Χωρίς συνέπειες προς το παρόν η καταδίκη της τρόικας από το Ευρωκοινοβούλιο

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Χωρίς συνέπειες προς το παρόν η καταδίκη της τρόικας από το Ευρωκοινοβούλιο
Feb 172014
 

Το Μάρτιο, λίγο πριν ολοκληρωθεί η θητεία της Ευρωβουλής, οι νυν ευρωβουλευτές θα κληθούν να ψηφίσουν ή να απορρίψουν την Έκθεση που εγκρίθηκε με ευρεία πλειοψηφία από την Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου και η οποία “καταδικάζει” την τρόικα. Όπως είναι γνωστό την καταδικάζει ως απόλυτα υπεύθυνη για την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, την “εκκαθάριση” των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και την απότομη αύξηση της φτώχειας σε Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Κύπρο, όπου εφαρμόσθηκε η μνημονιακή “γραμμή” της.

Οι εκτιμήσεις που ακολούθησαν την καταδικαστική απόφαση της Επιτροπής συγκλίνουν στην πρόβλεψη ότι και το Ευρωκοινοβούλιο στην πλειονότητά του θα ακολουθήσει την άποψη της Επιτροπής και θα καταδικάσει την πολιτική της τρόικα κάτω από το βάρος του προεκλογικού κλίματος που ήδη κυριαρχεί σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Δεν φαίνεται να υπάρχει όμως συμφωνία των αναλυτών για το ποια θα είναι η συνέχεια και η συνέπεια μιας τέτοιας απόφασης.

Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται ότι η “καταδίκη” της τρόικα δεν μπορεί να οδηγήσει σε αποφάσεις που να αλλάζουν την από τούδε και στη εξής δράση της για δύο λόγους:

• Η πολιτική που υλοποιεί η τρόικα είναι “εντολή” του Συμβουλίου Υπουργών και των υπογραφών που συνοδεύουν τα μνημονιακά κείμενα και όχι δικής της επιλογή.

• Το ΔΝΤ που συμμετέχει στην τρόικα δεν υπόκειται στην αρμοδιότητα των ευρωπαϊκών θεσμών και κατα συνέπεια… δεν δέχεται εντολές.

Παρ΄ όλα αυτά όλοι αναγνωρίζουν ότι τυχόν συμφωνία του Ευρωκοινοβουλίου στην καταδίκη της τρόικα – πράγμα που θεωρείται μάλλον βέβαιο στο προεκλογικό περιβάλλον που θα γίνει η ψηφοφορία – θα “παίξει” πολιτικά και είναι περισσότερο από βέβαιο οτι τουλάχιστον για την περίοδο μέχρι και τον Μάιο θα δημιουργήσει πίεση στο Συμβούλιο και στην τρόικα στις διαπραγματεύσεις κυρίως με Ελλάδα, αλλά και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης που βρίσκονται σε πρόγραμμα.

Διπλωματικές πηγές στις Βρυξέλλες, αρκετά 24ωρα πριν από την απόφαση της αρμόδιας Επιτροπής να καταγγείλει τον τρόπο δράσης της τρόικα, έλεγαν ότι “κανείς δεν ανησυχεί από τα στελέχη της τρόικα για συνέπειες αλλά όλοι αναγνωρίζουν οτι η πίεση του Ευρωκοινοβουλίου μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο σημαντική από όσο στο παρελθόν λόγω της εκκρεμμότητας που αφορά τις διαπραγματεύσεις για την τραπεζική ενοποίηση και οι οποίες βρίσκονται σε επίσης εξαιρετικά λεπτό σημείο…”.

Υπενθυμίζουμε οτι μετά την καταδίκη της τρόικα από την Επιτροπή Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου ο εισηγητής της έκθεσης και ευρωβουλευτής των σοσιαλιστών Αλεχάνδρο Σέρκας έκανε λόγο για «κοινωνικό τσουνάμι» που προκάλεσε η πολιτική της τρόικας στις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής, εξυπηρετώντας το “κλαμπ πιστωτών».

Σύμφωνα με την Έκθεση η πολιτική της τρόικας προκάλεσε οδήγησε την εξαφάνιση πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την αύξηση της ανεργίας, ιδιαίτερα της μακροχρόνιας ανεργίας και της ανεργίας των νέων, η οποία το 2012 ξεπέρασε το 50% στην Ελλάδα, το 30% στην Πορτογαλία και το 26,5% στην Κύπρο.

Στην Έκθεση υποστηρίζεται ότι στις χώρες του μνημονίου έχουν δημιουργηθεί νέες μορφές φτώχειας για τα μεσαία και λαϊκά στρώματα, που προέρχεται από την αδυναμία μέρους τους να εξυπηρετήσουν υποθήκες και τις υψηλές τιμές ενέργειας.

«Η τρόικα έδρασε μάλλον ως χασάπης, παρά ως χειρουργός που γνωρίζει την ανατομία ενός σώματος», σχολίασε ο εισηγητής της έκθεσης Αλ. Σέρκας ο οποίος έχει καλέσει τα κράτη- μέλη και την ΕΕ να θέσουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο ανάκαμψης για τις χώρες του μνημονίου και να διορθωθούν τα λάθη που έγιναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Από το Μαξίμου τονίζεται αρμοδίως ότι η κυβέρνηση δεν θα αξιοποιήσει “δημοσίως και επισήμως” την έκθεση, πόσω μάλλον που ο Αντώνης Σαμαράς είχε διαπιστώσει προ πολλού τα προβλήματα ειδικά του πρώτου μνημονίου και τα ανέδειξε στα “Ζάππεια”.

“Εννοείται ότι το περιεχόμενο της έκθεσης θα πάρει τη θέση του στις διαπραγματεύσεις με τον τρόπο που θα κρίνει σκόπιμο η κυβέρνηση”, τονίζεται.

 

Του Γιάννη Αγγέλη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.capital.gr/

 

Η πολιτική οικονομία των στρατοπέδων

 Απόψεις  Comments Off on Η πολιτική οικονομία των στρατοπέδων
Dec 232013
 

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης συμβάλλουν άμεσα στην εγκαθίδρυση νέων κοινωνικών σχέσεων, νέων καθεστώτων εργασίας, τα οποία «ταιριάζουν γάντι» στις νεοφιλελεύθερες επιλογές και των ελληνικών ελίτ

«Καθαροί χώροι, καθαρά κρεβάτια, ζεστά ντους – τίποτε από αυτά δεν θα άλλαζε κάτι. Μη μας βοηθάτε, αν αυτά είναι που σκοπεύετε να διεκδικήσετε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ελευθερία».
(έγκλειστος μετανάστης από την Ερυθραία)

44

Εδώ και περίπου 30 χρόνια οι πολιτικές στην Ευρώπη απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες έχουν δημιουργήσει ένα αρχιπέλαγος στρατοπέδων (βλ. χάρτη). Στις 14 του Δεκέμβρη πραγματοποιείται στην Ξάνθη μια κεντρική κινητοποίηση της καμπάνιας ενάντια σε τέτοια στρατόπεδα στη χώρα μας.
Η αντίθεσή μας με τα στρατόπεδα δεν έχει να κάνει μόνο με τις άθλιες συνθήκες που υποφέρουν οι φυλακισμένοι-χωρίς-δίκη. Η παραβίαση της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων τους δεν ξεκινά με την ελλιπή ποιότητα διαβίωσης εκεί μέσα. Η καμπάνια έχει αφετηρία την εκτίμηση ότι με τέτοια στρατόπεδα η κοινωνία μας δημιουργεί «ά-νομους» κοινωνικούς χώρους, θεσμούς πολύ χειρότερους, πολύ πιο επικίνδυνους και από τις επίσης άθλιες φυλακές. Το στρατόπεδο συγκέντρωσης δεν είναι καν φυλακή, νομικά είναι ένας «μη τόπος», το μαύρο παρελθόν του οποίου μάς πάει πίσω σε αποικιοκρατικά και ναζιστικά μοντέλα αντιμετώπισης κοινωνικών ζητημάτων.

Αυτή η καθ’ όλα ακροδεξιά πρακτική των στρατοπέδων στηρίζει μια ολόκληρη πολιτική οικονομία, καθώς, όχι απλώς καταστέλλει την ανάγκη και τη φτώχεια ως έγκλημα, αλλά τη μετατρέπει ταυτόχρονα σε ευκαιρία για ιδιωτική κερδοφορία. Τα στρατόπεδα συμβάλλουν άμεσα στην εγκαθίδρυση νέων κοινωνικών σχέσεων, νέων καθεστώτων εργασίας, τα οποία «ταιριάζουν γάντι» στις νεοφιλελεύθερες επιλογές και των ελληνικών ελίτ.

Ας θυμηθούμε εδώ ότι ο νεοφιλελεύθερος μετασχηματισμός των κοινωνιών μας δεν σημαίνει καθόλου την οπισθοχώρηση του κράτους και την επέλαση της αγοράς –όπως μας νανουρίζουν οι κράχτες της νεοφιλελεύθερης θρησκείας. Αντίθετα!

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν στοχεύουν καθόλου στη μείωση της ισχύος του κράτους. Στοχεύουν να αλλάξουν τη χρήση του κράτους.

Το κράτος χρησιμοποιεί την ισχύ του τώρα όχι για υποδομές και αλληλεγγύη, αλλά για τιμωρία των κοινωνικά αδύναμων. Χρησιμοποιεί την ισχύ του για την αναχαίτιση της αντίστασης «απ’ τα κάτω» και όχι για τη διεύρυνση της δημοκρατίας!

Αυτές οι κατασταλτικές λειτουργίες συνδέονται άμεσα με τη δεύτερη αλλαγή χρήσης του κράτους στον οικονομικό τομέα: η παραίτηση από τις προνοιακές λειτουργίες συνοδεύεται άμεσα από την ανάληψη πρωτοβουλιών που αφορούν τη διασφάλιση, ει δυνατόν, τη δημιουργία ευκαιριών κερδοφορίας για ιδιώτες. Ολος ο κοινωνικός, ο δημόσιος πλούτος αποτελεί την πρώτη ύλη· καλύτερα: τη λεία για τέτοιες ευκαιρίες!

Μερικά παραδείγματα από τα ελληνικά στρατόπεδα, που κάνουν νύξη σε διαφορετικά είδη πολιτικο-οικονομικής δραστηριότητας και στη νέα χρήση του κράτους:

 

Ιδιωτικές business – δημοσία δαπάνη

Ενα πρόσφορο πεδίο γι’ αυτήν τη νέα πολιτική – οικονομική λειτουργία αποτελούν οι λεγόμενες «συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα» (ΣΔΙΤ). Το κράτος εδώ –ως «διαχειριστής» του δημόσιου τομέα– ξοδεύει κοινωνικό πλούτο προκειμένου ακριβώς να δημιουργήσει ευκαιρίες κερδοφορίας για ιδιώτες!

Το πιο προφανές παράδειγμα αφορά την ανάθεση της κατασκευής, της «ασφάλειας» καθώς και της συντήρησης και τροφοδότησης των στρατοπέδων σε ιδιώτες. Η πολιτικο-οικονομική δραστηριότητα του κράτους εδώ έγκειται στο γεγονός ότι μεταφέρει άμεσα δημόσιους πόρους σε ιδιώτες. Το αντίστοιχο πρόγραμμα της Ε.Ε. (2007-2013) διαθέτει περίπου 4 δισ. ευρώ δημόσιου χρήματος για την «αλληλεγγύη και διαχείριση των μεταναστευτικών ροών». Μόνο που εδώ φυλακίζονται οι μετανάστες χωρίς δίκη προκειμένου η Ευρώπη να επιδείξει «αλληλεγγύη» σε ιδιώτες επιχειρηματίες.

 

Νέα καθεστώτα εργασίας

Με τον εγκλεισμό των προσφύγων και μεταναστών στα στρατόπεδα το κράτος παγιδεύει και καθηλώνει ένα μέρος του εργατικού δυναμικού, κάτι που καθιστά τα υποκείμενα εκτεθειμένα και διαθέσιμα για εργασία κάτω από άθλιους όρους. Οι εποχικές «ανάγκες» για φτηνά εργατικά χέρια καθιστούν την οικοδόμηση στρατοπέδων, ειδικά σε (ημι)αγροτικές περιοχές, μια ιδιαίτερα ευφυή και πολιτικο-οικονομικά τελεσφόρα πράξη. Οι τριγύρω επιχειρηματίες-αγρότες μπορούν έτσι εύκολα να επιλέξουν όσα χέρια χρειάζονται, το κράτος φροντίζει οι έγκλειστοι στις ενδιάμεσες περιόδους να μη φύγουν ή πεθάνουν από την πείνα.

Η απασχόληση έγκλειστων έχει άλλωστε ρυθμιστεί και νομικά (ν. 3907/2011). Το ελληνικό κράτος επιδεικνύει για τον νέο πολιτικο-οικονομικό του ρόλο μια πρωτότυπη ελαστικότητα, καθότι θεωρεί κατ’ αρχάς κάποιον παράνομο, αλλά στη συνέχεια επιτρέπει αυτός να απασχοληθεί –αφαιρώντας βέβαια πρώτα όποια δικαιώματα συνοδεύουν (ακόμη) αυτήν την «απασχολησιμότητα».

Το άρθρο 37 για τη «Ρύθμιση Θεμάτων Απομάκρυνσης», π. 5 είναι πολύ ξεκάθαρο: «Σε περίπτωση αδυναμίας των αρμόδιων (…) αρχών να διασφαλίσουν» στους υπηκόους «τρίτων χωρών, των οποίων η απομάκρυνση έχει αναβληθεί,(…) στοιχειώδεις όρους αξιοπρεπούς (…) στέγασης (…) και γενικότερα ό,τι καλύπτουν τις άμεσες βιοτικές τους ανάγκες, μπορεί να επιτραπεί (…) να απασχολούνται ως μισθωτοί…».

Η στρατοπέδευση δημιουργεί ευκαιρίες για τη χρήση της έγκλειστης εργατικής δύναμης μέσω «ενοικίασης» των φυλακισμένων-χωρίς-δίκη. Οι αφηγήσεις πρώην έγκλειστων προσφύγων σε στρατόπεδα της Βόρειας Ελλάδας μιλούν για «διάθεσή» τους σε ντόπιους αγρότες που ζητούσαν εργατικά χέρια –με μισθούς που και η σύγχρονη κυβέρνησή μας ούτε καν ονειρεύεται ακόμη.

 

Κατασκευή πελατών – δημοσία δαπάνη

Εδώ είναι το κράτος αυτό που με τον εγκλεισμό και την ανασφάλεια δημιουργεί κυριολεκτικά, εξ αρχής και δημοσία δαπάνη, εκείνες τις ειδικές ομάδες και τις ιδιαίτερες ανάγκες τους που δεν θα υπήρχαν καν χωρίς στρατόπεδα! Ο εγκλεισμός και η ανασφάλεια είναι οι ειδικές συνθήκες, οι οποίες μετατρέπουν τα υποκείμενα σε πελάτες -για ακριβή δικηγορική «συμπάθεια» και ελπίδα. Το κράτος παράγει ευάλωτα υποκείμενα και έτσι την αγορά, όπου επιχειρηματικοί δαίμονες (π.χ. δικηγόροι) μπορούν να κάνουν περιουσία εμπορευόμενοι ανύπαρκτες ελπίδες.

Το κράτος φαίνεται να διαπλέκεται επιπλέον και στην προώθηση των έγκλειστων πελατών σε συγκεκριμένους «παρόχους υπηρεσιών». Σε ένα τέτοιο σκηνικό δεν είναι καθόλου παράξενο που πρόσφυγες πρώην έγκλειστοι σε στρατόπεδα της Βόρειας Ελλάδας θυμούνται τις πολύ ακριβές, ωστόσο μάταιες, «συναλλαγές» τους μόνο με έναν δικηγόρο (ή δικηγορικό γραφείο) που έβρισκε την πόρτα των στρατοπέδων ανοιχτή!

Το κράτος δεν αποσύρεται και παραδίδει έτσι το οικονομικό πεδίο σε ιδιώτες. Το στρατόπεδο –αυτή η μηχανή αναβαλλόμενων απελάσεων– είναι ένα πολύ βολικό πεδίο άσκησης του νέου ρόλου του κράτους: φυλακίζοντας πολίτες δημιουργεί αγορά και πελάτες για ιδιώτες. Το ισχυρό, κατασταλτικό κράτος παράγει –με δημόσιο χρήμα!– νέα οικονομικά πεδία και τα χαρίζει βορά σε ιδιώτες. Το στρατόπεδο λειτουργεί ως πεδίο «πρωτογενούς συσσώρευσης» (Μαρξ), παράγοντας αδύναμους και δημιουργώντας έτσι ευκαιρίες καταλήστευσης πόρων. Ενας αντίστοιχος μηχανισμός πρωτογενούς καταλήστευσης κοινωνικών πόρων, με τελείως άλλες διαστάσεις ωστόσο, είναι και το παιχνίδι που έχει στηθεί με τις τράπεζες και τα δημόσια χρέη!

Η καμπάνια ενάντια στα στρατόπεδα αποτελεί δράση ενάντια σ’ αυτή τη μετατροπή της ελληνικής κοινωνίας σε στρατόπεδο για τους (όλο και περισσότερους) φτωχούς και αδύναμους, τη μετατροπή της σε βορά για τις ορέξεις της ιδιωτικής κερδοφορίας!

 

Του Αθανάσιου Μαρβάκη, Αναπλ. καθ. Κλινικής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο ΠΤΔΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Παράνομο και το μαρούλι που θα φυτέψεις σε γλάστρα

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Παράνομο και το μαρούλι που θα φυτέψεις σε γλάστρα
Dec 172013
 

Η εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ.

Φραγμό στη μονοπώληση του ελέγχου της παραγωγής και εμπορίας των τροφίμων προσπαθούν να βάλουν ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες συμπαρατασσόμενοι απέναντι στην πρόταση κανονισμού που έχει καταθέσει η επιτροπή Υγείας της Ε.Ε. Βάσει της πρότασης, επιβάλλονται γραφειοκρατικά εμπόδια στους γεωργο-κτηνοτρόφους, αν δεν προσφεύγουν στις βιομηχανίες σπόρων.

Η αιτιολογία που προβάλλει η επιτροπή μέσω της γενικής γραμματείας της που έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των φυτών είναι ότι απλοποιεί τη νομοθεσία και τις 12 σχετικές οδηγίες που συμπεριλαμβάνει στον προταθέντα κανονισμό!

Πατέντα

Υπενθυμίζεται ότι η κανονική νομοθεσία που αφορά την εμπορία σπόρων ίσχυε από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι σήμερα τα κράτη-μέλη στην Ε.Ε. των «27» είχαν (υποχρεωτικώς) ενσωματώσει το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. στην εθνική τους νομοθεσία.

Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα για τον έλεγχο της σποροπαραγωγής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Τότε έγινε η εισαγωγή του όρου της «βιομηχανικής πατέντας οργανισμών», αλλάζοντας τη φύση της ίδιας της γεωργίας.

Μόνο λίγες εταιρείες-κολοσσοί που δεν ξεπερνούν τη μία ντουζίνα (Syngenta-Dupont, Monsanto, Basf) ελέγχουν τα 2/3 της παγκόσμιας αγοράς.

Στο παιχνίδι συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου: Από τις αρχές του 2000 προώθησε συνθήκες και νομικές συμφωνίες όπως εκείνη για τα ζητήματα εμπορίου για τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορά περισσότερα από 140 κράτη και επιτρέπει το πατεντάρισμα γονιδίων, φυτών, ζώων, βακτηρίων, ιών κ.λπ.

Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης τονίζουν ότι με το νέο κανονισμό προβλέπονται: Απλούστεροι και ευέλικτοι κανόνες για την εμπορία σπόρων και άλλου φυτικού-αναπαραγωγικού υλικού με σκοπό να διασφαλιστούν η παραγωγικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ποικιλότητα των καλλιεργειών και των δασών της Ευρώπης. Επίσης εξασφαλίζεται η προστασία της βιοποικιλότητας και της βιώσιμης γεωργίας κ.ά.

Ελεγχος τροφής

Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αντιλέγει ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης επισημαίνοντας ότι «με τη δικαιολογία της προστασίας της αγροτικής παραγωγής κλιμακώνεται ο πόλεμος για τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές».

Με τροπολογία του ζητείται η «πλήρης απόρριψη της πρότασης». Προσπαθώ, λέει ο ευρωβουλευτής, να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου.

Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει και το τέλος των τοπικών ποικιλιών και την εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τους γίγαντες της γενετικής μηχανικής που προωθούν τα μεταλλαγμένα ως τη λύση-σωτηρία των προβλημάτων επισιτισμού παγκοσμίως.

Η νέα πραγματικότητα όμως θα διαμορφώσει ένα νέο νομικό, τεχνικά ασφυκτικό πλαίσιο, που θα απαγορεύει ακόμα και το μαρουλάκι στη γλάστρα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enet.gr/

Financial Times: Στα επόμενα 4 χρόνια η Ελλάδα ή θα χρεωκοπήσει, ή θα βγει από το ευρώ

 Χωρίς κατηγορία  Comments Off on Financial Times: Στα επόμενα 4 χρόνια η Ελλάδα ή θα χρεωκοπήσει, ή θα βγει από το ευρώ
Dec 042013
 

Ο σχολιαστής της εφημερίδας Βόλφγκανγ Μίνχαου καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα υποστηρίζοντας η στρατηγική της ΕΕ να επιμηκύνει τη διάρκεια των δανείων και να μειώνει τα επιτόκιά τους πλησιάζει στο φυσικό της όριο

Η μεγάλη απειλή για τη Γερμανία και τη νέα κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού την επόμενη τετραετία θα προέλθει από την εξελισσόμενη κρίση χρέους της Ευρωζώνης, αναφέρει ο σχολιαστής της εφημερίδας Financial Times Βόλφγκανγ Μίνχαου σε άρθρο του με τίτλο: «Η κυβέρνηση συνασπισμού της Γερμανίας θα χρειαστεί να αθετήσει υποσχέσεις της».

Ανεξάρτητα από το ποιο σενάριο αντιμετώπισης επικρατήσει, σημειώνει ο αρθρογράφος, «κάποιες υποσχέσεις που δόθηκαν στον εκλογικό σώμα θα παραβιασθούν».

Ο κ. Μίνχαου αναφέρει παραδείγματα από την ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του, με πρώτο την πρόβλεψη του ΟΟΣΑ (Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) ότι το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2020, ενώ η ΕΕ και το ΔΝΤ στηρίζουν όλη την αριθμητική τους για το ελληνικό πρόγραμμα σε ένα στόχο για χρέος 124% του ΑΕΠ. «Στην επόμενη τετραετία, η Ελλάδα είτε θα χρεοκοπήσει είτε θα βγει από το ευρώ – ή και τα δύο», αναφέρει ο αρθρογράφος, προσθέτοντας ότι «η στρατηγική της ΕΕ να επιμηκύνει τη διάρκεια των δανείων και να μειώνει τα επιτόκιά τους πλησιάζει στο φυσικό της όριο».

Υπήρξαν, προσθέτει ο Μινχάου, και ειδήσεις για την ύπαρξη αποπληθωριστικών πιέσεων στην Ευρωζώνη. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ανακοίνωσε ότι η προσφορά χρήματος με την ευρεία έννοια επιβραδύνθηκε και πάλι τον Οκτώβριο και ότι ο τραπεζικός δανεισμός προς τον ιδιωτικό τομέα μειώνεται με επιταχυνόμενο ρυθμό. Αυτό που οι Γερμανοί πολιτικοί γενικά δεν αντιλαμβάνονται, σημειώνει ο αρθρογράφος, είναι ότι η πολιτική τους σε σχέση με την προταθείσα τραπεζική ένωση της Ευρωζώνης συμβάλλει στην πιστωτική ασφυξία και τη διατήρησή της.

Η ΕΚΤ πρόκειται να αρχίσει έναν έλεγχο ποιότητας ενεργητικού των τραπεζών (asset quality review) και μία σε βάθος έρευνα των τραπεζικών ισολογισμών, την οποία θα ακολουθήσουν οι ασκήσεις αντοχής (των τραπεζών) το επόμενο έτος. Στο τέλος αυτής της άσκησης, σημειώνει ο Μινχάου, οι μεγαλύτερες 130 τράπεζες της Ευρωζώνης μπορεί να χρειασθούν νέα κεφάλαια έως και 100 δις. ευρώ, προσθέτοντας ότι «η γερμανική πολιτική ελίτ είναι ρητά αντίθετη στο να γίνουν κεφαλαιακές ενέσεις από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, εκτός από ακραίες συνθήκες». Δεν προκαλεί έκπληξη, σημειώνει ο Μινχάου, ότι οι τράπεζες προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν το ύψος των κεφαλαίων που θα χρειασθούν να συγκεντρώσουν με τη μείωση της επικίνδυνης έκθεσής τους σε ιδιώτες πιστωτές. Είναι εύλογο να αναμένεται, προσθέτει, ότι η πιστωτική κρίση θα συνεχισθεί για όσο διάστημα λαμβάνει χώρα η προσαρμογή στον τραπεζικό – στη διάρκεια του 2014.

Η ΕΚΤ, εν τω μεταξύ, έχει σχεδόν εξαντλήσει τα συμβατικά μέτρα νομισματικής πολιτικής, σημειώνει ο Μινχάου, προσθέτοντας ότι η χορήγηση επιπλέον μακροπρόθεσμων δανείων ή μία ακόμη μικρή μείωση του επιτοκίου δεν θα είναι αρκετά για να αντιμετωπισθεί η αποπληθωριστική πίεση που προκαλούν η πιστωτική ασφυξία και η προσαρμογή των τιμών και των μισθών στον Νότο χωρίς αντισταθμιστική προσαρμογή στον Βορρά. Η Ευρωζώνη θα διακινδύνευε, σημειώνει ο Μινχάου, το σενάριο που περιέγραψε ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Λόρενς Σάμερς – μίας μακροχρόνιας στασιμότητας με μόνιμα αρνητικά πραγματικά επιτόκια.

Ο Μινχάου αναφέρει ότι η ΕΚΤ έχει έναν εναλλακτικό τρόπο δράσης. Θα μπορούσε να αγοράσει μεγάλα ποσά χρέους της Ευρωζώνης και να συμπληρώσει το πρόγραμμα αυτό με μία πιστωτική χαλάρωση ή ποσοτική χαλάρωση (quantitative easing), ώστε να μειώσει τα μακροπρόθεσμα επιτόκια. Το μεγάλο πολιτικό ερώτημα είναι πόσο καλά θα προσαρμοσθεί η γερμανική πολιτική τάξη και το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας σε αυτή την πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς δεν θα είναι συνεπές με την τρέχουσα πολιτική ή νομική συναίνεση. «Για την ώρα, και τα δύο κόμματα του συνασπισμού αισθάνονται άνετα συμφωνώντας σε κόκκινες γραμμές για την κρίση στην Ευρωζώνη: Όχι σε κοινό ταμείο εκκαθάρισης των τραπεζών, όχι στα ευρωομόλογα, όχι σε έξωθεν έλεγχο στις γερμανικές αποταμιευτικές τράπεζες, όχι αυτό, όχι εκείνο. Το πιο δύσκολο για τα δύο κόμματα θα είναι το να βρουν έναν τρόπο να πουν “ναι”, σημειώνει ο Μινχάου.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news247.gr/

Παρέμβαση της ομάδας Real Democracy Now! στην ομιλία Σημίτη – Cohn-Bendit στο Βερολίνο, 23/1/2011

 Video, Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Παρέμβαση της ομάδας Real Democracy Now! στην ομιλία Σημίτη – Cohn-Bendit στο Βερολίνο, 23/1/2011
Feb 182013
 

Στις 23/1/2011 το ίδρυμα Heinrich-Böll των Γερμανών Πρασίνων διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα “Η Ελλάδα στην κρίση; Πώς μπορεί η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τη θέση της στην Ευρώπη;”. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε ημερίδα με ομιλητές τους Κώστα Σημίτη και Daniel Cohn-Bendit.

Ο Κ. Σημίτης περιορίστηκε στο να καταγγείλει ως λαϊκιστές όσους αμφισβητούν τον μονόδρομο του Μνημονίου. Επέρριψε αποκλειστικά την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που τον διαδέχτηκε και καταλόγησε ανεπάρκεια σε όσους διαπραγματεύτηκαν τους όρους του Μνημονίου με τους δανειστές, την “ισχυρή πλευρά”, όπως τους χαρακτήρισε. Δεν αμφισβήτησε τους στόχους και τις μεθόδους του Μνημονίου. Αντίθετα, ανέπτυξε την άποψη πως οι στόχοι του θα μπορούσαν να έχουν επιτευχθεί, αν λαμβανόταν υπόψη εκ των προτέρων η συνεχής αλλαγή των ευρύτερων παγκόσμιων οικονομικών δεδομένων. Αναλώθηκε στο γνωστό εκβιαστικό ψευδοδίλημμα “ευρώ ή δραχμή — αποχώρηση ή παραμονή στην Ευρωζώνη” αποφεύγοντας να ασχοληθεί με την ουσία της χρηματοπιστωτικής κρίσης ως παράγωγο του οικονομικού ιμπεριαλισμού.

Ο Daniel Cohn-Bendit αφού άσκησε κριτική στην επιλογή των ισχυρών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία) να ακολουθήσουν τιμωρητική στάση και πολιτική απέναντι στην Ελλάδα. Προέταξε ένα κακέκτυπο αλληλεγγύης, η οποία όμως δεν αμφισβητεί την δομή της Ευρωζώνης, μιας αλληλεγγύης με όχημα ιδιωτικές επενδύσεις και δήθεν ανάπτυξη που δίνει όπως έχει αποδειχθεί πλήρη στήριξη στην κερδοσκοπία και τη λεηλασία δημόσιου πλούτου από τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR πραγματοποίησε παρέμβαση με στόχο να καταδείξει τις ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού και των κυβερνήσεών του αναφορικά με την δυσχερή οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, επιμένοντας στο θέμα της διαφθοράς και την ευθύνη συνεργατών του κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής θητείας του (Siemens, Ferrostahl).

Ο Κ. Σημίτης αρνήθηκε να απαντήσει στην παρέμβαση.

Η ενέργεια αυτή της ομάδας Real Democracy Now! Berlin/GR βρήκε θετική απήχηση στο ακροατήριο και προκάλεσε το ενδιαφέρον ανταποκριτών του ξένου τύπου.

Μετά το τέλος της εκδήλωσης, η ομάδα μοίρασε στο ακροατήριο το παρακάτω κείμενο:

Μια απάντηση στην ομιλία του Κ. Σημίτη Quo vadis Griechenland

Πώς μπορεί η Ελλαδα να επινοήσει εκ νέου τον εαυτό της μέσα στην Ευρώπη;

Η ερώτηση που τίθεται είναι εξαρχής προβληματική. Παρουσιάζει το πρόβλημα ως αποκλειστικά ελληνικό, και θυμίζει τη τυπική προπαγάνδα των ρεπορτάζ της Bild, τα οποία παρουσιάζουν τη κρίση ως αναπότρεπτη συνέπεια του μεσογειακού ταμπεραμέντου: «Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, διεφθαρμένοι, ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους» κλπ.

Πώς μπορεί η Ελλάδα να επινοήσει εκ νεου τον εαυτό της μέσα στην Ευρώπη;

Είναι εν τούτοις παράδοξο το γεγονός ότι οι Πράσινοι κάλεσαν ως βασικό ομιλητή για αυτό το ερώτημα τον Κώστα Σημίτη. Ένα πρόσωπο, που επ’ ουδενί δεν είναι νέο: έναν πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος έχει μακρύ και αμαρτωλό παρελθόν στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Εξελέγη για να αντιμετωπίσει τη διαφθορά. Αντί για αυτό η διαφθορά υπό τη διακυβέρνησή του έφτασε σε πρωτοφανή επίπεδα. Ο υπουργός Μαντέλης και ο στενός συνεργάτης του Σημίτη Τσουκάτος έχουν παραδεχτεί ότι έλαβαν χρήματα από τη Siemens. Επίσης, ο υπουργός Αμύνης της Κυβέρνησής του φέρεται ως εμπλεκόμενος στο σκάνδαλο Ferrostahl (βλ. ρεπορτάζ στη Spiegel και την σχετική απόφαση του δικαστηρίου του Μονάχου). Αλλά όλοι αυτοί παραμένουν ενεργοί στην πολιτική ζωή. Ο ίδιος ο Σημίτης έκλεισε το 2001 μυστική συμφωνία με τη Goldman Sachs (bond swap), κάτι που ήρθε στο φώς 10 χρόνια αργότερα.

Ο κύριος Σημίτης ταυτίζεται συχνά με το θαύμα της ανάπτυξης της Ελλάδας. Η ανάπτυξη αυτή είχε ωστόσο το τίμημά της. Οι ακριβότεροι στην Ιστορία Ολυμπιακοί Αγώνες κόστισαν τη ζωή 30 ανθρώπων και επέφεραν τεράστια βάρη στο Δημόσιο. Επί της πρωθυπουργίας του έλαβε χώρα η αποδόμηση του κοινωνικού κράτους και εισήχθησαν επισφαλείς σχέσεις εργασίας, κάτι που επιδείνωσε σημαντικά τις συνθήκες ζωής των Ελλήνων. Ο κύριος Σημίτης ανήκει στο ίδιο παλιό πολιτικό σύστημα που θέλει σήμερα να ανανεώσει. Ο θύτης επιστρέφει ως Σωτήρας.

Ουδεμία απορία προκαλεί το ότι οι Πράσινοι κάλεσαν τον συγκεκριμένο πολιτικό. Οι ίδιοι πράσινοι στήριξαν ως συνεργαζόμενο με το SPD κόμμα τα προγράμματα εξοπλισμών της Ελλάδας. Η Ελλάδα ξόδεψε δισεκατομμύρια Ευρώ για να εισάγει εξοπλισμούς από τη Γερμανία και έτσι γιγάντωσε το χρέος της: μία πολύ επικερδής συμφωνία για τη Γερμανία, της οποίας η Κυβέρνηση ακόμη και τώρα, τον καιρό της σκληρότερης λιτότητας για την Ελλάδα, εξαναγκάζει την ελληνική Κυβέρνηση να αγοράζει επιπλέον όπλα. Δεν είναι σύμπτωση το ότι οι Πράσινοι χειροκροτούν στα συνέδριά τους το Σημίτη ή τον Παπανδρέου. Στην χώρα τους έχουν υποστηρίξει αντιλαϊκή πολιτική μέσω νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, ενώ υποστήριξαν και πολέμους.

Ευτυχώς υπάρχουν νέοι πολιτικοί στην Ελλάδα: ο κύριος Παπαδήμος, ο οποίος κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας Σημίτη ήταν πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος, και η – τόσο νέα που δεν πρόλαβε καν να εκλεγεί – κυβέρνησή του κυβερνούν ερήμην του λαού. Αυτή η «νέα» κυβέρνηση αποτελείται κυρίως από τα δύο αμαρτωλά κόματα εξουσίας: ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Σε αυτά προστίθεται τελικά και κάτι νέο: ακροδεξιοί, αντισημίτες και οπαδοί της χούντας καταλαμβάνουν θέσεις υπουργών.

Σε αυτό το πλαίσιο καταλαβαίνουμε εύκολα τι σημαίνει επαναπροσδιορισμός: ο επιβεβλημένος δρόμος του Μνημονίου και του αυστηροποιημένου προγράμματος σταθερότητας οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερο χρέος μέσω της όξυνσης της κρίσης. Έτσι ο υποτιθέμενος στόχος αυτής της πολιτικής δεν επιτυγχάνεται. Το «φάρμακο» αποδεικνύεται χειρότερο από την «ασθένεια». Αυτό καταδεικνύει ότι ουσιαστικός στόχος δεν είναι η καταπολέμηση της κρίσης αλλά η αναδιανομή από κάτω προς τα πάνω.

Η επιβολή μιας τέτοιας πολιτικής πηγαίνει χέρι χέρι με τον περιορισμό της δημοκρατίας, την καταπάτηση ανθρώπινων δικαιωμάτων, την αντισυνταγματική κι αυταρχική λειτουργία του κράτους, καθώς και με μια ακραία αστυνομική βία.

Πώς μπορεί η Ελλάδα να επινοήσει εκ νέου τον εαυτό της μεσα στην Ευρωπη;

Στον τίτλο της εκδηλώσης υπάρχει ένας κόκκος αλήθειας. Είναι αναγκαία η επανεφεύρεση, όχι της Ελλάδας, αλλά της Ευρώπης. Και το ζήτημα είναι πώς ερμηνεύει κανείς αυτήν την επιταγή επανεφεύρεσης. Υπάρχουν δύο δυνατότητες: η μία είναι μια νέα Ευρώπη, όπου θα κυριαρχούν οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Μια Ευρώπη αυταρχική, όπου θα αποφασίζουν μόνο ελίτ και θεσμοί που στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης. Μια Ευρώπη διαιρεμένη, όπου ο ευημερών Βορράς θα εκμεταλλέυται τον εξαθλιωμένο Νότο, θα παρεμβαίνει και θα υπαγορεύει την πολιτική «κυρίαρχων» κρατών. Μπορεί να υπάρξει όμως και μια άλλη Ευρώπη. Μια Ευρώπη της ισότητας, των αγώνων, της άμεσης δημοκρατίας και της πραγματικής πολιτικής συμμετοχής. Το δρόμο τον δείχνουν τα κινήματα, την προηγούμενη άνοιξη στην Ισπανία, το καλοκαίρι στην Ελλάδα και τώρα στη Ρουμανία, με τις λαϊκές συνελεύσεις και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις.

Η νέα Ευρώπη εφευρίσκεται ήδη: με δημοκρατία, αλληλεγγύη κι από τα κάτω.
http://realdemocracynowberlingr.wordpress.com/

Η Ελλάς πωλείται. Αλλά οχι σήμερα. Απο παλιά…

 Video, Πολιτικό χιούμορ  Comments Off on Η Ελλάς πωλείται. Αλλά οχι σήμερα. Απο παλιά…
Jun 062012
 

Την ώρα που συζητείται στην χώρα μας το ξεπούλημα της γης και του ορυκτού μας πλούτου αυτό το απόσπασμα απο την ταινία ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ μοιάζει πιο επίκαιρο απο ποτέ.

Για την αντιγραφή: Η ομάδα του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ στο Facebook

Γ. Βαρουφάκης: Ο ματωμένος γάμος της Ευρωζώνης

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Βαρουφάκης: Ο ματωμένος γάμος της Ευρωζώνης
Jun 022012
 

Καλά εμείς. Έστω ότι είμαστε φοροφυγάδες, διεφθαρμένοι, τεμπέληδες, ελλειμματικοί από την κούνια, Ελληνάρες που απαιτούμε να ζούμε από τον ιδρώτα των λαών που παράγουν. Οι Ισπανοί όμως; Εκείνοι τι φταίνε;

 

– Η Ισπανία δεν είχε πλεονασματικό προϋπολογισμό λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;

– Η Ισπανία δεν είχε χρέος κατά πολύ χαμηλότερο της Γερμανίας λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση;

– Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που πέτυχε να κάνει τους μόνους πλεονασματικούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας, αφήνοντας πίσω τους μια Μπαρτσελόνα χάρμα ιδέσθαι;

– Η Ισπανία δεν ήταν εκείνη που, με παράδειγμα τη Ζάρα, απέδειξε ότι η Ευρώπη μπορεί να παράγει προϊόντα υφαντουργίας χωρίς να χρειάζεται να μεταφέρει τις θέσεις εργασίας στην Άπω Ανατολή;
– Η Ισπανία δεν προσέφερε στη Volkswagen τα πιο επικερδή εργοστάσιά της στην Ευρώπη (εκείνα της Seat); Κι όμως, η χώρα αυτή βρίσκεται σήμερα στην ίδια μαύρη τρύπα με εμάς. Πώς είναι κάτι τέτοιο δυνατόν, αν η κρίση οφείλεται σε κακοδαιμονίες που, δίχως αμφιβολία, χαρακτηρίζουν την Ελλάδα αλλά σε καμία των περιπτώσεων την Ισπανία;

Για μια στιγμή ας ξεχάσουμε τα δικά μας και ας αναλογιστούμε το δράμα που εκτυλίσσεται στην Ισπανία (όχι μόνο από αλληλεγγύη προς τον συμπαθή λαό της δυτικής Μεσογείου, αλλά γιατί έτσι θα καταλάβουμε καλύτερα τι μας συμβαίνει κι εμάς τώρα, αυτή τη στιγμή): Από πέρσι το καλοκαίρι, οι ζημίες των ανόητων ισπανικών ιδιωτικών τραπεζών  (που προκλήθηκαν από τζόγο στην αγορά ακινήτων) έχουν μεταφερθεί στους ώμους του ισπανικού δημοσίου, με αποτέλεσμα την ουσιαστική εκπαραθύρωση του τελευταίου από τις «αγορές». Για να μην αναγκαστεί η EE να παραδεχθεί ότι η Ισπανία είναι η τέταρτη χώρα που «καταπίπτει», αποφασίστηκε η εξής παρανοϊκή «λύση»:

1. Η ΕΚΤ θα δέχεται ό,τι παλιόχαρτο της φέρνουν οι ισπανικές τράπεζες ως «εχέγγυο» και έτσι θα τις δανείσει πάνω από 300 δις με επιτόκιο 1%.

2. Επειδή αυτά τα χρήματα αποτελούν δανεικά, και με τα δανεικά δεν αποφεύγεται μια πτώχευση (παρά μόνο αναβάλλεται), το ισπανικό κράτος θα δανειστεί κι άλλα χρήματα (από το EFSF) με επιτόκιο περί το 4% για να τα χαρίσει στις τράπεζες (στο πλαίσιο της επανακεψαλαιοποίησης) – χωρίς βέβαια να λάβει κοινές μετοχές (κάτι που αποτελεί κατάφορη παραβίαση των κανόνων του…καπιταλισμού).

3. Λόγω όμως του 2, το ισπανικό κράτος σπρώχνεται βαθύτερα στην πτώχευση. Για να μην βουλιάξει άμεσα, σκέφτηκαν το εξής σοφό: Οι τράπεζες, την ίδια ώρα που θα παίρνουν δανεικά (κι αγύριστα) από το ισπανικό κράτος, θα του δανείζουν με επιτόκια 6% μέρος των δανεικών που παίρνουν από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%.

Κατανοείτε τι σημαίνουν τα παραπάνω; Οι πτωχευμένες τράπεζες πρώτα μετέφεραν τις ζημίες τους στο ισπανικό κράτος, οδηγώντας το στην πτώχευση, κατόπιν εξασφάλισαν τόνους δανείων από την ΕΚΤ (με επιτόκιο 1%), μετά δάνεισαν ένα μέρος αυτών των χρημάτων στο… ισπανικό δημόσιο (με επιτόκιο 6%) και, παράλληλα, δανείζονται από το ισπανικό δημόσιο κι άλλα χρήμα τα οποία ο Ισπανός ψορολογούμενος δανείζεται από το EFSF. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο απαράβατος όρος για να επιτραπεί στην Ισπανία αυτή «λύση» είναι η επιβολή λιτότητας, που θα συρρικνώσει κι άλλο το εθνικό εισόδημα, από το οποίο το κράτος θα πρέπει να αντλήσει τους φόρους που απαιτούνται για την αποπληρωμή όλων αυτών των δανείων που έχει φορτωθεί ο ισπανικός λαός εκ μέρους των τραπεζιτών.

Όταν, λοιπόν, Ευρωπαίοι συνάδελφοι, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, δακτυλοδείχνουν την Ελλάδα επειδή τόλμησε να πει όχι στο ευρωπαϊκό «σχέδιο» καταπολέμησης της κρίσης, τους απαντώ χωρίς περιστροφές: Θα παραδεχθώ ό,τι θέλετε, αλλά μόνο όταν μου εξηγήσετε, στη βάση του Ορθού Λόγου, «τι στο διάβολο κάνετε στην Ισπανία;» .

* Το Παραπάνω κείμενο  δημοσιεύεται στο περιοδικό HOT DOC

Γ. Δελαστίκ: Μεγάλες αλήθειες

 Απόψεις  Comments Off on Γ. Δελαστίκ: Μεγάλες αλήθειες
May 112012
 

Ο Γιώργος Δελαστίκ (συγγραφέας, αρθρογράφος της εφημερίδας Έθνος) σχολιάζει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και εκθέτει τον ρόλο των κυβερνήσεων και των τραπεζών που σε κάθε περίπτωση προσπαθούν να επιτύχουν μείωση των μισθών των πολιτών. Γιατί, όπως αποδεικνύει, δεν είναι το ζήτημα το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, το ζήτημα είναι να μειωθούν οι μισθοί και να γίνουν μισθοί Βουλγαρίας. Τα ίδια προσπάθησαν και προσπαθούν να κάνουν στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία και στην Ισλανδία.