Χάριζαν δάνεια σε πολιτικούς οι κυπριακές τράπεζες

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Χάριζαν δάνεια σε πολιτικούς οι κυπριακές τράπεζες
Mar 292013
 

Κυπριακές τράπεζες διέγραφαν συστηματικά δάνεια που είχαν λάβει πολιτικοί από τα τρία μεγάλα κόμματα (εκτός ΕΔΕΚ και Οικολόγων) , συγγενικά τους πρόσωπα -μέσω εταιριών-, καθώς και στελέχη της δημόσιας διοίκησης, αποκαλύπτει σε σημερινό του δημοσίευμα το Έθνος.

H εφημερίδα σημειώνει ότι έχει στην κατοχή της τις λίστες με τα ονόματα όλων όσων τα δάνεια έχουν διαγραφεί από τις κυπριακές τράπεζες,οι οποίες έχουν παραδοθεί ήδη στην Επιτροπή Θεσμών της κυπριακής Βουλής.
Μεταξύ εκείνων που έτυχαν ειδικής μεταχείρισης από τις κυπριακές τράπεζες είναι πολιτικοί και στελέχη κομμάτων, εταιρίες συμφερόντων συγγενικών προσώπων πολιτικών, συγγενικά πρόσωπα μελών του ΔΣ τράπεζας, στελέχη της δημόσιας διοίκησης και της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το ύψος των δανείων που χαρίστηκαν είναι από δεκάδες έως εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για κάθε έναν από τους εμπλεκόμενους.

Στην κορυφή της λίστας είναι η περίπτωση διαγραφής του συνόλου του δανείου ύψους 2.813.000 ευρώ, μια άλλη περίπτωση διαγραφής 1.285.000 ευρώ, ενώ έχει προβλεφθεί και διαγραφή δανείου ύψους 5,8 εκατ. δολαρίων για το… 2014.

Σύμφωνα με τη λίστα που δημοσιεύει η εφημερίδα, δάνεια χάριζαν και οι τρεις μεγαλύτερες κυπριακές τράπεζες, δηλαδή η Τράπεζα Κύπρου, η Λαϊκή Τράπεζα και η Ελληνική Τράπεζα.
Πλέον τα συγκεκριμένα πρόσωπα θα πρέπει, όπως επισημαίνει η εφημερίδα, να αποδείξουν το πώς και το γιατί της ειδικής αυτής μεταχείρισης που είχαν από τα διορισμένα από την ίδια την πολιτική ηγεσία Διοικητικά Συμβούλια των Τραπεζών.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://alterthess.gr/

Οι αυταπάτες τελείωσαν

 Απόψεις  Comments Off on Οι αυταπάτες τελείωσαν
Mar 192013
 

Αυτό που έγινε με την Κύπρο δεν ερμηνεύεται μόνο με Συνταγματικά ή Διεθνούς Δικαίου κείμενα. Δεν ερμηνεύεται επίσης ούτε με Οικονομικό τρόπο. Η ερμηνεία που μπορεί, να δωθεί είναι καθαρά με όρους στρατιωτικής ισχύος.

Ολοι κατάλαβαν πολύ καθαρά τι έγινε. Αφού και το capital.gr η εφημερίδα που έλεγε «το μνημόνιο είναι ευλογία», κατάλαβε επιτέλους το λάθος της.

Ο Θανάσης Μαυρίδης λοιπόν, ένας ιδεολογικός μου αντίπαλος, (αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ) κατάλαβε μάλλον ότι αυτό που πρεσβεύει η Ε.Ε. δεν είναι βέβαια ένας Νεοφιλελευθερισμός των ακαδημαϊκών συγγραμάτων…Το να κόβεις χρήματα από τις καταθέσεις στον απλό κοσμάκη, δεν το δίδαξαν στις παραδόσεις τους ούτε ο Νόζικ, ούτε ο Χάγιεκ ούτε ο Φρήντμαν. Ο σεβασμός στην Ατομική περιουσία είναι κυρίαρχο στοιχείο σε όλα τα Φιλελεύθερα Συντάγματα.

Ούτε οι μπολσεβίκοι του Λένιν, το 1917 δεν το τόλμησαν για το φτωχό κόσμο. Αρκεί κάποιος να διαβάσει τα Συντάγματα τους, του 18 και του 36.

Το να κινείσαι τόσα χρόνια όμως, στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και να αντιλαμβάνεσαι ΜΟΛΙΣ τώρα, ότι σε μία χώρα σαν τη Κύπρο, που δεν ήταν ο κρατικός τομέας το πρόβλημά της, με άκρως φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, με κεφάλαια στον τραπεζικό τομέα από το εξωτερικό (ιδιαιτέρως τη Ρωσία) κτλ., φέρθηκαν με Αυταρχικό τελεσίγραφο όπως σε περίοδους Πολέμων, (πρωτοφανές, ακατανόητο και  εξοργιστικό) είναι τουλάχιστον μία πρόοδος.

http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1752914

Και βέβαια, αν η πραγματική αιτία, ήταν ότι ήθελαν να χτυπήσουν τους φορολογικούς παραδείσους εντός της Ε.Ε. θα μπορούσαν να άρχιζαν και σε άλλες χώρες ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.

Ετσι επιτάσσουν οι κανόνες Δικαίου.

Αυτό βέβαια, οι offshore, είναι και το μέγιστο θέμα (κατά τη γνώμη μου) στο σημερινό καπιταλισμό. Οι πλούσιοι δεν πληρώνουν πιά φόρους. Νομίμως όμως. Το ίδιο το σύστημα είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, που διαιρεί υπέροχα, το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού με το υπόλοιπο 5%.Πολλά έχουν γραφεί,μελέτες άρθρα,βιβλία και δεν επεκτείνομαι παραπέρα.

Το θέμα της Κύπρου λοιπόν είναι βαθύ και εξόχως ιστορικό.

Απέδειξε ακόμα μία φορά, ότι ο Καπιταλισμός (εγώ θα συνεχίσω να τον λέω “καπιταλισμό” έτσι το διδάχθηκα όταν ήμουν φοιτητής, και όχι “οικονομία της αγοράς”, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο) απαιτεί Αυταρχικές λύσεις και Ολοκληρωτικού τύπου καθεστώτα, για την προάσπιση των συμφερόντων του.

Η Ελλάδα και εννοώ ιδιατέρως όλη τη Πολιτική  ηγεσία που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι αυτή η εποχή, δεν είναι απλά μία εποχή κρίσης του συστήματος που εμφανίζεται στην Δυτική Ευρώπη ή στις ΗΠΑ.

Τα χρηματιστήρια και όλες οι κεφαλαιαγορές, τη στιγμή που ενώθηκαν από την δεκαετία του 90, και τη στιγμή που ενσωματώνονται και άλλες χώρες με τα χρηματιστήρια και τα τραπεζικά τους συστήματα, στο σύστημα των ελεύθερων κεφαλαιακών συναλλαγών, μεγαλώνουν το υβριδικό τέρας, με τα πολλά κεφάλια.

Chaplin_1Το τέρας έχει όνομα. Και λέγεται Απληστία. Μία απληστία που είναι ικανή να τα εξαφανίσει όλα, για να χορτάσει. Αλλά δεν χορταίνει ποτέ. Και έπειτα, θα μείνει μόνο του με ένα χρηματοκιβώτιο αγκαλιά, να κοιτάει τα αποκαϊδια.

Ας πέσουν στο τραπέζι λοιπόν λογικές λύσεις, για το πώς θα αποδεσμευτούμε τάχιστα, όχι μόνο από το τοξικά, δηλητηριώδες Ευρώ, αλλά τελικά και από την ίδια την Ε.Ε.Δεν πρόκειται να γίνουν πραγματικές ρυθμίσεις εντός της Ε.Ε.στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, γιατί πολύ απλά και να ήθελαν, δεν μπορούν.Κάθε αργοπορία θα έχει και μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Αλλά αυτή τη φορά, να είναι σίγουροι, ότι  αυτό το κόστος δεν θα το πληρώσει ο Ελληνικός Λαός.

Οι αυταπάτες τελείωσαν.

-Αμετανόητος, 18/03/2013

[…] στο κάτω κάτω όλοι εκφέρουμε την άποψη μας για διάφορα ζητήματα για τα οποία δεν έχουμε τεχνικές γνώσεις. Δεν χρειαζόμαστε να είμαστε επιδημιολόγοι για να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να τηρούνται κανόνες υγιεινής σε εργοστάσια τροφίμων κρεοπωλεία και εστιατόρια. Η διατύπωση κρίσεων, σχετικά με την οικονομία δεν διαφέρει σε τίποτα. Οταν κάποιος ξέρει τις βασικές αρχές και τα γεγονότα μπορεί να διατυπώσει τεκμηριωμένες απόψεις χωρίς να χρειάζονται οι διάφορες τεχνικές λεπτομέρειες. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι να βγάλετε τα παραμορφωτικά γυαλιά που θέλουν  να φοράτε οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι. Τα γυαλιά αυτά κάνουν τον κόσμο να φαίνεται απλός και όμορφος. Βγάζοντάς τα, θα μπορέσετε να αντικρίσετε τη σκληρή πραγματικότητα.[…]

Χα-Τζουν Τσανγκ – Εισαγωγή στο βιβλίο του, «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό»

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://bluebig.wordpress.com/

Χαρίζουν φόρους 100 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Χαρίζουν φόρους 100 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς
Mar 152013
 

«Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν», έλεγε συχνά ο νομπελίστας γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ. Στην περίπτωση της κυβέρνησης και της Τράπεζας Πειραιώς η πραγματική γενναιοδωρία δεν έγκειται μόνο στο παρόν, αλλά στο παρελθόν και στο μέλλον.

Με μία σκανδαλώδη διάταξη την οποία αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr, η κυβέρνηση επιχειρεί να χαρίσει στην Τράπεζα Πειραιώς, φόρο ακίνητης περιουσίας που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ. Σε μια περίοδο που μισθοί και συντάξεις οδηγούνται στην κλίνη του Προκρούστη και οι έλληνες πολίτες καλούνται να σηκώσουν δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη.

Η σκανδαλώδης διάταξη εντάχθηκε σε νομοσχέδιο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής με τίτλο «Επενδυτικά εργαλεία ανάπτυξης παροχής πιστώσεων».

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου:

«Προτείνεται η τροποποίηση του άρθρου 63Δ του ν. 3601/2007 στη βάση της αναλογικής εφαρμογής των διατάξεων που ήδη υπάρχουν και έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία στο παρελθόν για τη συγχώνευση πιστωτικών ιδρυμάτων, δεδομένου ότι οι διαδικασίες εξυγίανσης των τραπεζών έχουν στενή ομοιότητα με συγχώνευση ή απόσχιση και απορρόφηση κλάδου (ων) πιστωτικού ιδρύματος.

Η ισχύς της διάταξης καλύπτει όλες τις μορφές εξυγίανσης πιστωτικού ιδρύματος από του χρόνου έναρξης ισχύος του άρθρου 63Δ, ώστε να λύσει χρονίζοντα προβλήματα στις εξυγιάνσεις των τραπεζών Proton, TT Bank και Αγροτικής καθώς και όσες πιθανώς θα γίνουν στο μέλλον».

Πιο απλά η εξαγορά της ΑΤΕ από την Πειραιώς, «βαφτίζεται» από την κυβέρνηση ως «συγχώνευση», προκειμένου η Τράπεζα Πειραιώς να μην πληρώσει καθόλου φόρο για τη μεταβίβαση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας της ΑΤΕ. Ο ν. 2515/1997 που αφορά συγχωνεύσεις τραπεζικών ιδρυμάτων ορίζει ρητά ότι απαλλάσσονται από κάθε είδους φορολογία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Τράπεζα Πειραιώς δεν θα καταβάλει στο ελληνικό δημόσιο φόρο που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ.

Ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο

Το σκάνδαλο της εξαγοράς της ΑΤΕ από την Πειραιώς, λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διααστάσεις. Όπως είχε αποκαλύψει το HOT DOC, σε παλαιότερο τεύχος πως η ΑΤΕ εξαγοράστηκε από την Πειραιώς έναντι εξευτελιστικού τιμήματος που άγγιζε τα 95 εκατ. ευρώ. Όσο δηλαδή και ένα από τα ακίνητα της. Τι σημαίνει αυτο πρακτικά; Ότι η κυβέρνηση χαρίζει φόρους στην Τράπεζα Πειραιώς πολύ υψηλότερους από ότι την αγόρασε.

Το HOT DOC είχε αποκαλύψει επίσης και όλη τη μεθόδευση που ακολούθησε το πολιτικό σύστημα και η ΤτΕ προκειμένου να απαξιωθεί η ΑΤΕ και να ξεπουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί.

Τα δωράκια όμως της κυβέρνησης προς την Τράπεζα Πειραιώς δεν έχουν τέλος. Με το ίδιο νομοσχέδιο καταργείται και ο Οργανισμός Προσωπικού της Αγροτικής Τράπεζας. Με την κατάργηση του Οργανισμού όμως καταργείται και το άρθρο 127, που προέβλεπε την καταβολή εισφορών στο Ταμείο Υγείας, το Εφάπαξ και τα ταμεία κύριας και επικουρικής σύνταξης.

Πιο απλά χαρίζονται στην Πειραιώς υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της ΑΤΕ, που θα έπρεπε κανονικά να αναληφθούν από την ίδια. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ποινικοποιεί τις οφειλές των απλών πολιτών από 5.000 ευρώ και πάνω.

Του Βαγγέλη Τριάντη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Έλληνας πρώην τραπεζίτης ένοχος για συνέργεια σε φοροδιαφυγή

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Έλληνας πρώην τραπεζίτης ένοχος για συνέργεια σε φοροδιαφυγή
Nov 072012
 

Ο ελληνικής καταγωγής πρώην τραπεζικός στην Ελβετία Χρήστος Μπάγιος παραδέχθηκε την ενοχή του στην κατηγορία ότι συνέδραμε πολλούς Αμερικανούς να κρατήσουν αδήλωτα από τις φορολογικές αρχές της χώρας τους εκατ. δολάρια, ενώ ο δικαστής επεσήμανε πως ο ίδιος βοήθησε τις ανακριτικές αρχές σε μία ευρύτερη ομοσπονδιακή έρευνα στις ΗΠΑ για τη φοροδιαφυγή, η οποία έφερε σε δύσκολη θέση τις ελβετικές τράπεζες.

Ο 47χρονος Μπάγιος, πρώην στέλεχος των ελβετικών γιγάντων UBS AG και Credit Suisse Group AG, άλλαξε την προηγούμενη απόφασή του -προ μηνός- να δηλώσει ότι δεν είναι ένοχος ενώπιον του αμερικανικού δικαστηρίου στη Νότια Φλόριδα. Η παραδοχή της ενοχής του ήταν πάντως αναμενόμενη, υπό το φως των νέων επαφών του με τη δικαιοσύνη, γεγονός που ώθησε πολλούς δικηγορικούς κύκλους να εικοτολογούν περί συνεργασίας του με τις αρχές κατά των φοροφυγάδων.

Ο Μπάγιος είχε καταδικασθεί πρωτόδικα σε πενταετή κάθειρξη και πρόστιμο 250.000 δολαρίων, και σήμερα ο δικαστής Κένεθ Μάρα του επέβαλε ποινή ίση με όση έχει εκτίσει, περιλαμβανομένων 37 ημερών κράτησης και 19 μηνών κατ΄ οίκον περιορισμού του στο Μαϊάμι. Ο συνήγορος του Μπάγιου, Μάθιου Μέντσελ, δήλωσε πως ο πελάτης του «είναι ανακουφισμένος».

Υπαινισσόμενος πως οι ελβετικές τράπεζες θα βρεθούν υπό μεγαλύτερη πίεση στο μέλλον, ο δικαστής υπογράμμισε ιδιαίτερα την «ουσιαστική» συμβολή του καταδικασθέντος στην ευρύτερη ομοσπονδιακή έρευνα που έχει διατάξει το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης για τις καθαυτό ελβετικές και τις ΄ελβετικού τύπου΄ τράπεζες (όσων τηρούν πολιτική απορρήτου για τους πελάτες τους).

Τουλάχιστον 11 τράπεζες βρίσκονται στο μικροσκόπιο των αρχών και δεκάδες Ελβετοί και Αμερικανοί τραπεζικοί διώκονται για συνέργεια, ή προτροπή, σε φοροδιαφυγή.

Ο Μπάγιος εργάσθηκε στην UBS από το 1999 έως το 2005 και ήταν ανώτατο στέλεχος στην Credit Suisse όταν συνελήφθη στη Νέα Υόρκη τον Ιανουάριο του 2011. Αργότερα του απαγγέλθηκαν κατηγορίες ότι συνέδραμε 150 Αμερικανούς προκειμένου να αποκρύψουν από τις φορολογικές αρχές έως και 500 εκατ. δολάρια όταν εργαζόταν στην UBS.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.capital.gr/news.asp?id=1659389

Ιρλανδός δημοσιογράφος εκθέτει ανεπανόρθωτα τον τραπεζίτη της ΕΚΤ Klaus Masuch

 Video  Comments Off on Ιρλανδός δημοσιογράφος εκθέτει ανεπανόρθωτα τον τραπεζίτη της ΕΚΤ Klaus Masuch
Oct 092012
 

Ο αγαπημένος Ιρλανδός δημοσιογράφος Vincent Browne εκθέτει ανεπανόρθωτα τον τραπεζίτη της ΕΚΤ Klaus Masuch θέτοντας την εξαιρετικά απλή ερώτηση για ποιο λόγο πρέπει οι Ιρλανδοί να πληρώνουν τα χρεωκοπημένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Το Reuters αποκαλύπτει πόσα χρωστάνε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Το Reuters αποκαλύπτει πόσα χρωστάνε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στις τράπεζες
Sep 282012
 

Στα μεγάλα χρέη των δύο μέχρι πρόσφατα μεγάλων κομμάτων αναφέρεται εκτενές ρεπορτάζ του Ρόιτερς που επισημαίνει ότι ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. δανείστηκαν από τις τράπεζες με εγγύηση τη μελλοντική τους κρατική χρηματοδότηση, που βασίζεται στα ποσοστά τα οποία λαμβάνουν στις εκλογές. Τα πράγματα βεβαίως δεν ήρθαν όπως τα περίμεναν και τα ονειρεύονταν, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή τα δύο βασικά κόμματα της συγκυβέρνησης, να χρωστάνε στις τράπεζες 232 εκατομμύρια ευρώ.

Στο πρακτορείο μιλά και ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής ο οποίος λέει ότι τα οικονομικά αδιέξοδα των δύο κομμάτων αποδεικνύουν πως ο τρόπος της χρηματοδότησης τους ήταν λανθασμένος. «Είχε να κάνει με χάρες μεταξύ τους», σημειώνει, «με αποτέλεσμα τώρα να μην μπορούν να πληρώσουν και να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στον οποίο τα κόμματα εμφανίζονται εξαρτημένα από τις τράπεζες».

Τα χρέη προβλέπεται να μείνουν ανεξόφλητα αφού τα δύο μεγάλα κόμματα-κυρίως το ΠΑΣΟΚ-είδαν τα ποσοστά τους να πέφτουν, άρα μειώνεται και η χρηματοδότηση τους.

Ο Κώστας Τσιμάρας, γενικός διευθυντής της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε στο Reuters ο κύριος όγκος των τραπεζικών δανείων του κόμματος, πληρώνονται στην ώρα τους, αλλά «ένα μικρό ποσοστό των δανείων μπορεί να γίνουν αργά, μη-εξυπηρετούμενα. ”

Το Reuters, ρώτησε και την άποψη της Ιπποκράτους, αλλά όπως σημειώνεται στο άρθρο, «Το ΠΑΣΟΚ δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα για σχολιασμό.»

Σημειώνεται δε στο άρθρο, ότι η Ελλάδα είναι μια από τις πιο γενναιόδωρες χώρες στις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων. Κάθε εγγεγραμμένη ψήφος φέρνει 6,5 ευρώ κρατικού χρήματος στα κομματικά ταμεία, ποσό που κατατάσσει τη χώρα στην 4η πιο γενναιόδωρη προς τα κόμματα της στην Ευρώπη, κάτω μόνο από Λουξεμβούργο, Κύπρο και Φιλανδία. Συγκριτικά με τη Γερμανία, η Ελλάδα δίνει το τριπλάσιο ποσό στα πολιτικά κόμματα. Ανά έγκυρη ψήφο, η Αθήνα ξοδεύει κατά μέσο όρο 9,4 ευρώ ενώ η Γερμανία 3,1.

Ακόμη όμως και με αυτή την κρατική χρηματοδότηση, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.  έπρεπε να δανειστούν για να καλύψουν μέρος των υποχρεώσεων τους με αποτέλεσμα να χρωστάνε σήμερα στις τράπεζες τα 232 εκατομμύρια ευρώ.

Ο κύριος δανειστής είναι η πρόσφατα ιδιωτικοποιημένη Αγροτική Τράπεζα, στην οποία η Ν.Δ. οφείλει 105 εκατομμύρια ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 96 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τραπεζικές πηγές και ανώτερη πηγή στο ελληνικό κοινοβούλιο, που επιβεβαίωσε τα ποσά αυτά στο πρακτορείο.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.lifo.gr/

Ξεχρεώνει με μια τελευταία επιταγή η Αργεντινή

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Ξεχρεώνει με μια τελευταία επιταγή η Αργεντινή
Aug 022012
 

Κλείνει τα χρέη της με μια τελευταία δόση ύψους 2,281 δισεκατομμυρίων δολαρίων η Αργεντινή. Βγαίνει από το “μικρό μαντρί” της έπειτα από έντεκα χρόνια

Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντεζ θα υπογράψει την ερχόμενη Παρασκευή επιταγή ύψους 2,281 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την αποπληρωμή των χρεών που συνήφθησαν από το κράτος τα τελευταία έντεκα χρόνια.

Έτσι, όπως αναφέρει η ισπανική εφημερίδα “Ελ Παΐς”, κλείνει το “κοραλίτο”, η μεγαλύτερη θεσμική κρίση στη χώρα μετά τη δικτατορία, που είχε αρχίσει στις 3 Δεκεμβρίου του 2001 όταν εκατομμύρια Αργεντίνοι βρήκαν κλειστές τις πόρτες των τραπεζών και δεν μπορούσαν να σηκώσουν τις αποταμιεύσεις τους, οι οποίες συνολικά ανέρχονταν σε 66 δισεκατομμύρια δολάρια.

Τότε, όπως αναφέρουν τα “ΝΕΑ”, πολλοί κατέφυγαν στα δικαστήρια και κατόρθωσαν να ανακτήσουν τα χρήματά τους ή μέρος αυτών.

Άλλοι επέλεξαν να δεχθούν τα “προαιρετικά ομόλογα”, γνωστά ως Μπόντεν, που εξέδωσε η κυβέρνηση το 2002 αξίας 19,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων (15,831 δισεκατομμυρίων ευρώ).

Αυτό ήταν το τεράστιο χρέος που κληρονόμησε το 2003 ο πρόεδρος Νέστορ Κίρτσνερ και το 2007 η σύζυγός του και πρόεδρος Κριστίνα Φερνάντεζ.

Ένα φορτίο που ρυθμίζει την πολιτική ζωή της Αργεντινής ακόμα και σήμερα. Ο λαός το ονόμασε “κοραλίτο”, δηλαδή “μικρό μαντρί”, δείχνοντας έτσι ότι τα μέτρα δημιούργησαν στους πολίτες την αίσθηση ότι ήταν κλεισμένοι σε ένα μαντρί χωρίς τις ελευθερίες που απολάμβαναν έως τότε.

Η Φερνάντεζ εξηγεί διαρκώς τους τελευταίους μήνες τη σημασία αυτού που θα συμβεί την Παρασκευή. “Φέτος αυτή η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει τις πληρωμές του Μπόντεν 12” είχε δηλώσει η πρόεδρος τον προηγούμενο Μάρτιο μιλώντας στο Κογκρέσο.

“Το Μπόντεν 12, για όσους δεν γνωρίζουν, έγινε προκειμένου να πληρώσουν οι Αργεντίνοι όσες αποταμιεύσεις τους δεν τους επέστρεψαν οι τράπεζες αυτής της χώρας.

Ήταν οι υπόλοιποι Αργεντίνοι, εκείνοι που δεν είδαν ποτέ στη ζωή τους ένα δολάριο, εκείνοι που έπρεπε να συνεισφέρουν τα 19,641 δισεκατομμύρια δολάρια που πληρώσαμε από το 2005 μέχρι σήμερα.

Φαντάζομαι όλα τα πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει με αυτά τα χρήματα για όλους εκείνους που έχουν τα λιγότερα, για όσους ποτέ δεν είχαν την τύχη να κατέχουν μια κατάθεση σε δολάρια”, σημείωσε.

Από μια κρίση όπως αυτή, δήλωσε χθες στην εφημερίδα “Τιέμπο” ο υπουργός Οικονομικών Ερνάν Λορενζίνο, “μπορεί κάποιος να βγει χωρίς να επιβάλει το κόστος και τις θυσίες μόνο στις χαμηλές οικονομικά τάξεις. Υπάρχει μια διέξοδος που δεν έχει τίποτα να κάνει με τις συνταγές που θέλουν να επιβάλουν σε χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα όπως τα δικά μας”.

Κάθε βράδυ δεκάδες οικονομολόγοι εμφανίζονται σε διάφορα τηλεοπτικά κανάλια και συζητούν τις αδυναμίες του συστήματος: η ανεργία αυξήθηκε για πρώτη φορά μετά την παγκόσμια κρίση του 2008-2009, το ΑΕΠ έχει εγκαταλείψει την ανοδική του πορεία, οι εξαγωγές μειώθηκαν κατά 10% τον Ιούνιο.

Οι περισσότεροι μάλιστα θεωρούν ότι η κυβέρνηση στρεβλώνει τα στοιχεία για τον πληθωρισμό που εμφανίζεται στο 10% και πιστεύουν ότι ήδη έχει ξεπεράσει το 20%.

Όμως παρ’ όλα αυτά και παρά την υποτίμηση του αργεντίνικου πέσο η οικονομία της Αργεντινής αντέχει ακόμα κυρίως λόγω της τιμής της σόγιας που συνεχίζει να σπάει ρεκόρ λόγω της ξηρασίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

“Από τότε που ήρθαν οι Κίρτσνερ”, εξηγεί ο διευθυντής μεγάλης ισπανικής εταιρείας με έδρα στην Αργεντινή, “υπήρξαν δεκάδες οικονομολόγοι και πολιτικοί που προέβλεπαν ότι δεν θα βγάλουμε τη χρονιά. Και η μόνη αλήθεια ήταν ότι οι επενδυτές που δεν τους άκουσαν ήταν οι μόνοι που είχαν κέρδος”.

 

ΠΗΓΗ: http://news247.gr/eidiseis/kosmos/news/ksexrewnei_me_mia_teleytaia_epitagh_h_argentinh.1875032.html

Η μεγάλη ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας

 Απόψεις  Comments Off on Η μεγάλη ληστεία της Αγροτικής Τράπεζας
Jul 312012
 

ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣΜπορεί ο τίτλος του συγκεκριμένου άρθρου να διαβάζεται ως τετριμμένα υπερβολικός σε μια περίπτωση μεταβίβασης δημόσιας τράπεζας σε ιδιωτική. Όμως η περίπτωση του διαχωρισμού της ΑΤΕ σε «καλή» και «κακή» τράπεζα και μεταβίβαση του «υγιούς» της κομματιού στην Τράπεζα Πειραιώς είναι τόσο σκανδαλώδης και οι όροι της τόσο προνομιακοί για την Τράπεζα Πειραιώς, που ο τίτλος αυτός περιγράφει πολύ ψύχραιμα και κυριολεκτικά την εξέλιξη των πραγμάτων από το βράδυ της Παρασκευής.

Το ξεπούλημα της Αγροτικής περιλαμβάνει πολλές πτυχές -εξίσου οδυνηρές- για τον αγροτικό πληθυσμό της χώρας και την ελληνική οικονομία, στις οποίες κάποιος θα μπορούσε να επικεντρωθεί. Για παράδειγμα, η Τράπεζα αυτή αποτελούσε κομβικό εργαλείο για τη χάραξη πολιτικής και τη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα, ενώ παράλληλα, ως βασικός δανειστής του αγροτικού πληθυσμού, έχει υποθηκευμένο με ευνοϊκούς όρους μεγάλο ποσοστό της αγροτικής γης. Η εκχώρησή της στην Πειραιώς ισοδυναμεί με απεμπόληση της παρέμβασης στη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα από την πλευρά του Δημοσίου, σε μια περίοδο ύφεσης που η πρωτογενής παραγωγή θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα, ενώ παράλληλα θέτει σε κίνδυνο τους δανειολήπτες, είτε είναι αγροτικά νοικοκυριά είτε μικρομεσαίες αγροτικές επιχειρήσεις και συνεταιρισμοί. Από την άλλη, η μεταβίβαση των θυγατρικών της Αγροτικής (Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, “Δωδώνη”, ΣΕΚΑΠ κ.λπ.) στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων, μέσω της «κακής» τράπεζας, προκαλεί πλήγμα στην ανάπτυξη συγκεκριμένων περιοχών στην περιφέρεια (Ήπειρος, Μακεδονία, Θράκη) που ήδη χειμάζονται από την ύφεση. Αντίστοιχα, οδυνηρές είναι οι επιπτώσεις στους εργαζόμενους της Αγροτικής, αφού οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας που έχουν υπογραφεί δεν ισχύουν πλέον και θα πρέπει να ετοιμάζονται για νέες συμβάσεις, με περικοπές μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Όμως το μεγάλο σκάνδαλο είναι αλλού: στους όρους με τους οποίους αξιοποιούνται τα χρήματα των φορολογουμένων από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) υπέρ της Πειραιώς. Οι όροι αυτοί δεν έχουν γίνει επισήμως γνωστοί από την Τράπεζα της Ελλάδος, κάτι που από μόνο του ενισχύει την αδιαφάνεια και τις υποψίες. Παρ’ όλα αυτά έχουν διαρρεύσει πληροφορίες, που αποκαλύπτουν το μέγεθος του σκανδάλου.

Συγκεκριμένα, η Τράπεζα Πειραιώς από την «καλή» Αγροτική αποκτά παθητικό (καταθέσεις κ.τ.λ.) ύψους 21,4 δισ. και ενεργητικό (δάνεια, πάγια κ.τ.λ.) ύψους 14,7 δισ. Το κενό για να ισοσκελιστεί ο ισολογισμός τής υπό μεταβίβαση τράπεζας, ύψους 6,7 δισ., θα χορηγηθεί από το ΤΧΣ. Παράλληλα, το ΤΧΣ θα χορηγήσει 500 εκατ. στη νέα τράπεζα για να πιάσει τους στόχους κεφαλαιακής επάρκειας (8%), ενώ παράλληλα, από το πρώτο στάδιο ανακεφαλαιοποίησης, η Πειραιώς είχε λάβει από το ΤΧΣ 4,7 δισ. ευρώ για να καλύψει αυτόν το στόχο. Επειδή όμως ο στόχος κεφαλαιακής επάρκειας (tier 1) από τη Βασιλεία 2 είναι 10%, το νέο σχήμα θα χρειαστεί επιπλέον 1,2 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ. Συνολικά δηλαδή το ΤΧΣ θα έχει χρηματοδοτήσει το νέο σχήμα με ένα ποσό που θα προσεγγίζει τα 13 δισ.!

Αντίστοιχα, η Τράπεζα Πειραιώς, για να εξαγοράσει μια δημόσια Τράπεζα όπως η Αγροτική, και να διαμορφώσει ένα νέο σχήμα με 1.230 καταστήματα και δραστηριότητα σε 9 χώρες εκτός Ελλάδας, θα καταβάλει μόνο 95 εκατ. ευρώ!

Για να το θέσουμε απλά: Η Τράπεζα Πειραιώς αρχικά χρηματοδοτείται από το Δημόσιο με 4,7 δισ. -μέσω ΤΧΣ- για να διατηρηθεί στη ζωή και μετέπειτα επιδοτείται με ένα ποσό που ξεπερνά τα 8 δισ. για να εξαγοράσει μια μεγάλη δημόσια τράπεζα, καταβάλλοντας 95 εκατ. ευρώ! Και όλα αυτά σε περίοδο δημοσιονομικής λιτότητας.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι αν το ΤΧΣ είχε ανακεφαλαιοποιήσει την Αγροτική, θα έπρεπε να της χορηγήσει λίγο λιγότερα από 4 δισ. εξαιτίας των ζημιών που υπέστη από το PSI. Δηλαδή συνολικά στις δύο τράπεζες θα κατέβαλε 8,7 δισ. (4 για την Αγροτική και 4,7 δισ. για την Πειραιώς), ενώ εξαιτίας της μεταβίβασης καταβάλει 13 δισ.!

Και για να μην υπάρχει αμφιβολία για το ποιος πληρώνει τον κ. Σάλλα, το ΤΧΣ δανείζεται μεν από τον EFSF, όμως το δάνειο αυτό προστίθεται στο ελληνικό δημόσιο χρέος, το οποίο πληρώνεται από τις συνεχείς θυσίες των φορολογουμένων.

Αν τα παραπάνω δεν στοιχειοθετούν ληστεία, τότε τι ακριβώς στοιχειοθετούν;

Του ΓΑΒΡΙΗΛ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΗ

ΠΗΓΗ: http://avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=704940

Γ. Βαρουφάκης: Ο ματωμένος γάμος της Ευρωζώνης

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Βαρουφάκης: Ο ματωμένος γάμος της Ευρωζώνης
Jun 022012
 

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;

 

– Η Ισπανία δεν είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;

– Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;

– Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;

– Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
– Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν, αν η κρίση οφείλεται σε κακοδαιμονίες που, δίχως αμφιβολία, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα αλλά σε καμία των περιπτώσεων την Ισπανία;

Για μια στιγμή ας ξεχάσουμε τα δικά μας και ας αναλογιστούμε το δράμα που εκτυλίσσεται στην Ισπανία (όχι μόνο από αλληλεγγύη προς τον συμπαθή λαό της δυτικής Μεσογείου, αλλά γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα τι μας συμβαίνει κι εμάς τώρα, αυτή τη στιγμή): Από πέρσι το καλοκαίρι, οι ζημίες των ανόητων ισπανικών ιδιωτικών τραπεζών  (που προκλήθηκαν από τζόγο στην αγορά ακινήτων) έχουν μεταφερθεί στους ώμους του ισπανικού δημοσίου, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εκπαραθύρωση του τελευταίου από τις «αγορές». Για να μην αναγκαστεί η EE να παραδεχθεί ότι η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα που «καταπίπτει», αποφασίστηκε η εξής παρανοϊκή «λύση»:

1. Η ΕΚΤ θα δέχεται ό,τι παλιόχαρτο της φέρνουν οι ισπανικές τράπεζες ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δις με επιτόκιο 1%.

2. Επειδή αυτά τα χρήματα αποτελούν δανεικά, και με τα δανεικά δεν αποφεύγεται μια πτώχευση (παρά μόνο αναβάλλεται), το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεψαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές (κάτι που αποτελεί κατάφορη παραβίαση των κανόνων του…καπιταλισμού).

3. Λόγω όμως του 2, το ισπανικό κράτος σπρώχνεται βαθύτερα στην πτώχευση. Για να μην βουλιάξει άμεσα, σκέφτηκαν το εξής σοφό: Οι τράπεζες, την ίδια ώρα που θα παίρνουν δανεικά (κι αγύριστα) από το ισπανικό κράτος, θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%.

Κατανοείτε τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οι πτωχευμένες τράπεζες πρώτα μετέφεραν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός ψορολογούμενος δανείζεται από το EFSF. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο απαράβατος όρος για να επιτραπεί στην Ισπανία αυτή «λύση» είναι η επιβολή λιτότητας, που θα συρρικνώσει κι άλλο το εθνικό εισόδημα, από το οποίο το κράτος θα πρέπει να αντλήσει τους φόρους που απαιτούνται για την αποπληρωμή όλων αυτών των δανείων που έχει φορτωθεί ο ισπανικός λαός εκ μέρους των τραπεζιτών.

Όταν, λοιπόν, Ευρωπαίοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, δακτυλοδείχνουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να πει όχι στο ευρωπαϊκό «σχέδιο» καταπολέμησης της κρίσης, τους απαντώ χωρίς περιστροφές: Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, «τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;» .

* Το Παραπάνω κείμενο  δημοσιεύεται στο περιοδικό HOT DOC

Γ. Δελαστίκ: Μεγάλες αλήθειες

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Δελαστίκ: Μεγάλες αλήθειες
May 112012
 

Ο Γιώργος Δελαστίκ (συγγραφέας, αρθρογράφος της εφημερίδας Έθνος) σχολιάζει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εκθέτει τον ρόλο των κυβερνήσεων και των τραπεζών που σε κάθε περίπτωση προσπαθούν να επιτύχουν μείωση των μισθών των πολιτών. Γιατί, όπως αποδεικνύει, δεν είναι το ζήτημα το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, το ζήτημα είναι να μειωθούν οι μισθοί και να γίνουν μισθοί Βουλγαρίας. Τα ίδια προσπάθησαν και προσπαθούν να κάνουν στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Ισλανδία.

Γ. Βαρουφάκης: Τι εστί Τράπεζα σήμερον

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Βαρουφάκης: Τι εστί Τράπεζα σήμερον
Apr 122012
 

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ιδιωτικές τράπεζες που λειτουργούσαν ως κανονικές επιχειρήσεις. Που έπαιρναν δηλαδή ρίσκο και είτε, εφόσον τους «έβγαινε», κέρδιζαν είτε, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν «κατ’ ευχήν», διακινδύνευαν την ύπαρξή τους. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.

Τέτοιες τράπεζες σήμερα δεν υπάρχουν. Σήμερα οι «ιδιωτικές» τράπεζες, παγκοσμίως, αποτελούν έναν παραπλανητικό ευφημισμό. Ιδίως μετά το Κραχ του 2008, οι τράπεζες λειτουργούν ως μορφώματα που συνδυάζουν τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αποτελώντας έτσι βαρίδια που τραβάνε τις κοινωνίες και τις αγορές μαζί τους στον πυθμένα ενός ωκεανού ζημιών και χρέους.

Αυτές τις μέρες, που μια υπό προθεσμία (και υπό αμφιλεγόμενη νομιμοποίηση) κυβέρνηση «διαπραγματεύεται» την λεγόμενη επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, καλό είναι να θυμηθούμε τι εστί τράπεζα την σήμερον. Για να το θυμηθούμε όμως αυτό, χρειαζόμαστε μια αναδρομή στο ιστορικό του πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε.

Όταν οι τράπεζες λειτουργούσαν ως επιχειρήσεις

Στις αρχές του 19ου αιώνα, οι κραταιές τράπεζες (π.χ. του Λονδίνου) λειτουργούσαν ως ιδιωτικές εταιρείες απεριόριστης ευθύνης. Οι ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι τις διεύθυναν κιόλας (ή τουλάχιστον επέβλεπαν τον τρόπο διοίκησης), διέτρεχαν τον κίνδυνο να χάσουν και το σπίτι τους ακόμα αν η τράπεζα δεν μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες (σε ρευστό) των καταθετών της ή να ανταποκριθεί στα δάνεια που είχε η ίδια συνάψει με πιστωτές. Στην προσπάθειά τους να περιοριστεί αυτός ο κίνδυνος, οι τραπεζίτες κρατούσαν στα ταμεία τους, για να έχουν «καβάτζα», την δική τους χρηματική περιουσία  (σε ρευστό, μετοχές ή ομολογίες) και δεν δάνειζαν ποτέ πάνω από το 50% των συνολικών τους κεφαλαίων (δηλαδή του αθροίσματος των χρημάτων που είτε κατέθεταν στην τράπεζα οι πελάτες της είτε κατέθεταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες).

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για αντικειμενικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, καθώς ο καπιταλισμός απογειωνόταν, με την δημιουργία νέων, πανάκριβων αλλά και, παράλληλα, υπερκερδοφόρων δικτύων (π.χ. σιδηροδρομικά, τηλεγραφικά, ηλεκτροφόρα δίκτυα), οι επιχειρήσεις είχαν ανάγκη τεράστιων δανείων – για τα οποία ήταν έτοιμες να καταβάλουν αντίστοιχα τεράστιους τόκους. Έτσι, σιγά-σιγά οι τράπεζες «αναγκάστηκαν» να αποποιηθούν τον εγγενή συντηρητισμό τους. Το πρώτο βήμα έγινε το 1826 στο Λονδίνο. Έως τότε, καμία τράπεζα δεν είχε το δικαίωμα να έχει πάνω από έξι μετόχους. Αυτός ο περιορισμός ήταν ο πρώτος που υπέκυψε στις νέες ανάγκες για μεγαλύτερη δανειοδοτική δυνατότητα: ξάφνου, ο αριθμός των μετόχων πολλαπλασιάστηκε, τα κεφάλαια που διέθεσαν οι νέοι μέτοχοι πέρασαν στα βιβλία των τραπεζών και, έτσι, οι τράπεζες μπόρεσαν να χρηματοδοτήσουν την Β’ Βιομηχανική Επανάσταση (μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα). Πάντως, παρά αυτά τα ανοίγματα, οι μέτοχοι (αν και πιο πολλοί) παρέμειναν υπό την απειλή της προσωπικής πτώχευσης, σε περίπτωση του η τράπεζα παρέπαιε. Αυτή η απειλή αρκούσε ώστε οι ιδιοκτήτες των τραπεζών, οι τραπεζίτες, να κρατάνε σφικτά τα ηνία των διευθυντών τους, στους οποίους δεν επέτρεπαν να διακινδυνεύσουν την περιουσία τους.

Ο περιορισμός της ευθύνης των μετόχων-ιδιοκτητών των τραπεζών νομοθετήθηκε το 1855-6. Έχει ενδιαφέρον ότι οι τραπεζίτες, αντί να αδράξουν την ευκαιρία να αποποιηθούν τον κίνδυνο της προσωπικής πτώχευσης, αντιστάθηκαν στον νέο νόμο – προσπάθησαν, για δεκαετίες, να κρατήσουν το καθεστώς της απεριόριστης ευθύνης διατυμπανίζοντας ότι επέλεγαν να επενδύσουν το προσωπικό τους ρίσκο στην τράπεζά τους ως τίτλο τιμής, ως μέρος του συμβολαίου με τους καταθέτες (του στυλ: «αν πτωχεύσει η τράπεζά μας, να ξέρετε ότι θα καταστραφούμε κι εμείς»). Χρειάστηκε να έρθει η Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του 1930, με τις πολλαπλές πτωχεύσεις τραπεζιτών, για να πειστούν οι τραπεζίτες (δηλαδή οι ιδιοκτήτες των τραπεζών) να «περιορίσουν την ευθύνη τους», κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που συνέδεε τις τύχες της τράπεζάς τους με την τύχη της προσωπικής τους περιουσίας.

Το τέρας της μόχλευσης (leverage)

Στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν οι τράπεζες αρχίζουν να μεταλλάσσονται σε κάτι που σιγά-σιγά παύει να θυμίζει τις υπόλοιπες επιχειρήσεις, το σύνολο του ενεργητικού όλων των τραπεζών (δηλαδή, των δανείων που δίνουν και των κεφαλαίων που διακρατούν ως «καβάτζα») κυμαινόταν γύρω το 50% του ΑΕΠ μιας αναπτυγμένης χώρας (π.χ. Βρετανίας, Γαλλίας κλπ). Σήμερα, κυμαίνεται μεταξύ του 300% και του 500% του ΑΕΠ. Μια τράπεζα, όπως η Deutsche Bank ή η BNP, μπορεί να έχει ενεργητικό μεγαλύτερο του ΑΕΠ της χώρας στην οποία εδρεύει.

Πώς συνέβη αυτό; Η απάντηση, μονολεκτική: Μόχλευση. Τι είναι αυτό το φρούτο; Κάτι που όλοι γνωρίζουμε με άλλο, απλούστερο, όρο: Χρέος (ή, για την ακρίβεια, ο λόγος του χρέους). Αν σας πω ότι για κάθε €10 που έχω, δανείστηκα €120, θα με περάσετε για τρελό. Όμως αν είμαι τραπεζίτης, και έχω κάνει το ίδιο πράγμα, δεν θα πω ποτέ ότι δανείστηκα. Θα πω απλώς ότι ο συντελεστής μόχλευσης της τράπεζάς μου είναι 12 (δηλαδή, €120 χρέους για κάθε €10 κεφαλαίων που διαθέτει το ταμείο μου). Όχι μόνο ακούγεται καλύτερο και πιο «τεχνοκρατικό» αυτό αλλά, δεδομένης της κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα σήμερα, θα θεωρηθεί και ιδιαίτερα συντηρητικός συντελεστής μόχλευσης!

Ποια η σημασία του συντελεστή μόχλευσης; Αποτελεί το μυστικό του αμύθητου πλούτου των τραπεζιτών στις εποχές των παχιών αγελάδων και της βαθιάς τους πτώχευσης σήμερα. Έστω μια τράπεζα που κερδίζει ένα ποσοστό 1% επί των κεφαλαίων που διαθέτει ή διαχειρίζεται (εκ μέρους καταθετών, πελατών κλπ). Επιλέγοντας όμως έναν συντελεστή μόχλευσης ίσο με, π.χ., το δώδεκα, η καλή τράπεζα δωδεκαπλασιάζει τα κέρδη της χωρίς ιδρώτα ή κόπο. Αυτόματα, δωδεκαπλασιάζονται τα μερίσματα των μετόχων, τα bonus των διευθυντών, οι μισθοί των μεγαλο-υπαλλήλων κλπ κλπ. Αν σκεφτείτε μάλιστα ότι το 2008, λίγο πριν την κατάρρευση ολόκληρου του τραπεζικού οικοδομήματος, ο συντελεστής μόχλευσης των ευρωπαϊκών τραπεζών είχε φτάσει το ιλιγγιώδες 50 προς 1, καταλαβαίνουμε τι είχε συμβεί: γιατί οι αποδοχές των διοικούντων έφτασαν την στρατόσφαιρα, οι τιμές των τραπεζικών μετοχών ήταν η «ατμομηχανή» των χρηματιστηρίων, το χρηματοπιστωτικό σύστημα έριχνε την σκιά του στην «πραγματική» οικονομία.

Μετά την Άνοδο, η Πτώση

Για να κινδυνεύσει να πτωχεύσει μια τράπεζα με συντελεστή μόχλευσης 2 προς 1, χρειάζεται να έχει ζημίες ίσες με το μισό (το 50%) των δανείων που έχει παράσχει και των τοποθετήσεων που έχει επιλέξει. Όταν όμως ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο 20 προς 1 (ένα μέγεθος που χαρακτήριζε τις ελληνικές τράπεζες προ της Κρίσης), τότε αρκούν για να πτωχεύσει ζημίες της τάξης του 5%. Κι όταν ο συντελεστής μόχλευσης φτάσει στο επίπεδο που ισχύει στην περίπτωση (για να φέρω ως παράδειγμα μια «κραταιά» τράπεζα που όλοι γνωρίζουμε) μιας Deutsche Bank (περί το 50 προς 1), αν μόλις το 1,25% των δανείων που έχει διαθέσει «ατυχήσουν» (π.χ. οικογένειες που λόγω ανεργίας δεν μπορούν να αποπληρώσουν το στεγαστικό τους ή επιχειρήσεις που κλείνουν) ξάφνου η καλή τράπεζα, με την βούλα του νόμου, φαλίρισε. Να γιατί, παρά τα αμύθητα κέρδη των τραπεζών προ του 2008, σήμερα είναι όλες του πτωχευμένες. Το μόνο που χρειάστηκε για να πάνε οι ελληνικές τράπεζες από τον Παράδεισο στην Κόλαση ήταν ζημίες της τάξης του 5% – κάτι απόλυτα φυσιολογικό σε μια υφεσιακή οικονομία.

Αυτά έχει το μαγικό ραβδί της μόχλευσης: όσο πιο ψηλά σε εκσφεντονίζει στην περίοδο της «Ακμής», τόσο πιο μεγάλη και τραυματική η πτώση στην περίοδο της «Ύφεσης» που ακολουθεί.

Καλά, δεν πρόσεχαν;

Αυτό δεν το είχαν σκεφτεί οι καλοί οικονομολόγοι που προσλάμβαναν οι τράπεζες να τους συμβουλεύουν (και οι οποίοι, σήμερα, συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό μας); Δεν το είχαν σκεφτεί οι Κεντρικές Τράπεζες; Γιατί δεν τους έβαζαν χέρι; Οι λόγοι είναι δύο, ο εξής ένας: το χρήμα έρεε τόσο καταρρακτωδώς που όποιος τόλμαγε να πει κάτι, να κρούσει κάποιον κώδωνα κινδύνου, είτε συνειδητοποιούσε ότι την φωνή του την έπνιγε ο αχός του εκκολαπτόμενου κέρδους είτε (στις σπάνιες περιπτώσεις που φώναζε αρκετά δυνατά για να ακουστεί) αγνοείτο επιδεικτικά, έχανε την δουλειά του, χαρακτηριζόταν «παλιομοδίτης», «εκκεντρικός», «συντηρητικός, «αριστερός» κλπ. Τόσο απλά.

Υπάρχει κι άλλος ένας λόγος, περισσότερο στην σφαίρα της θεωρίας, ο οποίος παρουσιαζόταν ως απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα από Κεντρικούς Τραπεζίτες (καλή ώρα από τον κ. Παπαδήμο): Η πεποίθηση των (καθεστωτικών) οικονομολόγων ότι η αγορά έχει τον τρόπο της να αυτο-ρυθμίζεται. Π.χ. μπορεί οι τραπεζίτες να μην φοβούνται την πτώχευση της τράπεζάς τους (από τότε που οι τράπεζες έγιναν εταιρείες περιορισμένης ευθύνης) όμως, σκεφτόταν ο θιασώτης της αγοράς, οι πιστωτές των τραπεζών, οι οποίοι κινδυνεύουν να χάσουν τα χρήματά τους (σε περίπτωση που πτωχεύσουν), θα ασκούν de facto έλεγχο στις πρακτικές των τραπεζιτών. Πώς; Αρνούμενοι να δανείσουν τραπεζίτες που το «παρακάνουν» με την μόχλευση. Πού τέτοια τύχη; Αυτό μπορεί να συνέβαινε μέχρι το 1929-1933. Μετά την τραυματική εμπειρία των μαζικών λουκέτων στις τράπεζες, όλοι γνώριζαν ότι το κράτος, η Κεντρική Τράπεζα, δεν θα αφήσει ποτέ τις τράπεζες να κλείσουν ή, το ίδιο είναι, να αφήσουν απλήρωτους τους πιστωτές τους. (Δεν βλέπετε με τι μανία επιμένει σήμερα η ΕΚΤ ότι οι ιρλανδοί φορολογούμενοι, που δεν έφταιξαν σε απολύτως τίποτα, πρέπει να αποπληρώνουν για τα επόμενα 20 χρόνια τα χρέη των πτωχευμένων ιδιωτικών τραπεζών;) Έτσι, λοιπόν, οι τραπεζίτες, ανεξέλεγκτοι τόσο από τους μετόχους τους όσο και από τους πιστωτές τους, είχαν κάθε λόγο να δανείζονται με τρόπο που ούτε το ελληνικό δημόσιο δεν έχει κάνει…

Χαμένοι και κερδισμένοι

Την εποχή της φούσκας, οι διευθύνοντες τις τράπεζες όχι μόνο δεν αντιμετώπιζαν την κριτική και τον έλεγχο των μετόχων και των πιστωτών τους αλλά, κι εδώ είναι η ουσία, μέτοχοι και πιστωτές τους χειροκροτούσαν περισσότερο όσο πιο μεγάλο συντελεστή μόχλευσης επέλεγαν. Επρόκειτο για ένα απίστευτο φαγοπότι άνευ ρίσκου (τουλάχιστον για τους συμμετέχοντες σε αυτό). Όσο τα πράγματα πήγαιναν καλά (η φούσκα καλά κρατούσε), μεγαλύτερος συντελεστής μόχλευσης σήμαινε μεγαλύτερα κέρδη, ελκυστικότερα μερίσματα, παχυλότερους υπερ-μισθούς. Κι αν ερχόταν η Πτώση (όπως και ήρθε), ούτε γάτα ούτε ζημιά: Ο λογαριασμός θα πληρωνόταν από το γκουβέρνο (δηλαδή τον ταλαίπωρο τον φορολογούμενο) και από την Κεντρική Τράπεζα.

Εν ολίγοις, αν κάποιος διάβολος ήθελε να σχεδιάσει ένα τραπεζικό σύστημα ταγμένο στο να δημιουργήσει συνθήκες τεράστιας Κρίσης, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο, ψευδεπίγραφα, χαρακτηρίζεται «σύγχρονο σύστημα ιδιωτικών τραπεζών»… Ποιος κερδίζει από αυτό; Ποιος χάνει; Είναι προφανές ότι χάνει η κοινωνία στο σύνολό της. Ποιοι κερδίζουν; Δύο είναι οι συνομοταξίες των κερδισμένων από αυτό το αλισβερίσι ιδιωτικής και δημόσιας διαφθοράς:

Πρώτον, οι βραχυπρόθεσμοι επενδυτές σε τραπεζικά (όχι κρατικά) ομόλογα και μετοχές. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, έχει εκλείψει το είδος των μακροπρόθεσμων μετόχων. Ως επί το πλείστον, οι μετοχές των τραπεζών πωλούνται το πολύ μερικούς μήνες (συνήθως μερικές μέρες) αφού αγοραστούν. Ένα ολόκληρο παρατραπεζικό σύστημα έχει στηθεί στην βάση των πολύ βραχυπρόθεσμων αγορών και πωλήσεων τραπεζικών μετοχών, τα λεγόμενα hedge funds (τα οποία κερδοσκοπούν στοιχηματίζοντας στις μικρές αυξομειώσεις των τιμών των μετοχών, ιδίως του τραπεζικού τομέα). Κάτι αντίστοιχο «παίζεται» και με τα ομόλογα έκδοσης των ιδιωτικών τραπεζών. Για να το πω απλά, η αυξημένη μόχλευση φέρνει και αυξημένες διακυμάνσεις στις τιμές των μετοχών και των ομολόγων των τραπεζών. Αυτές οι διακυμάνσεις είναι το ψωμοτύρι των hedge funds.

Δεύτερον, οι μεγαλο-μέτοχοι των τραπεζών που ελέγχουν την διοίκηση απομυζώντας όχι τόσο πολύ μεγάλα μερίσματα αλλά υπερ-μισθούς που οι ίδιοι δίνουν στους εαυτούς τους και τα λοιπά «οφέλη» που, εξ ορισμού, γεύεται όποιος διαχειρίζεται την «ροή του χρήματος».

Και τώρα; Η επίσημη έκφανση

Αυτές τις μέρες κλείνει από την κυβέρνηση Παπαδήμου το μέγα θέμα της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Επισήμως, το θέμα τίθεται ως εξής: Το ελληνικό δημόσιο αθέτησε τις υποχρεώσεις του προς τις τράπεζες. Αναγκάζοντάς τις να κουρέψουν το 53% της ονομαστικής αξίας των δανείων τους προς το δημόσιο, τις έφερε σε δύσκολη θέση. Έτσι ώστε να μην φαλιρίσουν, και να δώσουν και κανένα δάνειο σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά (αναστέλλοντας την στάση δανείων που έχει «στεγνώσει» την αγορά), το κράτος μας θα δανειστεί από το EFSF, αυξάνοντας έτσι το δημόσιο χρέος κι άλλο, για να τα δώσει στις τράπεζες. Κι επειδή είναι παράνομο να δώσει κεφάλαια στις τράπεζες χωρίς αντάλλαγμα κάποια περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών (καθώς το κράτος δεν δικαιούται, τουλάχιστον επισήμως, να δωρίζει αμύθητες περιουσίες σε ανώνυμες εταιρείες), θα πρέπει να λάβει μετοχές των τραπεζών. Όμως αυτό συνεπάγεται μερική κρατικοποίηση. Κι επειδή, λέγεται, η κρατικοποίηση των τραπεζών είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, ο κ. Παπαδήμος και οι σύμβουλοί του (με βασικό σύμβουλο ως πρότινος έμμισθο σύμβουλο μίας εκ των πτωχευμένων, υπό ανακεφαλαιοποίηση, τραπεζών) πασχίζουν να βρουν μια φόρμουλα έτσι ώστε οι μετοχές που θα πάρει το δημόσιο ως αντάλλαγμα για τα νέα χρέη που φορτώνει στην πλάτη του φορολογούμενου εκ μέρους των τραπεζών δεν θα δίνουν στο δημόσιο δικαίωμα συμμετοχής στην διοίκηση. Με απλά λόγια, το δημόσιο θα πάρει μετοχές που τελικά δεν θα είναι ακριβώς… μετοχές.

Το απεχθές παιχνίδι των ημερών

Οι τράπεζες πρέπει να ανακεφαλαιωθούν. Αυτό θα ήταν απαραίτητο ανεξάρτητα από το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους. Ο συντελεστής μόχλευσής τους ήταν τέτοιος (βλ. πιο πάνω) που μια οικονομική ύφεση της τάξης του -5% για μια μόνο χρονιά θα τις οδηγούσε, έτσι κι αλλιώς, στην πτώχευση. Παρά το γεγονός ότι οι τράπεζες λειτούργησαν καταστροφικά (και αυτοκαταστροφικά) για πολύ καιρό (θυμάστε τα εορτοδάνεια, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που αγόραζαν σαν να ήταν σοκολατάκια;), και σπατάλησαν βουνά κερδών στον βωμό της μόχλευσης, καμία κοινωνία δεν μπορεί να συνέλθει, καλώς ή κακώς, αν δεν βγουν από την μαύρη τρύπα οι τράπεζές της.

Η ανακεφαλαίωση δεν μπορεί να γίνει, βέβαια, από ιδιωτικά κεφάλαια. Ποιος επενδυτής ρίχνει τα χρήματά του σε μια μαύρη τρύπα, από την οποία δε θα τα ξαναπάρει ποτέ; Κανείς. Να γιατί η Ευρώπη αποφάσισε να κάνει αυτό που κάποιοι φωνάζουμε ότι έπρεπε να έχει γίνει πριν δυο χρόνια: η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με δημόσιο, ευρωπαϊκό χρήμα. Αυτό, τελικά, αποφασίστηκε να γίνει, έστω και καθυστερημένα. Χρήματα που δανείζεται το EFSF εκ μέρους ολόκληρης της ευρωζώνης, θα δοθούν στις τράπεζες όχι ως δανεικά αλλά ως «έγχυση» νέων κεφαλαίων. [Μην ξεχνάμε ότι ο πτωχευμένος δεν σώζεται με νέα δάνεια – κεφάλαια χρειάζεται.]

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα πρέπει να γίνει «μετάγγιση» κεφαλαίων από το ευρωπαϊκό δημόσιο στις ιδιωτικές τράπεζες. Αυτό είναι (και πρέπει να είναι) δεδομένο. Το ερώτημα είναι: Με τι ανταλλάγματα; Η άποψη που πασχίζουν να περάσουν στην κοινή γνώμη τραπεζίτες και κυβέρνηση είναι ότι τα ανταλλάγματα πρέπει να είναι τέτοια που να αποφευχθεί, πάση θυσία, η κρατικοποίηση των τραπεζών. Κι επειδή στην Ελλάδα, η λέξη «κράτος» δεν ηχεί πολύ χειρότερα από την λέξη «μαφία», ο κόσμος τείνει να αποδεχθεί αυτή την άποψη. Την άποψη που λέει ότι το κράτος πρέπει, ως αντάλλαγμα, να πάρει είτε «ομολογίες» είτε μια άλλη μορφή μετοχών που δεν δίνουν στον κάτοχό του δικαίωμα συμμετοχής ή ελέγχου της διοίκησης.

Αν αυτή η «άποψη» περάσει, ο ελληνικός λαός θα έχει, άλλη μια φορά, συναινέσει στις ραδιουργίες μιας αρπακτικής διαπλεκόμενης συμμαχίας κράτους και επιτήδειων ιδιωτών που στόχο έχουν την διαφύλαξη των συμφερόντων τους εναντίον τόσο του κοινωνικού συνόλου όσο και των τραπεζών της χώρας. Αν η κυβέρνηση Παπαδήμου, στην εκπνοή της, περάσει την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με τρόπο που αφήνει στο απυρόβλητο την διαπλοκή μεταξύ των μετόχων, διευθυντών, και πιστωτών των τραπεζών η οποία τις έριξε στον γκρεμό (την οποία περιέγραψα πιο πάνω), θα έχει καταφέρει το μεγαλύτερο πλήγμα στο μέλλον της ελληνικής οικονομίας μετά το Μνημόνιο. Αν μια τέτοια τεράστια αποτυχία της διοίκησης των τραπεζών μας δεν οδηγήσει στην απώλεια της εξουσίας επί των τραπεζών των μεγαλο-μετόχων-διευθυνόντων που συμμετείχαν με τόση χαρά και ευεξία στο φαγοπότι της μόχλευσης, η κυβέρνηση θα έχει στείλει το εξής μήνυμα στους τραπεζίτες: Ξαναθρέψτε το τέρας της μόχλευσης – ο φορολογούμενος, αν όχι ο Έλληνας τότε σίγουρα ο Ευρωπαίος, εδώ είναι!

Επίλογος: Ο θρίαμβος της Πτωχοτραπεζοκρατίας επί του καπιταλισμού

Μέσα στην αγωνία του «συστήματος» μεγαλο-μετόχων των τραπεζών, πιστωτών των τραπεζών και των υποτιθέμενων ρυθμιστών των τραπεζών (δηλαδή των κυβερνώντων που πασχίζουν να διατηρήσουν μια «συγκινητικά» στενή σχέση με τους τραπεζίτες) να μην χάσουν τον έλεγχο αυτής της χήνας που γεννά τα χρυσά αυγά, ακούμε τους εκπροσώπους τους στα ΜΜΕ, στην Βουλή κλπ να αποτροπιάζονται με την ιδέα ότι το κράτος θα πάρει κοινές μετοχές ως αντάλλαγμα για τα κεφάλαια που φορτώνεται ως νέο χρέος για να τα δώσει στις τράπεζες. Πρόκειται για ανείπωτη υποκρισία.

Κάποτε, οι φιλελεύθεροι επιχειρηματολογούσαν εναντίον των κρατικοποιήσεων στην βάση ότι ήταν υποχρεωτικές, δηλαδή ότι το κράτος σου έπαιρνε την επιχείρηση με το έτσι θέλω, σου έδινε μια γελοία αποζημίωση και σε πέταγε στον δρόμο. Όμως η σημερινή περίπτωση διαφέρει ριζικά. Το κράτος δεν έχει καμία όρεξη να βάλει χέρι στις τράπεζες. Οι τράπεζες ζητιανεύουν κεφάλαια από το κράτος. Μόνο που δεν θέλουν να δώσουν ως αντάλλαγμα αυτό που πρέπει: ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Ποτέ έως τώρα δεν είχα ακούσει επιχείρημα εναντίον των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του δημοσίου. Γιατί περί αυτού πρόκειται: Από την μία οι τράπεζες θα πτωχεύσουν χωρίς τα κεφάλαια του δημοσίου, και ζητούν κεφάλαια από το δημόσιο. Από την άλλη θέλουν να τα πάρουν χωρίς να είναι ούτε δανεικά (καθώς δάνεια παίρνουν αβέρτα από την ΕΚΤ, με επιτόκιο 1%, χωρίς να τις σώζουν, πτωχευμένες ούσες) ούτε και να αποδίδουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα στους φορολογούμενους που δανείζονται για να τα πάρουν.

Όσο για το επιχείρημα ότι αν συμμετέχει το δημόσιο πιο δυναμικά στο μετοχικό κεφάλαιο των ιδιωτικών τραπεζών, τότε οι τράπεζες θα γίνουν κρατικοδίαιτες, διεφθαρμένες και αναποτελεσματικές, η απάντησή μου είναι η εξής: Όπως είδαμε πιο πάνω, εδώ και καιρό, ιδιωτικές τράπεζες (με την σωστή έννοια του επιθετικού προσδιορισμού) δεν υπάρχουν. Σε ολόκληρο τον κόσμο, και ιδίως στην χώρα μας, οι τράπεζες έχουν μετατραπεί σε αρπακτικά μορφώματα ιδιωτικο-κρατικού χαρακτήρα. Οπότε ας αφήσουμε τις ανοησίες περί ανάγκης να αποφευχθεί η κρατικοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών. Αυτά είναι λόγια που σκοπό έχουν την τρομοκράτηση της κοινωνίας ώστε να συναινέσει στις επιταγές της Πτωχοτραπεζοκρατίας (ένα καθεστώς που δίνει την μέγιστη εξουσία στους πιο πτωχευμένους τραπεζίτες) η οποία έχει υπονομεύσει πλήρως τον… καπιταλισμό.

Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να συζητάμε σήμερα; Θα έπρεπε να συζητάμε όχι το αν θα δοθούν ιδιοκτησιακά δικαιώματα επί των τραπεζών στους φορολογούμενους που δανείζονται για να επανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αλλά τι μορφή πρέπει να πάρουν αυτά τα δικαιώματα ώστε και οι τράπεζες να ορθοποδήσουν και η οικονομία να πάρει ανάσες. Κι επειδή ούτε κι εγώ (όπως οι περισσότεροι) δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες μας (ούτε στους σημερινούς ούτε και στους επόμενους), μετά χαράς να συζητήσουμε μια σειρά από καινοτόμες, δημοκρατικές, τεχνοκρατικές λύσεις. Π.χ. από την στιγμή που τα κεφάλαια έρχονται από το EFSF, γιατί να μην πάρει τις μετοχές των τραπεζών το…EFSF (το οποίο να μπορεί να ορίσει, κατά το δοκούν, Ευρωπαίους τεχνοκράτες στα ΔΣ των τραπεζών ώστε να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των Ευρωπαίων πολιτών που δανείστηκαν αυτά τα χρήματα); Μάλιστα, κάτι τέτοιο θα μας έδινε την δυνατότητα να αιτηθούμε από την ΕΕ τα κεφάλαια αυτά να μην βαρύνουν το ελληνικό δημόσιο χρέος, μιας και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα θα περάσουν απ’ ευθείας στην ευρωζώνη.

Λύσεις υπάρχουν που ούτε επιβραβεύουν την υφιστάμενη Κλεπτοκρατία μετόχων-διευθυντών-πολιτικών ούτε και οδηγούν τις τράπεζες στην αγκαλιά του ελληνικού δημοσίου. Όσοι όμως σήμερα κόπτονται για τον κίνδυνο «κρατικοποίησης» των τραπεζών, και όσοι διαπραγματεύονται μαζί τους στο Μαξίμου, προσφέρουν χέρι βοήθειας στην Πτωχοτραπεζοκρατία που επιβουλεύεται τόσο την ελληνική οικονομία όσο και τις ελληνικές τράπεζες.

 

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14130

Η επιστολή ενός συμπολίτη μας στον “Πρόεδρο” της Ελληνικής Δημοκρατίας

 Απόψεις  Comments Off on Η επιστολή ενός συμπολίτη μας στον “Πρόεδρο” της Ελληνικής Δημοκρατίας
Apr 062012
 

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.
Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της. Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο… δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα
αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες. Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία». Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2. Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ. Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως —- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα). Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας. Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν. Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν….
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα ‘πρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε – ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας — στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη; Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….

Χρήστος Μαγγούτας