Apr 252012
 

Σήμερα εμφανίστηκε ένα νέο είδος. Το είδος της hellene. Δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί αν αφορά αποκλειστικά σε κλινικό είδος, το οποίο παράγεται και αναπαράγεται σε συνθήκες εργαστηρίου. Το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για κάποιο πείραμα ή κάποιο ατύχημα πειράματος. Μια παράπλευρη υπόνοια.

Στην κοινωνία του θεάματος, τα πειράματα γίνονται με φακούς και μικρόφωνο. Η “γιατρός” Μουτσάτσου επέλεξε τον εύκολο δρόμο αντιγραφής του γνωστού I am Canadian, για να δώσει περιεχόμενο και φωνή στο νέο είδος. Πέρα από την πρώτη πασιφανή ανάγνωση του copy/paste υπάρχει και μια πιο ενδιαφέρουσα: αυτή που αφορά στο δανεισμό ενός διαφημιστικού format & περιεχομένου (η Μουτσάτσου ακολουθεί με εξαιρετικά πιστό τρόπο τη δομή, τους τονισμούς, το climax, ακόμα και παράλληλες επιλογές περιεχομένου) για την προώθηση ενός πολιτικού μηνύματος. Στην ουσία το πολιτικό οριοθετείται εντός του διαφημιστικού, δανείζεται φόρμα, ρυθμό και περιεχόμενο (πίσω από τη Μουτσάτσου που ωρύεται κάνουν παρέλαση όλες οι κιτς εικόνες που έχουμε συνηθίσει σε καμπάνιες του ΕΟΤ) από τον κόσμο του branding. Προφανώς η λαίλαπα του branding έχει κατορθώσει να είναι το μόνο πεδίο που το πολιτικό μπορεί αρθρώσει λόγο για τη μάζα, που η ελληνικότητα αναζητάει την ταυτότητα της ως κινούμενη εικόνα για να αποκτήσει μορφή και περιεχόμενο.

Δεν αντέχω.

Δεν αντέχω άλλο να παρακολουθώ τον ευτελισμό των μεγαλύτερων μας ερωτημάτων και προβληματισμών (τι και ποιά είναι τελικά η ελληνικότητα;), να επιτελείται με φθηνές τελετές brandαρίσματος και υστερικές φωνές με άψογη αμερικάνικη προφορά. Λες και όσο καλύτερη είναι η εκφορά της αγγλικής, τόσο ισχυρότερη είναι η συγκρότηση της ελληνικότητας ως ταυτότητα.

Ευτυχώς.

Ευτυχώς θυμήθηκα την Αμαλία Μουτούση στη Χώρα Προέλευσης του Τζουμέρκα (τι τυχερό παιδί κι αυτό να έχει το όνομα βουνού, βράχος του Ερωτήματος μπροστά στην πλυμμηρίδα των φθηνών απαντήσεων που εκτοξεύουν οι Μουτσάτσες). Η Μουτούση λοιπόν, με την εκπληκτική της ερμηνεία, αναδύει τα ερωτήματα, ένα ένα, βασανιστικά, χρησιμοποιώντας ως αναφορά τον Ύμνο στην Ελευθερία του Σολωμού, τον ύμνο της ελληνικότητας όπως το αστικό κράτος τον καθιέρωσε. Κι εκεί, μέσα στη μαγική ερμηνεία της, σε συνδυασμό με το καταιγιστικό μοντάζ του Τζουμέρκα, συνέρχονται οι ερώτησεις, χωρίς εύκολες απαντήσεις, ως αντιδιαφήμιση πια και ως πολιτική, ως αφήγηση που δεν έχει το climax του σποτ, ως περιεχόμενο ανοιχτό στις ερμηνείες και τις συζητήσεις μας. Όπως επιτάσσει η πολιτική υπόσταση μιας υπο διαπραγμάτευση ελληνικότητας και όχι η φθηνή υστερία ενός κατατρεγμένου brand.

Μουτούση λοιπόν στην κάθε Μουτσάτσου.

πηγή: http://maotv.posterous.com/

Sorry, the comment form is closed at this time.