Κλείνει η ΕΡΤ-Κατάληψη διαρκείας και απεργιακή μετάδοση

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Κλείνει η ΕΡΤ-Κατάληψη διαρκείας και απεργιακή μετάδοση
Jun 112013
 

Διαρκή κατάληψη και συνεχή λειτουργία της ΕΡΤ αποφάσισαν στην γενική συνέλευση τους οι εργαζόμενοι αντιδρώντας στην πράξη νομοθετικού περιεχομένου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβέρνησης και με την οποία θα δίνεται το δικαίωμα σε κάθε υπουργό  να μπορεί με υπουργική απόφαση να κλείσει ΔΕΚΟ. Αυτό σημαίνει ότι είτε η ΕΡΤ θα κλείσει είτε ότι θα γίνουν μαζικές απολύσεις.
Η δημόσια ραδιοτηλεόραση θα είναι ανοικτή και θα λειτουργεί κανονικά. Νεα γενική συνέλευση θα γίνει στις 6 το απόγευμα.

Κεδίκογλου: Σήμερα κλείνει η ΕΡΤ 

Σε δηλώσεις του ο Σίμος Κεδίκογλου, κυβερνητικός εκπρόσωπος και αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε,πως η Ερτ θα κλείσει από σήμερα το βράδυ. Μεταξύ άλλων είπε “ Η σημερινή ΕΡΤ είναι ένα σκάνδαλο, με μια τεράστια αδιαφάνεια. Στην ΕΡΤ υπάρχει απίστευτη σπατάλη, υπάρχει καθεστώς αδιαφάνειας και προνομίων των εργαζομένων με τεράστιο αριθμό υπερωριών. Τελειώνουν όλα σήμερα, η κυβέρνηση κλείνει την ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του σημερινού προγράμματος. Η νέα ΕΡΤ δεν θα είναι κρατική, άμεσα θα καταθέσουμε το σχετικό νομοσχέδιο.Ο νέος φορέας θα λειτουργεί με προϋπολογισμό μικρότερο κατά 100 εκατομμύρια ευρώ.”Τέλος κάλεσε τους σημερινούς εργαζόμενους της ΕΡΤ να καταθέσουν τα βιογραφικά τους στον νέο φορέα, ώστε να εξεταστεί η πιθανή πρόσληψη τους.

Διαμαρτυρία έξω από τις εγκαταστάσεις

Συνεχή ενημέρωση για τις εξελίξεις στην ΕΡΤ μεταδίδουν οι εργαζόμενοι από τις συχνότητες της ΝΕΤ και της ΕΡΤ3

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα μαζί με τους πολίτες βρίσκονται έξω από τις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ. “Καζάνι που βράζει” είναι το Ραδιοτηλεοπτικό Μέγαρο στην Αγία Παρασκευή. Ίδια είναι η εικόνα και στις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης καθώς είναι σε εξέλιξη η εργασιακή συνέλευση της ΕΡΤ3.

Στήριξη και στάστη εργασίας 

Στάση εργασίας από τις 19.00 μέχρι τη 1.00, σήμερα, ημέρα Τρίτη προανήγγειλε η ΠΟΕΣΥ και η ΕΣΗΕΑ.

Την στήριξη της ΕΣΗΕΑ στους εργαζόμενους της ΕΡΤ έδωσε ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Δημήτρης Τρίμης, που μεταξύ άλλων χαρακτήρισε την απόφαση της κυβέρνησης πραξικοπηματική και αντιδημοκρατική. Κάλεσε όλους τους φορείς και την κοινωνία να πάρουν θέση και να εναντιωθούν στο κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Τέλος δήλωσε χαρακτηριστικά “ Μην τολμήσει κάνεις να χρησιμοποιήσει κατασταλτικά μέσα για να καταστείλει τους εργαζόμενους”.

Η Ε.Ε. της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. μεταξύ άλλων αναφέρει: “Καταδικάζουμε την πραξικοπηματική έκδοση πράξης νομοθετικού περιεχομένου, με την οποία οι Υπουργοί της Κυβέρνησης θα μπορούν να προχωρούν σε συγχωνεύσεις φορέων ή να αποφασίζουν για το κλείσιμό τους, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις συμφωνίες τους με την Τρόικα”.

Η Λ. Αλεξίου, αντιπρόεδρος του ΕΣΡ, θα καλέσει αύριο την έκτακτη σύγκλιση του συμβουλίου του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Η κ. Αλεξίου δήλωσε πως η απόφαση της κυβέρνησης μας γυρίζει δεκαετίες πίσω, μας γυρίζει σε μαύρες εποχές.

Σκουρλέτης: H ΕΡΤ δεν ανήκει στην κυβέρνηση

Τα σενάρια που διαρρέονται τις τελευταίες ώρες περί αιφνίδιας διάλυσης της ΕΡΤ αποτελούν την κορύφωση μιας στρατηγικής συρρίκνωσης και υποβάθμισης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης εκ μέρους της κυβέρνησης. Για την κυβέρνηση η δημόσια ΕΡΤ είναι αναγκαία  μόνο όταν αυτή παίζει το ρόλο του εκτελεστικού βραχίονα της κυβερνητικής προπαγάνδας, αδιαφορώντας πλήρως για το εάν και κατά πόσο εκπληρώνει τον σκοπό της ως ένας ανεξάρτητος και αξιόπιστος οργανισμός στην υπηρεσία της πολυφωνικής ενημέρωσης  και του πολιτισμού. τονίζει ο κ. Σκουρλέτης

Αντιδράσεις από ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ

“Μια κυβέρνηση τρικομματικής συνεργασίας δεν μπορεί να λειτουργεί με μονομερείς ενέργειες  και τετελεσμένα. Η ύπαρξη της κυβέρνησης αυτής είναι εθνική ανάγκη.  Αυτή μπορεί να υπηρετηθεί μόνο με ολοκληρωμένο προγραμματικό πλαίσιο και σαφείς κανόνες λειτουργίας της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Μείζονος σημασίας θέματα πρέπει έγκαιρα να συζητούνται και να αποφασίζονται στο επίπεδο των αρχηγών των τριών κομμάτων”, αναφέρει το ΠΑΣΟΚ.

Αντιδράσεις και από την υπόλοιπη αντιπολίτευση

“Ότι δεν κατάφερε το ΠΑΣΟΚ επί Ηλία Μόσιαλου, το προχωράει τώρα η τρικομματική συγκυβέρνηση: τη διάλυση της Δημόσιας Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης, με την αιτιολογία του εξορθολογισμού”, αναφέρει ο βουλευτής Επικρατείας και Τομεάρχης για θέματα ΜΜΕ των Ανεξάρτητων Ελλήνων Τέρενς Κουίκ.

“Το ΚΚΕ καταδικάζει την προκλητική απόφαση της κυβέρνησης που με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου δίνει τη δυνατότητα στους υπουργούς να βάζουν λουκέτο, να συγχωνεύουν και να καταργούν δημόσιους οργανισμούς, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο.“ αναφέρει στην ανακοίνωση του το ΚΚΕ.

Η νομοθετική πράξη

Η νομοθετική πράξη περιλαμβάνει δύο άρθρα. Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται χαρακτηριστικά:

«Το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 2 του άρθρου 14Β του ν. 3429/2005 (Α΄ 314) αντικαθίσταται με δύο νέα εδάφια ως εξής:

«2. Με την απόφαση της προηγούμενης παραγράφου α) σε περίπτωση κατάργησης του φορέα, όπως και τυχόν θυγατρικών του, καθορίζεται η διακοπή της λειτουργίας του καθώς και των τυχόν θυγατρικών του, ως και ο χρόνος αυτής, η τύχη της περιουσίας του καταργούμενου νομικού προσώπου, όπως και των τυχόν θυγατρικών του, ρυθμίζονται όλα τα θέματα της διαδοχής των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών τους, όπως και η τύχη των εκκρεμών δικών, της αυτοδίκαιης λύσης των πάσης φύσεως εργασιακών σχέσεων και των συμβάσεων έργου, της αυτοδίκαιης λήξης όλων των αποσπάσεων προσωπικού καθώς και κάθε σχετικό με αυτά θέμα, της αυτοδίκαιης λήξης της θητείας των οργάνων διοίκησης, των διαδικασιών και οργάνων που απαιτούνται για τη διαδοχή καθώς και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια,

β) σε περίπτωση συγχώνευσης του φορέα, καθορίζεται η διακοπή της λειτουργίας και η τύχη της περιουσίας του συγχωνευόμενου προσώπου, ρυθμίζονται τα θέματα ,των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του, της ρύθμισης των θεμάτων των εργασιακών σχέσεων και κάθε σχετικό με αυτήν θέμα, της αυτοδίκαιης λήξης της θητείας των οργάνων διοίκησης, των διαδικασιών και οργάνων για τη συγχώνευση, το καταστατικό ή ο οργανισμός που το διέπει και κάθε άλλη αναγκαία λεπτομέρεια. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών, Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη και του κατά περίπτωση εποπτεύοντος τον καταργούμενο ή συγχωνευόμενο φορέα, καθορίζονται τα θέματα που αφορούν την διαφύλαξη της περιουσίας των καταργούμενων ή συγχωνευόμενων φορέων, οι σχετικές διαδικασίες και όργανα και κάθε άλλο σχετικό θέμα.»

Οι δύο εταίροι της τρικομματικής κυβέρνησης έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στο ενδεχόμενο να μπει «λουκέτο» στην ΕΡΤ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Με δυναμικές κινητοποιήσεις προειδοποιούν οι εργαζόμενοι στην υγεία

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Με δυναμικές κινητοποιήσεις προειδοποιούν οι εργαζόμενοι στην υγεία
Jun 102013
 

Συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων προαναγγέλλει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), μετά τη σημερινή 24ωρη πανυγειονομική απεργία, σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ) και την ΠΟΣΕΥΠΙΚΑ.

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζαμάρος/ FosPhotos

Σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκε συμμετείχαν πάνω από 3000 υγειονομικοί από τα νοσοκομεία όλης της χώρας καθώς και φορείς και χρήστες των υπηρεσιών των νήσων Νάξου, Λήμνου, Ικαρίας διαμαρτυρόμενοι για τις συγχωνεύσεις των νοσοκομείων τους.

Όπως αναφέρει η Ομοσπονδία, ο υπουργός Υγείας αρνήθηκε να συναντήσει αντιπροσωπία τους και ο Διευθυντής του γραφείου του, τους ανακοίνωσε ότι η ηγεσία του υπουργείου επιμένει στη διασύνδεση των νοσοκομείων.

Οι υγειονομικοί έκαναν πορεία προς τη Βουλή διαμαρτυρόμενοι «για τις κυβερνητικές πολιτικές που επιβάλλονται από την τρόικα περιλαμβάνοντας αυστηρή λιτότητα και μείωση των κοινωνικών δαπανών».

Η ΠΟΕΔΗΝ επισημαίνει πως «οι Δαπάνες Υγείας και Πρόνοιας είναι στο στόχαστρο των ελεγκτών της τρόικας και πως σε αγαστή συνεργασία με τον Υπουργό Υγείας επιχειρούν να Συρρικνώσουν – Καταργήσουν Νοσοκομεία να συγχωνεύσουν κλίνες, κλινικές και οργανικές θέσεις με την έκδοση Νέων Οργανισμών οδηγώντας σε απολύσεις υγειονομικούς υπαλλήλους».

Τονίζει ακόμη πως τα νοσοκομεία «αποδεκατίστηκαν από τις αθρόες συνταξιοδοτήσεις, την εργασιακή εφεδρεία», κατηγορώντας τους αρμόδιους πως επιχειρούν να επιλύσουν το μείζον πρόβλημα των ελλείψεων με μετακινήσεις υπαλλήλων σε μεγάλες αποστάσεις και όχι προσλήψεις μόνιμου προσωπικού.

Αναφέρει ακόμη πως τα νοσοκομεία «εξαιτίας της ελλειμματικής επιχορήγησης αναστέλλουν βασικές λειτουργίες αντιμετωπίζοντας ελλείψεις σε υγειονομικό υλικό, φάρμακα, προϊόντα διατροφής κ.ά., ενώ οφείλονται δεδουλευμένα νυκτερινά, αργίες αρκετών μηνών (του τρέχοντος και προηγούμενων ετών)».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

ΚΙΦΑ: Αντιστεκόμαστε στη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους του ΓΣΝ Δράμας

 Δελτία Τύπου, Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on ΚΙΦΑ: Αντιστεκόμαστε στη διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας και στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους εργαζόμενους του ΓΣΝ Δράμας
Jun 062013
 

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας (ΚΙΦΑ) έχει ως πρωταρχικό ζητούμενο την αξιοπρέπεια όλων των συνανθρώπων μας. Με γνώμονα την αλληλεγγύη και όχημα την αυτοοργάνωση, οι εθελοντές του ΚΙΦΑ Δράμας προσφέρουμε πρωτοβάθμια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας. Ωστόσο, το ΚΙΦΑ δεν δημιουργήθηκε για να προσφέρει φιλανθρωπικό έργο στους αδύναμους και αποκλεισμένους συμπολίτες μας, ούτε για να αντικαταστήσει το δημόσιο σύστημα υγείας εκεί που αποδεικνύεται ανεπαρκές. Αντίθετα, πρωταρχικός στόχος είναι να δραστηριοποιηθούν οι πολίτες, να οργανωθούν και να δράσουν συλλογικά για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και να θέσουν τις βάσεις για το μέλλον της κοινωνίας.

Το δημόσιο σύστημα υγείας καταρρέει. Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Φαρμακείο του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας. Καταρχάς βρίσκεται στο υπόγειο του Νοσοκομείου και πολλές φορές έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα τα οποία υπονομεύουν κάθε έννοια υγιεινής και ασφαλούς διατήρησης των σκευασμάτων. Επιπλέον, εδώ και καιρό δε στελεχώνεται με φαρμακοποιό! Τρίτο και σημαντικότερο, πλέον δε διαθέτει ούτε τα βασικά φάρμακα και παραϊατρικά υλικά. Αποτέλεσμα των παραπάνω είναι οι ασθενείς να αναγκάζονται να αγοράζουν οι ίδιοι τα φάρμακα που χρειάζονται ή να καταφεύγουν στο ΚΙΦΑ. Και βέβαια, υπάρχει πάντα η περίπτωση κάποιος ασθενής να μείνει χωρίς καθόλου αγωγή, είτε γιατί δεν έχει τα χρήματα είτε γιατί δεν υπάρχει στο ΚΙΦΑ.

Μέχρι σήμερα το ΚΙΦΑ Δράμας παρέχει φάρμακα σε ασφαλισμένους της Πρόνοιας, που υποτίθεται ότι πρέπει να προμηθεύονται την αγωγή τους από το Φαρμακείο του Νοσοκομείου. Στέλνει φάρμακα στους μετανάστες που κρατούνται στο στρατόπεδο του Παρανεστίου, που επίσης υποτίθεται ότι πρέπει να εξυπηρετούνται από το Νοσοκομείο Δράμας. Και τις τελευταίες μέρες ετοίμασε και θα στείλει μια μεγάλη ποσότητα φαρμάκων ώστε να καλυφθούν κάποιες βασικές ανάγκες των ασθενών του Νοσοκομείου.

Ωστόσο, το ΚΙΦΑ δημιουργήθηκε όχι για να καλύπτει τα κενά της δημοσίας υγείας, αλλά για να διεκδικεί την αξίωση στην περίθαλψη όλων των πολιτών. Στο πλαίσιο της διεκδίκησης αυτού του δικαιώματος ανταποκρινόμαστε στο κάλεσμα συμπαράστασης των εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας και συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα που δίνουν όχι μόνο για τα εργασιακά τους δικαιώματα, αλλά πάνω απ’ όλα για την προσφορά επαρκούς και αξιοπρεπούς περίθαλψης στους κατοίκους ολόκληρου του νομού. Συντασσόμαστε με τα δίκαια και αυτονόητα αιτήματά τους που ζητάνε να σταματήσει η πορεία διάλυσης του ΕΣΥ και του ΕΟΠΠΥ, να σταματήσει η υποχρηματοδότηση στον τομέα της υγείας, να μη γίνουν καταργήσεις και συγχωνεύσεις των μονάδων υγείας.

Το ΚΙΦΑ αύριο το πρωί (Παρασκευή 7/6) θα παραμείνει κλειστό και καλεί όλους τους φίλους, εθελοντές, αλλά και τους δικαιούχους του να δώσουν το παρόν, αύριο 10:00 το πρωί στο προαύλιο του νοσοκομείου Δράμας. Πρέπει να είμαστε όλοι εκεί!

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΝ ΔΡΑΜΑΣ: Κάλεσμα σε απεργία στις 7/6

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΝ ΔΡΑΜΑΣ: Κάλεσμα σε απεργία στις 7/6
Jun 052013
 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΓΕΝΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΔΡΑΜΑΣ

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Την Παρασκευη 7 Ιουνιου οι υγειονομικοι ολοκληρης της χωρας, γιατροι,νοσηλευτες,διοικητικοι, τεχνικοι, προχωραμε σε 24ωρη απεργια.
Υπερασπιζομαστε την δημοσια και δωρεαν υγεια προς ολους τους πολιτες, ασφαλισμενους και ανασφαλιστους ελληνες και μεταναστες γιατι η υγεια ειναι κοινωνικο αγαθο.
Αγωνιζομαστε για την αναβαθμιση του Νοσοκομειου μας, την ποιοτικη αναβαθμιση και την υψηλη προσφορα παροχων υγειας.
Ειμαστε αντιθετοι στα σχεδια της συγκυβερνησης και της τροικα για τις συγχωνευσεις που εγιναν και υποβαθμισαν το Νοσοκομειο, αλλα κυριως ειμαστε αντιθετοι στο νεο υγειονομικο χαρτη που ανακοινωσε ο υπουργος υγειας ο οποιος θα ειναι η καταστροφηγι ατο δημοσιο συστημα υγειας και παραδεισος για τους ιδιωτες.
Ζηταμε την επαρκη στελεχωση του Νοσοκομειου, με την προσληψη τοσο Ιατρικου οσο και Νοσηλευτικου, Διοικητικου, Τεχνικου, Βοηθητικου προσωπικου, ωστε να εξασφαλιστει η απροσκοπτη και ασφαλης λειτουργια του Νοσοκομειου μας.

Καλουμε ολους τους πολιτες του ΝΟΜΟΥ, τον Αντιπεριφερειαρχη και το περιφερειακο συμβουλιο, τους Δημαρχους και τα δημοτικα συμβουλια το Εργατικο Κεντρο, το Ν.Τ. της ΑΔΕΔΥ και τα πρωτοβαθμια σωματεια, ολους τους συλλογους και φορεις του Νομου την Παρασκευη 7 Ιουνιου ημερα της Πανελλαδικης Πανυγειονομικης απεργιας και ωρα 10.00π.μ στον προαυλειο χωρο του Νοσοκομειου ΔΡΑΜΑΣ για να διαμαρτυρηθουμε και να πουμε ολοι μαζι ενα μεγαλο ΟΧΙ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΟΠΠΥ
ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΥΞΙΑ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ- ΠΡΟΝΟΙΑΣ
ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ – ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΚΛΙΝΩΝ

Ολοι μαζι απαιτουμε:

ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ
ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΜΑΣ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΑΝΤΙΛΑΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑ

Καθηγητές στο χακί, παιδεία στο απόσπασμα

 Απόψεις  Comments Off on Καθηγητές στο χακί, παιδεία στο απόσπασμα
May 152013
 

fylloepitaxis1405

Aν θα ξεκινήσουν οι Πανελλαδικές εξετάσεις την Παρασκευή δεν το ξέρω, εφόσον οι τοπικές ΕΛΜΕ ψήφισαν μεν με μεγάλη πλειοψηφία την πρόταση για απεργία, αλλά την ίδια ώρα ολοκληρώθηκε η επίδοση των ατομικών φύλλων επίταξης, με τα οποία οι καθηγητές της μέσης εκπαίδευσης καλούνται, από τις 12 το μεσημέρι σήμερα, να προσφέρουν τις προσωπικές υπηρεσίες τους στους συνήθεις τόπους εργασίας τους. Ή, όπως το λέει το φύλλο επίταξης που φωτογραφία του κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο, και που φαίνεται για αυθεντικό: Επιτάσσεται από 12η μεσημβρινή ώρα  της Τετάρτης 15 Μαίου 2013 και μέχρι νεωτέρας ο/η … προκειμένου να προσφέρει τις προσωπικές υπηρεσίες του/της ως εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τον τόπο εργασίας του/της σύμφωνα με το ωράριο του προγράμματος εκπλήρωσης των υπηρεσιακών του/της καθηκόντων. Σημειώνεται ότι η άρνηση παραλαβής και η παράλειψη εκτέλεσης των ως άνω υποχρεώσεων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών.

Για το αν είναι σωστός ο όρος επίταξη ή αν, αντίθετα, πρέπει να μιλάμε για “επιστράτευση” των εργαζομένων είχαμε ήδη συζητήσει στα τέλη Ιανουαρίου, όταν είχε γίνει η επίταξη των απεργών του Μετρό, οπότε σας παραπέμπω σε εκείνο το παλιότερο άρθρο για τυχόν απορίες ορολογίας. Αν και δεν νομίζω να υπάρχουν τέτοιας υφής απορίες, αφού μεσολάβησε και η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών των απεργών ναυτεργατών της ΠΝΟ, και είχαμε την ευκαιρία να φρεσκάρουμε τις γνώσεις μας.

Η επίταξη προσωπικών υπηρεσιών είναι μέτρο οριακό, αφού παραβιάζει την αρχή της απαγόρευσης της αναγκαστικής εργασίας, είναι δηλαδή μέτρο ακραία περιοριστικό, το οποίο, σύμφωνα με το Σύνταγμα επιτρέπεται, σε καιρό ειρήνης, μόνο σε περιπτώσεις επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, μέχρι πρότινος το οριακό αυτό μέτρο εφαρμοζόταν μάλλον σπάνια: αν δεν με γελάει η μνήμη μου, όχι πάνω από 5-6 φορές την τελευταία δεκαπενταετία. Κι όμως, το ακραίο αυτό μέτρο, που ως τώρα εφαρμοζόταν μια φορά στα τρία χρόνια περίπου, έχει ήδη εφαρμοστεί τρεις φορές μέσα στο 2013, και ακόμα δεν έχουμε φτάσει ούτε στα μισά του χρόνου. Ολοφάνερα η συνταγματικότητα αυτών των αποφάσεων είναι πολύ συζητήσιμη, διότι δεν μπορεί ένα μέτρο έκτακτης ανάγκης να χρησιμοποιείται σε μόνιμη βάση. Μήπως όμως δεν είναι εξίσου οριακής και αμφισβητήσιμης συνταγματικότητας και η λειτουργία της Βουλής με συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, που σχεδόν αποτελούν τον κανόνα τον τελευταίο χρόνο;

Το πρωτοφανές, βέβαια, σε τούτην εδώ την επίταξη είναι ότι γίνεται προληπτικά: οι καθηγητές επιτάχθηκαν απλώς με την προαναγγελία της απεργίας, ή, για να ακριβολογούμε, μόλις το ΔΣ της ΟΛΜΕ αποφάσισε να εισηγηθεί απεργία στις τοπικές ΕΛΜΕ. Να εισηγηθεί, όχι να επιβάλει -και παρόλο που οι εισηγήσεις της ΟΛΜΕ συνήθως γίνονται δεκτές από τις κατά τόπους ΕΛΜΕ, η προληπτική επίταξη με την επίκληση ανάγκης που ακόμη δεν έχει παρουσιαστεί ανοίγει καινούργιους δρόμους κρατικού αυταρχισμού, αφού έτσι θα μπορεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση να απαγορεύει προληπτικά οποιαδήποτε κινητοποίηση εργαζομένων, επικαλούμενη “επείγουσα κοινωνική ανάγκη” που θα παρουσιαστεί κάποτε στο μέλλον.

 

Εδώ βέβαια υπάρχει ένα περίεργο φαινόμενο. Η κυβέρνηση επαίρεται ότι ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει ότι βαδίζουμε σε σωστό δρόμο και ότι καρτερικά υπομένει τις θυσίες. Και την ίδια στιγμή, επιστρατεύει σωρηδόν, προχτές τους απεργούς του Μετρό, χτες τους ναυτεργάτες και σήμερα τους καθηγητές.  Αν όμως η κοινωνία έχει κατανοήσει την ανάγκη για θυσίες, γιατί γίνονται οι επιτάξεις; Δεν ανήκουν στην κοινωνία οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι του μετρό, οι εκπαιδευτικοί της μέσης εκπαίδευσης; Ποια είναι η κοινωνία; Οι παρουσιαστές των κεντρικών δελτίων ειδήσεων; Βέβαια, ο πρωθυπουργός φρόντισε να διευκρινίσει ότι επιτίθεται στις «συντεχνίες» -αλλά έτσι έχουν χαρακτηριστεί τον τελευταίο καιρό όλοι οι εργαζόμενοι που αμύνονται στη βάναυση επιδείνωση των όρων εργασίας τους.

Θα συμφωνήσω ότι η κήρυξη απεργίας μέσα στις εξετάσεις είναι δύσκολη και βαριά απόφαση -μία μόνο φορά έχει συμβεί στο παρελθόν, το 1988, όταν οι εξετάσεις έγιναν τελικά τον Ιούλιο. Θα έλεγα μάλιστα ότι αυτό δείχνει την υπευθυνότητα των καθηγητών, αφού δεν αποφασίζουν για ψύλλου πήδημα την σημαντική αυτή κινητοποίηση, αλλά και την οξύτητα των προβλημάτων που τους έσπρωξαν σε αυτή την απόφαση. Εκχυδαΐζοντας την κινητοποίηση των καθηγητών, ο πρωθυπουργός είπε χτες ότι όλη η φασαρία γίνεται επειδή ζητήθηκε να εργάζονται δυο ώρες παραπάνω οι καθηγητές. Παραβλέπει όμως, ή μάλλον αποσιωπά, ότι αυτό το δίωρο, που τόσο ανώδυνο φαίνεται, έχει πολύ σοβαρές συνέπειες.

Όχι επειδή οι καθηγητές θα δουλεύουν π.χ. 23 ώρες αντί 21 την εβδομάδα (ο αριθμός μειώνεται όσο αυξάνονται τα χρόνια υπηρεσίας: ξεκινούν από 21 ώρες και σταδιακά μειώνονται έως τις 16), ούτε επειδή κάθε διδακτική ώρα κρύβει πίσω της άλλες ώρες προετοιμασίας που δεν προσμετρώνται στον υπολογισμό. Το κακό με το επιπλέον δίωρο είναι ότι θα δημιουργήσει χιλιάδες υπεράριθμους, με αποτέλεσμα να μην προσληφθούν φέτος περίπου 10.000 αναπληρωτές. Όσοι εξανίστανται που οι καθηγητές “αρνούνται”, δήθεν, “να δουλέψουν δυο ώρες παραπάνω, ενώ υπάρχουν ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι”, καλά θα κάνουν να σκεφτούν πως με το παραπάνω δίωρο θααυξηθούν κατά δέκα χιλιάδες οι άνεργοι. Επίσης, επειδή οι καθηγητές μέσης εκπαίδευσης δεν είναι δάσκαλοι, που έχουν μία μόνο ειδικότητα (ή ίσως λίγες) αλλά χωρίζονται σε 140 ειδικότητες, το δίωρο σημαίνει ότι οι καθηγητές των μικρών ιδίως ειδικοτήτων θα πρέπει να γίνουν δέκα κομμάτια για να πάνε και σε άλλα σχολεία ώστε να συμπληρώσουν τις ώρες τους. Κοντά σ’ αυτό έρχεται και η δαμόκλεια σπάθη των υποχρεωτικών μεταθέσεων, που θα αναγκάσει χιλιάδες ίσως κακοπληρωμένους καθηγητές να κάνουν μεγάλες διαδρομές καθημερινά ή να συντηρούν δύο σπίτια με τις αγρίως πετσοκομμένες αποδοχές τους.

Ναι, αλλά η παιδεία νοσεί, θα πει ο καλοπροαίρετος σχολιαστής. Και είναι αυτός λόγος για να τη μεταφέρουμε από την εντατική στο απόσπασμα; Ή νομίζει κανείς ότι αν πραγματοποιηθούν σύμφωνα με το πρόγραμμα οι εξετάσεις, η επόμενη σχολική χρονιά θα αρχίσει χωρίς προβλήματα; Ναι, αλλά οι Έλληνες καθηγητές εργάζονται λιγότερες ώρες από τους συναδέλφους τους στον ΟΟΣΑ και η αναλογία καθηγητών προς μαθητές είναι η χαμηλότερη στον κόσμο. Το αναφέρει αυτό κοτζάμ διδάκτωρ της London School of Economics. Ωστόσο, δεν ξέρω αν τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν την πραγματικότητα, και τούτο για τρεις λόγους: α) όπως επισημαίνεται στα σχόλια του άρθρου, σε πολλές χώρες (όχι όμως στην Ελλάδα) υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που αμείβονται από την τοπική αυτοδιοίκηση, οι οποίοι δεν μπαίνουν στον λογαριασμό, ενώ αν συνυπολογιστούν η εικόνα αλλάζει, β) η ΟΛΜΕ υποστηρίζει ότι το υπουργείο έχει δηλώσει στον ΟΟΣΑ τεχνητά μειωμένες τις ώρες εργασίας των καθηγητών (σαν να δούλευαν όλοι με το χαμηλό ωράριο των παλαιοτέρων), γ) υπάρχουν χιλιάδες (4.500;) εκπαιδευτικοί αποσπασμένοι σε άλλες θέσεις, στην κεντρική υπηρεσία του υπουργείου, στα κόμματα κτλ. Επί δεκαετίες, οι εκπαιδευτικοί είναι ο προνομιακός χώρος από τον οποίο αποσπούν τα κόμματα υπαλλήλους -ακόμη και ο κ. Κωτούλας, για τον οποίο γράφαμε τις προάλλες, εκπαιδευτικός είναι, αποσπασμένος στο Υπουργείο Εσωτερικών είτε ως σύμβουλος είτε για… γραμματειακή υποστήριξη. Η ΟΛΜΕ ισχυρίζεται ότι οι ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών και η αναλογία εκπαιδευτικών προς μαθητές βρίσκονται περίπου στον μέσο όρο της ΕΕ.

Θα με ενδιέφερε να δω αξιόπιστα στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ή να διαψεύδουν τις αιτιάσεις της ΟΛΜΕ. Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο ή κυρίως εκεί. Είναι στο ρόλο που καλείται να παίξει ο εκπαιδευτικός του δημόσιου σχολείου στην προσπάθεια για ανάκαμψη της χώρας, και στην απόλυτη απαξίωση που βιώνει, τόσο με την άγρια περικοπή των αποδοχών του και την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας του, όσο και με την υποβάθμιση των συνθηκών υπό τις οποίες γίνεται η διδασκαλία στο δημόσιο σχολείο, αλλά και με τις συνεχείς λοιδορίες και επιθέσεις εναντίον των εκπαιδευτικών από τα κανάλια και τις εφημερίδες, που, αδιαφορώντας για το άγχος των υποψηφίων, έχουν αναγάγει σε εθνική καταστροφή το ενδεχόμενο να μετατεθεί η έναρξη των εξετάσεων. Και δεν μιλάω έξω απ’ το χορό. Στο δικό μου παιδί, που επίσης δίνει εξετάσεις, είπα ότι δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν αρχίσουν οι εξετάσεις δέκα μέρες αργότερα· θα βρει καιρό για μια τελευταία επανάληψη, και άλλωστε το 1988 δώσανε εξετάσεις τον Ιούλιο, ενώ στην εποχή μου δίναμε τον Σεπτέμβριο. Όποιος σκέφτεται αληθινά και όχι υποκριτικά τα παιδιά, δεν καταφεύγει σε υστερικές κορώνες ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου, ούτε δραματοποιεί την κατάσταση.

Δεν είναι άγιοι οι καθηγητές, όχι, ούτε αθροίσματα αγγέλων. Υπάρχουν ανάμεσά τους ευσυνείδητοι, υπάρχουν και διεφθαρμένοι, όπως και σε κάθε επαγγελματική ομάδα. Πολλοί είναι αδιάφοροι, πολλοί βγάζουν πάνω στα παιδιά τα απωθημένα τους. Πολλοί (αν και όχι από όλες τις ειδικότητες) κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα, πράγμα που αποτελεί σοβαρό δεοντολογικό πρόβλημα, ιδίως με μαθητές της ίδιας τάξης και του ίδιου σχολείου. Ακόμα χειρότερα, οι καθηγητές είναι συνυπεύθυνοι (αν και δεν φέρουν την πρώτη ευθύνη) για τη δημιουργία ενός παράλογου εξεταστικού συστήματος, το οποίο, για να φέρω ένα μόνο παράδειγμα, σε μια σειρά μαθήματα (Ιστορία, ΑΟΔΕ κτλ.) απαιτεί την αυτολεξεί απομνημόνευση λίγων σχετικά σελίδων, δηλαδή επιβραβεύει την παπαγαλία, και το οποίο γενικά είναι κομμένο και ραμμένο έτσι που να συντηρεί τα φροντιστήρια. Και τέλος, οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου θα ξέρουν ότι επανειλημμένα έχω κατακρίνει εκπαιδευτικούς, ιδίως φιλολόγους, για την προώθηση αντιεπιστημονικών και σκοταδιστικών ή εθνικιστικών θέσεων σχετικά με τη γλώσσα και την ιστορία. Όχι ότι το ποσοστό των ελληνοβαρεμένων εκπαιδευτικών είναι μεγαλύτερο απ’ ό,τι του ευρύτερου κοινού, αλλά αυτοί μπορούν να κάνουν περισσότερη ζημιά από τον ελληνοβαρεμένο τραπεζικό υπάλληλο ή χημικό μηχανικό.

Πιστεύω όμως ότι οι καθηγητές αξίζουν τη συμπαράσταση στον αγώνα που δίνουν σήμερα. Και νομίζω ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας έβλεπαν θετικά ή ουδέτερα την απεργία μέσα στις εξετάσεις, μια απόφαση που άλλες χρονιές είχε ελάχιστη κοινωνική αποδοχή, γι’ αυτό άλλωστε και ποτέ άλλοτε δεν επιχειρήθηκε μετά το 1988. Διότι βέβαια δεν αντιπροσωπεύουν την κοινωνία οι λιγοστοί ακραίοι φιλελεύθεροι χρυσαβγίτικης νοοτροπίας που ίδρυσαν… ομάδα εθελοντών επιτηρητών (και λυπάμαι που παλιός συμφοιτητής μου, κάποτε λαμπρό μυαλό, είναι ένας από τους εμπνευστές της γελοίας αλλά ευτυχώς θνησιγενούς αυτής πρωτοβουλίας). Μπορεί να πέφτω έξω, και θέλω να ακούσω και τη δική σας γνώμη, αλλά νομίζω πως η κοινωνία βλέπει με αγωνία, αμηχανία αλλά και ελπίδα τον αγώνα των καθηγητών. Γιατί όποιος γονιός αγαπάει τα παιδιά του και τα σκέφτεται, δεν κουρελιάζει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων στους οποίους έχει εμπιστευτεί τη μόρφωσή τους.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://sarantakos.wordpress.com/

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ 4ου ΓΕΛ ΖΩΓΡΑΦΟΥ: ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ 4ου ΓΕΛ ΖΩΓΡΑΦΟΥ: ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ
May 142013
 

ΕΞΟΥΘΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΟΜΩΣ ΟΧΙ Ή ΓΙΑΤΙ
ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

Είναι γνωστή η οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας.. Ανεργία, υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, ξεπούλημα του δημοσίου συνθέτουν το μνημονιακό μωσαϊκό . Οι εκπαιδευτικοί όπως όλοι οι εργαζόμενοι δέχονται τα τελευταία χρόνια μια ανελέητη επίθεση στα εργασιακά τους δικαιώματα με αποκορύφωμα τις μεταρρυθμίσεις που ύπουλα θέλησε το υπουργείο να περάσει πριν τις πανελλήνιες που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει μείωση των μισθών τους(σημειωτέον ότι οι Έλληνες εκπαιδευτικοί παίρνουν τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη), συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, μείωση των κονδυλίων για την παιδεία, αύξηση διδακτικού ωραρίου, υποχρεωτικές μεταθέσεις. Οι καθηγητές μας δώσαν σε εμάς τους μαθητές μα και σε ολόκληρη την κοινωνία το καλύτερο παράδειγμα προκηρύσσοντας απεργία, δείχνοντας τον δρόμο του συλλογικού αγώνα και όχι της ηττοπάθειας απέναντι στην βαρβαρότητα του μνημονίου και της “ανάπτυξης”.
Καλά όλα αυτά μα μές στις πανελλαδικές ρε παιδιά;
Πράγματι η παράταση του μαρτυρίου των πανελλαδικών είναι επώδυνη για όλους τους υποψηφίους. Μα δεν είναι επιλογή των καθηγητών. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις όταν ήθελαν να περάσουν δυσμενές μεταρρυθμίσεις για τους καθηγητές το καναν πούστικα πριν τις πανελλαδικές..τυχαίο; Πόνταραν ακριβώς στις αντιδράσεις των “αγανακτισμένων” γονέων(αυτών που φωνασκούν σε κάθε κατάληψη), των πρόθυμων απεργοσπαστών και μερίδας μαθητών. Έτσι και η σημερινή κυβέρνηση ανταγωνιζόμενη σε αυταρχισμό αυτήν των στρατιωτικών προκήρυξε επιστράτευση των καθηγητών( τρίτη επιστράτευση μέσα σε λίγους μήνες!!) επικαλούμενη την ψυχική υγεία των μαθητών(!!). Συμπαραστάτες στην προσπάθεια καταστολής του αγώνα των καθηγητών τα καναλία που από την πρώτη στιγμή πέσαν να τους φάνε προσποιούμενοι ενδιαφέρον για εμάς.

μα για πόσο χάπατα μας περνάνε;
Αυτοί που μας μπούκωσαν από το δημοτικό με φροντιστήρια, έφτασαν στον πάτο την ποιότητα της δημοσίας παιδείας, μας ανάγκασαν να αποστηθίσουμε ένα κάρο μπαρμπούτσαλα για να ανταγωνιστούμε τους συμμαθητές μας μπάς και μπούμε σε καμιά σχολή οπού πλέον και οι στοιχειώδεις παροχές καταργήθηκαν(σίτιση, στέγαση, συγγράμματα)και να βγούμε εν τέλει άνεργοι πτυχιούχοι (65% η ανεργία στους νέους..) ή στην καλύτερη δούλοι για 350 ευρώ είναι δυνατόν να έχουν μούτρα να υποστηρίξουν πως νοιάζονται για την ψυχική μας υγεία;; Είναι δυνατόν να λένε πως βάζουν πάνω από όλα το κοινωνικό σύνολο αυτοί που πετσόκοψαν μισθούς και συντάξεις, που κατήργησαν κάθε κοινωνική παροχή και που διέλυσαν κάθε διαμαρτυρία με χημικά και ξύλο;;Και αν δεν σέβονται την νοημοσύνη μας δεν σέβονται τα τρια εκατομμύρια συμπολιτών μας που βρίσκονται στα πρόθυρα της εξαθλίωσης ή τουλάχιστον την μνήμη όσων αυτοκτόνησαν για οικονομικούς λόγους;
Είναι χρεός μας να συμπαρασταθούμε στους καθηγητές όπως και σε κάθε κλάδο που αγωνίζεται. Δεν πρόκειται απλά για έναν συντεχνιακό αγώνα, αλλά για αγώνα υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας. Η νίκη τους θα είναι νίκη για όλη την κοινωνία μιας θα δείξει πως η μνημονιακή πολιτική δεν είναι ανίκητη. Η Ισπανία δείχνει τον δρόμο όπου η ισπανική κυβέρνηση πήρε πίσω την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μπροστά στο μέτωπο καθηγητών-μαθητων-γονέων..

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΡΓΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΜΑΘΗΤΩΝ 4ου ΛΥΚΕΙΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://mathitestetartou.blogspot.gr/

Δανία: Τέσσερεις εβδομάδες απεργία των καθηγητών

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Δανία: Τέσσερεις εβδομάδες απεργία των καθηγητών
May 132013
 

Οι Δανοί γονείς και επιχειρηματίες είναι δημιουργικοί όσον αφορά τη φροντίδα των παιδιών εκτός σχολείου, όμως η υπομονή τους έχει και όρια. Οι καθηγητές θέλουν να επιβάλουν έναν περιορισμό του ωραρίου διδασκαλίας τους και αισθάνονται έλλειψη σεβασμού

Η απεργία των Δανών δασκάλων μπαίνει στην τέταρτη εβδομάδα. Οι επιδράσεις για τους Δανούς είναι τεράστιες. Γιατί στη χώρα το σύνηθες είναι να εργάζονται και οι δύο γονείς. Έχουν συνηθίσει να είναι ελεύθεροι από τα παιδιά τους όλη τη μέρα. Τώρα πρέπει να παρεμβληθούν οι παππούδες. Ή οι επιχειρηματίες βρίσκουν δικές τους λύσεις για να στεγάσουν τα παιδιά.

Η επιχείρηση παιχνιδιών Lego επέτρεψε στους υπαλλήλους της ορισμένων τμημάτων ακόμη και να φέρνουν τα παιδιά τους στην εργασία τους και να τα εποπτεύουν κατά τη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου. Αν και «οφείλουν να επιτελούν σωστά την εργασία τους και να λαμβάνουν υπόψη τους τους άλλους υπαλλήλους» λέει ο μάνατζερ της Lego Roar Rude Trangbæk Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι δυνατόν να εποπτεύονται τα παιδιά στον εργασιακό χώρο. Τότε είναι αναγκασμένοι οι γονείς να παίρνουν άδειες. Παίρνουν εναλλακτικά γονικές άδειες. Όμως οι δυνατότητες των επιχειρηματιών και η υπομονή των Δανών έχουν όρια.

Από την 1 Απρίλη δεν πάνε στα σχολεία περίπου 875.000 μαθητές έως 16 χρόνων. Στις 2 Μάη διενεργούνται οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις για τους μεγαλύτερους μαθητές.

Οι Δανοί δάσκαλοι δεν παίρνουν στη διάρκεια της απεργίας μισθό. Μπορούν όμως να δανειστούν χρήματα με ελάχιστο τόκο από το απεργιακό ταμείο του συνδικάτου τους. Γι΄αυτό ενδιαφέρονται και οι εκπαιδευτικοί για τη λήξη της απεργίας.

Καταλυτικό για την απεργία των εκπαιδευτικών είναι μία διαμάχη αυτών και των τοπικών κυβερνήσεων σχετικά με το ωράριο των εκπαιδευτικών. Οι τοπικές κυβερνήσεις θέλουν να αφήσουν στους διευθυντές την απόφαση για το πόσες ώρες πρέπει να διδάσκουν οι εκπαιδευτικοί, ενώ έως τώρα το διδακτικό ωράριο ήταν καθορισμένο με τη συλλογική σύμβαση εργασίας στις 25 ώρες το ανώτατο .

Ο πραγματικός μέσος μισθός ενός εκπαιδευτικού λυκείου ανέρχεται σε περίπου 48000 κορώνες (περίπου 6400 ευρώ), αν και οπωσδήποτε το κόστος ζωής στη Δανία είναι υψηλό.

Οι εκπαιδευτικοί φοβούνται περισσότερη εργασία. «Σε καμιά χώρα της Ευρώπης δεν υπάρχει το απεριόριστο για το διδακτικό ωράριο» δηλώνει ο συνδικαλίστρια Dorte Lange. Πολλοί επίσης εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν το επάγγελμα λόγω των χαμηλών μισθών και του αυξημένου φόρτου εργασίας. «Το επάγγελμά μας τυγχάνει ελάχιστου σεβασμού» λέει η συνδικαλίστρια.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/

Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας (τόσο μακριά, τόσο κοντά…)

 Απόψεις  Comments Off on Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας (τόσο μακριά, τόσο κοντά…)
Feb 192013
 

Πιθανότατα, το πιο πολυσυζητημένο θέμα των ημερών να είναι ο τρόπος με τον οποίο το «κίνημα» των διαμαρτυρόμενων (ή αγανακτισμένων) θα καταφέρει να εφαρμόσει στην πράξη όσα αποφασίζονται από τις Συνελεύσεις, δηλαδή, το πώς θα υλοποιηθούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και πώς θα πραγματοποιηθούν τα αιτήματα, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και άλλα, που αναδεικνύονται μέσα από τις διαδικασίες αυτές.

Για άλλους, κύριο αίτημα του κινήματος είναι η «άμεση δημοκρατία», για άλλους η κατ’ αρχήν ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, για άλλους, ίσως, κατ’ αρχήν η μη εφαρμογή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος της Κυβέρνησης και για άλλους ένας συνδυασμός όλων αυτών ή/και κάτι άλλο (π.χ. μια πιο δίκαιη κοινωνία, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η τροποποίηση του Συντάγματος ή και η θέσπιση ενός νέου Συντάγματος, η διενέργεια δημοψηφίσματος κλπ.).

Πάντως, όλα τα αιτήματα που αναδεικνύονται ως τέτοια, από το κίνημα του τελευταίου μήνα, έστω κι αν, αναπόφευκτα, διατυπώνονται με βάση μία συγκεκριμένη πολιτική, ιδεολογική ή φιλοσοφική τοποθέτηση και κοινωνική – οικονομική καταγωγή (οι οποίες συχνά διαφέρουν), σκοπό έχουν να επιφέρουν μία, περισσότερο ή λιγότερο, ριζοσπαστική αλλαγή.

Πάντα φτάνουμε λοιπόν στο πώς θα πραγματοποιήσουμε όλα αυτά για τα οποία μιλάμε μεταξύ μας.

Και σ’ αυτό το επίπεδο της συζήτησης υπάρχουν πολλές προτάσεις και ιδέες, που τείνουν να δώσουν λύση στο ερώτημα, είτε με πιο γενικό τρόπο είτε με πιο αποσπασματικό: πορείες, συγκεντρώσεις, περικύκλωση της Βουλής, τοπικές συνελεύσεις, συνελεύσεις σε χώρους εργασίας, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, διαρκής ενημέρωση του κόσμου, υποστηρικτικές δραστηριότητες (π.χ καλλιτεχνικά δρώμενα) κλπ. και βέβαια, απεργίες, ή γενική απεργία διαρκείας.

Θα σταθώ στην τελευταία πρόταση η οποία έχει συζητηθεί και συζητείται συνέχεια (και) από τη Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, για κάλεσμα σε Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, προσπαθώντας να εστιάσω στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της προοπτικής και να αρχίσω μία συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί μία τέτοιας μορφής απεργία.

Κατ’ αρχήν, το δικαίωμα της απεργίας (το οποίο είναι ταυτόχρονα ατομικό και συλλογικό δικαίωμα αλλά και θεσμική εγγύηση) κατοχυρώνεται από την παρ. 2 του αρθρ.23 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή «Η απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων, ενώ στο επόμενο εδάφιο της παραγράφου αυτής τίθενται κάποιες εξαιρέσεις στο γενικό αυτό κανόνα, που αφορούν: α) την απαγόρευση της απεργίας στους δικαστές και β) τη θέση περιορισμών στο δικαίωμα προσφυγής σε απεργία των δημοσίων υπαλλήλων (με την ευρεία έννοια του δημοσίου τομέα) και όσων εργάζονται σε κάθε μορφές επιχειρήσεις «…που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου», ενώ στο τέλος αναφέρεται ότι «Οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να φθάνουν έως την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας ή την παρεμπόδιση της νόμιμης άσκησής του.».

Επίσης, αξίζει ν’ αναφερθεί ότι το δικαίωμα της απεργίας κατοχυρώνεται και από διεθνείς συμβάσεις (π.χ. Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων Ανθρώπου – Ε.Σ.Δ.Α. άρθρ.11).

Όταν μιλάμε για Πολιτική Απεργία, εννοούμε την απεργία της οποίας ουσιαστικός αποδέκτης είναι το κράτος και έχει ως σκοπό αιτήματα που κάμπτουν κατά κάποιο τρόπο, μία από τις 3 μορφές εξουσίας που κατοχυρώνονται συνταγματικά (άρθρο 26), δηλαδή τη νομοθετική, την εκτελεστική ή την δικαστική. Η Πολιτική Απεργία δεν έχει αποδέκτη τον εργοδότη (νομικό ή φυσικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου), τον αντισυμβαλλόμενο (σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο), ή κάποιο αφεντικό, δεν έχει συγκεκριμένα κλαδικά, επαγγελματικά ή ατομικά αιτήματα, αλλά, αντίθετα, προτάσσει ως κύρια αιτήματά της την μη-νομοθέτηση, μη-εφαρμογή, μη-εκτέλεση, δηλαδή την μερική ή ολική μη-άσκηση (ή αναστολή) κάποιας επιλογής ή απόφασης μίας εκ των τριών προαναφερόμενων μορφών εξουσίας.

Συνεπώς, σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία στη νομική επιστήμη, το αρθρ.23 παρ. 2 Σ. δεν καλύπτει την απεργία ως μέσο αντίστασης εναντίον κάθε προσπάθειας βίαιης κατάλυσης του Συντάγματος, αλλά η απεργία αυτή αντιμετωπίζεται αποκλειστικά από το άρθρ.120 παρ.4 Σ., δυνάμει του οποίου επιβάλλεται αντίσταση με κάθε μέσο στις περιπτώσεις αυτές, άρα και με απεργιακές κινητοποιήσεις κάθε μορφής.

Το αν και σε ποιο βαθμό οι, μετά Μνημονίου, πολιτικές επιλογές της συγκεκριμένης Κυβέρνηση αποτελούν ή όχι προσπάθεια βίαιης κατάλυσης του Συντάγματος και το αν μία Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας είναι, κατ’ ακολουθία, «νόμιμη» ή «μη νόμιμη» και αν υπάγεται στις διατάξεις του αρθρ.23 παρ.2 ή 120 παρ.4 του Συντάγματος, είναι όμως μία συζήτηση που περισσότερο αφορά τη θεωρητική νομική επιστήμη παρά την πραγματικότητα που ζούμε. Κι αυτό γιατί, όσο πιο μαζικό γίνεται ένα κίνημα, τόσο περισσότερο νομιμοποιείται, σε κάθε περίπτωση, να επιβάλλει το δικό του νέο δίκαιο, να «γεννήσει» δίκαιο (το οποίο βέβαια θα είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας πραγματικής, άμεσης, δημοκρατίας).

Με αυτή την έννοια, ακόμα και η νομιμότητα μίας επαναστατικής διαδικασίας και η κάθε επιμέρους επαναστατική πρακτική (όπως είναι και η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας) κρίνεται εκ του αποτελέσματος (αν δηλαδή επικράτησε ή όχι) με κύριο κριτήριο αφ’ ενός την μαζική συμμετοχή σ’ αυτή και αφ’ ετέρου την όσο το δυνατόν πιο μαζική αποδοχή του επαναστατικού «αποτελέσματος».

Η τάση που υπάρχει στις κοινωνίες (καλύτερα: στα μέλη μίας δεδομένης κοινωνίας) να έχουν μία μεταφυσική αντίληψη για το δίκαιο, είναι εντελώς λανθασμένη και δεν δικαιώνεται ιστορικά. Η κοινωνία η ίδια είναι αυτή που κάθε φορά αποφασίζει τί θεωρεί έννομο αγαθό και πώς το προστατεύει. Κάθε αντίληψη ότι υπάρχουν και νόμοι που ισχύουν αξιωματικά σε κάθε κοινωνία, έξω, πάνω και πέρα από αυτήν, αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής αντίληψης του δικαίου.

Η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, φαίνεται να είναι λοιπόν το ισχυρότερο όπλο που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή, και μάλιστα τόσο από ιδεολογική-πολιτική, όσο και από πρακτική άποψη.

Από πολιτική άποψη γιατί:

1.Είναι ίσως η μόνη επαναστατική πρακτική που το κράτος δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει χωρίς απίστευτες απώλειες. Φανταστείτε να μην δουλεύει απολύτως κανείς. Κλειστό το δημόσιο, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια. Μία χώρα χωρίς συγκοινωνίες και μεταφορές, με κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια, με κλειστά νοσοκομεία, με γιατρούς άφαντους, με κλειστά δικαστήρια λόγω απεργίας δικηγόρων και δικαστικών υπαλλήλων (γραμματέων), με κλειστά τα πάσης φύσεως εμπορικά καταστήματα, με κλειστά όλα τα εργοστάσια και όλες τις παραγωγικές μονάδες. Χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό (παρά μόνο για ελάχιστες ώρες), χωρίς επικοινωνίες… Και όλα αυτά χωρίς καμμία προοπτική εξόδου, χωρίς συμφωνημένη και γνωστή ημερομηνία αναστολής της απεργίας. Η οικονομική ζημιά που θα υποστούν κράτος και κεφάλαιο θα είναι ανυπολόγιστη (το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει με τις 24ωρες απεργίες που τους χαρίζει απλώς μεροκάματα).

Αυτοί που τώρα μας λένε π.χ. ότι ο δημόσιος τομέας είναι τεράστιος και ζημιογόνος, θα το νοσταλγήσουν σε ελάχιστες ώρες, ακριβώς επειδή όλος ο μηχανισμός στήριξής τους θα είναι απών και αυτοί θα βρεθούν στον αέρα…

Κυβέρνηση, Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ. θα χάσουν την ψυχραιμία τους μέσα σε ελάχιστες ώρες. Σε ελάχιστες μέρες θα έχουν λυγίσει.

2.Θα δημιουργήσει συνειδήσεις και θα (κατα)δείξει στον κόσμο τόσο τη δύναμή του όσο και το πόσο απαραίτητη είναι σε ένα κοινωνικό αγώνα, η αλληλεγγύη. Ταυτόχρονα θα αποτελέσει μία παρακαταθήκη για το μέλλον και ένα μάθημα πολιτικοποίησης, όχι μόνο όσων ζουν σ’ αυτή τη χώρα αλλά και όσων ζουν καθημερινά με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα, οπουδήποτε, δημιουργώντας, ενδεχομένως, μία διεθνή επαναστατική συνείδηση
3.Θα ξεπεράσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις στο βαθμό που αυτές είναι αναποτελεσματικές και διαπλεκόμενες ή παραπαίουσες μέσα στη γραφειοκρατία και θα αναδείξει, μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, νέους φορείς στους χώρους εργασίας.
4.Θα θέσει τις πραγματικές βάσεις για τη μετάβαση στο κύριο αίτημα των καιρών: την Άμεση Δημοκρατία.

Από πρακτική άποψη γιατί:

Σε κατάσταση Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας οι μόνοι που θα δουλεύουν είναι οι εργαζόμενοι (ή «εργαζόμενοι»…;) στα μέσα καταστολής. Σε κατάσταση χάους θα είναι σχεδόν αδύνατο να επιβληθούν στο λαό. Είναι άλλο πράγμα να πολιορκήσουν τη Βουλή ακόμα και 1.000.000 άνθρωποι (μία αποφασισμένη εξουσία είναι πιθανό να νικήσει αν π.χ. χρησιμοποιηθούν 30.000 αστυνομικοί και μερικές εκατοντάδες ασφαλίτες – προβοκάτορες που δεν θα διστάσουν να βγάλουν τ’ αυτόματα) συγκεντρωμένοι σε ένα μέρος και άλλο να παραλύσει μία χώρα ολόκληρη με έναν τρόπο τόσο καταλυτικό και ο καθένας ν’ αντιστέκεται τόσο ειρηνικά όσο μόνο ένας «τεμπέλαρος» (που αρνείται να δουλέψει) μπορεί…

Εκτός από αυτό, οι δυνάμεις καταστολής, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσουν να καταστείλουν μία εξέγερση που θα έχει χιλιάδες πυρήνες (π.χ. τις απεργιακές επιτροπές που θα διαφυλάσσουν κάθε εργασιακό χώρο).

Κι εδώ φτάνουμε στο τελευταίο ζήτημα: Πώς μπορεί να οργανωθεί μία τόσο μαζική απεργία διαρκείας και μάλιστα σε καιρούς απίστευτης φτώχειας, κοινωνικής ομηρίας και εργασιακής τρομοκρατίας;

Με δεδομένο ότι συνδικάτα και τα κόμματα δεν θέλουν ή/και δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, απομένει σ’ εμάς, να προετοιμάσουμε με κάθε τρόπο τον κόσμο ώστε να συμμετέχει καθολικά σε μία Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας.

Είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ίσως το τελευταίο παράδειγμα πολιτικής απεργίας στην Ευρώπη να πρέπει να το ψάξουμε στον Μάη του 1968 και στην Ελλάδα μάλλον πρέπει να ανατρέξουμε στις αρχές του εμφυλίου πολέμου (διορθώστε με αν κάνω λάθος), ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι και πολλές οι περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκε μία τέτοια απεργία.

Οι Λαϊκές Συνελεύσεις στις 70 περίπου πόλεις της χώρας, δεν φαίνεται ακόμα να έχουν τέτοια οργανωτική δύναμη ώστε να υποκινήσουν άμεσα τον κόσμο σε μία τόσο ριζοσπαστική ενέργεια.

Από την άλλη πλευρά, μέρα με τη μέρα, η ιδέα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, συζητείται όλο και περισσότερο από χιλιάδες ανθρώπους. Είναι ίσως η πιο συχνή φράση που θ’ ακούσει κανείς αν κάνει μία βόλτα ανάμεσα σε όσους συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Σε ένα λαό που κοιμάται βαθιά για τουλάχιστον 30-35 χρόνια, το να είναι το πρώτο θέμα συζήτησης (έστω και υπό τη μορφή ονείρου θερινής νυκτός…) μέσα σε 26 μέρες, δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αγνοηθεί.

Σε συνδυασμό με άλλες προτάσεις που γίνονται καθημερινά και αφορούν το πώς θα καταφέρουμε όσα επιδιώκουμε, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν, οι Συνελεύσεις και ο καθένας μας ξεχωριστά, πρέπει να δώσουμε έναν πολυεπίπεδο αγώνα προκειμένου να πείσουμε την κοινωνία ότι η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας είναι η πιο δραστική και σίγουρη λύση.

Συνεπώς, θα πρέπει να υπάρξει ενημέρωση σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε επαγγελματικό κλάδο κλπ. όσον αφορά:
-το τί σημαίνει «συμμετέχω σε Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας»
-τί προσπαθώ να καταφέρω με αυτό τον τρόπο
-ως που πρέπει να φτάσω προκειμένου να την προασπίσω

Οι απαντήσεις υπάρχουν μέσα μας.

Ενδεικτικά αναφέρω τις πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό:

-Δημιουργία ταμείων από τις Συνελεύσεις για κυκλοφορία φυλλαδίων, για κυκλοφορία αυτοκινήτων που θα μεταδίδουν μηνύματα και καλέσματα σε κάθε γειτονιά και εργασιακό χώρο, για καταχώριση πληρωμένων σχετικών ανακοινώσεων σε μεγάλες εφημερίδες της Ελλάδας και της Ευρώπης, με τις οποίες θα αναλύεται το σκεπτικό που οδήγησε σε μία τέτοια απόφαση,
-Δημιουργία απεργιακών επιτροπών με σκοπό να διαφυλάξουν με οποιοδήποτε μέσο την τήρηση της απεργίας από όλους (όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο, κυρίως, επικρατεί εργοδοτική τρομοκρατία, θα πρέπει να είναι σαφές, εκ των προτέρων, ότι δεν θα επιτραπεί με κανένα τρόπο σε κανένα απολύτως εργοδότη, «μικρό» ή «μεγάλο» να εκβιάσει κανένα απολύτως εργαζόμενο, και ότι οι απεργιακές επιτροπές είναι αποφασισμένες να επιβάλλουν την απόφαση της κοινωνίας για Πολιτική απεργία με απόλυτη αποφασιστικότητα).

Ακόμα κι αν περάσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα από τη Βουλή, το παιχνίδι δεν θα έχει χαθεί, αρκεί ν’ αρχίσουμε από τώρα να οργανώνουμε την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας και να προσηλωθούμε στον απόλυτα συγκεκριμένο αυτό στόχο μας.

Διαφορετικά (κι αυτό αφορά όσους πιστεύουν ότι μία τέτοια πρακτική είναι αδύνατη), πολύ σύντομα, το μόνο δικαίωμα που θα μας έχει απομείνει είναι αυτό που οι νεοφιλελεύθεροι λένε με περισπούδαστο ύφος σε σχετικές συζητήσεις, όταν κάποιος μιλάει για το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της απεργίας, ότι δηλαδή υπάρχει και «το δικαίωμα της μη συμμετοχής στην απεργία…».

Ας σκεφτούμε σε ποια θέση βρισκόμαστε σήμερα και ας σκεφτούμε ποιά δικαιώματά μας οφείλουμε να υπερασπίσουμε. Μπορεί να φαίνεται σε πολλούς ότι τα αιτήματά μας είναι απραγματοποίητα αλλά, όσο μακριά είναι, άλλο τόσο είναι εύκολο να φτάσουμε κοντά στην πραγματοποίησή τους, αρκεί να είμαστε αποφασισμένοι ως προς τι θέλουμε και πώς θα το διεκδικήσουμε. Διαφορετικά θα φτάσουμε να το προσπαθούμε απροετοίμαστοι, όταν, μέσα στους επόμενους μήνες, πολλοί από εμάς δεν θα έχουμε ρεύμα, νερό, στέγη και ένα πιάτο φαγητό.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://eagainst.com/articles/

Απεργιών συνέχεια για τα αεροδρόμια Ντίσεντολφ και Κολωνίας

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Απεργιών συνέχεια για τα αεροδρόμια Ντίσεντολφ και Κολωνίας
Jan 262013
 

Τα δύο μεγάλα γερμανικά αεροδρόμια, του Ντίσελντορφ και της Κολωνίας-Βόννης πλήττει για δεύτερη συνεχή ημέρα η απεργία του προσωπικού ασφαλείας

Στο αεροδρόμιο του Ντίσελντορφ, 80 πτήσεις έχουν ματαιωθεί από το πρωί, οι περισσότερες των αεροπορικών εταιρειών Air Berlin και Lufthansa, ανακοίνωσε εκπρόσωπος του αεροδρόμιου υπενθυμίζοντας ότι χθες υπήρξαν 50 ματαιώσεις πτήσεων.

Στο Αεροδρόμιο της Κολωνίας-Βόννης, 28 πτήσεις έχουν ματαιωθεί μέχρι στιγμής επί των 195 προγραμματισμένων. Ωστόσο η κατάσταση είναι λιγότερο τεταμένη σε σχέση με χθες, καθώς οι επιβάτες έχουν ειδοποιηθεί και έχουν λάβει τα μέτρα τους.

Το προσωπικό ασφαλείας είναι επιφορτισμένο με τον έλεγχο των αποσκευών και τον σωματικό έλεγχο των επιβατών πριν από την επιβίβαση. Σημειώνεται ότι την απεργία κήρυξε το συνδικάτο Vendi στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων για το μισθολογικό καθεστώς. Ζητούν αύξηση μισθών κατά 30%.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σήμερα το δεύτερο απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Σήμερα το δεύτερο απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας
Feb 252012
 

Οι εργαζόμενοι της “Ελευθεροτυπίας” επιστρέφουν με το δεύτερο απεργιακό φύλλο (το οποίο κυκλοφορεί σήμερα, Σαββάτο 25 Φεβρουαρίου) μετά από απόφαση της συνέλευσης τους στις 20/2. Υπενθυμίζουμε ότι το πρώτο απεργιακό φύλλο (της 15ης Φεβρουαρίου 2012) των εργαζομένων της “Ελευθεροτυπίας” ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις καθώς πουλήθηκαν περισσότερα από 31.000 φύλλα πανελλαδικά.

 

Έκαψαν σβάστικα στο Σύνταγμα-Χρήση χημικών από την αστυνομία

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Έκαψαν σβάστικα στο Σύνταγμα-Χρήση χημικών από την αστυνομία
Feb 072012
 

Εκτεταμένα επεισόδια σημειώθηκαν γύρω στη μία μετά το μεσημέρι έξω από το κτίριο της Βουλής όταν ομάδες διαδηλωτών προσπάθησαν να εισβάλουν στο κοινοβούλιο.

Οι διαμαρτυρόμενοι φώναζαν συνθήματα “παραιτήσου”, “δημοκρατία εδώ και τώρα”, “αφήστε το λαό να μπει στη Βουλή, να αποδείξουμε δημοκρατία τι θα πει” και εξαπέλυσαν το χαρακτηρισμό “γερμανοτσολιάδες” προς τους αστυνομικούς.

Στα σκαλιά της Βουλής μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη σημειώθηκαν συμπλοκές μεταξύ διαδηλωτών και αντρών των ΜΑΤ, ενω σύμφωνα με πληροφορίες υπήρξαν και μικροτραυματισμοί.

Κάποιοι διαδηλωτές έκαψαν μια γερμανική σημαία ενώ παρέδωσαν στις φλόγες και μια σημαία με τη ναζιστική σβάστικα.

Οι διαδηλωτές απωθήθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες έκαναν και χρήση χημικών. Το …ξέσπασμα της βροχής ουσιαστικά διέλυσε, γύρω στις δύο μετά το μεσημέρι τη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 24ωρης απεργίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ

πηγή: http://www.protothema.gr/