Η Γυναικολογική-Μαιευτική Κλινική του Γ.Ν Δράμας διοργανώνει μαθήματα Ψυχοπροφυλακτικής και Μητρικού Θηλασμού από την Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014.
ΨΥΧΟΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΗ: Group 5 ατόμων καθε φορά (εγκυμονούσες 28-32 εβδομάδων)
ΜΗΤΡΙΚΟΣ ΘΗΛΑΣΜΟΣ: Group 10 ατόμων καθε φορά
ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ: Κότιου Αικατερίνη, Προισταμένη Γυναικολογικής-Μαιευτικής Κλινικής Γ.Ν Δράμας
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΡΑΝΤΕΒΟΥ: Κάθε Τρίτη και Τετάρτη 10πμ-1μμ στο τηλ: 2521350402
Χωρίς η ακροδεξιά κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ να απαντά στο ερώτημα ποιος εφοπλιστής κονόμησε 4 εκατομμύρια ευρώ για να κουβαλήσει τα 460 σαπάκια τεθωρακισμένα Μ-113 από τις ΗΠΑ, οι συνήθεις διαρροές του ΓΕΣ μας ενημερώνουν ότι«έφθασαν στην Ελλάδα δια θαλάσσης τα 460 μεταχειρισμένα τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και μάχης (ΤΟΜΠ/ΤΟΜΑ) τύπου Μ-113 (225 ΤΟΜΠ, Μ113Α2, 128 οχήματα διοίκησης Μ577Α2, 106 τεθωρακισμένα οχήματα-φορείς αντιαρματικών συστημάτων Μ901Α2 (εξοπλισμένα με δίδυμο εκτοξευτή Μ220 TOW) καθώς και ενός οχήματος φορέα όλμου ΤΟΜΟ Μ106 των 4.2in, ενώ το συγκεκριμένο Μ106 είναι το τελευταίο όχημα του τύπου σε λειτουργική κατάσταση και παραχωρείται στον Ελληνικό Στρατό, που είναι πλέον ο μεγαλύτερος χρήστης του) από τα αποθέματα του Αμερικανικού Στρατού και ήδη, όπως αναφέρουν τα ”Παραπολιτικά”, ξεφορτώθηκαν στον Στρατιωτικό Λιμένα του Πειραιώς, στο Κερατσίνι, όπου έχει καταπλεύσει το πλοίο που τα μεταφέρει από τις ΗΠΑ, τα 196 που θα προωθηθούν στο 304 Στρατιωτικό Εργοστάσιο για τις αναγκαίες διαδικασίες. Τα υπόλοιπα 246 θα επιθεωρηθούν και συντηρηθούν σε αντίστοιχο εργοστάσιο στην περιοχή Θεσσαλονίκης γι αυτό και το πλοίο θα τα αποβιβάσει στο εκεί λιμένα. Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς όσα από τα τεθωρακισμένα χαρακτηρισθούν απολύτως ”μάχιμα” αναμένεται να ενταχθούν αμέσως σε υπηρεσία στον Ελληνικό Στρατό σε μονάδες της ΑΣΔΕΝ, αντικαθιστώντας τα ρωσικής κατασκευής ΤΟΜΑ BMP-1 που υπηρετούν ήδη εδώ και μία 20ετία στον Ελληνικό Στρατό. Όσα εντοπισθούν ότι η επισκευή τους είναι ασύμφορη, θα διαλυθούν για ανταλλακτικά – εκτιμάται ωστόσο ότι θα είναι ελάχιστα σε αυτή την κατηγορία καθώς έγινε μια πρώτη επιλογή επιτοπίως».
Αίτημα για να διαπιστωθεί αν ο Γιώργος Καρατζαφέρης έχει συμπεριλάβει στο πόθεν έσχες του δύο υπεράκτιες εταιρίες στην Καραϊβική που φέρεται να του ανήκουν έχει αποστείλει στη Βουλή ο αρμόδιος Εισαγγελέας, καθώς το όνομα του προέδρου του ΛΑΟΣ προκύπτει ως πιθανά εμπλεκόμενο σε νέο σκάνδαλο εξοπλιστικών και συγκεκριμένα στην εξαγορά ελικοπτέρων Super Puma.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εφημερίδας Real News, πρόκειται για την Catalina International LTD, η οποία το 2009 μετονομάστηκε σε Sunlight Delight, και τη Homeric TCI.
Από τη σχετική έρευνα της δικαιοσύνης έχει προκύψει ότι η Catalina International, έχει λάβει εμβάσματα συνολικού ύψους 1.650.000 ευρώ, σε δύο διαφορετικές περιόδους, τα οποία φέρονται να προέρχονται από άτομο που αποτέλεσε τον μεσάζοντα για το κλείσιμο συμφωνίας για αγορά ελικοπτέρων Super Puma το Δεκέμβριο του 2000. Πρόκειται για τον Αλέξανδρο Τσάτσο που αντιπροσώπευε μαζί με τον Σταύρο Κομνόπουλο τη γαλλογερμανική εταιρία Eurocopter.
Η απάντηση στο ερώτημα αναγραφής ή όχι των δύο εταιριών στο πόθεν έσχες του προέδρου του ΛΑΟΣ, αναμένεται να αποσαφηνιστεί και η εμπλοκή του Γιώργου Καρατζαφέρη σε πληρωμές που έγιναν από το ελληνικό κράτος στο πλαίσιο της απόκτησης των εν λόγω ελικοπτέρων.
Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, η σύμβαση 37Γ/00 για τα ελικόπτερα Super Puma, τύπου AS-332, της εταιρίας Europter , υπεγράφη στις 21 Δεκεμβρίου 2000 από τον τότε υπουργό Άμυνας Άκη Τσοχατζόπουλο και αφορούσε στην αγορά τεσσάρων ελικοπτέρων έναντι του ποσού των 61.741.925 ευρώ. Η σύμβαση προέβλεπε και την αγορά ακόμα δύο ελικοπτέρων, όπως και έγινε το 2002, όταν υπουργός ήταν ο Γιάννος Παπαντωνίου.
Λίγα χρόνια μετά, οι έρευνες πέφτουν πάνω σε έναν λαβύρινθο πληρωμών, ο οποίος οδηγεί και στο όνομα του Γ. Καρατζαφέρη.
Η έρευνα ακολουθεί τη διαδρομή των δύο εμβασμάτων που δέχθηκε το Νοέμβριο του 2007 η εταιρία Catalina International, συνιδιοκτησίας του Γιώργου Καρατζαφέρη με τον γιο του Ιωάννη σε ποσοστό 50% έκαστος, η οποία ιδρύθηκε το 1992 στον φορολογικό παράδεισο της Καραϊβικής. Η δεύτερη υπεράκτια εταιρία που ανήκει στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ, η Homeric TCI, ιδρύθηκε το 1983 και έχει έδρα τα νησιά Τερκς και Κάικος.
Πηγή: Real News
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news247.gr/
Η παγκόσμια δημοσιογραφία συγκλονίζεται από μια σημαντική διαρροή: η Διεθνής Σύμπραξη Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) έδωσε στη δημοσιότητα μέρος των 28.000 εγγράφων που αποδεικνύουν τη συστηματική φοροαποφυγή δισ. ευρώ από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κόσμου. Ανάμεσά τους η EFG Eurobank (της οικογένειας Λάτση) και η Wind… αλλά αυτό δεν θα το διαβάσετε σχεδόν πουθενά
Εδώ και καιρό συζητάμε για την ποιότητα της ελληνικής δημοσιογραφίας αλλά η κατάσταση που παρουσιάσαμε σήμερα, Τετάρτη 6 Νοεμβρίου, κάποια στιγμή θα μελετάται ως case study για το πώς μοιάζει ο πάτος της.
Υπάρχει ήδη ένα άρθρο 
που εξηγεί με κάποια στοιχεία την υπόθεση LuxLeaks (εδώ link για το άρθρο από το διεθνές TPP) αλλά έτσι και αλλιώς η συντακτική ομάδα του TPP ετοιμάζει ένα ουσιαστικό αφιέρωμα που αξίζει να διαβάσετε. Μέχρι τότε όμως διαβάστε αυτό:
Το σκάνδαλο σε μια παράγραφο
Αυτό που αποκαλύπτει σήμερα το ICIJ μέσω των συνεργαζόμενων με αυτό ΜΜΕ ανά τον κόσμο (δυστυχώς το TPP δεν έχει το status των ΝΕΩΝ, τα οποία ανέλαβαν τη διερεύνηση του ελληνικού τμήματος) είναι μια τεράστια υπόθεση φοροαποφυγής, στην οποία ενέχονται εκτός από πολυεθνικές και ισχυρά πολιτικά συμφέροντα. Πρόκειται για ένα νόμιμο σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι εταιρείες μπορούν να πετυχαίνουν ξεχωριστές συμφωνίες με κράτη προκειμένου να έχουν ειδική φορολόγηση. Το ICIJ σήμερα αποκάλυψε ότι οι αρχές του Λουξεμβούργου μέσω ελεγκτικών εταιριών έκαναν συμφωνίες με μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο προκειμένου να μεταφέρεται στο Δουκάτο η φορολόγηση των κερδών των εταιριών, νόμιμα, απλά… και εντελώς ανήθικα, αφού ουσιαστικά οι μεγάλες εταιρείες με αυτό τον τρόπο δεν φορολογούνται στις χώρες που δραστηριοποιούνται.
Πόσο μεγάλο είναι το σκάνδαλο
Σύμφωνα με τους ερευνητές του ICIJ, το σκάνδαλο είναι τεράστιο αφού τα ποσά για τα οποία μιλάμε είναι σχεδόν 2 φορές όσο το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Ελλάδας, ενώ η φοροαποφυγή υπολογίζεται σε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ.
Ποιες εταιρείες αφορά το σκάνδαλο στην Ελλάδα
Μέχρι στιγμής από τη δημοσίευση των εγγράφων έχουν αποκαλυφθεί οι συναλλαγές 5 εταιρειών ενώ έχει προγραμματιστεί η δημοσίευση για άλλες 4 (7,10,12 και 30 Νοεμβρίου). Οι εταιρείες που εμπλέκονται είναι:
1. Badcock & Brown
2. EFG Group
3. Macquarie Group
4. Olayan Investments Company Establishment
5. Weather Investments
Η EFG Group είναι ένα διεθνές ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα με έδρα τη Ζυρίχη που ελέγχεται από την οικογένεια Λάτση ενώ η Weather Investments έχει τον έλεγχο της Wind Hellas. Η Olayan ήταν υποψήφια στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις ενώ έχει ποσοστό και στην Chipita. Είχε πάρει μέρος στο διαγωνισμό για τον Αστέρα Βουλιαγμένης με συνεργάτη τον Κωνσταντακόπουλο αλλά δεν επιλέχθηκε τελικά. Η Badcock & Brown έχει επενδύσει στην Ελλάδα σε αιολικά πάρκα.
Είναι δηλαδή σαφές ότι μιλάμε για εταιρείες με τεράστιο κύκλο εργασιών που παίζουν στα υψηλότερα κλιμάκια της οικονομίας της χώρας.
Ποιες άλλες εταιρείες έχουν αποκαλυφθεί παγκόσμια
Μέχρι στιγμής από τα συνεργαζόμενα με το ινστιτούτο ICIJ μέσα έχει αποκαλυφθεί ότι:
• Οι Pepsi, IKEA, AIG, Coach, Deutsche Bank, Abbott Laboratiories και περίπου ακόμα 340 εταιρίες έχουν κάνει κρυφές συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου που τους επιτρέπουν να φοροαποφεύγουν στις χώρες όπου δραστηριοποιούνται.
• Η PriceWaterHouseCoopers έχει βοηθήσει πολυεθνικές εταιρείες να ολοκληρώσουν τουλάχιστον 548 συμφωνίες με τις αρχές του Λουξεμβούργου από το 2002 μέχρι το 2010. Αυτό το κρυφό σύστημα έχει βοηθήσει τις εταιρείες μέσω ενός πολύπλοκου φορολογικού συστήματος να γλιτώσουν δισεκατομμύρια φόρων. Οι οικονομικές αρχές του Λουξεμβούργου έκλειναν γραπτές συμφωνίες με τις επιχειρήσεις.
• Πολλές από τις κρυφές συμφωνίες εκμεταλλεύονται διεθνείς συμφωνίες μεταξύ κρατών που επιτρέπουν τα ειδικά φορολογικά καθεστώτα, όπως αυτό που ισχύει για το Λουξεμβούργο.
Που πήγε η είδηση, οεο;
Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο ακόμα ουρές του σκανδάλου, καθόλου αμελητέες. Την πρώτη και σημαντικότερη θα μας επιτρέψετε να την κρατήσουμε για λίγο ακόμα μέχρι να δημοσιεύσουμε τις αμέσως επόμενες ημέρες το μεγάλο μας αφιέρωμα. Η δεύτερη λέγεται ελληνική δημοσιογραφία… ή μάλλον η έλλειψή της.
Την αποκάλυψη έκαναν τα ΝΕΑ. Στην ένθετη φωτογραφία αριστερά μπορείτε να δείτε τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η εφημερίδα του κυρίου Ψυχάρη να δημοσιεύσει αυτή την παγκόσμια αποκλειστική είδηση (είναι το κουτάκι πάνω αριστερά). Δεν θα βρείτε φυσικά ονόματα εταιριών. Ωστόσο να δώσουμε έναν πόντο στην εφημερίδα που πήρε μέρος στην έρευνα και τελικά έπαιξε το θέμα. Ας πάμε όμως παρακάτω και ας επιλέξουμε το εντελώς ανακριβές σύστημα της Alexa για να δούμε πώς έπαιξαν το θέμα στις πρώτες τους σελίδες οι 10 πρώτες ιστοσελίδες* της χώρας μας:
1. Το Zougla.gr έχει την είδηση των Luxemburg Leaks και ρεπορτάζ 900 λέξεων αλλά αναφέρει μόνο τις εταιρείες που δεν δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Καμία αναφορά σε Eurobank, Λάτση ή Wind.
2. Το Protothema.gr δεν έχει καμία αναφορά στο σκάνδαλο. Έχει όμως διαφήμιση της Wind.
3. Το Newsit.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά στο LuxLeaks. Έχει επίσης διαφήμιση της Wind.
4. Το tro-ma-ktiko.blogspot.gr δεν έχει επίσης καμία αναφορά. Περιέργως όμως έχει μια τεράστια διαφήμιση της Eurobank (Να υποθέσουμε δηλαδή ότι δεν είναι ανώνυμο το blog και μπορεί να κόβει τιμολόγια;)
5. Το κραταιό και έγκυρο in.gr… Επίσης ούτε μία λέξη στην πρώτη το σελίδα για το LuxLeaks. Διαφήμιση Wind: Παρούσα!
6. News247.gr… καμία αναφορά, καμία διαφήμιση (πώς θα τη βγάλει την HuffPost;)
7. Το NewsBomb.gr επίσης δεν έχει καμία απολύτως αναφορά και επίσης σχεδόν καμία διαφήμιση (όλοι σαν το TPP έχουν καταντήσει).
8. To iefimerida.gr δεν έχει καμία αναφορά στο θέμα και έχει διαφήμιση Wind και Eurobank στις δύο πρώτες θέσεις.
9. To NewsBeast.gr επίσης χωρίς καμία αναφορά και επίσης με διαφημίσεις Wind και Eurobank.
10. Capital.gr δεν έχει καμία απολύτως αναφορά στο σκάνδαλο και έχει διαφήμιση Eurobank.
Χωρίς κανένα ακόμα σχόλιο.
* Υ.Γ.1: Μπορεί να συμβαίνει μόνο ένα από τα δύο: Ή οι Έλληνες είναι τρελοί και άλλα site διαβάζουν από αυτά που λένε ότι διαβάζουν ή οι Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στο internet αγοράζουν αφειδώς ψεύτικη επισκεψιμότητα. Η απάντηση σε λίγες ημέρες.
Υ.Γ.2: Κρατήστε την παραπάνω λίστα και επισκεφτείτε τα site που σας ανέφερα παραπάνω και φαίνεται ότι δεν έχουν διαφήμιση της μίας ή της άλλης εταιρίας. Προσωπικά πιστεύω ότι στις επόμενες 2-3 ημέρες οι Eurobank και Wind θα αυξήσουν «απότομα» την διαφημιστική τους δαπάνη.
Υ.Γ.3: Με την κατάσταση στα media όπως περιγράφεται παραπάνω, εξαρτάται από εσάς να διαδοθεί η είδηση. Είναι η σειρά σας δηλαδή, που λέγαμε και μικροί…
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.thepressproject.gr/
Μια Παρασκευή.
Μαθητικός τσαμπουκάς, κοινωνική αλληλεγγύη και ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος.
Είναι η ιστορία μιας μέρας, αλλά είναι κι η ιστορία αιώνων ολόκληρων. Είναι η ιστορία μιας Παρασκευής, ή καλύτερα δύο Παρασκευών. Μιας μέρας Παρασκευής όταν αυτός ο περίεργος Σεπτέμβρης τελείωνε, και του τόπου της Αγίας Παρασκευής.
Ξεκίνησε με ένα πρωινό τηλέφωνο, κάπως αναμενόμενο. «Ακούγεται ότι θα επέμβει η αστυνομία στην κατάληψη». Στο κοντινό μου Λύκειο, όπως με ενημέρωσαν μαθητές γνωστοί μου από την περιοχή, από την προηγούμενη είχαν πάρει απόφαση για κατάληψη σε μια συνέλευση που μετείχαν όλοι. Μόλις η συνέλευση τελείωσε, έξω από το σχολείο εμφανίστηκαν αστυνομικές δυνάμεις (τέτοια ενημέρωση ούτε το FBI στα καλύτερά του δεν είχε) απειλώντας τους μαθητές, ζητώντας και παίρνοντας ονόματα σε μια εμφανή προσπάθεια εκφοβισμού που δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάποιου είδους ποινή. Με βάση αυτό και κυρίως γνωρίζοντας τη στάση του διευθυντή θεώρησαν ότι την επομένη θα έχουν προβλήματα. Και δεν είχαν άδικο.
Φτάνοντας έξω από το σχολείο η εικόνα ήταν αρκετά παρόμοια με τις συνήθεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Μια αλυσίδα κρατούσε κλειστή την κεντρική πόρτα, ενώ σε άλλες μικρότερες ήταν τοποθετημένα θρανία ανάποδα. Τα κάγκελα χώριζαν δύο διαφορετικούς κόσμους. Από τη μία, πίσω από αυτά ήταν ο κόσμος της αξιοπρέπειας, δεκάδες μαθητές που με τη μεγαλύτερη χαρά από ποτέ ξύπνησαν από τα άγρια χαράματα και ήρθαν στο σχολείο τους για να υλοποιήσουν την απόφαση που δημοκρατικά έλαβαν. Από την άλλη ένας θλιβερός συρφετός, όχι και αρκετά μαζικός είναι η αλήθεια, καθηγητών και γονέων, με επικεφαλής το μίζερο γυαλαμπούκα διευθυντή, που ζητούσαν από τα παιδιά να ανοίξουν το σχολείο.
«Η επιλογή είναι δικιά σας. Αλλά αν αποφασίσετε να κάνετε κατάληψη να ξέρετε ότι θα έρθει η αστυνομία και θα σας συλλάβει». Κάπως έτσι περιέγραφε τις δύο επιλογές που ελεύθερα τα παιδιά είχαν μπροστά τους. «Πήραμε απόφαση, δεν έχουμε κάνει κανένα έγκλημα, έχουμε δίκαια αιτήματα, φύγετε και θα κάνουμε νέα συνέλευση να αποφασίσουμε μόνοι μας» απαντούσαν οι μαθητές. «Να, βλέπεις, με παίρνει τηλέφωνο ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος και με ρωτάει αν θα κάνετε κατάληψη για να έρθουν. Μίλα του αν θες», συνέχιζε με περισσή δόση θεατρινισμού, και έναν τρόμο έμφυτο αλλά και προσποιητό, ο διευθυντής που διαρκώς καλούσε τα παιδιά να συζητήσουν «ήρεμα», προσπαθώντας να ορίσει όποιον έβρισκε σε αρχηγό για να διαπραγματευτεί. «Μα είναι πράγματα αυτά, θα το μάθουν και οι γονείς σας» έλεγαν οι καθηγητές. «Να το πείτε, δεν ντρεπόμαστε για το ότι κάνουμε» τους δίδασκαν οι μαθητές τους. Κάποια στιγμή βλέποντας ότι οι μαθητές δεν θα υποχωρούσαν έτσι απλά και αφού κουράστηκαν οι παρατρεχάμενοι του διευθυντή και πήγαν για καφέ, για να μιλήσουν για ποδόσφαιρο ή να βάψουν τα νύχια τους, τελικά τα παιδιά μπόρεσαν να μπουν μέσα και να κάνουν συνέλευση.
Εκεί αποχωρώ και εγώ, για να πάω στη δουλειά. Όταν γυρίζω το μεσημέρι, η εικόνα είναι λίγο διαφορετική. Έξω από την είσοδο έχει αναρτηθεί ένα χαρτί. Πάνω σε αυτό είναι γραμμένα τα αιτήματα των μαθητών και το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας, 129 υπέρ -62 κατά. Η πόρτα παραμένει αλυσοδεμένη και μπροστά από αυτή πάνω από 50-60 μαθητές καθισμένοι. Λίγο πιο πέρα συναντάω αρκετούς κατοίκους που έχουν συρρεύσει για να συμπαρασταθούν στα παιδιά, εκπροσώπους από το σύλλογο γονέων που καλούν σε προστασία των μαθητών από την αστυνομική επέμβαση, μέλη συλλογικοτήτων, εκπαιδευτικοί (της άλλης μπάντας, αυτής που διδάσκει το ορθό ανάστημα και όχι το σκυμμένο κεφάλι). Όλοι εμείς είμαστε οι «εξωσχολικοί», «οι υποκινητές». Λίγη ώρα αργότερα δύο περιπολικά και δύο μηχανάκια της αστυνομίας καταφθάνουν. Οι μαθητές σηκώνονται όρθιοι κάνουν αλυσίδες και φωνάζουν «Με ΜΑΤ και βία δε γίνεται Παιδεία». Γύρω στους δέκα οι αστυνόμοι, μπροστά ο διοικητής αρχίζει να απειλεί: Έχουμε εντολή να μπούμε στο σχολείο, θα σπάσουμε την αλυσίδα, θα σας πάμε όλους στο τμήμα… «Γιατί να μας πάτε στο τμήμα, επειδή παλεύουμε για δωρεάν παιδεία», «εσείς παιδιά δεν έχετε», «γιατί ήρθατε εδώ, εμάς εδώ είναι το σχολείο μας». Αυθόρμητος εφηβικός τσαμπουκάς, τόσο αυθεντικός, τόσο ατρόμητος, τόσο αφοπλιστικός. Θυμάστε τη σκηνή στο Θίασο που εκτελούν οι Γερμανοί τον αρχικό θιασάρχη και τους λέει κάτι σαν «Εγώ ήρθα εδώ από την Μικρά Ασία, εσείς από πού ήρθατε;».
«Έχουμε εντολή του εισαγγελέα, ή θα μας αφήσετε ή θα ασκήσουμε βία». «Γιατί απειλείς τα παιδιά;». Χωρίς να το πολυκαταλάβω έχω εμπλακεί και εγώ στην αντιπαράθεση. «Ποιος σας κάλεσε και γιατί, δεν τελείται κανένα αδίκημα» αναρωτιέμαι και εγώ μαζί με πολλούς ακόμα. «Εσύ ποιος είσαι, έχεις σχέση με το σχολείο»; «είμαι κάτοικος και ήρθα να συμπαρασταθώ στα παιδιά, εσείς ποιος είστε». Η λεκτική διαμάχη θα διαρκέσει αρκετή ώρα, ούτε στιγμή ούτε ένας από τους μαθητές δεν έχει κουνηθεί από τη θέση του. Ώσπου ακούω τον διοικητή να με καλεί στο τμήμα «αφού έχεις πρόβλημα με το έργο μας». Δύο αστυνόμοι κινούνται προς την προσαγωγή μου, αλλά σε κλάσματα του δευτερολέπτου δεκάδες μαθητές, αλλά και ο γύρω κόσμος τους έχει αποτρέψει. Η αλήθεια είναι ότι δεν επιχειρήθηκε σοβαρά, η κατακραυγή αναθεώρησε την πρόθεσή τους σε λίγα δευτερόλεπτα. Ωστόσο οι αγωνιζόμενοι εξαγριώθηκαν, κρατημένοι χέρι χέρι φώναζαν με όλη τους τη φωνή συνθήματα. Τελικά μετά από αρκετή ώρα και ενώ όλο και περισσότερος κόσμος μαζευόταν οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν μέσα σε συνθήματα και χειροκροτήματα για τη μικρή αλλά και τόσο μεγάλη νίκη.
Έχει άραγε τόση σημασία αυτή η ιστορία για να γράφω τόσες λέξεις; Έχει. Όχι για την προσωπική μου ανάμειξη που ήταν μάλλον τυχαία και όχι και τόσο ηρωική. Αλλά για το πόσα συμβολίζει, πόσα δείχνει.
Μαθητικός τσαμπουκάς, οργή πιο συσσωρευμένη και πιο συνειδητή από ποτέ. Υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από αυτό; Τόση δύναμη. Μπορεί ρε κερατάδες να μας έχετε κάνει φτωχούς, να μας διαλύετε το μέλλον, να μη μας δίνετε βιβλία, αλλά τον τσαμπουκά μας δε θα τον σπάσει κανείς. Και για αυτό θα νικήσουμε. Μπορεί σήμερα, μπορεί αύριο, μπορεί αργότερα αλλά στο τέλος θα νικήσουμε.
Λένε οι γνωστοί ανέραστοι: «δεν ξέρουν γιατί παλεύουν, τα παιδιά είναι μικρά». Αυτό το επιχείρημα πόσο το σιχαίνομαι! Και όχι μόνο γιατί συνήθως αυτοί που το εκφράζουν βαριούνται ή αδιαφορούν για τα αιτήματα που τίθενται που στην προκειμένη περίπτωση, στις τωρινές μαθητικές καταλήψεις, είναι όσο πιο πραγματικά και δίκαια γίνεται. Τι θα πουν τώρα όλοι αυτοί που λοιδορούν τις «καταλήψεις για την τυρόπιτα», τώρα που θα γίνονται όλο και πιο συχνά για το λόγο αυτό, γιατί οι μαθητές δεν θα έχουν πραγματικά λεφτά ούτε για μια τυρόπιτα. Ούτε γιατί στα τόσα χρόνια που έχω γνωρίσει αυτούς τους «χωρίς γνώση» αγωνιστές, έχω βρει μερικούς από τους πιο σοβαρούς, συγκροτημένους και με δίψα για γνώση ανθρώπους, ενώ στην αντίπερα όχθη μόνο πεζούς, αδιάφορους που θα έδιναν Νόμπελ στη Σώτη Τριανταφύλλου, έχω πετύχει. Αλλά κυρίως γιατί το να μην ξέρεις γιατί αγωνίζεσαι είναι πολύ καλύτερο από το να ξέρεις γιατί έχεις υποταχθεί. Φταίει ο φόβος, φταίει το βόλεμα που φαντάζεσαι ότι έχεις και θα θυσιάσεις, φταίει που έχεις πειστεί ότι τίποτα δεν αλλάζει, φταίει που είσαι χαζός είτε από μόνος σου είτε γιατί σε έμαθαν, φταίει που πάντα διψούσες για λίγη εξουσία, ή που πάντα έτρεμες τον κόσμο ή που έμαθες να γλύφεις. Πολλά, αλλά τα γνωρίζεις. Και πάντα θα βρεις ένα λόγο για να κάτσεις στο δίπλα πεζοδρόμιο, να κοιτάς τι γίνεται ή και να ρουφιανεύεις λιγάκι. Ε τέτοιους λόγους «ρεαλιστικούς» όπως νομίζεις δεν έχουν τα παιδιά για να κάνουν καταλήψεις.
Αν βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει, όπως τους δασκαλεύουν θα καταλάβουν ότι πρέπει να κοιτάξουν τα μαθηματάκια τους, την πάρτη τους, να μην ζητάνε τα πολλά. Αυτό δεν είναι το λογικό; Αυτό δε μαθαίνει το σχολείο; Αυτό δε τους είπε και ο γυμνοσάλιαγκας που παριστάνει το γυμνασιάρχη ενώ θα προτιμούσε να είναι βασανιστής στη χούντα; Όμως ξέρετε ακόμα και η λογική έχει πολλές όψεις. Και για αυτό οι μαθητές επέλεξαν την πιο ρεαλιστική τελικά λογική. Που τι λέει; Εμείς γεννηθήκαμε, πάμε σχολείο, διαβάζουμε, κάνουμε ότι περίπου συνηθίζεται να κάνει ένας μαθητής. Δεν φταίμε σε τίποτα. Και όμως οι γονείς μας πια δεν έχουν να μας δώσουν το χαρτζιλίκι μας, τρέχουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, πληρώνουμε δεξιά και αριστερά και αν τα καταφέρουμε θα μπούμε σε ένα πανεπιστήμιο που δεν θα είναι δωρεάν και θα δίνει πτυχία για την ανεργία. Μας εξοντώνουν καθημερινά και τώρα μας βάζουν να πληρώνουμε και για τα βιβλία μας, να κάνουμε μάθημα σε άθλιες και υπερφορτωμένες από μαθητές αίθουσες. Δε φτάσαμε καν σε ηλικία να οδηγούμε αμάξι και μας κλέψατε το μέλλον. Ε δεν πάτε να γαμηθείτε. Και εσύ γελοίε διευθυντή, κι εσύ άβουλε καθηγητή, κι εσύ θλιβερέ περαστικέ που στέκεσαι απέναντι σα χαζός. Τώρα ήρθε η ώρα να διαβώ έναν άλλο δρόμο. Είσαι μαζί μου ή εναντίον μου;
«Εμείς σας θέλουμε μαζί μας, εσείς γιατί πάτε με τους αντίπαλους μας», αναρωτιόταν μια κοπέλα. «Γιατί κάθεστε και κοιτάτε, τα παιδιά σας απειλούν, τους μαθητές σας θα συλλάβουν. Για αυτό διοριστήκατε»; Τους ρωτάγαμε με αγωνία. Τα παιδιά έλεγαν ειρωνικά «ένα χειροκρότημα για τους καθηγητές μας». Και όταν έφυγε η αστυνομία: «Καθηγητές, tv, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί». Τέτοια κατάντια, για μερικούς ανθρώπους που η δουλειά τους είναι να βρίσκονται δίπλα στους μαθητές και κόντρα στην εξουσία. Υπάρχουν και χιλιάδες άλλοι, εκπαιδευτικοί με ψυχή, με πάθος στην πρώτη γραμμή για μια παιδεία για την κοινωνία. Όπως και σε κάθε χώρο πια η μάχη μαίνεται και είναι αδυσώπητη. Από τη μια μεριά όποιος στέκεται όρθιος, όποιος δίνει το είναι του για να αλλάξει πια αυτή ζωή που πλέον δεν αντέχεται, όποιος κοιτά στα μάτια τον διπλανό του σαν να προετοιμάζονται για μια μάχη διαρκείας και η ματιά του είναι κοφτερή και καυτή. Και από την άλλη ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος», αυτός ο γνωστός αιώνες τώρα. Του Μπίρμαν, «κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος, που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά, αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί, τον έχω βαρεθεί».
Σίγουρα υπήρχε πάντα. Όμως σε εποχές κρίσης σαν τη σημερινή, σε συνθήκες που το σύστημα δεν μπορεί να βρει θετική στήριξη από κανέναν, το πραγματικό εμπόδιο για την ανατροπή του κόσμου της εκμετάλλευσης είναι αυτό. «Δούλεψε τίμια. Διάβασε. Κοίταξε τον εαυτό σου, ενδιαφέρσου για την οικογένειά σου και άφησε τους πολιτικούς να κάνουν ό, τι οι νόμοι και το Σύνταγμα ορίζουν», έλεγε ο Στυλιανός Παττακός το 1965 και λίγο μετά ήρθε η χούντα. Αληθινά ποτέ δε φοβήθηκα το αντικοινοβουλευτικό μένος σαν εν δυνάμει προμήνυμα φασισμού. Αυτό το πιστεύουν όσοι απολαμβάνουν τη θαλπωρή της αστικής δημοκρατίας, που ποτέ δεν συμπάθησα. Αλλά αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η ενίσχυση αυτού του ρεύματος ανθρωπακισμού. Του «κοιτάω τη δουλίτσα μου», του «τα πράγματα είναι δύσκολα πρέπει να προσπαθήσω να τα βολέψω». Αυτή η στάση δεν είναι ίδια με του διευθυντή, αλλά είναι πολύ πιο επικίνδυνη και πολύ πιο μαζική. Νομίζω, ότι στοιχεία αυτής της στάσης εκφράζουν οι «αγανακτισμένοι φοιτητές», οι άβουλοι ή και πρωτεργάτες της αντικατάληψης γονείς και καθηγητές, οι φοβισμένοι στους χώρους δουλειάς που γίνονται συχνά και τσιράκια του αφεντικού.
Και την είδα αυτή τη στάση εκείνη την Παρασκευή. Όπως όμως είδα και την άλλη στάση και μάλιστα πλειοψηφική. Γιατί είδα 14 χρονα παιδιά να στέκονται όρθια και να κρατάει το ένα το άλλο για να πάρουν δύναμη και θάρρος απέναντι στην αστυνομία. Γιατί είδα τα ίδια παιδιά να ορμάνε να με βοηθήσουν. Γιατί είδα κατοίκους να τρέχουν να συμπαρασταθούν και την κοινωνική αλληλεγγύη να νικά την κρατική τρομοκρατία. Γιατί όλοι μαζί στο τέλος αγκαλιαζόμασταν όταν έφυγε η αστυνομία. Γιατί στο φούρνο πιο πέρα τα συζητάγαμε με άγνωστούς μου και λέγαμε ότι δεν τους θέλουμε τους διοικητές στη γειτονιά μας.
Για όλα αυτά θα είμαι πάντα πρόθυμος να είμαι «εξωσχολικός», αν αυτό σημαίνει να βρίσκομαι στο πλευρό των αδερφών μου, όπως αυτοί βρίσκονται στο δικό μου. Θα είμαι με χαρά αν και εγώ έχω καταφέρει να μπω στο σχολείο ενώ η αστυνομία όχι. Και θα είμαι και γιατί ξέρω ότι τα στίγματα που σου αφήνει η συλλογική πάλη είναι ανεξίτηλα και σε ακολουθούν, πράγμα που θυμήθηκα ξανά όταν την επόμενη μέρα έμαθα ότι ένας πολύ καλός φίλος και σύντροφος βρέθηκε στα κρατητήρια της Νέας Υόρκης επειδή συμμετείχε στην κατάληψη της Wall Street.
Μια όμορφη μέρα λοιπόν…
Υ.Γ. Δεν με απασχολεί στο κείμενο αυτό, άρα ούτε και σε σχόλια πάνω σε αυτό να γράψω για τη σημασία των καταλήψεων, τα αιτήματα κ.α. Όποιος δεν καταλαβαίνει ή δεν συμφωνεί δεν πειράζει. Ευτυχώς πέρα από τη μούχλα του διαδικτύου «έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοί»
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://ilesxi.wordpress.com/
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Έχουμε συνηθίσει όταν αναλαμβάνει κάποιο υπουργείο ένας νέος υπουργός να ακούμε μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Αυτό που δεν μπορούμε να συνηθίσουμε όμως με τίποτα, και ας έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας μας, είναι ο ανάλγητος και απάνθρωπος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας τους πολίτες.
Έχουμε παρουσιάσει πάρα πολλές περιπτώσεις ανασφάλιστων αλλά και ασφαλισμένων πολιτών που με διάφορους τρόπους το Εθνικό Σύστημα Υγείας τους αποκλείει (βάσει οδηγιών που έχει δώσει ή λόγω της αδιαφορίας του Υπουργείου Υγείας).
Σήμερα παρουσιάζουμε, μετά από ενημέρωση που είχαμε από τον σύλλογο ΚΕΦΙ*, την περίπτωση ασφαλισμένης (!) καρκινοπαθούς, που νοσεί από καρκίνο στον μαστό, και ενώ μέχρι τώρα το όνομα της συμπεριλαμβανόταν στη λίστα για ακτινοθεραπεία του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν», την ενημέρωσε η Διεύθυνση του Ακτινολογικού ότι λόγω της εκκρεμούς πληρωμής των Ακτινολόγων θεραπευτών – εδώ και ενάμιση χρόνο – το Ακτινολογικό Εργαστήριο έχει διακόψει τη λειτουργία του τις απογευματινές ώρες και δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των ασθενών.
Με λίγα λόγια το νοσοκομείο αρνείται να παράσχει την απαραίτητη θεραπεία στην ασθενή(και σε πόσους άλλους άραγε;) και την πετάει εκτός Εθνικού Συστήματος Υγείας χωρίς να της δοθεί καμία εναλλακτική λύση, αφήνοντας την ουσιαστικά στην τύχη της. Εθελοντής γιατρός μας ήρθε σε επαφή με την διοίκηση του νοσοκομείου και ζήτησε εξηγήσεις, βάσει των όσων καταγγέλλει η ασθενής. Μέχρι στιγμής κανένας από το νοσοκομείο δεν μας έχει καλέσει να μας ενημερώσει για το τι θα κάνει η ασθενής, όπως και κανένας δεν έχει ενημερώσει τον σύλλογο ΚΕΦΙ που έχει αποστείλει επιστολή στην διοίκηση του νοσοκομείου αλλά και στον Υπουργό Υγείας, κ. Μάκη Βορίδη, προσωπικά.
Για να δούμε πόσο «ανθρώπινο» είναι το πρόσωπο του Υπουργείου Υγείας, πριν από λίγες μέρες ένα 18μηνών βρέφος στη Κω έχασε τη ζωή του διότι – βάσει καταγγελιών κατοίκων του νησιού –δεν υπάρχει παιδίατρος στο νοσοκομείο του νησιού εδώ και τέσσερα χρόνια! Διαβάστε περισσότερα στην ηλεκτρονική σελίδαhttps://secure.avaaz.org/el/petition/Pros_oloys_toys_armodioys_tis_politikis_igesias_Soste_anthropines_zoesOHI_alla_thymata_logo_elleipseon/?dqHKZhb& όπου κάτοικοι του νησιού μαζεύουν ηλεκτρονικές υπογραφές για τα αυτονόητα.
Παράλληλα σύμφωνα με την πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Σπανίων Παθήσεων Μαριάννα Λάμπρου, τον τελευταίο μήνα το παιδιατρικό νοσοκομείο «Αγία Σοφία» δεν έχει στο φαρμακείο του τα πανάκριβα νοσοκομειακά φάρμακα για τα παιδιά που πάσχουν από λυσοσωματικά νοσήματα, όπως η νόσος Gaucher, Fabry, MPSI & Pompe, Hunter και πολλά άλλα. Σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει, οι γονείς των παιδιών δεν μπορούν να βρουν τα, απαραίτητα για τη ζωή των παιδιών τους, φάρμακα στο νοσοκομείο διότι αδυνατεί να προμηθευτεί το ίδιο τα πανάκριβα σκευάσματα εξαιτίας του χαμηλού προϋπολογισμού του.
Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της κρίσιμης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το Εθνικό Σύστημα Υγείας λόγω της μεγάλης σε έκταση υποχρηματοδότησης του. Τα περιστατικά που μας καταγγέλλονται σε καθημερινή βάση είναι πραγματικά πάρα πολλά και με δυσκολία καταφέρνουμε να βοηθήσουμε όλους τους πολίτες που ζητάνε τη βοήθεια μας. Από μικρά βρέφη μέχρι υπερήλικες συνταξιούχοι, όλοι βιώνουν το ανάλγητο και σκληρό πρόσωπο μια πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας που είναι παντελώς απούσα και δεν κάνει έστω και τα ελάχιστα για να βοηθήσει όλους τους πολίτες που έχουν ανάγκη. Το γραφείο του Υπουργού Υγείας πλέον μας αγνοεί πλήρως και δεν δίνει καμία σημασία στις εκκλήσεις μας. Πολύ σύντομα θα επανέλθουμε με νέες καταγγελίες και συγκεκριμένα παραδείγματα ασθενών που το Υπουργείο έχει αφήσει στην τύχη τους.
* Σύλλογος Καρκινοπαθών-Εθελοντών-Φίλων-Ιατρών «ΚΕΦΙ» Αθηνών
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/
Ανασφαλείς και ανασφάλιστοι είναι οι Έλληνες της εποχής των μνημονίων, με τον αριθμό των πολιτών που δεν διαθέτουν βιβλιάριο υγείας να υπολογίζεται στα 2,5 εκατομμύρια. Οι ανασφάλιστοι πρόκειται να αποκτήσουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά μετά γραφειοκρατικών εμποδίων.
Όπως περιγράφεται ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα», το 2013 μόνο στον Ευαγγελισμό εξυπηρετήθηκαν περισσότεροι από 1.000 ασθενείς, οι οποίοι δεν είχαν ασφαλιστική κάλυψη. Από αυτούς μόνο οι 57 παραδέχτηκαν την οικονομική αδυναμία τους. «Ενδεικτικό της απόγνωσης που βιώνουν ολοένα και περισσότεροι πολίτες είναι ότι οι υπόλοιποι από τους πλέον των 1.000 ανασφάλιστους ασθενείς που νοσηλεύτηκαν το 2013 στον Ευαγγελισμό κυριολεκτικά δραπέτευσαν από το νοσοκομείο προτού λάβουν το εξιτήριο. Μάλιστα, κάποιοι δήλωσαν πλαστά στοιχεία ώστε να μη σταλεί ο απλήρωτος λογαριασμός στην Εφορία», αναφέρει η εφημερίδα.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/
Έπρεπε να το ζήσουμε και αυτό. Έπρεπε για να ολοκληρωθεί η ευτυχία μας να δούμε τον «δημοκράτη» Θάνο Πλεύρη να ορκίζεται βουλευτής της ΝΔ. Έπρεπε να ξαναδούμε μαζί το «παρεάκι» Βορίδη – Γεωργιάδη – Πλεύρη να ενισχύει έτι περαιτέρω την ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματος του κ. Σαμαρά. Ανατρίχιασα, δεν το αρνούμαι…
Όλα σχεδόν τα περήφανα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. του κ. Καρατζαφέρη στο κόμμα που κυβερνάει τη χώρα. Όλοι αυτοί – μαζί με τους εξέχοντες προσωπικούς φίλους του κ. Σαμαρά όπως τον κ. Μπαλτάκο ή τον κ. Κρανιδιώτη – άξιοι προασπιστές των εθνικών μας συμφερόντων, έτοιμοι να προτάξουν στήθος απέναντι σε κάθε απειλή που δέχεται η πατρίδα. Και είναι πολλές οι απειλές: ο ύμνος του ΕΑΜ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, οι οικονομικοί μετανάστες, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Εβραίοι. Που να αρχίσω και που να τελειώσω…
Βέβαια αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς αφού ο κ. πρωθυπουργός δίνει, καθημερινά πλέον, πάρα πολλά δείγματα των αρχών που διέπουν την διακυβέρνηση της χώρας και γίνεται όλο και πιο φανερό το επικίνδυνο προεκλογικό του παιχνίδι. Βλέποντας και προβλέποντας ότι, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, όχι μόνο πρόεδρο Δημοκρατίας δεν εκλέγει η παρούσα Βουλή αλλά και ότι η κυβέρνηση χάνει τις εκλογές, έχει αρχίσει τις απονενοημένες προσπάθειες να απευθυνθεί στο πιο κατάπτυστο λαϊκό αίσθημα, να το ενισχύσει, να το «νομιμοποιήσει» ηθικά και να κερδίσει ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Αυτό το αγχωμένο παραλήρημα, για παράδειγμα, στα 40α «γενέθλια» της ΟΝΝΕΔ πως αλλιώς να το ερμηνεύσει κανείς; Ο πρωθυπουργός της χώρας δεν ντρέπεται όταν χρησιμοποιεί όρους όπως «θρασίμια χωρίς τρόπους από το σπίτι τους» αναφερόμενος στους νέους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο και μια καλύτερη παιδεία την οποία δικαιούνται και το κράτος δεν τους την προσφέρει – έστω και αν αποδεχτεί κανείς ότι κάποιες φορές γίνονται και λάθη στις διεκδικήσεις αυτές. Δεν ντρέπεται όταν μέλη του κόμματος του, υπουργοί και βουλευτές, γύριζαν κάποτε ως νεολαίοι με τσεκούρια και μπαλτάδες στις γειτονιές της Αθήνας τρομοκρατώντας τον κοσμάκη. Δεν ντρέπεται που μίλαγε σε μια μικρή αίθουσα του ΣΕΦ (μην φανταστείτε το κανονικό ΣΕΦ) γεμάτη από χαμογελαστά – αλλά βαριεστημένα – στελέχη του κόμματος και λίγους, πολύ λίγους, νέους πίσω πίσω που βαράγανε κάτι ταμπούρλα όταν μιλούσε ο κ. Σαμαράς. Δεν ντρέπεται γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην χάσει την εξουσία ή αν τυχόν την χάσει να τα έχει κάνει όλα συντρίμμια πριν αποχωρήσει. Ούτε ο Ρώσικος στρατός όταν υποχωρούσε μπροστά στον Ναπολέοντα δεν τα είχε καταφέρει τόσο καλά στην πολιτική της καμένης γης όσο η κυβέρνηση μέσα στον πανικό της.
Εγώ πάλι ντρέπομαι για όλα αυτά. Ντρέπομαι που υπάρχουν νέοι στη χώρα που στα Πανεπιστήμια ψηφίζουν την ΔΑΠ και την βγάζουν πρώτη δύναμη και ντρέπομαι που αυτοί οι νέοι δεν αντιδρούν στα όσα συμβαίνουν αλλά, όπως και η κυβέρνηση που υποστηρίζουν, εμμονικά επιμένουν στην δαιμονοποίηση των πολιτικών τους αντιπάλων. Ντρέπομαι που οι κκ Πλεύρης και λοιποί είναι βουλευτές ή και υπουργοί του κυβερνώντος κόμματος. Ντρέπομαι να ακούω τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να καθυβρίζουν χυδαία όποιον τους αντιτίθεται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα πολιτικού διαλόγου. Ντρέπομαι που η δημοκρατία καταπατάται ύπουλα, καθ’ έξιν και χωρίς αιδώ. Ντρέπομαι που οι μετανάστες που αντέδρασαν στις απάνθρωπες και φρικιαστικές συνθήκες κράτησής στα στρατόπεδα της Αμυγδαλέζας δικάζονται από το κράτος. Ντρέπομαι για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας.
Ντρέπομαι κάθε φορά που βλέπω όλους αυτούς που επί 40 χρόνια κυβέρνησαν εναλλάξ τη χώρα, την κατέστρεψαν, την χρεοκόπησαν και την διέσυραν διεθνώς να τολμούν να εκτοξεύουν κατηγορίες και να βγάζουν την ουρά τους απέξω λες και κάποιοι «άλλοι» μας έφεραν εδώ που μας έφεραν και όχι αυτοί οι ίδιοι. Ντρέπομαι που ακόμα τους ακούμε, που ακόμα επιτρέπουμε να συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν και καθόμαστε με σκυμμένο το κεφάλι στις ουρές για τον ΕΝΦΙΑ ή την εφορία όταν όλοι οι πραγματικοί φταίχτες έμειναν ατιμώρητοι και η κάθαρση που απαιτείται σε κάθε τραγωδία δεν επήλθε ποτέ… Μονάχα η ύβρις παραμένει ατιμώρητη και αλαζονική.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/
Σε σύμβολο αντίστασης κατά της λιτότητας έχει αναδειχθεί ένας Ισπανός πυροσβέστης, ο οποίος αρνήθηκε να συνεργαστεί στην έξωση 85χρονης, που έχανε το σπίτι της επειδή δεν μπορούσε να πληρώσει το στεγαστικό της δάνειο. Η ανυπακοή του μπορεί να τιμωρήθηκε από την Πολιτεία, επιβραβεύτηκε όμως από τον κόσμο.
Αν και η Πολιτεία τιμώρησε την πράξη του, ο κόσμος που τον επευφημούσε έξω από το δικαστήριο, αλλά και οι συνάδελφοι του που ακολούθησαν το παράδειγμα του σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, ήταν η καλύτερη επιβράβευση για εκείνον.
«Εγώ σώζω ανθρώπους, όχι τράπεζες» δήλωσε ο πυροσβέστης ενώπιον του δικαστηρίου πού έγινε μέσα στον Σεπτέμβρη.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/
Ο Άρειος Πάγος έκρινε ως οριστική και αμετάκλητη την αθώωση των κατηγορουμένων για την υπόθεση της Νέας Μανωλάδας, καθώς “δεν συντρέχει λόγος να ασκηθεί αναίρεση κατά της ομόρφωνης αθωωτικής ετυμηγορίας
Όπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ Ο αντεισαγγελέας του Ανώτατου Δικαστηρίου Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης έκρινε ότι δεν πρέπει να ασκηθεί αναίρεση ως προς το αθωωτικό σκέλος της ιστορίας, γεγονός που συνεπάγεται πως οι κατηγορούμενοι δεν θα ξανακαθίσουν στο εδώλιο και δεν θα λογοδοτήσουν εκ νέου για την αιματηρή επίθεση εναντίον μεταναστών τον Απρίλιο του 2013.
Υπενθυμίζεται ότι με απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Πάτρας ομόφωνα – τέσσερις ένορκοι και τρεις τακτικοί δικαστές – είχαν αθωώσει τους φερόμενους ως βασικούς κατηγορούμενους σε βάρος των οποίων είχε ασκηθεί ποινική δίωξη για βαριά κακουργήματα.
Το δημοσίευμα σημειώνει πως αντίθετα με τα προηγούμενα, ένοχοι κρίθηκαν οι δύο άλλοι κατηγορούμενοι και ειδικότερα για το αδίκημα της πρόκλησης επικίνδυνων σωματικών βλαβών ο ένας και για απλή συνέργεια σε πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών ο δεύτερος.
Και οι δύο τιμωρήθηκαν με ποινές που είχαν ανασταλτικό αποτέλεσμα.
Από την πλευρά της, η Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευτέρπη Κουτζαμάνη παρενέβη στην υπόθεση, ζητώντας από το ΜΟΔ Πατρών να διαβιβάσει αντίγραφο της επίμαχης απόφασης, προκειμένου να κριθεί εάν συντρέχει περίπτωση να ασκηθεί αναίρεσης,ενώ στο διάστημα που μεσολάβησε ζήτησαν το ίδιο με αίτησή τους και εμπλεκόμενοι μετανάστες.
Ωστόσο, ο αντεισαγγελέας του Α.Π έκρινε ότι δεν υπάρχει λόγος να ασκηθεί αναίρεση στην απόφαση του ΜΟΔ της Πάτρας, καθώς έχει πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αλλά υπήρξε και ορθή εφαρμογή της νομοθεσίας από την πλευρά των δικαστών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alfavita.gr/
Πώς θα γιορτάσει η Ουκρανία την 70η επέτειο απελευθέρωσής της απ’ τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής; Μα φυσικά απαγορεύοντας κάθε αναφορά στη λέξη “απελευθέρωση”!
Αυτές ακριβώς ήταν οι οδηγίες που δόθηκαν στα ουκρανικά ΜΜΕ από την αρμόδια κρατική επιτροπή ραδιοτηλεόρασης κατόπιν εισήγησης του Ουκρανικού Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (πηγή στα ρώσικα: http://www.unian.net/politics/999186-goskomteleradio-rekomenduet-smi-otkazatsya-ot-termina-osvobojdenie-ot-fashistskih-zahvatchikov.html). Συγκεκριμένα η πρόταση που έγινε ήταν να αντικατασταθεί η φράση “απελευθέρωση της Ουκρανίας από τους φασίστες εισβολείς” με τη φράση “εκδίωξη των ναζί κατακτητών” κι αυτό γιατί όπως γράφει η Κρατική Επιτροπή Ραδιοτηλεόρασης στο σάιτ της, “η Ουκρανία μετά το ’44 δεν ήταν ελεύθερη άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για απελευθέρωση”. Προφανώς με την ίδια λογική η εισβολή των ναζί κι η κατάκτηση της Ουκρανίας δεν έκανε καμία μεγάλη διαφορά στον πληθυσμό της…
Μόνο που η ναζιστική τριετία 1941-1944 στην Ουκρανία προκάλεσε αρκετά εκατομμύρια θύματα καθιστώντας την Ουκρανία μία από τις χώρες που πλήρωσαν βαρύτατο τιμήμα σε ανθρώπινες ζωές. Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κρατική επιτροπή προτείνει μεταξύ άλλων να μνημονεύονται ως συμμέτοχοι στην απελευθέρωση της Ουκρανίας μαζί με όσους πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό και όσοι πολέμησαν απ’ τις γραμμές της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών και του Ουκρανικού “Επαναστατικού” Στρατού των οργανώσεων δηλαδή του συνεργάτη των ναζί και σφαγέα της πολωνικής και εβραϊκής μειονότητας Στεπάν Μπαντέρα! Αντίστοιχα, η επιτροπή προτείνει να τιμούνται ως ήρωες μαζί με τους μαχητές του Κόκκινου Στρατού και τύποι όπως ο Vasyl Kuk, ένας εκ των ηγετών των εν λόγω εθνικιστικών οργανώσεων. Σε όποιον κάνει εντύπωση βέβαια αυτή η στάση μιας κυβέρνησης που χαίρει αποδοχής απ’ την ελληνική κυβέρνηση, την ΕΕ και τις ΗΠΑ θα θυμίσουμε ότι ο προ-προηγούμενος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιουσένκο, εκλεκτός κι αυτός της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, είχε αποκαταστήσει και τιμήσει, μετά θάνατον, τον Στεπάν Μπαντέρα, εν έτει 2010, με τον τίτλο του Ήρωα της Ουκρανίας. Τότε, η πράξη αυτή είχε καταδικαστεί μέχρι κι απ’ το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και ο πρόσφατα ανατραπείς πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς ακύρωσε αυτό το βραβείο, το 2011. Ο Μπαντέρα κι οι “μπαντερικοί” ξαναγίνονται μόδα, λοιπόν, και δεν είναι μόνο υπόθεση του Δεξιού Τομέα αλλά κρατική πολιτική.
Οπαδοί στο Lviv της Δυτ.Ουκρανίας σηκώνουν γιγαντιαίο πανό όπου αναγράφεται “Μπαντέρα-Ήρωας” σε αγώνα με αντίπαλο, την ομάδα του Ντονιέτσκ.
Έχουμε ξαναγράψει για τη συστηματική πλύση εγκεφάλου που γίνεται στην ουκρανική νεολαία τόσο απ’ τα σχολικά εγχειρίδια, όσο κι έξω από τις τάξεις. Μεσούντος του πολέμου μάλιστα τα ένοπλα φασιστικά τάγματα, όπως το τάγμα Azov, επισκέπτονταν σχολεία και έκαναν κατήχηση στους μαθητές. Ήρωες και πρότυπα των παιδιών ανακηρύσσονται άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τη σφαγή περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών και διπλάσιου αριθμού Εβραίων. Ο Στεπάν Μπαντέρα που το 1941 αποκαλούσε τον Χίτλερ “απελευθερωτή απ’ τη Μοσχοβίτικη κατοχή”, φυλακίστηκε αργότερα απ’ τους Γερμανούς, απελευθερώθηκε ξανά το ’44 και εξοπλίστηκε για να τους βοηθήσει κατά την υποχώρησή τους έναντι των Σοβιετικών… Αυτή την κυβέρνηση έσπευσε ν’ αναγνωρίσει πρώτος-πρώτος ο κος Βενιζέλος.
Δείτε και στο παρακάτω βίντεο πως ποτίζουν με μίσος την ουκρανική νεολαία και κατασκευάζουν το εθνικιστικό-φασιστικό υπόβαθρο που ετοιμάζει φουρνιές νέων, πρόθυμων να πεθάνουν για τα συμφέροντα των ολιγαρχών.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/
Την Τετάρτη 5/11/2014 στις 8:00 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί Συνέλευση του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Αλληλεγγύης στο κτίριο της Οικολογικής Κίνησης Δράμας.
Θέματα Συνέλευσης:
– Λειτουργία Γραμματείας του ΚΙΦΑ
– Εξελίξεις στον τομέα της υγείας
– Συμμετοχή του ΚΙΦΑ Δράμας στην 3η πανελλαδική συνάντηση των Κοινωνικών Ιατρείων που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, πιθανόν στις 29-30/11.
——————————
Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας λειτουργεί από το Φεβρουάριο 2012 και από το Σεπτέμβριο 2014 στεγάζεται στην Αγ. Σοφίας 1 (πάνω από την τουλούμπα).
Την 1η Τετάρτη και την 3η Δευτέρα κάθε μήνα πραγματοποιείται συνέλευση των μελών του ΚΙΦΑ στο κτίριο της Οικολογικής Κίνησης (7μ.μ.-9μ.μ.). Στις συνελεύσεις συναποφασίζεται η λειτουργία και οι δράσεις του ΚΙΦΑ και είναι ανοιχτές για όλους.
email: kifadramas@gmail.com
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των συμμετεχόντων στο ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/
Είναι μεγάλη τιμή για εμάς να συγκεντρώνουμε την προσοχή ακαδημαϊκών επιστημόνων, εντός και εκτός Ελλάδας, πόσο μάλλον όταν εστιάζουν την προσοχή τους στον τρόπο λειτουργίας μας αλλά και γενικότερα στη δράση μας.
Με αφορμή το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού η κυρία Χρυσούλα Κουσουλέντη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συνέταξε την μεταπτυχιακή της εργασία με τίτλο «Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία ως νέα μορφή κοινωνικής και πολιτικής δράσης. Η περίπτωση του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού (ΜΚΙΕ)». Η διπλωματική εργασία εστιάζει στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού ως μελέτη περίπτωσης των αυτό-οργανωμένων κοινωνικών ιατρείων και φαρμακείων, με στόχο τόσο την ανάδειξη αυτών των δομών κοινωνικής αλληλεγγύης, όσο και της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής συνθήκης που γεννούν την ανάγκη δημιουργίας τους. Υπό το πρίσμα της μελέτης περίπτωσης, η οποιαδήποτε γενίκευση υπόκειται σε αυτονόητους περιορισμούς.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι είναι η πρώτη επίσημη ακαδημαϊκή έρευνα σε μεταπτυχιακό επίπεδο, στην Ελλάδα τουλάχιστον (και όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), που έχει γίνει με αφορμή ένα κοινωνικό ιατρείο.
Έχουμε την άδεια της κυρίας Κουσουλεντή να δημοσιεύσουμε την έρευνα της. Τονίζουμε ότι οι οποιεσδήποτε θέσεις αναφέρονται στο κείμενο και τα όποια συμπεράσματα απορρέουν, είναι αποκλειστικά και μόνο αποτελέσματα της ανάλυσης της κυρίας Κουσουλεντή και φυσικά δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτά.
Εμείς την ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον της και ευχόμαστε να συνεχιστούν τέτοιους είδους έρευνες που θα καταγράψουν – ιστορικά – την πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει στη χώρα μας στον τομέα της δημόσιας υγείας και το πώς οι πολίτες αντιστέκονται στις απάνθρωπες πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά.
Όλη την μελέτη μπορείτε να την βρείτε εδώ https://drive.google.com/file/d/0B9MB-ros_2DuTDdsOFdqczZhcms/view?usp=sharing
Όπως και στην επίσημη σελίδα του Πάντειου Πανεπιστημίουhttp://pandemos.panteion.gr/index.php?lang=el&op=record&type=&scope=0&q=&page=1&pid=iid:7764&lang=el
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ & ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
Μια απορία διατυπώνεται συχνά τα τελευταία χρόνια: πώς είναι δυνατό μισό εκατομμύριο συμπατριώτες μας να ψηφίζουν μια χιτλερική οργάνωση, όταν ο ελληνικός λαός υπέφερε τόσα και τόσα από τη ναζιστική κατοχή στα χρόνια του Β′ Παγκοσμίου Πολέμου; Η έκπληξη κορυφώθηκε στη διάρκεια των τελευταίων εκλογών, όταν δύο απόστρατοι στρατηγοί και κάμποσοι ακόμη αξιωματικοί του ελληνικού στρατού δεν δίστασαν να κατέβουν ως υποψήφιοι της οργάνωσης, επικαλούμενοι έναν «εθνικισμό» που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τιμά (και να ταυτίζεται με) τον πιο βάναυσο κατακτητή που γνώρισε τούτη η χώρα.
Στην πραγματικότητα, η απορία αυτή οφείλεται σε άγνοια μιας κρίσιμης πτυχής του πρόσφατου παρελθόντος.Οχι εκ μέρους των ψηφοφόρων και των υποψηφίων της Χρυσής Αυγής, που γνωρίζουν πολύ καλά τι στηρίζουν, αλλά όσων ξαφνιάζονται απ’ αυτή την υποστήριξη. Η εικόνα που φιλοτεχνήθηκε μεταπολεμικά για την Κατοχή παραγνωρίζει συνειδητά τη συνεργασία μιας υπολογίσιμης μερίδας του ελληνικού λαού με τον κατακτητή και, κυρίως, την ύπαρξη μιας ευδιάκριτης συνέχειας ανάμεσα στον κατοχικό δωσιλογισμό και το μεταπολεμικό «βαθύ κράτος». Αρκετές χιλιάδες συμπατριώτες μας πολέμησαν το 1943-44 στο πλευρό των ναζί κατά της ΕΑΜικής Αντίστασης κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς ενσωματώθηκαν κατόπιν στον σκληρό πυρήνα της κυρίαρχης εθνικοφροσύνης, στελεχώνοντας τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας του εμφυλίου και των επόμενων δεκαετιών. Αναγκασμένοι συνήθως ν’ αποσιωπούν το κατοχικό παρελθόν τους, αφού το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος αντλούσε τη νομιμότητά του όχι από τις δωσιλογικές αλλά από τις εξόριστες βασιλικές κυβερνήσεις, αναρριχήθηκαν παρ’ όλα αυτά στις κορυφές της υπηρεσιακής και πολιτικής ιεραρχίας. Με αποκορύφωμα τα χρόνια της χούντας, όταν η ένοπλη συνεργασία με το Γ′ Ράιχ αναγνωρίστηκε διακριτικά ως «εθνική αντίσταση» εφόσον είχε διαπραχθεί στο πλαίσιο του κοινού αντικομμουνιστικού αγώνα (Ν.Δ. 179/1969).
Από εύελπις, γερμανοτσολιάς
Μια τέτοια υπηρεσιακή διαδρομή, από τα Τάγματα Ασφαλείας της Κατοχής στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επί χούντας, θα μας απασχολήσει σήμερα. Ο λόγος για τον αντιστράτηγο Αθανάσιο Επιτήδειο (1921-2003), πατέρα του επίσης απόστρατου αντιστράτηγου και σημερινού ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γεωργίου Επιτήδειου. Μια καριέρα που, όπως τόσες άλλες, μπορεί να εξηγήσει την αποδοχή των επίδοξων μιμητών του Χίτλερ από χιλιάδες «εθνικιστές» συμπατριώτες μας.
Σύμφωνα με τη νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών του όπλου του, βασισμένη στο βιογραφικό σημείωμα που εκφώνησε στην κηδεία του ο εκπρόσωπος της αντίστοιχης διεύθυνσης του ΓΕΣ, ο Αθανάσιος Επιτήδειος γεννήθηκε το 1921 στα Ψαχνά της Εύβοιας, αποφοίτησε το 1942 από τη Σχολή Ευελπίδων και «έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά τις περιόδους: 1940-41, 1944-45 και 1946-49» («Πυροβολητής», φ.5, 5-6.2003, σ.2). Η εύσχημη αυτή διατύπωση συγκαλύπτει διακριτικά αυτό που μας είναι γνωστό από άλλες πηγές: τη συμμετοχή του εκλιπόντος στα «ευζωνικά τάγματα» της γενέτειράς του, βοηθητική μονάδα των κατοχικών στρατευμάτων που υπαγόταν τυπικά μεν στο υπουργείο Εθν. Αμύνης της δωσιλογικής κυβέρνησης, ουσιαστικά δε στον αρχηγό των SS στην Ελλάδα, αντιστράτηγο Βάλτερ Σιμάνα.
Γνωστά επίσης ως «γερμανοτσολιάδες», τα ευζωνικά τάγματα συγκροτήθηκαν το 1943-44 στο πλαίσιο της προσπάθειας των κατοχικών αρχών «να σωθεί γερμανικό αίμα» μέσω της μετατροπής της αντιφασιστικής αντίστασης σε ενδοελληνικό εμφύλιο: «η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού», εξηγούσε χαρακτηριστικά ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδας Αλεξάντερ Λέερ τον Ιανουάριο του 1944, «πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Στο πλευρό των κατοχικών στρατευμάτων στρατολογήθηκαν συνολικά 5.725 «εύζωνοι» και 16.625 άλλοι «εθελοντές» κι ανασυγκροτήθηκαν εκ βάθρων τα σώματα ασφαλείας, η δύναμη των οποίων ανήλθε σε 18.211 αστυνομικούς και χωροφύλακες. Σύμφωνα με το τελικό υπηρεσιακό απολογισμό του Σιμάνα, «τα ευζωνικά τάγματα πολέμησαν τον κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία», οι δε νεκροί και τραυματίες τους καταχωρήθηκαν από τον ίδιο στις «ημέτερες απώλειες», δίπλα στους πεσόντες των SS και της SD (Hagen Fleischer, «Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας», περ. «Μνήμων», τχ.8 [1980-82], σ.200-2).
Στην Εύβοια η συγκρότηση του Τάγματος Ασφαλείας ξεκίνησε με την άφιξη στη Χαλκίδα του νέου νομάρχη, στρατηγού Δημητρίου Λιάκου, κι 80 περίπου «ευζώνων» από την Αθήνα (29.12.1943). Τους αμέσως προηγούμενους μήνες το νησί είχε απολαύσει μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα ελευθερίας, καθώς η ιταλική συνθηκολόγηση της 9ης Σεπτεμβρίου 1943 έγινε δεκτή με μαζικές διαδηλώσεις στη Χαλκίδα και ουσιαστική έξοδο της εκεί ΕΑΜικής ηγεσίας από την παρανομία. Εξίσου ραγδαία υπήρξε η ανάπτυξη του τοπικού ΕΛΑΣ, που από 30 αντάρτες τον Ιούλιο έφτασε στα τέλη Σεπτεμβρίου τους 2.000. Την άφιξη του Λιάκου ακολούθησε ωστόσο πραγματικό ανθρωποκυνηγητό στην πρωτεύουσα του νομού από ταγματασφαλίτες και Γερμανούς και η εγκατάσταση «λόχων ασφαλείας» σε μια σειρά περιμετρικά χωριά της ενδοχώρας (Ψαχνά, Ερέτρια, Αλιβέρι, Αμάρυνθος). Το πρώτο χωριό που οπλίστηκε από τις κατοχικές αρχές ήταν τα Ψαχνά (10.1.1944), με τη στρατολόγηση περίπου εκατό κατοίκων. Η αποτυχημένη απόπειρα του ΕΛΑΣ να τους αφοπλίσει (22.2.1944) λειτούργησε ως ορόσημο για την επέκταση του φαινομένου στη γύρω περιοχή. Τον Απρίλιο, οι «πολιτοφυλακές» αυτές απάρτισαν τρία ευζωνικά τάγματα με οκτώ συνολικά λόχους. Δύο απ’ αυτούς είχαν έδρα τη Χαλκίδα, δύο τα Ψαχνά κι από ένας το Βασιλικό, την Αμάρυνθο, το Αλιβέρι και τις Γούβες.
Πληροφορίες για την ένταξη του εύελπι Επιτήδειου σ’ αυτό το πλέγμα αντλούμε από έγγραφα που φυλάσσονται στο αρχείο Γιάννη Δουατζή, στο ΕΛΙΑ. Σύμφωνα με έκθεση του ανανήψαντα αξιωματικού του ΕΛΑΣ Νικολάου Σιμιτζή (Μάιος 1947), ο Επιτήδειος συνελήφθη το φθινόπωρο του 1943 από το ΕΑΜ ως ύποπτος συνεργασίας με τον εχθρό, κρατήθηκε μαζί με άλλους εθνικόφρονες στο σχολείο του χωριού Αττάλη, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος. Σε κατάλογο των αξιωματικών του νησιού που φυλακίστηκαν ως δωσίλογοι κατά την Απελευθέρωση (Φ.6.2) φέρεται πάλι ως πρωτεργάτης του εξοπλισμού του χωριού του: «κατετάγη [στα] Τάγματα. Πρωτοπόρος Ψαχνών-Καστέλας. Κρατείται». Ο απολογισμός της δράσης του 1ου τάγματος από το διοικητή του Γεώργιο Τσιρίνη τον φωτογραφίζει ως αξιωματικό του 4ου Λόχου Ψαχνών, ενώ οι εκθέσεις των συμπολεμιστών του Αλέξανδρου Ορφανάκου (Ιούνιος 1947) και Εμμανουήλ Τσάλλη (Μάιος 1948) τον μνημονεύουν ρητά ως ανθυπασπιστή διμοιρίτη του 8ου λόχου Γουβών. Την υπηρεσία του στις Γούβες κατά τους τελευταίους μήνες της Κατοχής παραδέχεται κι ο ίδιος στην έκθεση που υπέβαλε μεταπολεμικά στις προϊστάμενές του στρατιωτικές αρχές. Κατά πάσα πιθανότητα, η θητεία του στα τάγματα ξεκίνησε από τη γενέτειρά του για να συνεχιστεί κατόπιν στις Γούβες. Χωριό που γειτόνευε μ’ ένα βαριά οπλισμένο γερμανικό ναυτικό οχυρό, οι τελευταίες ανακηρύχθηκαν τον Φλεβάρη του 1944 πρωτεύουσα της Βόρειας Εύβοιας, με υποχρεωτική σύμπτυξη εκεί όλων των δημοσίων υπηρεσιών της περιοχής και την καταφυγή εκεί όσων από τους «εθνικόφρονες» των πέριξ είχαν λόγους να φοβούνται τον ΕΛΑΣ. Σε ονομαστικό κατάλογο των απλών γερμανοτσολιάδων του 4ου λόχου, συνταγμένο από τον πρώην διοικητή του (2.12.1944), συναντάμε τέλος έναν ακόμη ταγματασφαλίτη με το ίδιο επώνυμο και πατρώνυμο –τον 19χρονο Ιωάννη Επιτήδειο του Γεωργίου.
Στο πλευρό της Βέρμαχτ
Για τη δράση αυτών των μονάδων στην Εύβοια του 1944 και τη στενή συνεργασία τους με τον γερμανικό στρατό, τα ντοκουμέντα τους που περιέχονται στο αρχείο και το βιβλίο του Γιάννη Δουατζή είναι κάτι παραπάνω από εύγλωττα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί η εξόρμηση του Ιουνίου του 1944 από τα Ψαχνά για την εκκαθάριση της περιμέτρου του όρους Δίρφυς, στην οποία μετείχαν 128 «εύζωνοι» του εκεί λόχου μαζί με «τμήμα Γερμανών εξ 1 αξιωματικού και 55 οπλιτών» (Δουατζής 1982, σ.41). «Ευθύς ως εκινήθησαν δύο διμοιρίαι με μία τοιαύτη Γερμανών με επικεφαλής τον υποφαινόμενον, εδέχθησαν πυρά εξ αυτομάτων όπλων», διαβάζουμε στην αναφορά του διοικητή τους ταγματάρχη Τσιρίνη για τις 4.6.44. «Ηρχισεν η καταδίωξις εντός του δάσους των αντεθνικών ομάδων επί 4ωρον με αποτέλεσμα την σύλληψιν πολλών υπευθύνων του χωρίου» (σ.43). Στις 10 Ιουνίου, πάλι, ενώ η ελληνογερμανική φάλαγγα προχωρούσε προς τη Λάμαρη «συνελήφθη εξ απροόπτου παρατηρητής των αντεθνικών οργανώσεων, όστις παρά τας πιέσεις ουδέν εμαρτύρησεν περί της αποστολής του. Εξετελέσθη επί τόπου» (σ.43-4). Στις 13 Ιουνίου στο Κοτρώνι «τμήμα δυνάμεως 1 διμοιρίας Ελληνικής και 20 Γερμανών με δύο βαρέα πολυβόλα ενεπλάκη εις δίωρον αγώνα με αποτέλεσμα την σύλληψιν 4 εκ των υπευθύνων του Εφεδρικού ΕΛΑΣ φερόντων όπλα. Ομοίως την αυτήν ημέραν έτερον τμήμα ελληνικόν συνέλαβε έναν αντάρτην Κομμουνιστήν και τρεις Γυναίκας. Την αυτήν ημέραν και περί ώραν 16ην έτερον τμήμα ελληνικόν μετά Γερμανικού τοιούτου συνέλαβε δύο γυναίκας πλην ετραυματίσθη θανασίμως ο εκ του χωρίου Καστέλλα Ψαχνών στρατιώτης Μακρής Κωνσταντ. πεσών εις ενέδραν και πυροβοληθείς εξ εγγυτάτης αποστάσεως» (Φ.1.1).
Ακόμη αποκαλυπτικότερη είναι η διαταγή του αρχηγού των ταγματασφαλιτών, στρατηγού Παπαθανασόπουλου, για την εκκαθάριση της κεντρικής Εύβοιας (16.7.1944): «Πας πολίτης ευρισκόμενος κατά την πορείαν των αποσπασμάτων είτε κατά την νύκτα είτε κατά την ημέραν θα συλλαμβάνεται. Επίσης δέον να συλληφθώσιν άπαντες οι ποιμένες και τα μικρά ακόμη ποιμενόπαιδα, τα δε ποίμνια να κατάσχωνται εξ ολοκλήρου, καθ’ όσον έχει ήδη αποδειχθή ότι ούτοι είνε οι πολυτιμώτεροι βοηθοί, συνεργάται, τροφοδόται και σύνδεσμοι των ληστοσυμμοριτών. Επίσης δέον όπως κατάσχωνται άπαντα τα ζώα άτινα θα ανευρεθώσι εντός του κλοιού, εις οιονδήποτε και αν ανήκουσι ταύτα. […] Οι Διοικηταί των αποσπασμάτων θα μεριμνήσωσι διά την συγκέντρωσιν ζώων προς φόρτωσιν του βαρέως οπλισμού των Γερμανικών τμημάτων και πυρομαχικών αυτών». Στην επιχείρηση που εξαπολύθηκε με ορμητήρια το Βασιλικό, την Ερέτρια και την Αμάρυνθο μετείχαν 4 λόχοι ταγματασφαλιτών, απόσπασμα της Ειδικής Ασφάλειας και δυο γερμανικοί λόχοι «μετά 6 βαρέων όλμων και 9 βαρέων πολυβόλων».
Σε μεγάλο βαθμό, οι εξορμήσεις αυτές ισοδυναμούσαν με οργανωμένο πλιάτσικο της υπαίθρου, ιδίως όσων χωριών υποστήριζαν το αντάρτικο. «Η Στροφιλιά, παλαιά κομμουνιστική φωλεά, πρέπει σκληρώς να τιμωρηθή», διαβάζουμε σε διαταγή του Παπαθανασόπουλου (21.7.44). «Να συλληφθώσιν άπαντες οι νέοι από 18-35 ετών. Αι περιουσίαι των υπευθύνων, ανταρτών και του εφεδρικού ΕΛΑΣ Στροφιλιάς να δημευθώσιν και γενικώς η Στροφιλιά να τιμωρηθή σκληρώς […] Εις τους κατοίκους ολοκλήρου της περιοχής, ην πρόκειται να εκκαθαρίσωμεν, δέον να επιβληθή η κεκανονισμένη φορολογία εις είδος 10% επί της παραγωγής των και να μεριμνήσητε δια την συγκέντρωσιν και μεταφοράν. […] Ιδιαιτέρως από την Στροφιλιά θα εισπραχθή το 20% επί της παραγωγής έστω και βιαίως. […] Γενικώς, άπαντα τα Τμήματα θα μεριμνήσωσι διά την επίταξιν τροφίμων και ελαίου διά τους άνδρας των και διά την μεταφοράν εις Χαλκίδα όσον το δυνατόν μεγαλυτέρας ποσότητος». Εξαιρετικά εύγλωττη είναι επίσης η άκαρπη ενδοϋπηρεσιακή καταγγελία του ταγματάρχη Τσιρίνη κατά του Παπαθανασόπουλου και του επιτελείου του, για ιδιοποίηση αυτών των λαφύρων αλλά και των εγκαταλειμμένων εβραϊκών περιουσιών της Χαλκίδας (Δουατζής, σ.68-74).
Στο πεδίο της μάχης οι επιδόσεις των γερμανοτσολιάδων υπήρξαν αντίθετα μάλλον πενιχρές, ιδίως όταν στερούνταν τις πλάτες της Βέρμαχτ. Χαρακτηριστική η άρνηση των «ευζώνων» των Ψαχνών να πολεμήσουν μετά τον θάνατο 8 συντρόφων τους σε επίθεση ανταρτών στη Στενή (3.7.44): «Ανδρες αμφοτέρων λόχων επηρεασθέντες από αριθμόν απωλειών, εμφάνισιν όλμων και αφθονίαν πυρομαχικών [του ΕΛΑΣ] εξεδήλωσαν σημεία στάσεως, αρνούμενοι απολύτως παραμείνωσι Στενήν», ενημέρωσε χαρακτηριστικά ο Τσιρίνης τους προϊσταμένους του (σ.54), προτού συλλάβει -προσωρινά- τους «πρωταιτίους υπαξιωματικούς» (σ.160). Για την ανύψωση του ηθικού, ο Γερακίνης έστειλε πάντως αυθημερόν συγχαρητήρια στους υφισταμένους του: «Ληστοσυμμορίται επλήρωσαν ασφαλώς ακριβά παράφρονα επίθεσίν των κατά ηρωικών ευζώνων. Ανακοινώσατε εις τους άνδρες ότι ο διεξαγόμενος αγών κατά των καταλυτών πάσης ηθικής εννοίας και νομιμότητος είναι ίσως εκ τον ιερωτέρων ους διεξήγαγεν διά μέσου των αιώνων η ένδοξος φυλή μας».
Λιγότερο χαριτωμένες υπήρξαν κάποιες άλλες πτυχές αυτού του «ιερού αγώνα»: οι ομαδικές εκτελέσεις 93 «κομμουνιστών» στη Χαλκίδα, το κάψιμο ολόκληρων χωριών και οι μαζικές σφαγές χωρικών ως αντίποινα για τη δράση του αντάρτικου. Η συνεργασία με τους ναζί αποτυπώνεται και σε ιδιάζουσες φρικαλεότητες, όπως το σούβλισμα της Εβραίας δασκάλας του χωρού Στρόπωνες, Μέντυ Μόσχοβιτς, μετά τον ομαδικό βιασμό της από Γερμανούς και γερμανοτσολιάδες (7.3.1944).
Αξιοσημείωτη είναι, τέλος, η προσπάθεια να επιβληθεί μια αντεστραμμένη ανάγνωση αυτής της συνεργασίας: «Δεν εβοηθήσαμε τον κατακτητή, όπως μας κατηγορούν οι ληστοσυμμορίται», διακηρύσσει χαρακτηριστικά ο Παπαθανασόπουλος με προκήρυξή του στις παραμονές της απελευθέρωσης (9.9.44). «Το αντίθετον ακριβώς συνέβη. Ο κατακτητής μας εβοήθησε για να σώσουμε την πατρίδα μας και τη φυλή μας».
«Σταύρωση» και επανένταξη
Στην ενδοϋπηρεσιακή έκθεση που συνέταξε τον Αύγουστο του 1948, ως υπολοχαγός πλέον του κυβερνητικού στρατού, ο Επιτήδειος αποφεύγει προσεκτικά κάθε αναφορά στα κατοχικά πεπραγμένα του, περιοριζόμενος στην εξιστόρηση της συνθηκολόγησης του ίδιου και των συμπολεμιστών του. Η επτασέλιδη αφήγησή του ξεκινά στις αρχές Οκτωβρίου του 1944, με τη φυγή του από τις Γούβες για λόγους υγείας. Από το χωριό κατέβηκε «επί όνου» στο παραθαλάσσιο γερμανικό οχυρό, όπου επιβιβάστηκε σε καΐκι για τη Χαλκίδα. «Αναχωρών εκ Γουβών κατεχόμην υπό θλίψεως», γράφει, «διότι εγκατέλειπον συμπολεμιστάς με τους οποίους δεσμοί αρκετοί μας συνέδεσαν σφυρηλατηθέντες εις τα πεδία των μαχών διά την σωτηρίαν της φυλής μας. […] Πάντως όμως πιστεύων εις το δίκαιον του αγώνος, ον διεξήγαγον οι κάτοικοι των Γουβών και όλα τα εν Ευβοία Τάγματα Ασφαλείας και έχων βαθείαν πίστην εις ο ιερόν έχουν οι Ελληνες, διότι θρησκευτικήν οικογενειακήν αγωγήν έλαβον, έμεινα ήσυχος και είχον την στερεάν πεποίθησιν ότι ο Θεός θα προστατεύση αυτούς» (σ.1).
Στο νοσοκομείο παρέμεινε μια βδομάδα. Οταν βγήκε, ο Παπαθανασόπουλος είχε απαγορεύσει πια κάθε απόπλου από τη Χαλκίδα, οπότε αντί για το πόστο του κατέφυγε στο χωριό του. Εκεί θα τον βρουν τα κακά μαντάτα: «από ραδιοφώνου επληροφορούμεθα την παράδοσιν των Ταγμάτων της Πελοποννήσου και συνεπώς θα ήρχετο και η δική μας σειρά, ήτις και δεν εβράδυνε» (σ.1). Οταν έφτασε στα Ψαχνά ένας αξιωματικός-εκπρόσωπος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, οι ταγματασφαλίτες προτίμησαν να παραδοθούν αμαχητί. Κατά τη μεταγωγή τους στη Χαλκίδα, γιουχάρονται από τα συγκεντρωμένα πλήθη˙ εμπειρία που, παρά την απουσία φυσικής βίας, ο αμετροεπής ανθυπασπιστής μας δεν διστάζει να ταυτίσει στην έκθεσή του με τα πάθη του… Χριστού:
«Η πορεία μας εκ Ψαχνών προς Χαλκίδα και η διέλευσις εξ Αρτάκης έφερεν εις τον νουν τον τόπον του κρανίου ένθα οδηγείτο ο Σωτήρ του κόσμου προς Σταύρωσιν, διότι αι λέξεις του ευαγγελίου αι αναφερόμεναι εις τα μαρτύρια του Κυρίου εύρισκον πανηγυρικήν επαλήθευσιν εις την περίπτωσίν μας καθ’ όσον καθ’ όλην την διάρκειαν της πορείας εδέχθημεν εμπαιγμούς και κολαφισμούς. Εισελθόντες εις Χαλκίδα και διασχίσαντες τας οδούς αυτής εδέχθημεν νέας ύβρεις. Εν συνεχεία ετέθημεν υπό αυστηροτάτην απομόνωσιν, μη δυνάμενοι να ερχόμεθα εις επαφήν με τον λοιπόν κόσμον. Καθημερινώς δε αντικρύζαμεν μετά βδελυγμίας τας κακούργους φυσιογνωμίας των φρουρών μας ελασιτών» (σ.2).
Η αυτοβιογραφική αυτή αφήγηση ολοκληρώνεται με τη λεπτομερή περιγραφή της συμβολής του Επιτήδειου στη συνθηκολόγηση των συντρόφων του που παρέμεναν ταμπουρωμένοι στο οχυρό των Γουβών. Συνοδευόμενος μέχρι εκεί από ένα απόσπασμα Αγγλων κι ΕΛΑΣιτών, δεν παραλείπει να υποσημειώσει την «οικτράν» εντύπωση που του προκάλεσαν «αι ποικίλαι στολαί και είδη οπλισμού» των ανταρτών. Αποκαλυπτική είναι επίσης η πληροφορία που παραθέτει, πως οι ταγματασφαλίτες «δεν έτρεφον εμπιστοσύνην» στους Βρετανούς φαντάρους επειδή αυτοί «έφερον ερυθρούς μπερέδες, το πλέον μισητόν εις αυτούς χρώμα, το αντιπροσωπεύον το αίμα και την θηριωδίαν των Κομμουνιστών» (σ.3).
Στην κορυφή της ιεραρχίας
Τελικά το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά
Για τη μεταπολεμική υπηρεσιακή εξέλιξη του πρώην γερμανοτσολιά στον ελληνικό στρατό δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα. Η λακωνική νεκρολογία του μας πληροφορεί απλώς ότι «διετέλεσε Διοικητής της 155 ΜΜΠ και της VIII ΜΠ, Διευθυντής 2ου Ε.Γ. και Α′ Υπαρχηγός ΓΕΣ». Σ’ αυτό το τελευταίο αξίωμα διορίστηκε στις 10 Ιουνίου 1974, κατά την ύστερη φάση της δικτατορίας Ιωαννίδη, με ταυτόχρονη προαγωγή του σε αντιστράτηγο («Μακεδονία» 11.6.74). Στη θέση αυτή θα τον βρουν, ένα μήνα μετά, το χουντικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι εκθέσεις των συναδέλφων του συμφωνούν ότι κατά τη σύσκεψη της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας την 21η Ιουλίου υποστήριξε με θέρμη την αποφυγή πολέμου με την Τουρκία, τονίζοντας την αδυναμία του ελληνικού στρατού να τα βγάλει πέρα (Αρχείο Καραμανλή, τ.7ος, σ.352 & 358˙ Πέτρος Αραπάκης, «Το τέλος της σιωπής», Αθήνα 2000, σ.223˙ Γρ. Μπονάνος, «Ιδού η αλήθεια», Αθήναι 1986, σ.270). Στις επόμενες μέρες τού ανατέθηκε πάντως από την κυβέρνηση Καραμανλή η προετοιμασία των δυνάμεων που θ’ αποστέλλονταν στην Κύπρο σε περίπτωση κλιμάκωσης.
Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ο στρατηγός Επιτήδειος διατήρησε τη θέση του για μερικούς μήνες. Αποστρατεύθηκε στις 4 Μαρτίου 1975, κατά τις σαρωτικές αλλαγές που ακολούθησαν το αποτυχημένο ιωαννιδικό «πραξικόπημα της πιτζάμας». Σύμφωνα με την επίσημη σχετική ανακοίνωση, στις «ανακατατάξεις» εκείνες πρυτάνευσαν τα κριτήρια της «επαγγελματικής ικανότητος» των στελεχών και της «νομιμοφροσύνης προς το δημοκρατικόν καθεστώς».
Την ίδια περίπου εποχή ξεκίνησε την καριέρα του ο γιος του. Από τις εφημερίδες των ημερών πληροφορούμαστε ότι ο Γεώργιος Επιτήδειος ονομάστηκε ανθυπολοχαγός τον Ιούλιο του 1975, έχοντας εισαχθεί και φοιτήσει στην Ευελπίδων επί χούντας. Οι δημοκρατικές συνθήκες των επόμενων δεκαετιών υπήρξαν, βέβαια, ριζικά διαφορετικές από εκείνες που υπηρέτησε ο πατέρας του. Ωσπου, με το πλήρωμα του χρόνου, το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά.
………………………………………………………………………………..
Η καριέρα του προϊσταμένου
Ο Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός Συγκοινωνιών του στρατάρχη Παπάγου
«Απώλειαι: εκ των ημετέρων, εις Γερμανός στρατιώτης βαρέως τραυματίας». Η ιστορική αυτή ρήση που κοσμούσε την ημερήσια διαταγή του υποδιοικητή των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, συνταγματάρχη Χρήστου Γερακίνη για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην κεντρική Εύβοια (4.6.1944), κάθε άλλο παρά εμπόδισε την ευδόκιμη σταδιοδρομία του συντάκτη της στο μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων. Οπως δεν την εμπόδισε και η λίγο μεταγενέστερη διαταγή του προς τους υφισταμένους του να «επιβάλουν το κράτος του νόμου αδιαφορούντες αν τούτο επιβάλλει την λήψιν των σκληροτέρων μέτρων» (5.7.1944).
Λίγο μετά τη Βάρκιζα ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, για να διασφαλίσει -προφανώς- την εθνικά ορθή διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς αξιωματικών. Οπως διαβάζουμε στη «Μαύρη Βίβλο» που εξέδωσε τον Ιούνιο του 1945 το ΕΑΜ, εις βάρος του εκκρεμούσαν πάνω από 20 μηνύσεις κι είχαν ήδη εκδοθεί από τον ανακριτή δύο εντάλματα σύλληψης. Τον Δεκέμβριο προήχθη σε διοικητή της σχολής, τον Μάιο του 1946 του ανατέθηκε η διοίκηση του Γενικού Κέντρου Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών («Εμπρός» 31.5.1946) κι ακολούθησε η προαγωγή του σε ταξίαρχο («Εμπρός» 23.7.1946, «Ριζοσπάστης» 1.8.1946). Την ίδια εποχή η δίκη του -και 13 συνεργατών του- αναβλήθηκε με εντολή του υπουργείου Δικαιοσύνης («Ριζοσπάστης» 17.5.1946). Το 1948-49 τον συναντάμε, στρατηγό πλέον, να διοικεί τη 15η μεραρχία του κυβερνητικού στρατού στις μάχες του Γράμμου. Το τελευταίο υπηρεσιακό πόστο που κατέλαβε, πριν αποστρατευθεί το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα, ήταν η αρχηγία του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών («Ελευθερία» 1.10.1952).
Τη στρατιωτική καριέρα ακολούθησε ωστόσο η πολιτική. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 ο στρατηγός κατέβηκε υποψήφιος με τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου στην εκλογική περιφέρεια Χαλκίδας και, ελέω πλειοψηφικού, βρέθηκε βουλευτής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες των ημερών, η προεκλογική του καμπάνια δεν υπήρξε πάντως καθόλου ανέφελη: «Εις το χωρίον Ροβιές, το οποίον επί κατοχής είχε λεηλατηθεί υπό των ταγμάτων ασφαλείας», διαβάζουμε στη φιλελεύθερη «Ελευθερία» της 4.11.1952, «ο συναγερμικός υποψήφιος κ. Γερακίνης εξεδιώχθη κυριολεκτικώς με ρόπαλα υπό των κατοίκων». Τον Απρίλιο του 1954 ο στρατάρχης τον διόρισε υφυπουργό Συγκοινωνιών, για να τον αντικαταστήσει ωστόσο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς με τον ανερχόμενο Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Σε τελική ανάλυση, ο Γερακίνης δεν υπήρξε πάντως το μόνο στέλεχος μεταπολεμικών κυβερνήσεων που βαρυνόταν με προβληματικές δηλώσεις επί κατοχής. Μολονότι απαλλαγμένος από το στίγμα του ένοπλου δωσιλογισμού, ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης του εθνάρχη Καραμανλή, Γεώργιος Θέμελης (1958-1961) έμεινε κι αυτός στην ιστορία για την προκήρυξη που τοιχοκόλλησε το 1943, ως νομάρχης Πέλλας, προειδοποιώντας τους κατοίκους πως «όποιος σηκώσει χέρι κατά των Γερμανών δεν είναι Ελλην».
……………………………………………..
Διαβάστε
*Γιάννης Δουατζής, Οι ταγματασφαλίτες (Αθήνα 1982, εκδ. Αφοι Τολίδη). Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για τη δράση των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, από το αρχείο του πολιτικού καθοδηγητή τους, δικηγόρου Ν. Αναγνωστόπουλου. Φωτοτυπίες των πρωτοτύπων, και πολλών ακόμη αδημοσίευτων εγγράφων, φυλάσσονται στο αρχείο του συγγραφέα που έχει κατατεθεί στο ΕΛΙΑ.
*Τάσος Κωστόπουλος, Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη (Αθήνα 1995, εκδ. Φιλίστωρ). Η ένταξη των ταγματασφαλιτών στο μεταπολεμικό κράτος με αντίτιμο τη σιωπή για τα κατοχικά κατορθώματά τους. Επισκόπηση της μνημονικής διαχείρισης του φαινομένου από την εθνικόφρονα πολιτική και ιστοριογραφία.
*Σωτήρης Παπαπολίτης, Μέρες του 1943-1944 στην Εύβοια (Αθήνα 1995, εκδ. Χατζηνικολή). Αναμνήσεις ενός ΕΑΜικού στελέχους και ντοκουμέντα για την κρίσιμη χρονιά από την ιταλική συνθηκολόγηση ώς την απελευθέρωση.
*Σταμάτης Καββαδίας, Η εθνική αντίσταση στην Εύβοια (Αθήνα 2007). Εξιστόρηση των ίδιων γεγονότων από τον επικεφαλής του ΕΑΜ Εύβοιας κατά το πρώτο επτάμηνο του 1944.
*[Μιχάλης Ποντίκης], Ταξιάρχες 1944. Το πορφυρό σημάδι της αιωνιότητας (Κύμη 2009, εκδ. Δήμος Κύμης). Χρονικό μιας από τις ομαδικές σφαγές που πραγματοποίησαν στην Εύβοια Γερμανοί και ταγματασφαλίτες. Στον πρόλογο του βιβλίου, ο συγγραφέας εξηγεί πως απέφυγε κάθε αναφορά στα ονόματα των ταγματασφαλιτών, προκειμένου ν’ αποφευχθεί ο στιγματισμός των απογόνων τους από τις τοπικές κοινωνίες.
ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr
Πηγη: efsyn.gr
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.kar.org.gr/
Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μέσα από τους μηχανισμούς του θεάματος σύσσωμη την επιστημονική, πνευματική και πολιτική ελίτ του έθνους σε απευθείας σύνδεση να μας ενημερώνει διαρκώς για την εξέλιξη των ερευνών, προς αναζήτηση εθνικά φανταχτερών κουφαριών. Εν μέσω βομβαρδιστικών ειδήσεων για μέτρα, φόρους, περικοπές και εξαθλίωση, το εθνικό φρόνημα των ελλήνων[1] επιχειρείται να τονωθεί μέσα από τα ερείπια ενός υποτιθέμενου «ένδοξου», «ελληνικού» παρελθόντος, φροντίζοντας παράλληλα να τονιστεί η «ελληνικότητα» της Μακεδονίας, που τόσο έχει απασχολήσει τον ελληνικό εθνικισμό εδώ και δεκαετίες[2]. Σε καιρούς εντεινόμενης καπιταλιστικής λεηλασίας και επιβολής του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το οποίο έχει μετατραπεί σε κανόνα, με πρόσχημα τη σωτηρία της εθνικής οικονομίας, το έθνος ως φαντασιακή κατασκευή, επιτελεί τον έτσι κι αλλιώς ιστορικό του ρόλο, δηλαδή τόσο να αμβλύνει τις ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις προτάσσοντας ένα αυθαίρετο διαταξικό «εμείς», όσο και να εγκολπώσει διαφορετικές απογυμνωμένες από την ιστορικότητα τους και ανανοηματοδοτούμενες συνδέσεις με το παρελθόν, για να νομιμοποιηθεί και να θεμελιωθεί πάνω σε προγόνους, αρχαιολογικά ερείπια και «ένδοξες» μάχες.
Μια καλή δόση α λα γκρεκ εθνικής υπερηφάνειας…
Σε αντίθεση με τη σημασία που δίνεται συνήθως στις υπόλοιπες αρχαιολογικές ανασκαφές, στην περίπτωση της Αμφίπολης η ανασκαφή έχει μετατραπεί σε ένα reality show, με κάθε λογής εξελίξεις, λεπτομέρειες και ευρήματα να δημοσιεύονται σε πρώτο χρόνο. Σε αυτό το show παίρνουν μέρος κάθε είδους εμπειρογνώμονες, ειδικοί και πανεπιστημιακοί, που για πέντε λεπτά δημοσιότητας, λαμβάνουν μέρος στο πανηγύρι της προγονοπληξίας και της παραπλάνησης, επικαλούμενοι τον επιστημονισμό. Τα ΜΜΕ, μηχανισμός στις επιταγές του κράτους έκτακτης ανάγκης, δημιουργούν έτσι στο κοινό την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα εύρημα που αποδεικνύει τη «μεγαλοπρέπεια» του ελληνικού πολιτισμού, δίνοντας στους παθητικούς δέκτες την κατάλληλη δόση α λα γκρεκ εθνικής υπερηφάνειας, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τη μιζέρια της πραγματικής τους ζωής, που αφήνεται όλο και περισσότερο έρμαιο στις διαθέσεις της κυριαρχίας. Ενδεικτικό είναι ότι, η επικεφαλής της ανασκαφής Περιστέρη, έχοντας την αμέριστη στήριξη του υπουργείου πολιτισμού και της κυβέρνησης, τροφοδοτεί δουλικά τους μηχανισμούς τους θεάματος και πουλάει την έρευνα της λάιβ στον τηλεοπτικό φακό. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η αρχαιολογική υπηρεσία διαλύεται και χιλιάδες αρχαιολόγοι απολύονται, στην Περιστέρη έχουν εγκριθεί ως τώρα για την ανασκαφή κονδύλια εκατομμυρίων ευρώ.
Μέσα από όλο αυτό το πανηγύρι δε θα μπορούσε να λείπει η επέλαση του κεφαλαίου, με μικρούς και μεγάλους παράγοντες να μιλούν ήδη για την τουριστική «αξιοποίηση» του αρχαιολογικού χώρου και την «ανάπτυξη» του τόπου. Στους χρηματοδότες της ανασκαφής δεν λείπει και η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε, γνωστή ήδη για τις δραστηριότητες της στην ορεινή Χαλκιδική και την καταστροφή και υποβάθμιση μιας ολόκληρης περιοχής, θέλοντας να κερδίσει κοινωνική νομιμοποίηση.
Η αρχαιολογία στην Ελλάδα ανέκαθεν εξυπηρετούσε εθνικά συμφέροντα, καθώς αποτελεί έναν από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους. Με σκοπό την εθνική συγκρότηση και νομιμοποίηση, ο υλικός πολιτισμός χρησιμοποιείται ως απόδειξη της «ελληνικότητας» και ερμηνεύεται κατά το δοκούν με την επιλεκτική επιλογή προγόνων και προκατόχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Βεργίνας το 1977, όπου και πάλι τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν στην αρχαιολογία, για να εμπεδωθεί και διατρανωθεί η «ελληνικότητα» της Μακεδονίας με τον Φίλιππο Β’, τον πατέρα του Μεγαλέκου, αυτή τη φορά να είναι ο κάτοχος του τάφου, σύμφωνα με τους ανασκαφείς. Το κουφάρι του Μεγαλέκου αποτελεί για αιώνες το ιερό λείψανο που αναζητούν οι αρχαιολόγοι, σαν άλλοι σταυροφόροι, όπως και τώρα στην Αμφίπολη, και ενισχύει τον μακεδονικό και ελληνικό εθνικισμό, με την αυθαίρετη αναγωγή των ευρημάτων σε εθνικά σύμβολα και ενισχύοντας το γόητρο της εθνικής τους ματαιοδοξίας.
Ενάντια στις νεκραναστάσεις εθνικών φρονημάτων και τις αναζητήσεις λειψάνων των ηγεμόνων του παρελθόντος, τα αγάλματα και τα φανταχτερά σύμβολα της ανά των αιώνων εξουσίας, να οικειοποιηθούμε την ιστορική μνήμη, μακριά από κυρίαρχες αφηγήσεις, χρησιμοποιώντας την ως εργαλείο για την κατανόηση των συστημάτων καταπίεσης του παρελθόντος, μακρυά από κλειστές ακαδημαϊκές συζητήσεις ακίνδυνες για την εξουσία, αλλά επαναφέροντας και ανανοηματοδοτώντας την μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες του σήμερα. Μέχρι αυτός ο πολιτισμός της εξουσίας και της εκμετάλλευσης να αποτελέσει ο ίδιος αρχαιολογικά συντρίμμια, πάνω στα οποία θα οικοδομηθεί ένας πολιτισμός ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.
Ο τάφος της Αμφίπολης είναι μια παγίδα,
Οι προλετάριες δεν έχουνε πατρίδα
αυτόνομο σχήμα ιστορικού – αρχαιολογικού
θεσσαλονίκη
[1] «Αλλά σε αυτό τον αγώνα να κερδίσουμε το μέλλον μας, έχουμε στήριγμα έναν καλό οιωνό, γιατί στην ένδοξη γη της Μακεδονίας ανακαλύφθηκε ένα μοναδικό μνημείο». Από την ομιλία του Σαμαρά για την Αμφίπολη στην ΔΕΘ.
[2]«Το μνημείο […]μία ακόμη επιβεβαίωση για την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας μας» και «Βλέπετε κάποιοι χτίζουν σύγχρονα αγάλματα καρικατούρες και προσπαθούν να οικειοποιηθούν την ιστορία μας, αλλά εδώ μιλούν οι ίδιοι οι αρχαίοι Μακεδόνες και η μακεδονική γη». Από την ομιλία του Σαμαρά για την Αμφίπολη στην ΔΕΘ.
Το κείμενο μοιράστηκε στην καμάρα και έπειτα στην φιλοσοφική το πρωί της τρίτης 7/10, και ακολούθησε μια αυθόρμητη/αιφνιδιαστική μικροφωνική έξω από τη νέα φιλοσοφική.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/
omniatv.com/community/all-groups/viewdiscussion/1076-mkie-allileggyi-stin-praksi?groupid=53
Η εκπομπή της Τετάρτης 22 Οκτωβρίου 2014
Πριν τρία χρόνια τον Δεκέμβριο του 2011 εγκαινιάστηκε το κοινωνικό ιατρείο. Μία προσπάθεια εθελοντών για την περίθαλψη ατόμων που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα επίσκεψης σε δημόσια νοσοκομεία. 3 χρόνια μετά και ακόμη “δυστυχώς” υπάρχουν, όπως λένε οι ίδιοι .
Στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού τo 2012 οι επισκέψεις ήταν 4.000, το 2013 ήταν 11.000 και τώρα στους 10 μήνες του 2014 αγγίζουν τις 22.000. Οι εθελοντές έχουν φτάσει τους 230 ενώ αυξάνονται διαρκώς οι αιτήσεις.
Καλεσμένος την Τετάρτη στις 21.30 στην εκπομπή “Δίχως Καβάτζα” ο Χρήστος Σιδέρης, υπεύθυνος επικοινωνίας του ΜΚΙΕ, για να μιλήσουμε για την λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου, το σθένος και τον αγώνα των εθελοντών, τις καταστάσεις και τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν και σαφώς για τις ανάγκες που έχει αυτόν τον καιρό το ιατρείο. Παράλληλα θα μας ενημέρωσει σχετικά με την μήνυση που έχει κατατεθεί από την Γερμανίδα Sarah Luzia Hassel-Reusing στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης κατά αγνώστων με την υποψία του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, εξαιτίας της συστηματικής και ευρείας κλίμακας βλάβης στην υγεία του ελληνικού πληθυσμού από πρόθεση.
1. Όλοι οι ανασφάλιστοι δικαιούνται να συνταγογραφούν τα φάρμακά τους σε κρατικούς γιατρούς. Αυτό μπορεί να γίνεται στο Νοσοκομείο, στα Κέντρα Υγείας, και στο Π.Ε.Δ.Υ. ( πρώην ΙΚΑ ).
Οι ιδιώτες γιατροί δεν έχουν δικαίωμα συνταγογράφησης σε ανασφάλιστους.
2. Χρήσιμο θα ήταν να έχετε στα χέρια σας τη συνταγή του γιατρού που σας παρακολουθεί και που θα αναφέρει ότι «χρήζει χρόνιας αγωγής με τα εξής φάρμακα ..».Έτσι πιο εύκολα θα σας συνταγογραφήσουν τα φάρμακά σας. Κλείστε λοιπόν ένα ραντεβού με το γιατρό του Κοινωνικού Ιατρείου που σας βλέπει για να σας δώσει τη συνταγή των φαρμάκων που λαμβάνετε.
3. Οι συνταγές εκτελούνται σε όλα τα φαρμακεία όπως ακριβώς και των ασφαλισμένων.
4. Η οικονομική επιβάρυνση είναι η συμμετοχή που είναι η ίδια με των ασφαλισμένων.
5. Τα εμβόλια συνταγογραφούνται με 0% συμμετοχή(δωρεάν )
ενώ αρκετά φάρμακα ( ψυχιατρικά, ινσουλίνη, φάρμακα χρόνιων παθήσεων ) έχουν συμμετοχή από 0% έως 10% που σημαίνει ελάχιστη οικονομική επιβάρυνση. Για τα υπόλοιπα φάρμακα μπορείτε στο φαρμακείο να αναζητάτε την πιο οικονομική λύση αγοράζοντας την ίδια φαρμακευτική ουσία αλλά όχι φάρμακο κάποιας επώνυμης φαρμακευτικής εταιρίας.
6. Όλα τα παραπάνω είναι δικαιώματά σας που επιτέλους παραχωρήθηκαν μετά από πιέσεις ετών και πρέπει να τα απαιτήσετε. Όποια δυσκολία ή άρνηση συναντήσετε να μας ενημερώσετε για να βοηθήσουμε στην επίλυση του προβλήματος.
Από Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Κορίνθου
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enallaktikos.gr/