Angelos

Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων

 Απόψεις  Comments Off on Ψήφος και αποχή: μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των πραγματικών διλημμάτων
Apr 122012
 

Καθώς βρισκόµαστε στην έναρξη µιας ακόμα προεκλογικής περιόδου, µεγάλο µέρος της κοινωνίας αντιµετωπίζει τις εκλογές σαν ένα µέσο µε το οποίο µπορεί να εκφραστεί, είτε για να δείξει την αντίθεσή του στην πολιτική που ακολουθείται, είτε για ν’ αναδείξει µε την ψήφο του ένα φαινοµενικά καινούριο καθεστώς. Η αναφορά σ’ αυτό το δίπολο «ψήφος δυσαρέσκειας/ψήφος ανοχής», δεν γίνεται τυχαία, αφού στην ελληνική τουλάχιστον κοινοβουλευτική παράδοση και πολιτική ζωή, φαίνεται ν’ αποτελεί τον κανόνα. Άλλωστε, το σύστηµα της αντιπροσωπευτικής, κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για µια ουσιαστική συµµετοχή στην διαµόρφωση της πολιτικής ζωής, αφού ο µόνος τρόπος «έκφρασης» της λαϊκής βούλησης είναι εξ ορισµού περιορισµένος σε ένα κλειστό σύστηµα ερωτήσεων και απαντήσεων που θυµίζει τις «πολλαπλές επιλογές» (multiple choice) των σύγχρονων, µεταµοντέρνων εκπαιδευτικών συστηµάτων. Πολλαπλές µεν, αλλά δοτές εκ των προτέρων. Συνεπώς, ούτε καν πολλαπλές µε την ουσιαστική και βαθιά έννοια του όρου.

Κοιτάζοντας την Ιστορία των ελληνικών εκλογών από την ίδρυση του νεο-ελληνικού Κράτους, θα δούµε εκλογικά συστήµατα που ήταν ευθέως προσανατολισµένα ακριβώς σε τέτοιου είδους δίπολα: π.χ. παλιότερα, κάθε κάλπη ήταν χωρισµένη σε 2 τµήµατα. Το αριστερό ήταν µαύρο και το δεξιό λευκό. Σε κάθε εκλογικό τµήµα υπήρχαν τόσες κάλπες όσες και οι υποψήφιοι και ο κάθε ψηφοφόρος µε την ψήφο του (µαύρη ή λευκή) αποδοκίµαζε ή το αντίθετο, συγκεκριµένο υποψήφιο. Αυτές και άλλες παρόµοιου πνεύµατος εκλογικές τακτικές ή συνήθειες, εξελίχθηκαν στη συνείδηση του λαού σε εκλογικά έθιµα που φαίνεται πως είναι βαθιά ριζωµένα. Στις µέρες µας, ελάχιστοι είναι οι ψηφοφόροι που πιστεύουν ότι ασκώντας το εκλογικό τους δικαίωµα θα διαµορφώσουν µία καινούργια, πολύχρωµη και ουσιαστικά πολυφωνική πολιτική πραγµατικότητα. Αντίθετα, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων χρησιµοποιεί την ψήφο του είτε τιµωρητικά, είτε θέλοντας να δείξει επιδοκιµασία ή ανοχή στους κυβερνώντες. Η επιλογή του κόµµατος γίνεται µε φανατισµό και οπαδικά κριτήρια και, επί της ουσίας, ο ψηφοφόρος εµφορείται από την επιθυµία του να δηλώσει την δυσαρέσκειά του ή το αντίθετο – γεγονός που φαντάζει µάλλον «φυσιολογικό» από τη στιγµή που κάθε πολιτικό κόµµα πάσχει από παντελή ή ουσιαστική έλλειψη εσωκοµµατικής δηµοκρατίας, δεδοµένου ότι τα προγράµµατα, οι µέθοδοι ουσιαστικής λειτουργίας αλλά ακόµα και τα καταστατικά τους είναι αποτέλεσµα ενός επίσης αντιπροσωπευτικού συστήµατος και όχι προϊόν ελεύθερου και ισότιµου διαλόγου εκ µέρους των µελών. Το αντιπροσωπευτικό σύστηµα είναι το καλύτερο πεδίο για την επικράτηση του ισχυρότερου (οικονοµικά, κοινωνικά, προσωπικά) και δεν αφήνει περιθώρια για µια ουσιαστική, πραγµατική σύνθεση απόψεων κατόπιν συνδιαµόρφωσης πάνω σε βάσεις πολιτικής ισότητας.

Από την άλλη πλευρά, η οικονοµική και πολιτική ελίτ ευελπιστεί πως οι εκλογές θα κατευνάσουν την ολοένα και πιο έντονη λαϊκή οργή, ότι θα λειτουργήσουν ως τροχοπέδη στην ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας και κατά κάποιον τρόπο θα νοµιµοποιήσουν τις πρόσφατες πολιτικές επιλογές (που σηµειωτέον, προκάλεσαν τεράστιες συγκεντρώσεις, απεργίες οι οποίες όµως τελικά δεν κατάφεραν να ιδρώσουν το αυτί των εξουσιαστών, αλλά και άλλες, νέες, µορφές πολιτικής έκφρασης και συµµετοχής, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις οι οποίες ως «θεσµοί» και µόνον, αµφισβήτησαν το Αντιπροσωπευτικό σύστηµα στην ουσία του). Συνεπώς, η πολιτική ελίτ θα προσπαθήσει να εκµεταλλευτεί τις επόµενες εθνικές εκλογές προεχόντως ως ένα µέσο κατευνασµού της γενικευµένης δυσαρέσκειας µε το εξής σκεπτικό: «Όλοι όσοι φωνάζετε πως η Δηµοκρατία µας καταλύθηκε, πάρτε τώρα ελεύθερες εκλογές, αισθανθείτε ο “Κυρίαρχος Λαός” και σωπάστε»). Φυσικά, το γεγονός ότι τόσο η Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ. από την υπογραφή του πρώτου Μνηµονίου και µετά, όσο και η, ακόµα και µε κοινοβουλευτικούς όρους, νόθα και ανοµιµοποίητη (συν)Κυβέρνηση Παπαδήµου, έχουν λάβει αποφάσεις που έχουν προκαθορίσει την πορεία της χώρας για τις επόµενες δεκαετίες (πορεία που δεν µπορεί ν’ αλλάξει παρά µόνο αν η κοινωνία η ίδια φέρει τα πάνω – κάτω, κινούµενη εκτός των δοτών κανόνων του πολιτικού παιχνιδιού), θα αποσιωπηθεί. ‘Η µάλλον, θα ξεπεραστεί σαν ένα επουσιώδες και άνευ µεγάλης σηµασίας, πολιτικό δεδοµένο.

Έτσι, ο πολίτης, για πρώτη φορά στην ιστορία της εν Ελλάδι κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας, θα έχει τυπικά την δυνατότητα να διαλέξει από µια πληθώρα κοµµάτων και το δικαίωµα να «σταυρώσει» όποιους επιθυµεί από τους εκατοντάδες επίδοξους αντιπροσώπους του (σ’ αυτή την χώρα, ίσως η πιο συχνή ευχή να είναι : «Στης Βουλής τα έδρανα – αχ κι εγώ να έκλανα». Στην πραγµατικότητα, το µόνο που θα καταφέρει το εκλογικό σώµα, είναι να στείλει ένα ασαφές µήνυµα (σε ποιους αλήθεια;) που θα σχετίζεται µόνο µε µια γνωστή πολιτική θέση: αυτή που εφαρµόζεται αυτή τη στιγµή από τα κόµµατα εξουσίας, είτε συµµαχώντας µε αυτά ή απλώς, αποδοκιµάζοντάς τα στα τυφλά.

Θεωρητικά, σε µια οµαλώς λειτουργούσα κοινοβουλευτική δηµοκρατία, θα έπρεπε όλα τα κόµµατα να καταθέσουν το πλάνο τους για διακυβέρνηση, τις βασικές τους αρχές και το προγραµµατικό τους πλαίσιο. Στην κοινοβουλευτική δηµοκρατία µας όµως, αντιµετωπίζουµε το εξής παράδοξο: Οι πολιτικοί αντίπαλοι είναι ένα Νεοφιλελεύθερο κόµµα που αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλιστικό, ένα συγκεντρωτικό κόµµα που αυτοαποκαλείται Κοµµουνιστικό, ένας θίασος που θυµίζει παράσταση του Κατηχητικού µε θέµα «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και Ανάπτυξη….» που τιτλοφορείται Νέα Δηµοκρατία, ένα συνοθύλευµα ιδεών χωρίς συνοχή και διάθεση για εύρεση µιας ελάχιστης αλλά σαφούς κοινής συνισταµένης που ονοµάζεται Αριστερά και κάποιες συµµορίες ή µεµονωµένα πρόσωπα µε ιδέες µεγαλείου, που θέλουν να λέγονται πολιτικοί. Ακόµη λοιπόν κι αν συµφωνούσαµε µε το θεσµό της αντιπροσώπευσης, η σηµερινή φάρσα ανύπαρκτων πολιτικών θέσεων που εκφράζονται από ένα τραγικά «φτηνό» πολιτικό προσωπικό, δεν µπορεί να σταθεί ούτε ως αντιπροσωπευτική δηµοκρατία.

Άρνηση συµµετοχής, ρήξη µε τον κοινοβουλευτισµό και προώθηση άµεσης δηµοκρατίας

Πολλοί είναι αυτοί που ορίζουν ένα πολίτευµα ως δηµοκρατικό, µόνο και µόνο από το γεγονός ότι παρέχει στους πολίτες του το δικαίωµα να ψηφίζουν/εκλέγουν κυβερνήσεις οι ίδιοι, και ταυτόχρονα µπορεί να εγγυηθεί κατά κάποιον τρόπο µια στοιχειώδη ελευθερία του λόγου, του τύπου και της συνάθροισης. Στην πραγµατικότητα όµως, η δηµοκρατία είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό. Το γεγονός και µόνο ότι έχουµε το δικαίωµα να εκλέγουµε κάποιον που θ’ αποφασίζει για εµάς, δεν νοµιµοποιεί ταυτόχρονα και τον χαρακτηρισµό του σηµερινού καζίνου ως δηµοκρατία. Ο Ρουσσώ στο Κοινωνικό Συμβόλαιο ότι οι Άγγλοι γίνονται πολίτες µόνο µια φορά στα τέσσερα χρόνια, όταν καλούνται να ψηφίσουν, να εκλέξουν έναν ηγέτη που τους αντιπροσωπεύει. Αυτή η ηµέρα των εκλογών είναι και η µόνη που οι φωνές τους ακούγονται. Μετά το τέλος όµως της διεξαγωγής των εκλογών, η δουλεία επιστρέφει, κι επιστρέφει διότι κανένας τους δεν µπορεί να παρέµβει ούτε στις αποφάσεις έχουν ληφθεί δημοκρατικά, αλλά ούτε και σ’ αυτές που θα λάβει η κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Μένουν, λοιπόν, έρµαια των πολιτικών επιλογών των ολίγων που οι ίδιοι εξέλεξαν, δίχως τη δυνατότητα (αυτο)αναίρεσης και περαιτέρω συμμετοχής. Ωστόσο, βέβαια, και κυρίως µε βάση τα σηµερινά δεδοµένα, ούτε καν αυτή η µέρα των εκλογών δεν µπορεί να χαρακτηριστεί ως µια µέρα πραγµατικής ελευθερίας. Και αυτό διότι οι περισσότερες αποφάσεις κρίνονται µε βάση τις µαθηµατικές/οικονομικές εξισώσεις των αγορών. Ούτε καν από την κοινοβουλευτική ολιγαρχία! Εποµένως, ακόµα και η έννοια της φιλελεύθερης δηµοκρατίας ακούγεται άκυρη και μή αντιπροσωπευτική. Η πραγµατική ονοµασία του σηµερινού µας πολιτεύµατος θα έπρεπε να ονοµάζεται φιλελεύθερη ολιγαρχία, όπως πολύ εύστοχα την αποκαλούσε ο Κορνήλιος Καστοριάδης. [1]

Εν ολίγοις, το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: για ποιόν λόγο να συμμετάσχει κανείς στην εκλογική διαδικασία από την στιγµή που τα πράγµατα δεν καθορίζονται µόνο από τους βουλευτές που εµείς νόµιµα έχουµε εκλέξει αλλά κυρίως από διάφορους µηχανιστικούς µαθηµατικούς/οικονοµικούς διεθνείς παράγοντες που ρυθµίζουν την παγκόσµια οικονοµία; Δεν έχουµε, λοιπόν, ν’ αντιµετωπίσουµε απλά και µόνο µια εκλεγµένη ολιγαρχία, αλλά µια οικονοµική δικτατορία εντός ενός καθεστώτος που για εντελώς τυπικούς και µόνο λόγους, χρησιµοποιεί κάποιες δηµοκρατικές έννοιες, όπως οι εκλογές.

Πολλοί από εµάς σκοπεύουν να ψηφίσουν έτσι ώστε «να µην πάει η ψήφος χαµένη». Ή µε το σκεπτικό πως «από το να βγει κυβέρνηση από µια µικρή µειοψηφία, είναι καλύτερα να ρίξω ψήφο διαµαρτυρίας – να στηρίξω το κόµµα που είναι το λιγότερο κακό ή αυτό που, αν και δεν µε εκφράζει, είναι πάντως “πιο κοντά” σε µένα». Όλες αυτές οι αντιλήψεις αποδεικνύουν περίτρανα τον θλιβερό εγκλωβισµό του  ψηφοφόρου (και ολόκληρου του Κυρίαρχου Λαού…) εντός µιας φυλακής όπου ο  καθένας µπορεί να πει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι αλλά έως την εβδόµη βραδινή – ώρα κατά την οποία το πανηγύρι ελευθερίας και η αυταπάτη περί λαϊκής κυριαρχίας  τελειώνει και ο κόσµος, από προαυλιζόµενος στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων και τα εκλογικά τµήµατα, επαναµετατρέπεται σε έγλειστος και τηλεοπτικο-αυνανιζόµενος. Ποιά δυνατότητα έκφρασης δίνει η σηµερινή (κατ’ επίφαση) δηµοκρατία σ’ αυτόν που διαφωνεί µε το ίδιο το πολιτικό σύστηµα ή ακόµη και µε την αντιπροσωπευτική δηµοκρατία καθαυτή; Ποιά δυνατότητα συµµετοχής στη λήψη αποφάσεων (που ρυθµίζουν την ίδια του τη ζωή) έχει ο πολίτης, πέρα από τη συµβολική ρίψη ενός κωλόχαρτου σε ένα κουτί, κάθε τέσσερα (ή όσα βολεύει το σύστηµα) χρόνια; Οι  εκλογές δεν αποτελούν τίποτε παραπάνω από την ψευδαίσθηση της συµµετοχής, παράλληλα µε την καλλιέργεια της ηθικής της συλλογικής  ευθύνης. «Αφού πρώτο κόµµα ήταν το τάδε, δεν µπορείτε να µιλάτε για σύγχρονη µορφή χούντας, καθώς ο λαός µίλησε».  Ο λαός, λοιπόν, σύµφωνα µε τους υφιστάµενους εξουσιαστικούς θεσµούς, είναι ένα χειραγωγήσιµο αντικείµενο (ούτε καν υποκείµενο) το οποίο, είτε µε την ανάπτυξη πελατειακών σχέσεων, είτε µε την αναγκαστική έκθεσή του σε εκβιαστικά διληµµάτα, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί «ελεύθερα» µεν αλλά περιοριζόµενος σε δύο διαστάσεις σαν καρικατούρα ενός ξένου προς αυτόν σχεδιαστή. Ή θα ακολουθήσει τον Χ που θα ακολουθήσει την Α πολιτική, ή θα κρίνει ως καλύτερο τον Ψ που θα ακολουθήσει και αυτός την Α πολιτική.

Υπάρχει,  βέβαια, και µια τρίτη περίπτωση: να συσπειρωθεί κάπου αλλού, π.χ. στην αριστερά, η ίδια όµως κάνει ό,τι µπορεί ώστε να αποφύγει τέτοιες φουρτούνες.  Άλλωστε, η πολιτική της προσωπικότητα δεν είναι αυτόνοµη, αυθύπαρκτη, αλλά ετεροκαθοριζόµενη µε σηµείο αναφοράς το τι δεν θέλει και το πού  διαφωνεί. Ποτέ όµως δεν αυτονοµείται µε βάση το τι επιδιώκει η ίδια και  πώς ακριβώς θα το διεκδικήσει µέχρι να το καταφέρει. Συνεπώς: στον σύγχρονο κοινοβουλευτισµό υπάρχει µία πολιτική µε περισσότερα κόµµατα που την εκφράζουν θετικά και ακόµη κάποια άλλα κόµµατα που την εκφράζουν (αφορίζουν 😉 αρνητικά, κινούµενα όµως πάντα εντός του ίδιου πλαισίου. Οι χορευτές, καλοί ή χειρότεροι, φιγουρατζήδες ή στιλιζαρισµένοι, όλοι πάντως χορεύουν ενσυνείδητα τον ίδιο κύκλιο χορό, κοιτάζοντας βέβαια πάντα προς τα  µέσα και όχι προς την κοινωνία που καλείται να παρακολουθεί χειροκροτώντας ή σιωπηλά.

«Απ’  την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά, αυτό  που  προέχει είναι η αναζήτηση  πελατείας, είναι η εξουσία, το ψέµα, η απάτη και τα φούµαρα. Είναι η  περιφρόνηση του φουκαρά που ρίχνει στα χαµένα την εµπιστοσύνη του στην κάλπη   χωρίς να σκέφτεται τη χολέρα της απογοήτευσης που, καθώς τον οδηγεί εξαγριωµένο στην τυφλή λύσσα, τον προετοιµάζει για τη βαρβαρότητα  του «ο καθένας για πάρτη του» και του «όλοι εναντίον όλων» (Ραούλ Βάνεγκεµ)

Αποχή και άνοδος της ακροδεξιάς ή µή πλειοψηφικών κυβερνήσεων

Ένα από τα βασικότερα ζητήµατα που αφορούν την αποχή, και κάτι που προβληµατίζει αρκετούς, είναι το τί θα µπορούσε ν’ ακολουθήσει αν η πλειοψηφία των απογοητευµένων πολιτών αποφάσιζαν ν’ απέχουν; Κάτι τέτοιο θα έδινε κοινοβουλευτικό αβαντάζ στην ακροδεξιά (αν βέβαια γίνει δεκτό ότι όσοι απέχουν ανήκουν συνήθως σε «προοδευτικούς» πολιτικούς χώρους). Ας φέρουµε εδώ µερικά παραδείγµατα. Στην Βρετανία, το αποτέλεσµα των ευρωεκλογών έδωσε απόλυτο προβάδισµα στο Νεοφιλελεύθερο Δεξιό κόµµα των Tories, ενώ δεύτεροι ήρθαν οι ακροδεξιοί/νεοσυντηρητικοί του Nigel Farrange. Στην τρίτη θέση βρέθηκαν οι κεντρώοι του Labour Party ενώ την έκπληξη έκανε το British National Party, γνωστό για τις νεοφασιστικές του θέσεις (π.χ. δεν δέχεται έγχρωµους στους κύκλους του) που κέρδισε 2 έδρες. Η αποχή όµως ξεπέρασε το 50%. Παροµοίως στην Ισπανία, κερδισµένο στις τελευταίες εκλογές βγήκε το Συντηρητικό/Νεοφιλελεύθερο κόµµα του Ραχόι, µε ποσοστό 39.94% έναντι 28.73% της κεντροαριστεράς παράταξης. Η συγκεκριµένη, όµως, κυβέρνηση πλειοψήφησε στο ποσοστό του 71,69% του εκλογικού σώµατος που συµµετείχε (το 28,31% απείχε της εκλογικής διαδικασίας). Κάτι που σηµαίνει ότι ακόµα και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, ακόµα, δηλαδή, και αν µιλήσουµε µε τη γλώσσα της αρχής της πλειοψηφίας και της αντιπροσώπευσης, έχουµε να κάνουµε µε µια κυβέρνηση που τη νοµιµοποιεί µόλις το 28,6% του πληθυσµού της χώρας (αναγωγή ψήφων 1ου κόµµατος στο σύνολο του εκλογικού σώµατος), κοινώς πρόκειται για µια κυβέρνηση µειοψηφική που όµως κυβερνά. Θα επιτρέψουµε όµως εµείς τη άνοδο της ακροδεξιάς ή θα δώσουµε σε µια κυβέρνηση µειοψηφική τη δυνατότητα να µας εξουσιάζει;

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήµατα είναι η εξής: 1) Ακόµα και αν η ακροδεξιά κατορθώσει και μπει στη Βουλή, θα είναι αναγκασµένη να πετάξει το προσωπείο του ακραίου και να συµβιβαστεί µε την εκάστοτε νοµοθεσία που διέπει τους κοινοβουλευτικούς θεσµούς. Θα πρέπει δηλαδή να πάψει να είναι ακραία και να µετατραπεί σε ένα ακόµα «αστικοδηµοκρατικό κόµµα».Ας θυµηθούµε το λόγο του Καρατζαφέρη εκτός Βουλής, περί κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης και δηλώσεις ανοιχτής υποστήριξης προς τη χούντα των Συνταγµαταρχών. Η είσοδός του στην Βουλή σήµανε και τη στροφή από την άκρα δεξιά προς µια πιο πολιτικά ορθή νεοσυντηρητική κατεύθυνση. Προφανώς, κάτι παρόµοιο θα µπορούσε να συµβεί και µε άλλα ακροδεξιά κόµµατα.Ή µήπως ακραίες εθνικιστικές φωνές δεν υπάρχουν εντός των µεγάλων κοµµάτων; 2) Οι διαφορές µεταξύ µιας σοσιαλδηµοκρατικής κυβέρνησης και µιας συντηρητικής Νεοφιλελεύθερης είναι, στην πραγµατικότητα, ελάχιστες. Κάτι τέτοιο δεν παρατηρούµε µόνο στην Ελλάδα, όπου οι διαφορές µεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπήρξαν µηδαµινές αλλά, πλέον, και οι πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου του Σοσιαλδηµοκρατικού κόµµατος της Γερµανίας, Μάρτιν Σουλτζ, επιβεβαιώνουν το ότι οι εντολές που εκτελούν οι «δηµοκρατικά εκλεγµένες κυβερνήσεις» δεν µπορεί ν’ αποκλείνουν από αυτά που προστάζουν οι στατιστικές της διεθνούς οικονοµίας: «Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου είναι αυτός που ως Έλληνας Πρωθυπουργός ξεκίνησε τις αναγκαίες και επώδυνες µεταρρυθµίσεις. Προς όφελος της χώρας έβαλε σε δεύτερη µοίρα το συµφέρον του κόµµατος. Ελπίζω ότι θα µπορέσουν να επικρατήσουν οι συνετές δυνάµεις στη χώρα, διότι η ριζοσπαστικοποίηση δεν θα εξυπηρετούσε κανέναν» [2]. Αν αυτές οι δηλώσεις προέρχονται από έναν σοσιαλδηµοκράτη πολιτικό, τότε ας µην περιµένουµε τίποτα καλύτερο από τη δική του παράταξη όταν (και αν) θ’ αναλάβει την εξουσία. Ακόµα και αν υποθέσουµε ότι η κοινή γνώµη επιθυµεί µια επιστροφή στη σοσιαλδηµοκρατία και αποφασίζει να εκλέξει µια κεντοραριστερή παράταξη, κατά πόσο η νέα αυτή κυβέρνηση θα εφαρµόσει τις προεκλογικές της υποσχέσεις αρνούµενη να συµβιβαστεί µε τις διαταγές των αγορών; Συνεπώς, κάθε κυβέρνηση που εκλέγουµε, είναι κατά κάποιον τρόπο µειοψηφική, και η αποχή δεν σηµαίνει ότι νοµιµοποιούµε µειοψηφικές κυβερνήσεις από τη στιγµή που, σε κάθε περίπτωση, οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν καθορίζονται αυστηρά από διεθνής οικονοµικούς παράγοντες.

Τα παραδείγματα πολιτικών πρώην (και νυν) που εκ΄του ασφαλούς κατακρίνουν τις Νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεν σταματούν εδώ. Από τον Γιώργο Παπανδρέου που σε συνέντευξή του στο Democracy Now κατέκρινε την Goldman Sachs και τις πολυεθνικές για τις πολιτικές που εφαρμόζουν στην Ελλάδα, μέχρι και τον Μπερλουσκόνι ο οποίος μόλις λίγες μέρες πριν δήλωσε τα εξής: «Τη γνωρίζουμε τη θεραπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ιταλία. Προκάλεσε την καταστροφή της Ελλάδας και τώρα αρχίζει να καταστρέφει την Ισπανία». Καί οι δύο πολιτικοί, όσο βρίσκονταν στην εξουσία εφάρμοζαν ακριβώς τα ίδια μέτρα. Η μεν κυβέρνηση Παπανδρέου τσεκούρωσε επιδόματα και συντάξεις, διέλυσε ό,τι είχε απομείνει από το κοινωνικό κράτος και δεν είχαν καταφέρει να διαλύσουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις μαζί. Ο δε Μπερλουσκόνι, κατά τη διάρκεια της θητείας του επέβαλε τα πιο σκληρά Νεοφιλελεύθερα μέτρα για τα Ιταλικά δεδομένα, συνυπέγραφε στις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, ενώ τώρα ξαναρχίζει τους φαμφαρονισμούς προσποιούμενος ότι παίρνει το μέρος ενός λαού που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο βρίσκονταν στην εξουσία. Μήπως δεν ήταν η «κεντροαριστερά» πολιτική παράταξη των Labours στην Βρετανία η πρώτη που επέβαλε τον τριπλασιασμό των πανεπιστημιακών διδάκτρων από 1.000 λίρες το χρόνο σε 3.000 και τώρα ασκεί κριτική εξ αριστερών στις περικοπές που εφαρμόζουν οι Tories; Μήπως δεν ήταν οι Tories που κατέκριναν το σύστημα κοινωνικού ελέγχου και ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων μέσω CCTV που συναντά πλέον κανείς στο Λονδίνο, ενώ τώρα που έχουν σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με το Liberal Party (Φιλελεύθερο Κόμμα) επιβάλλουν από τα πιο σκληρά μέτρα κρατικής καταστολής; Μήπως δεν ήταν οι Φιλελεύθεροι που δήλωσαν προ-εκλογικά πως δεν θα υποστηρίξουν τις περικοπές στην παιδεία, ενώ εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθούν να πείσουν τους φοιτητές ότι ο τριπλασιασμός των διδάκτρων από 3.000 τον χρόνο σε 9.000 είναι αναγκαίος; Ή ο δήμαρχος του Λονδίνου, John Boris, που κατά τη διάρκεια των επεισοδίων του Αυγούστου μιλούσε ανοιχτά υπέρ της καταστολής και της χρήσης κανονιών νερού και της εμπλοκής του στρατού, παρόλ’ αυτά, στην προεκλογική του εκστρατεία παραδέχεται ότι οι ταραχές οφείλονται στον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνει μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην Βρετανία και κυρίως το Λονδίνο;

Στην ελληνική πραγµατικότητα: Στην πράξη, η αποχή δεν υπονοµεύει, άµεσα τουλάχιστον, το κοινοβουλευτικό σύστηµα. Σύµφωνα µε τον εκλογικό νόµο, οι έδρες διανέµονται µε βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια, στα οποία, εκτός των άκυρων, δεν συµπεριλαµβάνονται ούτε τα λευκά (παρά την αντίθετη απόφαση 12/2005 του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου, σύµφωνα µε την οποία η µη προσµέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων κατά την εύρεση του εκλογικού µέτρου, αντίκειται στο Σύνταγµα αφού θίγει τον πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας και της ισότητας της ψήφου). Άρα, ακόµα και στο θεωρητικό ενδεχόµενο κατά το οποίο θα απείχε της εκλογικής διαδικασίας η πλειοψηφία του εκλογικού σώµατος, και, ταυτόχρονα, η πλειοψηφία των πολιτών που θα προσέρχονταν στις κάλπες θα επέλεγε να ψηφίσει λευκό ή να «ρίξει» άκυρο ψηφοδέλτιο, και πάλι θα προέκυπτε νέα Βουλή. Ο ισχύων στην Ελλάδα εκλογικός νόµος, αλλά, κατά κανόνα, και οι εκλογικοί νόµοι στις υπόλοιπες δυτικές κοινοβουλευτικές δηµοκρατίες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκλογικά αστεία… Συγκεκριµένα: α) Για να εισέλθει ένα συνδυασµός (κόµµα, συνασπισµός κοµµάτων ή µεµονωµένος υποψήφιος) στη Βουλή, πρέπει να συγκεντρώσει το 3% των εγκύρων ψηφοδελτίων του συνόλου σε όλη την Επικράτεια. β) Στις επόµενες βουλευτικές εκλογές, οι 250 έδρες θα διανεµηθούν µε βάση το ποσοστό των κοµµάτων και οι υπόλοιπες 50 θα πριµοδοτήσουν το πρώτο κόµµα, γ) Το θεωρητικά µέγιστο ποσοστό προκειµένου να πετύχει κάποιο κόµµα βέβαιη αυτοδυναµία, ανέρχεται στο 40,4% των έγκυρων ψήφων (Σηµείωση: δεν θα επεκταθούµε εδώ σε λεπτοµερείς αναφορές για τον τρόπο κατανοµής των εδρών ανά εκλογική περιφέρεια – αρκούν οι προαναφερόµενοι βασικοί άξονες γα την κατανόηση του πυρήνα της λογικής του εκλογικού συστήµατος).

Συµπερασµατικά, το τι σηµαίνει ως προς το εκλογικό αποτέλεσµα η εκλογική απεργία ή το άκυρο ή το λευκό ψηφοδέλτιο, δεν µπορεί να ειπωθεί µε βεβαιότητα, αλλά κατά πάσα πιθανότητα διευκολύνει την δηµιουργία αυτοδύναµης κυβέρνησης από το συνδυασµό που πλειοψήφησε (αν δεχτούµε ότι οι απέχοντες εκφράζουν κυρίως αντικοινοβουλευτικές θέσεις – κάτι που δεν είναι αυτονόητο αφού απροσδιόριστο ποσοστό όσων δεν προσέρχονται στις κάλπες απλώς είναι απαθές και η αποχή δεν αποτελεί συνειδητή πολιτική στάση), αν και εφ΄όσον συγκεντρώσει βέβαια τα προαναφερόµενα ποσοστά. Από την άλλη πλευρά, η προς αποφυγή αυτού του ενδεχόµενου συµµετοχή στις εκλογές, επίσης δεν αποτελεί «έξυπνη κίνηση», αφού, όπως είδαµε, σε κάθε περίπτωση θα υπάρξει Κυβέρνηση (έστω και µε συµµαχία των παρατάξεων της κυρίαρχης ελίτ), η οποία τυπικά-νοµικά θα είναι νόµιµη, η οποία, ταυτόχρονα, στην πράξη και στις συνειδήσεις της πλειοψηφίας του λαού θα είναι ανοµιµοποίητη (ως Κυβέρνηση µειοψηφίας σε σχέση µε το σύνολο της κοινωνίας/εκλογικού σώµατος) και η οποία, σε κάθε περίπτωση δεν θα αποτελεί έναν ανεξάρτητο πολιτικό παίκτη στη διεθνή πολιτική σκηνή, αλλά ένα νέο πολιτικό προσωπικό που θα έχει ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα συµφέροντα των κυρίαρχων στρωµάτων, ντόπιων ή/και ξένων. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στις Κοινοβουλευτικές «Δηµοκρατίες» και αυτό θα ισχύει όσο το σύστηµα της αντιπροσώπευσης παραµένει στο προσκήνιο της πολιτικής πραγµατικότητας.

Ναί στην αποχή, αλλά υπό ποιες προϋποθέσεις;

Μετά από όσα προειπώθηκαν, είναι φανερό πως η συµµετοχή των πολιτών στις εθνικές (βουλευτικές) εκλογές είναι συµµετοχή σε ένα στηµένο πολιτικό παιχνίδι, που δεν έχει σχέση όχι µόνο µε την πραγµατική δηµοκρατία αλλά απέχει πολύ ακόµα και από την ιδεατή αντιπροσωπευτική δηµοκρατία. Κατ’ αρχήν λοιπόν, η θέση πως η συµµετοχή στις εκλογές σηµαίνει νοµιµοποίηση µιας πολιτικής αποπολιτικοποίησης των πολιτών, ή συµµαχία µε τα κυρίαρχα στρώµατα που θέτουν τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού, φαίνεται σωστή. Αν η θέση µας είναι ότι επιθυµούµε την εγκαθίδρυση µια αυτόνοµης κοινωνίας µέσω αµεσοδηµοκρατικών διαδικασιών, τότε η νοµιµοποίηση της κοινοβουλευτικής υφαρπαγής της κοινωνικής συναίνεσης, αποτελεί πολιτική αυτοκτονία – άποψη που δεν διατυπώνεται µόνο από ηθική σκοπιά αλλά, αντίθετα, µέσα από τη ρεαλιστική και ψυχρή εξέταση των δεδοµένων. Κατ’ ακολουθίαν, ο επόµενος συλλογισµός δεν µπορεί παρά να είναι ότι, για να αποτελέσει η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (ή η επιλογή του άκυρου), µία ενεργητική, θετική, συνειδητοποιηµένη πολιτική θέση, οφείλει να συνδυαστεί µε την µεθοδευµένη προσπάθεια για την δηµιουργία θεσµών που θα µπορέσουν αφ’ ενός να παρακάµψουν την ετερονοµία του αντιπροσωπευτικού συστήµατος και, ταυτόχρονα, να προωθήσουν το πρόταγµα της αυτο-κυβέρνησης, της αυτοθέσµισης, της αυτονοµίας. Διαφορετικά, η αποχή, στο βαθµό που δεν αποτελεί το έναυσµα για την δηµιουργία µιας άλλης, νέας, αυτόνοµης θέασης της πολιτικής, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από µια στείρα άρνηση η οποία, όσο κι αν είναι ηθικά δικαιωµένη (απ’ όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι λόγω πολιτικής αφασίας), δεν πρόκειται να προσφέρει καµία πολιτική λύση, αλλά µάλλον θα είναι µια στάση καταδικασµένη σε αποτυχία αφού θ’ αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου, κάλπικου νοµίσµατος.Η αντιπροσωπευτική δηµοκρατία και ο κοινοβουλευτισµός εµπεριέχουν από τη φύση τους µια λογική περιθωριοποίησης των πολιτικών πρακτικών που αντιτίθενται στον πυρήνα τους. Έτσι, η αποχή (ή το άκυρο) αν δεν συνδυαστεί µε πρακτικές που επιδιώκουν την διαρκή κοινωνική επανάσταση, περιορίζεται σε µια δικαιολογηµένη αλλά συναισθηµατική και όχι πολιτική στάση.

Αυτή είναι λοιπόν η ευθύνη µας: Να νοηµατοδοτήσουµε την αποχή και την άρνηση της απάτης των εκλογών µε τρόπο που θα ανοίξει το δρόµο για την χειραφέτηση και την αυτονόµηση της κοινωνίας, αποδεσµεύοντάς την από τον σκέτο ροµαντισµό και διαφοροποιώντας την, στα µάτια όλης της κοινωνίας, από την απλή απάθεια, την αδιαφορία ή τον απροσδιόριστο µηδενισµό. Απέχω από τις εκλογές σηµαίνει συµµετέχω µε όλες µου τις δυνάµεις στην προσπάθεια άσκησης πραγµατικής πολιτικής, µέσα από  κάθε είδους επαναστατικές και ριζοσπαστικές πρακτικές, μέσα από συνελεύσεις πολιτών και διάφορες άλλες ανοιχτές διαδικασίες. Διαφορετικά δεν σηµαίνει τίποτα και δεν διαφέρει ιδιαίτερα από την µη-αποχή σε ένα σικέ παιχνίδι.

Έτσι λοιπόν, όταν αρχίσουν πάλι οι πολιτικές διαφημίσεις να σπέρνουν προπαγάνδα περί «σωτηρίας της χώρας», να μιλούν για το κατόρθωμα μιας κυβέρνησης, ας θυμηθούμε εμείς τις αυτοκτονίες των συνανθρώπων μας λόγω των αβάσταχτων χρεών, ας θυμηθούμε τους άστεγους, όλους αυτούς που η ζωή τους υποβαθμίστηκε, όλους αυτούς που υπέφεραν από την αστυνομική καταστολή και την βία, τους πολίτες αυτής της χώρας που λοιδωρήθηκαν στο εξωτερικό ως «τεμπέληδες και ανεύθυνοι» εξαιτίας ορισμένων πολιτικών (βλ. Θ.Πάγκαλος στο Παρίσι ή τις δηλώσεις του Γ.Α.Παπανδρέου στο Βερολίνο: «κυβερνώ μια χώρα διεφθαρμένων»). Ας κοιτάξουμε τη δυστυχία μας κι ας θυμηθούμε όλον αυτόν τον διασυρμό. Πριν αναζητήσουμε λύσεις στην φασίζουσα αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας, ας μην ξεχάσουμε το Βατοπέδι, τη Siemens, τις υποκλοπές, το παραδικαστικό κύκλωμα, τα τόσα άλλα σκάνδαλα αξίας εκατομμυρίων ευρώ και αυτά που χαρακτήρισαν εκείνη την κυβέρνηση ως μια από τις πιο διεφθαρμένες και γελοίες της νεότερης ιστορίας – σκάνδαλα για τα οποία κανείς δεν δικάστηκε ενώ αντιθέτως εμείς καλούμαστε να πληρώσουμε και πληρώνουμε τώρα. Πριν δούμε τους ακροδεξιούς να μιλούν για «καθαρή Ελλάδα μόνο με Έλληνες» ας θυμηθούμε ξανά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων, τις ρατσιστικές δολοφονίες (και αν το τελευταίο δεν μας ενδιαφέρει γιατί «αυτοί είναι ξένοι και παράνομοι», ας φέρουμε στο νου μας τον ρατσισμό που βίωσαν στο παρελθόν και βιώνουν και σήμερα οι Έλληνες του εξωτερικού και το πως αντιμετωπίζονται από τους εκεί ακροδεξιούς). Πριν ακούσουμε τις ασυναρτησίες των αριστερών και την ξύλινή τους γλώσσα για εργατική εξουσία, ας φέρουμε στο νου μας τα γκούλακ και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που διαμόρφωσαν τα καθεστώτα που οι ίδιοι έχουν σήμερα ως πρότυπο (όχι πως υπάρχει περίπτωση αν κάποιο από αυτά βγει νικητής στις αναμετρήσεις να εφαρμόσει τα δικά του προτάγματα μόλις αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, για τους λόγους που αναφέραμε και παραπάνω). «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση» έλεγε κάποτε ο Ισπανός αναρχικός μαχητής Μπουεναβεντούρα ΝτουρρούτιΒέβαια, αν κάποιος αποφασίσει να συμμετάσχει στις εκλογές, ρίχνοντας μια ψήφο σε κάποιο αριστερό κόμμα μόνο και μόνο επειδή αισθάνεται καθήκον να πράξει έστω και κάτι, προκειμένου να σαμποτάρει την αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής ή νιώθει ότι εξ αιτίας των θρασύδειλων αυτών Νεοναζί απειλούνται ακόμα και τα ελάχιστα δημοκρατικά του δικαιώματα, σίγουρα η πράξη του δεν θα καταλογιστεί ως άνευ όρων συμβιβασμός με αυτόν τον χρεοκοπημένο θεσμό που ονομάζεται κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο στόχος είναι άλλος και όχι εκλογές. Ότι η πραγματική πολιτική γράφεται στους δρόμους και τις πλατείες. Ότι πολίτης ελεύθερος είναι αυτός που μπορεί πάντοτε να συναποφασίζει, όχι μόνο για να λύσει τα προβλήματά του, αλλά για να ακούσει και ν’ ακουστεί, να δοκιμαστεί και τέλος, να γίνει καλύτερος άνθρωπος!

Σηµειώσεις
[1] Προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, η αρχή της πλειοψηφίας, ή αλλιώς η δικτατορία της πλειοψηφίας, µπορεί να καταστήσει ένα πολίτευµα δηµοκρατικό. Με βάση τον Γάλλο φιλόσοφο Αλέξις Ντε Τοκβίλ, κάτι τέτοιο αποτελεί εξίσου µια µορφή τυραννίας. Διότι δεν θα πρέπει να βλέπουμε την κοινωνία σαν µια µάζα ανθρώπων, αλλά, σαν ένα σύνολο διαφορετικών πολιτών που ο καθένας ξεχωριστά έχει το δικαίωµα να αυτο-προδιορίζεται όπως επιθυµεί. Η δηµοκρατία γεννιέται όταν όλοι οι πολίτες συνευρίσκονται µε σκοπό να ενώσουν τις φωνές  τους, τη διαφορετικότητά τους, προκειµένου να συνθέσουν από κοινού, να δηµιουργήσουν και να προσφέρουν κάτι καινούριο.

Η δηµοκρατία προυποθέτει  και δηµοκρατικούς πολίτες, έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, εννοώντας πως δεν είναι δυνατόν, αν µέσα σ΄ ένα σύνολο ανθρώπων, η πλειοψηφία ταχθεί π.χ. υπέρ της ποινής του θανάτου (όπως γίνεται στην Βρετανία) να επικροτούµε  κι εµείς την απόφαση αυτήν, µόνο και µόνο λόγω της αρχής της πλειοψηφίας, κάτι που σηµαίνει ότι εµείς ντετερµινιστικά θα πρέπει να  δεχτούµε τη δηµιουργία ενός εκτρώµατος. Θα δικαιώναµε εµείς την απόφαση της Αµερικανικής κοινωνίας να βοµβαρδίσει το Ιράν σκοτώνοντας εκατοµµύρια ανθρώπους; Θα θεωρούσαµε την κοινωνία της Γερµανίας δηµοκρατική αν σε δηµοψήφισµα αποφάσιζε τον οικονοµικό αποκλεισµό της Ελλάδας; Έτσι λοιπόν, η άµεση δηµοκρατία δεν  είναι ένας αυτοσκοπός, αλλά ένα µέσο προκειµένου να βαδίσουµε προς το ιδεατό, την συλλογική αλλά καιατοµική αυτονοµία. Η αυτονοµία γεννιέται όταν εµείς  µπορούµε ν’ αµφισβητούµε τις κυρίαρχες  αξίες και δεν υιοθετούµε εξωκοινωνικές δοξασίες αναφορικά µε τις  απαντήσεις που δίνουµε κατά τη  διαδικασία διαύγασης των ερωτηµάτων που  θέτουµε. Οποιαδήποτε τυφλή προσαρμογή είναιετερονομία. Διότι δεν δίνει στο άτοµο την ικανότητα να κριτικάρει αυτό που του έχει δοθεί γιατί, νοµοτελειακά  πιστεύει ότι αυτό είναι το πρέπον και το ορθό (ετερόνοµη ταύτιση).

[2]Το συγκεκριµένο απόσπασµα της συνέντευξής του θα έπρεπε να µας απασχολεί, αρκετά περισσότερα από τους χονδροειδής λαϊκισµούς της Μέρκελ περί «τεµπέληδων Ελλήνων» και «σκληρά εργαζόµενων βορειοευρωπαίων». Το να αποδεχόµαστε ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας αποτελεί πρόβληµα, είναι κάτι που αποκαλύπτει τα εξωφρενικά επίπεδα κοµφορµισµού που µαστίζουν τις Δυτικές κοινωνίες.

 

ΠΗΓΗ: http://eagainst.com/articles/abstain/

Αν προσέξεις τι ψηφίζεις…

 Απόψεις  Comments Off on Αν προσέξεις τι ψηφίζεις…
Apr 112012
 

Αν δεν πας να ψηφίσεις κερδίζουν, αν ρίξεις λευκό κερδίζουν, αν ρίξεις άκυρο κερδίζουν… αν, όμως, προσέξεις τι ψηφίζεις μπορεί και να αλλάξουν όλα…

 

Αν προσέξεις τι ψηφίζεις

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 9-12/4

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 9-12/4
Apr 072012
 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΛΟΓΟΤΥΠΟΚαλούμε όλους τους πολίτες της Δράμας να στηρίξουν και να στελεχώσουν την προσπάθεια του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης γιατί πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη πράξη που αποδεικνύεται από το βαθμό συμμετοχής όλων μας.

Οι πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση μπορούν να προσέρχονται στην Γραμματεία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ.) και τις ώρες λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου (σύμφωνα με το πρόγραμμα εβδομάδας) ή να τηλεφωνούν στο 6984286106 ή στο 2521777038 για να κλείνουν ραντεβού.

 

Πρόγραμμα εβδομάδας 9-12 Απριλίου στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης

Τρίτη 10/4: 10:30-11:30π.μ. παιδίατρος, 5-6μ.μ. ορθοπεδικός, 6-7μ.μ. ψυχολόγος, 6-7μ.μ. γενικός ιατρός

 

Παράλληλα, το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης συνεργάζεται με εξωτερικούς ιατρούς και εργαστήρια (π.χ. καρδιολόγους, ακτινολόγους, πυρηνικούς, οφθαλμίατρους, οδοντίατρους, μικροβιολόγους) για τη δωρεάν, και πάλι, πρόσβαση από τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας.

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2

Η επιστολή ενός συμπολίτη μας στον “Πρόεδρο” της Ελληνικής Δημοκρατίας

 Απόψεις  Comments Off on Η επιστολή ενός συμπολίτη μας στον “Πρόεδρο” της Ελληνικής Δημοκρατίας
Apr 062012
 

Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;

Αν είχα τη δύναμη θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.
Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της. Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο… δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα
αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής: «Δε μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες. Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή, κάτι σαν Μνημόνιο 2, το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα. Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο: «Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει». Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του: «Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία». Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2. Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο: «Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα». Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς. Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ. Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών». Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως —- (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα). Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού. Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας. Και το συμπέρασμα ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν. Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν….
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δεν θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα ‘πρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε – ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας — στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον: «Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό». Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη; Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας….

Χρήστος Μαγγούτας

Τα επικοινωνιακά καθρεφτάκια, το “πάρτι” στη ΔΕΗ και οι χαζοχαρούμενοι ιθαγενείς

 Απόψεις  Comments Off on Τα επικοινωνιακά καθρεφτάκια, το “πάρτι” στη ΔΕΗ και οι χαζοχαρούμενοι ιθαγενείς
Apr 042012
 
ΑΠΟΨΗ του Σεραφείμ Π. Κοτρώτσου
Οι αποκαλύψεις σχετικά με τα προνόμια και το “φαγοπότι” στο σωματείο της ΔΕΗ δεν αποτέλεσαν κεραυνό εν αιθρία. Το πόρισμα του ΣΔΟΕ αποτελεί, ουσιαστικά, επανάληψη του προ μηνών πορίσματος του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή που είχε τύχει και τότε μεγάλης τηλεοπτικής προβολής.

Είναι προφανές πως η αναμόχλευση του θέματος, παραμονές εκλογών, κι ενώ επίκεινται μέτρα που ισοπεδώνουν κάθε εργασιακό δικαίωμα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, δεν είναι τυχαία. Δεν είναι, δηλαδή, τυχαίο ότι, την ώρα που οι πολίτες εξαθλιώνονται,…

την ώρα που κάποιοι αυτοκτονούν, την ώρα που οι επιχειρήσεις κλείνουν και χιλιάδες άνθρωποι μένουν χωρίς δουλειά, τα μέσα ενημέρωσης εστιάζουν στο μεταναστευτικό (αναμφισβήτητα μεγάλο θέμα αλλά να μονοπωλεί την επικαιρότητα επί δύο εβδομάδες;) και στα “πάρτι” των συνδικαλιστών της ΔΕΗ.
Κάποιοι δεν αποκλείουν, και ίσως έχουν δίκιο, όλα αυτά να συνδυάζονται και με όσα έπονται περί την απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας, όπου η ΔΕΗ…πρέπει να απαξιωθεί και να συρρικνωθεί προς όφελος εγχώριων και αλλοδαπών (μεταξύ αυτών και γερμανικών) επιχειρηματικών συμφερόντων.
Από την πρώτη αποκάλυψη Ρακιντζή, όμως, μέχρι το πόρισμα του ΣΔΟΕ, ας μας πει κάποιος γιατί δεν μεσολάβησε κάποια έρευνα για τις διόικήσεις της ΔΕΗ και τους πολιτικούς προϊσταμένους υπουργούς που ανέχθηκαν ή και υπέθαλψαν τις ατασθαλίες;
Τα προνόμια και οι επιχορηγήσεις στο σωματείο της ΔΕΗ έφεραν τις υπογραφές διοικητών της ΔΕΗ και αρμοδίων υπουργών. Μόνο ο Φωτόπουλος ή ο Ρίζος Ρίζος είναι υπεύθυνοι;
Αλλά από τα το γνωστό φιλομνημονιακό τηλεοπτικό μπλοκ (αφ)ενημέρωσης δεν θα ακούσετε ποτέ γι  αυτή την (σημαντικότερη όλων) πλευρά του προβλήματος. Διότι έχουν πεισθεί ότι οι πολίτες είναι ιθαγενείς και αστραποβολούν χαζοχαρούμενοι και έκπληκτοι από τα επικοινωνιακά καθρεφτάκια που τους προσφέρονται κάθε βράδυ στις 8…

ΠΗΓΗ: http://www.anatropi2020.gr/2012/04/blog-post_3065.html#more

Δεν μπορώ να ψάχνω για φαγητό στα σκουπίδια, γι αυτό αποφάσισα να βάλω τέλος στη ζωή μου

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Δεν μπορώ να ψάχνω για φαγητό στα σκουπίδια, γι αυτό αποφάσισα να βάλω τέλος στη ζωή μου
Apr 042012
 

Ένα τραγικό και πρωτοφανές περιστατικό σημειώθηκε λίγα λεπτά πριν τις 9 σήμερα το πρωί, στην πλατεία Συντάγματος.

Ένας άνδρας, 77 ετών, έβαλε τέλος στη ζωή του, με μία σφαίρα στο κεφάλι.

Ο αυτόχειρας κατέβηκε τα σκαλάκια που οδηγούν στην πλατεία και κατευθύνθηκε στον χώρο που βρίσκεται πριν την έξοδο του μετρό και τράβηξε την σκανδάλη. Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος.

Στο σημείο έχουν σπεύσει άνδρες της ΕΚΑΒ και της Αστυνομίας, ενώ ασθενοφόρο έχει φτάσει για να παραλάβει τη σωρό του.

Ανδρες της αστυνομίας έψαξαν τις τσέπες του άνδρα, για να εξακριβώσουν την ταυτότητά του.

Δύο αυτόπτες μάρτυρες που κάθονταν σε κοντινό παγκάκι εκείνη τη στιγμή, έχουν ήδη οδηγηθεί στην Ασφάλεια για κατάθεση.

Η Αστυνομία συνεχίζει να ερευνά τα αίτια που τον οδήγησαν στο απονενοημένο διάβημα, πάντως σύμφωνα με πληροφορίες, βρέθηκε σημείωμα στις τσέπες του, το οποίο έγραφε: “Είμαι συνταξιούχος. Δεν μπορώ να ζω σε αυτές τις συνθήκες. Δεν μπορώ να ψάχνω για φαγητό στα σκουπίδια. Γι αυτό αποφάσισα να βάλω τέλος στη ζωή μου”.

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 2-6/4

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 2-6/4
Apr 012012
 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΛΟΓΟΤΥΠΟΚαλούμε όλους τους πολίτες της Δράμας να στηρίξουν και να στελεχώσουν την προσπάθεια του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης γιατί πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη πράξη που αποδεικνύεται από το βαθμό συμμετοχής όλων μας.

Οι πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση μπορούν να προσέρχονται στην Γραμματεία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ.) και τις ώρες λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου (σύμφωνα με το πρόγραμμα εβδομάδας) ή να τηλεφωνούν στο 6984286106 για να κλείνουν ραντεβού.

 

Πρόγραμμα εβδομάδας 2-6 Απριλίου στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης

Δευτέρα 2/4: 5-7μ.μ. παθολόγος

Τρίτη 3/4: 10-11π.μ. παιδίατρος, 5-7μ.μ. γενικός ιατρός

Τετάρτη 4/4: 6-8μ.μ. φαρμακοποιός

Πέμπτη 5/4: 11-12π.μ. παιδίατρος, 5-7μ.μ. παθολόγος

Παρασκευή 6/4: 6-8μ.μ. παθολόγος, 6-8μ.μ. κοινωνική λειτουργός

 

Παράλληλα, το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης συνεργάζεται με εξωτερικούς ιατρούς και εργαστήρια (π.χ. καρδιολόγους, ακτινολόγους, πυρηνικούς, οφθαλμίατρους, οδοντίατρους, μικροβιολόγους) για τη δωρεάν, και πάλι, πρόσβαση από τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας.

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2

Ρεπορτάζ της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης καταρρίπτει τον μύθο ότι η Γερμανία πληρώνει την κρίση

 Video, Απόψεις, Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Ρεπορτάζ της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης καταρρίπτει τον μύθο ότι η Γερμανία πληρώνει την κρίση
Mar 282012
 

Ρεπορτάζ της Γερμανικής κρατικής τηλεόρασης καταρρίπτει τον μύθο ότι η Γερμανία πληρώνει την κρίση. Τουναντίον αποκαλύπτεται ότι η Γερμανία έχει επωφεληθεί από την κρίση στην Ελλάδα, εξαιτίας της πτώσης του ευρώ και της επακόλουθης εισροής χρημάτων στη Γερμανία. Το ρεπορτάζ προτείνει την εφαρμογή ενός σχεδίου Μάρσαλ για την Ελλάδα, σε αντιστοιχία με αυτό που είχε εφαρμοστεί στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και είχε βοηθήσει τη Γερμανία να σταθεί στα πόδια της.

Κατάληψη και πορεία μαθητών για δωρεάν μεταφορά στη Δράμα

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Κατάληψη και πορεία μαθητών για δωρεάν μεταφορά στη Δράμα
Mar 282012
 

Κατάληψη στο 2ο ΕΠΑΛ Δράμας πραγματοποίησαν την Τρίτη, 27 Μαρτίου οι μαθητές οι οποίοι διεκδικούν δωρεάν μεταφορά.

Οι μαθητές, πολλοί εκ των οποίων μένουν σε περιοχές εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος της Δράμας, διεκδικούν την δωρεάν μεταφορά τους στο σχολείο. Οι μαθητές συγκεντρώθηκαν και πραγματοποιήσαν πορεία σε κεντρικούς δρόμους της πόλης και κατέληξαν σε συμβολικό αποκλεισμό των ΚΤΕΛ.

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr/content/drama-katalipsi-kai-poreia-mathiton-gia-dorean-metafora

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: Γιαουρτοκαταπέλτης βρέθηκε στην πλατεία Εξαρχείων!

 Πολιτικό χιούμορ  Comments Off on ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: Γιαουρτοκαταπέλτης βρέθηκε στην πλατεία Εξαρχείων!
Mar 252012
 

ΓιαουρτοκαταπέλτηςΜια πολεμική πολιορκητική μηχανή με βεληνεκές που μπορεί να στείλει ένα γιαούρτι από σημείο εκτός της απαγορευμένης ζώνης, κατευθείαν πάνω στην εξέδρα των επισήμων, ανακαλύφθηκε παραμονές της κρίσιμης παρέλασης.

Καταιγίδα γιαουρτιών με τη βοήθεια ρωμαϊκού καταπέλτη, ετοίμαζαν για την ημέρα της παρέλασης, οι γνωστοί-άγνωστοι, που όπως φαίνεται θέλησαν με αυτόν τον τρόπο να ξεπεράσουν από αέρος, τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και τον έλεγχο στα σημεία προσέγγισης της παρέλασης.
Μονάδες της αστυνομίας, ύστερα από πληροφορίες, που κατά πάσα πιθανότητα προέρχονταν από αντίπαλη ομάδα που ήθελε να προωθήσει τη διαμαρτυρία με νεράντζια, ανακάλυψαν ένα καταπέλτη έτοιμο για χρήση, κρυμμένο μέσα στους θάμνους της πλατείας.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι σε έλεγχο που έγινε στην ευρύτερη περιοχή, διαπιστώθηκε ότι λίγα μέτρα πιο δίπλα, βρίσκονταν κρυμμένα 30 γιαούρτια χαμηλών λιπαρών. Μέσα στα γιαούρτια, βρίσκοταν τοποθετημένες ασύρματες μικροκάμερες, ώστε να καταγράψουν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τις αντιδράσεις των επισήμων καθώς θα έβλεπαν τον κεσέ να πλησιάζει,  προκειμένου να ανέβουν μετά στο youtube.

Η 25η Μαρτίου: χθες και σήμερα

 Δελτία Τύπου  Comments Off on Η 25η Μαρτίου: χθες και σήμερα
Mar 242012
 

25η Μαρτίου-αφίσαΤην 25η Μαρτίου του 1821 ξεκίνησε η επανάσταση του ελληνικού λαού, ο αγώνας του ενάντια στην φτώχεια, την εξαθλίωση και την ανελευθερία που βίωνε στα πλαίσια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με τον αγώνα αυτό διεκδικούσε ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρεπή ζωή. Ο αγώνας αυτός πέρα από εθνικοαπελευθερωτικός ήταν και κοινωνικός-ταξικός, καθώς στρεφόταν ενάντια και στον τούρκικο ζυγό αλλά και στον Έλληνα προεστό -τοπικό εκπρόσωπο της κεντρικής εξουσίας- που εισέπραττε τους δυσβάσταχτους φόρους, τα περίφημα χαράτσια, όρος που ξαναήρθε στην επικαιρότητα τελευταία με το χαράτσι της ΔΕΗ.

Ας δούμε και τη σημερινή ιστορική πραγματικότητα:

Το κυρίαρχο πολιτικό προσωπικό της χώρας, τα κόμματα με τα οποία αυτό εκφράζεται (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), υποτελή και ξεπουλημένα στα διεθνή συμφέροντα, έχουν ψηφίσει και εφαρμόσει όλα τα μέτρα της Τρόικας και του ΔΝΤ ρίχνοντας ραγδαία το βιοτικό επίπεδο του λαού. Μέχρι τώρα έχουν ψηφιστεί μέτρα που έφεραν:

  • Κατακόρυφη μείωση μισθών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μείωση συντάξεων
  • Μείωση του επιδόματος ανεργίας από 450 στα 359 ευρώ!
  • Χιλιάδες απολύσεις και κλείσιμο μικρομεσαίων επιχειρήσεων
  • Δραματική αύξηση της ανεργίας
  • Κατάργηση επιδομάτων και επιβολή νέων φόρων
  • Κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων και γενικότερη υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας
  • Αύξηση των αστέγων στις μεγάλες πόλεις

Επίσης ξεπουλούν σε ξένες εταιρείες-μεγαλοκαρχαρίες: λιμάνια, ΟΣΕ, αεροδρόμια, μέσα μαζικής μεταφοράς και γενικά  πλουτοπαραγωγικές πηγές, ενέργεια, γη, δίκτυα, δημόσιες επιχειρήσεις.

Καταλύουν εν μια νυκτί εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες (συλλογικές συμβάσεις εργασίας, ασφάλιση, περίθαλψη κλπ)

Καταλύουν ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα ποινικοποιώντας το δικαίωμα στη διαδήλωση και την απεργία (κρατική καταστολή και τρομοκρατία)

Σε ένα τέτοιο σκηνικό που ήδη έχουν εξαγγείλει ότι έρχεται νέο πακέτο μέτρων τον Ιούνη, η εθνική επέτειος δεν μπορεί να είναι μια γιορτινή παρέλαση όπου η πολιτική ηγεσία θα βγάζει πανηγυρικούς λόγους σωτηρίας της χώρας από τη χρεοκοπία (!). Αλλά είναι επιτακτική ανάγκη αυτή η δημόσια εκδήλωση, όπως έγινε και με την 28η Οκτώβρη, να πάρει χαρακτήρα διαμαρτυρίας και αντίστασης στην οικονομική και κοινωνική ερήμωση που μας επιβάλλουν.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο και άνεργο να αγωνιστούμε και να οργανώσουμε ένα κίνημα αντίστασης και ανατροπής όλων των βάρβαρων μέτρων της τρόικας του ΔΝΤ του σάπιου πολιτικού συστήματος.

Να ανατραπούν τα μέτρα, τα νομοσχέδια και τα μνημόνια που έχουν ψηφιστεί!

Να φύγουν ΔΝΤ μνημόνιο και τρόικα!

Να διεκδικήσουμε και κερδίσουμε πάλι το δικαίωμά μας στη ζωή τη δουλειά την παιδεία την υγεία τη δημοκρατία!

Να στείλουμε μήνυμα ελπίδας και αγώνα σε όλους τους  λαούς, γιατί  η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική, είναι παγκόσμια. Και είναι μια κρίση του συστήματος που δεν την έχουν δημιουργήσει οι λαοί αλλά καλούνται από τους ισχυρούς της γης να την πληρώσουν.

 

Συνέλευση Πολιτών Δράμας

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 26-30/3

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης: πρόγραμμα εβδομάδας 26-30/3
Mar 242012
 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΛΟΓΟΤΥΠΟΚαλούμε όλους τους πολίτες της Δράμας να στηρίξουν και να στελεχώσουν την προσπάθεια του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης γιατί πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη πράξη που αποδεικνύεται από το βαθμό συμμετοχής όλων μας.

Οι πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση μπορούν να προσέρχονται στην Γραμματεία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ.) και τις ώρες λειτουργίας του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου (σύμφωνα με το πρόγραμμα εβδομάδας) ή να τηλεφωνούν στο 6984286106 για να κλείνουν ραντεβού.

 

Πρόγραμμα εβδομάδας 26-30 Μαρτίου στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης

Τρίτη 27/3: 5-7μ.μ. παθολόγος

Τετάρτη 28/3: 6-7μ.μ. ουρολόγος (δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα)

Πέμπτη 29/3: 11-12π.μ. παιδίατρος, 5-7μ.μ. παθολόγος

Παράλληλα, το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης συνεργάζεται με εξωτερικούς ιατρούς και εργαστήρια (π.χ. καρδιολόγους, ακτινολόγους, πυρηνικούς, οφθαλμίατρους, οδοντίατρους, μικροβιολόγους) για τη δωρεάν, και πάλι, πρόσβαση από τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας.

Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2

Παρελάσεις: Αν το ’21 υπήρχε Mega

 Πολιτικό χιούμορ  Comments Off on Παρελάσεις: Αν το ’21 υπήρχε Mega
Mar 212012
 

Από Α.Ρ.Σ.Ι.
«Ξετσουτσούρουσαν» τα ΝΤΟΠΕΡΜΑΝ των βραδινών δελτίων, ΒΡΙΖΟΝΤΑΣ και ΑΠΕΙΛΩΝΤΑΣ όποιον … «τολμήσει» να διαμαρτυρηθεί ενάντια στους «επίσημους» εκπροσώπους του αισχρού οικονομικοπολιτικού κατεστημένου κατά τη διάρκεια των παρελάσεων της 25ης Μαρτίου.

Πρωτοπόρο στην ΑΙΣΧΡΟΤΗΤΑ φυσικά για άλλη μια φορά το MEGA … Εκτός από τις γνωστές ΑΡΛΟΥΜΠΕΣ προέλευσης Βενιζέλου, Σαμαρά και Παπαδήμ(ι)ου -για την ανάγκη να «εορτάσουμε» όλοι «ενωμένοι και αγαπημένοι», αγωνιστές και υποταγμένοι, θύματα και θύτες, αξιοπρεπείς και ξενόδουλοι, έντιμοι και λαμόγια, λαός και Κολωνάκι, κλπ- έφτασαν χθες στο σημείο να απαιτήσουν … ΑΥΣΤΗΡΕΣ ΠΟΙΝΕΣ για τους πολίτες της Ρόδου (!!!) που είχαν αναγκάσει πριν λίγες μέρες τους «επίσημους» πολιτικάντηδες να φύγουν από την εξέδρα της παρέλασης τρέχοντας …

Το μαύρο, ελεεινό και τρισάθλιο μέτωπο κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ – ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, μαζί με τους ΠΑΠΑΓΑΛΟΥΣ και τα ΝΤΟΠΕΡΜΑΝ των καθεστωτικών ΜΜΕ έχουν ξεπεράσει κάθε όριο γκαιμπελισμού. Απίστευτα ψέματα, τρομοκρατία, συκοφάντηση και αποσιώπηση κάθε λαϊκής κινητοποίησης, χυδαία επίθεση ενάντια σε κάθε αντίθετη φωνή …

Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε … MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πόυμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) :…

Τρέμη. «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης. «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες-καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».

Τσίμας. «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής. «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη. «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).

Κολοκοτρώνης. «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη. «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα ; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;»

Κολοκοτρώνης. (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης. «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης. (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη. «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης. (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής. «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές … φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας. «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;»

Κολοκοτρώνης. (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης. «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.»

Τρέμη. «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;»

Κολοκοτρώνης. (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη. «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή.»

Weinberg: Οι Ευρωπαίοι σκοπίμως καθυστέρησαν την αναδιάρθρωση στην Ελλάδα

 Απόψεις  Comments Off on Weinberg: Οι Ευρωπαίοι σκοπίμως καθυστέρησαν την αναδιάρθρωση στην Ελλάδα
Mar 202012
 

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επέδειξαν «ηθική παρακμή» με το να καθυστερήσουν τη συμφωνία για το κούρεμα του ελληνικού χρέους προκειμένου να περιορίσουν την επίδραση στις τράπεζες της περιοχής, σύμφωνα με τον ιδρυτή και οικονομολόγο της High Frequency Economics, Carl Weinberg.
Σε report του το Μάρτιο για την παγκόσμια οικονομία, ο Weinberg επισημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες σκοπίμως καθυστέρησαν την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, εις βάρος της οικονομίας της, προκειμένου να δώσουν στις τράπεζες περισσότερο χρόνο για να προετοιμαστούν από το πλήγμα που θα υφίσταντο οι συμμετοχές τους σε ομόλογα. «Γιατί δεν είχε επιτραπεί στην Ελλάδα να αναδιαρθρώσει το χρέος της πριν από δύο χρόνια, προτού η οικονομία της συρρικνωθεί 15% και προτού υποχρεωθεί να επιβάλει haircut στους ιδιώτες πιστωτές, αποσταθεροποιώντας την κυβέρνηση και την κοινωνία, ενεργοποιώντας παρανόμως τις CACs και προκαλώντας την ενεργοποίηση των CDS», ρωτά στο report του. «Διότι θα ήταν άβολο για τις τράπεζες, για αυτό», πρόσθεσε.
Ο Weinberg πρόσθεσε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποχρέωσαν την Ελλάδα να επιβάλει αυστηρά μέτρα λιτότητας προκειμένου να δώσει χρόνο στις τράπεζες για να διαχειριστούν το χρέος.
«Οι πολιτικοί προτίμησαν να βάλουν σε ασφυκτικό κλοιό μερικά εκατομμύρια Ελλήνων πολιτών από το να ζητήσουν από τις τράπεζες να δεχθούν ζημιές στα ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους, πριν να έχουν το χρόνο να προετοιμαστούν κατάλληλα».
Μάλιστα, ως αντιπρόσωπος των πιστωτών στο κύμα αναδιαρθρώσεων του κρατικού χρέους Λατινοαμερικανών χωρών στη δεκαετία του ’80, ο Weinberg δήλωσε στο CNBC.com ότι αυτές οι συμφωνίες αποδεικνύουν πως εάν διεξαχθούν σωστά, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ούτε θα προκαλούσε την ενεργοποίηση των CDS ούτε θα αποσταθεροποιούσε την οικονομία της και την κυβέρνηση.
Πρόσθεσε ακόμη ότι η Ελλάδα έχει περισσότερο ανάγκη από επενδύσεις για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα παρά από «έξυπνη» αναδιάρθρωση.

Πηγή: www.capital.gr

Ελλάδα: Ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στην Ευρώπη

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Ελλάδα: Ο μεγαλύτερος εισαγωγέας όπλων στην Ευρώπη
Mar 202012
 

Το παγκόσμιο εμπόριο όπλων εξακολουθεί να ανθεί σύμφωνα με τη νεότερη έκθεση του Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη στη Στοκχόλμη SIPRI που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Όπως προκύπτει από τη νέα έκθεση, τα τελευταία πέντε χρόνια η ποσότητα των παγκόσμιων πωλήσεων όπλων αυξήθηκε κατά 24 % σε σύγκριση με την 5ετία 2002-2006. Στους δυο μεγαλύτερους εξαγωγείς, τις ΗΠΑ (30%) και τη Ρωσία (24%), αναλογούν σχεδόν οι μισές πωλήσεις. Ακολουθεί η Γερμανία με 9 % μερίδιο αγοράς, με κύρια εξαγωγικά προϊόντα υποβρύχια και φρεγάτες, και με κυριότερους πελάτες την Ελλάδα (13%), τη Νότια Κορέα (10%) και τη Νότια Αφρική (8%). Στην τέταρτη θέση των μεγαλύτερων εξαγωγέων βρίσκεται η Γαλλία με 8% (η Ελλάδα δεύτερος καλύτερος πελάτης της με 10%) και στην πέμπτη θέση η Βρετανία με 4%.

Όσον αφορά ειδικότερα την Ευρώπη και την Ελλάδα. Οι εισαγωγές συμβατικών οπλικών συστημάτων στις χώρες της Ευρώπης αυξήθηκαν κατά 13 % μεταξύ 2007 και 2011 σε σχέση με την προηγούμενη πενταετία. Το 80 % των ευρωπαϊκών εισαγωγών προέρχεται μάλιστα από τις χώρες της δυτικής Ευρώπης. Την τελευταία 5ετία η Ελλάδα ήταν ο μεγαλύτερος εισαγωγέας στην περιοχή και, μαζί με τη Μ. Βρετανία και τη Νορβηγία, είναι οι μοναδικές ευρωπαϊκές χώρες που συγκαταλέγονται στους 20 μεγαλύτερους εισαγωγείς παγκοσμίως.

Μείωση εισαγωγών στην Ελλάδα

Ειδικά για την Ελλάδα το SIPRI αναφέρει ότι οι εισαγωγές οπλικών συστημάτων μειώθηκαν κατά 18 % μεταξύ 2002-2006 και 2007-2011. Την τελευταία πενταετία η Ελλάδα βρίσκεται στη δέκατη θέση της σχετικής κατάταξης των χωρών με τις μεγαλύτερες εισαγωγές όπλων ενώ την προηγούμενη πενταετία βρισκόταν ακόμη στην τέταρτη θέση. Το 2011 η Ελλάδα δεν προχώρησε σε νέες παραγγελίες οπλικών συστημάτων, ωστόσο παρέλαβε το δεύτερο από τα συνολικά τέσσερα βρετανικά Super Vita, όπως επίσης και παρόμοια συστήματα από την Ιταλία και την Ολλανδία. Επίσης η Ελλάδα παρέλαβε το πρώτο από τα συνολικά 20 γαλλικά ελικόπτερα ΝΗ-90 ενώ εκκρεμεί η παραγγελία των 5 γερμανικών υποβρυχίων τύπου 214.

Ιδιαίτερα εμφανής είναι η άνοδος της Κίνας ως εξαγωγέας οπλικών συστημάτων. Κύριος αγοραστής είναι το Πακιστάν που προμηθεύεται κυρίως πλοία και μαχητικά αεροσκάφη. Η Ινδία εμφανίζεται ως ο κυριότερος εισαγωγέας όπλων σε παγκόσμιο επίπεδο με ποσοστό 10%. Οι κύριοι προμηθευτές της, πέραν της Ρωσίας από την οποία προήλθε το 80% των όπλων που αγόρασε, ήταν η Βρετανία και το Ισραήλ. Βασικός λόγος είναι η διαμάχη με το Πακιστάν, οι εσωτερικές ταραχές και ο αγώνας κατά της τρομοκρατίας. Στη λίστα των μεγαλύτερων εισαγωγέων ακολουθούν Νότια Κορέα, Πακιστάν, Κίνα και Σιγκαπούρη.

ΠΗΓΗ: http://www.alterthess.gr/content/ellada-o-megalyteros-eisagogeas-oplon-stin-eyropi με πληροφορίες από το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας για την Ειρήνη της Στοκχόλμης (Sipri.org), μπορείτε να δείτε την πλήρη έκθεση εδώ

Εισβολή ενόπλου στην εφορία Αγ. Παρασκευής

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Εισβολή ενόπλου στην εφορία Αγ. Παρασκευής
Mar 192012
 

Τους λόγους που οδήγησαν τον 70χρονο άνδρα, να εισβάλει σήμερα το πρωί στη ΔΟΥ Αγίας Παρασκευής με μια καραμπίνα στο χέρι, προσπαθούν να μάθουν οι αστυνομικοί της Ασφάλειας μετά τη σύλληψή του.

Ο ηλικιωμένος βρίσκεται σε κατάσταση αμόκ και οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν στους αστυνομικούς ότι ανεβοκατέβαινε με την καραμπίνα στο χέρι τους ορόφους, φωνάζοντας, απειλώντας και αναζητώντας κάποια έγγραφα. Πληροφορίες λένε ότι φώναζε στους πολίτες να μην πληρώνουν τα χαράτσια και απειλούσε ότι δεν θα αφήσει κανέναν να του πάρει το σπίτι…

Όλα ξεκίνησαν λίγα λεπτά μετά τις 11 το πρωί. Ο 70χρονος άνδρας μπήκε στο κτήριο της Εφορίας Αγίας Παρασκευής που βρίσκεται στην οδό Γούναρη 38Α και σε έξαλλη κατάσταση ανεβοκατέβαινε τους ορόφους φωνάζοντας και ζητώντας κάποια έγγραφα.

Ενώ βρισκόταν στον 4ο όροφο, βγάζει μια κυνηγετική καραμπίνα, σηκώνει την κάνη και πυροβολεί στα τυφλά. Μέσα στα γραφεία επικράτησε πανικός. Υπάλληλοι και πολίτες άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι για να σωθούν, άλλοι βγήκαν έξω τρέχοντας και άλλοι ανέβηκαν φοβισμένοι στην ταράτσα του κτηρίου.

Ο ηλικιωμένος, έδειχνε να βρίσκεται εκτός εαυτού και ελέγχου… Και όλα αυτά την ίδια ώρα που ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις έσπευσαν στο σημείο και έζωσαν την περιοχή. Άνδρες των ειδικών δυνάμεων που έφθασαν στο κτήριο, ανέβηκαν στον 4ο όροφο και προσπάθησαν να πλησιάσουν τον 70χρονο οπλοφόρο. Λίγα λεπτά αργότερα, κατάφεραν να του κερδίσουν την εμπιστοσύνη, να πάρουν την καραμπίνα και να τον συλλάβουν.

«Το γεγονός ότι πήγε στην εφορία με την καραμπίνα και πυροβόλησε τέσσερις ή πέντε φορές, δείχνει ότι πήγε αποφασισμένος να προκαλέσει επεισόδιο» τονίζει στο protothema.gr αξιωματικός της Ασφάλειας και προσθέτει: «Προσπαθούμε να δούμε τι ακριβώς ήθελε. Όμως, αυτή τη στιγμή δεν είναι σε θέση να δώσει εξηγήσεις για όλα όσα συνέβησαν σήμερα το πρωί στο κτήριο της εφορίας».

Αξίζει να τονιστεί πως είναι το δεύτερο συμβάν μέσα σε 15 ημέρες πολίτη που παίρνει την καραμπίνα και πυροβολεί αδιάκριτα.

Οι αστυνομικοί δείχνουν ιδιαίτερα προβληματισμένοι μετά και το δεύτερο συμβάν, ωστόσο είναι ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι ούτε στην περίπτωση της Κομοτηνής ούτε και στην περίπτωση της Αγίας Παρασκευής υπήρξαν θύματα.

Πηγή: http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=184207

Mar 192012
 

H Collectivo Prezzemollo, συλλογικότητα φοιτητών, ερευνητών και εργαζόμενων του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας (EUI), έγινε ευρέως γνωστή διεθνώς τον περασμένο Νοέμβριο, από τη δυναμική της διαμαρτυρία στην εναρκτήρια εκδήλωση του ακαδημαϊκού έτους, με ομιλητή τον Χέρβαν βαν Ρομπέι. Αυτές τις μέρες τους συναντάμε ξανά, ως PIIGS αυτήν τη φορά, απέναντι στον Βόλφγκαγκ Σόιμπλε και τη διάλεξή του στο Eυρωπαϊκό Πανεπιστήμιο με θέμα: «Οι οικονομικές και θεσμικές προοπτικές της Ευρώπης» στις 7 Μαρτίου. Δεκάδες μέλη της κολεκτίβας φόρεσαν μάσκες γουρουνιών και μπλουζάκια που δήλωναν την αλληλεγγύη τους προς τις χώρες «PIIGS» (Portugal, Ireland, Italy, Greece, Spain), φώναξαν συνθήματα και τραγούδησαν, διαμαρτυρόμενοι έτσι για τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας που διαλύει, μέρα με τη μέρα, την Ευρώπη και τους πολίτες της. Στις αφίσες που τοιχοκολλήθηκαν στο κτίριο του Πανεπιστημίου, καθώς και στο κείμενο που δημοσιεύουμε στη συνέχεια, η Collectivo Prezzemolo απορρίπτει τη λογική του μονοδρόμου, διεκδικώντας τίποτα λιγότερο από κοινωνική ισότητα, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και δημοκρατία· τίποτα λιγότερο απ’ το δικαίωμα στο μέλλον.

“Ως ερευνητές και εργαζόμενοι στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, ένα καθόλα ευρωπαϊκό ίδρυμα, δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί μπροστά στη παρουσία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ενός από τους αρχιτέκτονες της κοινωνικής σφαγής που βρίσκεται σε εξέλιξη, καταστρέφοντας τις ζωές εκατομυρίων ευρωπαίων πολιτών. Πώς είναι δυνατόν να ακούμε τον Σόιμπλε να μας μιλάει για την Ευρώπη και τις «προοπτικές» της, την ώρα που, πίσω απ’ τη φιλοευρωπαϊκή ρητορεία, η πολιτική της λιτότητας διαλύει την ήπειρο και τους λαούς της, σε μια ελεύθερη πτώση που κάνει εμάς τους Ευρωπαίους όλο και πιο φτωχούς, όλο και πιο αδύναμους;

Από το 2008, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κρίση η οποία υπονομεύει ό,τι έχει απομείνει από το κοινωνικό της κράτος κι από το ίδιο μας το μέλλον, ενώ οι αποκαλούμενες «λύσεις» που επιβάλλονται από τα ευρωπαϊκά και διεθνή ιδρύματα και από τις εθνικές κυβερνήσεις κάνουν τα πράγματα όλο και χειρότερα. Βλέποντας και βιώνοντας τις συνέπειες στις ζωές μας, στην καθημερινότητά μας, έχει γίνει πλέον δύσκολο για εμάς τους Ευρωπαίους να διακρίνουμε αν αυτές οφείλονται στην κρίση ή στην πολιτική της λιτότητας.

Ποιος φταίει που οι φίλοι και οι οικογένειές μας χάνουν τις δουλειές τους; Ποιος κόβει τη χρηματοδότηση για έρευνα και γνώση; Ποιος απογυμνώνει τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς από κάθε τι το δημοκρατικό; Φταίει η κρίση ή οι υποτιθέμενες λύσεις;

Ξέρουμε ότι η διάκριση αυτή δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, διότι η κρίση δεν συνιστά φυσικό φαινόμενο, αλλά το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών: η κρίση αυτή είναι κρίση του νεοφιλελευθερισμού, και γι’ αυτό η νεοφιλελεύθερη λιτότητα δεν μπορεί να αποτελεί λύση. Η λιτότητα, στην πραγματικότητα, δεν είναι η λύση για την κρίση, αλλά μια προσπάθεια κάποιων να κερδίσουν από αυτήν: οι ίδιες οι τράπεζες και οι διεθνείς οικονομικές ελίτ που δημιούργησαν την κρίση, τώρα βγάζουν κέρδος από τις ελληνικές και ιρλανδικές «διασώσεις», από τα ιταλικά ομόλογα, από κάθε υποτιθέμενο «πακέτο διάσωσης», που θέτει σε εφαρμογή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Επιπλέον, η κρίση και η λιτότητα παρέχουν ένα καλό πλαίσιο για τη δικαιολόγηση μιας πρωτοφανούς επίθεσης σε ό,τι έχει απομείνει από το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο. Η νεοφιλελεύθερη Δεξιά και οι διεθνείς οικονομικές ελίτ περίμεναν επί δεκαετίες μια τέτοια ευκαιρία: την ευκαιρία να μπορούν να γίνουν κοινωνικά αποδεκτά τέτοιου είδους ακραία αντικοινωνικά μέτρα, τα οποία υπό άλλες συνθήκες θα φαίνονταν σαν όνειρα θερινής νυκτός κάποιων περιθωριακών ιδεοληπτικών. Μέτρα όπως η απαγόρευση του ελλείμματος στα εθνικά Συντάγματα, η κατεδάφιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και η ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, της υγείας και της πρόνοιας.

Θα υποδεχθούμε τον Σόιμπλε με μια ειρηνική και αποφασιστική διαμαρτυρία, κάνοντας ορατή, και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, την αντίθεση και την αντίσταση στη λιτότητα, την οποία εκατομύρια ευρωπαίων πολιτών έχουν εκφράσει τον τελευταίο χρόνο στους δρόμους και στις πλατείες όλης της ηπείρου. Εμείς, ως ερευνητές και εργαζόμενοι στο EUI νιώθουμε την υποχρέωση να καταγγείλουμε αυτό που συμβαίνει και να αξιοποιήσουμε το προνόμιο που έχουμε, καθώς θα βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με έναν από τους σφαγείς της Ευρώπης, ώστε να του πούμε ότι θα θέλανε να του πουν εκατομύρια ευρωπαίοι πολίτες.

Δεν αποδεχόμαστε τον εκβιασμό της λιτότητας: Είμαστε όλοι PIIGS, είμαστε όλοι Πορτογάλοι, Ιρλανδοί, Ιταλοί, Έλληνες, Ισπανοί· είμαστε όλοι αδέρφια κάθε ανθρώπου που χάνει την δουλειά του, το εισόδημα και τα δικαιώματά του εξαιτίας των πολιτικών που καθοδηγούνται όχι από το δημόσιο συμφέρον, αλλά από τα περιθώρια κέρδους και το μεγάλο κεφάλαιο.

Αρνούμαστε το αφήγημα της «ΤΙΝΑ» [There Is No Alternative] και του όλο και πιο ασφυκτικού κλοιού της «ανυπαρξίας εναλλακτικής», και καταγγέλουμε τη νεοφιλελεύθερη πολιτική της λιτότητας, που δεν είναι ουδέτερη, αλλά κοινωνικά, πολιτικά και εθνικά στοχευμένη· διεκδικούμε το δικαίωμα και έχουμε το καθήκον, ως μέλη μιας ακαδημαϊκής κοινότητας κοινωνικών επιστημόνων, να αφοσιωθούμε στη συλλογική επιδίωξη της εξεύρεσης εναλλακτικών δρόμων για ένα μέλλον βασισμένο στην κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία και την ισότητα, καθώς και να συμμετέχουμε στον παγκόσμιο αγώνα ενάντια στον φιλελευθερισμό-ζόμπι που επιδιώκει να κάνει την κρίση, ευκαιρία, προς όφελός του.”

ΠΗΓΗ: http://enthemata.wordpress.com/2012/03/18/prezzemolo/#more-6803

Οι φόροι και τα κόμματα φέραν αυτή την κρίση: τραγούδι από το 1933

 Απόψεις  Comments Off on Οι φόροι και τα κόμματα φέραν αυτή την κρίση: τραγούδι από το 1933
Mar 152012
 

Οι φόροι και τα κόμματα φέραν αυτή την κρίση
που κάνανε τον άνθρωπο να μη μπορεί να ζήσει
Κι όλο τη φτώχια πολεμά για να την αδικήσει
να βγάλει το ψωμάκι του το σπίτι του να ζήσει
Αλλά κι αυτό αδύνατο για να το κονομήσει
και κάθε μέρα βλασθημά την έρημη την κρίση
Όλος ο κόσμος τα ‘χασε κι όλοι παραμιλούνε
και κάθε μέρα βλασθημούν την κρίση που περνούνε
Άντε να ζήσεις φτώχια και να πεθάνεις παλιο-κρίση. Γειά σου Ογδοντάκη μου παιδί μου, γειά σου.

Συνθέτης Ρούκουνας – έτος ηχογράφησης 1933