Θοδωρής Σδούκος: «εδώ έχει συμπυκνωθεί όλη η βαρβαρότητα των αλλαγών»

 Απόψεις  Comments Off on Θοδωρής Σδούκος: «εδώ έχει συμπυκνωθεί όλη η βαρβαρότητα των αλλαγών»
Jul 152013
 

Η Δημόσια Υγεία νοσεί και τα Κοινωνικά Ιατρεία δεν επαρκούν για να τη γιατρέψουν

 

Θοδωρής Σδούκος

συνέντευξη στον Στέφανο Σίσκο

 

Ατέλειωτες ουρές από κόσμο που θέλει να πάρει τα φάρμακά του και δεν μπορεί, έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού και υλικών και πολλά άλλα προβλήματα συνθέτουν τη θλιβερή εικόνα του δημόσιου υγειονομικού συστήματος σήμερα στην Ελλάδα.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα στον χώρο της υγείας είναι η αδυναμία πρόσβασης των ανασφάλιστων ακόμα και σε αυτό το, εξαθλιωμένο πλέον, δημόσιο νοσοκομείο, μια κατάσταση η οποία καλύπτεται εν μέρει μόνο από τα κοινωνικά ιατρεία. Αυτό υποστηρίζει ο Θοδωρής Σδούκος που μίλησε γι’ αυτή την εικόνα διάλυσης αποκλειστικά στον ΧΡΟΝΟ. Ο Θ. Σδούκος είναι γενικός ιατρός στο Κέντρο Υγείας της Μηχανιώνας, από τους πρωτεργάτες στη δημιουργία Κοινωνικών Ιατρείων, και σήμερα προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του και στο Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης. «Το δημιουργήσαμε επειδή διαπιστώσαμε την ανάγκη που έχουν οι ανασφάλιστοι αλλά και οι μετανάστες».

 

— Τι είναι όμως και πώς λειτουργεί ένα Κοινωνικό Ιατρείο; 

«Τα κοινωνικά ιατρεία καλούνται να καλύψουν το σκέλος της πρωτοβάθμιας νοσηλευτικής φροντίδας. Στην ουσία είναι αυτοδιαχειριζόμενα ιατρεία με εθελοντικό προσωπικό. Το πόσο μεγάλα είναι και πόσο εκτεταμένες υπηρεσίες παρέχουν αλλά και το πώς οργανώνονται ή ποιος παίρνει τις αποφάσεις, δεν είναι καθορισμένο», επισημαίνει ο Θ. Σδούκος.

«Στη Θεσσαλονίκη είμαστε μια αυτοδιαχειριζόμενη πρωτοβουλία. Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης μας παραχώρησε έναν χώρο. Δεν πληρώνουμε νοίκι και μας πληρώνουν και τη θέρμανση. Οι αποφάσεις παίρνονται από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων του Κοινωνικού Ιατρείου, στην οποία συμμετέχουν όλοι – από τον καθαριστή ή εκείνον που κάνει γραμματειακή υποστήριξη μέχρι και τους γιατρούς. Δουλεύουμε σε μια βάση ισοτιμίας δηλαδή, χωρίς διοικητικά συμβούλια, χωρίς καμία επίσημη θεσμική κάλυψη, χωρίς φυσικά να πληρώνεται κανείς για οτιδήποτε. Τα φάρμακα και η χρηματοδότηση για τα υλικά (σύριγγες, γάζες, όλα…) που δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε, συγκεντρώνονται με τη βοήθεια κοινωνικών συλλόγων. Το Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης ακολουθεί, με άλλα λόγια, ένα καθαρά αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο, αυτοοργανωμένο και χωρίς ιεραρχίες. Υπάρχουν όμως κάποια άλλα που είτε έχουν τεθεί υπό την αιγίδα των Ιατρικών Συλλόγων είτε έχουν σχέση με την Εκκλησία. Υπάρχει και το Μητροπολιτικό Ιατρείο του Ελληνικού που έχει σχέση με την επίσημη δημοτική αρχή. Είναι γεγονός ότι στην επαρχία, όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, χρειάζεται μια θεσμική κάλυψη. Σήμερα υπάρχουν Κοινωνικά Ιατρεία από την Κρήτη μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από την Ηγουμενίτσα μέχρι τη Ρόδο. Αυτά είναι που προσπαθούν να κρατήσουν όρθιο τον κόσμο μέσα στην κρίση. Αυτά συγκροτούν ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα υγείας, που βάζει ένα ζήτημα μοντέλου για το αυριανό σύστημα υγείας και ειδικά για την πρωτοβάθμια φροντίδα που τόσα χρόνια δεν την είχαμε αν και θα έπρεπε. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να κρατήσουμε ζωντανές τις έννοιες της δωρεάν παροχής υπηρεσίας, της αυτοδιαχείρισης και της συμμετοχής όλων –και των ασθενών– στη λήψη αποφάσεων…»

 

— Πώς διαμορφώνεται τελικά η γενικότερη κατάσταση όσον αφορά τις ελλείψεις σε υλικά και ιατρικό προσωπικό; 

«Η κατάσταση παραμένει τραγική. Δεν προλαβαίνουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η έλλειψη προσωπικού που ήταν ήδη μεγάλη πριν από την κρίση, έχει γίνει τεράστια τώρα. Είχαμε ζητήσει προσλήψεις και τελικά υπήρξε μείωση προσωπικού, με αποτέλεσμα η δουλειά να μην μπορεί να βγει. Λείπουν υλικά, λείπουν αναισθησιολόγοι, δεν μπορούν να βρεθούν χειρουργεία. Στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. οι γιατροί είναι ελάχιστοι και προσπαθούν να καλύψουν 7.000.000 ασφαλισμένους. Το σύστημα έχει διαλυθεί εξαιτίας της μειωμένης χρηματοδότησης και παράλληλα παραμένει άλυτο το ζήτημα της νοσηλείας των ανασφάλιστων».

Ο κόσμος, ο απλός, ο φτωχός, που ούτε έχει τα μέσα να πληρώσει για τα φάρμακά του ούτε έχει πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας, έχει αυξηθεί δραματικά. Ο Θοδωρής Σδούκος μιλάει για 3.000.000 ανθρώπους για τους οποίους δεν υπάρχει πρόγραμμα. «Σαν να τους λένε: “Πήγαινε πέθανε”. Κυριαρχεί η μέγιστη συνθήκη βαρβαρότητας». Όπως εξηγεί, «Ένας ανασφάλιστος που χρειάζεται εξετάσεις καλείται να πληρώσει εκατοντάδες ευρώ. Αν χρειαστεί νοσηλεία, πάμε στα χιλιάδες ευρώ. Η ειρωνεία είναι ότι στους άπορους προσφέρεται η νοσηλεία, όμως μετά τους έρχεται λογαριασμός. Τα κλειστά νοσήλια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Για παράδειγμα, το κόστος μιας επέμβασης για μπάι-πας ανέρχεται στα 3.500 ευρώ, για σκωληκοειδίτιδα στα 1.200, ενώ για έναν πολυτραυματία το κόστος νοσηλείας φτάνει στα 10.000 ευρώ. Πού να τα βρει ο άνεργος ή ο φτωχός; Και όμως, θα του ζητηθεί να τα δώσει από την τσέπη του».

 

— Γιατί γίνεται αυτό;

«Σήμερα ο Έλληνας πολίτης καλείται να πληρώσει 5 ευρώ για την επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία οποιουδήποτε νοσοκομείου, είτε είναι ασφαλισμένος είτε όχι. Από την εποχή Λοβέρδου συμβαίνει αυτό. Το αντίτιμο ήταν 3 ευρώ αλλά αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές έγινε 5 ευρώ. Ενώ όμως υπάρχει εγκύκλιος που εξαιρεί τα επείγοντα περιστατικά και διάφορες κατηγορίες νοσηλευομένων, στην πράξη οι σχετικές υπηρεσίες τα ζητούν ακόμη και από χρόνιους αρρώστους ή επείγοντα και γενικά από κατηγορίες του πληθυσμού που θα μπορούσαν να εξαιρεθούν. Αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί διοικητές νοσοκομείων απειλούν τους υπαλλήλους πως θα απολυθούν αν δεν υπάρχουν έσοδα, αφού… “θα κλείσει το νοσοκομείο”, κι έτσι σε αρκετές περιπτώσεις τους ωθούν έμμεσα να γίνουν “βασιλικότεροι του βασιλέως”».

 

— Πρόκειται για μια ιδιότυπη οικονομική διαχείριση…

«… που επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Το τηλεφωνικό κέντρο του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., για παράδειγμα, δόθηκε με κυβερνητική εντολή σε ιδιωτικές εταιρείες κι έτσι ακόμη και το να κλείσει κανείς ραντεβού έχει καταντήσει να κοστίζει πιο ακριβά. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη φύλαξη των νοσοκομείων με βάση έναν παλιότερο νόμο από εποχής Αλέκου Παπαδόπουλου. Εξακολουθεί να δίνεται σε ιδιωτικές εταιρείες και δεν πρόκειται να προσληφθούν μόνιμοι υπάλληλοι ακόμα κι αν κοστίζει ακριβότερα. Πρωτοφανές. Χρόνια φωνάζουμε εμείς μέσω των ενώσεων πως είναι σκανδαλώδες να δίνονται τα πάντα σε ιδιώτες, όμως ούτε άκουγε ούτε ακούει κανείς».

Τα παραπάνω φαινόμενα δεν παρουσιάζονται μόνο στη Θεσσαλονίκη. «Μέσα στο γενικό χάλι, τα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης έχουν υποστεί μια μείωση της χρηματοδότησής τους πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με αυτά της Αθήνας. Η γενική εικόνα όμως είναι παραπλήσια σε όλα τα νοσηλευτικά κέντρα της χώρας. Στο Ιπποκράτειο, για παράδειγμα, είχαμε ένα περιστατικό όπου δεν χειρουργούνταν ένας άνθρωπος για γάγγραινα στο πόδι επειδή δεν είχε να πληρώσει. Όταν η κατάστασή του έφτασε στο απροχώρητο κι έπαθε σηψαιμία, μπήκε στο χειρουργείο και υπέστη ακρωτηριασμό από τον μηρό. Αν είχαν παρέμβει έγκαιρα θα είχε βγει με κομμένα το πολύ κάποια δάχτυλα. Αλλά αυτός ο άνθρωπος κατέληξε στην εντατική με επιπλοκές και πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια. Στα ιατρικά χρονικά θα καταγραφεί ως ένα περιστατικό παθολογικών αιτίων, ενώ στην ουσία πρόκειται για μια δολοφονία με θύτη την κρίση. Είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα σε εκατοντάδες παρόμοια. Ένα περιστατικό που το αντιληφθήκαμε ανάμεσα σε τόσα που δεν γνωρίζουμε, αφού άλλοι συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στα σπίτια τους αβοήθητοι».

Όλα αυτά, καταλήγει ο Θοδωρής Σδούκος, συγκροτούν μια κατάσταση μέσα στην οποία δεν μπορείς να δουλέψεις. «Το 1980 ο τομέας της δημόσιας υγείας λειτουργούσε καλύτερα απ’ ό,τι τώρα. Η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη από εκείνη που επικρατούσε πριν δημιουργηθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και όσοι παραμένουν στο σύστημα, κάνουμε απλώς συντήρηση των ελαχίστων δυνατοτήτων μας. Μοιάζει να έχει συμπυκνωθεί στον τομέα της υγείας όλη η βαρβαρότητα των αλλαγών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια… Χάνουμε οι ασφαλισμένοι παροχές και δεν έχουν τίποτα οι ανασφάλιστοι. Και το χειρότερο είναι ότι πρόκειται για ανελαστικό θέμα: με μια αλλαγή πολιτικής κάποιος μπορεί να βρει δουλειά, αλλά το να χάσει τη σωματική του ακεραιότητα επειδή δεν έχει να πληρώσει ένα χειρουργείο είναι εγκληματικό».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.chronosmag.eu/

O ΕΟΠΥΥ αφήνει 4χρονο παιδί να πεθάνει!

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on O ΕΟΠΥΥ αφήνει 4χρονο παιδί να πεθάνει!
Aug 252012
 

Χωρίς αντανακλαστικά αποδεικνύεται ότι είναι -για άλλη μια φορά- το κράτος. Αυτή τη φορά ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) δείχνει την αναλγησία του στο πρόσωπο ενός 4χρονου αγοριού που πάσχει από μια σπάνια πάθηση αφήνοντάς τον χωρίς φάρμακα με κίνδυνο της ζωής του.

Ο 4χρονος Άγγελος πάσχει από Τυροσιναιμία τύπου 1. Πρόκειται για κληρονομικό μεταβολικό νόσημα και στην Ελλάδα υπάρχει ένας ακόμα ασθενής ενώ σε όλο τον κόσμο μόλις 200.000. Ο μικρός εξαιτίας αυτής της σπάνια ασθένειας δεν μπορεί να μεταβολίσει τις πρωτεΐνες κι έτσι δεν μπορεί να φάει κρέας, γαλακτοκομικά, ψάρια κ.α. Ο μόνος τρόπος είναι να παίρνει συνθετικές πρωτεΐνες για τις οποίες κάθε μήνα θα πρέπει να πληρώνει η οικογένειά του 1.300 ευρώ, τη στιγμή που εργάζεται μόνο ο πατέρας του παιδιού και τα έσοδά τους είναι 900 ευρώ το μήνα!

«Αν το παιδί μου δεν πάρει τα φάρμακά του τότε θα πάθει κύρωση του ήπατος» είπε στους UR η μητέρα του Άγγελου. Για ευνόητους λόγους δεν δημοσιεύουμε τα στοιχεία της οικογένειας τα οποία είναι στη διάθεση μας. Η οικογένεια καλυπτόταν μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο από το ταμείο ΤΥΔΚΥ των δημοτικών υπαλλήλων και μέχρι τότε δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα στην κάλυψη των φαρμάκων και των εξετάσεων που πρέπει να κάνει ο 4χρονος γιός της. Από τον περασμένο Ιανουάριο όμως  η απορρόφηση του ΤΥΔΚΥ από τον ΕΟΠΥΥ άλλαξε τα δεδομένα.

«Δυστυχώς ο ΕΟΠΥΥ δεν καλύπτει πια τα φάρμακα επειδή τα θεωρεί συμπληρώματα διατροφής. Έχω στείλει επιστολή και στον Οργανισμό και σε άλλους φορείς, έχω προσπαθήσει να μιλήσω μαζί τους όμως δεν έχουμε καμία απάντηση και δεν ξέρω τι να κάνω» είπε η μητέρα του παιδιού.

Εκτός όμως από αυτό η οικογένεια έχει να αντιμετωπίσει και τις ελλείψεις του Ιπποκράτειου νοσοκομείου.«Το Ιπποκράτειο έχει τη μοναδική κλινική σε ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα που ασχολείται με τέτοιες σπάνιες παθήσεις. Κάποιες φορές δεν έχει τα αντιδραστήρια που απαιτούνται για τις αιματολογικές εξετάσεις ενώ πρόσφατα η μοναδική γιατρός που υπήρχε για να εξετάζει το παιδί βγήκε στη σύνταξη και δεν έχει αντικατασταθεί. Αντιλαμβάνεσθε τι περνάμε» κατάληξε η μητέρα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.unitedreporters.gr/

Η διαπόμπευση ως κοινωνική προσφορά, ο εκφασισμός ως επένδυση

 Απόψεις  Comments Off on Η διαπόμπευση ως κοινωνική προσφορά, ο εκφασισμός ως επένδυση
May 022012
 

Είχαν φανεί από αρκετά νωρίς τα σημάδια της πρόθεσης του Ανδρέα Λοβέρδου να παίξει το χαρτί του ρατσισμού για να δικαιολογήσει την κατάρρευση του συστήματος υγείας και των όποιων κοινωνικών δομών είχαν απομείνει -με ευθύνη της κυβέρνησής του και πρώτα απ’όλα, του ίδιου- παρουσιάζοντας για θύτες, τα θύματα της ανθρωπιστικής κρίσης που παρατηρείται στο κέντρο τις Αθήνας. Μετά τις σποραδικές του δηλώσεις ότι για την κατάρρευση του εθνικού συστήματος υγείας, φταίνε τάχα οι παράνομοι μετανάστες που συρρέουν στα νοσοκομεία και κλέβουν τις υπηρεσίες από τους Έλληνες-σπέρνοντας φυλετικό μίσος τη στιγμή που όλο και περισσότεροι Έλληνες αποκλείονταν από το σύστημα δημόσιας υγείας- τον είδαμε να υιοθετεί και όσα κάποτε λέγονταν μόνο στις μεταναστοφαγικές εκπομπές του Κώστα Χαρδαβέλλα: ότι στην Αθήνα υπήρχε μία «υγειονομική βόμβα, έτοιμη να σκάσει», «η βόμβα της λαθρομετανάστευσης». Οπότε, πριν από 5 μήνες περίπου, ο Υπουργός Υγείας ένιωσε την ανάγκη να μας «ενημερώσει» ότι οι μετανάστες μας μεταδίδουν ασθένειες που είχαν σχεδόν εκλείψει στη χώρα μας, όπως ελονοσία και φυματίωση.

Βέβαια, ο υπουργός υγείας θα έπρεπε να τα έβγαζε όλα αυτά από το μυαλό του, μια και τα επιδημιολογικά στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ τον διέψευδαν οικτρά: Τα κρούσματα φυματίωσης μειώνονται σταθερά, μια και από 669 το 2008 (250 σε ξένους) έφτασαν τα 490 με 229 σε αλλοδαπούς, το 2010. Όσο για την ελονοσία, η οποία δε μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, είχαμε συνολικά 40 κρούσματα το 2011, η πλειοψηφεία των οποίων παρατηρήθηκαν στο νομό Λακωνίας, με την Αττική να μετράει μόλις δύο περιπτώσεις. Αλλά κύριο πιάτο στη ρητορική του ανήσυχου για τη δημόσια υγεία υπουργού, αποτέλεσε η πρωτοφανής αύξηση φορέων HIV/AIDS που παρατηρήθηκε το 2011, πράγμα που του έδωσε το έναυσμα να χαρακτηρίσει «μεγάλο πρόβλημα της πόλης την αδήλωτη παράνομη πορνεία και τη σχέση της με το πρόβλημα της διάδοσης του AIDS», αλλά και να συνδέσει την πορνεία γενικά με τη μετανάστευση ειδικά, λέγοντας ότι η η μετάδοση γίνεται «από την παράνομη μετανάστρια στον Ελληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια» και να ζητήσει να απελαύνονται οι ιερόδουλες φορείς, κάτι σαν ιδιώνυμο της ασθένειας δηλαδή. Kαι πάλι, τα επιδημιολογικά στοιχεία έλεγαν μια διαφορετική ιστορία:  Η κοινωνική ομάδα στην οποία παρουσιάστηκε αξιοσημείωτη αύξηση κρουσμάτων, ήταν οι χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών και αυτό συνέπεσε με το γεγονός ότι σταμάτησαν να παρέχονται δωρεάν σύριγγες στους χρήστες. Υπήρξαν αρκετοί που υποστήριξαν τότε ότι η επικοινωνιακή τακτική του υπουργού είχε κάτι από Ναζιστικού τύπου προπαγάνδα, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, θεωρήθηκαν υπερβολικοί ή και γραφικοί.

Πριν από δύο μέρες ανακοινώθηκε ότι Ρωσίδα ιερόδουλη βρέθηκε θετική στον ιό HIV κατά την διάρκεια υγειονομικών ελέγχων από κλιμάκιο του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η οροθετική γυναίκα εργαζόταν σε οίκο ανοχής που συνέχιζε να λειτουργεί, παρόλο που είχε σφραγισθεί 7 φορές από τις Δημοτικές Αρχές τα τελευταία δύο χρόνια, πράγμα που περιλαμβάνεται στην ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον της, μαζί με την κατηγορία της βαριά σκοπούμενης σωματικής βλάβης, παρόλο που η ίδια υποστήριξε ότι δε γνώριζε ότι είχε προσβληθεί από τον ιό. Κάπου εκεί ήρθε κι η εισαγγελική διάταξη, σε εφαρμογή της οποίας, η αστυνομία δημοσίευσε τα στοιχεία αλλά και φωτογραφίες της ιερόδουλης, χωρίς άδεια από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, υποτίθεται με γνώμονα την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Εύλογα αναρωτιέται κανείς τι είδους προστασία του κοινωνικού συνόλου απαιτείται που να μην έχει ήδη εξασφαλιστεί με τη σύλληψη της 22χρονης κοπέλας. Όσο για την ανάγκη ενημέρωσης των πελατών που ενδέχεται να ήρθαν σε απαφή μαζί της, ώστε να εξεταστούν, προφανώς αρκούσε και με το παραπάνω η δημοσίευση των στοιχείων του οίκου ανοχής σε συνδυασμό με τη χρονική περίοδο που η κοπέλα εργαζόταν εκεί.

Βέβαια, καμία περίπτωση δεν υπήρχε να θεωρηθούν «υγειονομικές βόμβες» και να δημοσιοποιηθούν τα στοιχεία και τα πρόσωπά όσων πελατών της βρεθούν θετικοί στον ιό, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για άτομα που το πιθανότερο είναι ότι απαιτούν να κάνουν σεξ με πόρνες χωρίς προφυλακτικό. Η πρωτοφανής -για ευνομούμενη, υποτίθεται, πολιτεία- αλλά και νομικά αβάσιμη διαπόμπευση, θα περιοριστεί ασφαλώς στη Ρωσίδα πόρνη, διαπόμπευση που τεκμηριώνεται πάνω απ’όλα μέσω του τρόπου που η είδηση καλύφθηκε από τα μμε, με τις φωτογραφίες της γυναίκας να διανθίζονται με αηδιαστικά σχόλια όπως «μετέτρεψε τη ζωή εκατοντάδων ανδρών σε κόλαση», «πίσω από τα γαλανά της μάτια και τις εντυπωσιακές αναλογίες της κρυβόταν μια θανατηφόρα παγίδα», «έχει σπείρει τον τρόμο και τον πανικό στα άτομα που πέρασαν από το κρεβάτι της», οι οποίοι προφανώς θεωρούνται ανεύθυνοι και ανυποψίαστα θύματα. Θα έλεγε κανείς ότι ο στιγματισμός αυτός αποτελούσε μια ευγενική προσφορά του Ανδρέα Λοβέρδου προς όσους άντρες θέλουν να μπορούν να κάνουν άφοβα σεξ με πόρνες χωρίς προφυλακτικό, αν δεν υποψιαζόταν ότι ήταν απλώς μια πολιτική απόφαση προς επιβεβαίωση όσων ρατσιστικών δήλωνε πριν από λίγους μήνες, ένα «Είδατε; Σας τά’λεγα εγώ, το AIDS μεταδίδεται από τις μετανάστριες πόρνες». Και όντως, ο υπουργός δεν έχασε την ευκαιρία να δηλώσει: «Είχα προειδοποιήσει στους πιο υψηλούς τόνους ότι το AIDS αυξάνεται δραματικά στη χώρα μας και ότι ένα μέρος του προβλήματος προκύπτει από τη λαθρομετανάστευση και την αδήλωτη πορνεία».

Και φτάνουμε στο σημείο όπου παγιώνεται άλλη μια μέθοδος εκφασισμού της Ελληνικής κοινωνίας, με τη δημοσίευση στοιχείων οροθετικών ιερόδουλων να θεωρείται πια η ενδεδειγμένη αντίδραση του κρατικού μηχανισμού. Έτσι, σήμερα είχαμε τη δημοσίευση στοιχείων και φωτογραφιών άλλων 11 οροθετικών ιερόδουλων. Η κατηγορία, ίδια: «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη σε βάρος αγνώστου αριθμού προσώπων». Το μόνο «γνωστό» είναι ότι αυτές φταίνε πάλι για όλα. Οι φωτογραφίες σοκάρουν τον κάπως παρατηρητικό θεατή, δείχνοντας γυναίκες σε κακή κατάσταση, ίσως υποσιτισμένες, άλλες άστεγες, οι περισσότερες με σημάδια στα πρόσωπα, στα χέρια, στα σώματά τους. Κακομεταχείριση; Χρήση ουσιών; Λοιμώξεις λόγω AIDS; Ποιος νοιάζεται. Αρκεί που ευηπόληπτοι Ελληναράδες θα ησυχάσουν τελικά στη σκέψη ότι μπορούν να συνεχίσουν ψωνίζουν άφοβα πόρνες, προσφέροντας κάτι έξτρα για «ακάπωτο», χωρίς φόβους ότι μπορεί να κολλήσουν κάτι και χωρίς να τους τρίξει κανείς τα δόντια. Η ειρωνία; Εννιά στις έντεκα από τα νέα θύματα αυτής της προεκλογικής φασιστικής υστερίας που υπαγορεύει τη διαπόμπευση ιερόδουλων, είναι Ελληνίδες. Ίσως τελικά ο Ανδρέας Λοβέρδος αναγκαστεί να βγει και να δηλώσει ότι το AIDS δε μεταδίδεται από την ξένη πόρνη στην Ελληνική οικογένεια. Αλλά μάλλον η παρατηρητικότητα της εξουσίας είναι πολύ κτηνωδώς επιλεκτική για τέτοιες παραδοχές.

Αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει τώρα, αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.

ΠΗΓΗ: parallhlografos.wordpress.com/