Παντού το βλέπω γραμμένο: θέλουμε την χώρα μας πίσω. Δηλαδή; Ποια χώρα; Ίσως να είναι λόγω ηλικίας, αλλά η χώρα που θυμάμαι εγώ πρό ΔΝΤ ήταν ο Οτσαλάν, τα Ίμια, το Βατοπαίδι, το Χρηματιστήριο, ο Σημίτης και το συνάφι του, τα γαλάζια παιδιά (που είναι και τα καλύτερα), οι πρασινοφρουροί,  οι «αγανακτισμένοι πολίτες», η μίζα,  τα υποβρύχια που γέρνουν, ο Μητσοτάκης και ο Τσοβόλας που τα δίνει όλα, οι εκατοντάδες δίσκοι λουλούδια στα μπουζούκια, ο Τριανταφυλλόπουλος με τις κάμερες παντού, το διαλυμένο σύστημα παιδείας, το νόμιμο και ηθικό, ο κομιστής που ακόμα και μετά από όλα αυτά, συνεχίζει να διατηρεί εφημερίδα. Με μεγάλη κυκλοφορία κιόλας.

Φυσικά και η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι μόνο αυτά, αλλά η μεταπολίτευση διαμόρφωσε ένα τέτοιο σκηνικό που διέφθειρε βαθιά μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, τόσο μεγάλα ώστε να ελέγχουν το σκηνικό αυτό και να πνίγουν μέσα τους οτιδήποτε καθαρό, τίμιο και ξάστερο τολμούσε να ξεπηδήσει.  Αυτά τα κομμάτια είναι που ζητούν πίσω όχι την χώρα τους, αλλά το lifestyle τους. Αυτοί που όσο είχαν τα λεφτά, το βόλεμα και την καβάτζα τους, δεν συγκινούνταν από την ρεμούλα, την διαφθορά και τον ολοκληρωτικό εξευτελισμό της έννοιας «δημοκρατία».

Κοινώς, αυτό που θέλουμε πίσω, είναι η σαπίλα μας και η κοινωνική παρακμή μας. Έχει μια γοητεία αυτή η παρακμή, σε κάνει να νοιώθεις κάπως, αυτό που στην νεοελληνική ονομάζουμε «μάγκας». Ήταν μαγκιά και όχι τρισμέγιστη ηλιθιότητα η πρακτική του να πληρώνουμε Αλβανούς μετανάστες για να μας γυρίζουν το αρνί το Πάσχα πχ. Ποιο το όφελος; Ποια η ικανοποίηση; Καμία. Στεγνή λογική του τύπου «έχω τα λεφτά και πληρώνω».

Μνήμη χρυσόψαρου, για μεγάλα κομμάτια μιας κοινωνίας που παραδέχτηκαν (αν και δεν εξόρκισαν δια παντώς) όλη αυτή την αρρώστια μόλις είδαν το χέρι του κράτους και των αφεντικών του να μπαίνει για τα καλά στην τσέπη τους, και τότε «εξεγέρθηκαν». Κυρίως όμως κατά της συνεχούς αφαίμαξης που υφίστανται και της κατάρρευσης όλων αυτών που μέχρι τώρα ήξεραν ως σταθερά. Τελικά, αυτός που θέλει την χώρα του πίσω, είναι ο νεοπλουτισμός και ο μικροαστισμός. Αυτό που ζητάει δεν είναι η πατρίδα του, αλλά η χρυσή δεκαετία του. Όπως ήταν. Αναλλοίωτη.

Είναι λίγο περίεργο που η Αριστερά επιμένει να αντιμετωπίζει την σύγχρονη ελληνική κοινωνία με όρους του ’60 και του ’70. Δεν αναφέρομαι στον λόγο και τις πρακτικές της, αυτά είναι απόρροια της ανάλυσης. Αναφέρομαι σε μια ιδεαλιστική θεώρηση της ελληνικής κοινωνίας, στην οποία οι κατώτερες τάξεις εξιδανικεύονται: εργάτες, αγρότες κτλ με μόνιμες διεκδικήσεις για δημοκρατία, ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη. Οι δεκαετίες αυτές που μετέτρεψαν μια αγωνιζόμενη κοινωνία σε εν πολλοίς μικροαστούς με μέγιστη αξία το μαγαζί τους, το σπίτι τους η το δεύτερο αυτοκίνητο τους, σβήνονται μέσα σε ελπίδες ενός «λαού» που θα εξεγερθεί για άλλη μια φορά για να επιβάλλει το δίκιο του. Οι τελευταίοι μήνες αποδεικνύουν πόσο λανθασμένη είναι μια τέτοια αντίληψη.

Η επίσημη Αριστερά συνεχίζει να διατηρεί ελπίδες εκλογικών νικών. Για να το πώ αλλιώς, η Αριστερά προσπαθεί να πάρει την εξουσία. Τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όμως από την στιγμή που έχουμε πλέον ξεχάσει ότι ο κύριος σκοπός μας, ο κύριος λόγος ύπαρξης της Αριστεράς δεν είναι να έρθει στην εξουσία, πόσο μάλλον με την μορφή ενός κόμματος. Τα ιδανικά της Αριστεράς στοχεύουν στον μετασχηματισμό της κοινωνίας σε ένα άλλο επίπεδο λειτουργίας πρώτα και κύρια, και ο μετασχηματισμός αυτός δεν μπορεί να είναι μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Αυτός ο μετασχηματισμός, αυτή η αυτοοργάνωση της κοινωνίας που θα ξαναφέρει την συλλογικότητα στο προσκήνιο, την αντίσταση ως πρακτική επιβίωσης και αξιοπρέπειας, που έχει την δυνατότητα να εξαφανίσει παρτακισμούς, βολέματα και αντιλήψεις του παρελθόντως, είναι αυτό που ίσως λείπει σήμερα.

Την χώρα μου πίσω όπως την γνώρισα δεν την θέλω. Δεν με εμπνέει. Αυτή η χώρα δεν δημιουργούσε. Δεν παρήγαγε πολιτισμό. Δεν είχε παιδεία. Δεν είχε σεβασμό στους πολίτες της, και κατά συνέπεια ούτε οι πολίτες της σε αυτή. Δεν είχε ελεύθερη έκφραση, δεν είχε ανοιχτή δημοκρατία, δεν είχε ανεξιθρησκεία, δεν είχε ίσα δικαιώματα για όλους, δεν είχε ίσες ευθύνες για όλους. Αλλού είναι το point, και όσο βαυκαλιζόμαστε με την επιστροφή στο «κράτος πρόνοιας που εξαφανίζεται» (ποιο;;) και την «δημοκρατία που καταστρέφεται», τόσο βουλιάζουμε στα ίδια. Με τα πρόσκαιρα εκλογικά μας κέρδη να προσφέρουν ικανοποίηση στο τώρα, αλλά ένα μέλλον πιο μαύρο από ποτέ.

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ, το παραπάνω κείμενο δεν υπονοεί ότι είμαι οπαδός του «μαζί τα φάγαμε» και παρόμοιων υπόπτων επιχειρημάτων με ξεκάθαρο σκοπό ενοχοποίησης της κοινωνίας ώστε να κάνει μόκο. Πολύς κόσμος βουτήχτηκε στην διαφθορά, αλλά επειδή επι χρόνια διδάχτηκε από τους ομοίους του κ. Πάγκαλου ότι αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα. Επίσης, δεν υπονοώ ότι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία είναι διεφθαρμένη. Παρόλα αυτά, άνθρωποι που επι 30 και χρόνια δέχονταν την διαφθορά ως φυσιολογικό (και ως θεμιτό),  είναι αδύνατον να γίνουν πολίτες από την μία μέρα στην άλλη, επειδή ψήφισαν αριστερά, όπως είναι αδύνατον να περιμένουμε ξαφνικά να αναπτύξουν μια συνείδηση συλλογικότητας και αλληλεγγύης που είναι αναγκαία για μια προοδευτική πορεία της ελληνικής κοινωνίας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://withoutreasonorrhyme.wordpress.com/

Κάθε πρωί ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο που νιώθω είναι μια θλίψη ακαθόριστη. Σε λίγα δευτερόλεπτα και καθώς περνώ από τον ύπνο στη ζωή, το μυαλό αρχίζει να λειτουργεί και “σκανάρει” το είναι μου για να εντοπίσει την αιτία της θλίψης. Σηκώνομαι από το κρεβάτι με την καρδιά μαύρη σαν τη Χίο.

Δεν ξέρω πότε θα το ξεπεράσω όλο αυτό. Δεν είμαι αστός που θα πάει να κλειστεί στο κλουβάκι του στην πόλη και δεν θα βλέπει, θα ξεχάσει. Ζω στη φύση και έχω καθημερινή επαφή μαζί της.

Η φωτιά καίει ακόμα. Πέμπτη μέρα. Και οδεύει το μοναδικό της πια μέτωπο προς τα μέρη που ζω. Καίει το πευκοδάσος που διασχίζω όποτε αποφασίσω να κατέβω στην πόλη της Χίου. Ο πυκνός καπνός της μοίρας μας ταξιδεύει νότια κατά το Αιγαίο.

Η Χίος πυρπολήθηκε. Από τους πολιτισμένους καπιταλιστές που νοιάζονται για πράσινη ανάπτυξη και πράσινη ενέργεια. Από τους τεχνοκράτες πολιτικάντηδες πάσης κατηγορίας, που λένε παρλαπίπες ανάπτυξης.

Το μέλλον της Ελλάδας είναι παρόν στη Χίο. Όποιος έχει αμφιβολία ας κάνει λίγο υπομονή. Η χώρα θα καταστραφεί ολοσχερώς όπως το νησί μου. Θα ανεγερθούν παντού ξενοδοχειακά συγκροτήματα, θα εγκατασταθούν παντού καθρέφτες φωτοβολταϊκών και γιγάντιες ανεμογεννήτριες. Το λέγαμε τόσον καιρό αλλά δεν το είχαμε φανταστεί καθόλου έτσι.

Τη Χίο την αφάνισαν οι πολιτισμένοι άνθρωποι που νοιάζονται για το μέλλον της οικονομίας και μόνο. Οι πολιτισμένοι εγκληματίες με τις γραβάτες, που ταυτόχρονα με τα εγκλήματά τους μας πουλάνε και παραμύθια για  την προστασία του περιβάλλοντος και αγωνιούν δήθεν για το μέλλον του πλανήτη.

Ήδη μας είπαν πως κόστισε 4 εκ. ευρώ η επιχείρηση κατάσβεσης. Σε λίγο θα μας λένε ότι δεν συμφέρει να κάνουμε δασοπυρόσβεση μιας και δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τον “στρατηγό άνεμο”, οπότε θα φυλάμε τα χωριά και τις περιουσίες μόνο και ας γίνουνε κάρβουνο όλα τα υπόλοιπα. Ήδη τα κανάλια και οι εφημερίδες πέρασαν το μήνυμα ότι στη Χίο κάηκαν τα πολύτιμα μαστίχια που είναι κατά 80% εξαγώγιμο προϊόν άρα επλήγη σφοδρά η εθνική οικονομία. Για τα πευκοδάση και τον πραγματικό πλούτο του νησιού τσιμουδιά.

Μας είπαν επίσης ξεδιάντροπα ότι αύριο θα έρθει η task force του Ράιχενμπαχ Πασά, απεσταλμένη από την Υψηλή Πύλη του Βερολίνου για να εκπονήσει αναπτυξιακό σχέδιο στην καμένη γη μας.

Μας είπαν ακόμη ότι τα Δασαρχεία θα φύγουν από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και θα περάσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για να γίνουν πιο ευέλικτα και να υποστηρίζουν την ανάπτυξη και όχι την στασιμότητα που προκαλεί η προσκόλλησή τους στην προστασία των δασικών ειδών. Σε μερικούς μήνες θα τα περάσουν στο Υπουργείο Ανάπτυξης (σκέτο) ή θα τα καταργήσουν εντελώς ως δαπανηρά και άχρηστα.

Αυτή είναι η πατρίδα μας αγαπητοί αναγνώστες. Τις τελευταίες μέρες έχετε κατακλύσει κυριολεκτικά σε επισκέψεις αυτό το σάιτ και με έχετε συγκινήσει πολύ με τα μέηλ σας. Άνθρωποι άγνωστοι που νιώθουν τον πόνο του άλλου. Σας ευχαριστώ ξανά και σας γράφω όλα αυτά για να έχετε κατά νου τι θα συμβεί στο επόμενο διάστημα στα μέρη σας.

Η Χίος ήτανε ένας παράδεισος που είχε γλιτώσει από την λαίλαπα της τουριστικής ανάπτυξης των περασμένων δεκαετιών επειδή οι Χιώτες είχαν πόρους από τη θάλασσα και δεν στράφηκαν προς τον τουρισμό. Αυτός ο παράδεισος έγινε κόλαση για να αλλάξει η χρήση γης και να ξεπουληθεί. Αυτή είναι η πολιτική που ακολουθείται στην Ελλάδα σήμερα. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να ζήσουμε πουθενά παρά μόνο σε κλουβιά στις πόλεις όπου θα μας φυλάνε με μπάτσους σε κάθε τετράγωνο και θα μας έχουν σκλάβους για φθηνή εργασία. Μην έχετε καμιά αμφιβολία γι αυτό. Ήδη η μισή Ελλάδα ζει έτσι. Δεν θα μείνει κανείς να νιώθει έστω και στιγμές ελευθερίας.

Προσωπικά ζω ακριβώς σαν το μυρμήγκι. Και τους ενοχλώ ακόμα κι εγώ. Και καταστρέφουν τον τόπο μου, τον βιότοπό μου για να μην έχω πόρους ζωής αλλά να τους εκμεταλλευτούν όλους αυτοί. Οι πολιτισμένοι άνθρωποι, οι αστοί του καπιταλισμού που νοιάζονται για το περιβάλλον, για την πράσινη ανάπτυξη για το μέλλον του πλανήτη στον οποίον φέρνουν τα παιδιά τους. Αυτές τις μέρες νιώθω σαν άγριο ζώο που καταστρέφεται ο βιότοπός του και απειλείται η ύπαρξή του από την ανθρώπινη ηλιθιότητα, δίχως να καταλαβαίνει το άμοιρο γιατί γίνονται όλα αυτά.

Το μέλλον φίλοι και φίλες προδιαγράφεται ζοφερό. Δεν σταματάει με τίποτα ο κατήφορος του ανθρώπου και η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος σ’ αυτόν. Βαστάει την ολυμπιακή σημαία της παρακμής της ανθρωπότητας.

Σε λίγες μέρες στο Περιφερειακό Συμβούλιο Βορείου Αιγαίου θα πάνε οι εκλεκτοί της κοινωνίας και θα ψηφίσουν θετικά στην μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που κατέθεσε πριν λίγο καιρό η πολυεθνική, για να γεμίσει τη Χίο ανεμογεννήτριες. Με την κάψα της πυρπόλησης ακόμα ζωντανή, το νησί θα δοθεί βορά στην πολυεθνική της πράσινης ανάπτυξης.

Κουράστηκα να φωνάζω τα αυτονόητα.

Παρακαλώ όποιον θέλει να στείλει το παρακάτω κείμενο στο μέηλ του Αντιπεριφερειάρχη Χίου κ. Γανιάρη (“Αντιπεριφερειάρχης Χίου Κωνσταντίνος Γανιάρης” <k.ganiaris@chios.pvaigaiou.gov.gr>) και να το κάνει, αν θέλει, κρυφή κοινοποίηση και σε μένα (akridaki@gmail.com) για να έχω μια εικόνα της πίεσης που ασκούμε όλοι μαζί:

“Προς Αντιπεριφερειάρχη Χίου κ. Κ. Γανιάρη

Μετά από την βιβλική καταστροφή που υπέστη η Χίος από την πυρκαγιά σάς ζητώ να γνωμοδοτήσετε αρνητικά στο Περιφερειακό Συμβούλιο για το θέμα της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου “Αιγαία Ζεύξις”. Τα δεδομένα των περιβαλλοντικών συνθηκών του νησιού κατά την περίοδο που εκπονήθηκε η εν λόγω μελέτη ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ισχύουν σήμερα. Ως Έλληνας πολίτης αιτούμαι να ζητήσετε την απόσυρση της μελέτης ως μη ισχύουσα πλέον υπό τις σημερινές περιβαλλοντικές συνθήκες του νησιού. Το νησί χρειάζεται προστασία και όχι γιγαντιαίες επενδύσεις.

Ευχαριστώ”

Ενημέρωση για τις δράσεις :http://www.kinima18.gr/

του Γ. Μακριδάκη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://yiannismakridakis.gr/

Γιατί ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια Joseph E. Stiglitz φιλοξενείται συχνά από το CNN, το Time, τους New York Times και το Vanity Fair; Όχι βέβαια, γιατί πήρε το 2001 το βραβείο Νόμπελ ούτε γιατί ξαφνικά τα έγκυρα αμερικάνικα Μέσα έγιναν σφοδροί επικριτές του καπιταλισμού. Απλά, δεν πάει άλλο με τις αναλύσεις και επεξηγήσεις που θεωρούνται θέσφατα και μονοπωλούν το δημόσιο λόγο χωρίς να δίνουν ικανοποιητικές απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που θέτει η βαθιά κρίση του συστήματος. Η κρίση του καπιταλισμού σε ΗΠΑ και Ευρώπη έχει τόσο βάθος και τόσο αδιέξοδο, και είναι τόσο απειλητική για το σύστημα που χρειάζονται άλλες ερμηνείες, άλλες αλήθειες, ακόμα κι αν είναι στενάχωρες και φαντάζουν πολύ αριστερές, προκειμένου να βρεθεί το φάρμακο της σωτηρίας.
Στο βιβλίο του «Η τιμή της ανισότητας» που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες στις ΗΠΑ, ο Στίγκλιτζ δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις και παρερμηνείες. Παρουσιάζει τεκμηριωμένες θέσεις που τις υποστηρίζει επίμονα με ομιλίες, άρθρα και συνεντεύξεις σε εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα. Αφορμή για το βιβλίο ήταν ένα άρθρο του με τίτλο «Από το 1%, για το 1%, από το 1%» που δημοσιεύτηκε στο Vanity Fair, τον περασμένο Μάη, και προκάλεσε αίσθηση στην Αμερική.
«Δεν οφελεί να υποκρινόμαστε ότι αυτό που προφανώς έχει συμβεί ότι δεν συνέβη. Το ανώτερο 1% των Αμερικάνων παίρνουν τώρα περίπου το ένα τέταρτο του εθνικού εισοδήματος κάθε χρόνο. Και σε σχέση με τον εθνικό πλούτο, όχι το εισόδημα, το κορυφαίο 1% ελέγχει το 40%… Ενώ τα εισοδήματα του 1% αυξάνονται, τα εισοδήματα των μεσαίων πέφτουν. Ένας κανονικός εργαζόμενος έχει σήμερα το ίδιο εισόδημα με αυτό που είχε πριν από 30 χρόνια… Όλο το κέρδος από την ανάπτυξη στις τελευταίες δεκαετίες –και παραπάνω- πήγε στην κορυφή… Ας πάρουμε την οικογένεια Walton: οι έξι κληρονόμοι της αυτοκρατορίας Walmart κατέχουν περιουσία 70 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που ισοδυναμεί με την περιουσία του κατώτερου 30% της αμερικάνικης κοινωνίας (σημ.: που αντιστοιχεί σε 90 εκατομμύρια άτομα!)… Ο Warren Buffet (σημ.: με ατομική περιουσία σχεδόν 50 δισ.!) έθεσε το θέμα σωστά λέγοντας ότι «γίνεται μία ταξική πάλη τα τελευταία είκοσι χρόνια και η τάξη μου νίκησε»…
Δεν είναι τυχαίο ότι στην παρούσα ύφεση, όπως στη Μεγάλη Κρίση του ’29, προηγήθηκε μια μεγάλη αύξηση στην ανισότητα… Ο χρηματιστικός τομέας αποκομίζοντας το 40% όλων των επιχειρηματικών κερδών, αποδιοργάνωσε την οικονομία και την κοινωνία, στοχεύοντας να αποσπάσει ένα μεγαλύτερο μερίδιο από την πίτα αντί να κερδίσει μεγαλώνοντάς την. Κι αυτή η ανισότητα εκτείνεται σε όλα, στην αστυνομική προστασία, την κατάσταση των τοπικών δρόμων και των υπηρεσιών κοινής οφέλειας, την πρόσβαση σε ικανοποιητικές υπηρεσίες υγείας, την πρόσβαση σε καλά δημόσια σχολεία. Στα πανεπιστήμια αυξάνουν τα δίδακτρα και με τα σπουδαστικά δάνεια εκμεταλλεύονται αυτούς που προσπαθούν να ξεφύγουν από τα κατώτερα στρώματα. Δηλαδή, όλο το σύστημα δουλεύει για το 1%.»

Οι πλούσιοι επιζητούν την ανισότητα
Η θεωρία που συνδέει τα μεγαλύτερα εισοδήματα με την υψηλότερη παραγωγικότητα και τη μεγαλύτερη συμβολή στην κοινωνία, εγκολπώθηκε από τους πλούσιους, αλλά οι αποδείξεις για την αξία της παραμένουν ισχνές, λέει ο Στίγκλιτζ*, που έχει διατελέσει σύμβουλος στην κυβέρνηση του Μπιλ Κλίντον και επικεφαλής οικονομολόγος στην Παγκόσμια Τράπεζα.
«Η αυξανόμενη ανισότητα είναι η άλλη όψη των ευκαιριών που περιορίζονται. Το πιο σημαντικό μας χαρτί, οι άνθρωποι, δεν αξιοποιούνται… Οι διαστρεβλώσεις που οδηγούν στην ανισότητα, όπως η μονοπωλιακή εξουσία και η επιλεκτική φορολόγηση, υπονομεύουν την αποτελεσματικότητα της οικονομίας… Ο περιορισμός του δημόσιου τομέα υπονόμευσε τις υποδομές, την εκπαίδευση και την τεχνολογία. Περικόπτεται ο ρόλος του κράτους, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμα και το Διαδίκτυο προήλθε από έρευνα που επιχορηγήθηκε από το κράτος.
Πέρα απ’ όλ’ αυτά, είναι σημαντικό ότι το 1% των πλουσίων θέλει την ανισότητα. Η σημερινή ανισότητα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη χειραγώγηση του κράτους από το χρηματιστικό σύστημα που ευεργετήθηκε από τις κυβερνητικές πολιτικές…
Οι ελεγκτές έκλεισαν τα μάτια στην έλλειψη διαφάνειας και στο ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων. Η ανεργία στους νέους είναι γύρω στο 20%, ένας στους έξι Αμερικάνους δεν μπορεί να έχει πλήρη απασχόληση και ένας στους επτά ζει με κουπόνια τροφίμων. Σίγουρα κάτι εμποδίζει ένα μέρος από τον πλούτο να πάει από το 1% προς τα κάτω. Όλα αυτά μας επιτρέπουν να προβλέψουμε την αποξένωση που δημιουργείται, αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι μόνο το 21% των νέων πήγε να ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές…»
Η Κριστιάν Άμανπουρ, μιλώντας με τον Στίγκλιτζ στο CNN, στις 25 Ιουλίου, ρώτησε πού πάει η Αμερική, έχοντας υπόψη της μία επίσημη έρευνα που θα δημοσιοποιηθεί τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, σύμφωνα με την οποία η φτώχεια σήμερα είναι στο επίπεδο της φτώχειας του 1965, εποχή που η ευημερία ήταν ακόμα στα αρχικά της στάδια. Ο Στίγκλιτζ όχι μόνο δεν εντυπωσιάστηκε από την πληροφορία, αλλά της επισήμανε ότι οι ΗΠΑ είναι η χώρα με τις μεγαλύτερες ανισότητες μεταξύ όλων των βιομηχανικά αναπτυγμένων χωρών και με τις χειρότερες δυνατότητες κοινωνικής ανέλιξης. Τα παιδιά εξαρτιούνται από τους γονείς τους περισσότερο από κάθε άλλη μεταπολεμική περίοδο. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «στην Αμερική, εάν είσαι φτωχός παραμένεις φτωχός – εάν είσαι πλούσιος παραμένεις πλούσιος». Είναι πια πολύ δύσκολο να αλλάξεις κοινωνικό στάτους όσο κι αν προσπαθήσεις. Και σ’ αυτή την υπέρμετρη ανισότητα αποδίδει ο Στίγκλιτζ την αδυναμία της αμερικάνικης οικονομίας, θεωρώντας ότι η ανισότητα μπλοκάρει τα πάντα.
Το πράγμα, όπως όλα δείχνουν, έχει ξεφύγει εντελώς και δεν μαζεύεται. Το ανώτερο 1% πληρώνει το μισό φόρο για τα εισοδήματά του απ’ όσο πληρώνουν οι οικονομικά ασθενέστεροι για τα δικά τους. Και οι πλούσιοι ασχολούνται όλο και λιγότερο με την πραγματική οικονομία και όλο και περισσότερο με το σπεκουλάρισμα και τον τζόγο, δηλαδή μια ακατάσχετη κερδοσκοπία που είναι άσχετη με την παραγωγική διαδικασία και τη δημιουργία νέου πλούτου.
Έχει, λοιπόν, μεγάλο ενδιαφέρον ότι υπάρχουν, στο προσκήνιο πλέον, στοχαστές που, προσπαθώντας να εντοπίσουν τα βαθύτερα και ουσιαστικότερα αίτια της κρίσης του συστήματος, καταλήγουν σε διαπιστώσεις και συμπεράσματα παρόμοια με την αριστερή κριτική ή και πιο προχωρημένα, κόντρα στην τυποποιημένη λογική που επικρατεί, η οποία αποδίδει την κρίση σε ανθρώπινα λάθη, κακές επιλογές προσώπων ή σε υπερβάσεις των ισχυρών και πλουσίων. Είναι πολύ σημαντικό για την ευρύτερη κοινωνική συνειδητοποίηση ότι σημαντικοί σύγχρονοι στοχαστές μάς οδηγούν εκούσια ή ακούσια στη ρίζα του κακού που είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

*Οι απόψεις του Στίγκλιτζ δημοσιεύονται περιληπτικά.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://e-dromos.gr/

…φαίνεται ότι ο υφυπουργός ΠΕΚΑ «εν μέσω κρίσης», κ. Ασημάκης Παπαγεωργίου, τα κακοϋπολόγισε σχετικά με το τι σημαίνει η παραγωγή, πώληση, εγκατάσταση και λειτουργία των φωτοβολταϊκών για τη χώρα μας. Αλλιώς δεν εξηγείται τέτοιο τεράστιο λάθος σε βάρος της ανάπτυξης!

Για να μη χαθούμε, προσπαθώ να το δω όσο πιο απλά γίνεται, σα μια εξίσωση.

Συν:

+ Τα φωτοβολταϊκά που είναι εγκατεστημένα στην Ελλάδα σήμερα, μειώνουν τη χρήση ορυκτών καυσίμων (κυρίως φυσικού αερίου) και θα φέρουν εξοικονόμηση περίπου 233 εκατ. € το 2012 (και περισσότερα από 400 εκατ. € τη διετία 2013 – 2014). Από το 2013 κάθε νέο φωτοβολταϊκό που θα εγκαθίσταται μπορεί να προκαλεί μηδενική επιβάρυνση στη συνολική δαπάνη των καταναλωτών και από το 2015 σημαντική ελάφρυνση.

+ σήμερα, μέσα στην κρίση, έχουν δημιουργηθεί περί τις 25.000 θέσεις εργασίας, εκ των οποίων οι 8.000 είναι πλήρους απασχόλησης, γύρω από την αγορά και εγκατάσταση φωτοβολταϊκών

+ εργαζόμενοι, εργοδότες και αυτοαπασχολούμενοι στο χώρο των φωτοβολταϊκών, ενισχύουν τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων με τουλάχιστον 600 εκατ. € ετησίως

Μείον:

– Τα χρήματα που πλήρωσαν οι καταναλωτές μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για την ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών, περίπου 290 εκ. € για το 2011. Τα χρήματα που θα πληρώσουν τον επόμενο χρόνο οι καταναλωτές μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ για την ανάπτυξη όλων των ΑΠΕ (και όχι μόνο των φωτοβολταϊκών) εκτιμώνται σε 370 εκατ. €

– Τα χρήματα που θα πληρώσουν οι  καταναλωτές το 2012 μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ προς επιδοτήσεις ορυκτών καυσίμων, περίπου 1,5 δις.

– Το έλλειμμα του ΛΑΓΗΕ (είναι ο Λειτουργός της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας που διαχειρίζεται τον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ) αναμένεται να ανέλθει στα 200 εκατ. € στα τέλη 2012 και να μηδενιστεί ως τα τέλη του 2013. Σημειώστε, ωστόσο, ότι η αγορά της πράσινης ενέργειας θα έπρεπε να κοστίζει στους καταναλωτές περίπου 60% λιγότερο (σύμφωνα με τα στοιχεία έγκυρων μελετών)! Αυτό δεν συμβαίνει λόγω των στρεβλώσεων στην αγορά, με αποτέλεσμα τα περισσότερα χρήματα που πληρώνουν ο καταναλωτές για ΑΠΕ μέσω του Ειδικού Τέλος ΑΠΕ (ΕΤΜΕΑΡ) να πηγαίνουν στα… ορυκτά καύσιμα (!)

Λύση εξίσωσης

Δεν είναι δα και πυρηνική φυσική!

Ο οποιοσδήποτε θα έπαιρνε άμεσα τα απαραίτητα μέτρα για να άρει τις στρεβλώσεις στην αγορά, ώστε οι καταναλωτές:

Α) να σταματήσουν να επιδοτούν μέσω του Τέλους ΑΠΕ τα… ορυκτά καύσιμα και

Β) να αρχίσουν – επιτέλους – να απολαμβάνουν τα οικονομικά οφέλη από το πιο φθηνό ηλεκτρικό σύστημα εξαιτίας των ΑΠΕ.

Τι κάνει ο υφυπουργός Ενέργειας κ. Παπαγεωργίου;

Αναστέλλει την αδειοδότηση των φωτοβολταϊκών, τόσο των καινούργιων όσο και αυτών που εκκρεμούν! Προχωράνε, λέει πιο γρήγορα απ’ όσο πρέπει. Δημιουργούν περισσότερες θέσεις εργασίας και περισσότερα έσοδα στο δημόσιο απ’ όσο «πρέπει». Άσε που δεν αφήνουν αρκετό χώρο (χρήμα) για τα ορυκτά καύσιμα. Προς επίρρωση των παραπάνω ο υφυπουργός έχει προαναγγείλει και την αναθεώρηση του Ενεργειακού Σχεδιασμού (Οδικός Χάρτης για την Ενέργεια 2050) που παρουσιάστηκε μόλις πριν λίγους μήνες και που αναδεικνύει τα οφέλη για την οικονομία και την κοινωνία από τη μαζική στροφή στις ΑΠΕ και την εξοικονόμηση ενέργειας.

Ούτε μια κουβέντα για τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για τις έμμεσες και άμεσες επιδοτήσεις σε λιγνίτη, φυσικό αέριο και πετρέλαιο.

Υπάρχουν και κάποια άλλα πράγματα που δε μας λέει ο υφυπουργός:

• Σχεδόν όλα τα μέτρα που ανακοίνωσε την Παρασκευή, δεν ανακουφίζουν άμεσα τον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ, αφού αφορούν σε μελλοντικές επενδύσεις που στην καλύτερη περίπτωση θα υλοποιούνταν μετά από 2‐3 χρόνια.
• Είναι αλήθεια ότι, διεθνώς, παρατηρείται γρήγορη μείωση του κόστους προμήθειας και εγκατάστασης για τα φωτοβολταϊκά συστήματα. Μεταξύ Ιανουαρίου 2012 και Αυγούστου 2012, το κόστος έχει μειωθεί κατά 14% περίπου για Φ/Β εγκαταστάσεις σε στέγες, κατά 10% περίπου για Φ/Β εγκαταστάσεις έως 100kW και κατά 11% περίπου για Φ/Β εγκαταστάσεις άνω των 100kW. Οι μειώσεις που επέβαλε ο κ. Παπαγεωργίου είναι αντίστοιχα ανά κατηγορία 46,8%, 26,4% και 33,7% σε σχέση με αυτές που αποφασίστηκαν μόλις 6 μήνες πριν!

Συμπέρασμα

Ενώ λοιπόν όλοι πια ξέρουν ότι οι ΑΠΕ μειώνουν το κόστος ηλεκτρικού ρεύματος και ότι οι καταναλωτές στην πραγματικότητα επιβαρύνονται λόγω στρεβλώσεων και ορυκτών καυσίμων, ο υφυπουργός Ενέργειας αποφασίζει να κόψει τις ΑΠΕ και να αβαντάρει τα ορυκτά καύσιμα. Έτσι απλά.

Δεν μένει πλέον παρά να μας ενημερώσει ως καταναλωτές ο κ. Παπαγεωργίου πόσο περιμένει να αυξηθούν τα τιμολόγια της ΔΕΗ από 1/1/2013 εξαιτίας των ορυκτών καυσίμων που χρησιμοποιούμε (όταν δηλαδή και τερματίζεται η δωρεάν παροχή δικαιωμάτων ρύπανσης).

5%, 10%, 15%; Παραπάνω;

Κατά τα άλλα οι ΑΠΕ είναι ακριβές….

Και με αυτές τις αντιλήψεις θα βγούμε από την κρίση! Καληνύχτα σας και η παναγιά μαζί μας, χρονιάρες μέρες.

Υστερόγραφο

Οι λοιποί κυβερνητικοί εταίροι συμφωνούν με την απόφαση;

Το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, επεξεργάστηκε και έδωσε για διαβούλευση την πρόταση για τον ενεργειακό σχεδιασμό του 2050 (ο νυν υπεύθυνος για θέματα ενέργειας, κ. Μανιάτης, παρακολούθησε από κοντά τις εργασίες και τα συμπεράσματα της αντίστοιχης ομάδας εργασίας).

Η ΔΗΜΑΡ, θεωρητικά, στέκεται αντίθετη στον έλεγχο του χώρου της ενέργειας από μονοπώλια και μιλά για ηλεκτροπαραγωγή 100% από ΑΠΕ. Η συγκεκριμένη απόφαση, ουσιαστικά, βάζει ταφόπλακα στην αποκεντρωμένη ανάπτυξη των ΑΠΕ και προωθεί τα συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στο χώρο των ορυκτών καυσίμων (λιγνίτη, φυσικού αερίου και πετρελαίου) αλλά και των εισαγωγών ενέργειας.

Εδώ, δε φταίει ούτε η Μέρκελ ούτε η Τρόικα.

Του Nίκου Χαραλαμπίδη

ΠΗΓΗ: http://www.greenpeace.org/