά ο γνώστης: Ντροπή, ντροπή, ντροπή – αυτή ’ναι η Ιστορία των ανθρώπων!

(…) Αληθινά, δεν τους μπορώ τους συμπονετικούς, που είναι μακάριοι μέσα στη συμπόνια τους: τους λείπει πάρα πολύ η ντροπή.

Αν πρέπει να είμαι συμπονετικός, τότε δε θέλω να μ’ ονομάζουνε έτσι κι αν είμαι συμπονετικός, θα ’θελα να ’μαι τέτοιος από μακριά.

Μ’ αρέσει να κρύβω τα κεφάλι μου και να φεύγω από κει, πριν ακόμα μ’αναγνωρίσουν: κι έτσι σας λέγω να κάνετε κι εσείς, φίλοι μου!

Μακάρι να μού ’φερνε πάντα ο δρόμος μου ανθρώπους που να μην πονούν, όπως εσείς, και τέτοιους που να μπορώ να μοιραστώ μαζί τους ελπίδα και φαγητό και μέλι!

(…) Γι’ αυτό ξεπλύνω το χέρι μου που βοήθησε αυτόν που υποφέρει, γι’ αυτό ξέπλυνα ακόμη και την ψυχή μου.

Γιατί, βλέποντας τον υποφέροντα να υποφέρει, ντράπηκα εξ αιτίας της ντροπής του κι όταν τον βοήθησα, χτύπησα σκληρά, πέφτοντας πάνω στην υπερηφάνειά του.

Μεγάλες ευεργεσίες δε μας κάνουν ευγνώμονες, μα εκδικητικούς κι αν δεν ξεχαστεί η μικροευεργεσία, τότε γίνεται σαράκι.

(…) Αχ, σε ποιο μέρος του κόσμου έγιναν μεγαλύτερες τρέλες, παρ’ όσο ανάμεσα στους συμπονετικούς; Και τι προξένησε περισσότερο πόνο στον κόσμο, από τις τρέλες των συμπονετικών;

Αλίμονο σ’ όσους αγαπούν, όταν δεν έχουν ακόμα ένα ύψος, που να βρίσκεται ψηλότερα από τη συμπόνια τους!

Ετσι μίλησε, κάποτε, ο δαίμονας σε μένα: “ακόμη κι ο Θεός έχει την Κόλασή του: κι αυτή ’ναι η αγάπη του για τους ανθρώπους”.

Και τώρα τελευταία ακόμα τον άκουσα να λέει αυτά τα λόγια: “Ο Θεός πέθανε. ο Θεός πέθανε εξ αιτίας της συμπόνιας του για τους ανθρώπους”.

Γι’ αυτό να φυλάγεστε από τη συμπόνια: απ’ αυτήν προέρχεται το βαρύ σύννεφο που πλακώνει τους ανθρώπους! Αληθινά καταλαβαίνω τα σημάδια του καιρού!

Να προσέξετε και τούτον εδώ τον λόγο: κάθε μεγάλη αγάπη βρίσκεται πιο ψηλά από κάθε συμπόνια της: γιατί ό,τι αγαπά θέλει να το δημιουργήσει ακόμα!

“Τον ίδιο τον εαυτό μου προσφέρω στην αγάπη μου, και τον πλησίον μου επίσης στον εαυτό μου” , έτσι λένε όλοι οι δημιουργοί. Μα όλοι οι δημιουργοί είναι σκληροί.

Ετσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα».

-Αφιερώνεται στη μνήμη του φτωχού Ιρανού μετανάστη που, αφού τριγύρναγε στους δρόμους ζητώντας τρόφιμα, χθες αυτοπυρπολήθηκε στη μέση του δρόμου.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ;

 Απόψεις  Comments Off on ΠΟΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ;
Dec 182013
 

Καθώς η θεατρική παράσταση “Διαπραγμάτευση με την Τρόικα” διανύει τον τέταρτο κύκλο της όντας πολύ πετυχημένη, αφού και σασπένς και αίμα και μελόδραμα διαθέτει, κάποιοι ακόμα προσδοκούν σε “ανάπτυξη” και ελαφρύνσεις.

Με αγκάθια τους πλειστηριασμούς, τις νέες περικοπές και του που θα βρεθούν εκ νέου θύματα για θυσία στον βωμό του Μολώχ, την δημόσια Υγεία να τρέμει υπό το βάρος απολύσεων, ελλείψεων φαρμάκων και πιθανού “ξαφνικού θανάτου” του ΕΟΠΠΥ, με την Παιδεία να βγάζει ρόγχους και ξαφνικά πολλούς να ενδιαφέρονται αν τα παιδιά θα χάσουν το εξάμηνό τους (sic).

Με οικογένειες να βιώνουν εφιάλτες και την απαισιοδοξία να μεταφράζεται και σε δείκτες που συνεχώς πληθαίνουν. Θύματα του κρύου με μαγκάλια και σόμπες, περιστατικά που θυμίζουν την Ελλάδα 2 αιώνες πίσω ή μετά από πόλεμο. Και που αν δεν υπήρχαν κάποιες πρωτοβουλίες και δομές, το πιθανότερο τα κανάλια να είχαν αναφορά καθημερινή σε θύματα. Είναι ντροπή για μια κοινωνία να ανέχεται σπίτια που δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα.

Ωστόσο ακόμα υπάρχει ένα κομμάτι που περιμένει ξαφνικά οι τύραννοι ν’ αλλάξουν πρόσωπο. Η μόνη εκτόνωση του Έλληνα πλέον περιορίζεται στο να βρεθεί σε πλατό τηλεοπτικής εκπομπής για να ξεσπάσει σε καλεσμένο υπουργό ή να είναι στο σαλόνι του και να χαίρεται, “καλά του τα ‘πε“, “έτσι θα του τα’ λεγα κι εγώ“. Βέβαια όταν ο άλλος είναι εκλεγμένος ποσώς έρχεται σε δύσκολη θέση, ειδικά όταν απολαμβάνει τόσα προνόμια.

Δεν μπορείς να απαιτείς αξιοπρέπεια από κανέναν υπουργό για να παραιτηθεί. Oύτε από στον Άδωνι για την Υγεία, ούτε από τον Αρβανιτόπουλο για την Παιδεία κ.ο.κ. Το παιχνίδι παίζεται αλλού. Είναι στον τρόπο που επικοινωνούν την φτώχεια. Προετοιμάζουν το έδαφος για να αποδεχόμαστε ως την πλέον φυσιολογική την ύπαρξη αστέγων. Ως φυσικό φαινόμενο τα παιδιά που υποσιτίζονται. Ως σταθερά την μη κάλυψη αναγκών που ήταν αυτονόητες. Όλα τα παραπάνω που κανονικά θα προκαλούσαν οργή και θλίψη, απογυμνώνονται από κάθε έννοια ηθικής.

Ο στόχος είναι η σχετικοποίηση της αξιοπρέπειας. Το να συνηθίζουμε την ανημποριά ως παρενέργεια μιας συνταγής που δίνεται δια της βίας, μόνο και μόνο για να επιβιώσει μια συγκεκριμένη κοινωνική\οικονομική τάξη, που πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα.

Ένα γενικευμένο κοινωνικό πένθος, χρειάζεται μια κοινή μαρτυρία. Ωστόσο καθώς ο “συνομιλητής” απουσιάζει και τα υποστηρικτικά δίκτυα δεν επαρκούν για την ανακούφιση των πάντων, αυτό το συναίσθημα καταπιέζεται. Η απώθησή του οδηγεί σε περαιτέρω αποξένωση.

kartesios221113

Η κυβέρνηση μιλά με όρους ελεημοσύνης και ποντάρει στην φιλανθρωπία. Πλέον δεν “λαϊκίζει” με κοινωνικό κράτος πρόνοιας, αφού οι μεταρρυθμίσεις και τα εύσημα από την άρχουσα τάξη της Γερμανίας, αρκούν για να βγάλει τον χειμώνα. Επιπλέον, οτιδήποτε έχει δημόσιο χαρακτήρα θεωρείται σατανικό που πρέπει να εξορκιστεί, ενώ όπως δήλωσε και ο βουλευτής-Τραμπάκουλας της ΝΔ, “δεν είμαστε κομμουνιστικό καθεστώς για να είμαστε αναγκασμένοι να δώσουμε δουλειά και ένα πιάτο φαΐ στον κόσμο“.

Το νεοφιλελεύθερο λόμπι προσπαθεί να αποτινάξει ευθύνες και να μας παρουσιάσει την κρίση ως κατάσταση ανάγκης όμοιας μ’ αυτής που ακολουθεί μια φυσική καταστροφή. Κατά την λογική του, δεν μπορούν να έχουν όλοι φαγητό και δουλειά, πιθανώς ούτε και σπίτι. Αλλά δεν φταίει κανένας γι’ αυτό. Απλά πρέπει να είσαι πιο ισχυρός, αν δεν έχεις να πληρώσεις τότε είσαι άξιος της μοίρας σου και δεν άξιζες καλύτερη αντιμετώπιση από το κράτος. Η θεσμοθέτηση της ζούγκλας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://strangejournal.wordpress.com/