Angelos

ΜΚΙΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ: Ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης για «Ισότιμη πρόσβαση στο σύστημα υγείας»

Jul 252013

Το Μητροπολητικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού εξέδωσε το κάτωθι Δελτίο Τύπου αναφορικά με το Ψήφισμα 1946 του Συμβουλίου της Ευρώπης.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

-Το Ψήφισμα 1946 (2013) του Συμβουλίου της Ευρώπης για «Ισότιμη πρόσβαση στο σύστημα υγείας» και το παράδειγμα του ΜΚΙΕ –

Με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση δεχθήκαμε την είδηση ότι η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ενέκρινε στις 26/06/2013 ομόφωνα το ψήφισμα και τη σύσταση σχετικά με την ίση πρόσβαση όλων των πολιτών στην υγειονομική περίθαλψη.Χαρά γιατί το ψήφισμα κινείται στη δίκαιη και σωστή κατεύθυνση της ελεύθερης πρόσβασης όλων των Ευρωπαίων πολιτών στο δημόσιο σύστημα υγείας των χωρών τους και ικανοποίηση γιατί το ΜΚΙΕ με την λειτουργία και την δράση του αποδεικνύεται, ότι συμβάλλει ουσιαστικά στην ανάδειξη των προβλημάτων και της ζοφερής πραγματικότητας που βιώνουν οι αποκλεισμένοι από την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας πολίτες και τελικώς διαμορφώνει απόψεις και επηρεάζει θετικά. Μάλιστα η Προέδροςτης κοινοβουλευτικής επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ελβετίδα βουλευτής των Σοσιαλιστών Liliane Maury Pasquier, η οποία είχε επισκεφθεί τον Απρίλιο 2013 το ΜΚΙΕ και είχε διαπιστώσει την κατάσταση που επικρατεί για τους ανασφάλιστους πολίτες, εκθίασε ως παράδειγμα αλληλεγγύης των πολιτών τη λειτουργία του ιατρείου κατά την ομιλία της στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Παραθέτουμε σε μετάφραση το ψήφισμα και μαζί τις σελίδες – στα αγγλικά – με το αρχικό κείμενο του ψηφίσματος αλλά και την έκθεση πάνω στην οποία βασίστηκε το ψήφισμα.

Για τους εθελοντές του ΜΚΙΕ

Ομάδα Επικοινωνίας.

+++

Ψήφισμα 1946 (2013) του Συμβουλίου της Ευρώπης

«Ισότιμη πρόσβαση στο σύστημα υγείας»

Κοινοβουλευτική Συνέλευση

1. Το δικαίωμα στην υγεία είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Η προστασία της υγείας είναι ένας βασικός παράγοντας για την κοινωνική συνοχή και την οικονομική σταθερότητα, και αντιπροσωπεύει ένα από τα απαραίτητα στηρίγματα για την ανάπτυξη. Η πρόσβαση στην περίθαλψη είναι ένας βασικός παράγοντας στο δικαίωμα της υγείας.

2. Η κοινοβουλευτική συνέλευση παρατηρεί ότι οι ανισότητες στην πρόσβαση στο σύστημα υγείας των μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης αυξάνονται Διάφορες συνιστώσες είναι η πηγή του φαινομένου, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών, γεωγραφικών και γλωσσικών περιορισμών, της διαφθοράς, κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και συγκεκριμένων μεταναστευτικών και πολιτικών ασφάλειας που δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις ανάγκες στην υγεία. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε μειώσεις των προϋπολογισμών σε πολλές χώρες, λόγω των πολιτικών λιτότητας, με αποτέλεσμα τα συστήματα υγείας να δέχονται πίεση. Πολλές χώρες εισήγαγαν ή αύξησαν τις χρεώσεις που πληρώνουν οι ασθενείς, ειδικά για τις απαραίτητες υπηρεσίες υγείας. 3. Η συνέλευση διαπιστώνει ότι οι ανισότητες στην πρόσβαση στην υγεία, συμπεριλαμβανομένης της περίθαλψης της ψυχικής υγείας, επηρεάζουν ειδικά τις ευπαθείς ομάδες (του πληθυσμού), περιλαμβανομένων πολιτών που βιώνουν οικονομικά προβλήματα όπως οι άνεργοι, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, Ρομά, πρόσφυγες, μετανάστες, ειδικά όσους βρίσκονται σε παράνομη κατάσταση, διαφυλικά άτομα, φυλακισμένους και άστεγους. Αυτές οι ανισότητες οδηγούν σε φαινόμενα μη προσφυγής ή καθυστερημένης προσφυγής στην περίθαλψη, που έχουν καταστροφικές συνέπειες στην προσωπική αλλά και δημόσια υγεία και τα οποία μακροπρόθεσμα έχουν ως αποτέλεσμα την αύξηση των εξόδων για την υγεία. 4. Υπενθυμίζουμε το ψήφισμα 1994 (2012) «Μέτρα Λιτότητας – ένας κίνδυνος για την δημοκρατία και τα κοινωνικά δικαιώματα» (Austerity measures – a danger for democracy and social rights), η συνέλευση για άλλη μια φορά επισύρει την προσοχή στον αρνητικό αντίκτυπο που έχουν τα μέτρα λιτότητας στα κοινωνικά δικαιώματα και τα αποτελέσματα αυτών στις ποιο ευπαθείς κατηγορίες (πολιτών). Σε σχέση με αυτό, διαπιστώνει (η συνέλευση) με αγωνία τα αποτελέσματα που έχει η οικονομική κρίση και τα μέτρα λιτότητας στην πρόσβαση (των πολιτών) στην περίθαλψη σε αρκετά από τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που αντιμετωπίζει μια κρίση στην υγεία, ακόμα και ανθρωπιστική κρίση και μια αύξηση στην ξενοφοβία και στις ρατσιστικές πράξεις εναντίον των προσφύγων και των μεταναστών.

5. Η συνέλευση πιστεύει ότι η κρίση είναι μια ευκαιρία να επανεξετάσουμε τα συστήματα υγείας και να αυξήσουμε την αποδοτικότητα τους και όχι να την χρησιμοποιήσουμε ως μια δικαιολογία για να πάρουμε ανάδρομα μέτρα.

6. Συνεπώς η συνέλευση καλεί όλα τα μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης να:

6.1 μειώσουν, όπου κρίνουν κατάλληλα, την αναλογία των εξόδων υγείας που πληρώνουν οι πιο ευπαθείς ασθενείς και να πάρουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να βεβαιωθούν ότι το κόστος της περίθαλψης δεν αποτρέπει την πρόσβαση σε αυτή, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης της αυξημένης χρήσης γενόσημων φαρμάκων.

6.2 να βεβαιωθούν ότι υπάρχει προσβασιμότητα σε κέντρα περίθαλψης (υγείας) και σε ιατρικό/νοσηλευτικό προσωπικό σε όλη την επικράτεια τους και όπου χρειάζεται να δοθούν τα απαραίτητα κίνητρα.

6.3 να βεβαιωθούν ότι υπάρχει πρόσβαση στην πληροφόρηση για το σύστημα υγείας, συμπεριλαμβανομένων προγραμμάτων εμβολιασμού και προφύλαξης, και να ετοιμαστούν ενημερωτικά προγράμματα για την υγεία, υπολογίζοντας πάντα τις συγκεκριμένες ανάγκες των διάφορων ευπαθών ομάδων και την ανάγκη να μειωθούν οι φραγμοί που υπάρχουν στην επικοινωνία.

6.4 να βεβαιωθούν ότι οι έγκυες γυναίκες και τα παιδιά, που συμπεριλαμβάνονται στις πιο ευπαθείς ομάδες πολιτών, έχουν απεριόριστη πρόσβαση στο σύστημα υγείας και κοινωνική προστασία, ανεξάρτητα από το καθεστώς τους.

6.5 να απλοποιήσουν τις διοικητικές διαδικασίες που χρειάζονται ώστε να έχουν πρόσβαση (οι πολίτες) στο σύστημα υγείας.

6.6 να εισάγουν μέτρα καταπολέμησης της διαφθοράς στο σύστημα υγείας, σε συνεργασία με το GRECO (Group of States against Corruption)

6.7 να αποσυνδέσουν τις πολιτικές μετανάστευσης και ασφάλειας από την πολιτική για την υγεία, και όπου χρειάζεται να καταργήσουν την υποχρέωση των επαγγελματιών υγείας να αναφέρουν μετανάστες (που βρίσκονται σε παράνομη κατάσταση).

6.8 να εισαγάγουν εκπαιδευτικές πολιτικές για τους επαγγελματίες υγείας με έμφαση στην καταπολέμηση αυταρχικών μεθόδων, διακρίσεων και διαφθοράς στον τομέα υγείας.

Πηγή ψηφίσματος στα αγγλικά: http://assembly.coe.int/ASP/Doc/XrefViewPDF.asp?FileID=19991&Language=EN

Η έκθεση, στα αγγλικά, στην οποία βασίστηκε το ψήφισμα:
http://assembly.coe.int/ASP/Doc/XrefViewPDF.asp?FileID=19776&Language=EN

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://mki-ellinikou.blogspot.gr/

ΒΒC: Έξι χρόνια κρίσης και τέσσερα χρόνια λιτότητας γονάτισαν τους Έλληνες (βίντεο)

Video Comments Off

Jul 242013

Οδοιπορικο στους δρόμους της Αθήνας πραγματοποίησε απεσταλμένη του βρετανικού BBC, σε μια εκπομπή διάρκειας περίπου μισής ώρας. Το βρετανικό δίκτυο ξεκινάει με τον εκφωνητή να λέει πως έξι χρόνια κρίσης και τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας γονάτισαν τους Έλληνες και τους ανάγκασαν να στραφούν στη φιλανθρωπία για να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη.

Το βίντεο επικεντρώνεται κυρίως στο πρόβλημα της ιατρικής περίθαλψης που αντιμετωπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες στη χώρα, καθώς επίσης και της ανεργίας που έχει εκτοξευθεί στο 30%.

Δείτε το βίντεο

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Μελισσοκόμος στην Λούτσα έγινε ο Περιστερόπουλος των Singles

Απόψεις Comments Off

Jul 232013

Στη φύση έχει στραφεί για να εξασφαλίσει τα προς το ζην του ο Γιώργος Σεϊταρίδης, σύμφωνα με συνέντευξη που έδωσε σε Κυριακάτικη εφημερίδα.

Μελισσοκόμος στην Λούτσα έγινε ο Περιστερόπουλος των Singles

«Ξυπνώ και πηγαίνω στον κήπο μου για να χαζέψω τα δένδρα μου και να ρίξω μια κλεφτή ματιά στα μελίσσια μου και αισθάνομαι κατευθείαν άλλος άνθρωπος. Είμαι ακόμα στο αρχικό στάδιο της μελισσοκομίας και επομένως μαθητευόμενος. Έχω βάλει όμως τα θεμέλια για μια πιο σοβαρή ενασχόληση μελλοντικά. Θέλω να δουλεύω κάποιες περιόδους και τον υπόλοιπο χρόνο να εξασφαλίζω τα προς το ζην από τη φύση. Να πουλώ τα λεμόνια και τα βερίκοκα μου, που τώρα τα χαρίζω και να παράγω καλής ποιότητας μέλι, το οποίο και θα εμπορεύομαι». Αυτό δήλωσε στο Πρώτο Θέμα ο -γνωστός στο ευρύ κοινό από τον ρόλο του ως Περιστερόπουλος στο Singles- Πειραιώτης ηθοποιός ο οποίος πλέον μένει μόνιμα στη Λούτσα όπου έχει τα δικά του μελίσσια.

Στα πλαίσια της ίδιας συνέντευξης ο Γιώργος Σεϊταρίδης διευκρινίζει πως «Η ενασχόλησή μου με τη μελισσοκομία είναι δικλίδα ασφαλείας στη γενικότερη κρίση, αξιών, ήθους και φυσικά στην οικονομική κρίση. Ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που ποθεί η ψυχή μας, χωρίς προκαταλήψεις, ταμπού και δηθενιές. Αυτό που ζήσαμε ήταν ο χρυσός Μεσαίωνας. Ήταν μια καλοστημένη κομπίνα στην οποία, μοιράζοντας χρήματα, παραμύθιαζαν τον κόσμο. Όταν μασήσαμε και πέσαμε θύματα της κατάστασης τα ήθελαν όλα πίσω. Ζούμε την απόλυτη μαυρίλα, αλλά θα περάσει. Όταν άλλωστε πιάνεις πάτο δεν έχεις παρά να ξαναβγάλεις το κεφάλι προς την κορυφή. Ο τελικός απολογισμός θα μας βρει με πιο φωτεινή συνείδηση. Είναι σαν τις χολιγουντιανές ταινίες που στο τέλος κερδίζει πάντα ο καλός».
Πηγή: http://www.iefimerida.gr/

Ανακοίνωση ΚΙΦΑ: Διακοπή τηλεφώνου για λίγες ημέρες λόγω τεχνικών προβλημάτων

Νέα από το ΚΙΦΑ Comments Off

Jul 222013

Ενημερώνουμε τους ασθενείς και φίλους του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Αλληλεγγύης Δράμας ότι τα τηλέφωνα επικοινωνίας του ΚΙΦΑ (2521.777.038 & 6984.286.106) δεν θα λειτουργούν για λίγες ημέρες λόγω τεχνικών προβλημάτων.

Ελεύθερη κατασκήνωση: δικαίωμα ή τεκμήριο;

Απόψεις Comments Off

Jul 212013

«Στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, κάτω από τον υπέροχο ελληνικό ήλιο, κάποιος ετοιμάζεται να απολαύσει τις διακοπές του… Να τος! Σε μια μαγική παραλία με κρυστάλλινα νερά και πεντακάθαρη άμμο, χαίρεται τη φιλοξενία, την ηρεμία και τη γαλήνη!» διατυμπανίζει το νέο, καρτουνίστικο διαφημιστικό σποτ του ΕΟΤ. Και τότε, ξαφνικά, σαν σε bad trip, σκάνε από το πουθενά ειδικές δυνάμεις, κλούβες και περιπολικά 4×4, τον καταχεριάζουν, τον μπουζουριάζουν (θυμάστε κάτι σατιρικά φώτοσοπ με πάνοπλα ΜΑΤ να επιδράμουν σε παραδεισένιες αμμουδιές; Ε, αυτό!) και του κοτσάρουνε κι ένα πρόστιμο λίγο παραπάνω από τον μισό βασικό μισθό (αν, φυσικά, υποθέσουμε ότι ο άμοιρος λουόμενος εργάζεται). Το «σαφάρι» κατά των ελεύθερων κατασκηνωτών σε παραλίες αλλά και σε βουνά, δάση, ρεματιές και λοιπούς «κοινόχρηστους χώρους» αναμένεται να αγριέψει περισσότερο με το νέο υπό κατάθεση νομοσχέδιο του υπουργείου Τουρισμού: 300 ευρώ κατακέφαλα ανά άτομο ή κατασκηνωτικό ή μεταφορικό μέσο θα αξιώνει πλέον, λέει, «το αστυνομικό όργανο που παρίσταται κατά τον έλεγχο».

Magnify Image

Δεν χρειάζεται να είσαι λάτρης του σπορ για ν’ αντιληφθείς ότι ουσιαστικά πρόκειται για ένα ακόμα «κυνήγι μαγισσών», εφόσον ελάχιστη έως καμία σχέση έχει με την «αναβάθμιση της τουριστικής επιχειρηματικότητας και την αναδιοργάνωση του ΕΟΤ», όπως τιτλοφορείται το περιώνυμο νομοσχέδιο. «Ειρωνικά σχόλια προκαλεί ο υπερδιπλασιασμός του διοικητικού προστίμου στους ελεύθερους κατασκηνωτές, όταν κατά την τελευταία διετία η χώρα ζει μια άνευ προηγουμένου νομιμοποίηση πολεοδομικών αυθαιρεσιών όπου γης, απεμπολώντας ανυπολόγιστα έσοδα από νόμιμα πρόστιμα με βάση τον πολεοδομικό και δασικό κώδικα» ανέφερε χαρακτηριστικά η επικριτική στο σύνολο του νομοσχεδίου επιστολή-παρέμβαση του WWF προς τη Βουλή (3/6). Διότι η Πολιτεία έχει αποκτήσει μια αξιοθαύμαστη εισπρακτική φαντασία μεν, την εφαρμόζει επιλεκτικά σε εύκολους ή απλώς «ενοχλητικούς» στόχους δε. Το νέο χτύπημα στην ελεύθερη κατασκήνωση γίνεται, μάλιστα, σε μια περίοδο που ολοένα περισσότεροι συμπολίτες μας, από εργένηδες-ισσες και παρέες μέχρι πολυμελείς οικογένειες, στρέφονται εκεί πια όχι τόσο από φυσιολατρική διάθεση όσο από ανάγκη, εφόσον οι πολυήμερες διακοπές σε ξενοδοχείο ή ενοικιαζόμενο μοιάζουν ανεπίτρεπτη πολυτέλεια για έναν μισθό πείνας, όταν υπάρχει κι αυτός. Δεν μιλάμε, δηλαδή, πια για κάποια «γραφικά» φρικιά αλλά για ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Καταναλωτών, το 73% των Ελλήνων φέτος, έναντι 69% πέρσι, δηλώνει πως ουσιαστικά αδυνατεί να κάνει πραγματικές διακοπές, ενώ και οι περισσότεροι από όσους μπορούν «βλέπουν» μόνο ολιγοήμερες. Επόμενο είναι, όταν για ένα ξένοιαστο δεκαπενθήμερο μια τετραμελής οικογένεια ή συντροφιά χρειάζεται, με σφιχτοχέρηδες υπολογισμούς, πάνω από 2.700 ευρώ, εφόσον το κόστος ζωής δεν εννοεί να ακολουθήσει την ελεύθερη πτώση του εισοδήματος. Τα οργανωμένα κάμπινγκ είναι σαφώς οικονομικότερη επιλογή, όχι όμως τσάμπα (από 8 μέχρι και 18 ευρώ η διανυκτέρευση συν τη σκηνή, ποσά όχι αμελητέα, αν πολλαπλασιαστούν), ενώ πολλές φορές οι προδιαγραφές δεν δικαιολογούν το αντίτιμο. Επιπλέον, γιατί θα πρέπει να είναι κανείς υποχρεωμένος να «σταβλίζεται» ακόμα και στις διακοπές του και, βασικά, γιατί θα πρέπει να απαγορεύεται το δωρεάν; Αυτά τα ερωτήματα θέσαμε και στο υπουργείο Τουρισμού, περιμένουμε όμως ακόμα την απάντηση… Η Ελλάδα έχει, βέβαια, τόσες παραλίες κι εξοχές, που ακόμα κι αν κατέβαζαν τον… στρατό, θα ήταν αδύνατο να αφανίσουν το ελεύθερο κάμπινγκ. Πόσο μπορείς, όμως, να χαλαρώσεις, όταν νιώθεις διαρκώς απειλούμενο είδος; Αλλά μη λυγίζετε, σύντροφοι ελευθεροκατασκηνωτές. Η αντίσταση έχει ήδη ξεκινήσει! Η σελίδα του κινήματος για την ελεύθερη κατασκήνωση στο facebook, που στηρίζουν συλλογικότητες όπως οι Ηλιόσποροι και το Κενό Δίκτυο, διαθέτει πάνω από 6.000 υποστηρικτές. Τον Ιούνιο του ’10 μέλη της κατασκήνωσαν συμβολικά ένα 24ωρο στο Σύνταγμα, όπου δόθηκε επίσης συναυλία, ενώ πέρσι έκαναν ανοικτό κάλεσμα σε δήμους για τη δημιουργία ενός πανελλαδικού δικτύου περιοχών ελεύθερης κατασκήνωσης που χαρακτηρίζουν «βιώσιμο τουρισμό και πλούτο για όλους»: «Η είδηση για την προσαύξηση του προστίμου μάς αιφνιδίασε, είναι αλήθεια… Ήδη οι περισσότεροι έχουμε σκορπίσει λόγω εποχής! Όχι, βέβαια, ότι ξαφνιαστήκαμε. Όλο αυτό εντάσσεται σε μια συντονισμένη προσπάθεια γενικού ξεπουλήματος παραλιών και λοιπών δημόσιων εκτάσεων από το ΤΑΙΠΕΔ, ακόμα και περιοχών ενταγμένων στο δίκτυο Natura» μας λέει εκπρόσωπος των Ηλιόσπορων. «Εκεί αποσκοπεί και η προσπάθεια εκδίωξης του ανθρώπινου στοιχείου-θεματοφύλακα… Είναι τυχαίο π.χ. που η πρόσφατη φωτιά στην Πρέβελη μπήκε λίγο μετά την αστυνομική έφοδο και τις συλλήψεις σκηνιτών;» αναρωτιέται. Η ανταπόκριση των δημάρχων είναι ακόμα περιορισμένη «από φόβο ή και πονηριά», σε αρκετά μέρη όμως επικρατεί «διακριτική ανοχή», συνοδευόμενη ενίοτε από κάποιες ευκολίες όπως κάδοι – ντουζιέρες. Ναι, ξέρω και τις αντιρρήσεις ή, μάλλον, όντας χρόνιος free camper, τις έχω… βιώσει κιόλας. Υπάρχουν, εννοείται, και οι ασυνείδητοι, ενοχλητικοί, βρομιάρηδες κατασκηνωτές που μας δυσφημούν όλους (οι «Δέκα Εντολές» του καλού ελεύθερου κατασκηνωτή στα iliosporoi.net και freecamper.gr). Σίγουρα, πάντως, δεν είναι η μεγάλη πλειονότητα κι εξάλλου, πόσο πιο συνειδητοί είναι πια οι «κυριλέ» τουρίστες; Εκπαίδευση ναι, κατατρεγμός όχι. Ούτε «κόβουμε» πελατεία από δωμάτια ή οργανωμένα κάμπινγκ (όσοι τα προτιμούν, εκεί θα πάνε έτσι κι αλλιώς), ούτε «επιβαρύνουμε το περιβάλλον» – το περισσότερο σκουπίδι το βλέπεις συχνά γύρω ή και μέσα σε οργανωμένες πλαζ. Σε πολλά μέρη, άλλωστε (Γαύδος, Δονούσα, Ανάφη, Χιλιαδού, Ικαρία, Τήλος κ.λπ.), η ελεύθερη κατασκήνωση έχει ενταχθεί τόσο οργανικά στο χωροχρονικό συνεχές, ώστε η κατάργησή της δεν συμφέρει ούτε τις τοπικές κοινωνίες – στην οικονομία των οποίων συμβάλλει, θαρρώ, περισσότερο από κάτι τουριστικά πακέτα τύπου all inclusive. Το κλίμα και οι φυσικές ομορφιές της χώρας είναι ίσως η μόνη της ακλόνητη αξία, ένα προνόμιο που όλοι όσοι μοιραζόμαστε το πληρώνουμε πια πανάκριβα – στην κυριολεξία. Μήπως πάει πάρα πολύ, οπότε, να μας αρνούνται ετσιθελικά να τα απολαύσουμε υπεύθυνα μεν αλλά με τον τρόπο που ο καθένας επιλέγει; Εγώ, πάντως, ήδη ξεσκόνισα σκηνή και υπνόσακο, πάνω στα οποία άρχισα να κεντώ ένα υψωμένο μεσαίο δάκτυλο.

Πηγή: http://www.lifo.gr/

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: Πρόγραμμα εβδομάδας 22-26/7/2013

Νέα από το ΚΙΦΑ Comments Off

Jul 202013

Καλούμε όλους τους πολίτες της Δράμας να στηρίξουν και να στελεχώσουν την προσπάθεια του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης γιατί πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη πράξη που αποδεικνύεται από το βαθμό συμμετοχής όλων μας.

Οι πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση μπορούν να προσέρχονται στη Γραμματεία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. και 6-8μ.μ.) ή να τηλεφωνούν για να κλείνουν ραντεβού.

Πρόγραμμα εβδομάδας 22-26 Ιουλίου 2013 στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης

Δευτερα 22/7: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Τρίτη 23/7: 6-8μ.μ. Παθολόγος, Φαρμακοποιός
Τετάρτη 24/7: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Πέμπτη 25/7: 11-12π.μ. Παιδίατρος, 6-8μ.μ. Γενικής Ιατρικής, Φαρμακοποιός
Παρασκευή 26/7: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός

Παράλληλα, το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης συνεργάζεται με εξωτερικούς ιατρούς και εργαστήρια (π.χ. καρδιολόγους, ακτινολόγους, πυρηνικούς, οφθαλμίατρους, οδοντίατρους, μικροβιολόγους) για τη δωρεάν, και πάλι, πρόσβαση από τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας. Οι ενδιαφερόμενοι για τους γιατρούς αυτούς θα πρέπει να επικοινωνούν με το ΚΙΦΑ για να μπορούν να εξυπηρετούνται με ραντεβού.

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2
Τηλέφωνο επικοινωνίας με τη Γραμματεία (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. & 6-8μ.μ.): 2521.777.038
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των εθελοντών του ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/

http://www.politesdramas.gr/

Επεισοδιακή επίσκεψη Άδωνι Γεωργιάδη, στο Αττικό Νοσοκομείο

Πολιτικές ειδήσεις Comments Off

Jul 192013

Αντιμέτωπος με διαδηλωτές, αλλά και άτομα που φαίνεται ότι δεν σχετίζονται με τον χώρο της Υγείας, βρέθηκε το πρωί ο υπουργός ‘Αδωνις Γεωργιάδης, κατά την προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Αττικό Νοσοκομείο.
Σημειώνεται ότι είχε προηγηθεί ανακοίνωση εργαζομένων του νοσοκομείου, στην οποία ανέφεραν ότι ο υπουργός “είναι ανεπιθύμητος”.
Ο υπουργός ‘Αδωνις Γεωργιάδης κατήγγειλε ότι τον έσπρωξαν και τον χτύπησαν, ενώ οι συνεργάτες του αναφέρουν, ότι επέστρεψε στο υπουργείο “με ερυθρότητα και εμφανή σημάδια χτυπημάτων στον λαιμό”.

Νωρίτερα το πρωί, ο κ.Γεωργιάδης, είχε επισκεφθεί αιφνιδιαστικά του Γενικό Κρατικό Νίκαιας, όπου αφού περιηγήθηκε στους διαδρόμους και στους θαλάμους, ενημερώθηκε από εργαζόμενους και γιατρούς για την κατάσταση που επικρατεί στο νοσοκομείο.

Για επίσκεψη-παρωδία κάνουν λόγο οι εργαζόμενοι
Σε ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι του Αττικού Νοσοκομείου αναφέρουν:

“Η γενική συνέλευση των εργαζομένων του ΑΤΤΙΚΟΥ νοσοκομείου καταδικάζει την πρωτοφανή εισβολή των ΜΑΤ και τους προπηλακισμούς εργαζομένων, γιατρών και συνοδών που διαμαρτυρόντουσαν ενάντια στην επίσκεψη – παρωδία του Υπουργού Υγείας Άδωνη Γεωργιάδη στο νοσοκομείο μας. Η επίθεση αυτή επιβεβαιώνει την πρόθεση της άθλιας δικομματικής κυβέρνησης να επιβάλλει το δόγμα του Νόμου και της Τάξης για να προωθήσει την αντιλαϊκή πολιτική της.
Ο Υπουργός μιας κυβέρνησης που υπονομεύει τη δημόσια υγεία, κλείνει νοσοκομεία, απολύει και θέτει σε διαθεσιμότητα προσωπικό, παραδίδει το ΕΣΥ στα επιχειρηματικά συμφέροντα είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ στο ΑΤΤΙΚΟ της αθλιότητας των ράντζων και της έλλειψης προσωπικού.
Γι’ αυτό μπήκε στο νοσοκομείο από την πίσω πόρτα και μίλησε σε άδειο αμφιθέατρο (με την παρουσία 5-10 παρατρεχάμενων της διοίκησης και 15-20 πανεπιστημιακών καθηγητών), φρουρούμενος από δύο διμοιρίες των ΜΑΤ που εισέβαλλαν στο νοσοκομείο.
Το σωματείο και η γενική συνέλευση καταγγέλλει τη διοίκηση του νοσοκομείου (Διοικητή, Διευθύντρια Νοσηλευτικής Υπηρεσίας και ορισμένους Πανεπιστημιακούς καθηγητές) που νομιμοποίησαν την είσοδο των ΜΑΤ σε Πανεπιστημιακό νοσοκομείο και δέχτηκαν να συνομιλήσουν μαζί του σε συνθήκες βίας και τρομοκρατίας.
Η γενική συνέλευση χαιρετίζει τους εκατοντάδες συναδέλφους που συμμετείχαν στη μαχητική διαμαρτυρία καταγγέλλοντας της διάλυση της δημόσιας υγείας και την κυβερνητική τρομοκρατία.
Σε κοινό μέτωπο με τους ασθενείς, τους υπόλοιπους υγειονομικούς και το λαό θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το δίκιο μας, για την ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης – Ε.Ε. – ΔΝΤ.
ΥΓ. Τα κυβερνητικά παπαγαλάκια και ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης, αντιστρέφοντας για μια ακόμη φορά την πραγματικότητα, διαδίδουν ότι ο υπουργός ‘χτυπήθηκε’ από τους εργαζόμενους. Είναι τόσο ψεύτες που δεν αξίζουν ούτε την περιφρόνησή μας”.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news247.gr/

Το πρόταγμα της αποανάπτυξης

Απόψεις Comments Off

Jul 182013

Ένα νέο υπόδειγμα

Μια από τις συνέπειες των πρόσφατων απανωτών και συνεχιζόμενων οικονομικών (ουσιαστικά συστημικών) κρίσεων είναι η ενδυνάμωση και ισχυροποίηση εναλλακτικών δράσεων και απόψεων που, αν και δεν είναι απαραίτητα καινούργιες, πλέον ακούγονται με περισσότερο ενδιαφέρον και παρουσιάζονται συχνότερα στον δημόσιο λόγο. Μερικές από αυτές τις φωνές που ως ένα βαθμό αλληλοσυμπληρώνονται, προερχόμενες κυρίως από ερευνητικά ινστιτούτα αλλά και ακτιβιστικές ομάδες της δυτικής Ευρώπης, εκφράζονται μέσα από μια νέα αντίληψη τρόπου ζωής, αυτή τηςαποανάπτυξης.

Η αποανάπτυξη δεν αποτελεί το αντίθετο της ανάπτυξης ούτε ταυτίζεται με την οικονομική ύφεση, μια κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει ανάπτυξη μέσα σε μια κοινωνία και ένα σύστημα χτισμένο πάνω στο πρότυπο της ανάπτυξης, μα μιλά για έξοδο από μια τέτοια κοινωνία, για αλλαγή προτύπου. Η αποανάπτυξη λοιπόν είναι ένα κάλεσμα να “απο-αποικιοποιήσουμε το φαντασιακό μας”^[1] από τη λογική του καταναλωτισμού και της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης, ως άτομα και ως σύνολο, και να προτείνουμε μια κοινωνία πιο περιβαλλοντικά βιώσιμη και κοινωνικά δίκαιη, που θα βασίζεται σε ένα διαφορετικό σύστημα αξιών.

Ο όρος λοιπόν χρησιμοποιείται περισσότερο συμβολικά, με στόχο να προκαλέσει και να αντιταχθεί στην παράλογη άποψη ότι όχι μόνο μπορούμε, αλλά και επιβάλλεται να έχουμε διαρκή οικονομική ανάπτυξη για να λύσουμε τα πολύπλευρα προβλήματά της κοινωνίας και του περιβάλλοντος, τα οποία έχουν οξυνθεί ακριβώς λόγω της μανίας των σύγχρονων καπιταλιστικών κοινωνιών για ανάπτυξη!

Οι ρίζες της αποανάπτυξης

Η ιδέα των ορίων της οικονομικής ανάπτυξης δεν είναι καινούργια. Ήδη από τα μέσα του 20ου αιώνα αρκετοί επιστήμονες και διανοούμενοι (βλ. K. Polanyi, K. Boulding, Κ. William Kapp, F. Hirsch, κ.α.) είχαν αρχίσει να στέκονται κριτικά απέναντι στην προοπτική μιας αέναης ανάπτυξης. Μεγαλύτερο αντίκτυπο στο ευρύ κοινό είχε ίσως η κλασική πλέον διακήρυξη της λέσχης της Ρώμης “The Limits to Growth” το 1972^[2] που αντιμετωπίστηκε όμως σχεδόν εχθρικά από την συντριπτική πλειοψηφία των οικονομολόγων και πολιτικών της εποχής. Το ίδιο θέμα αναλύθηκε σε μια σειρά μελετών σύγκρισης της παραγωγικής διαδικασίας με το νόμο της εντροπίας από τον Nicholas Georgescu-Roegen, βασικό εμπνευστή της ιδέας της αποανάπτυξης, με εξίσου μεγάλη επιρροή στην προοδευτική οικονομική σκέψη^[3], ενώ στο ίδιο μήκος κύματος κινείται περίπου και το πεδίο των “steady-state economics” του Herman Daly ^[4]. Το κίνημα της αποανάπτυξης σήμερα βασίζεται ουσιαστικά σε μια μετεξέλιξη αυτών των ιδεών, μπολιασμένες με τις κοινωνιολογικές κριτικές των Καστοριάδη, Illich κ.α. στον καπιταλιστικό καταναλωτισμό^[5,6], και εξετάζει τη σχετικότητα τους στη σημερινή πραγματικότητα. Παράλληλα προωθεί έναν κοινωνικό διάλογο εξεύρεσης εναλλακτικών οδών παραγωγής, διακυβέρνησης και διαβίωσης.^[7]

Ο όρος αποανάπτυξη αρχικά προτάθηκε στα γαλλικά ως “décroissance” και τείνει να καθιερωθεί με το αγγλικό “degrowth”. Ακόμα, έχει προταθεί και το “a-growth” σε μια προσπάθεια να τονιστεί το γεγονός ότι η ριζική αντίθεση δεν έγκειται στην αυξομείωση κάποιων δεικτών, αλλά στη αντιμετώπιση της οικονομικής ανάπτυξης ως μια σύγχρονη θρησκεία. Θα πρέπει εδώ να προσέξουμε ότι στα ελληνικά χρησιμοποιείται ο ίδιος όρος (“ανάπτυξη”) για να περιγράψει τις έννοιες “economic growth” (ποσοτική μεγέθυνση της οικονομίας, συνδεδεμένη με τη χρήση ενέργειας και υλικών) και “development” (όρος που σχετίζεται περισσότερο με ποιοτικά χαρακτηριστικά, όπως η παροχή σίτισης και στέγης, η παιδεία, κλπ.). Το κίνημα της αποανάπτυξης αναφέρεται βασικά στη μείωση της υπερκατανάλωσης ενέργειας και υλικών και άρα υποστηρίζει ότι η οικονομική αποανάπτυξη είναι ένα απαραίτητο βήμα για τη μετάβαση σε μια πιο βιώσιμη κοινωνία.

Πράσινη ανάπτυξη και κατανάλωση ενέργειας

Οι υποστηρικτές της αποανάπτυξης στέκονται εξίσου κριτικά απέναντι στη λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη, αφού κάθε είδους ανάπτυξη χωρίς όρια αποτελεί σχήμα οξύμωρο. Η αύξηση της αποδοτικότητας, που ουσιαστικά προτείνουν οι πράσινες τεχνολογικές καινοτομίες είναι φυσικά κάτι ευπρόσδεκτο αλλά αποδεδειγμένα όχι αρκετό. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα για αυτό είναι πως οι πράσινες τεχνολογίες ναι μεν μπορεί να μειώνουν τη χρήση ενέργειας και υλικών ανά προϊόν, όμως μέσα σε ένα νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα όπως το σημερινό, η αυξημένη αποδοτικότητα αυτών των προϊόντων οδηγεί στην πτώση των τιμών τους και άρα στην υπερκατανάλωση τους (rebound effect), με αποτέλεσμα οι απόλυτοι αριθμοί κατανάλωσης ενέργειας και πρώτων υλών παγκοσμίως σήμερα να είναι οι μεγαλύτεροι στην ανθρώπινη ιστορία, και οι τάσεις να παραμένουν αυξητικές. Εξίσου ωφέλιμη για το περιβάλλον θα μπορούσε να είναι και η μετάβαση σε μια οικονομία υπηρεσιών. Η πρόσφατη ιστορία όμως δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική ότι μια τέτοια μετάβαση είναι εφικτή, στο βαθμό τουλάχιστον που απαιτείται και ιδιαίτερα μέσα σε ένα σύστημα που απαιτεί την διαρκή οικονομική ανάπτυξη για να μην καταρρεύσει.

Η στροφή προς την πράσινη ρητορική λοιπόν δεν προσφέρει κάποια ουσιαστική προοπτική. Η ουσία δεν είναι η ανακύκλωση μιας παραπάνω συσκευασίας μιας χρήσης, αλλά η προώθηση ενός διαφορετικού μοντέλου παραγωγής όπου το προϊόν θα είναι ανθεκτικό, θα πουλιέται χωρίς συσκευασία, ή ίσως δεν θα πουλιέται καν, αν δεν εκπληρώνει κάποια ουσιαστική ανάγκη. Το στοίχημα δεν είναι η δημιουργία 1000 νέων “πράσινων” θέσεων εργασίας για την καταπολέμηση της ρύπανσης (που θα οφείλουν την ύπαρξη τους στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος!) μα η συγκρότηση κοινωνικών δομών και η επένδυση σε τεχνολογίες που θα σταματήσουν να ρυπαίνουν εξαρχής.

Είναι δεδομένο ότι εφόσον μιλάμε για έναν πλανήτη με συγκεκριμένα υλικά όρια, αυτές οι τάσεις δεν μπορούν να συνεχιστούν επ’ άπειρον. Είναι δηλαδή σχεδόν σίγουρο ότι η διαθεσιμότητα πρώτων υλών θα περιοριστεί σημαντικά και άρα θα υπάρξει συρρίκνωση της οικονομίας, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Το ερώτημα είναι αν αυτή η μετάβαση σε μια αποαναπτυγμένη κοινωνία θα είναι εθελούσια και άρα με τις ελάχιστές δυνατές παρενέργειες, ή θα είναι ακούσια σαν την πρόσφατη οικονομική κρίση με πληθώρα πολιτικών και κοινωνικών παρενεργειών, όπως η ανεργία και οι γιγαντωμένες κοινωνικές ανισότητες.

Το ζήτημα λοιπόν έχει δύο αλληλοσυμπληρούμενες όψεις, μια οικολογική και μια κοινωνική. Γι αυτό και μιλάμε σωστότερα για μια βιώσιμη αποανάπτυξη, δηλαδή αποανάπτυξη η οποία θα είναι κοινωνικά αποδεκτή, με βασικό στόχο τη δραστική μείωση της χρήσης υλικών και ενέργειας και άρα έως έναν βαθμό και του ρυθμού της οικονομικής ανάπτυξης, αυξάνοντας παράλληλα το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας. Η αποσύνδεση της (υλικής, ενεργειακής και οικονομικής) ανάπτυξης από την ποιότητα της ζωής και την ευημερία αποτελεί λοιπόν ένα από τα βασικότερα στοιχήματα της αποανάπτυξης.

Δείκτες ευημερίας

Στο σημείο αυτό λοιπόν ανοίγει ένας καινούργιος διάλογος σχετικά με την αναζήτηση και χρησιμότητα άλλων -αντικειμενικών και υποκειμενικών- δεικτών ποιότητας της ζωής, πέραν των οικονομικών. Έτσι κι αλλιώς έχει πολλάκις τονιστεί ότι το ΑΕΠ δεν αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείκτη ευημερίας, αλλά είμαι μάλλον αποπροσανατολιστικό. Αυτό ισχύει σίγουρα για τις λεγόμενες αναπτυγμένες χώρες όπου από ένα σημείο και πάνω, η περαιτέρω αύξηση του ΑΕΠ όχι μόνο δεν συμβάλει στην ευημερία, αλλά φαίνεται να μειώνει το επίπεδο ζωής λόγω του αυξημένου χρόνου εργασίας, της υποβάθμισης του περιβάλλοντος, του μειωμένου ελεύθερου χρόνου κλπ. Η, σε γενικές γραμμές, αγνόηση του ΑΕΠ είναι λοιπόν στον πυρήνα των προτάσεων των υποστηρικτών της αποανάπτυξης. Αντ’ αυτού προτείνεται να προσανατολιστούμε σε άλλους δείκτες ευημερίας και έτσι εισάγονται νέα ερωτήματα σχετικά με τα συστήματα αξιών: Τι πραγματικά αξίζει στη ζωή, και πως μπορούμε να το μετρήσουμε;

Ανεξάρτητες έρευνες πάνω στο θέμα της ευημερίας, όπως για παράδειγμα από το δραστήριο και με σημαντική επιρροή New Economics Foundation του Λονδίνου συγκλίνουν στο ότι δυο από τους οικουμενικότερους δείκτες είναι αυτοί του ελεύθερου χρόνου και της κοινωνικότητας. Για παράδειγμα, όσο η παραγωγή και ο πληθυσμός αυξάνονται και η τεχνολογία προοδεύει, αντί να δουλεύουμε λιγότερο δουλεύουμε όλο και περισσότερο με μικρότερες αμοιβές. Ασχολίες όπως το μεγάλωμα και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών, το καθάρισμα του σπιτιού, τα οικιακά μαστορέματα κλπ, λόγω έλλειψης χρόνου, από προσωπικές ασχολίες έχουν περάσει μέσα στην αγορά. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην περίπτωση αυτή η αύξηση του ΑΕΠ λόγω της εισχώρησης στις αγορές ασχολιών που αποτελούσαν μέρος της οικογενειακής ή κοινωνικής καθημερινότητας δεν αντανακλά αύξηση του βιοτικού επιπέδου, αλλά αντίθετα έλλειψη χρόνου με τους φίλους και την οικογένεια.

Πρακτικές προτάσεις

Πώς θα μοιάζει λοιπόν μια μελλοντική αποαναπτυγμένη κοινωνία; Είναι ίσως για εμάς τόσο δύσκολο να σκιαγραφήσουμε μια τέτοια κοινωνία, όσο ήταν και για τις αγροτικές κοινωνίες των αρχών του 19^ουαιώνα να προβλέψουν την εξέλιξη του καπιταλιστικού συστήματος των τελευταίων δύο αιώνων. Είναι όμως αρκετά ξεκάθαρο ότι εφόσον η οικονομική ανάπτυξη είναι η βασικότερη προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της σημερινής ‘οικονομίας των αγορών’, η αποανάπτυξη εξ ορισμού δεν μπορεί να λειτουργήσει με τους όρους του σύγχρονου καπιταλισμού. Αντιθέτως, η πρακτική εφαρμογή της αποανάπτυξης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με θεσμικές αλλαγές που τείνουν προς την κατεύθυνση του οικο-σοσιαλισμού. Για τη ώρα βέβαια η αποανάπτυξη αποτελεί μια βαθιά κριτική στην κουλτούρα της ανάπτυξης και της κατανάλωσης (η οποία εξελίχθηκε από μέσον σε αυτοσκοπό!), που συνεχίζει να διαπερνά τον λόγο τόσο της δεξιάς όσο και της παραδοσιακής αριστεράς, άτολμης ή ανήμπορης κι αυτής να βγει έξω από τη ρητορική της ανάπτυξης και να προτείνει κάτι πραγματικά καινοτόμο.

phoca_thumb_l_karton-2007-2008-32x29-3-w Συγκεκριμένα μέτρα που έχουν προταθεί είναι η μείωση του ωραρίου εργασίας, η θέσπιση βασικού αλλά και ανώτατου εισοδήματος, η αναδιανομή του πλούτου, η αποκέντρωση, η κοινωνική ασφάλεια, πρόνοια και αλληλεγγύη. Ριζοσπαστικότερες προτάσεις περιλαμβάνουν τον περιορισμό των υπέρμετρων διαφημίσεων καταναλωτικών προϊόντων, την προσωρινή αναστολή των γιγαντιαίων αναπτυξιακών έργων υποδομής, ακόμα και τη δημιουργία τοπικών νομισμάτων. Βασικός ρόλος δίνεται στην αυτονομία και την αυτό-οργάνωση, στην αξιοποίηση κοινόχρηστων χώρων και χώρων πρασίνου και την προώθηση της συμμετοχικής δημοκρατίας, καθώς και στο χτίσιμο αξιών έξω από τις αγορές, με κριτήρια όχι οικονομικά αλλά βασισμένα στις διαπροσωπικές σχέσεις. Βασικές αναφορές πίσω από το μοντέλο αυτό αποτελούν οι έννοιες της αποδέσμευσης του φαντασιακού της οικονομίας και της προώθησης της συμβιωτικότητας^[6]. Μερικά από τα θέματα που χρειάζονται περαιτέρω έρευνα έχουν να κάνουν με την κλίμακα της κοινωνίας που θα είναι βιώσιμη, το ρόλο της καινοτομίας αλλά και τη δημιουργία νέων μακροοικονομικών μοντέλων.

Οι παραπάνω ιδέες ίσως ακούγονται υπερβολικά ριζοσπαστικές, ή για κάποιους ξυπνάνε άσχημες μνήμες σοσιαλιστικών καθεστώτων, μα η αναγκαιότητα εξεύρεσης εναλλακτικών οδών κάνει τις κουβέντες περί αποανάπτυξης πιεστικά ρεαλιστικές. Είναι σαφές ότι τέτοιες προτάσεις μπορούν να λειτουργήσουν ευκολότερα σε μια τοπική κλίμακα, όπως και έχει ήδη συμβεί σε αρκετές περιπτώσεις, για παράδειγμα στην περιοχή της Καταλονίας^[8]. Για να γίνουν οι ιδέες αυτές εφικτές σε παγκόσμιο επίπεδο δεν φτάνει μόνο η αλλαγή νοοτροπίας και η εθελούσια απλότητα, μα χρειάζονται κοινωνικές, πολιτικές και ριζικές θεσμικές αλλαγές. Και αυτό γιατί στο υπάρχον παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι αυτοκτονικό για μια χώρα να ανακοινώσει μονομερώς ότι σταματάει την ανάπτυξη. Χρειάζονται συμφωνίες σε παγκόσμιο ή τουλάχιστον διακρατικό επίπεδο, για τη συγκεκριμένη κατανάλωση υλικών, αλλά και για την πολιτική απελευθέρωση από τη μάστιγα της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης. Τότε μόνον θα μπορούν οι κυβερνήσεις να ασχοληθούν πραγματικά με την προστασία των κοινωνικών και οικολογικών αγαθών.

Έτσι κι αλλιώς σε έναν κόσμο ιδιαιτέρως πολιτικοποιημένο, η αποανάπτυξη αφορά κυρίως τις ανεπτυγμένες χώρες του βορείου ημισφαιρίου. Με γνώμονα τις αξίες της ισότητας, ακόμα και οι ακόλουθοι της αποανάπτυξης υποστηρίζουν ότι σε αρκετές από τις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες της αφρικανικής, ασιατικής και νοτιοαμερικανικής ηπείρου η οικονομική ανάπτυξη είναι θεμιτή, αρκεί να αποφύγει τα λάθη και τις εμμονές των δυτικών χωρών. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η αναδιανομή του υπάρχοντος πλούτου αποτελεί μια πιο βιώσιμη επιλογή από την κλασική νεοφιλελεύθερη οικονομική άποψη ότι αυτό που χρειάζεται είναι οικονομική ανάπτυξη για όλους και για πάντα.

Επίλογος

Οι προτάσεις της αποανάπτυξης αφορούν τόσο την κοινωνία στο σύνολό της, όσο και τα άτομα που την αποτελούν. Σε τελική ανάλυση, το ζητούμενο είναι πάντα η κοινωνική αλλαγή, μα οι προσωπικές επιλογές έχουν ίσως μεγαλύτερη αξία από ότι έχουμε μάθει να τους δίνουμε. Και δεν είναι μόνο ηεθελούσια απλότητα, που χρειάζεται βέβαια να γίνει πιο μαζική και άρα πιο εφικτή (κάτι που θα την καταστήσει παράλληλα και πιο επιθυμητή) για να μην τείνει προς τη γραφικότητα, μα η σταδιακή αλλαγή της νοοτροπίας και η έξοδος από τα καπιταλιστικά πρότυπα της υπερβολικής διαφήμισης και δημιουργίας άσκοπων αναγκών. Χρειάζεται μια ανοιχτή συζήτηση και μια συνειδητή κοινωνική “απο-αποικιοποίηση του φαντασιακού” της κουλτούρας του εγωισμού και καταναλωτισμού.

Για να αλλάξουν όμως αυτές οι προτεραιότητες πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες με τις οποίες πορευόμαστε ως κοινωνία. Ούτε η τεχνική διόρθωση ενός δείκτη σαν το ΑΕΠ ούτε η αλλαγή της ρητορικής προς την πράσινη ανάπτυξη μας οδηγεί στο να ζούμε μια πιο γεμάτη και ουσιαστική ζωή. Μεγαλύτερη σημασία μοιάζει να έχει η αποικοδόμηση του κοινωνικού ασυνειδήτου ότι οικονομική ανάπτυξη σημαίνει πρόοδος, ενώ ή παύση της οπισθοδρόμηση. Αλλιώς, πώς μπορεί κανείς να μιλά για εξέλιξη όταν η απόκτηση πλούτου και υλικών αγαθών μοιάζει να είναι ή μόνη επιθυμία μιας μεγάλης πλειοψηφίας στις δυτικές κοινωνίες, όταν είμαστε σχεδόν όλοι “παγιδευμένοι” στο κοινωνικό φαντασιακό της κατανάλωσης;

Το πρόταγμα της βιώσιμης αποανάπτυξης θα μπορούσε με μια φράση να περιγραφεί ως: η εθελούσια,δίκαιη και κοινωνικά βιώσιμη μείωση του μεταβολισμού της κοινωνίας^[9], δηλαδή της ενέργειας και πρώτων υλών που εξορύσσονται, παράγονται, καταναλώνονται και επιστρέφονται στο περιβάλλον ως απόβλητα, με την ταυτόχρονη αύξηση του βιοτικού επιπέδου.

Η αποανάπτυξη δεν διακηρύσσει ότι αποτελεί την ετοιμοπαράδοτη λύση σε όλα τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Ούτε όμως αποτελεί μια ρομαντική ουτοπική ιδεολογία. Αντιθέτως, ευελπιστεί να προσφέρει μια ρεαλιστική εναλλακτική πρόταση, δημιουργώντας τον συνεκτικό ιστό και το ιδεολογικό υπόβαθρο κινημάτων όπως αυτά της τοπικοποίησης, της άμεσης δημοκρατίας, κ.α. Είναι ένα πρόταγμα ανοιχτό και ευέλικτο, δίνοντας στον καθένα την ευκαιρία να κάνει μια κριτική του σύγχρονου τρόπου ζωής και να οραματιστεί προτάσεις για το μέλλον, κάνοντάς τες παράλληλα πράξη. Αυτό που έχει μέχρι στιγμής σίγουρα καταφέρει είναι, με τη συγκυρία της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, να ανοίξει ένα διάλογο πάνω σε ένα σύνολο ζητημάτων που μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν ταμπού, μα που δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε. Ακριβώς επειδή η ροή των πραγμάτων και οι αποφάσεις των ηγετών του παρελθόντος και του παρόντος μας οδηγούν σε ένα διαστροφικό και αβέβαιο μέλλον, έχουμε χρέος να να προτείνουμε μια μελλοντική κοινωνία πιο βιώσιμη. Άλλωστε «..η τρέλα της ανάπτυξης έχει φτάσει στο τέλος της. Η πρόκληση τώρα είναι πώς να μεταμορφώσουμε, και η συζήτηση έχει μόλις αρχίσει»^[10].

του Πάνου Πετρίδη

Βιβλιογραφία

[1] Latouche, S. (2003). Décoloniser l’imaginaire: La Pensée créative contre l’économie de l’absurde, Parangon, Lyon.

[2] Meadows, De., Meadows, Do., and Jorgen, R., (1972). The limits to growth. New York: Universe Books.

[3] Georgescu-Roegen, N., (1971). The entropy law and the economic process. Harvard University Press, Cambridge MA.

[4] Daly, H., (1973). The steady-state economy: Toward a political economy of biophysical equilibrium and moral growth. In Toward a steady-state economy, edited by H. E. Daly. San Francisco: W. H. Freeman, pp. 149-174.

[5] Castoriadis, C. (1985). Reflections on ‘Rationality’ and ‘Development’. Thesis Eleven, 10/11, 18-36.

[6] Illich, I. (1973). Convivial reconstruction. In I. Illich, Tools for Conviviality. London: Marion Boyar Publishers.

[7] Latouche, S. (2010). Editorial: Degrowth. Journal of Cleaner Production, 18, 519-522.

[8] Conill, J., Castells, M. and Ruiz, A. (2010). “Φόρος Τιμής στην Καταλονία ΙΙ”, www.homenatgeacatalunyaii.org

[9] Kallis, G. (2011). In defence of degrowth. Ecological Economics, 70, 873-880.

[10] Degrowth Declaration Barcelona (2010), Second International Conference on Economic Degrowth for Ecological Sustainability and Social Equity, March 26–29, 2010, Barcelona, http://degrowth.eu/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.lasttapes.gr/old/item/143-degrowth.html

Διάγγελμα ενημέρωσης από τον Πρωθυπουργό: Respect!

Πολιτικό χιούμορ Comments Off

Jul 172013

Μια πρωτοφανής γκάφα ολκής πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του διαγγέλματος του πρωθυπουργού, καθώς «βγήκε στον αέρα» ένας… βλάσφημος μονόλογός του! Ο Αντώνης Σαμαράς, αποχώρησε από το βήμα, λέγοντας «θα το ξαναπώ» γνωρίζοντας πως προτού να προβληθεί από τα ΜΜΕ, το βίντεο θα υποβληθεί σε τεχνική επεξεργασία (μοντάζ). Κάνοντας μια μικρή βόλτα για να συνέλθει, καθώς φέρεται πως είχε πονοκέφαλο, μονολόγησε «γ@μώ το κεφάλι μου, μ@λάκ@!». Προφανώς, οι υπεύθυνοι υπέπεσαν σε μια γκάφα άνευ προηγουμένου, δίνοντας στο σκηνοθέτη το… αμοντάριστο βίντεο από το διάγγελμα χωρίς να το ελέγξουν προηγουμένως!

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας: Το δικαίωμα στην Υγεία είναι πανανθρώπινο

Δελτία Τύπου Comments Off

Jul 162013

Ο αγώνας για το νοσοκομείο δεν είναι ο αγώνας των εργαζομένων σε αυτό, ούτε καν ο αγώνας των Δραμινών πολιτών για να κρατήσουν ανοιχτό το νοσοκομείο της πόλης τους. Είναι ο αγώνας κάθε ανθρώπου για το αναφαίρετο δικαίωμα του να νιώθει την ασφάλεια ότι όταν αρρωστήσει θα μπορεί να έχει δωρεάν και απρόσκοπτη παροχή υπηρεσιών υγείας. Πόσο μάλλον όταν τις έχει πληρώσει με το παραπάνω εδώ και πολλές δεκαετίες.

Πρωταρχικός στόχος μας στο ΚΙΦΑ είναι να δραστηριοποιηθούν οι πολίτες, να οργανωθούν και να δράσουν συλλογικά για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους και να θέσουν τις βάσεις για το μέλλον της κοινωνίας. Ως εκ τούτου θεωρούμε αυτονόητο ότι σήμερα είμαστε εδώ και αγωνιζόμαστε για το μέλλον του νοσοκομείου μας.

Ωστόσο, θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι ο αγώνας μας αυτός δεν είναι ανεξάρτητος από τον αγώνα για την ανατροπή των πολιτικών που μας εξαθλιώνουν καθημερινά και μας αντιμετωπίζουν σαν αριθμούς και όχι σαν ανθρώπους. Θεωρούμε υποκριτές, όσους μέχρι σήμερα υποστήριξαν έμμεσα ή άμεσα την πολιτική της εξαθλίωσης, παρουσιάζοντας την ως μονόδρομο για την υποτιθέμενη σωτηρία της χώρας, θυσιάζοντας τους εργαζόμενους στο βωμό της κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Αυτοί θα έπρεπε σήμερα να απολογούνται και όχι να υποκρίνονται τους αλληλέγγυους

Θεωρούμε ότι ο βουλευτής Κυριαζίδης που ψήφισε το 3ο μνημόνιο, ο εξαφανισμένος βουλευτής Αηδόνης που έχει ψηφίσει τα πάντα, αλλά και ο Περιφερειάρχης κ. Γιαννακίδης, ο αντιπεριφερειάρχης κ. Ξανθόπουλος, καθώς και όσοι δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι δεν έχουν με ξεκάθαρο τρόπο διαχωρίσει τη θέση τους από τα 2 κόμματα που για 40 σχεδόν χρόνια κυβερνούν, υποκρίνονται σήμερα το βράδυ όταν καταγγέλλουν τα αποτελέσματα της πολιτικής που το πρωί οι ίδιοι στηρίζουν.

Δηλώνουμε ότι απορρίπτουμε τη λογική του ανταγωνισμού για τη διεκδίκηση κονδυλίων από άλλα νοσοκομεία της περιφέρειας λες κι εκεί τους περισσεύουν. Απεναντίας θέλουμε να καταγγείλουμε την πρόταση αυτή ως παραπλανητική, πολιτικάντικη, λαϊκίστικη και υποκριτική.

Καλούμε τους εργαζόμενους στη δημόσια υγεία να παρέχουν υπηρεσίες υγείας σε όλο το πληθυσμό, χωρίς την άδεια διοικητών, υπουργών, κλινικαρχών, πολυεθνικών, αντιδημάρχων και να συγκροτήσουμε τώρα το αναγκαίο κέντρο αγώνα ενάντια στους καταστροφείς της ζωής μας!

Το δικαίωμα στην υγεία είναι πανανθρώπινο και ανεξάρτητο από έθνη, φυλές και θρησκείες. Πάνω από Δραμινοί και Έλληνες είμαστε Άνθρωποι!!

Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας

Θοδωρής Σδούκος: «εδώ έχει συμπυκνωθεί όλη η βαρβαρότητα των αλλαγών»

Απόψεις Comments Off

Jul 152013

Η Δημόσια Υγεία νοσεί και τα Κοινωνικά Ιατρεία δεν επαρκούν για να τη γιατρέψουν

Θοδωρής Σδούκος

συνέντευξη στον Στέφανο Σίσκο

Ατέλειωτες ουρές από κόσμο που θέλει να πάρει τα φάρμακά του και δεν μπορεί, έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού και υλικών και πολλά άλλα προβλήματα συνθέτουν τη θλιβερή εικόνα του δημόσιου υγειονομικού συστήματος σήμερα στην Ελλάδα.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα στον χώρο της υγείας είναι η αδυναμία πρόσβασης των ανασφάλιστων ακόμα και σε αυτό το, εξαθλιωμένο πλέον, δημόσιο νοσοκομείο, μια κατάσταση η οποία καλύπτεται εν μέρει μόνο από τα κοινωνικά ιατρεία. Αυτό υποστηρίζει ο Θοδωρής Σδούκος που μίλησε γι’ αυτή την εικόνα διάλυσης αποκλειστικά στον ΧΡΟΝΟ. Ο Θ. Σδούκος είναι γενικός ιατρός στο Κέντρο Υγείας της Μηχανιώνας, από τους πρωτεργάτες στη δημιουργία Κοινωνικών Ιατρείων, και σήμερα προσφέρει αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του και στο Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης. «Το δημιουργήσαμε επειδή διαπιστώσαμε την ανάγκη που έχουν οι ανασφάλιστοι αλλά και οι μετανάστες».

— Τι είναι όμως και πώς λειτουργεί ένα Κοινωνικό Ιατρείο;

«Τα κοινωνικά ιατρεία καλούνται να καλύψουν το σκέλος της πρωτοβάθμιας νοσηλευτικής φροντίδας. Στην ουσία είναι αυτοδιαχειριζόμενα ιατρεία με εθελοντικό προσωπικό. Το πόσο μεγάλα είναι και πόσο εκτεταμένες υπηρεσίες παρέχουν αλλά και το πώς οργανώνονται ή ποιος παίρνει τις αποφάσεις, δεν είναι καθορισμένο», επισημαίνει ο Θ. Σδούκος.

«Στη Θεσσαλονίκη είμαστε μια αυτοδιαχειριζόμενη πρωτοβουλία. Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης μας παραχώρησε έναν χώρο. Δεν πληρώνουμε νοίκι και μας πληρώνουν και τη θέρμανση. Οι αποφάσεις παίρνονται από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων του Κοινωνικού Ιατρείου, στην οποία συμμετέχουν όλοι – από τον καθαριστή ή εκείνον που κάνει γραμματειακή υποστήριξη μέχρι και τους γιατρούς. Δουλεύουμε σε μια βάση ισοτιμίας δηλαδή, χωρίς διοικητικά συμβούλια, χωρίς καμία επίσημη θεσμική κάλυψη, χωρίς φυσικά να πληρώνεται κανείς για οτιδήποτε. Τα φάρμακα και η χρηματοδότηση για τα υλικά (σύριγγες, γάζες, όλα…) που δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε, συγκεντρώνονται με τη βοήθεια κοινωνικών συλλόγων. Το Κοινωνικό Ιατρείο Θεσσαλονίκης ακολουθεί, με άλλα λόγια, ένα καθαρά αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο, αυτοοργανωμένο και χωρίς ιεραρχίες. Υπάρχουν όμως κάποια άλλα που είτε έχουν τεθεί υπό την αιγίδα των Ιατρικών Συλλόγων είτε έχουν σχέση με την Εκκλησία. Υπάρχει και το Μητροπολιτικό Ιατρείο του Ελληνικού που έχει σχέση με την επίσημη δημοτική αρχή. Είναι γεγονός ότι στην επαρχία, όπου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, χρειάζεται μια θεσμική κάλυψη. Σήμερα υπάρχουν Κοινωνικά Ιατρεία από την Κρήτη μέχρι την Αλεξανδρούπολη και από την Ηγουμενίτσα μέχρι τη Ρόδο. Αυτά είναι που προσπαθούν να κρατήσουν όρθιο τον κόσμο μέσα στην κρίση. Αυτά συγκροτούν ένα πραγματικά λαϊκό σύστημα υγείας, που βάζει ένα ζήτημα μοντέλου για το αυριανό σύστημα υγείας και ειδικά για την πρωτοβάθμια φροντίδα που τόσα χρόνια δεν την είχαμε αν και θα έπρεπε. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να κρατήσουμε ζωντανές τις έννοιες της δωρεάν παροχής υπηρεσίας, της αυτοδιαχείρισης και της συμμετοχής όλων –και των ασθενών– στη λήψη αποφάσεων…»

— Πώς διαμορφώνεται τελικά η γενικότερη κατάσταση όσον αφορά τις ελλείψεις σε υλικά και ιατρικό προσωπικό;

«Η κατάσταση παραμένει τραγική. Δεν προλαβαίνουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η έλλειψη προσωπικού που ήταν ήδη μεγάλη πριν από την κρίση, έχει γίνει τεράστια τώρα. Είχαμε ζητήσει προσλήψεις και τελικά υπήρξε μείωση προσωπικού, με αποτέλεσμα η δουλειά να μην μπορεί να βγει. Λείπουν υλικά, λείπουν αναισθησιολόγοι, δεν μπορούν να βρεθούν χειρουργεία. Στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. οι γιατροί είναι ελάχιστοι και προσπαθούν να καλύψουν 7.000.000 ασφαλισμένους. Το σύστημα έχει διαλυθεί εξαιτίας της μειωμένης χρηματοδότησης και παράλληλα παραμένει άλυτο το ζήτημα της νοσηλείας των ανασφάλιστων».

Ο κόσμος, ο απλός, ο φτωχός, που ούτε έχει τα μέσα να πληρώσει για τα φάρμακά του ούτε έχει πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα υγείας, έχει αυξηθεί δραματικά. Ο Θοδωρής Σδούκος μιλάει για 3.000.000 ανθρώπους για τους οποίους δεν υπάρχει πρόγραμμα. «Σαν να τους λένε: “Πήγαινε πέθανε”. Κυριαρχεί η μέγιστη συνθήκη βαρβαρότητας». Όπως εξηγεί, «Ένας ανασφάλιστος που χρειάζεται εξετάσεις καλείται να πληρώσει εκατοντάδες ευρώ. Αν χρειαστεί νοσηλεία, πάμε στα χιλιάδες ευρώ. Η ειρωνεία είναι ότι στους άπορους προσφέρεται η νοσηλεία, όμως μετά τους έρχεται λογαριασμός. Τα κλειστά νοσήλια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη. Για παράδειγμα, το κόστος μιας επέμβασης για μπάι-πας ανέρχεται στα 3.500 ευρώ, για σκωληκοειδίτιδα στα 1.200, ενώ για έναν πολυτραυματία το κόστος νοσηλείας φτάνει στα 10.000 ευρώ. Πού να τα βρει ο άνεργος ή ο φτωχός; Και όμως, θα του ζητηθεί να τα δώσει από την τσέπη του».

— Γιατί γίνεται αυτό;

«Σήμερα ο Έλληνας πολίτης καλείται να πληρώσει 5 ευρώ για την επίσκεψη στα εξωτερικά ιατρεία οποιουδήποτε νοσοκομείου, είτε είναι ασφαλισμένος είτε όχι. Από την εποχή Λοβέρδου συμβαίνει αυτό. Το αντίτιμο ήταν 3 ευρώ αλλά αμέσως μετά τις δημοτικές εκλογές έγινε 5 ευρώ. Ενώ όμως υπάρχει εγκύκλιος που εξαιρεί τα επείγοντα περιστατικά και διάφορες κατηγορίες νοσηλευομένων, στην πράξη οι σχετικές υπηρεσίες τα ζητούν ακόμη και από χρόνιους αρρώστους ή επείγοντα και γενικά από κατηγορίες του πληθυσμού που θα μπορούσαν να εξαιρεθούν. Αυτό συμβαίνει επειδή πολλοί διοικητές νοσοκομείων απειλούν τους υπαλλήλους πως θα απολυθούν αν δεν υπάρχουν έσοδα, αφού… “θα κλείσει το νοσοκομείο”, κι έτσι σε αρκετές περιπτώσεις τους ωθούν έμμεσα να γίνουν “βασιλικότεροι του βασιλέως”».

— Πρόκειται για μια ιδιότυπη οικονομική διαχείριση…

«… που επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Το τηλεφωνικό κέντρο του Ε.Ο.Π.Υ.Υ., για παράδειγμα, δόθηκε με κυβερνητική εντολή σε ιδιωτικές εταιρείες κι έτσι ακόμη και το να κλείσει κανείς ραντεβού έχει καταντήσει να κοστίζει πιο ακριβά. Κάτι ανάλογο συμβαίνει με τη φύλαξη των νοσοκομείων με βάση έναν παλιότερο νόμο από εποχής Αλέκου Παπαδόπουλου. Εξακολουθεί να δίνεται σε ιδιωτικές εταιρείες και δεν πρόκειται να προσληφθούν μόνιμοι υπάλληλοι ακόμα κι αν κοστίζει ακριβότερα. Πρωτοφανές. Χρόνια φωνάζουμε εμείς μέσω των ενώσεων πως είναι σκανδαλώδες να δίνονται τα πάντα σε ιδιώτες, όμως ούτε άκουγε ούτε ακούει κανείς».

Τα παραπάνω φαινόμενα δεν παρουσιάζονται μόνο στη Θεσσαλονίκη. «Μέσα στο γενικό χάλι, τα δημόσια νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης έχουν υποστεί μια μείωση της χρηματοδότησής τους πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με αυτά της Αθήνας. Η γενική εικόνα όμως είναι παραπλήσια σε όλα τα νοσηλευτικά κέντρα της χώρας. Στο Ιπποκράτειο, για παράδειγμα, είχαμε ένα περιστατικό όπου δεν χειρουργούνταν ένας άνθρωπος για γάγγραινα στο πόδι επειδή δεν είχε να πληρώσει. Όταν η κατάστασή του έφτασε στο απροχώρητο κι έπαθε σηψαιμία, μπήκε στο χειρουργείο και υπέστη ακρωτηριασμό από τον μηρό. Αν είχαν παρέμβει έγκαιρα θα είχε βγει με κομμένα το πολύ κάποια δάχτυλα. Αλλά αυτός ο άνθρωπος κατέληξε στην εντατική με επιπλοκές και πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια. Στα ιατρικά χρονικά θα καταγραφεί ως ένα περιστατικό παθολογικών αιτίων, ενώ στην ουσία πρόκειται για μια δολοφονία με θύτη την κρίση. Είναι ένα παράδειγμα ανάμεσα σε εκατοντάδες παρόμοια. Ένα περιστατικό που το αντιληφθήκαμε ανάμεσα σε τόσα που δεν γνωρίζουμε, αφού άλλοι συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στα σπίτια τους αβοήθητοι».

Όλα αυτά, καταλήγει ο Θοδωρής Σδούκος, συγκροτούν μια κατάσταση μέσα στην οποία δεν μπορείς να δουλέψεις. «Το 1980 ο τομέας της δημόσιας υγείας λειτουργούσε καλύτερα απ’ ό,τι τώρα. Η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη από εκείνη που επικρατούσε πριν δημιουργηθεί το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Και όσοι παραμένουν στο σύστημα, κάνουμε απλώς συντήρηση των ελαχίστων δυνατοτήτων μας. Μοιάζει να έχει συμπυκνωθεί στον τομέα της υγείας όλη η βαρβαρότητα των αλλαγών που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια… Χάνουμε οι ασφαλισμένοι παροχές και δεν έχουν τίποτα οι ανασφάλιστοι. Και το χειρότερο είναι ότι πρόκειται για ανελαστικό θέμα: με μια αλλαγή πολιτικής κάποιος μπορεί να βρει δουλειά, αλλά το να χάσει τη σωματική του ακεραιότητα επειδή δεν έχει να πληρώσει ένα χειρουργείο είναι εγκληματικό».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.chronosmag.eu/

Πανδραμινό Συλλαλητήριο για τη Δημόσια Υγεία την Τρίτη 16/7, 8μ.μ.

Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών Comments Off

Jul 142013

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΒΑΣΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ

Πολιτικές ειδήσεις Comments Off

Jul 132013

Απόφαση-σταθμός από το Συμβούλιο της Ευρώπης για να παρέχεται δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ασθενείς ανεξαρτήτως ασφαλιστικής κάλυψης, και συνάμα δικαίωση για τους εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού (ΜΚΙΕ).

Στο Ψήφισμα 1946 (2013) του Συμβουλίου της Ευρώπης τονίζεται ότι το δικαίωμα στην υγεία είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, γι’ αυτό καλούνται τα μέλη «να μειώσουν, όπου κρίνουν κατάλληλα, την αναλογία των εξόδων υγείας που πληρώνουν οι πιο ευπαθείς ασθενείς και να πάρουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να βεβαιωθούν πως το κόστος της περίθαλψης δεν αποτρέπει την πρόσβαση σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης της αυξημένης χρήσης γενόσημων φαρμάκων.

Περιμένουμε από την ελληνική κυβέρνηση να υλοποιήσει αμέσως την απόφαση, λέει ο Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου ΕλληνικούΠροσβασιμότητα

»Να βεβαιωθούν ότι υπάρχει προσβασιμότητα σε κέντρα περίθαλψης (υγείας) και σε ιατρικό/νοσηλευτικό προσωπικό σε όλη την επικράτειά τους και, όπου χρειάζεται, να δοθούν τα απαραίτητα κίνητρα. Να βεβαιωθούν ότι οι έγκυοι και τα παιδιά, που συμπεριλαμβάνονται στις πιο ευπαθείς ομάδες πολιτών, έχουν απεριόριστη πρόσβαση στο σύστημα υγείας και κοινωνική προστασία, ανεξάρτητα από το καθεστώς τους».

Οι γιατροί του ΜΚΙΕ ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να υλοποιήσει την απόφαση άμεσα, απόφαση που ουσιαστικά στηρίχθηκε σε στοιχεία του ΜΚΙΕ έπειτα από συνάντηση που είχαν πριν από δύο μήνες στο χώρο του ιατρείου οι εθελοντές του με την πρόεδρο της κοινοβουλευτικής επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και Υγείας του Συμβουλίου της Ευρώπης, Ελβετίδα βουλευτή των Σοσιαλιστών, Λιλιάν Μορί Πασκιέ (Liliane Maury Pasquier). Εκεί της εξήγησαν την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει πολλοί ανασφάλιστοι στη χώρα μας.

Η Λιλιάν Μορί Πασκιέ ξεναγήθηκε και διαπίστωσε ιδίοις όμμασιν τη δομή και λειτουργία του ιατρείου στο πλαίσιο διήμερης επίσημης επίσκεψής της στην Ελλάδα προκειμένου να προετοιμάσει την έκθεση του Γάλλου Χριστιανοδημοκράτη βουλευτή Ζαν-Λουί Λορέν, για την «Ισότιμη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη» στην Ευρώπη.

«Μετά τη δίωρη συνομιλία μας», μας λέει ο Γιώργος Βήχας, καρδιολόγος του ΜΚΙΕ, «αφού της παρουσιάσαμε την αληθινή εικόνα της Υγείας σήμερα στην Ελλάδα, δίνοντας έμφαση κυρίως στον αποκλεισμό από τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τόσο της πρωτοβάθμιας όσο και της δευτεροβάθμιας, των ανασφάλιστων ασθενών, μας δήλωσε πως θα αναθεωρούσε την έκθεση που θα παρουσίαζε τον Ιούνιο στη συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης».

Η Ελβετίδα βουλευτής στη σύνοδο του Συμβουλίου της Ευρώπης, που έγινε πριν από τέσσερις ημέρες, παρουσίασε την έκθεση που είχε συντάξει με βάση τα στοιχεία από το ΜΚΙΕ, κάνοντας επίσης ειδική αναφορά στο ιατρείο του Ελληνικού.

«Μετά την εισήγηση της Ελβετίδας», προσθέτει ο Γιώργος Βήχας, «η συνέλευση αποφάσισε πως υποχρεώνονται όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, να παρέχουν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους ασθενείς, ανεξαρτήτως ασφαλιστικής κάλυψης. Ως ΜΚΙΕ θεωρούμε αυτή την απόφαση πολύ σημαντική και περιμένουμε από την ελληνική κυβέρνηση να την υλοποιήσει άμεσα. Η υγεία και η ζωή των ανθρώπων δεν πρέπει να συνδέονται και να εξαρτώνται από Μνημόνια, χρέη και τρόικες».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enet.gr/

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: Πρόγραμμα εβδομάδας 15-19/7/2013

Νέα από το ΚΙΦΑ Comments Off

Jul 132013

Πρόγραμμα εβδομάδας 15-19 Ιουλίου 2013 στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης

Δευτερα 15/7: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Τρίτη 16/7: 10-11π.μ. Παιδίατρος, 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Τετάρτη 17/7: 6-8μ.μ. Παθολόγος, Φαρμακοποιός
Πέμπτη 18/7: 10-12π.μ. Γενικής Ιατρικής, Φαρμακοποιός, 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Παρασκευή 19/7: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2
Τηλέφωνα επικοινωνίας με τη Γραμματεία (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. & 6-8μ.μ.):
σταθερό: 2521.777.038 κινητό: 6984.286.106 και 6971.893.208
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των εθελοντών του ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/

http://www.politesdramas.gr/

Από το Λοβέρδο στον Άδωνι: ο φασισμός φέρνει μόνο θάνατο

Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών Comments Off

Jul 122013

Γ. Βαρουφάκης: Η υποχθόνια γοητεία των συλλογικών τύψεων

Απόψεις Comments Off

Jul 112013

Σε πρόσφατη πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση, οι Ευρωπαίοι πολίτες ερωτήθηκαν αν, κατά τη γνώμη τους, για την κρίση του 2008 ευθύνεται το ότι ο μέσος Ευρωπαίος κατανάλωνε περισσότερα απ’ όσα παρήγαγε (το «μαζί τα φάγαμε» του κ. Πάγκαλου σε πανευρωπαϊκή έκδοση). Κατόπιν ερωτήθηκαν αν πιστεύουν ότι η επιβαλλόμενη λιτότητα ευθύνεται για την ύφεση που πλήττει σήμερα, πέντε χρόνια μετά το 2008, την ευρωπαϊκή οικονομία. Τέλος, τους ζητήθηκε να επιλέξουν μεταξύ συνέχισης της λιτότητας ή μιας πολιτικής αυξημένων δημόσιων δαπανών. Και στα τρία ερωτήματα, στην πλειονότητά τους οι Ευρωπαίοι απάντησαν θετικά. Με άλλα λόγια, η «κοινή γνώμη» της Ευρώπης κρίνει (α) ότι για την κρίση φταίγαμε λίγο-πολύ όλοι, (β) ότι η επιβαλλόμενη λιτότητα βαθαίνει την κρίση και μεγεθύνει το κοινωνικό κόστος και, τέλος, (γ) ότι χρειαζόμαστε κι άλλη τέτοια «καθαρτική» τιμωρία.

Φανταστείτε ότι στη μεσαιωνική Ευρώπη υπήρχαν εταιρείες δημοσκοπήσεων και πως έθεσαν, εν μέσω Μεγάλης Πανώλης, το εξής ερώτημα στους Ευρωπαίους: «Πιστεύετε ότι για την πανούκλα που μας θερίζει φταίμε εμείς και η αμαρτωλή μας ζωή;», «Νομίζετε ότι μας αξίζει ή όχι η τρομερή αυτή αρρώστια;», «Κρίνετε ότι είναι δίκαιο και πρέπον να τιμωρούμαστε από τον Θεό με αυτό τον τρόπο για καιρό ακόμα;». Οι ιστορικές πηγές φαίνεται να δείχνουν πως η μεγάλη πλειονότητα των Ευρωπαίων θα απαντούσε καταφατικά και στα τρία ερωτήματα. Άλλωστε, τόσο ο Απόστολος Παύλος όσο και ο Άγιος Αυγουστίνος είχαν καλλιεργήσει με μεγάλη επιτυχία το σύνδρομο μαζικών τύψεων που βασιζόταν στο προπατορικό αμάρτημα και το οποίο προσέδωσε γιγάντια εξουσία στην οργανωμένη Εκκλησία (ιδίως την παπική) πάνω στους λαούς της Ευρώπης. Διαβάζοντας τα ημερολόγια, τα φυλλάδια, τους λόγους των λογίων της εποχής, είναι ξεκάθαρο ότι το μεσαιωνικό κατεστημένο διέδιδε ακατάσχετα, και επιτυχώς, την άποψη πως η δυστυχία που απλόχερα μοίραζε το βακτήριο της πανώλης ήταν θέλημα Θεού και δίκαιη τιμωρία εκατομμυρίων αμαρτωλών.

Κάτι αντίστοιχο μας λένε οι ψυχολόγοι ότι ισχύει με τα θύματα βιασμού και ενδοσυζυγικής κακοποίησης. Όσο και να τους εξηγούν ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη γι’ αυτό που τους συνέβη, ότι η ευθύνη ανήκει ακέραια στον θύτη, στο βάθος της ψυχής τους, ακόμα κι αν γνωρίζουν τι συνέβη, νιώθουν τύψεις που συνθλίβουν τον ψυχισμό τους. Μένουν άγρυπνες τις νύχτες διερωτώμενες τι λάθος έκαναν, αν φταίνε εκείνες που φόρεσαν ένα πιο αποκαλυπτικό «απ’ όσο έπρεπε» φόρεμα, που δεν ετοίμασαν το δείπνο του συζύγου «όπως έπρεπε», που δεν υποτάχθηκαν με μεγαλύτερη ετοιμότητα στις ορέξεις του θύτη. Και εδώ οι τύψεις αποκρύπτουν την αλήθεια, επιβεβαιώνοντας αυτό που είχε πει ο μεγάλος στοχαστής Nicolas de Condorcet, ότι το μυστικό της εξουσίας δεν βρίσκεται στο μυαλό του εξουσιαστή αλλά του εξουσιαζόμενου.

Η μόνη διαφορά με την περίπτωση της Μεγάλης Πανώλης είναι ότι, αντίθετα με τα θύματα ατομικής βίας, η παραγωγή τύψεων προέκυψε, όπως και τώρα, σε «βιομηχανικό» επίπεδο, μαζικά, πλημμυρίζοντας μάζες ανθρώπων με τύψεις που αποκρύπτουν τι πραγματικά συνέβη.

Πάνω απ’ όλα, για τέτοιου είδους συναισθηματικές κλίσεις προς το αυτομαστίγωμα ευθύνεται η ισοπεδωτική τάση προς τη γενίκευση και την εξεύρεση εξιλαστήριων θυμάτων. Την περίοδο που η Μεγάλη Πανώλη σκότωνε το 60% του ευρωπαϊκού πληθυσμού εκτελέστηκαν χιλιάδες Εβραίοι, Ρομά, ταξιδιώτες, ανύπαντρες γυναίκες, σπανοί, λόγιοι κ.λπ. Όσο φως έριξαν στα αίτια της πανούκλας κατά τον 14ο αιώνα οι μισανθρωπικές θεωρίες που οδήγησαν σε εκείνα τα στυγερά εγκλήματα κατά των εξιλαστήριων θυμάτων, τόσο φως ρίχνουν σήμερα στα αίτια της κρίσης του ευρώ οι εικασίες ότι για την κατάσταση που αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη φταίνε οι τεμπέληδες της Μεσογείου.

Στην Ιρλανδία, στην πλειονότητά τους οι άνθρωποι του μεροκάματου έχουν πειστεί ότι είναι υπεύθυνοι για τις ζημίες των τραπεζιτών τους και πως έχουν ιερή υποχρέωση να συνθλιβούν οι ίδιοι ώστε να αποπληρωθούν τα χρέη των τραπεζιτών τους σε άλλους (ως επί το πλείστον Γερμανούς) τραπεζίτες – παρόλο που όταν οι ίδιοι τραπεζίτες κέρδιζαν αμύθητα ποσά, ούτε που σκέφτηκαν ποτέ να τα μοιραστούν με τους Ιρλανδούς μεροκαματιάρηδες πελάτες τους. Κάτι αντίστοιχο παρατήρησα στις ΗΠΑ: φτωχοί άνθρωποι που καταστράφηκαν οικονομικά (αυτοί και οι οικογένειές τους), όταν αρρώστησαν χωρίς να έχουν ασφάλεια υγείας, τίθενται στην πλειονότητά τους εναντίον της ίδρυσης κρατικής πρόνοιας για την υγεία. Κι όταν τους ρωτώ γιατί, μου απαντούν ότι τους «άξιζε» η τιμωρία.

Το να είναι έτοιμος κάποιος να κοιτάξει την αλήθεια στα μάτια και να παραδεχτεί ότι έσφαλε και πως του άξιζε η τιμωρία η οποία ακολούθησε είναι έντιμο, συγκινητικό και ενάρετο. Αν, για παράδειγμα, έπραττε κάτι τέτοιο ένας τραπεζίτης της Wall Street, θα τον χειροκροτούσα. Το ίδιο και με τους σχεδιαστές της Ευρωζώνης, που δημιούργησαν μια νομισματική ένωση η οποία δεν είχε τη δυνατότητα να αντέξει τον παγκόσμιο οικονομικό σεισμό του 2008 (και την οποία είναι απαραίτητο να επανασχεδιάσουμε υπό το βάρος της κρίσης).

Το να αποδεχτεί όμως ευθύνες που δεν έχει και να συναινέσει σε τιμωρία που δεν του έπρεπε αποτελεί το άκρον άωτον της δουλικότητας. Τον εναγκαλισμό με το ψέμα. Την υποταγή σε προκαταλήψεις εναντίον της αλήθειας. Κανείς δεν διαφωνεί ότι στην Πομπηία συνέβαιναν σκάνδαλα, κυβερνούσε ένα φαύλο καθεστώς, γινόντουσαν εγκλήματα από τους ισχυρούς εναντίον ανίσχυρων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αμαρτίες της κοινωνίας εκείνης ευθύνονται για (ή εξηγούν) τη λάβα που κατέκαψε όλους. Το ίδιο ισχύει και με τη δική μας κρίση. Η ελληνική κοινωνία ήταν, και παραμένει, βαθιά βουτηγμένη στη διαφθορά, αθεράπευτα δεσμευμένη με ένα φαύλο κράτος, εξαρτώμενη από έναν εξίσου φαύλο ιδιωτικό τομέα. Όμως, τίποτε από όλα αυτά δεν εξηγεί το βάθος και τη διάρκεια της κρίσης που περνάει η χώρα. Όπως και στην περίπτωση της Μεγάλης Πανώλης, η εξήγηση της τραγωδίας απαιτεί ψυχρή αναλυτική έρευνα που για να αποδώσει απαιτείται να αποφύγουμε την αυτομαστίγωση και τις συλλογικές τύψεις.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.lifo.gr/

Καληνύχτα, δασκάλα

Απόψεις Comments Off

Jul 102013

Μοιάζει με «κρύο» αστείο, αλλά δεν είναι. Στην εποχή που πολλά από τα σοβαρά τα παίρνουμε στα αστεία και πολλά που κάποτε τα θεωρούσαμε αστεία, έχουν γίνει επικίνδυνα σοβαρά, αυτό μπαίνει στην αλυσίδα των τελευταίων και μας υπενθυμίζει πως, αν αφήνεις το τέρας να μεγαλώσει, δύσκολα το νικάς. Έπεσε στην αντίληψή μου, από ένα tweet της Ναταλίας Ρασούλη, κόρη του Μανώλη Ρασούλη. Είναι ένα μικρό κείμενο (δια)μαρτυρία, δασκάλας σε Δημοτικό Σχολείο της χώρας. Το παραθέτω αυτούσιο.“Γονιός ήρθε στο σχολείο να διαμαρτυρηθεί στη διευθύντρια επειδή δίδαξα στα παιδιά (Ε’ δημοτικού) τον «Κεμάλ» του Χατζηδάκι, στο μάθημα της Μουσικής, κατηγορώντας με για ισλαμική προπαγάνδα. Αντίδραση διευθύντριας; Μπήκε στην τάξη και μάζεψε από τα παιδιά τις φωτοτυπίες που είχα μοιράσει. Έπειτα με κάλεσε στο γραφείο της και αφού δήλωσε απογοητευμένη από τη δουλειά μου, μου ανέλυσε για ποιους λόγους, στο δημοτικό, μόνο μας μέλημα οφείλει να είναι να μαθαίνουμε στα παιδιά να αγαπούν την πατρίδα και να τονώνουμε το εθνικό τους φρόνημα. Αν σας έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο (απευθύνομαι στους εκπαιδευτικούς φίλους) θα ήθελα να επικοινωνήσετε μαζί μου, γιατί θεωρώ πως τα πράγματα έχουν ξεφύγει και κάπως πρέπει να αντιδράσουμε, έστω σε επίπεδο δημοσιοποίησης αυτών των φαινομένων. Δεν είναι δυνατόν, το έργο των εκπαιδευτικών, και ιδίως των καλλιτεχνικών μαθημάτων, να υφίσταται λογοκρισία, ούτε τα φαινόμενα φανατισμού, που μας έχουν παγώσει το αίμα, να τα βλέπουμε να τρυπώνουν στα σχολεία με τις ευλογίες των διευθυντών και των ανωτέρων τους».Ένα βήμα πριν σαλτάρουμε τελείως ως κοινωνία, το τελευταίο στάδιο είναι να αναρωτηθούμε αν οι Χατζηδάκις και Γκάτσος, μέσω του «Κεμάλ», έκαναν… ισλαμική προπαγάνδα. Για το τι θα έλεγαν οι ίδιοι, τα αντιλαμβάνεται ο καθένας. Οι αφορμές δόθηκαν (η φρικτή δολοφονία του φαντάρου στο Λονδίνο, η επίθεση σε άλλο φαντάρο στο Παρίσι, τα επεισόδια στη Σουηδία) και οι λάτρεις της ισλαμοφοβίας, άνοιξαν «το τσουβάλι» του μίσους και προσπαθούν να χωρέσουν σε αυτό, όλους τους μουσουλμάνους της Γης. Κάποιοι, όπως σε αυτό το συμβάν, ευτυχώς λίγοι αλλά δυστυχώς σε σχολείο, ακόμα και όσους στο παρελθόν έχουν γράψει ή τραγουδήσει για υποτιθέμενο μουσουλμάνο. Εν ανάγκη, ακόμα και τους Μάνο Χατζηδάκι και Νίκο Γκάτσο. Το μίσος για ανθρώπους, μόνο επειδή πιστεύουν σε άλλο δόγμα, είναι η συνέχιση του ναζιστικού μίσους για τους εβραίους. Τις πληγές του οποίου, η ανθρωπότητα τις έχει ακόμα νωπές.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.protagon.gr/

Είμαστε όλοι επιστρατευμένοι (We’re all drafted)

Video Comments Off

Jul 092013

Ένα βίντεο-διαμαρτυρία για τη βάρβαρη επίθεση που δέχεται η Δημόσια Δωρεάν Παιδεία στην Ελλάδα, μα πάνω απ’ όλα η ίδια η Δημοκρατία.

Η Ναόμι Κλάιν για την κρίση της οικονομίας και της Δημοκρατίας στην Ελλάδα

Video Comments Off

Jul 082013

Εξαιρετική η Καναδή ακτιβίστρια και συγγραφέας του “Δόγματος του σοκ” Ναόμι Κλάιν. Δίνει συνέντευξη στους “Νέους φακέλους” (28/5/2013) και τα λέει “έξω απ’ τα δόντια”. Μιλάει για κρίση της οικονομίας αλλά και της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, και αποστομώνει την Σοφία Παπαϊωάννου, που επιμένει στα γνωστά καταστροφικά και φοβικά σενάρια (των κυβερνώντων και των καναλιών), λέγοντας ότι τα ΜΜΕ δημιουργούν αυτά τα φοβικά σύνδρονα στον κόσμα και γι’ αυτό δεν αντιδρά. Κατηγορεί επίσης την αριστερά για την στάση της και μιλάει και για άλλα θέματα πολιτικά και οικολογικά..

ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ ΤΩΝ ΕΡΓΟΛΑΒΩΝ

Video Comments Off

Jul 072013

Το ντοκιμαντέρ της Π.Ο.Ε.-Ο.Τ.Α. με τίτλο «Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων» παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά αλλά και περιβαλλοντικά εγκλήματα της εποχής μας και συγκεκριμένα το ανεπανόρθωτο πλήγμα που θα υποστεί το Δημόσιο συμφέρον, το περιβάλλον αλλά και οι πολίτες, από την κατασκευή ιδιωτικών εργοστασίων διαχείρισης απορριμμάτων.

Μέσα από συνεντεύξεις περιβαλλοντολόγων, ακαδημαϊκών αλλά και πολιτικών αναδεικνύονται επίσης αποτυχημένα παραδείγματα ανάλογων επιλογών σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ο ρόλος της καγκελαρίου Μέρκελ και του Γερμανού υπουργού Χανς Γιοακίμ Φούχτελ αλλά και η επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι στο χώρος της αποκομιδής και διαχείρισης απορριμμάτων.

Ενα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΕ-ΟΤΑ), σε συνεργασία με την Infowar Productions, για τους εργολάβους των σκουπιδιών

Τα σκουπίδια έχουν χαρακτηριστεί ως ο «χρυσός του μέλλοντος» και οι χωματερές έχουν αποτελέσει πραγματικά χρυσωρυχεία για τα ιδιωτικά συμφέροντα σε πολλές περιπτώσεις ανά τον κόσμο, προσελκύοντας έως και τη μαφία.

Με το πρόσχημα της δημιουργίας 4 φαραωνικών ιδιωτικών εργοστασίων διαχείρισης απορριμμάτων, η κρίση έρχεται να προσφέρει μια ακόμη κερδοφόρα ευκαιρία στο μεγάλο κεφάλαιο, εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος και του περιβάλλοντος και μάλιστα με χρήματα των δημοτών, όπως αποκαλύπτεται στο ντοκιμαντέρ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΠΟΕ-ΟΤΑ), σε συνεργασία με την Infowar Productions, με τίτλο: «Εργοστάσια Απορριμμάτων: Το μεγάλο φαγοπότι των εργολάβων».

Διαχείριση απορριμμάτων

Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στο σχέδιο δημιουργίας 4 ιδιωτικών μονάδων διαχείρισης απορριμμάτων στην Περιφέρεια Αττικής, αποκαλύπτοντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, υπό τη στήριξη της Γερμανίας. «Ξεσκεπάζουμε τα σχέδιά τους, εμφανίζοντας στο κοινό τι σκοποί εξυπηρετούνται. Κρύβονται όλα τα ιδιωτικά συμφέροντα και οι εργολάβοι που προσπαθούν να οικειοποιηθούν τη δημόσια περιουσία», τονίζει στην «Εφ.Συν.», ο πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ, Θέμης Μπαλασόπουλος.

Η δημιουργία των μονάδων, «έργο ανάπτυξης και πνοής», όπως χαρακτηρίζεται σε σχετικό διαφημιστικό σποτ της Περιφέρειας Αττικής, έχει κόστος που προϋπολογίζεται στα 450 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 200 αποτελούν δημόσια δαπάνη μέσω σχετικού Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος (ΠΕΠ). Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών, οι μονάδες θα έχουν τη δυνατότητα επεξεργασίας 1.350.000 τόνων απορριμμάτων. Συνεκτιμώντας τη δυνατότητα επεξεργασίας επιπλέον 300.000 τόνων από τον ΧΥΤΑ Φυλής, η ποσότητα των απορριμμάτων που θα επεξεργάζονται μέσω του νέου ολοκληρωμένου σχεδίου θα ανέρχεται στους 1.650.000 τόνους.

Αν και στην Περιφέρεια Αττικής παράγονται συνολικά 1.900.000 τόνοι σκουπιδιών, το 20% εξ αυτών ανακυκλώνεται, άρα οδηγούμαστε σε ένα μέγεθος απορριμμάτων μικρότερο από όσα προβλέπεται να «γεμίσουν» τις μονάδες. Λόγω κρίσης, υπολογίζεται περαιτέρω μείωση των σκουπιδιών περίπου 30%, ενώ αξίζει να υπενθυμιστεί ότι η χώρα μας υποχρεώνεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση να αυξήσει την ανακύκλωση των απορριμμάτων της σε ποσοστό 50%. Ωστόσο, αυτές που αναμένεται να γεμίσουν είναι οι τσέπες των εργολάβων, καθώς μέσω του σχεδίου «δεσμεύουν όλη την τοπική αυτοδιοίκηση να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και να παρέχει τα εργοστάσια με σκουπίδια, έχει δεν έχει, για 25 με 27 χρόνια», σύμφωνα με τον κ. Μπαλασόπουλο. Τα κέρδη των αναδόχων του έργου εκτιμώνται να ανέλθουν στα 3 δισ.

Καθώς τα εργοστάσια θα έχουν κενό χώρο, τίθεται το ερώτημα αν θα μεταφέρονται προς επεξεργασία απορρίμματα και άλλων περιφερειών, προσφέροντας έξτρα κέρδος στους ανάδοχους από τη μεταφορά. Αν και κάτι τέτοιο διαψεύδεται από την Περιφέρεια, η διεθνής εμπειρία δείχνει μια διαφορετική κατάσταση. Σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ανατολική Γερμανία, οι ιδιοκτήτες του εργοστασίου ήρθαν έως και σε συμφωνία με τη διαβόητη Καμόρα της Νάπολης, μεταφέροντας τα τοπικά απορρίμματα έως τις γερμανικές μονάδες μέσω αμαξοστοιχιών. Ταυτόχρονα, προηγούμενα παραδείγματα στον πλανήτη αποδεικνύουν πως η επιλογή συμπράξεων μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα αποτελεί μια αποτυχημένη πρακτική, με βαριά οσμή σκανδάλων. Αντίστοιχα παραδείγματα έχουν υπάρξει και στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980 και στη Γερμανία το 2002.

Ανακύκλωση

Επιπλέον, σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ, ο νέος σχεδιασμός θα ενταφιάσει τα προγράμματα ανακύκλωσης, ενώ η συγκεκριμένη μέθοδος επεξεργασίας απορριμμάτων αφήνει πίσω μια τεράστια ποσότητα ανεπεξέργαστων υλικών. Η διεθνής εμπειρία δείχνει πως αυτό οδηγεί αναγκαστικά στη μέθοδο καύσης των απορριμμάτων, με πρόσχημα τη δημιουργία καλύτερης μορφής καυσίμων. Αρα οδηγούμαστε στη δημιουργία νέων μονάδων καύσης απορριμμάτων, τα οποία ενδεχομένως να απαιτήσουν αντίστοιχα ποσά για τη δημιουργία τους. Τη στιγμή που η τοπική αυτοδιοίκηση θα δεσμεύεται με μακροχρόνιες ρήτρες, στις οποίες δεν θα μπορεί να αντεπεξέλθει, διότι η διαχείριση των σκουπιδιών θα γίνει πολύ ακριβή, το βάρος θα μετακυλιστεί στους δημότες, εκτοξεύοντας τα δημοτικά τέλη. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, μια 4μελής οικογένεια θα αναγκάζεται να καταβάλλει -από τα 30 ευρώ που δίνει σήμερα- ετησίως ως ανταποδοτικό τέλος για την παραγωγή απορριμμάτων 400 ευρώ, δηλαδή 100 ευρώ ανά άτομο.

Όλα αυτά προβλέπονται να γίνουν με χρήση «παρωχημένης, για τις βορειοευρωπαϊκές χώρες, τεχνολογίας. Οταν ήρθε η κ. Μέρκελ στη χώρα μας, αναφέρθηκε ξεκάθαρα σε αυτό», αναφέρει ο κ. Μπαλασόπουλος. Στο ντοκιμαντέρ, αναφέρεται πως, πέραν των Ελλήνων ιδιωτών, η δημιουργία των 4 μονάδων, οι οποίες θα αποτελέσουν τον «δούρειο ίππο» για την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των σκουπιδιών, εξυπηρετεί και συμφέροντα γερμανικών εταιρειών.

«Η διαχείριση των σκουπιδιών μπορεί να γίνει και με μόλις 50 εκατ. ευρώ, με ανάληψη του κόστους από τη ίδια την τοπική αυτοδιοίκηση, εστιάζοντας στην πρόληψη, στην ανακύκλωση και στην κομποστοποίηση», υπογραμμίζει ο κ. Μπαλασόπουλος, αναφερόμενος σε προτάσεις της ΠΟΕ-ΟΤΑ για ευνοϊκότερη, προς το δημόσιο συμφέρον, διαχείριση των απορριμμάτων, την οποία χαρακτηρίζει «δημόσιο αγαθό», καθώς ως πολίτες απαιτούμε να ζήσουμε σε ένα καθαρότερο περιβάλλον με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια. Αντ” αυτού, όπως αναδεικνύεται στο ντοκιμαντέρ, το θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών έχει γιγαντωθεί εσκεμμένα στη χώρα μας, ώστε να εμφανιστεί ένα πλήθος εργολάβων σαν «από μηχανής Θεοί» και να μετατρέψουν τα απορρίμματα σε πηγή πλούτου, μέσω ενός σχεδίου διαχείρισης το οποίο –μια και μιλάμε για σκουπίδια– έχει… πολύ άσχημη οσμή.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Page 53 of 80« First «...10 20 30...51 525354 55...60 70 80...»Last »