Την Τετάρτη, ένα πούλμαν που μετέφερε μια ομάδα νεαρών φοιτητών, κατά μήκος ενός ελληνικούαυτοκινητόδρομου κοντά στα Μάλγαρα, συγκρούστηκε με ένα φορτηγό. Πολλοί τραυματίστηκαν,δύο νέες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους. Η Αγγελική Γρανίτσα, 21 ετών, και η ΕιρήνηΤριανταφύλλου, 23 ετών. Όσο φωτεινότερο είναι το κερί, τόσο βαθύτερο φαίνεται το σκοτάδι που ακολουθεί, όταν σβήσει.

Η Ειρήνη, έγραψε ένα δοκίμιο για την κατάσταση στην Ελλάδα, όταν ήταν 18 ετών, ακριβώς πριν χτυπήσει η κρίση, το οποίο δημοσιεύθηκε σε μια τοπική εφημερίδα. Μετέφρασα μια συντομευμένηεκδοχή του κομματιού της.

Λίγοι την άκουγαν ενώ ήταν ζωντανή. Θα την ακούσουμε τώρα;

“Τα όνειρά μου είναι η προϋπόθεση ή η βάση – αν θέλετε – της επανάστασής μου. Αφήστε με λοιπόν, να ονειρεύομαι.. Εξάλλου η πραγματικότητα που μου προτείνετε δεν είναι και τόσο δελεαστική.

Όλοι μας, αλλά κυρίως όλοι σας, παγιδευμένοι στις υπερβολικές απαιτήσεις των καιρών, στις υπέρμετρες φιλοδοξίες, στον υπερκαταναλωτισμό, έχουμε ξεχάσει την αξία και την δύναμη που κρύβει μέσα του το χάδι, ο ζεστός λόγος, η κουβεντούλα με το φίλο. Πότε επικοινωνήσατε τελευταία φορά με ένα φίλο σας; Πότε ήταν η τελευταία φορά που μιλήσατε χωρίς ενδοιασμούς για όσα σας απασχολούν;

Γίνατε εσωστρεφείς, θέλοντας να προφυλαχτείτε από τα προβλήματα τρίτων, γιατί είναι τόσα τα δικά σας, που δεν μπορείτε να σηκώστε κι άλλο βάρος. Γίνατε ένα μοναχικό άτομο που ψάχνετε φιλίες μέσω ηλεκτρονικών δρόμων. Η φιλία απόκτησε το δικό της e-mail στο ίντερνετ!

Εργασία και εγκλεισμός στο σπίτι κατά τις εργάσιμες ημέρες και διασκέδαση με φορτσαρισμένη ιλαρότητα το Σαββατόβραδο, αυτό είναι το πρόγραμμά σας. Α, ξέχασα, θέλετε να βελτιώσετε την εξωτερική σας εμφάνιση και καταφεύγετε σε γυμναστήρια και ινστιτούτα αδυνατίσματος, αυτοαναιρώντας την προσπάθειά σας με υπερκατανάλωση φαγητού και οινοπνευματωδών ποτών.

Δεν χαρακτηρίζεστε από συνέπεια και αλληλεγγύη απέναντι σε φίλους και συγγενείς. Παγιδεύεστε στον απομονωτισμό του προσωπικού σας συμφέροντος, ζώντας μόνοι ακόμα και μέσα στις συντροφιές. Έχετε περιορίσει τις πολιτικές και συνδικαλιστικές σας δραστηριότητες, στις αναγκαίες και ωφελιμιστικές.

Και μέσα σ’ όλη αυτή τη σύγχυση, βρίσκετε χρόνο και διάθεση παίρνοντας και το κατάλληλο ύφος να μας κριτικάρετε, με την «αγωνία» και το «ενδιαφέρον» ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας.

Για σας είμαστε οι καλοπερασάκηδες, οι οκνηροί, οι χωρίς προβληματισμούς νέοι, το δυσοίωνο αύριο στα χέρια του οποίου δεν θέλετε να παραδώστε τον κόσμο (από πότε γίνεται παράδοση και παραλαβή του χάους;).

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα και τις λιβελογραφικές κορόνες σας, επιτρέψτε μου να ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι μια γειτονιά, στενό δρομάκι και ζεστοί άνθρωποι. Χαμόγελα και πίκρες και χέρια που σ’ αγκαλιάζουν και κάνουν περισσότερα τα πρώτα και λιγότερες τις δεύτερες.

Ονειρεύομαι να «μάθω γράμματα, να γίνω άνθρωπος» όπως λέει και η γιαγιά μου. Να μάθω γράμματα, για να ανοίξει το μυαλό μου και τα μάτια της ψυχής μου και μ’ αυτά να αντικρίζω τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Ονειρεύομαι να ασκήσω το επάγγελμα που μ’ αρέσει, χωρίς να χρειαστεί να «φιλήσω κατουρημένες ποδιές» ή να περάσω από γραφεία πολιτικών, πολιτευόμενων, γραμματέων και γραμματικών.
Ονειρεύομαι να φτιάξω τη δική μου οικογένεια και να μεγαλώσω τα παιδιά μου με τις αρχές και τις αξίες που οι δικοί μου γονείς έδωσαν σε μένα, για να στηρίξω πάνω σ’ αυτές την ψυχή μου, το μυαλό και τη ζωή μου.

Ονειρεύομαι να έχω δίπλα μου ανθρώπους αληθινούς, που θα μ’ αγαπάνε και θα τους αγαπώ ελεύθερα και κατ’ επιλογήν μου.

Ονειρεύομαι να μην ντρέπομαι ως πολίτης, να μη σκύβω το κεφάλι, αλλά να φιλοκαλώ μετ’ ευτελείας και να ζω άνευ καχυποψίας.

Ονειρεύομαι να χρησιμοποιώ τη γλώσσα για να λέω «τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – σκάφη» και όχι να «κρύβω λόγια».

Ονειρεύομαι μ’ αυτές τις συντεταγμένες να δημιουργήσω το δικό μου κόσμο, τον μικρό και μέγα.

Έχω κλείσει τα αυτιά μου στα κατηγορώ, στη δήθεν συμπάθεια, στη δήθεν επαναστατική διάθεση και ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια και δουλεύω – δουλεύω, για να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα.

Η επανάστασή μου έχει αρχίσει…
Την ακούτε;;”

Η οικογένεια της Ειρήνης δώρισε τα όργανά της. “Πάρτε ό,τι όργανα νομίζετε… Με όλη μου την καρδιά…” , είπε η μητέρα της. Μια σειρά από εγχειρήσεις που αλλάζουν ζωές άρχισαν να κανονίζονται γρήγορα: δύο νέοι άνθρωποι που πάσχουν από κερατόκωνο, μια πάθηση πουκαταστρέφει σιγά-σιγά την όραση, θα λάβουν τους κερατοειδείς της Ειρήνης.

Ίσως, όταν ανοίξουν τα μάτια τους, θα δουν τον κόσμο με τόση σαφήνεια και θάρρος, όπως έκανε και εκείνη. Ίσως, όταν και εμείς ανοίξουμε τα δικά μας, να τον δούμε έτσι επίσης.

Μετάφραση – Απόδοση: LEFTeria-news

On Wednesday, a coach carrying a group of young students, travelling along a Greek motorway near Malgara, collided with a truck. Many were injured, two women died. Angeliki Granitsa, 21, and Irini Triantafyllou, 23, two smart, involved young people were taken from their families and friends[Greek-language report]. The brighter the candle, the thicker the darkness that follows it being extinguished seems.

Irini (which, in Greek, means “peace”) wrote an essay about the situation in Greece when she was 18 – just before the crisis hit properly – which appeared in a local paper. I have translated an abridged version of her piece. Few listened while she was alive. Will we listen now?
“My dreams are the basis of my revolution. So, allow me to dream. In any case, the reality you offer is not very tempting.

“You have become introverted, in order to protect yourselves from others’ troubles. Because you have so many of your own, you cannot take more weight. You have become lonely people looking for electronic friendship. Your schedule consists of work and solitude on weekdays; then forcing yourself into superficial pleasure on a Saturday. You strive to improve your external appearance in gyms and health farms, then undo your work by eating and drinking excessively. You feel little responsibility or solidarity toward friends and family. You reduce your political activity only to that which benefits you.

“So, while you crown yourselves with the libellous congratulations of your past, allow me to dream.”I dream of neighbourhoods with narrow streets and warm people. Joy and sorrow and hands that embrace you and make the smallest things seem large and the largest things seem small. I dream of educating myself, ‘becoming a person’ like my grandmother says; educating myself so I can open my mind and open my soul’s eyes and look at the world and people through them.
“I dream of exercising my chosen profession on merit, without having to kiss dirty hands or beg politicians. I dream of having my own family and passing to them the principles and values that my parents gave me.
“I dream of having around me people who love me and whom I love freely and by choice.
“I dream of not being ashamed to be a citizen, not bowing to anyone, loving beauty easily and living without suspicion.
“I dream of using language to call a spade a spade, rather than hide behind my words.
“I dream of using those co-ordinates to create my very own world, which will be both tiny and great. I have closed my ears to accusation and sympathy, to your pretend revolutions. And I work – I work to make my dreams a reality.

Irini’s family donated her organs. “Take whatever you need, with all my heart,” said her mother[Greek-language report]. A series of life-changing operations are being hastily arranged: two young people suffering from keratoconus, a condition that slowly destroys eyesight, will receive Irini’s corneas. Maybe, when they open their eyes, they will see the world with as much clarity and courage as she did. Maybe, when we open ours, we will too.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://lefteria-news.blogspot.gr/

Λευκάδα.
Όπως λέμε Λαμπεντούζα.
Όπως λένε «Λαθρομετανάστες».

Όπως λένε αυτούς, που επιβαίνουν «λαθραία» στη βάρκα της Ζωής, διαπράττοντας την Ύβρη να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον. Χωρίς την άδεια του «Νόμου». Και ο «Νόμος», άμεσα ή έμμεσα, τιμωρεί.

«Τιμωρήθηκαν», για άλλη μια φορά, τη Παρασκευή 15 Νοέμβρη, όταν αναποδογύρισε το πλοιάριο στο οποίο επέβαιναν, ανοιχτά της Λευκάδας. Άφησαν δώδεκα άψυχα κορμιά να πλέουν σαν κούτσουρα στη θάλασσα, για να τα «ψαρέψουν» οι δύτες του λιμενικού. Τέσσερα από αυτά τα «κούτσουρα» ήταν παιδιά.

Η λογιστική του θανάτου, μετράει τις εισόδους-εξόδους ανθρώπων στο «απαγορευμένο έδαφος» της επικράτειας, όπως μετράει τα σφαχτάρια που μπαίνουν στο σφαγείο σε «κεφάλια» και βγαίνουν σε κιλά κρέας. Τόσοι μπήκαν φέτος, τόσοι βγήκαν, τόσοι πάγωσαν κρυμμένοι σε κάποια «γωνιά» του Έβρου, τόσοι πνίγηκαν στη θάλασσα, τόσοι αγνοούνται. Τόσοι συνελήφθησαν στα σύνορα, τόσους έχουμε ξεχάσει σε κάποιο «κέντρο κράτησης», χωρίς νερό, φαγητό και τουαλέτες. Οι μακάβριες αριθμητικές αναφορές, λοιπόν, προσθέτουν τους 12 της Λευκάδας, στους 390 που χάθηκαν πρόσφατα στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας, στα δύο διαδοχικά ναυάγια της 3ης και 15ης Οκτωβρίου. Τότε, όταν μεταξύ των πτωμάτων που ανασύρθηκαν ήταν και ένα 20χρονο κορίτσι, ακόμα δεμένο με το μωρό της με τον ομφάλιο λώρο.

Μήπως τελικά η επαναλαμβανόμενη φρίκη είναι σύμπτωση; Μήπως είναι ευθύνη των ίδιων των προσφύγων που «επέλεξαν» να εμπιστευτούν τις τύχες τους σε δουλεμπόρους που τους φόρτωσαν σε αναξιόπιστα σαπιοκάραβα, ακατάλληλα ακόμα και για μικρά ταξίδια; Για να το ισχυριστεί κάποιος αυτό, προφανώς θα πρέπει να έχει το «μαγικό ζύγι», που μετράει κι αξιολογεί τον πνιγμό στη θάλασσα ως κάτι ποιοτικά διαφορετικό και χειρότερο από τον αργό και βασανιστικό θάνατο της πείνας, από το να σου έρθει καμιά Ιμπεριαλιστική βόμβα στο κεφάλι, ή να πέσεις θύμα εμφύλιας σφαγής, υποκινούμενης από Ευρωπαίους κι Αμερικάνους «δημοκράτες» και ζάμπλουτους Άραβες σεΐχηδες. Τελικά, μήπως η μετανάστευση είναι προϊόν «ελευθέρας επιλογής», όπως όταν ένας Δυτικός κεφαλαιοκράτης επιλέγει να πάει στο Πουκέ για καλοκαιρινές διακοπές ή στο Γκστάαντ για Χριστουγεννιάτικο σκι;

Η Μεσόγειος θάλασσα, το νοτιότερο φυσικό όριο της Ευρώπης, από αρχαιοτάτων χρόνων υπήρξε το υδάτινο «θέατρο» μεγάλων μετακινήσεων πληθυσμών, εμπορικών ταξιδιών ιστορικών θαλασσοπόρων λαών, του «παντρέματος», της ανταλλαγής και του διαρκούς «διαλόγου» μεταξύ των πολιτισμών, ως το σταυροδρόμι τριών ηπείρων. Σήμερα, τα «κοσμοπολίτικά» νερά της Μεσογείου έχουν μετατραπεί σε θαλάσσιο νεκροταφείο για τους «εισβολείς» στο έδαφος της Ευρώπης-Φρούριο, έχουν μετατραπεί σε «ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα» που ορίζει με θανατηφόρα σαφήνεια τα όρια του «μη παρέκει».

Ένας «τρίτος κόσμος», βυθισμένος στην φτώχεια, σήμαινε μαζικά μεταναστευτικά ρεύματα προς τον «πρώτο κόσμο», που τους έκανε λίγο-πολύ δεκτούς για να τους «ξεζουμίσει» και εκμεταλλευτεί ώσπου να χαθεί και το τελευταίο ίχνος ανθρώπινης αξιοπρέπειας από μέσα τους. Ένας «πρώτος κόσμος», όμως, που παραπαίει μέσα στη καπιταλιστική χρεοκοπία, παράλληλα με τον περαιτέρω εξανδραποδισμό των λαών του «τρίτου κόσμου», σημαίνει αυστηροποίηση των όρων μετανάστευσης, σημαίνει ανθρωποκυνηγητό στα σύνορα, σημαίνει απόπειρες «παράνομης» εισόδου κάτω από αυτοκτονικούς όρους, ακούγοντας πίσω από την πλάτη σου τις σφαίρες να σφυρίζουν. Σημαίνει τελικά, ναυάγια και θάνατο, σαν κι αυτά που κάνουν τώρα τις «αμέτοχες» στο έγκλημα αρχές των Ευρωπαϊκών κρατών, να «κλαίνε» έμπλεες υποκρισία.

Όπως έχει εύστοχα ειπωθεί, «τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη». Και σαν χαρακιές είναι ανοιχτές πληγές που αναβλύζουν αίμα. Είναι αυτά, τα σύνορα των εθνικών κρατών –ακόμα κι όταν αυτά «αθροίζονται» κάτω από το κίβδηλο και χρεοκοπημένο όραμα της «Ευρωπαϊκής ενοποίησης»- που έχουν μετατραπεί σε βρόγχο στο λαιμό της ανθρωπότητας. Εμφανίστηκαν σαν ένα τεράστιο προοδευτικό βήμα για τον άνθρωπο και την Ιστορία, βάζοντας τέλος στο φεουδαρχικό κατατεμαχισμό της γης με τη δημιουργία τη εθνικής αγοράς, για να μετατραπούν στο αντίθετο τους, στο αντιδραστικό απομεινάρι του παρελθόντος που καταδυναστεύει ακόμα το παρόν κι αντιστέκεται στο μέλλον. Το εθνικό κράτος είναι το απηρχαιωμένο σχήμα του Παλιού Κόσμου που εμποδίζει, όχι απλά το Νέο να αναδυθεί, αλλά και τον ίδιο να λειτουργήσει απρόσκοπτα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομική του δραστηριότητα. Η κεντρική του αυτή αντίφαση, άρρηκτα και αιτιακά συνδεδεμένη με την καπιταλιστική κρίση, κι έτσι με την φτώχεια, την εξαθλίωση, την ίδια την μετανάστευση, είναι ένας Γόρδιος Δεσμός. Και σαν τέτοιος, δεν μπορεί να λυθεί, παρά μόνο να κοπεί. Βίαια και χωρίς έλεος, με το σπαθί αυτών που τώρα χάνονται στο βυθό της θάλασσας.

Ας μιλήσουμε ξανά οι Μαρξιστές καθαρά για τον Σοσιαλισμό, που ή θα είναι παγκόσμιος ή δεν θα είναι Σοσιαλισμός. Ας μιλήσουμε ξανά για τον πανανθρώπινο Κομμουνισμό. Ας υπερβούμε τον «ρεαλισμό» των στενόμυαλων και των συμβιβασμένων, κι ας διεκδικήσουμε ξανά την Ουτοπία μας, που είναι τόσο μεγάλη, που δεν θα χωρέσει ποτέ στα σύνορα οποιασδήποτε «επικράτειας», όποιο ταξικό πρόσημο κι αν έχει αυτή.

Ας θυμηθούμε πως ως Μαρξιστές είμαστε διεθνιστές κι ελευθεριακοί, και όχι «κρατιστές».

Ας θυμηθούμε το όραμα μας για μια Αταξική Κοινωνία, χωρίς κράτη και σύνορα. Είναι δικό μας και όχι δανεικό. Ας ονειρευτούμε αυτόν τον Κόσμο, για να μπορέσουμε να τον κάνουμε Πράξη.

Όπως λέμε Λύτρωση.

Όπως λέμε Λευτεριά.

Κ. Αποστολόπουλος

Στις 27/7 πέθανε στο Σισμανόγλειο ο Αφγανός πρόσφυγας Μοχάμαντ Χασάν. Ο Χασάν κρατούταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κορίνθου από τον Σεπτεμβρίο του 2012. Παρά το ότι είχε παραπονεθεί ότι πονούσε αφόρητα και παρά τις έντονες διαμαρτυρίες των συγκρατούμενών του, οι αστυνομικοί-φύλακες δεν τον μετέφεραν εγκαίρως στο νοσοκομείο.

Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός για 11 μήνες δεν είχε στοιχειώδη θεραπεία για την σοβαρή αρρώστια του. Σύμφωνα με την γνωμάτευση των γιατρών στο Κόρινθο ο πρόσφυγας Μοχάμαντ Χασάν έπασχε από «λοίμωξη αναπνευστικού-αναπνευστική ανεπάρκεια τύπου 1». Πιθανόν να έχει αποφευχθεί ο θάνατος του με την κατάλληλη αγωγή και ιατρική φροντίδα.

Οι συνθήκες κράτησης στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών δεν παραβιάζουν μόνο κάθε έννοια νομιμότητας -παραβίαση που διαπράττεται μάλιστα από όσους έχουν κάνει σημεία την “πάταξη της ανομίας”. Τσαλακώνουν επίσης κάθε έννοια σεβασμού της αξιοπρέπειας αλλά και της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Με μηδενική ιατρική φροντίδα, κακή διατροφή και καταπάτηση των κανόνων υγιεινής, τα στρατόπεδα συνιστούν απειλή για τη ζωή και την υγεία των κρατούμενων μεταναστών.

Ο θάνατος του Μοχάμαντ Χασάν δεν είναι ένα ατύχημα. Είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας κρατικής πολιτικής που θεωρεί ότι οι ζωές προσφύγων και μεταναστών δεν είναι άξιες προστασίας.

Αθήνα 29/7/2013
Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://migrant.diktio.org/

Ο Ιατρικός Σύλλος Αθηνών εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση με την οποία κάνει λόγο για «ανθρωποκτόνο» πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ενώ απευθύνεται προσωπικά στον υπουργό οικονομικών:

Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!! Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών είχε από μήνες προειδοποιήσει την Πολιτεία, ότι θα χάνονταν ανθρώπινες ζωές και θα πληγόταν ανεπανόρθωτα η Δημόσια Υγεία, αν δεν παρείχε η Πολιτεία στους πολίτες τη δυνατότητα μείωσης της φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης, ώστε να μπορούν να ζεσταθούν με ασφάλεια. Δυστυχώς δεν εισακουστήκαμε.

Η εγκληματική αδιαφορία του Κράτους και η εμμονή του στην εφαρμογή μιας ανάλγητης και αναποτελεσματικής όπως αποδεικνύεται στην πράξη φορολογικής πολιτικής, που αντί να αυξάνει τα έσοδα αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, έχει τραγικά αποτελέσματα.

Οι ρύποι αυξήθηκαν διότι δεν υπήρχε, και συνεχίζει να μην υπάρχει, καμία πιστοποίηση ούτε στα υλικά της καύσης ούτε και στις σόμπες που χρησιμοποιούνται. Οι δύο νέοι φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους από αναθυμιάσεις στην προσπάθεια τους να ζεσταθούν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι, τα τρία μικρά παιδιά που κάηκαν πριν μερικούς μήνες από την ξυλόσομπα που τους ζέσταινε, είναι θύματα μιας ανθρωποκτόνου πολιτικής, που δίνει μεγαλύτερη αξία στους αριθμούς από ότι στους ίδιους τους ανθρώπους.

Άλλωστε, νωπό ακόμη είναι στη μνήμη του λαού μας το περιστατικό με τα τρία αδελφάκια, στο Δήμο Παγγαίου της Καβάλας, που το Δεκέμβριο 2012, κάηκαν ζωντανά από πυρκαγιά που προκλήθηκε από ξυλόσομπα…..

Δυστυχώς για μια ακόμη φορά μέσα σε ένα χειμώνα, πληρώνεται με αίμα αθώων, η ανικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών της Πολιτείας να συλλάβει τη φοροδιαφυγή στο χώρο του πετρελαίου. Και τιμωρείται με «ξεπάγιασμα» μια ολόκληρη κοινωνία, που ήδη δοκιμάζει τις αντοχές της εξαιτίας της κρίσης . Ακόμη όμως και στην Ελλάδα της κρίσης, δεν πρέπει να επιτρέψουμε η θέρμανση να καταστεί προνόμιο των πλουσίων, ούτε να εξαναγκάζουμε τους φτωχούς συμπολίτες μας να καταφεύγουν σε επικίνδυνες μορφές θέρμανσης. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γυρίσει η χώρα μας 40 χρόνια πίσω.

Το δικαίωμα στη φθηνή και ασφαλή θέρμανση είναι αυτονόητο, όπως αυτονόητο είναι το δικαίωμα στη ζωή , το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας. Το χθεσινό συμβάν στη Λάρισα ας αποτελέσει την αφορμή για να αφυπνιστεί το Κράτος. Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!! Αντιληφθείτε ότι η οργή και η αγανάκτηση της κοινωνίας από αυτό το περιστατικό είναι μεγάλη.

Αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο σημαντική υπόθεση είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και αύξηση των δημοσίων εσόδων. Αλλά κι εσείς πρέπει να αντιληφθείτε ότι πάνω από όλα , είναι η ζωή των Ελλήνων κι όχι οι στόχοι που μας βάζουν οι δανειστές μας. Οφείλετε έστω και τώρα, να χτυπήσετε το χέρι στο τραπέζι και να απαιτήσετε να αλλάξει αυτή η πολιτική, που έχει καταστήσει τη θέρμανση είδος πολυτελείας.

Δώστε έστω και με καθυστέρηση τη δυνατότητα στους πολίτες να αγοράσουν φθηνό πετρέλαιο για να ζεσταθούν, ώστε να μην καταφεύγουν σε άλλες «λύσεις», φθηνές αλλά και ανθρωποκτόνες. Σε λύσεις που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών, των μικρών παιδιών και των χρονίως πασχόντων. Ακούστε τη φωνή αγωνίας όχι μόνον του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που εδώ και μήνες σας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά του συνόλου της κοινωνίας των πολιτών. Αναλογιστείτε και πράξτε αυτό που πρέπει , για να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα