Συνέντευξη της Αθηνάς Αθανασίου, νέας Αντιπροέδρου του Ινστιτούτου Πουλαντζά

 Απόψεις  Comments Off on Συνέντευξη της Αθηνάς Αθανασίου, νέας Αντιπροέδρου του Ινστιτούτου Πουλαντζά
Nov 142013
 

Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι απαραίτητο να συμπεριλάβει ζητήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα και μάλιστα όχι ως δευτερεύοντα ζητήματα αλλά ως θεμελιακές διαστάσεις του φαινομένου

Πάντα επισημαίνουμε την ιδιαίτερη σημασία που έχουν οι ποικίλες διακρίσεις με άξονα το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η επιδείνωση της κρίσης έχει εντείνει αυτές τις διακρίσεις; Έχουν δημιουργηθεί νέες μορφές τους;

Η νεοφιλελεύθερη συνθήκη της κρίσης και της επισφάλειας προσφέρει εύφορο έδαφος για την περαιτέρω εδραίωση των εμπεδωμένων στην ελληνική κοινωνία διακρίσεων και ιεραρχιών που αφορούν το φύλο: οι γυναίκες στο ρόλο της οικιακής και αναπαραγωγικής εργασίας και οι άνδρες εγγυητές της κυκλοφορίας του κεφαλαίου και θεματοφύλακες της τιμής του έθνους. Και όλοι και όλες μαζί πίσω ολοταχώς στις αξίες της ≪ελληνικής οικογένειας≫, στις αρχές του ≪οίκου≫, εκεί που η οικο-νομία (ως νομή του οίκου) αποκτά τη διττή έννοια του οικονομικού καταμερισμού της εργασίας και της ρύθμισης της σεξουαλικότητας και αναπαραγωγής. Εδώ χρειάζεται προσοχή: από τη μια πλευρά οι αλλαγές στον καταμερισμό της αμειβόμενης εργασίας πλήττουν τις γυναίκες, και, από την άλλη, στο πλαίσιο του διαχειριστικού λόγου της κρίσης εμπεδώνεται ο έμφυλος βιολογισμός της θυματοποίησης και οι γυναίκες γίνονται αντικείμενο ενός πατερναλιστικού προσεταιρισμού (ως ≪ευάλωτη ομάδα≫). Ας αναλογιστούμε πώς οι ≪μόνες μητέρες≫ έφτασαν την εποχή της Θάτσερ να αποτελούν σύμβολο εξάρτησης (“nanny-state”), κοινωνικής μειονεξίας και κατάχρησης της ≪ευεργεσίας≫ του βρετανικού κράτους πρόνοιας, ή πώς οι Αφρο-αμερικανές μητέρες κατασκευάστηκαν ως επονείδιστη ταυτότητα και δυσβάσταχτο φορτίο για το βορειοαμερικανικό ασφαλιστικό σύστημα.

Η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση επιφέρει ριζικές αλλαγές στον καταμερισμό της αμειβόμενης εργασίας (αλλά και της επισφάλειας και της ανεργίας) κατά φύλο, ενώ βαθαίνει την ανισότητα και τη βία του σεξισμού και της ετεροκανονικότητας. Στην περσινή ετήσια διάλεξη στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά (2012), η φεμινίστρια θεωρητικός Γκάγιατρι Σπίβακ υποστήριξε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ότι η αναπαραγωγική ετεροκανονικότητα αποτελεί θεμελιακή φόρμα και νόρμα του νεοφιλελευθερισμού, η οποία υπαγορεύει μορφές διαχείρισης της πολιτικής οικονομίας.

Συμφωνώντας απόλυτα μ’ αυτό, θεωρώ κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι, εκτός από στρατηγική της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, και μια ευρύτερη νεοσυντηρητική τεχνική φρονηματικής διακυβέρνησης, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται η ενεργοποίηση κανόνων που αφορούν, ταυτόχρονα και αδιάρρηκτα, τη θέση στην οικονομία της αγοράς, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την εθνική ταυτότητα, την υγεία και την αρτιμέλεια. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια όχι μόνο ταξικά αλλά και έμφυλα προσδιορισμένη καπιταλιστική κυβερνο-λογική: τόσο από την άποψη των έμφυλων ανισοτήτων που διέπουν την ανακατανομή του κεφαλαίου, όσο και από την άποψη της εδραίωσης νεοσυντηρητικών, σεξιστικών και ετεροκανονικών προϋποθέσεων της ιδιότητας του πολίτη.

Η επιρροή της Χρυσής Αυγής εδράζεται και σε μια σειρά από στερεοτυπικές αντιλήψεις, σεξιστικού χαρακτήρα, που στην Ελλάδα είναι κυρίαρχες. Η εναντίωση σε αυτές στήνει φράγματα στην αύξηση του ερείσματος της Ακροδεξιάς. Πως μπορούμε να συνδυάσουμε αυτό το μέτωπο με τα υπόλοιπα στοιχεία επίθεσης προς τη ΧΑ; Μπορεί να γίνει κάποια ιεράρχηση;

Η πολιτική που παράγει πλεονάζοντες και απεγνωσμένους ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, είναι σύμφυτη με την πολιτική του κοινωνικού εκφασισμού, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ομοφοβίας. Η ΧΑ δεν είναι προϊόν της κρίσης, αλλά η μνημονιακή διαχείριση της κρίσης από το μπλοκ εξουσίας είναι η συνθήκη που επέτρεψε την εισδοχή του νεοναζισμού στην κυρίαρχη κοινοτοπία της πολιτικής. Είναι λοιπόν καίριας σημασίας σήμερα να πάμε πέρα από τους κλασικούς αυτοματισμούς του οικονομισμού και να βαθύνουμε τις επεξεργασίες μας για τη σχέση νεοφιλελευθερισμού, κρατικού ρατσισμού και κοινωνικού εκφασισμού. Σ’ αυτό τον πλαίσιο, είναι απαραίτητο ο αντιφασιστικός αγώνας να συμπεριλάβει ζητήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα, και μάλιστα όχι ως δευτερεύοντα ζητήματα αλλά ως θεμελιακές διαστάσεις του φασιστικού φαινομένου.

Η υπαγωγή των γυναικών στο ≪φυσικό≫ ρόλο της οικιακής φροντίδας στο πλαίσιο του αποδεκατισμού του δημόσιου συστήματος φροντίδας, η ανασφάλιστη εργασία της οικιακής φροντίδας που αναλαμβάνουν μετανάστριες από τον παγκόσμιο νότο, οι αποκλεισμοί του οικογενειοκρατικού μοντέλου φροντίδας, η διαπόμπευση των εξαρτημένων εκδιδόμενων γυναικών, ο νεοναζιστικός όχλος να ουρλιάζει με μίσος ≪ξεσκισμένες αδερφές≫ έξω από το θέατρο Χυτήριο, η απαγόρευση της τηλεοπτικής προβολής του spot του Athens Pride 2013 από το ΕΣΡ, τα ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον των τρανς ατόμων από την Αστυνομία Θεσσαλονίκης προκειμένου ≪να βελτιωθεί η εικόνα της πόλης≫: είναι όλα αποτυπώματα ενός αυταρχικού κράτους στην καρδιά του οποίου βρίσκεται η μικροπολιτική του ηθικού πανικού που αναζωογονεί διάφορες εκδοχές του δόγματος ≪πατρίς-θρησκεία-οικογένεια≫. Κι αυτό δεν είναι παράπλευρη απώλεια της κρίσης αλλά κρίσιμη στρατηγική διακυβέρνησης.

Η αποστροφή για τον/την άλλον/άλλη, με τη μορφή της ετοιμοπόλεμης εθνομαγκιάς, έχει κεντρική θέση στο λόγο και τις πρακτικές της νεοναζιστικής οργάνωσης. Το ίδιο και η υπογράμμιση του εθνικού ρόλου της μητρότητας. Διόλου τυχαίο, αφού ο έλεγχος του γυναικείου σώματος και της γυναικείας σεξουαλικότητας αποτελεί προϋπόθεση της εθνοφυλετικής καθαρότητας. Ο μισογυνισμός πάντοτε συνυφαίνεται με το εγκώμιο της γυναικείας ≪φύσης≫, που νομιμοποιεί τον περιορισμό των γυναικών στα ≪κατά φύση≫ καθήκοντα του φύλου τους, ως ≪μητέρες του έθνους≫.

Αυτή η ιδεολογία ≪πατάει≫ σε ≪πατροπαράδοτα≫ συντηρητικά αξιακά συστήματα που προϋπήρχαν στην ελληνική κοινωνία. Στα συμφραζόμενα της κοινωνικής εξαθλίωσης και υπό τη αιγίδα της νεοφιλελεύθερης κυβερνο-λογικής, η επιχείρηση ≪αίμα-τιμή≫ (με τις προφανείς εθνοφυλετικές και έμφυλες συνδηλώσεις) αποκτά περαιτέρω ερείσματα και αξιώσεις νομιμοποίησης. Η νεοναζιστική ατζέντα, συγκλίνοντας με τη νεοφιλελεύθερη οικονομία της αγοράς, στηρίζεται στη βιοπολιτική λογιστική του αναλώσιμου ανθρώπινου σώματος.

Με δεδομένο ότι οι τελευταίες δεκαετίες χαρακτηρίζονται από την ανάδυση νέων μορφών ταυτοτήτων –χρησιμοποιείται ακόμη και ο όρος “πολυδιάσπαση”- μπορεί η συγκρότηση μιας νέου τύπου ηγεμονίας να στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου ενιαίου πολιτικού και πολιτισμικού προτύπου ή πρέπει να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους κάποια κρίσιμα στοιχεία θα ενσωματώνονται σε πολλούς διαφορετικούς ανθρωπότυπους;

Πράγματι, το ζητούμενο σήμερα από την πλευρά της Αριστεράς είναι η συγκρότηση μιας νέου τύπου ηγεμονίας, μιας αντι-κυριαρχικής ηγεμονίας, θα έλεγα, η οποία θα συνίσταται στην κινητοποίηση και ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας. Η αξιακή στόχευση της Αριστεράς δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ≪ενιαίου πολιτικού και πολιτισμικού προτύπου≫, αλλά η συστράτευση πολλαπλών συλλογικοτήτων, ιδεών, στάσεων και υποκειμενικοτήτων. Το ≪ενιαίο≫ παραπέμπει στη λογική του ≪ενός≫ και προϋποθέτει αποκλεισμούς, ενώ το ≪πρότυπο≫ υποδηλώνει ορθοδοξίες. Έτσι, το αιτούμενο δεν είναι ένα ενιαίο και μονολιθικό συλλογικό υποκείμενο (π.χ., το υποτιθέμενο ενιαίο κοινωνικό υποκείμενο της εργατικής τάξης), ούτε και οι κλειστές, περιχαρακωμένες, αυτο-αναφορικές ταυτότητες, αλλά ένα νέο φαντασιακό κοινωνικών δεσμών και συσχετισμών με γνώμονα τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας και το βάθεμα της ισοελευθερίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η ≪ταυτότητα≫ δεν αποτελεί σταθερό και αμετάκλητο σημαίνον μιας οντολογικής κατηγορίας αλλά στρατηγική τοποθέτηση πολλαπλών υποκειμένων σε σχέση με ιστορικά και πολιτικά συμφραζόμενα. Ούτε αναφέρεται στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια του ατομικιστικού εαυτού, αλλά συντίθεται κοινωνικά και εμπλέκεται σε σχέσεις εξουσίας που ρυθμίζουν ποιες μορφές και στάσεις ζωής περιλαμβάνονται ισότιμα στο πολιτικό πεδίο και στην αναγνωρίσιμη υποκειμενικότητα. Αυτή ακριβώς η κοινωνικά τοποθετημένη ενδεχομενικότητα των ταυτοτήτων μας καλεί να ασκούμε τη φαντασία μας ως προς τις δυνατότητες για εναλλακτικές –παροντικές ή μελλοντικές- επιτελέσεις τους. Γι’ αυτό η προβληματοποίηση των ταυτοτήτων (ως ενιαίων, σταθερών, περιχαρακωμένων, θεμελιωμένων στη ≪φύση≫, κτλ) δεν ισοδυναμεί με αποκήρυξη της πολιτικής χρήσης τους.
Η ≪ταυτότητα≫ αποτελεί ταυτόχρονα όχημα των σχέσεων κυριαρχίας αλλά και πεδίο αντίστασης, αντικείμενο διαρκούς πολιτικής αντιδικίας.

Η αντιπρόταση στο νεοσυντηρητισμό που διέπει τη νεοφιλελεύθερη νόρμα του απολιτικού και καταναλωτικού ατομικισμού αλλά και οι συζητήσεις για ένα υποκείμενο συλλογικού αυτοκαθορισμού (βλ. τις θεωρητικές και πολιτικές επεξεργασίες περί ≪πλήθους≫, για παράδειγμα) πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αυτές τις διαστάσεις. Η αξιακή επαν-επινόηση του πολιτικού πεδίου που επιζητούμε σήμερα ως αντίδοτο στη μεταπολιτική καμπή και κοινωνική καταστροφή που σηματοδοτεί το μνημονιακό καθεστώς αναφέρεται σε μια δημοκρατία με δήμο και έναν δήμο με διαφορές. Απαιτεί μια πολιτική πληθυντικών και έκκεντρων υποκειμένων που συνέχονται και συν-αρθρώνονται στη βάση μιας αγωνιστικής (αλλά όχι αναγκαστικά ομοιόμορφης) στάσης, ηθικής και διά-θεσης αναθέσμισης της κοινωνίας στην κατεύθυνση της ισότητας και της ελευθερίας των πολλών.

Πόσο αναπτυγμένες είναι στην Ελλάδα οι σπουδές φύλου; Το ΙΝΠ σχεδιάζει κάποιες πρωτοβουλίες για τα σχετικά ζητήματα;

Σε συνθήκες όπου το Πανεπιστήμιο εκβιάζεται από την επιχειρησιακή λογική της αγοράς που απαιτεί λίγους, καθαρούς, και, πάνω απ’ όλα, προσοδοφόρους ακαδημαϊκούς κλάδους, οι Σπουδές Φύλου (ΣΦ) συμπεριλαβάνονται στα γνωστικά πεδία που εκλαμβάνονται ως ≪δευτερεύοντα≫, ≪αντι-παραγωγικά≫ και ≪περιττά≫. Ανήκουν δε στα κατεξοχήν ≪επικίνδυνα≫ πεδία, αφού η κριτική, ως διανοητική και πολιτική πρακτική που στερεί τις νόρμες από την οντολογική τους θεμελίωση, είναι στο επίκεντρο των ΣΦ, και γνωρίζουμε ότι η νεοφιλελεύθερη υπαγωγή της γνώσης στην επιχειρησιακή λογική αποστρέφεται την ετεροφροσύνη και υπονομεύει την κριτική σκέψη.

Οι ΣΦ και η φεμινιστική θεωρία, στην οργανική σύνδεσή τους με τα φεμινιστικά και κουήρ κινήματα, είναι από τα πιο ανανεωτικά θεωρητικο-πολιτικά ρεύματα των τελευταίων δεκαετιών. Εμπλέκονται ενεργά στην αναδόμηση αυτού που είναι δυνατό να φανταστούμε, να στοχαστούμε, να αρθρώσουμε και να αποτολμήσουμε στο Πανεπιστήμιο και πέρα από αυτό. Η επαναστατικότητα των ΣΦ έγκειται στο ότι προβληματοποιούν την ίδια τη διαδικασία παραγωγής γνώσης, το τι μετράει ως γνώση και ποιοι/ποιες λογίζονται ως υποκείμενα γνώσης. Φανταστείτε πόσο ≪επικίνδυνο≫ είναι αυτό για ένα πλαίσιο που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα. Η μελέτη του φύλου δεν αποτελεί απλώς και μόνο θεματική. Είναι θεωρητικοπολιτική σκευή της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτισμικής θεωρίας που αφορά την έννοια του πολιτικού, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, τη διαφορά, την πολιτική πράξη, την αντίσταση, τη συγκρότηση του υποκειμένου, την πολιτική της γνώσης, την ιδιότητα του πολίτη. Το ίδιο και η φεμινιστική πολιτική για την Αριστερά: δεν (πρέπει να) είναι απλώς μια επιμέρους θεματική που αφορά τις γυναίκες, αλλά μια πολιτική στάση που διαπερνά τον ευρύτερο πολιτικό μας λόγο, τις αξίες και τις πρακτικές μας.

Είναι καθήκον μας σήμερα να παλεύουμε για πανεπιστημιακές σπουδές που φιλοξενούν τη μάχιμη κριτική και εκπληρώνουν τον προορισμό του Πανεπιστημίου άνευ όρων (για να θυμηθούμε τον Ζακ Ντεριντά). Από την άλλη, το Πανεπιστήμιο δεν είναι ο μοναδικός χώρος όπου αναπτύσσονται στοχαστικές επεξεργασίες και πολιτικά διαβήματα γύρω από τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας. Υπάρχουν συλλογικότητες και κινηματικές δράσεις που εισφέρουν καθοριστικά στο πεδίο, με πειραματική τόλμη και ριζοσπαστικό πολιτικό ήθος.

Στο ΙΝΠ σκοπεύουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση, αξιοποιώντας όλο αυτό το δυναμικό, τόσο εντός όσο και εκτός Πανεπιστημίου. Μας ενδιαφέρει να διατηρήσουν και να βαθύνουν οι ΣΦ την πολιτική τους αιχμή και ταυτόχρονα, και αυτό είναι η σημαντικότερη πρόκληση, να τις ενεργοποιήσουμε ως πολιτική αιχμή του λόγου και της στάσης της Αριστεράς. Αν στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε νέους, δικαιότερους όρους κοινωνικών σχέσεων, η Αριστερά χρειάζεται το φεμινισμό και ο φεμινισμός χρειάζεται την Αριστερά.

Τη συνέντευξη πήραν ο Σταύρος Παναγιωτίδης και o Παναγιώτης Πάντος.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.rednotebook.gr/

Γράμμα στον πρωθυπουργό

 Απόψεις  Comments Off on Γράμμα στον πρωθυπουργό
Nov 112013
 

Κύριε πρωθυπουργέ,
Διάβασα με ιδιαίτερη προσήλωση το άρθρο σας στην εφημερίδα «Καθημερινή» και αναρωτήθηκα: Γιατί ξαφνικά γίνατε τόσο σκληρός με τα ίδια τα «παιδιά σας» στα οποία εδώ κι ένα χρόνο παραδώσατε, εν λευκώ, την ΕΡΤ;

Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ: «Μπορείς να κάνεις μεταρρυθμίσεις χωρίς να ξεβολευτούν οι βολεμένοι»;

– Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε εκείνους που βολέψατε είτε εσείς ο ίδιος, είτε οι συνοδοιπόροι και εταίροι σας στην κυβέρνηση. Αναφέρεστε, προφανώς, στους 30 – αργόμισθους στην πλειοψηφία τους – ειδικούς συμβούλους και Προσωπικό Ειδικών Θέσεων, που διορίσατε στην ΕΡΤ, από την πρώτη κιόλας μέρα της ανάληψης των καθηκόντων σας.
– Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον κουμπάρο σας κ. Γιώργο Αντωνίου, τον οποίο διορίσατε με μηνιαίες αποδοχές 3.500 ευρώ το μήνα.
– Υποθέτω ότι αναφέρεστε, επίσης, στον κουμπάρο του διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Γιώργου Μουρούτη, τον κ. Μενέλαο Σεβαστιάδη, ο οποίος επίσης λαμβάνει 3.500 ευρώ το μήνα.
– Υποθέτω ότι αναφέρεστε ακόμη στην συντοπίτισσα του υπουργού σας, αρμόδιου για τον Τύπο, κ. Σίμου Κεδίκογλου και υποψήφια – πότε με το ΠΑΣΟΚ και πότε με τη ΝΔ – κυρία Ματίνα Ρέτσα, που αμείβεται με 3.000 ευρώ το μήνα. Η εν λόγω κυρία ουδέποτε έχει εμφανιστεί στην ΕΡΤ, από την οποία πληρώνεται, και σηκώνει απλά, όποτε το καλέσεις, το προσωπικό κινητό τηλέφωνο του κ. Κεδίκογλου.
– Υποθέτω ότι αναφέρεστε επίσης στον εκ Μεσσηνίας ορμόμενο – τυχαίο, άραγε; – κ. Σταύρο Οικονομόπουλο, ο οποίος αμείβεται με 3.500 ευρώ το μήνα.
– Υποθέτω ότι αναφέρεστε στον, γυμναστή στο επάγγελμα, κ. Μανούσο Καμπανέλη, εξ Ευβοίας ορμόμενο – τυχαίο κι αυτό; – και κομματάρχη του κ. Κεδίκογλου, τον οποίο τοποθετήσατε διευθυντή του γραφείου του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΡΤ με 3.500 ευρώ το μήνα. Κάποιος έπρεπε να είναι το «μάτι» και το «αυτί» του υπουργού στη Διοίκηση, προφανώς…

 

Ρωτάτε κύριε πρωθυπουργέ εάν «μπορείς να ζητάς από τον κόσμο να βλέπει να μένουν άθικτα γύρω του προπύργια αδιαφάνειας και διαφθοράς;».
Φαντάζομαι ότι αναφέρεστε στις καταγγελίες που έχουν κάνει συνάδελφοί μου, με την υπογραφή «Εργαζόμενοι ΕΡΤ», στον εισαγγελέα και τον Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, για τα πεπραγμένα της Διοίκησης που εσείς τοποθετήσατε στην ΕΡΤ.
Φαντάζομαι αναφέρεστε στο 1 εκατομμύριο ευρώ το χρόνο που κόστιζε η εκπομπή «Μεσογείων 136» η οποία στήθηκε για να βρει βήμα έκφρασης η κυρία Ανθή Σαλαγκούδη (υποψήφια με τη ΝΔ και κόρη πρώην υπουργού του κόμματός σας). Αλλά, και για να βολευτούν και άλλα συγγενικά πρόσωπα στελεχών σας στην ΕΡΤ. Είναι τυχαίο ότι η νομική υπηρεσία της ΕΡΤ αρνείτο να υπογράψει τη σύμβαση με την εταιρία παραγωγής της εν λόγω εκπομπής καθώς έκρινε ότι ήταν «αποικιοκρατική» σε ό,τι αφορά τα συμφέροντα της δημόσιας τηλεόρασης; Συντάκτης της σύμβασης ήταν ο διευθυντής του γραφείου του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου.

 

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο Εισαγγελέας Διαφθοράς διέταξε έρευνα» και σύντομα «θα πέσουν οι μάσκες για την αμαρτωλή ΕΡΤ».
Αναφέρεστε προφανώς στην περίπτωση, π.χ., της εκπομπής «ΕΠΤΑ» την οποία ήδη ερευνά ο εισαγγελέας για πλαστοπροσωπία αρχισυντάκτη. Είναι η περίπτωση στην οποία ο κ. Λιάτσος είχε προσλάβει συνταξιούχο δημοσιογράφο –φίλο του, αλλά για να μη χάσει και τη σύνταξη στη σύμβαση εμφανιζόταν ως εργαζόμενος της ΕΡΤ ο γιος του, ο οποίος όμως τυγχάνει να είναι… φαντάρος.
Υποθέτω αναφέρεστε στην περίπτωση επίσης γνωστής ιδιοκτήτριας εταιρίας παραγωγής, με δύο εκπομπές στην ΕΡΤ, η οποία κατάφερε λόγω των σχέσεών της με τους συνεργάτες σας στο Μέγαρο Μαξίμου, να επιβάλλει το γιό της ως συντονιστή του τμήματος που επιλέγει ποιο πρόγραμμα θα παίξει στη δημόσια τηλεόραση. Αν δεν το καταλάβατε, ο γιος αποφάσιζε και η μητέρα εκτελούσε.

 

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «ο ελληνικός λαός έχει δίκιο όταν αναρωτιέται: «Έχετε την πολιτική βούληση να τα βάλετε με τους ισχυρούς και με τα ολοφάνερα κέντρα σπατάλης; Ή είστε μία από τα ίδια;»
Προφανώς αναφέρεστε στις μικτές παραγωγές, τις οποίες η προηγούμενη διοίκηση για λόγους διαφάνειας είχε καταργήσει, και επανήλθαν σωρηδόν επί των ημερών σας. Το κόστος αυτών των μικτών – και εξωτερικών – παραγωγών που επαναφέρατε ξεπερνά τα 35 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

 

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ ότι «τα προνόμια στην ΕΡΤ ήταν «καλά προστατευμένα και η αδιαφάνεια διάχυτη».
Μιλώντας για αδιαφάνεια, εικάζω ότι αναφέρεστε στην διαδρομή που ακολουθούσε – επί των ημερών σας πάντοτε – κάθε εταιρία παραγωγής προκειμένου να συνεργαστεί με την ΕΡΤ. Περνούσε πρώτα από το γραφείο του διευθυντή του αρμόδιου υπουργού κ. Σίμου Κεδίκογλου και στη συνέχεια, εάν έπαιρνε το πράσινο φως, κατέθετε την πρόταση στην δημόσια τηλεόραση.
Για να διασφαλιστεί το σύστημα, στην επιτροπή που ενέκρινε τις παραγωγές, προήδρευε ο κουμπάρος σας κ. Γιώργος Αντωνίου (τυχαίο και αυτό;…).

 

Λέτε κύριε πρωθυπουργέ: «Δεν αντιδικούμε με τους εργαζόμενους της ΕΡΤ. Αρκετοί από αυτούς θα ξαναπροσληφθούν στο νέο Οργανισμό. Αλλά με αξιοκρατικά κριτήρια αυτή τη φορά».
Υποθέτω ότι αναφέρεστε σε κριτήρια ανάλογα με εκείνα που επιστρατεύσατε για την πρόσληψη, π.χ., του Γενικού Διευθυντή Ενημέρωσης κ. Αιμίλιου Λιάτσου ή της παρουσιάστριας κυρίας Ανθής Σαλαγκούδη, με τα γνωστά αντικειμενικά προσόντα και την, εκ του αποτελέσματος κρινόμενη, επαγγελματική απόδοση.

 

Αποκαλείτε κύριε πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «χειραγωγούμενη».
Προφανώς αναφέρεστε στις προσπάθειες των ανθρώπων που εσείς διορίσατε για να μετατρέψουν την ΕΡΤ σε απόλυτο κομματικό-κυβερνητικό φερέφωνο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι απροκάλυπτες, ενώπιον συσκέψεων 20 ατόμων, εντολές που λάμβανε ο κ. Λιάτσος τηλεφωνικά από τον διευθυντή του Γραφείου Τύπου σας κ. Μουρούτη για το πότε να βγάλει έκτακτο δελτίο ειδήσεων με τις δραστηριότητές σας.
Παλιό κουσούρι, άλλωστε, του κόμματός σας. Το βίωσα και ο ίδιος προεκλογικά όταν ο κ. Μουρούτης με απειλούσε, τόσο τηλεφωνικά, όσο και μέσω του Διαδικτύου, απαιτώντας να επιβάλλει εκείνος τη σειρά με την οποία θα έπαιζαν τα θέματα του δελτίου ειδήσεων. Κι επειδή αρνιόμουν και αντιστεκόμουν, το πλήρωσα με την καθαίρεσή μου μόλις αναλάβετε την διακυβέρνηση.

 

Αποκαλείτε κ. πρωθυπουργέ την ΕΡΤ «απαξιωμένη».
Αναφέρεστε προφανώς στην απαξίωση στην οποία την οδήγησε η διοίκηση που ορίσατε εσείς. Ανέλαβε τη δημόσια τηλεόραση μετά την πρωτοφανή πρωτιά της σε τηλεθέαση τη βραδιά των εκλογών του Ιουνίου και, μέσα σ’ ένα χρόνο, την οδήγησε σε ποσοστά της τάξης του 4% (κεντρικό δελτίο ειδήσεων) μέσα από την επιβολή της κομματοκρατίας και του κυβερνητισμού.
Θυμίζω ότι όταν παρέλαβαν την ΕΡΤ τα δικά σας στελέχη, το ποσοστό τηλεθέασης του κεντρικού δελτίου ήταν 9,5% (στοιχεία AGB). Τη δε βραδιά των εκλογών ο μέσος όρος τηλεθέασης ήταν 18,5%, ξεκάθαρα στη πρώτη θέση σε σχέση με όλα τα ιδιωτικά κανάλια.

 

Και κάτι ακόμη, στο οποίο δεν αναφερθήκατε – τυχαία;- κύριε πρωθυπουργέ.
Η ΕΡΤ, όταν την παρέλαβε η διοίκηση που εσείς ορίσατε, είχε κλείσει ισολογισμό για το 2011 με κέρδη 57 εκατομμυρίων ευρώ, έναντι κερδών 34 εκατομμυρίων το 2010 και ζημιάς 9 εκατομμυρίων το 2009. Σας άνοιξε την όρεξη και της κλέψατε 75 εκατομμύρια τα οποία διαθέσατε στον ΛΑΗΓΕ. Παρ’ όλα αυτά, και για το 2012 η ΕΡΤ θα κλείσει με κέρδος 15 εκατομμυρίων ευρώ. Αν, δηλαδή, δεν της κλέβατε τα 75 εκατομμύρια, τα κέρδη της θα έφθαναν στα 90 εκατομμύρια ευρώ.

Λέτε, τέλος, κύριε πρωθυπουργέ ότι «πρέπει να δημιουργήσουμε έναν σύγχρονο και υγιή οργανισμό».

Γι αυτό, με το κλείσιμο της ΕΡΤ, την αποκλείσατε από τον διαγωνισμό για την εκχώρηση των δικτύων διανομής ψηφιακού τηλεοπτικού σήματος στη χώρα, που θα γίνει τέλος Ιουνίου; Αφού η ΕΡΤ, με απόφασή σας, δεν υπάρχει, μοναδικός διεκδικητής θα είναι η DIGEA, ιδιοκτησίας των κυρίων Βαρδινιογιάννη, Μπόμπολα, Ψυχάρη, Κυριακού, Αλαφούζου και Κοντομηνά.

Τυχαία σύμπτωση;
Οι απαντήσεις σας κύριε πρωθυπουργέ σε όλα αυτά θα είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.stathmosnet.gr/

Καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. Του Χαϊνη Δ. Αποστολάκη

 Απόψεις  Comments Off on Καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. Του Χαϊνη Δ. Αποστολάκη
Nov 072013
 

Φέτος το καλοκαίρι, παρεξηγήθηκα από μερίδα συντρόφων στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, όταν καταφέρθηκα εναντίον της έννοιας της φυλακής ακόμα κι αν πρόκειται για τον κολασμό ανθρώπων που διαφωνώ κάθετα με τις απόψεις ή τις πράξεις τους. Θα ρωτήσετε εύλογα: Να μην τιμωρούνται δηλαδή οι εγκληματίες; Η απάντηση είναι ότι δε μ’ ενδιαφέρει αν και πως θα τιμωρηθούν. Είναι δευτερεύον ζήτημα και ούτως ή άλλως,καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. (Σημείωση: δηλώνω πως, αν κάποιος με σκοτώσει δεν επιθυμώ τη δίωξη του από την αστική δικαιοσύνη).

Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το πρωτεύον ζήτημα: να μην υπάρξουν νέα θύματα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα και την εκδικητικότητα του όχλου, που με πρόσχημα την απονομή δικαιοσύνης απαιτεί νέο αίμα, νέες ανθρωποθυσίες στη ρωμαϊκή αρένα του φαντασιακού της μικροαστικής ευνομίας του.

Δικαιοσύνη είναι οι συνθετικές οραματικές δράσεις που γοητεύουν το μέλλον κι όχι η τιμωρία του παρελθόντος.

Ο ρατσισμός είναι γύρω μας και μέσα μας(έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω), αφού ο συμπεριφορικός και ο γλωσσικός μας κώδικας διαμορφώθηκε μέσα στο αξιακό σύστημα ετερόνομων εξουσιαστικών κοινωνιών. Για παράδειγμα,δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ καπιταλιστική κοινωνία που να μην είναι ρατσιστική(αναφέρομαι σ’ όλα τα είδη ρατσισμού).

Κάθε κοινωνική αρρώστεια –όπως ο ρατσισμός – αντιμετωπίζεται όπως και κάθε ατομική νόσος. Όχι σαν πρόβλημα του μέρους αλλά σαν ιερό σημάδι αλλαγής του όλου. ‘Οταν νοσείς αλλάζεις ζωή. Δηλαδή αλλάζεις αξιακό σύστημα. Δηλαδή πειραματίζεσαι υιοθετώντας εντελώς άλλη πολιτική-ηθική-αισθητική στάση.Στην αντίθετη περίπτωση, ακρωτηριάζεις το πάσχον μέλος του συνόλου, αφήνοντας άθικτες τις εστίες μόλυνσης, που στην περίπτωση του ρατσισμού είναι:

  • η ιεραρχική δομή των εξουσιαστικών κοινωνιών,
  • η συσσώρευση πλούτου,
  • ο κοινωνικός αποκλεισμός,
  • η έλλειψη παιδείας (με την έννοια της εποπτικής εικόνας του όλου),η ευτέλεια της ζωής,
  • η ευτέλεια της ζωής,
  • η απουσία οράματος.

Έτσι αντιδρώντας, είναι θέμα χρόνου η εμφάνιση νέων διπόλων: θύτη-θύματος, τιμωρού-τιμωρημένου, καλού-κακού. Δηλαδή ένας αέναος, φαύλος κύκλος βίας.

Οποιαδήποτε κρατική εξουσία για να εδραιωθείχρειάζεται τη βοήθεια και τη συνέργεια της μαφίας της πληροφόρησης, του εμπορίου, της διασκέδασης, της καταστολής, των ναρκωτικών, του θεάματος κ.ά. Χρειάζεται το παρακράτος. Μ’ αυτό διαδρά διαρκώς, το εναγκαλίζεται και το απωθεί. Είναι ο παρτενέρ της στο τάνγκο της επιβολής. Το χρησιμοποιεί πότε σαν κοράκι και πότε σαν σκιάχτρο.

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση της λαϊκιστικής ακροδεξιάς πατάσσει –μερικώς- την ανερχόμενη εθνικιστική ακροδεξιά:

Α) λόγω της διεθνούς κατακραυγής για τα φονικά.
Β) γιατί το τάιμινγκ είναι καλό για την υφαρπαγή των ψήφων της(εν όψει ευρωεκλογών).
Γ) γιατί οι εξουσιαστές έχουν πάντα ακονισμένα τα συντροφικά τους μαχαίριαγια ξεκαθάρισμα εσωτερικών λογαριασμών, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή .
Δ) για την τόνωση της ψευδαίσθησης ότι το σύστημα αυτοκαθαρίζεται( π.χ. περίπτωση Τσοχατζόπουλου) και το κράτος είναι ο εγγυητής της ομαλότητας.
Ε) και κυρίως, για να μπορεί να διώκεται η μόνη  πραγματική διαφωνία που δεν είναι άλλη από την έμπρακτη, αυτοσυνεπή, αδιάλειπτη, συνολική κριτική της κοινωνικής θέσμισης.

Όποιος αμφιβάλει είναι επικίνδυνος. Όποιος δεν είναι μαζί μας καταστρέφεται. Όποιος διαφέρει αναμορφώνεται βίαια. Όποιος δεν προσκυνά το κουφάρι της αστικής δημοκρατίας διώκεται. Όποιος δεν ασπάζεται το μέτρο των μετριοτήτων είναι μέρος του επικίνδυνου άκρου.

Για άλλη μια φορά εμφανίζονται η Απλούστευση και η Γενίκευση. Οι δυο πυλώνες του Λαϊκισμού, που γεννά το Φασισμό. Φασισμός σημαίνει ομοιομορφοποίησηδηλαδή θάνατος, αφού ζωή είναι η διαφοροποίηση και η ποικιλότητα.

Γι’ αυτό, φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες.

Υ.Γ.1:Δεν κρίνω και δε μισώ κανέναν, παρά μόνο προσπαθώ να ερμηνεύσω φαινόμενα, με την ελπίδα να φωτίσω από άλλη οπτική γωνία τα γεγονότα, εκθέτοντας την ούτως ή άλλως υποκειμενική αλήθεια μου.

Υ.Γ.2:Θα τολμήσω μια πρόβλεψη: Αυτός είναι ο αιώνας των συγκλονιστικών αλλαγών που θα επανοηματοδοτήσουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Α) Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα το κέρδος γίνεται αυτοαναφορικό· κι οποιοδήποτε σύστημα γίνεται αυτοαναφορικό, καταντά κλειστός βρόχος και καταρρέει.

Β) Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη του πλανήτη δε συνάδει με την πνευματική του ανέλιξη. Αυτό σε συνδυασμό με την αμοραλιστική κερδοσκοπία εις βάρος του οικοσυστήματος, θα οδηγήσει σε σφοδρή και άνευ προηγουμένου σύγκρουση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος, με καταστροφικές για τον πρώτο συνέπειες.

Γ) Για πρώτη φορά ελέγχεται πλανητικά το εργατικό δυναμικό, πράγμα το οποίο δεν κατάφερε στο παρελθόν καμιά φασιστική κυβέρνηση. Αυτή η βία θα προκαλέσει μια εξίσου βίαια απάντηση.

Δ) Οι εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού γιγαντώνονται. Π.χ. εξυμνεί την ατομικότητα αλλά επιβάλει όλο και πιο πολύ την καταναλωτική ομοιομορφοποίηση. Στηρίζεται στο διαφωτισμό και τον ορθολογισμό-εννοείται-,αλλά είναι το πιο ανορθολογικό και άρα υποκριτικό σύστημα διακυβέρνησηςπου έχει περάσει από τον πλανήτη. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι τα 5 μόνιμα μέλη του συμβουλίου ασφαλείες του Ο.Η.Ε. (του θεματοφύλακα της διεθνούς νομιμότητας και της ειρήνης), είναι οι μεγαλύτεροι εξαγωγείς όπλων παγκοσμίως.

Ε) Η υπάρχουσα κοινωνική θέσμιση δεν μπορεί να δώσει όραμα. Δεν μπορεί δηλαδή να νοηματοδοτήσει τις επιμέρους πράξεις μας σαν τμήματα συλλογικής κίνησης, οπότε οι ανθρώπινες ζωές φαντάζουν θλιβερές, απομονωμένες σκιές που έρπουν φοβικά στο νεκροταφείο του αδυσώπητου κοινωνικού ανταγωνισμού.

Υπό αυτές τις συνθήκες αντινομίας θα γεννηθεί ο καινούργιος άνθρωπος. Ο άνθρωπος της δημιουργίας, της αλληλεγγύης, της αποδοχής του διαφορετικού, της απόριψης δογμάτων και προκαταλήψεων, ο άνθρωπος της αυτονομίας, της αυτοθέσμισης, της αυτοοργάνωσης.

Μετά τιμής
Χαïνης Δ. Αποστολάκης 


*Το παρόν άρθρο, δόθηκε στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τη Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ, και ως επιπλέον συμμετοχή στην Ερευνα για την Κρίση, η οποια έχει δημιουργήσει έναν δημόσιο διάλογο στο tvxs.gr από το 2010, όπου μέχρι στιγμής συμετείχαν 177 πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, σε πάνω από 230 άρθρα και συνεντεύξεις, με βάση το ερώτημα “Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;”, αλλά και με υποερωτήματα ανάλογα με την επικαιρότητα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Οι δύο Μαρίες

 Απόψεις  Comments Off on Οι δύο Μαρίες
Nov 022013
 

Οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαμε ρατσιστές. Οι άλλοι είναι Εβραίοι, γύφτοι, αράπηδες και κάφροι

Δεν είναι κρίμα κι άδικο
δεν είναι αμαρτία,
σε κοιμητήρι οβρέικο
να κείτεται η Μαρία;

Εκείνο το πρωί του Μάη του 1891στα ανοιχτά της Κέρκυρας κατέπλευσαν Αγγλικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, πολεμικά πλοία, έτοιμα να στρέψουν τα κανόνια τους και να βομβαρδίσουν την πόλη, αν χρειαστεί. Μαζί τους και ένα Αυστριακό πλοίο σημάδι ότι η Αυτοκράτειρα Σίσσυ, είχα αποσύρει την εύνοια από το αγαπημένο της νησί.

«…και μέσα στην αντάρα και μες στο φονικό
στην Κέρκυρα πηγαίνει βαπόρι αγγλικό,
και αν δεν βάλει χέρι κι η μήτηρ Θεοτόκος
μπορεί να γίνει πάλι κανένας νέος μπλόκος».

Γράφει στον Ρωμιό ο Γεώργιος Σουρής.

Σε ποια αντάρα και σε ποιο φονικό αναφέρεται ο σατιρικός ποιητής; Μήπως οπαδοί του κοινωνισμού απειλούσαν το Ιόνιο; Μήπως η σύγκρουση Δεληγιαννικών και Τρικουπικών εν όψει των δημοτικών εκλογών του Ιουλίου είχε οδηγήσει ξανά σε αιματοχυσία;

Στις 2 του προηγούμενου μήνα, παραμονές του Πάσχα, στην Εβραϊκή συνοικία, κοντά στην Συναγωγή, βρέθηκε το πτώμα ενός μικρού κοριτσιού, κλεισμένο μέσα σ΄ ένα σακί, μαζί με χόρτα και πίτουρα. Το ιατροδικαστικό πόρισμα έμοιαζε να βγαίνει από τις σελίδες της Μαίρης Σέλεϋ και του Έντγκαρ Άλαν Πόε, το κοριτσάκι είχε βασανιστεί και κακοποιηθεί και «εν τω σώματι δεν υπήρχε σταγών αίματος».

Η αστυνομία δεν δυσκολεύτηκε να ταυτοποιήσει το θύμα, δεδομένου ότι ο πατέρας του, Εβραίος ράπτης ονόματι Βήτα Σάρδης, είχε δηλώσει την εξαφάνιση της κόρης του λίγες μέρες πριν, και είχε μάλιστα προσλάβει και τελάλη για να διακηρύξει ότι όποιος βοηθούσε στην ανεύρεση της μικρής Ρουμπίνα θα έχαιρε αμοιβής.

Ο εισαγγελέας εφετών Μπένσης που ανέλαβε να διαλευκάνει την υπόθεση, δεν στερείτο προκατάληψης, όπως και το σύνολο της τοπικής κοινωνίας, που δεν περίμενε φυσικά την δικαιοσύνη να καταλήξει.

Σε αστραπιαίο χρόνο διαδόθηκε η φήμη πως το κοριτσάκι το σκότωσαν οι ίδιοι οι Εβραίοι, για να πλάσουν με το αίμα της τα άζυμα του Πάσχα. Και όπως κάθε μυθοπλασία που σέβεται τον εαυτό της, απέκτησε συνωμοτική διάσταση. Το θύμα ήταν Χριστιανόπουλο, ονόματι Μαρία, που είχε απαχθεί σε βρεφική ηλικία από τα Γιάννενα, με σκοπό να ανατραφεί σαν σφάγιο ανθρωποθυσίας. Ήταν άλλωστε γνωστό σε όλους, αιώνες τώρα, ότι οι δολοφόνοι του Χριστού πίνουν παρθενικό αίμα, και δίκαια οι γονείς φοβέριζαν τα παιδιά που δεν έτρωγαν, ότι θα τα πάρει ο Οβριός.

Από την μεριά τους οι Εβραίοι κατηγόρησαν τους Χριστιανούς σαν ένοχους για τον φόνο, ο επτανησιακός τύπος του Ιάκωβου Πολυλά δυναμίτιζε το κλίμα με αντισημιτικές κορώνες, και η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο όταν ο ραβίνος παρέλαβε τη σωρό για να την θάψει στο εβραϊκό κοιμητήρι.

Ένα μανιασμένο πλήθος αγανακτισμένων Κερκυραίων, που δεν ανέχονταν το άδικο να ταφεί η μικρή Μαρία σε οβρέικο κοιμητήρι, επιτέθηκε στην Εβραϊκή κοινότητα, με πρωτοφανή αγριότητα, σε μια πρώιμη κι Ελληνική μέρα των Κρυστάλλων. Καταστήματα πυρπολήθηκαν, οικείες λεηλατήθηκαν, άνθρωποι λιθοβοληθήκαν και λυντσαρίστηκαν μέχρι θανάτου.

Άλλοι μιλούν για 17 νεκρούς, άλλοι για 22 και ξένα πρακτορεία τους ανεβάζουν στους 50. Η αρχές ολιγωρούσαν, αλλά και αδυνατούσαν να συγκρατήσουν το πλήθος, κι έτσι προς χάριν της ειρήνης, και της προστασίας υποτίθεται των Ισραηλιτών, κατέβασαν τον στρατό στους δρόμους και με πυροβόλα απέκλεισαν την Εβραϊκή συνοικία. Ο εγκλεισμός κράτησε σχεδόν μήνα και λιμός άρχισε να εξαπλώνεται στο γκέτο. Οι νησιώτες αρνούνται να πουλήσουν τρόφιμα στους «φονιάδες» του κοριτσιού, αλλά κρυφά -τι πρωτότυπο- οργιάζει η μαύρη αγορά. Έξη χιλιάδες άνθρωποι εγκλεισμένοι, νηστικοί και ένας πρώιμος καύσωνας έρχεται να συμπληρώσει το ζοφερό σκηνικό.

Το θέμα λουκούμι για τον τύπο, ξεφεύγει από τα στενά νησιωτικά όρια και οι αντιπολιτευόμενες Τρικουπικές εφημερίδες κατηγορούν την κυβέρνηση για φιλοεβραϊκή στάση κι ολιγωρία στην ανακάλυψη των δολοφόνων, για να μην χάσει τις ψήφους της κοινότητας.

Έτσι η μισαλλοδοξία δεν αργεί να εξαπλωθεί και την Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο της Ζακύνθου, χριστιανοί λησμονούν το κήρυγμα της αγάπης και αφήνουν πίσω τους 5 νεκρούς. Στην Λευκάδα οι Εβραίοι κλείνονται στο Φρούριο, στην Πελοπόννησο ξεσπούν ταραχές και η Ιερά Σύνοδος, προς τιμήν της, απαγορεύει το έθιμο της καύσης του Ιούδα, σε μια προσπάθεια κατευνασμού των παθών.

Η κατάσταση όμως χειροτερεύει όταν ο εισαγγελέας συλλαμβάνει τον πατέρα της μικρής. Το θέμα παίρνει διεθνείς διαστάσεις, ο έλληνας πρέσβης στο Λονδίνο κατηγορεί την Ιονική κοινότητα για επιστροφή στον Μεσαίωνα, η απανταχού Ισραηλιτική κοινότητα πιέζει, το θέμα γίνεται πρωτοσέλιδο μέχρι και στην Αυστραλία και έτσι ξένος στόλος αποκλείει το νησί. Η αυτοκράτειρα της Γαλλίας Ευγενία έρχεται στην Κέρκυρα με ανθρωπιστική και διπλωματική αποστολή.

Κάτω από την απειλή μια εμφύλιας σύρραξης, αλλά και μιας διεθνούς εμπλοκής η υπόθεση θάβεται και πάει στο αρχείο χωρίς ποτέ να απαγγελθεί κατηγορία.

Ο εισαγγελέας εφετών μπορεί να μην ήταν και τόσο αντισημίτης τελικά και η όλη υπόθεση να ήταν γονική κακοποίηση που κατέληξε σε φόνο. Σε εμπιστευτική επιστολή του ανακριτή Καγκάδη στον τότε πρωθυπουργό Θεόδωρο Δεληγιάννη διατυπώνεται η εκδοχή, ότι η μικρή έπεσε θύμα άγριου ξυλοδαρμού, λόγω ανήθικης συμπεριφοράς.

Πιθανά να έχουμε να κάνουμε με έναν πατέρα δολοφόνο που ήταν Εβραίος, αλλά αυτό απέχει πολύ από ένα πατέρα που είναι δολοφόνος γιατί ήταν Εβραίος. Μετά τα γεγονότα οι μισοί και πλέον από τους Ισραηλίτες της Κέρκυρας μεταναστεύουν σε Αγγλία, Γαλλία και Αίγυπτο.

Φυσικά μέσα σε όλα αυτά κανείς δεν έκλαψε την μικρή Ρουμπίνα, που δεν την λέγανε Μαρία.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, με αφορμή τα γεγονότα της Κέρκυρας, έγραψε ένα διήγημα με τίτλο «Ο αντίκτυπος του νου».

«Τὴν ἐπαύριον ἦλθεν εἴδησις ὅτι ὁ ὄχλος τῆς Κερκύρας εἶχε παρεκτραπῆ εἰς βιαιοπραγίας κατὰ τῶν Ἑβραίων. Τὴν τρίτην ἡμέραν ἡ ὀχλαγωγία εἶχε φθάσει εἰς βαθμὸν λίαν ἐπίφοβον. Τὴν ἄλλην ἡμέραν αἱ εἰδήσεις ἔλεγον ὅτι ἐνεργεῖται ἀνάκρισις ἰσχυρά. Τὴν ἑπομένην, ὅτι ἐξητάσθη τὸ πτῶμα τῆς σφαγείσης κόρης, καὶ εὑρέθη ὅτι ὅλον τὸ αἷμά της εἶχε ροφηθῆ δι᾿ ἀλλοκότου μεθόδου, δι᾿ ἀπειραρίθμων ἐντομῶν καὶ κοπίδων:

Τὴν ἐπιοῦσαν αἱ εἰδήσεις ἔφερον ὅτι συνελήφθησαν τινές, ὡς ὕποπτοι, ὅτι ἡ ἐξουσία μετὰ μεγάλης δυσκολίας κρατεῖ τὴν τάξιν… Ὕστερον ἤρχισαν ν᾿ ἀναγράφωνται συγκεχυμένα καὶ ἀντιφατικὰ πράγματα… Ὅτι ἡ νεκρὰ κόρη εὑρέθη ἐφθαρμένη, ὅτι ὁ θάνατός της δὲν προῆλθεν ἐκ σφαγῆς, οὔτε εἶχεν ἐκμυζηθῆ τὸ αἷμα της… Τέλος, ὅτι ἡ κόρη δὲν ἦτον χριστιανή, ἀλλ᾿ Ἑβραία… Τί νὰ πιστεύσῃ κανείς; … Πῶς τόση τύφλωσις!… Πόθεν τόση ἀντίφασις;… Ἡ ἀνάκρισις φωτίζει τὰ σκοτεινά, ἢ σκοτίζει τὰ φωτεινά;… Οἱ Ἑβραῖοι προσκυνοῦν τὸν Ἰεχωβὰ καὶ τὸν Χρυσοῦν Μόσχον, ἢ οἱ Χριστιανοὶ δουλεύουν Θεὸν καὶ Μαμωνᾶν; Τί νὰ εἶναι;.. Τί νὰ συμβαίνῃ;… Δὲν ἐδόθη εἰς τοὺς ἀμυήτους νὰ τὰ γνωρίζουν αὐτά… Ποτὲ δὲν θὰ μάθωμεν τὴν ἀλήθειαν».

Το διήγημα αυτό δεν το διδασκόμαστε στο σχολείο μαζί με τα Πασχαλινά Διηγήματα του συγγραφέα, γιατί αποδυναμώνει τον εθνικό μύθο, ότι οι Έλληνες ουδέποτε υπήρξαμε ρατσιστές. Οι άλλοι είναι Εβραίοι, γύφτοι, αράπηδες και κάφροι.

Της Άννας Χατζησοφιά

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.rednotebook.gr/

«Πρόσεξε μη σου αρπάξουν το παιδί!»

 Απόψεις  Comments Off on «Πρόσεξε μη σου αρπάξουν το παιδί!»
Nov 012013
 

Η ιστορία της μικρής Μαρίας, εκτός από τον αδιαφιλονίκητο ρατσισμό της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των αρχών απέναντι στους Ρομά, αναδεικνύει και ένα άλλο σοβαρό ζήτημα: τον ηθικό πανικό και την υστερία που επικρατεί σε σχέση με τις εξαφανίσεις/αρπαγές παιδιών. Είναι αρκετά διαδεδομένος μεταξύ των γονέων ο παράλογος φόβος ότι η παρουσία των παιδιών στο δημόσιο χώρο γίνεται διαρκώς στόχος διαφόρων απαγωγέων, παιδεραστών και λοιπών “ανώμαλων”. Την ίδια στιγμή στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλοί σχετικοί αστικοί μύθοι, πολλές φορές μεταφρασμένοι από τα αγγλικά, για αρπαγές παιδιών που διέλαθαν για δευτερόλεπτα της προσοχής των γονιών τους στο πάρκο, το λούνα παρκ ή την παιδική χαρά.

Κεντρικό ρόλο στην αναπαραγωγή αυτού του κλίματος έχει η γνωστή ΜΚΟ “Το Χαμόγελο του Παιδιού”, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά και σε συνεργασία με το επίσημο κράτος κάθετί που έχει σχέση με το θέμα “εξαφανίσεις παιδιών”. Για να μας πείσει για τη σοβαρότητα του θέματος χρησιμοποιεί την υπερβολή, την επιλεκτική αποσιώπηση και τη διαστρέβλωση έτσι ώστε να περάσει ο εκφοβισμός της κοινωνίας. Στο σάιτ του “Χαμόγελου του Παιδιού, στο μέρος με τα στατιστικά στοιχεία αναφέρεται ότι στην Ελλάδα “εξαφανίστηκαν” το 2012 132 παιδιά! Το γεγονός βέβαια ότι δεν πρόκειται αναγκαστικά για πραγματικές εξαφανίσεις, αλλά για μη διασταυρωμένες δηλώσεις εξαφάνισης στον αντίστοιχο τηλεφωνικό αριθμό που διαχειρίζεται “το Χαμόγελο του Παιδιού”, το προσπερνάν με μια υποσημείωση. Ακολούθως, πρέπει κάποιος να φτάσει στον πάτο της σελίδας για να μάθει πόσα από αυτά τα παιδιά τελικά βρέθηκαν (επειδή π.χ. είχαν απλώς χαθεί στο εμπορικό κέντρο), χωρίς βέβαια να μας πουν σε ποια κατηγορία ανήκουν αυτά που δεν βρέθηκαν (π.χ. εκούσιες φυγές εφήβων, αρπαγή από γονείς). Επίσης, δεν νιώθουν την ανάγκη να εξηγήσουν γιατί στους σχετικούς πίνακες περιλαμβάνονται και ενήλικες.

Χαρακτηριστικό της προσπάθειας αποπροσανατολισμού και διάδοσης του φόβου είναι ότι στη σχετική σελίδα επεξήγησης του όρου εξαφάνιση παιδιού, η “αρπαγή από τρίτο πρόσωπο” φιγουράρει πρώτη στη σχετική λίστα, ενώ στατιστικά είναι σχεδόν αμελητέα. Στη δε ανάλυση των στατιστικών, στην κατηγορία “αρπαγή” (12 περιπτώσεις, 9% για το 2012) δεν γίνεται διαχωρισμός μεταξύ της αρπαγής από τρίτα πρόσωπα και την αρπαγή από γονείς, που είναι σπάνια αλλά υπαρκτή συνθήκη σε αντιδικούντες για την επιμέλεια των παιδιών συζύγους.

Ο παραλογισμός και η ανοησία φτάνουν στο απόγειό τους όταν ο λόγος της οργάνωσης φιλοξενείται στους κατ΄ επάγγελμα τρομολάγνους, τα ιδιωτικά κανάλια. Σε μεσημεριανή εκπομπή για το θέμα της αρπαγής παιδιών και της παιδεραστίας (όροι που συχνά αναφέρονται μαζί), εκπρόσωπος του “Χαμόγελου του Παιδιού” έφτανε προ ετών στο σημείο να συμβουλεύει τους γονείς να μη φιλάνε τα παιδιά τους “και πολύ”, διότι αυτή την οικειότητα εκμεταλλεύονται οι παιδεραστές που τα απάγουν!

Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται φαιδρά, δεν είναι όμως άσχετα με την γενικότερη αλλαγή της θέσης των παιδιών σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο που συντελέστηκε σε όλη την Ευρώπη και τη βόρεια Αμερική μεταπολεμικά. Από φτηνή εργατική δύναμη και απόλυτα ιδιωτικό θέμα, τα παιδιά σιγά-σιγά άρχισαν να αποκτούν ορατότητα στο δημόσιο χώρο και να θεωρούνται φορείς ειδικών δικαιωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, διάφορα θέματα που παλιότερα ήταν ταμπού, και που ο χειρισμός τους περιορίζονταν στην οικογένεια, άρχισαν να γίνονται αντικείμενο δημόσιας διαπραγμάτευσης. Δεν είναι λοιπόν ακατανόητο ότι μέρος αυτής της διαδικασίας επενδύθηκε με το τεράστιο άγχος που πλέον προκαλεί σε πολλούς η ανατροφή των παιδιών.

Υπάρχει και κάτι ακόμα όμως, πιο σημαντικό. Είναι η λογική της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών. Όταν ένα πολύ σοβαρό θέμα όπως οι εξαφανίσεις παιδιών ανατίθεται σε μια ΜΚΟ, που κατά κανόνα χρηματοδοτείται από δωρεές, είναι λογικό αυτή να καταφεύγει σε λογικές “επιθετικού μάρκετινγκ” προκειμένου να “πουλήσει” την πραμάτειά της. Ενεργοποιώντας τα πιο φοβικά αντανακλαστικά, το “Χαμόγελο του Παιδιού” εξασφαλίζει την ύπαρξή του.

Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα: ο κίνδυνος αρπαγής παιδιού από τρίτο πρόσωπο είναι στατιστικά αντίστοιχος του αεροπορικού δυστυχήματος. Η καθημερινή επικέντρωση σε αυτόν εκτός των άλλων μας απομακρύνει από τους πραγματικούς κινδύνους ασφάλειας των παιδιών, οι κυριότεροι των οποίων είναι τα τροχαία και τα οικιακά ατυχήματα.

Του Πάνου Παπαδόπουλου

* Ο Πάνος Παπαδόπουλος σπούδασε νομικά και κοινωνική ανθρωπολογία και είναι γονιός ενός οκτάχρονου.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.rednotebook.gr/

Γιατί επιτίθενται στα κοινωνικά ιατρεία;

 Απόψεις  Comments Off on Γιατί επιτίθενται στα κοινωνικά ιατρεία;
Oct 312013
 
Γιατί επιτίθενται στα κοινωνικά ιατρεία;

Ενώ η Δημόσια Υγεία καταρρέει και  συμπολίτες μας διαρκώς αποκλείονται από τις παροχές της (3.000.000 περίπου υπολογίζεται ο αριθμός τους), το κράτος στοχοποιεί τις δομές αλληλεγγύης που δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν πρωτοβάθμια περίθαλψη και φάρμακα σε ανασφάλιστους,ανέργους,ακόμα και ασφαλισμένους που αδυνατούν να επωμιστούν το κόστος συμμετοχής  στο έξοδο του φαρμάκου.
Στις 24-10-2013 κλιμάκια του ΕΟΦ και της δίωξης ναρκωτικών παρουσία πταισματοδίκη εισέβαλλαν στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού και τους “Γιατρούς του Κόσμου” ,μετά από καταγγελίες για διακίνηση ναρκωτικών στις εγκαταστάσεις τους.

Είναι σχεδόν σοκαριστικό το γεγονός, αν αναλογιστεί κανείς πως γιατροί, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί, φυσικοθεραπευτές και γενικότερα εθελοντές που συμμετέχουν σε αυτές τις  δομές, εκπορευόμενοι από διάφορες συλλογικότητες , πολλές φορές υπό την αιγίδα ή/και την υποστήριξη  των Δήμων, βοηθούν αφιλοκερδώς, χωρίς  σκοπιμότητα, αυτούς που έχουν ανάγκη.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί το κράτος επιλέγει να επιτεθεί με αφορμή πρωτοφανείς κατηγορίες που αγγίζουν τα όρια της κοινής συκοφάντησης, σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, δεδομένου ότι αυτές προϋπήρχαν και λειτουργούσαν χωρίς πρόβλημα.

Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ειδικά αυτές οι δομές διαφοροποιούνται από την αποκαλούμενη φιλανθρωπία ιδιωτών,τηλεοπτικών καναλιών,επιχειρηματιών,που προφανώς ουδέποτε ανησύχησαν τις αρχές. Στόχος δομών σαν το ΜΚΙΕ δεν υπήρξε ποτέ  η υποκατάσταση της  Δημόσιας Υγείας,άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε επιθυμητό ούτε εφικτό.Στόχος ήταν και είναι  να διατηρηθεί η αξιοπρέπεια του ατόμου που χάνει πλέον ακόμα και το θεμελιώδες,αυτονόητο δικαίωμα να μπορεί ν’ανακουφιστεί από τον πόνο,να ιαθεί,να ζήσει.

Εκτός από τα ελάχιστα που μπορούν να προσφέρουν σε επίπεδο πρωτοβάθμιων υπηρεσιών ,αναπτύσσουν παράλληλα μία κινηματική δράση ,διεκδικώντας μαζί ,εθελοντές και ασθενείς,όσο οι συνθήκες και τα δεδομένα το επιτρέπουν ,δευτεροβάθμια  παροχή υγείας για όλους ,όπου και υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους ανασφάλιστους,πολλών από τους οποίους κινδυνεύει η ίδια η ζωή. Μακροπρόθεσμα ελπίζουν σε ένα κράτος πρόνοιας που θα καθιστά άχρηστες αυτές τις ίδιες τις δομές. Επιδιώκουν δηλαδή, ιδεατά, την αυτοδιάλυσή τους.

Καθώς όμως η κρίση βαθαίνει ,μία τέτοια εξέλιξη  φαντάζει ουτοπική κι έτσι τα ιατρεία αλληλεγγύης μετατρέπονται σε εστίες αντίστασης ,αναδεικνύοντας  ευρύτερα τις αιτίες που οδήγησαν στην τραγική αυτή πραγματικότητα,αιτίες που  δεν είναι άλλες από τις ανάλγητες πολιτικές σκληρής λιτότητας και συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους.Δημιουργούνται μ ‘αυτό τον τρόπο,μέσα στους χώρους των ιατρείων, “αντιδομές εξουσίας” που φιλοδοξούν να ακολουθήσουν πορεία παράλληλη με αυτή των κινημάτων στους δρόμους,τις διαδηλώσεις και τις διαμαρτυρίες.Κατά συνέπεια ενοχλούν.Μετά την Κερατέα και τις  Σκουριές,τις απεργίες και τις καταλήψεις μπαίνουν στο στόχαστρο και οι  δομές αλληλεγγύης!

Ο Αντώνης Σαμαράς,κατά την επίσκεψή του στις εγκαταστάσεις της αγοράς του Ρέντη,την ίδια ώρα που περιχαρής ανακάλυπτε τη χαμηλή τιμή της πατάτας επισήμαινε «ότι το πραγματικό κοινωνικό κράτος δεν χτίζεται με λαϊκισμούς, ούτε με παρακομματικούς μηχανισμούς». Περίεργο αυτό βέβαια,καθώς εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο ουδέποτε ενοχλήθηκε από τη διανομή τροφίμων “μόνο για Ελληνες” ,αυτή των  μαυροφορομένων  μισθοφόρων της Χρυσής Αυγής, που, όπως αποδείχθηκε,πληρώνονταν για να μοιράζουν ζαρζαβατικά το πρωί και να μαχαιρώνουν  κόσμο το βράδυ.

Αναρωτιόμαστε δε με ποιο σκεπτικό ο πρωθυπουργός επιχείρησε να τοποθετήσει στο ίδιο επίπεδο  τον απροκάλυπτο λαϊκισμό ενός  ούτε καν παρακομματικού αλλά εξόφθαλμα κομματικού  μηχανισμού μιας εγκληματικής συμμορίας με την αλληλέγγυα δράση ατόμων που δε φέρουν τη σφραγίδα κανενός κόμματος και στέκονται δίπλα σε χιλιάδες συμπολίτες τους.

Λίγο αργότερα,στην επίμαχη συνέντευξή του στο Νίκο Χατζηνικολάου παρουσία κοινού, ο Αδωνις Γεωργιάδης, με περισσή αλαζονεία , απευθύνθηκε στον καρδιολόγο και επικεφαλής του ΜΚΙΕ Γιώργο Βήχα, δηλώνοντας εμμέσως πλην σαφώς πως τα ιατρεία αλληλεγγύης υπάρχουν επειδή αυτός (ο υπουργός) το επιτρέπει- ανέχεται.
Δύο μέρες  μετά, η λαμβάνει χώρα η έφοδος στις  δύο μεγαλύτερες δομές αλληλεγγύης που δραστηριοποιούνται αυτή τη στιγμή, προσφέροντας φροντίδα και ανακούφιση.

Η κίνηση αυτή εκ μέρους του κράτους  δεν είναι τυχαία αλλά συμβολική.Μαρτυρά την  απελπισμένη  προσπάθεια κηλίδωσης και στιγματισμού των δομών αλληλεγγύης ως ένα ακόμη “άλλο άκρο” από αυτούς που με τις ακραίες επιλογές τους οδήγησαν τον Ελληνικό  λαό στην εξαθλίωση. Αποτελεί  μία ακόμα απόδειξη του αυταρχισμού τους   και  ευθεία επίθεση στη βάση της κοινωνίας. Θα αποτύχουν.

* Γιωτα Ιωαννίδου – Οδοντίατρος Αλληλέγγυο Ιατρειο Πειραιά

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: Οι πρακτικές του Άδωνι είναι όμοιες με του Κασιδιάρη

 Απόψεις  Comments Off on Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: Οι πρακτικές του Άδωνι είναι όμοιες με του Κασιδιάρη
Oct 292013
 

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) «κατεδαφίζονται στον βωμό των μνημονιακών δεσμεύσεων», τόνισε σήμερα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) Δημήτρης Βαρνάβας, περιγράφοντας με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σύστημα υγείας, εξαιτίας των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή.

Συνολικά, με βάση τους υπάρχοντες Οργανισμούς των Νοσοκομείων, λείπουν σήμερα περισσότεροι από 6.000 γιατροί, «πρόβλημα που αποτελεί υγειονομική βόμβα», υπογράμμισε ο κ. Βαρνάβας, προσθέτοντας ότι από την άλλη πλευρά παρατηρείται τεράστιο κύμα φυγής των νέων γιατρών στο εξωτερικό. «Η εθνική αυτή αιμορραγία σε νέο επιστημονικό δυναμικό συντελείται την ώρα που τα κενά ιατρικής στελέχωσης είναι εκρηκτικά και στον ΕΟΠΥΥ και στα νοσοκομεία», είπε ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ. Σύμφωνα δε με τα στοιχεία που παρουσίασε υπολογίζονται πάνω από 7.000 οι νέοι γιατροί που ξενιτεύτηκαν, τα τρία τελευταία χρόνια.

Παρουσιάζοντας την κατάσταση στα νοσοκομεία, ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στο νοσοκομείο Βέροιας, λόγω υποστελέχωσης, κλείνουν τα προγράμματα εφημεριών της Χειρουργικής, της Γυναικολογικής και της Ορθοπεδικής Κλινικής, στο νοσοκομείο Κατερίνης η Ορθοπεδική Κλινική διακόπτει το πρόγραμμα εφημεριών, στο νοσοκομείο Μαγνησίας έκλεισαν η Γαστρεντερολογική και Οφθαλμολογική Κλινική και το Ογκολογικό και Αιματολογικό Τμήμα έμειναν με έναν γιατρό, στη Λάρισα κινδυνεύουν να κλείσουν άμεσα η Παιδιατρική και Γυναικολογική Κλινική, ενώ η Αγγειοχειρουργική κλινική δεν μπορεί να καλύψει όλο το πρόγραμμα εφημεριών της, στη Χαλκίδα η Ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου έμεινε με δύο γιατρούς, στους οποίους η διοίκηση της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας έδωσε εντολή να εφημερεύουν από 15 μέρες ο καθένας.

Εκρηκτικά κενά, σύμφωνα με τον κ. Βαρνάβα, υπάρχουν και στα νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας Λάρισας, Τρικάλων, Καρδίτσας, Ρόδου, Κιλκίς, Ρεθύμνου Αγίου Νικολάου, Λήμνου, Νάξου, Σάμου, Μυτιλήνης, Ζακύνθου, Κέρκυρας, Λευκάδας, Καρύστου, Κυθήρων, Χίου, Σύρου, Λέρου, Χανίων, Σερρών, Φλώρινας, Αλεξανδρούπολης, Ξάνθης, Καστοριάς, Χαλκιδικής, Πτολεμαΐδας, Έδεσσας, Δράμας, Θήβας, Πάτμου, Τήνου, Τζια, Πάρου, Κω, Σκοπέλου και Ικαρίας.

Ο κ. Βαρνάβας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, λέγοντας ότι «ο φυσικός πολιτικός χώρος του κ. Γεωργιάδη είναι η Χρυσή Αυγή, οι πρακτικές του είναι όμοιες με εκείνες του Κασιδιάρη και καθοδηγητής του είναι ο Κώστας Πλεύρης».

Στη συνέντευξη παραβρέθηκε και ο πρόεδρος της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Κέρκυρας, Αντώνης Γεωργόπουλος, ο οποίος έδωσε μια εντελώς διαφορετική εικόνα σχετικά με τα όσα συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα στο νοσοκομείο του νησιού, κατά τη διάρκεια ελέγχου από επιθεωρητές του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας-Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ).

«Την αστυνομία την κάλεσε ο υπουργός Υγείας», είπε ο κ. Γεωργόπουλος, σημειώνοντας ότι οι ίδιοι οι επιθεωρητές ζητούσαν να μην έρθει αστυνομία στο νοσοκομείο, ενώ η επιθεωρήτρια του ΣΕΥΥΠ ξέσπασε σε κλάματα όταν ο υπουργός Υγείας της είπε στο τηλέφωνο να συνεχίσει τον έλεγχο για να μην διατάξει την απόλυσή της.

Ο κ. Γεωργόπουλος κατήγγειλε ότι οι δύο επιθεωρητές του ΣΕΥΥΠ αρνήθηκαν να καταγράψουν τα προβλήματα του νοσοκομείου, ακόμη και το γεγονός ότι «στο νοσοκομείο οι φυσιολογικοί τοκετοί πραγματοποιούνται μέσα στον θάλαμο νοσηλείας της μαιευτικής κλινικής», όπως είπε.

«Τα πορίσματα του ΣΕΥΥΠ είναι διάτρητα», είπε ο κ. Βαρνάβας, καθώς «εκδίδονται κατ’ εντολή της πολιτικής ηγεσίας, ενώ οι έλεγχοι τους οποίους διενεργεί το Σώμα δεν είναι αξιόπιστοι, αφού οι επιθεωρητές εκτελούν μόνο διατεταγμένη υπηρεσία».

Εξάλλου, ο κ. Βαρνάβας, απέστειλε σήμερα ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Υγείας για τις απλήρωτες εφημερίες των νοσοκομειακών γιατρών, ζητώντας από τον κ. Γεωργιάδη «να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις και να προβεί σε νομική ρύθμιση του καυτού προβλήματος της αποπληρωμής των δεδουλευμένων εφημεριών», προειδοποιώντας ότι «οι γιατροί της χώρας δεν θα συνεχίσουν να εφημερεύουν απλήρωτοι».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»

 Απόψεις  Comments Off on Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»
Oct 242013
 

Μόνο το 1/4 των σημερινών μαθητών έχει ικανοποιητική γνώση των ιστορικών γεγονότων σχετικά με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 (Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα)
Όσοι αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες γνωρίζουν καλά ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές γι΄αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν.  Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ’ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα.

Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούν σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία», πολλές φορές άλλοτε από εκείνους που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν τον λαό, άλλοτε από εκείνους που έχουν σκύψει το κεφάλι σε αυτή την κατάσταση.

 

Σε ποιον ανήκει η Ιστορία

Ισως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτούν, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές, συχνά τα ρολόγια τους πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Ισως κάποιοι από αυτούς τους λόγους να πριμοδοτούν την αδυναμία μεγάλου τμήματος των μαθητών να διηγηθούν σε γενικές γραμμές το «τι», το «πώς» και το «γιατί» σε σημαντικούς σταθμούς της νεοελληνικής Ιστορίας δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους σχολιαστές των ΜΜΕ να ξεσκονίσουν τα ρεφρέν τους για τις «ευθύνες των εκπαιδευτικών» και την «αμορφωσιά των σημερινών μαθητών» και να πετροβολήσουν γενικώς και αδιακρίτως το σχολείο και τα ζωντανά του στοιχεία ως αστοιχείωτα, κρύβοντας επιμελώς και υποκριτικά την επίδραση που προκαλούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών τα δικά τους «τηλεοπτικά σκουπίδια».

 

Κι όμως, στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την Ιστορία.

 

Γιατί αυτή η Ιστορία ανήκει στους απλούς ανθρώπους. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση γιατί κάποιοι σαν και αυτούς τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε «ΟΧΙ» στη σκλαβιά, την ίδια ώρα που το σύνολο της κυρίαρχης τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό, είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.

 

Ηταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα από τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας» (Eφημερίδα «Βραδυνή», 2/6/1941).

 

Να ανεμίσει η σημαία της αλήθειας!

Χρόνια τώρα την Ιστορία μας τη φόρτωσαν με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλυφθεί το αληθινό της πρόσωπο. Οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουν να αφήσουν τα παραμύθια και να δώσουν στον δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουν με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουν την αλήθεια, να ξεσαβανώσουν τους νεκρούς και να τους βάλουν μπροστά οδηγούς στη δράση.

 

Να ανεμίσει η αλήθεια:

• Οτι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

• Οτι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

• Οτι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης ήταν το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.

• Οτι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ χτυπώντας, μαζί με τους κατακτητές, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

 

Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο αστός πολιτικός Ν. Πλαστήρας καλούσε τον λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα.

 

Λίγους μήνες πριν, στις 31 Οκτωβρίου 1940 μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας ο Νίκος Ζαχαριάδης, γ.γ. του ΚΚΕ, με το γράμμα του προς τον ελληνικό λαό τόνιζε: «Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικό–απελευθερωτικού αγώνα…»

 

73 χρόνια μετά – σήμερα

Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας, πέρασαν 73 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία από την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και Στούκας, απλώς μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδειά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ΄ το πλαφόν που έχει καθοριστεί στις Βρυξέλλες.

Αλήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Από το Ράιχσταγ ως τη Marfin, δύο δηλώσεις δρόμος

 Απόψεις  Comments Off on Από το Ράιχσταγ ως τη Marfin, δύο δηλώσεις δρόμος
Oct 152013
 

Πρέπει κάποια στιγμή ο Αντώνης Σαμαράς ή να πετάξει τον Νίκο Δένδια από υπουργό, ή να σταματήσει να τον επιπλήττει. Γιατί τι άλλο είναι αλήθεια οι συνεχείς αναφορές του πρωθυπουργού στο έγκλημα της Marfin, αν όχι η δυσφορία του για το ότι δεν έχει διαλευκανθεί από την Αστυνομία; Δεν μπορώ να βρω κάποια άλλη λογική εξήγηση, που αναγκάζει έναν πρωθυπουργό να απευθύνεται στον εαυτό του και τον υπουργό του που κυβερνούν, σαν να βρίσκεται στην αντιπολίτευση.

Θα ρωτήσω λοιπόν και εγώ ως πολίτης, μια που το θέμα Marfin επικαιροποιείται από την ίδια την κυβερνητική πρακτική «ποιός έκαψε 3 ανθρώπους και ένα αγέννητο παιδί κύριε Δένδια;»

Όσοι θυμούνται εκείνη την άσχημη μέρα, θα θυμούνται πως η δολοφονία τριών ανθρώπων, πέρα από όλα τα άλλα, αμαύρωσε μια μεγάλη κινητοποίηση ενάντια σε κυβερνητικά μέτρα. Οι πάντες ξέχασαν όπως ήταν λογικό και ανθρώπινο τον σκοπό της κινητοποίησης, για να πονέσουν άλλοι βουβά και άλλοι με θυμό για τα θύματα. Ο μόνος κερδισμένος από αυτή την εξέλιξη, δεν ήταν οι διαδηλωτές, η Αριστερά ή η ακόμα πιο Αριστερά, αλλά η κυβέρνηση.

Ως σήμερα οι Αρχές, δεν έχουν καταλήξει στο ποιοί ήταν οι εμπρηστές. Έτσι ο καθένας μπορεί να υποθέτει ό,τι θέλει. Κουκουλοφόροι μπαχαλάκηδες; Κουκουλοφόροι Χρυσαυγίτες από αυτούς που κυκλοφορούσαν χέρι χέρι με την Αστυνομία; Κουκουλοφόροι προβοκάτορες; Όποιοι και αν ήταν, κατάφεραν να σκοτώσουν ανθρώπους και να συκοφαντήσουν μια μεγάλη διαδήλωση.
Άρα λογικά δεν ήταν από αυτούς που θέλουν και κάνουν διαδηλώσεις.

Παρότι έχουν λοιπόν περάσει 4 χρόνια, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα. Αρέσκεται ωστόσο, ενώ δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα με γεγονότα και στοιχεία όπως πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση, να δημιουργεί κλίμα και υπονοούμενα, για το ποιοί ήταν οι δολοφόνοι της Marfin.

Αν ο κύριος Δένδιας και οι υπηρεσίες του ξέρουν τους δολοφόνους, ή έχουν λόγο να υποψιάζονται κάποιους, να το πουν για να καθαρίσει η πολιτική μπουγάδα. Διαφορετικά να σιωπήσουν ή κατά την αγαπημένη τους έκφραση «να πάνε στον εισαγγελέα να το καταθέσουν».

Ο κύριος Δένδιας και ο πρωθυπουργός μαζί, δεν σιωπούν όμως. Αποδίδουν στην Αριστερά το έγκλημα, με την ίδια ευκολία που ο Χίτλερ απέδωσε το κάψιμο του Ράιχσταγ στον Δημητρόφ και τους κομμουνιστές ενώ το είχαν κάψει οι ίδιοι. Και πολύ φοβάμαι με την ίδια σκοπιμότητα. Να συκοφαντηθούν άλλες πολιτικές δυνάμεις, διαδηλωτές, άνθρωποι που βρέθηκαν στη διαδήλωση γιατί ενδεχομένως δεν είχαν να φάνε.

Επίσης ο κ Δένδιας και ο κύριος Σαμαράς, έντεχνα ξεχνούν πως ως τώρα η Δικαιοσύνη έχει αποδώσει ευθύνες για τη Marfin του κυρίου Βγενόπουλου, σε τρία στελέχη της Τράπεζάς του. Έχουν καταδικαστεί σε πολυετή φυλάκιση για εγκληματική αμέλεια, αλλά αυτό πέρασε και στα media-κα ψιλά και στα κυβερνητικά.

Αν λοιπόν η κυβέρνηση γνωρίζει άλλους εγκληματίες από αυτούς που καταδίκασε η Δικαιοσύνη να τους κατονομάσει και να τους παραδώσει στο δημόσιο ανάθεμα και τον εξευτελισμό. Αλλιώς ας κάνει μια δήλωση έστω γι αυτούς που έχουν καταδικαστεί ως εγκληματίες, δηλαδή των Τραπεζών. Μια δήλωση του τύπου «είναι ανεπίτρεπτο να έχουν τόσα κέρδη και να παίρνουν λεφτά από την ανακεφαλαιοποίηση και να μην εξασφαλίζουν την ασφάλεια των πελατών και των εργαζομένων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης».‘Οχι;

του Κώστα Βαξεβάνη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου

 Απόψεις  Comments Off on Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου
Oct 132013
 

Άφωνους τους πάντες άφησε ο πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Δημήτρης Κοντός όταν – κατά τη διάρκεια του 12ου ετήσιου συνεδρίου του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου «Healthworld» – αναφέρθηκε στον αριθμό των ανασφάλιστων πολιτών που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας.
Ο κ. Κοντός αποκάλυψε ότι επισήμως 3 εκατ. άνθρωποι σήμερα δεν έχουν ασφαλιστική ικανότητα και ότι ανεπισήμως υπάρχουν άλλα 3 εκατ. ανασφάλιστοι, που όμως δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί. Το αστρονομικό νούμερο των 6.000.000 ανασφάλιστων συμπολιτών μας είναι ένα ισχυρό σοκ και ταυτόχρονα ένα ηχηρό χαστούκι στην ελληνική πολιτεία, την κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο, χάνει και το όποιο νόημά του.
Ο υπουργός εμφανιζόμενος την επόμενη μέρα σε τηλεοπτικό παράθυρο ιδιωτικού καναλιού δήλωσε ότι κανείς δεν ξέρει πόσοι είναι οι ανασφάλιστοι και πιθανολόγησε αοριστολογώντας ότι «σίγουρα θα είναι πάρα πολλοί». Την ίδια στιγμή, τηρώντας κατά γράμμα τις επιταγές των εντολοδόχων του τροϊκανών, υλοποιεί βήμα – βήμα την αποδόμηση του συστήματος, από τη μία πετώντας στον καιάδα ανασφάλιστους ασθενείς και από την άλλη ρίχνοντας το «μπαλάκι» της επιβίωσής τους στους «προνομιούχους πολίτες» (σ.σ.: λες και υπάρχουν τέτοιοι) επιβάλλοντας εισιτήριο εισαγωγής στα νοσοκομεία 25 ευρώ.

Aδυναμία
Με παρρησία, μάλιστα, ο Άδωνης Γεωργιάδης δήλωσε την αδυναμία του υπουργείου του να στηρίξει τους ασθενείς άνεργους πολίτες αυτής της χώρας λέγοντας ότι οι πόρτες των νοσοκομείων είναι για όλους ανοιχτές κι ότι κάποιος θα μπει στη διαδικασία – αν έχει να πληρώσει ή όχι – μετά τη νοσηλεία του. Θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο «είσοδος δωρεάν, πληρώνετε κατά την έξοδο»: « Αν δεν πληρώνει το ταμείο του, κάποιος πρέπει να πληρώσει, γιατί το νοσοκομείο πρέπει να χρεώσει κάποιον» είπε, νίπτοντας τας χείρας του.
Το γεγονός ότι ο άνεργος καρκινοπαθής, που κάποτε πλήρωνε για δεκαετίες το ταμείο του, σήμερα δεν μπορεί να πληρώσει τις πανάκριβες θεραπείες του, είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια. Όπως ο 47χρονος άνεργος καρκινοπαθής από το Αιγάλεω, που απασχόλησε τα ΜΜΕ τις προηγούμενες μέρες και ο οποίος δεν μπορούσε να πληρώσει 800 ευρώ για τη χημειοθεραπεία, καθώς ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) δεν ενέκρινε τη θεώρηση του βιβλιαρίου του. Αν και άνεργος και ανασφάλιστος, το κράτος δεν του παρείχε δωρεάν θεραπεία και έτσι χρειάστηκε να χάσει την αξιοπρέπειά του ο ίδιος, αλλά και η οικογένειά του και να κινητοποιηθούν τα συνδικάτα, σύλλογοι και Ομοσπονδίες, για να δοθεί λύση.
Τα 15 χιλιάδες εισιτήρια για δωρεάν πρόσβαση στο ΕΣΥ ανασφάλιστων πολιτών (3 εξετάσεις και επισκέψεις), σε σύνολο 40 χιλ. αιτήσεων, αποτελούν κακόγουστο αστείο, ενώ η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ) κάνει λόγο για «υγειονομική γενοκτονία, η οποία βρίσκεται επί θύραις»: «Όσοι έχουν την ατυχία ν’ αρρωστήσουν, δεν έχουν πρόσβαση ούτε σε πρωτοβάθμια ούτε σε νοσοκομειακή αλλά ούτε και σε φαρμακευτική περίθαλψη. Περισσότερο από ποτέ γίνεται επίκαιρη η θέση της ΟΕΝΓΕ για κάλυψη της υγειονομικής περίθαλψης όλου του πληθυσμού της χώρας αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς διακρίσεις σε ασφαλισμένους, ανασφάλιστους, απόρους» αναφέρει σε δήλωσή του ο πρόεδρος Δημήτρης Βαρνάβας.

Χαράτσι 25 ευρώ
Το δίκαιο του ανασφάλιστου από τη μία και η πίεση της τρόικας από την άλλη. Οι δανειστές εμφανίζονται ασυγκίνητοι στα προσωπικά δράματα των ελλήνων ασθενών κι έχουν διαμηνύσει από το καλοκαίρι στους κρατικούς λειτουργούς να μειώσουν κι άλλο τις διαγνωστικές εξετάσεις, τις νοσηλείες και όλες τις παροχές υγείας, όπως παραδέχθηκε στο ίδιο συνέδριο ο πρόεδρος του ΕΟΠΥΥ Δημήτρης Κοντός: «Επομένως ο μεγαλύτερος όγκος του πληθυσμού θα πρέπει να έχει μία συμμετοχή στις δαπάνες υγείας» είπε, θέλοντας να δικαιολογήσει το «χαράτσι» των 25 ευρώ για την εισαγωγή πολιτών σε νοσοκομεία.
Ο πρόεδρος των Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος, Δημήτρης Βαρνάβας, υποστηρίζει ότι ούτε ο νόμος ούτε το μεσοπρόθεσμο δίνουν τη δυνατότητα της δημιουργίας «κουμπαρά» κοινωνικής αλληλεγγύης για τους ανασφάλιστους πολίτες από την 1.1.2014: «Όταν υπάρχουν 6 εκατ. ανασφάλιστοι και σοβεί στη χώρα ανθρωπιστική κρίση, τέτοιο τιμωρητικό μέτρο αποτελεί εγκληματική πολιτική, γι’ αυτό και καλούμε τους ασθενείς να αρνούνται να καταβάλουν τα 25 ευρώ, όπως και το εισιτήριο των 5 ευρώ για εξέταση στα Εξωτερικά Ιατρεία».
«Μέχρι σήμερα έχουν γίνει εκατοντάδες αποκλεισμοί ταμείων σε νοσοκομεία από γιατρούς, εργαζομένους, δημάρχους και συλλόγους ασθενών, αποτρέποντας την πληρωμή των 5 ευρώ» δήλωσε ο κ. Βαρνάβας σε τηλεοπτικό σταθμό, ενώ αμέσως μετά την αποχώρησή του από το πάνελ παρενέβη τηλεφωνικά ο υπουργός Υγείας, ο οποίος απείλησε τον γιατρό ότι τα όσα είπε, εμπίπτουν σε πειθαρχική διαδικασία κι ότι είναι… δημόσιος υπάλληλος. Λίγο αργότερα, αντιλαμβανόμενος το ολίσθημά του, τα πήρε πίσω.
Η απάντηση του προέδρου της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος, Δημήτρη Βαρνάβα, ήταν άμεση: «Ενημερώνω τον κ. Γεωργιάδη ότι ως πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ δεν είμαι υπάλληλος του εκάστοτε υπουργού (αλίμονο!), ώστε να εμπίπτω στη δικαιοδοσία του, αλλά εκπροσωπώ τους γιατρούς και το δημόσιο αγαθό της υγείας, το οποίο εκείνος ποδοπατά βάναυσα. Το μόνο αντικείμενο που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του και, εάν επιθυμεί, μπορεί να ελέγξει, είναι η εργασία μου στο νοσοκομείο που υπηρετώ, εργασία την οποία συνεχίζω να παρέχω αδιαλείπτως όλα τα χρόνια που είμαι πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ, κάτι που ο προκάτοχός του εκθείαζε στη Βουλή».

Πρώτη στις δαπάνες
Στην πρώτη θέση ανάμεσα στις 34 χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης  κατατάσσεται η Ελλάδα, όσον αφορά τις δαπάνες ιδιωτικής υγείας, ως ποσοστό του κατά κεφαλήν εισοδήματός τους, σύμφωνα με έρευνα του πρακτορείου Bloomberg. Συγκεκριμένα, ο μέσος Έλληνας πολίτης, με κατά κεφαλήν εισόδημα 22.083 δολάρια ανά έτος, δαπανά περίπου 1.051 δολάρια κάθε χρόνο για ζητήματα υγείας, ήτοι το 4,76% του εισοδήματός του. Ενώ, την ίδια στιγμή, στην Πορτογαλία, που καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση, διαθέτει ετησίως μόλις το 3,13% του αντίστοιχου εισοδήματος για ζητήματα υγείας, εισόδημα που είναι μάλιστα κατά σχεδόν 2.000 δολάρια χαμηλότερο από το ελληνικό (20.182 δολάρια).

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.topontiki.gr/

Ένας οδικός χάρτης: Τι να κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή

 Απόψεις  Comments Off on Ένας οδικός χάρτης: Τι να κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή
Oct 072013
 

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τοποθετείται σε δύο επίπεδα δράσης στο ερώτημα που βρίσκεται στο μυαλό κάθε Έλληνα δημοκράτη μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα: το πρώτο αφορά το κράτος και συνοψίζεται στο μήνυμα που φαίνεται πλέον να ελήφθη για τα καλά: η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση και οι συντεταγμένες πολιτείες τις οργανώσεις αυτές τις εξαρθρώνουν με τους συνταγματικά ενδεδειγμένους τρόπους. Το δεύτερο αφορά την πολιτική τάξη και ειδικά την κυβέρνηση: στη δίνη της ελληνικής κρίσης, της φτωχοποίησης και της αποσάθρωσης των θεσμών, η αντιμεταναστευτική ατζέντα και ρητορεία τροφοδοτούν το ναζισμό νομιμοποιώντας στην κοινωνία τη ρατσιστική βία αλλά και κάθε βία. Στο όνομα της ασφάλειας διαλύει την ασφάλεια.

Ι. ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ (ΑΡΘΡΟ 187 ΠΚ) ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΡΘΡΩΘΕΙ.

Μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο: Δεν είναι απλώς ο δράστης Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή είναι ο δράστης. (http://www.hlhr.gr/index.php?MDL=pages&SiteID=948). Λέγοντας αυτό, θέλαμε ακριβώς να δείξουμε ότι πέραν της εξατομικευμένης ποινικής ευθύνης για την ανθρωποκτονία υπάρχει ζήτημα εγκληματικής οργάνωσης, κατά τις οικείες διατάξεις του ΠΚ και ιδιαζόντως απεχθών κινήτρων, κάτι το οποίο η Ένωσή μας έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό, πολύ πιο πριν από τη δολοφονία του Π. Φύσσα, με αφορμή την δολοφονία του Πακιστανού Sahtzat Loqman (http://www.hlhr.gr/index.php?MDL=pages&SiteID=233).

Στην Ευρώπη υπάρχουν και, κατά κόρον, έχουν υπάρξει κόμματα που λειτουργούν μεν νόμιμα, αλλά είτε συμπαθούν είτε συνεργούν με οργανώσεις παράνομες, τις οποίες η εκάστοτε έννομη τάξη χαρακτηρίζει «εγκληματικές» ή «τρομοκρατικές». H Χρυσή Αυγή είναι μια περίπτωση που σπάει αυτόν τον κανόνα των σχέσεων «πυρήνα-βραχίονα» της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής πυρήνας και βραχίονας ταυτίζονται. Δηλαδή, η εγκληματική οργάνωση είναι το κόμμα. Και αντιστρόφως, το κόμμα είναι μια εγκληματική οργάνωση, καθώς τα μέλη του επιδίδονται ιεραρχικά και συντεταγμένα σε πράξεις παράνομες.

Η ιδιάζουσα αυτή κατάσταση αποδίδεται σε μια σειρά λόγους. Πρώτον, στην Ελλάδα, λόγω του νωπού ιστορικού παρελθόντος πολιτειακών εκτροπών, υπάρχει μια γενικευμένη πολιτική κουλτούρα δυσανεξίας στην απαγόρευση της λειτουργίας πολιτικών κομμάτων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα κόμμα που σίγουρα θα είχε κηρυχτεί παράνομο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, εδώ να εξασφαλίζει το προνόμιο της νόμιμης λειτουργίας. Δεύτερον, μείζονα τμήματα των πολιτειακών θεσμών που είναι επιφορτισμένα με τη διασφάλιση της δημόσιας τάξης δεν διώκουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, ακόμη κι όταν αυτά προκλητικά εγκληματούν, επειδή εκφράζονται και τα ίδια μέσα από τον ακροδεξιό λόγο και πράξεις. Αναφερόμαστε στην Ελληνική Αστυνομία και την Δικαιοσύνη. Ειδικώς η τελευταία, ενώ γενικώς, σπεύδει να διώκει και να καταδικάζει με χαρακτηριστική ευκολία, ειδικώς, δείχνει ως σήμερα πολιτειακά ανυπόφορη ανοχή. Ο τρίτος λόγος στον οποίο αποδίδεται αυτή η ελληνικής κοπής ιδιαιτερότητα του «κόμματος-εγκληματικής οργάνωσης» είναι η πολιτική αξία χρήσης που έχει η Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο της γνωστής θεωρίας των «δύο άκρων» στην οποία όμως δεν θα αναφερθούμε.

Τι θα έκανε ένα κράτος αν δεν αντιμετώπιζε την ιδιαιτερότητα του «κόμματος-εγκληματικής οργάνωσης», αλλά δύο ξεχωριστές δομές; Αν είχαμε δηλαδή, έναν τρομοκρατικό πυρήνα εκτός νόμου και ένα νόμιμο κόμμα. Σε αυτήν την περίπτωση το ενδιαφέρον των διωκτικών αρχών μιας συντεταγμένης πολιτείας κινείται πρωτίστως στην εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης και ενίοτε, επικουρικά πάντως, στην απαγόρευση του κόμματος-βραχίονα.

1. Το ερώτημα «τι κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή» κακώς τέθηκε κυρίως με όρους διάλυσης πολιτικού κόμματος. Τίθεται, σήμερα, πρωτίστως με όρους εξάρθρωσης της εγκληματικής οργάνωσης, με τον αυτονόητο σεβασμό στις συνταγματικές εγγυήσεις που προβλέπουν δικαιώματα στους κατηγορούμενους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Πώς εξαρθρώνεται μια τέτοια οργάνωση το γνωρίζουν καλά η ελληνική αστυνομία και η ελληνική δικαιοσύνη. Πολύ περισσότερο που η συγκεκριμένη δρούσε ως σήμερα ανενόχλητη στο φως της ημέρας.

Με βάση αυτή τη διάκριση, το να τεθεί το κόμμα εκτός νόμου είναι αποπροσανατολιστικό, όχι απλώς γιατί ένα κόμμα μπορεί να επανέλθει με διαφορετική ονομασία και ως εκ τούτου διαρκώς να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, αλλά και γιατί η θέση κομμάτων εκτός νόμου είναι δημοκρατικά ολισθηρή. Συνεπώς, ο πιο ασφαλής δρόμος για μια συντεταγμένη πολιτεία και σε κάθε περίπτωση ο πιο ασφαλής δρόμος για την Ελλάδα σήμερα είναι να επικεντρωθεί ο δικαστικός μηχανισμός στις επιμέρους εγκληματικές δράσεις που τελούνται από τα μέλη αυτής της οργάνωσης επειδή είναι μέλη της.

Αυτό γίνεται με την εφαρμογή του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου: δηλαδή τόσο με τις γενικές διατάξεις που αφορούν τη συμμετοχική δράση σε μια εγκληματική πράξη (αυτουργός, ηθικός αυτουργός, άμεσος ή απλός συνεργός) όσο και με τη διάταξη περί εγκληματικής οργάνωσης. Είναι σαφές, και η ίδια η Χ.Α. είναι περήφανη γι’ αυτό, ότι πρόκειται για μια οργάνωση η οποία γενικά και σε όλες τις εκφάνσεις της –νόμιμες και μη– λειτουργεί συντεταγμένα, προσχεδιασμένα, με απόλυτη πειθαρχία και ιεραρχικά. Ουδείς ενεργεί αυτοβούλως, αυθορμήτως ή κατά μόνας. Αυτή είναι η δομή και ο τρόπος δράσης της.

Είναι επίσης σαφές, από τις επιμέρους υποθέσεις που έχουν φθάσει στη Δικαιοσύνη ή έχουν καταγραφεί για παράδειγμα από το Δίκτυο Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, ότι αυτή η δομή, λειτουργία και τρόπος δράσης αντανακλάται πλήρως και στις επιμέρους εγκληματικές της δράσεις. Για παράδειγμα, για να επιτελεστεί η δολοφονία του Π. Φύσσα, ενεργοποιήθηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ο οποίος εμφανίστηκε πανέτοιμος για εγκληματική δράση, ο δε αυτουργός της δολοφονίας κλήθηκε ειδικά από το σπίτι του όπου έβλεπε ποδόσφαιρο!

Αυτός λοιπόν ο συντονισμός και η ετοιμότητα, οι σχέσεις εντολέων και εντολοδόχων για την παραγωγή εγκληματικών πράξεων, φανερώνουν έναν μηχανισμό συγκροτημένο και δομημένο που απολύτως εμπίπτει στην έννοια της εγκληματικής οργάνωσης και βεβαίως όσοι επιστρατεύτηκαν και επιστράτευσαν έχουν έκαστος ένα συμμετοχικό ρόλο με βάση τους κανόνες συμμετοχικής δράσης που περιγράψαμε παραπάνω. Αυτό το modus operandi το συναντά κανείς σε πλείστες εγκληματικές δράσεις μελών της Χ.Α.

2. Το ζήτημα που τίθεται στον δικαστικό μηχανισμό αυτή τη στιγμή είναι προφανές και καθόλου εύκολο: μία οργάνωση –και ταυτόχρονα πλέον κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση– μέλη της οποίας συστηματικά και με διάρκεια στο χρόνο, δρουν εγκληματικά προβαίνοντας στην τέλεση (και) σοβαρών κακουργημάτων, συνιστά η ίδια εγκληματική οργάνωση;

Εάν απαντήσουμε «ναι» άνευ ετέρου, τότε θα πρέπει να ασκηθούν διώξεις σε βάρος όλων των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, ενός στενότερου πυρήνα ιδρυτικών προσώπων για συγκρότηση και του αρχηγού για διευθυντή. Αυτό όμως έχει χαρακτήρα συλλογικού πογκρόμ, γιατί χάνεται η προϋπόθεση εξατομίκευσης της ποινικής ευθύνης ενός εκάστου μέλους, διάγνωσης των στοιχείων του δόλου και ιδίως του γνωστικού στοιχείου, και αυτό δεν επιτρέπεται να παραβλέπεται σε ένα συνταγματικό κράτος δικαίου. Ως εκ τούτου, η από πάνω προς τα κάτω διάχυση της ποινικής ευθύνης, είναι δικαιοπολιτικά απαγορευτική και δημιουργεί αποτροπιαστικό προηγούμενο. Ο ενδεδειγμένος δρόμος είναι ανάποδα: από κάτω προς τα πάνω.

Η ανυπόφορη αδράνεια της Πολιτείας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια συνταγματικών εγγυήσεων. Αυτός είναι ένας ορατός κίνδυνος και έχουμε μπροστά μας μία διπλή απώλεια: όχι μόνο η συστηματική ατιμωρησία να έχει θρέψει την ανέλεγκτη βία και να έχει εξοικειώσει μια κοινωνία σε αυτήν, στα μαχαιρώματα και στα «μπραβιλίκια», αλλά να φέρνει τώρα επιπλέον μια κοινωνία αντιμέτωπη με ένα εν θερμώ ξεκαθάρισμα άνευ όρων και άνευ κανόνων. Για λόγους που εκφεύγουν του παρόντος, η Χ.Α. από μια περιθωριακή οργάνωση έγινε κοινοβουλευτικό κόμμα και μάλιστα με καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί σήμερα ούτε η πολιτική τάξη ούτε η Δικαιοσύνη να πει στον κάθε πολίτη που έγινε μέλος σε αυτό το κόμμα –το οποίο για να συμμετάσχει στις εκλογές πέρασε από τον Άρειο Πάγο– «συγγνώμη δεν ήσασταν σε κόμμα, αλλά σε εγκληματική οργάνωση, περάστε από ‘δω για την δεκαετή σας κάθειρξη».

Μπορεί όμως να το πει –όπως ακριβώς το λέει τώρα– στα ηγετικά του στελέχη, ιδρυτικά ή/και υψηλόβαθμα, εφόσον το κόμμα αυτό έχει πυρήνες, τα τάγματα εφόδου, τα οποία ακριβώς συγκροτούνται για τη διάπραξη εγκληματικών πράξεων. Το κόμμα ταυτίζεται μεν με την εγκληματική οργάνωση αλλά την υπερβαίνει κιόλας: υπάρχουν μέλη του κόμματος που δεν ανήκουν στην εγκληματική οργάνωση, η οποία έχει συστήσει και τις επιμέρους εγκληματικές οργανώσεις (τάγματα εφόδου). Για το λόγο αυτό προκαλεί απορία το γεγονός ότι σε μια χώρα όπου το μέτρο της προσωρινής κράτησης κάθε άλλο παρά εξαιρετική πρακτική ανακριτών και εισαγγελέων αποτελεί, σε μια χώρα που κρατήθηκαν σχεδόν 18 μήνες οροθετικές τοξικομανείς γυναίκες ή πολίτες για χρέη, δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωση τμήματος της ηγετικής ομάδας της Χ.Α.

Από την άλλη, εάν αυτή η ευρύτητα συνιστά μία γενικότερη στροφή απέναντι στο ζήτημα της προσωρινής κράτησης, η καταχρηστική πρακτική του οποίου έχει γίνει θέμα διεθνών εκθέσεων, καλωσορίζουμε τη στροφή αυτή στη χώρα των 4.259 υποδίκων (με βάση τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης). Είναι βέβαιον ότι οι συγκεκριμένες αυτές κρίσεις συνιστούν ένα ενδιαφέρον νομολογιακό προηγούμενο που μπορεί να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της αποσυμφόρησης των φυλακών…

Άρα τι να κάνει η Δικαιοσύνη; Αυτό που (οφείλει να) κάνει σε κάθε έγκλημα και να το κάνει με ψυχραιμία: να κρίνει την κάθε υπόθεση χωριστά, να εξατομικεύσει. Όπου προκύπτουν πράγματι στοιχεία εγκληματικής οργάνωσης, να πράξει τα δέοντα. Όπου προκύπτουν άλλα αδικήματα, ελάσσονος του άρ. 187 ΠΚ απαξίας (π.χ. φθορές ξένης ιδιοκτησίας, διατάραξη, προτροπή σε βιαιοπραγίες), να εφαρμόσει αυτά. Το εάν αυτό θα γίνει από έναν δικαστικό λειτουργό, δηλαδή εφέτη-ανακριτή, μένει στη Δικαιοσύνη να το αποφασίσει. Η εφαρμογή του νόμου πάντως αρκεί, τόσο για την ειδική όσο και για τη γενική πρόληψη και δεν χρειάζονται ακροβασίες ούτε δρασκελισμοί. Κυρίως δε οι τελευταίοι μπορούν να αποδεδειχθούν μοιραίοι για την έκβαση της διαδικασίας ενώ η επικοινωνιακή φόρτιση που εύλογα αλλά και «τηλεκατευθυνόμενα» (σε βαθμό εκνευριστικό) το ζήτημα έχει αποκτήσει δε βοηθά κανέναν, και πρωτίστως την απονομή δικαιοσύνης. Όποιο και εάν είναι το μέλλον της Χ.Α., οι όροι με τους οποίους σήμερα επιχειρείται η εκκαθάρισή της θα δημιουργήσουν προηγούμενο. Και, σε τελευταία ανάλυση, ακόμη και οι εχθροί του πολιτεύματος δικαιούνται της προστασίας του.

3. Ταυτόχρονα η Πολιτεία πρέπει με ψυχραιμία να επανεξετάσει το νομοθετικό πλαίσιο της το οποίο σχετίζεται με την καταπολέμηση του ρατσισμού: Η νομοθεσία με τη σημερινή της μορφή είναι περίπου προσχηματική και έχει προγραμματισμένη την αχρησία της καθώς ο ισχύων αντιρατσιστικός νόμος 927/1979 επικεντρώνεται σε εγκλήματα λόγου και όχι βίας, περιλαμβάνει ως λόγους αξιόποινης προσβολής τους φυλετικούς, εθνικούς και θρησκευτικούς και όχι και λόγους ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ δεν υφίσταται καμία πρόβλεψη προστασίας θυμάτων και ουσιωδών μαρτύρων. Περαιτέρω, υπάρχει έλλειψη σύνδεσης του ρατσιστικού κινήτρου με το άρ. 187 ΠΚ περί εγκληματικής οργάνωσης ενώ το ρατσιστικό κίνητρο, έτσι όπως τίθεται στην δικαστική επιμέτρηση της ποινής, ουσιαστικά συνιστά ρήτρα ανέλεγκτης εφαρμογής πρακτικά «αόρατη».

4. Ως εκ τούτου, θα πρέπει άμεσα ο νομοθέτης να ρυθμίσει το ζήτημα της προστασίας αλλοδαπών θυμάτων χωρίς χαρτιά, τα οποία αποτελούν τον κατεξοχήν –όχι αποκλειστικό– στόχο τέτοιων επιθέσεων. Όσο η Πολιτεία δεν παρέχει ένα προστατευτικό πλαίσιο σε αυτά τα πρόσωπα –κατά το πρότυπο της προστασίας θυμάτων trafficking– ουσιαστικά αρνείται σε αυτά την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη και την έννομη προστασία και στέλνει ένα πολιτικό μήνυμα ατιμωρησίας στις «ομάδες κρούσης», οργανωμένες ή μη, αφαιρώντας ταυτόχρονα από την κοινωνία το δικαίωμά της στην ασφάλεια διά της εξιχνίασης και τιμώρησης αυτών των εγκλημάτων. Είναι βέβαιο ότι, λόγω της επίμονης απροθυμίας του νομοθέτη να ρυθμίσει αυτό το πλαίσιο, αλλά και λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης που ενσαρκώνεται στην απροθυμία των διωκτικών αρχών να ασχοληθούν με αυτά τα εγκλήματα, η δικαιοσύνη έχασε τη δυνατότητα δίωξης δεκάδων τέτοιων εγκλημάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, πρέπει να εξασφαλιστεί η διερεύνηση του ρατσιστικού κινήτρου ήδη από το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης και ανεξάρτητα από την επιβαρυντική περίσταση κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής. Η τέλεση εγκλήματος με ρατσιστικά κίνητρα θα πρέπει (α) είτε να προβλέπεται ως έγκλημα με ιδιαίτερη νομοτυπική υπόσταση, (β) είτε να συνδυάζεται με επαύξηση της ποινής για κάποιες κατηγορίες εγκλημάτων (π.χ. κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας, της προσωπικής ελευθερίας, της ιδιοκτησίας), (γ) είτε να αποτελεί γενική επιβαρυντική περίσταση, με συγκεκριμένο όμως πλαίσιο ποινής. Ταυτόχρονα, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου οφείλει να δώσει επιτέλους ένας σαφές μήνυμα τιμώρησης των εγκλημάτων μίσους, διασφαλίζοντας την εφαρμογής της με αριθμό 7100/4/3 από 24.5.2006 εγκυκλίου σχετικά με την υποχρέωση διερεύνησης τυχόν ρατσιστικού κινήτρου των καταγγελλόμενων ποινικών αδικημάτων.

ΙΙ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Η ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ, Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΕΝΝΑΕΙ ΝΑΖΙΣΜΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.

Η άνοδος του νεοναζισμού και η βίαιη είσοδός του στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν είναι θεϊκή τιμωρία, φυσικό φαινόμενο ή αδιερεύνητο καπρίτσιο της μοίρας. Ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, κοινωνικών, ιστορικών συνθηκών ήρθε να διαψεύσει παταγωδώς γνωστούς μύθους: «στη μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν ευδοκιμεί η Ακροδεξιά», «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές». Η Ακροδεξιά ήταν πάντα εδώ. Διάχυτη στην ελληνική πολιτική κουλτούρα σε περιόδους σχετικής πολιτειακής ομαλότητας, κρυσταλλωμένη και συμπαγής σε περιόδους έντασης και εκτροπών.

Το τελευταίο διάστημα η ναζιστική εκδοχή της Ακροδεξιάς τροφοδοτείται από δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας είναι η φτωχοποίηση, η κοινωνική αποδιάρθρωση και η τεράστια απαξίωση του πολιτικού προσωπικού ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της βίαιης λιτότητας. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η υιοθέτηση της σκληρής ξενοφοβικής πολιτικής ατζέντας από μια σειρά κυβερνήσεων: από το κυνήγι και την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών στην παλινόρθωση λογικών αποκλεισμού και περιχαράκωσης στο ζήτημα της ιθαγένειας των παιδιών των μεταναστών. Από τον «Ξένιο Δία» και τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών στην ακραία αστυνομική βία που καλύπτεται από δομική ατιμωρησία. Αυτό το τοξικό πολιτικό περιβάλλον τροφοδοτεί τον νεοναζισμό που ενδημεί πλέον σε δομές του κρατικού μηχανισμού και σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Η αποδόμηση βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων στην εργασία, την υγεία και την παιδεία, από τη μία πλευρά, και η ρητορική και η πρακτική του κοινωνικού μίσους, από την άλλη, αποτελούν ένα μίγμα που θα εξακολουθήσει να τροφοδοτεί τον ρατσισμό και το φασιστικό φαινόμενο, ανεξαρτήτως και πέραν της δικαστικής και πολιτικής τύχης των μελών αλλά και του ίδιου του ναζιστικού μορφώματος. Το μίγμα αυτό περιλαμβάνει την διάχυτη επιθετικότητα κατά όλων εκείνων των ομάδων που αποτελούν τους παραδοσιακούς αποδέκτες του ναζιστικού μίσους. Περιλαμβάνει την απαξίωση των διανοουμένων και την κυριαρχία της ισοπεδωτικής απαξίωσης θεσμών και προσώπων. Περιλαμβάνει τη μνησικακία και τον ακραίο κοινωνικό αυτοματισμό.

Μην ξεχνάμε ότι μέχρι τη δολοφονία του Φύσσα, υπήρχαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι που καλούσαν την –κατά τα άλλα «αντισυστημική»– Χ.Α. σε συστράτευση μέσω της αυτοκάθαρσης από «ακραίους», παρουσίαζαν τη Χ.Α. ως την οργάνωση που «περνάει τη γιαγιά απέναντι», ως αγανακτισμένους πολίτες που αυτοδικούν, ως διάφορους συμπαθείς νοικοκυραίους που παντρεύονται ή «άτακτους» εργένηδες με «ταμπού» τατουάζ. Τα τελευταία χρόνια, η οργάνωση αυτή ξεπλύθηκε και νομιμοποιήθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο από το ίδιο σύστημα που τώρα έρχεται να κάνει τον «εκκαθαριστή».

Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης που τώρα διεκδικεί για τον εαυτό του ρόλο πρωταγωνιστή στην «κάθαρση» ήταν το ίδιο Υπουργείο που, όταν γίνονταν φόνοι και επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών, προέκρινε τη νομιμότητα της διαμονής ως ύψιστο αγαθό έναντι και σε βάρος όλων των άλλων αγαθών, ακυρώνοντας την πρόσβαση σε έννομη προστασία θυμάτων και εκπαιδεύοντας μιαν ολόκληρη κοινωνία στην εφαρμοσμένη πρακτική μαζικής κράτησης προσώπων σε άθλιες συνθήκες λόγω «αλλοδαπότητας».

Ήταν το ίδιο Υπουργείο που κατανάλωνε δυνάμεις για να εκκενώσει καταλήψεις κτηρίων που δεν ζητήθηκαν από τον ιδιοκτήτη στο πλαίσιο της «μηδενικής ανοχής στην ανομία», αλλά –όπως εκ του αποτελέσματος παραδέχεται– της πλήρους ανοχής στην πιο άγρια παρανομία. Ο πρώην Υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος, που τώρα κάτι ψάχνει στο χώρο της «κεντροαριστεράς», σε μια χώρα όπου το κράτος πρόνοιας διαλυόταν –και διαλύεται– βίαια, έκανε σημαία του την ποινικοποίηση της οροθετικότητας και της τοξικομανίας.

Ο πρώην Υπουργός Εσωτερικών κ. Στυλιανίδης, σε ερώτημα του βουλευτή της Χ.Α. Παναγιώταρου σχετικά με τον αριθμό αλλοδαπών παιδιών σε δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, έσπευσε να αποστείλει ερώτημα στις περιφέρειες αυθημερόν και με το χαρακτήρα του «κατεπείγοντος», μην τυχόν και αργήσει να απαντήσει εγκαίρως στο ερώτημα του βουλευτή που λίγο καιρό πριν είχε δημόσια εξαγγείλει ότι θα πετάξει έξω τα αλλοδαπά παιδάκια για να μπουν Έλληνες.

Ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του υπουργείου δήλωσε αμέσως ότι ο αντιρατσιστικός νόμος δεν είναι στις προτεραιότητες του υπουργείου του και τον έβαλε στον συρτάρι, για να τον βγάλει τώρα κατεπειγόντως κάνοντας δήθεν αυτοκριτική.

Παράλληλα λοιπόν με την αποτελεσματική πολιτική και ποινική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, απαιτείται αναίρεση των πολιτικών εκείνων επιλογών που επιφέρουν τον εκφασισμό τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας και δομών του κρατικού μηχανισμού. Και αυτό είναι θέμα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.hlhr.gr/

Και τώρα ξεκινάει η επίθεση στο άλλο «άκρο»

 Απόψεις  Comments Off on Και τώρα ξεκινάει η επίθεση στο άλλο «άκρο»
Oct 032013
 

Επίθεση σε όλα τα επίπεδα αναμένεται να εξαπολύσει η κυβέρνηση στην Αριστερά τις επόμενες εβδομάδες, επιχειρώντας να συνδέσει πολιτικά της στελέχη με έκνομες ενέργειες, τη στιγμή που η πίεση από το δεξιό ακροατήριο είναι μεγάλη και η αναδιάταξη της «δεξιάς πολυκατοικίας» σε πλήρη εξέλιξη.

Στο Μαξίμου μαζί με την απόφαση για σφοδρή επίθεση στη Χρυσή Αυγή –που οδήγησε στις συλλήψεις Μιχαλολιάκου κ.α- συζητήθηκε και η στάση που θα κρατηθεί απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, τα τοπικά κινήματα που αναπτύσσονται και την Αριστερά στο σύνολό της. Έτσι το προσεχές διάστημα θα επιχειρηθεί ο συμψηφισμός της δράσης της Χρυσής Αυγής και αυτής του ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβέρνηση να προβάλλεται όχι απλώς ως η δύναμη της σταθερότητας, αλλά ως εγγυήτρια δύναμη του συντάγματος και της τήρησης των νόμων.

Παράλληλα με κατασταλτικά μέσα θα επιχειρηθεί να σβήσουν οι όποιες εστίες αντίστασης στην κυβερνητική πολιτική αναπτύσσονται, να παρουσιαστούν οι αντιδρώντες ως κοινοί εγκληματίες –κι όχι απλώς ως προβοκάτορες- , ενώ είναι βέβαιο ότι σε όλες οι περιπτώσεις θα υπάρξει προσπάθεια σύνδεσης των ενεργειών με το ΣΥΡΙΖΑ. Στην κυβέρνηση γίνεται ήδη λόγος για ανάγκη «να κλειστούν και τα δύο άκρα σπίτι τους», ενώ με επίσημη διαρροή το Μαξίμου προειδοποιεί πως «δεν θέλει και πολύ για να συγκρουστούν τα δύο άκρα». Σε άρθρο μάλιστα στο γνωστό ΑΝΤΙNEWS, που εκφράζει επίσημα τις απόψεις των συμβούλων του πρωθυπουργού, αναφέρεται: «Τα δύο γεγονότα –ξυλοδαρμοί φασιστών – έρχονται να προστεθούν σε σειρά άλλων που έχουν συμβεί ειδικά μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Αν κάποιοι, λοιπόν, του αντιεξουσιαστικού χώρου αποφάσισαν να βγάλουν τα απωθημένα τους δέρνοντας όποιος είναι φαλακρός, έχει τατουάζ ή φοράει μαύρα ρούχα τότε έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Διότι δε θέλει και πολύ να βγουν στο δρόμο «αντίπαλες» παρατάξεις και να αρχίζουν να σφάζονται με τις φαλτσέτες».

Ποιοι μπαίνουν στο στόχαστρο

Στην κυβέρνηση υπάρχει έτοιμος κατάλογος με τους επόμενους στόχους και ήδη έχουν ενημερωθεί ανώτεροι αστυνομικοί, ώστε να προχωρήσουν σε συλλήψεις. Ήδη στο στόχαστρο βρίσκεται το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις Χρυσού στη Χαλκιδική, με 27 άτομα να έχουν καλεστεί σε απολογίες, αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες. Η αναβάθμιση όμως της έρευνας για την υπόθεση, έγκειται στην επέκταση της σε πρόσωπα που δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο εναντίον τους, ανήκουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και θα γίνει προσπάθεια να συνδεθούν με κάποιους από τους κατηγορούμενους. Η υπόθεση της Χαλκιδικής είναι θέμα τιμής για την κυβέρνηση, όχι μόνο γιατί οι κάτοικοι συγκεντρώνουν τη συμπάθεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας, αλλά κυρίως γιατί στο Μαξίμου έχει εκφραστεί  έντονη δυσαρέσκεια από τους επιχειρηματίες που έχουν αναλάβει το έργο. Μάλιστα πριν από περίπου 20 ήμερες, μεγαλοκαναλάρχης και ένας εκ των μετόχων της Ελληνικός Χρυσός, απείλησε πως θα προβεί σε δημόσια δήλωση, στην οποία με σαφήνεια θα έκανε λόγο για «κυβερνητική αδιαφορία, που δεν επιτρέπει την τέλεση επενδύσεων».

Διαρκής στόχος του επιτελείου του Αντώνη Σαμαρά αποτελεί ο αντιεξουσιαστικός και αναρχικός χώρος. Το πρόβλημα εδώ είναι πως οι επεμβάσεις στις καταλήψεις της Αθήνας και κυρίως στη Βίλλα Αμαλίας, δεν βγήκε επικοινωνιακά στην κυβέρνηση. Τα ευρήματα δεν ήταν αυτά που περίμενε η ΕΛΑΣ και οι καταληψίες κέρδισαν μάλλον τη συμπάθεια του τηλεοπτικού κοινού, που παρακολουθούσε ένα στρατό να συλλαμβάνει κάτι πιτσιρικάδες που μπαίνουν στις κλούβες με χαμόγελο. Παράλληλα  υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μια τέτοια πολιτική που κινείται στα άκρα, να γυρίσει το κλίμα και η κυβερνητική αποφασιστικότητα να μετατραπεί σε αυταρχική πολιτική. Κυβερνητικοί βουλευτές εκφράζουν ανοιχτά το φόβο το επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά να προσπαθήσει να πάρει μια άτυπη ρεβάνς, κοιτάζοντας και το ακροδεξιό ακροατήριο της ΝΔ, για τις συλλήψεις μελών της Χ.Α, καθώς ήδη ακούγονται σκέψεις για ανοχή τόσα χρόνια στην Αριστερά και στις κουκούλες, ενώ εξαντλήθηκε η αυστηρότητα στην παρέα του Μιχαλολιάκου.Η παραπάνω θέση αποτυπώνει και την άποψη Σαμαρά για ενοχική στάση της Δεξιάς κατά τη μεταπολίτευση. «Η δεξιά παράταξη κουράστηκε να πληρώνει το «λάθος» που διέπραξε ……κερδίζοντας τον Εμφύλιο. Και επί χρόνια δεν μπορούσε να απελευθερωθεί από τα ενοχικά της σύνδρομα έναντι της Αριστεράς, τα ψίχουλα αναγνώρισης της οποίας χρησιμοποιούσε ως … παράσημα δημοκρατίας», έγραφε με ψευδώνυμο πρόσφατα στενός του συνεργάτης.

Στόχο της κυβέρνηση θα αποτελέσουν όμως και οι πορείες, σε μια προσπάθεια να αποδοθούν ταραχές και συγκρούσεις σε οργανωμένο σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ.”Υπάρχουν εγκληματικές οργανώσεις που κάθε τόσο, δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, του διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων, συντονίζουν και οργανώνουν μαχητικές επιθέσεις, καταλήψεις, πορείες, όπου πηγαίνουν φορτωμένοι ρόπαλα, εμπρηστικές βόμβες, φορώντας κράνη και κουκούλες'” λένε στην κυβέρνηση και προαναγγέλλουν μέσω Φαήλου Κρανιδιώτη διώξεις.”Έχουμε λοιπόν κι άλλες συμμορίες κι εγκληματικές οργανώσεις, με επίχρισμα άλλου χρώματος, για τις οποίες πρέπει να συγκεντρώσουμε στοιχεία, να ασκηθούν διώξεις και να περάσουν τα μέλη τους την πόρτα του Ανακριτή..” γράφει σήμερα ο σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Μάλιστα η φράση που ακούστηκε στο Μαξίμου και δόθηκε στη δημοσιότητα περιγράφει και τη στάση που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση. «Μόνο μια σοβαρή, πατριωτική, αυστηρή αλλά δίκαιη Δεξιά μπορεί να είναι φράγμα στην Άκρα Αριστερά και στην Άκρα Δεξιά. Τα περί «ποιοτικών» διακρίσεων της ανομίας είναι απλά άλλοθι των άλλων ολοκληρωτικών, των παρενδυτικών φασιστών, που υποδύονται τους «προοδευτικούς» και θέλουν να έχουν κάβα την δική τους βία» είναι η γραμμή,όπως εκφράστηκε από σύμβουλο του πρωθυπουργού .

Αρβανίτης Λευτέρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Ν. Μπογιόπουλος: Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο;

 Απόψεις  Comments Off on Ν. Μπογιόπουλος: Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο;
Oct 022013
 

Ένα κράτος που δουλεύει με τέτοιο συγχρονισμό, με τέτοια ταχύτητα και με τέτοια αποτελεσματικότητα, όπως έδειξε στην περίπτωση της ναζιστικής συμμορίας, θα πρέπει να είχε κάποιο λόγο που τόσο καιρό δεν αντιδρούσε απέναντι στη Χρυσή Αυγή…

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα)1ο: Έχει ακόμα υποστηρικτές η αφελής και αστεία θεωρία που διατείνεται ότι «το κράτος είναι μπάχαλο»; Το κράτος, αντιθέτως, διαπιστώσαμε ότι δουλεύει ρολόι. Όταν θέλει είναι πανταχού παρόν….Μπορεί, για παράδειγμα, τα ταμεία ανεργίας του κράτους να μη δουλεύουν καλά, αλλά οι υπερκοριοί του κράτους δουλεύουν στην εντέλεια. Μπορεί τα γραφεία επιθεώρησης εργασίας να μη δουλεύουν καθόλου, αλλά οι μηχανισμοί παρακολούθησης, φακελλώματος, συλλήψεων, δουλεύουν ολημερίς.

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 2ο: Ένα κράτος που δουλεύει με τέτοιο συγχρονισμό, με τέτοια ταχύτητα και με τέτοια αποτελεσματικότητα, όπως έδειξε στην περίπτωση της ναζιστικής συμμορίας, θα πρέπει να είχε κάποιο λόγο που τόσο καιρό δεν αντιδρούσε απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Αλλά ποιό λόγο άραγε είχε το κράτος και δεν αντιδρούσε; Μάλιστα, αντί να προστατεύει την κοινωνία από τη Χρυσή Αυγή, κατηγορούσε την κοινωνία και συκοφαντούσε τους λαϊκούς αγώνες, ανεμίζοντας τη σημαία της θεωρίας των «δυο άκρων». Τί να υποθέσουμε; Ότι το κράτος δεν αντιδρούσε γιατί η Χρυσή Αυγή ήταν, τελικά, χρήσιμη στο κράτος; Ότι την άφηνε να υπάρχει ώστε να παίζει με τη θεωρία των «δυο άκρων»;

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 3ο: Από τη στιγμή που το κράτος αντέδρασε, πάλι κάποιος λόγος θα υπήρξε για να αντιδράσει, δεδομένου ότι πολύ καιρό πριν -αν και θα μπορούσε- δεν το έπραξε. Γιατί; Περίμενε πρώτα να δολοφονήσουν; Αλλά τότε η προηγούμενη δολοφονία στα Πετράλωνα του μετανάστη ήταν λιγότερο δολοφονία; Τί να σκεφτούμε; Μπας και το κράτος έδρασε τώρα, πολύ απλά γιατί τώρα είναι που του χρειάζεται πια όχι μια ανεξέλεγκτη (με την ανοχή του κράτους) Χρυσή Αυγή, αλλά μια «εξαρθρωμένη από το κράτος» Χρυσή Αυγή;

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 4ο: Το προηγούμενο διάστημα τέθηκαν στο λαό από το κράτος και από τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν πολλά και απειλητικά διλήμματα. Από το «μνημόνιο ή χάος» μέχρι το «μνημόνιο ή τανκς». Προφανώς δεν θα ήταν ευχάριστο για το κράτος και για τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν να πάει ο λαός σε εκλογές, έχοντας στο μυαλό του τη φτώχεια του, την ανεργία του, την εξαθλίωσή του. Αντί για τα προηγούμενα, ένα δίλημμα του τύπου «ή Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο», μάλλον θα ήταν προτιμότερο για όσους ετοιμάζουν το… Τρίτο Μνημόνιο.

Ερώτημα (και εν αναμονή του συμπεράσματος) 5ο: Ο λαός θα επιτρέψει σε όσους του έχουν επιβάλει δύο μνημόνια παριστάνοντας τους «σωτήρες», να του επιβάλουν και τρίτο παριστάνοντας μάλιστα αυτή τη φορά και τους «αντιφασίστες»;

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr/

Γιάννης Αγγελάκας: Οι “πίστες” επικοινωνούν με τους εθνικιστές

 Απόψεις  Comments Off on Γιάννης Αγγελάκας: Οι “πίστες” επικοινωνούν με τους εθνικιστές
Sep 292013
 

Ο καινούριος του δίσκος «Η γελαστή ανηφόρα» κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες. Ορμητικός και τολμηρός, τόσο στον στίχο όσο και στη μουσική του, στο ηχητικό του περιβάλλον. Έχω υποστηρίξει πολλές φορές πως είναι πολύ πρόχειρος και λανθασμένος ο διαχωρισμός του τραγουδιού σε μορφή και περιεχόμενο, όταν θεωρούν περιεχόμενο τον στίχο και μορφή τη μουσική. Η μουσική έχει περιεχόμενο, αλίμονο αν δεν είχε! Με αναφορές στο λαϊκό μας τραγούδι αλλά και σε εκείνο το νεύρο της rock που μας αναστάτωσε πιτσιρικάδες και αντέχει ακόμα. Αυθόρμητος στις αντιδράσεις του, θα πει αυτό που σκέφτεται, ως υποχρέωση πρωτίστως προς τον εαυτό του, δίχως να σκεφτεί τα αποτελέσματα μιας λανθασμένης «στρατηγικής».

Και, βέβαια, μεγάλος τεχνίτης του λόγου.

Τον έχω «κατηγορήσει» αρκετές φορές για ιδιαίτερη αυστηρότητα στις εκτιμήσεις και στην κριτική του σε ανθρώπους -κυρίως του ελληνικού τραγουδιού- όμως η συνέπειά του και το πάθος του σε αυτά που πιστεύει, μόνο σεβασμό μπορεί να σου εμπνεύσει.

Στο site της www.alltogethernow.gr, θα βρείτε όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες, τόσο των δικών του δίσκων, όσο και εκείνων που έχει επιμεληθεί μαζί με τον δημιουργικό πυρήνα των συνεργατών του, καθώς επίσης κείμενα, νέα, video clips.

Την Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου, ανεβαίνει στον Βύρωνα, στο Θέατρο Βράχων, για την κεντρική του συναυλία στην Αθήνα. (Προπώληση, 10 ευρώ, στην είσοδο 12 ευρώ).

Η κουβέντα που ακολουθεί, δυστυχώς, δεν στάθηκε δυνατό να γίνει πρόσωπο με πρόσωπο, ώστε να αναπτύξουμε περισσότερο κάποιες από τις απαντήσεις του, αλλά μέσω υπολογιστή Αθήνα-Κρήτη.

– Το «Σαράβαλο» θεωρήθηκε από πολλούς το πολιτικό τραγούδι της χρονιάς. Τον αποδέχεσαι τον χαρακτηρισμό; Και, σε εποχές ιδιαίτερα δραματικές, πολιτικό είναι μόνο το προφανές και το στοχευμένο ή ακόμη κι ένα ερωτικό τραγούδι μπορεί να συσπειρώσει κόσμο, με την ομορφιά του και μόνο;

Όχι, δεν τον αποδέχομαι. Στο «Σαράβαλο» γι’ ακόμα μια φορά πάλεψα τραγουδώντας να κατανοήσω τη σχέση της προσωπικής μου ανημποριάς με τον παραλογισμό του κόσμου μέσα στον οποίο εκ των πραγμάτων ζω και κινούμαι. Πόσο φταίω εγώ; πόσο αυτός; σε τι μπορούμε κι οι δυο μας να ελπίζουμε; Βέβαια κάθε τραγούδι που έχει τη δύναμη να συντονιστεί και να επηρεάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα μερικών ανθρώπων λέμε ότι έχει πολιτική δύναμη, αυτό όμως μπορεί, όπως είπες, να συμβεί με κάθε όμορφο, καθαρό τραγούδι είτε είναι ερωτικό, είτε υμνεί τη φύση, είτε μαύρο, είτε άσπρο. Η ομορφιά είναι το ζητούμενο και κάθε φορά που ένας άνθρωπος εγκαταλείπει τη νωθρότητά του και ανεβάζει την αισθητική του, μια μικρή βουβή επανάσταση συντελείται στον κόσμο, τα αποτελέσματα της οποίας θα τα χαρούμε μερικούς αιώνες αργότερα. Το «πολιτικό» τραγούδι της δεκαετίας του ’70 (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) μου ακουγόταν άσχημο, ψεύτικο, βαθιά αντιπολιτικό και αντιερωτικό, εκμεταλλεύτηκε ξεκάθαρα συλλογικά οράματα και συλλογικές αυταπάτες για να στηθούν πάνω του καριέρες, εταιρείες, περιουσίες και τραγικά υπερεγώ. Δεν είναι τυχαίο ότι κάπου εκεί τελειώνει το υπέροχο Λαϊκό μας τραγούδι με τα υστερικά ανδρείκελα των εταιρειών να του κόβουν τη φόρα που είχε πάρει τις προηγούμενες δεκαετίες και να το μεταλλάσσουν στο σημερινό λαϊκίστικο νεοελληνικό έκτρωμα. Δεν κάνω «πολιτικό» τραγούδι, ευχαριστώ.

– Τα προηγούμενα χρόνια όσοι επιχειρούσαν να πουν πως το ελληνικό τραγούδι έχει και ιδεολογικές διαφορές -που αποτυπώνονται βέβαια και στην αισθητική- τους κατηγορούσαν ως διχαστικούς και φανατικούς. Σήμερα που ένας-ένας αρκετοί τραγουδιστές πίστας υποστηρίζουν ή κρατάνε ίσες αποστάσεις από τη Χρυσή Αυγή, δεν αποκαλύπτονται πια αυτές;

Η υποκουλτούρα του σκυλάδικου και του «σ’ αγαπώ-μ’ αγαπάς, σε πονώ-με πονάς» έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του ’60, ελάχιστους όμως αφορούσε τότε αυτό το είδος. Κυρίως αυτούς που ζούσαν συντονισμένοι με τα χαμηλότερα βασικά τους ένστικτα. Οι περισσότεροι είχαν πολύ καλύτερο φαϊ να φάνε (Τσιτσάνη, Καζαντζίδη, Χατζιδάκι, Θεοδωράκη κ.α) και αδιαφορούσαν γι’ αυτά τα τραγούδια. Σπάνια ακούγονταν και στα ραδιόφωνα. Στη δεκαετία του ’80 όμως όταν σιγά-σιγά στηνόταν το φριχτό μόρφωμα του νεοελληναρά και τα ιδιωτικά ΜΜΕ παίρναν το πάνω χέρι, αναγορεύτηκε αυτή η υποκουλτούρα σε επίσημη κουλτούρα του έθνους. Δώσε στον κόσμο λεφτά και κακό γούστο και τον έχεις στο τσεπάκι σου. Τώρα που αποδείχτηκε πως μ’ αυτόν τον τρόπο σκάβανε τον λάκκο μας, γιατί να μην επικοινωνούν οι πίστες με τους εθνικιστές; Οι μεν νοσταλγούν τα εγκλήματα του παρελθόντος οι δε προετοιμάζουν τα μελλοντικά, (Κολυμπούν και οι δύο στα κατακάθια της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης)

-Το γεγονός πως δεν έχεις οικογένεια -εννοώ παιδιά- σε απελευθερώνει ως προς τις επιλογές σου;

Nαι.

– Έχεις μέσα στα χρόνια αναθεωρήσει; Θα τολμούσες να βγεις και να πεις «συγγνώμη, λάθος» ακόμη κι αν αυτό δυσαρεστούσε μεγάλη μερίδα του κοινού σου;

Δεν ζω αποσπασματικά, frame by frame που λένε οι κινηματογραφιστές. Έχω την αίσθηση μιας μαγικής συνέχειας των στιγμών που δημιουργούν με την κίνησή τους ένα συμπαγές ολόγραμμα που θα ολοκληρωθεί όταν πεθάνω και τότε θα φανεί: ή όλα ήταν σωστά ή όλα ήταν λάθος.

– Τον τελευταίο καιρό κάνω μια προβοκατόρικη συζήτηση με τον εαυτό μου. «Τι κακό σου έχει κάνει εσένα προσωπικά το συγκεκριμένο οικονομικοπολιτικό σύστημα; Σε τι σε αδίκησε; Γράφεις, μιλάς, δημοσιοποιείς, εκδίδεις, έχεις κάποια αποδοχή, ζεις από τη δουλειά σου. Πολύ δίκαια σου έχει φερθεί. Τι καλύτερο θα μπορούσε να σου έχει συμβεί; Οι αντιδράσεις σου είναι θέμα αλτρουϊσμού, υπέρ των αδύναμων και των ανυπεράσπιστων, μόνο;». Σου απευθύνω τις ίδιες ερωτήσεις.

Δεν μπορώ να πω κι εγώ ότι με έχει επηρεάσει τραγικά όσον αφορά τα οικονομικά μου αυτή η κρίση, ίσως γιατί δεν τσίμπησα στις υπερβολές και τον ανοικονόμητο τρόπο ζωής των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν είχα χρέη, πιστωτικές κάρτες κτλ. Ζούσα με όσα μου πρόσφερε η δημιουργική μου εργασία. Όμως, με το που ξυπνάω κάθε πρωί ακούω το απελπισμένο βουητό των ανθρώπων που παλεύουν να λύσουν για άλλη μια μέρα αξεπέραστα προβλήματα. Είναι οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου, οι συνεργάτες μου, οι περαστικοί που πέφτουν πάνω μου, καταθλιπτικοί, γεμάτοι έννοιες, οι φοβισμένοι μετανάστες, οι ρακοσυλλέκτες, οι πιτσιρικάδες που σκέφτονται να την κοπανήσουν για ξένες χώρες… Όλα αυτά που, αν είσαι ένα υγιές ανθρώπινο ον, δεν μπορείς να τα προσπεράσεις απολαμβάνοντας την οποιαδήποτε βολή σου. Ακόμα κι όταν κάνω βόλτες στη φύση, τη νιώθω λυπημένη, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωτική ομορφιά σ’ αυτόν τον κόσμο χωρίς δικαιοσύνη, κι όποιος νομίζει πως μπορεί να τα καταφέρει μάλλον τον περιμένουν τα ψυχοφάρμακα, εκτός κι αν πρόκειται περί τέρατος. (Δεν σπανίζει βέβαια κι αυτό το είδος).

– Έχουμε διαφωνήσει πολλές φορές σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις για την ταύτιση του δημιουργού με το έργο του. Κυρίως όταν αναφερόμαστε σε παλαιότερες εποχές, των οποίων τα πάθη δεν τα ζήσαμε προσωπικά. Εγώ υποστήριζα πως δεν μπορώ να στερήσω από το παιδί μου το μεγάλο έργο, ανθρώπων που αποδείχτηκαν (κατ΄ εμέ) μικροί και λίγοι, κι εσύ πως δεν μπορείς να τα διαχωρίσεις αυτά τα δύο. Αναγνωρίζω πως η άποψή μου εμπεριέχει ελιτισμό, αλλά δεν εμπεριέχει και δικαιοσύνη;

Έχεις δίκιο, Οδυσσέα, εσύ μου είχες πει άλλωστε πως σημασία έχει πόσο ψηλά έχει φτάσει με το πνεύμα του ένας άνθρωπος και όχι πόσο χαμηλά έπεσε κατόπιν. Γι’ αυτό κι εγώ ακόμα και τώρα ακούω και εμπνέομαι με τους πρώτους δίσκους του Σαββόπουλου κι ας αδιαφορώ παντελώς για το πού βρίσκεται σήμερα. Παρ’ όλα αυτά επίτρεψέ μου να λατρεύω και να έχω στο εικονοστάσι μου μόνον εκείνους τους θεόρατους δημιουργούς που στήριξαν και εξέλιξαν το έργο τους μέχρι την τελευταία τους ανάσα.

– Είσαι ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς των τελευταίων δεκαετιών. Έχεις μπει στον πειρασμό να δώσεις στίχους σου σε καλλιτέχνες που εκτιμάς -συνθέτες και τραγουδιστές- οι οποίοι έχουν αναπτύξει έναν πιο «οικείο» -ή πιο μαζικό, αν θέλεις- κώδικα με το τραγούδι, για να περάσουν τα τραγούδια σου σε περισσότερο κόσμο;

Όχι, μέχρι στιγμής.

– Το «μεγάλο κόλπο» πέτυχε απόλυτα. Όλοι λέγαμε πως μετά τις Τρύπες, δύσκολα θα μπορέσει να βρει καινούριο ήχο ο Αγγελάκας, που ούτε Τρύπες να θυμίζει, αλλά να μας αναστατώνει το ίδιο. Από ‘δω και πέρα; Αισθάνεσαι πάλι την ανάγκη για κάτι διαφορετικό;

Ούτε μεγάλο ήταν, ούτε κόλπο, ήταν αναγκαιότητα και όφειλα να ρισκάρω. Το «επιτυχημένο» το λες τώρα, εκ των υστέρων. Η ανάγκη για κάτι άλλο είναι πάντοτε παρούσα, γι’ αυτό δεν έκανα οικογένεια, δεν θα άντεχα να έχω μια ζωή την ίδια.

– Τα τελευταία τρία χρόνια, έχουν γίνει είδηση στο διαδίκτυο κάποιες συνεντεύξεις και δημόσιες τοποθετήσεις σου λόγω των εκτιμήσεών σου για συγκεκριμένους ανθρώπους. «Διαβάστε τι είπε ο Αγγελάκας για τον Νταλάρα ή τον Κωστόπουλο». Εσύ μπορεί να έχεις πει μια σειρά από πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά εκείνο που θα συζητηθεί είναι η κόντρα με επώνυμους. Δεν αισθάνεσαι με αυτό πως παίρνεις μέρος στη λογική ενός «αντίστροφου life style» τρόπου δημοσιογραφίας;

Αυτές τις επιστολές τις έγραψα άμεσα χωρίς καν να το σκεφτώ, μόλις διάβασα κάποιες δηλώσεις τους που ένιωσα να προσβάλλουν τη νοημοσύνη μου, και τις ανέβασα κατ’ ευθείαν στο διαδίκτυο. Αν δεν το έκανα θα ένιωθα άσχημα με τον εαυτό μου. Στα συγκεκριμένα άτομα έκανα κριτική και την εποχή που μεσουρανούσαν. Τότε, βέβαια, λίγοι δίναν σημασία. Τους θεωρώ, και τους δύο, βασικούς θεμελιώδεις βάκιλους της πολιτισμικής χολέρας που με την υποστήριξη της εξουσίας και των ΜΜΕ επεκτάθηκε σε ολόκληρη την επικράτεια τα «όμορφα» χρόνια της ευμάρειας. Δεν αντέχω να τους ακούω να επιδεικνύουν την «αυτολύπησή» τους μες την κρίση.

-Έχει πετύχει το πείραμα της Alltogethernow; Είναι εύκολο να γίνεις δισκογραφική και manager του εαυτού σου; Θα το πρότεινες σε όλους τους δημιουργούς να πάρουν τη δουλειά τους στα χέρια τους;

Nαι, είναι επιτυχημένο το πείραμα της Αlltogethernow, το οικονομικό όφελος μπορεί να είναι ελάχιστο, όμως με αυτό χρηματοδοτούμε τις επόμενες εκδόσεις μας, δεν χρωστάμε σε κανέναν, καλύπτουμε τις παράλογες πλέον φορολογικές απαιτήσεις του κράτους και κοιταζόμαστε στον καθρέφτη ήσυχοι, με τους δείκτες αυτοσεβασμού και δημιουργικότητας ανεβασμένους στο χίλια.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.protagon.gr/

Δέκα αρχές για τη Χ.Α.

 Απόψεις  Comments Off on Δέκα αρχές για τη Χ.Α.
Sep 292013
 

Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον στα βασικά, έστω τώρα, που είναι ήδη αργά:

1. Η δημοκρατία είναι το μοναδικό όπλο στη μάχη κατά του φασισμού. Στα μαχαίρια τους απαντάμε με θεσμικά εργαλεία.

2. Κάθε καταδίκη, που συνοδεύεται από την προσθήκη «αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ…» αυτοακυρώνεται, παύει να είναι απερίφραστη καταδίκη. Είναι καταδίκη με αστερίσκους και υπονομεύει το επιχείρημα ότι το μόρφωμα αυτό είναι μοναδικό κι αποσυνάγωγο.

3. Η αστυνομία, όταν κάθεται και παρακολουθεί τη δράση της Χ.Α. με σταυρωμένα χέρια, κινδυνεύει να γίνει συνένοχη. Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες να επαφίενται στην ευσυνειδησία της μιας αστυνομικίνας, που συνέλαβε τον δράστη.

4. Η δικαιοσύνη οφείλει να κινηθεί και να διαλύσει τις ομάδες κρούσης της Χ.Α., να ακολουθήσει το σύνθημα του δημάρχου Αθηναίων «Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Από την άλλη θα πρέπει να ξεμπροστιάσει την προσπάθεια της Χ.Α. να ενδυθεί εκείνη τον μανδύα της νομιμότητας με αγωγές και μηνύσεις. Ο κ. Κασιδιάρης απείλησε ότι θα καταθέσει αγωγές για συκοφαντική δυσφήμηση επειδή ο δράστης εμφανίστηκε ως μέλος του κόμματός του. Λίγα λεπτά αργότερα ο ίδιος ο δολοφόνος παραδέχθηκε ότι είναι οπαδός της Χ.Α.

5. Δεν υπάρχει πλέον αθώος ψηφοφόρος της Χ.Α. Ολοι έμαθαν τι πρεσβεύει το κόμμα και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να πετύχει τους στόχους του. Ο οργισμένος κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα και το θύμα του μνημονίου είναι αστείες δικαιολογίες. Ολοι μας υποφέρουμε τα τελευταία χρόνια στον ένα ή τον άλλο βαθμό από την κρίση, αλλά δεν ψηφίζουμε φιλοναζιστικά κόμματα.

6. Τα ΜΜΕ που συμβάλλουν στην εξοικείωση με το φαινόμενο της Χ.Α. και στην αισθητικοποίηση της βίας της, προβάλλοντας κουτσομπολιά για τα στελέχη της και αντιμετωπίζοντας το κόμμα σαν ένα φυσιολογικό πολιτικό σχηματισμό, είναι συνυπεύθυνα για τη γιγάντωση της επιρροής του.

7. Οι δημοσιογράφοι που αποφασίζουν να πάρουν συνεντεύξεις από στελέχη της Χ.Α. ίσως να το ξανασκεφτούν. Ο ορθός λόγος δύσκολα μπορεί να αντιπαρατεθεί με το άναρθρο γρύλισμα.

8. Το έργο των εκπαιδευτικών και των πανεπιστημιακών καθίσταται ακόμη σημαντικότερο. Η κουλτούρα της ανεκτικότητας, η αποδοκιμασία της βίας, η διδασκαλία της σύγχρονης ιστορίας, η διεξοδική συζήτηση γύρω από το Ολοκαύτωμα είναι στη σημερινή Ελλάδα μαθήματα πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα μαθηματικά. Πρόσθεση θα μάθουν όλοι, αντιφασισμό λίγοι.

9. Δεν υπάρχει «σοβαρή» Χ.Α., δυνάμει κυβερνητικός εταίρος σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Το σχήμα αυτό είναι οξύμωρο. Για όσους είχαν αμφιβολίες, η δολοφονία στο Κερατσίνι θα πρέπει να τις έχει κάμψει.

10. Η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση είναι ευθύνη όλων μας. Ο πειρασμός του ρεβανσισμού είναι μεγάλος. Ας αποδείξουμε όλοι ότι είμαστε καλύτεροι από αυτούς.

Tης Ξενιας Κουναλακη

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news.kathimerini.gr/

Όλα μέλι γάλα στο Μελιγαλά

 Απόψεις  Comments Off on Όλα μέλι γάλα στο Μελιγαλά
Sep 242013
 

Σε ποιόν ανήκει ο Μελιγαλάς; Στην Χρυσή Αυγή, ή στη ΝΔ; Ποιός είναι ο πάτρωνας του νεοεμφυλιοπολεμικού μίσους; Στον Άδωνη Γεωργιάδη που θυμάται τον Μελιγαλά στις αναρτήσεις του στο twitter, ή στον Παναγιώταρο που αρπάζει τα μικρόφωνα για να βροντοφωνάξει πως δική τους είναι η γιορτή;

Τι έγινε και εκεί που όλα ήταν μέλι γάλα, τους τάραξε ο Μελιγαλάς; Μα το πολύ απλό. Η ΝΔ, επιλέγοντας μια ακροδεξιά ατζέντα, προσπαθεί να περιθωριοποιήσει τη Χρυσή Αυγή, σηκώνοντας τα λάβαρα της μάχης απέναντι στους ανθέλληνες. Όπου ανθέλληνες, οι άλλοι έλληνες.

Ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης δήλωσε «η ιστορία και οι Νεκροί μας, ανήκουν στην Πελοπόννησο και όχι σε κάποιους Χρυσαυγίτες;» Ποιοί είναι οι νεκροί τους; Ποιούς θεωρεί δικούς του ο πρώην ΕΚΚΕτζής Τατούλης, και σε ποιούς θέλει προνομιακά να αποδώσει τιμή, μαζί με σύσσωμη τη ΝΔ σχεδόν;

Ας δούμε τα ιστορικά γεγονότα λίγο, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι ανιστόριτοι και όχι απαραίτητα οι μικροί. Στις 26 Αυγούστου του 1944, πάρθηκε η απόφαση να αποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα από την Ελλάδα. Για την ασφαλή αποχώρησή τους, έδωσαν βαρύ οπλισμό στα Τάγματα Ασφαλείας, τους συνεργάτες τους δηλαδή επί κατοχής. Οι Ταγματασφαλίτες ήταν αυτοί που την εποχή εκείνη, αφού συγκρούονταν στο πλάι των Ναζί με τους αντάρτες, έβγαζαν ανακοίνωση «εκ των ημετέρων δυνάμεων, εις γερμανός νεκρός». Τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Οι δυνάμεις των ανταρτών, υπό τον Άρη Βελουχιώτη, δρώντας ως Συμμαχικό Στράτευμα (το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα η συμφωνία της Γκαζέρτας),υπό της εντολές της Ελληνικής Κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής, πήρε εντολή να χτυπήσει τις εχθρικές δυνάμεις στην Πελοπόννησο. Δόθηκαν μάχες με τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία τελικώς κατέφυγαν στο Μελιγαλά, που ήταν η έδρα των παλιών ιταλικών στρατευμάτων κατοχής και της Βέρμαχτ.

Στις μάχες που δόθηκαν μεταξύ 13 και 15 Σεπτεμβρίου, τα Τάγματα Ασφαλείας, αναγκάστηκαν αφού πολέμησαν όσο μπορούσαν στο πλευρό των Ναζί να παραδοθούν. Μια βδομάδα πριν είχαν κάνει εκτεταμένες σφαγές στην Πελοπόννησο. Η παράδοσή τους ακολουθήθηκε από σφαγές. Κάτοικοι της περιοχής αλλά και αντάρτες, έσφαξαν με μανία (πέρα από κάθε κανόνα δικαίου πολέμου) τους αιχμάλωτους συνεργάτες των Ναζί.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ιατροδικαστικής υπηρεσίας,708 σκοτώθηκαν στο Μελιγαλά. Νεκροί από τις συγκρούσεις, παράπλευρες απώλειες και αιχμάλωτοι που εκτελέστηκαν. Περίπου 600 από τους νεκρούς δεν προέρχονταν από τον Μελιγαλά, άρα ήταν στρατιωτικές δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Όταν λίγους μήνες αργότερα, τα Τάγματα Ασφαλείας στα πλαίσια του αντικομμουνισμού βαφτίστηκαν εθνικές πατριωτικές δυνάμεις, ο Μελιγαλάς εμφανίστηκε ως μνημείο φρίκης και σφαγών από τους αντάρτες. Για δεκαετίες, σύσσωμη η Δεξιά, προσκυνούσε στο μνημείο του Εμφυλίου, το οποίο εμφάνιζε την απόδειξη των σφαγών με το κονσερβοκούτι.

Μετά το 1982,η ΝΔ, αποφάσισε να απέχει από αυτές τις γιορτές. Μοναδικός προσκυνητής έμεινε την εποχή εκείνη ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος μέσω του γραφείου του έστελνε δελτίο τύπου για να ενημερώσει πως θα παραβρεθεί «στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές».

Τα χρόνια πέρασαν, η ψυχραιμία επικράτησε, ο εμφύλιος έδειξε να μένει πίσω, αλλά απ ό,τι φαίνεται για λόγους πολιτικής τακτικής ο Μελιγαλάς επανέρχεται για να αποδείξει πως οι σχέσεις ΝΔ και Χρυσής Αυγής μπορούν να είναι μέλι γάλα ακολουθώντας την κοινή ατζέντα της ακροδεξιάς. Προς το παρόν μαλώνουν ποιανού χαρά είναι τα μνημόσυνα στο Μελιγαλά. Σε ποιόν ανήκουν οι νεκροί ταγματασφαλίτες. Βρείτε τα…

Του Κώστα Βαξεβάνη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Τα σχολεία ως χώρος εκφασισμού της νεολαίας

 Απόψεις  Comments Off on Τα σχολεία ως χώρος εκφασισμού της νεολαίας
Sep 232013
 

Είναι κοινό μυστικό ότι αυτήν τη στιγμή η Χ.Α. κάνει στρατολόγηση μεταξύ των μαθητών στα σχολεία. Φαίνεται από τις προσπάθειες κινητοποιήσεων της Χ.Α. ότι λίγοι είναι οι «καθαροί» ναζιστές. Προκειμένου να αυξηθούν οι ναζιστές της χώρας, η Χ.Α. απευθύνεται στη νέα γενιά, μια προσφιλής τακτική όλων των φασιστών.

Το θέμα είναι ότι μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί αμήχανη και απαθής τα παιδιά της να μυούνται στον ναζισμό από μια συμμορία εγκληματιών και μπράβων της νύχτας. Το γεγονός αυτό θέτει σε κίνδυνο την ψυχική ισορροπία των μαθητών, που ποτίζονται με ρατσισμό και μίσος για το διαφορετικό, διαταράσσει τη σχολική ζωή, αφού προτρέπει τους μαθητές σε βίαιες και συχνά παράνομες, αντι-ανθρώπινες πράξεις, αλλά είναι και υπονομευτική για τη δημοκρατία και την κοινωνία. Συγκεκριμένα, εάν σε μερικά χρόνια δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα ναζιστών, κινδυνεύουν η κοινωνική συνοχή και η δημοκρατία στη χώρα.

Η ναζιστική ιδεολογία μετατρέπει την απαισιοδοξία σε επίδειξη δύναμης, την ταπείνωση σε τιμωρητική πράξη. Μόνο που δεν αντιλαμβάνονται όσοι επικίνδυνα «αφελώς» την στηρίζουν ότι στην πραγματικότητα τιμωρούν τον εαυτό τους και την τάξη που ανήκουν, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της αστικής τάξης που προωθεί τον ναζισμό με πρόσχημα τον εθνικισμό ως αντιπρόταση στη λαϊκή κυριαρχία. Είναι εκεί, όμως, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν σύγχυση για τα πραγματικά αίτια της δομικής προσαρμογής στις ανάγκες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που έχει έρθει στην Ελλάδα με τη μορφή μνημονίων και κρίσης χρέους. Και τα αίτια αυτά είναι όλα δημιουργήματα της αστικής τάξης, που προσεταιρίστηκε και σφιχταγκάλιασε τον κρατικό μηχανισμό μέχρι του σημείου πνιγμού του.

Το σχολείο ως θεσμός, δυστυχώς, συμμετέχει στο έγκλημα αυτό που γίνεται σε βάρος της νεολαίας της χώρας, άμεσα και έμμεσα. Εμμεσα, με τα παιδαγωγικά, γνωστικά και άλλα κενά. Συγκεκριμένα, από τη μια το καπιταλιστικό σχολείο δίνει έμφαση στην ατομική επίδοση και όχι στην ομαδική μάθηση, συνοχή και αλληλεγγύη και περιθωριοποιεί τους μαθητές με χαμηλές επιδόσεις. Αυτοί είναι και τα πρώτα θύματα της Χ.Α. Από την άλλη, η άγνοια ή και παραπληροφόρηση των ιστορικών γεγονότων που σκόπιμα καλλιεργείται στο σχολείο είναι που δημιουργεί χώρο, τον οποίο η Χ.Α. εκμεταλλεύεται και στρατολογεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα βιβλία ιστορίας Στ’ Δημοτικού και Γ’ Λυκείου ανατέθηκαν σε συγγραφείς που έχουν σχέση με το Ιδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή και εκθειάζουν τον δικτάτορα Μεταξά.

Αμεσα η ευθύνη του σχολείου αφορά την ανοχή που δείχνει σε τέτοια φαινόμενα. Αυτή την περίοδο οι εκπαιδευτικοί είναι παγωμένοι. Η απειλή της ΕΔΕ και της συνακόλουθης απόλυσης έχει χρησιμοποιηθεί για τη χειραγώγησή τους. Το μήνυμα της κυβέρνησης ήταν ότι όσοι τολμούν να εκφέρουν δημοκρατικό λόγο θα καταδιώκονται με τον κίνδυνο της απόλυσης. Αλλωστε, τα παραδείγματα των διώξεων της νηπιαγωγού στο Νυδρί, που έκανε πολυπολιτισμική εκπαίδευση, του καθηγητή που άφησε τη μαθήτρια που μόλις είχε έρθει από Πολωνία να γράψει στη γλώσσα της, χωρίς να βαθμολογήσει το γραπτό, και του εκπαιδευτικού που συμμετείχε σε αντιφασιστική διαδήλωση, έστω και εάν αυτοί δικαιώθηκαν, στο τέλος άφησαν το στίγμα τους. Το μήνυμα που ήθελε το υπουργείο να περάσει εν πολλοίς πέρασε: εάν δεν θέλεις να κινδυνεύσεις και εσύ με απόλυση, σκύψε το κεφάλι και κάνε τη δουλίτσα σου. Μέσω της τρομοκρατίας θέλουν έναν εκπαιδευτικό φοβισμένο, ταπεινωμένο και χειραγωγήσιμο.

Κάθε μαθητής που εμπλέκεται σε δραστηριότητες της Χ.Α. είναι θύτης, αλλά είναι και θύμα. Θύμα της άγνοιας που σκόπιμα καλλιεργείται από το εκπαιδευτικό σύστημα, θύμα της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, θύμα της προπαγάνδας που τα ΜΜΕ τεχνηέντως διοχετεύουν στο κοινό. Από την άλλη, η προσχώρηση κάποιου μαθητή στον ναζισμό, όπου δηλητηριάζεται από το μίσος για τη διαφορετικότητα, πρέπει να θεωρείται για το σχολείο μια μάχη χαμένη!

Εάν οι εκπαιδευτικοί δεν ορθώσουν το παιδαγωγικό τους ανάστημα και το δημοκρατικό τους φρόνημα σε εποχές τέτοιες κοινωνικού κανιβαλισμού, τότε η κοινωνία είναι καταδικασμένη να ζήσει σε χειρότερη μορφή τα λάθη της Ιστορίας της. Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν κάνει πολλές κινήσεις υπεράσπισης της δημοκρατίας και αντιμετώπισης του φαινομένου στα σχολεία. Είναι όμως κάτι που δεν μπορούν όλοι να σηκώσουν. Χρειάζονται ενδυνάμωση και κοινωνικές συμμαχίες. Χρειάζονται στήριξη, κοινωνική αρωγή και πολιτική πίεση για να μπορέσουν να εκτελέσουν το εκπαιδευτικό τους έργο και το παιδαγωγικό τους καθήκον, σε πείσμα των καιρών και των κινδύνων που ελλοχεύουν σε ένα σύστημα αντιδημοκρατικό και τιμωρητικό, όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα. Το μήνυμα που πρέπει να σταλεί προς κάθε κατεύθυνση είναι ότι ο εκφασισμός τής κοινωνίας δεν θα περάσει!

Πρέπει να πειστούν οι μαθητές ότι οι κατατρεγμένοι αυτής της γης είναι θύματα ενός πολιτικού παιχνιδιού που στήνεται σε βάρος τους και σε βάρος μας και υπάρχει άλλος τρόπος να βρουν το δίκιο τους. Να καταλάβουν πως όσο θα είμαστε γονατισμένοι θα ρίχνουμε ευθύνη σε όσους βλέπουμε γύρω μας. Οτι χρειάζεται να αποκτήσουμε την αξιοπρέπειά μας, να ορθώσουμε ανάστημα για να δούμε τους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της καταστροφής. Οι εκπαιδευτικοί της χώρας έχουν το παιδαγωγικό καθήκον να βοηθήσουν τους μαθητές στη συνειδητοποίηση αυτή.

Της Μαρίας Νικολακάκη, Αναπληρώτρια καθηγήτρια Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Επάγγελμα: Συντετριμμένος… αν και τα έλεγα. Του Χρήστου Γιαννούλη

 Απόψεις  Comments Off on Επάγγελμα: Συντετριμμένος… αν και τα έλεγα. Του Χρήστου Γιαννούλη
Sep 202013
 

Λες και ήταν έτοιμοι από καιρό και για αυτή την παράσταση. Η πρώτη τους έκφραση: Όταν εμείς τα λέγαμε πριν από ένα ή δύο χρόνια κτλ κτλ κτλ.

Μπίστης, Λοβέρδος (ο δημοσιογράφος) και αρκετά μέλη ακόμη μίας ομάδας που φλυαρεί ακατάπαυστα τα τελευταία χρόνια, ζητώντας μας να σιωπήσουμε πειθαρχημένα στο σωστό.

Εγώ όμως θέλω να σιωπήσω για να διαμαρτυρηθώ με τον πιο σκληρό τρόπο.

Έχω την ανάγκη να σιωπήσω, όρθιος και μπροστά τους. Μαζί με χιλιάδες ή και εκατομμύρια έλληνες που δεν θέλουν να πούνε τίποτε την στιγμή της οδύνης. Δεν θέλουνε να κερδίσουνε εντυπώσεις ούτε να προσθέσουν ένα σχόλιο στον τοίχο τους.

Θέλω να μείνω σιωπηλός και όρθιος συνάμα γιατί η οργή και η θλίψη μου δεν χωρούνε σε λόγια. Και αυτά που γράφω, με ενοχή μη τυχόν και διαπράττω το ίδιο σφάλμα με τους «επαγγελματίες» το κάνω για να τους πω, να μας πω ότι η σιωπή είναι η πιο σκληρή και ηχηρή τιμωρία για όσους νοιώθουν , αισθάνονται και είναι ένοχοι για το μακελειό.

Μόνο που αυτή η σιωπή πρέπει να είναι αυτοπρόσωπη. Θα ήθελα πάρα πολύ, όλοι μας να σταθούμε κατά χιλιάδες ή εκατομμύρια, σιωπηλοί μπροστά τους. Να τους κοιτάμε και να μην τους μιλάμε.

Έχει αποδειχτεί ότι από λόγια δεν καταλαβαίνουν. Μόνο ίσως από περιφρονητικές σιωπές. Γιατί κάθε φορά που ανοίγουν το στόμα τους εκθέτουν την επικίνδυνη ελαφρότητα τους. Είτε για την θεωρία των δύο άκρων, είτε με τα συνήθη «αλλά» που διανθίζουν τις στερεότυπες και ξύλινες ανακοινώσεις τους. Την ρουτίνα της πολιτικής μανιέρας που δεν λέει τίποτε πλέον σε κανέναν….Όχι άνθρωπο αλλά ούτε στις συσκευές φαξ που τις στέλνουν από συνήθεια…. Αν τις προγραμματίσεις σωστά έχουν μάθει το τι και πως πρέπει να γραφτεί ανά περίπτωση…

Τι να συζητήσεις με τον Γιακουμάτο ή τον Βορίδη για την βία, το αίτιο, τη λύση και την λύτρωση; Τι λόγια να βρεις για να πείσεις τον επαγγελματία της ανοησίας ότι χάνεται κόσμος από τις επιλογές τους. Μπαίνει στο χώμα, όχι σε SPA ή θέρετρο. Οι άνθρωποι που χάνονται δεν πηγαίνουν διακοπές για να ξανάρθουν. ΦΕΥΓΟΥΝ. Δεν είναι οι αριθμοί που περιγράφονται στα NON PAPER σκονάκια που μοιράζει το γραφείο τύπου του ΣΑΜΑΡΑ. Είναι άνθρωποι. Οι δικοί μας, οι φίλοι μας οι γονείς μας.

Όχι δεν περίμενα ότι θα υπήρχε η στιγμή που ο χρυσαυγίτης θα στριφογύριζε το μαχαίρι σε αυτό το παλικάρι γιατί έμενε όρθιο και δεν έπεφτε κάτω. Μπορεί να είμαι αφελής, βραδύνους, οτιδήποτε.

Δεν το αντιμετωπίζω ως κάτι αναμενόμενο ή κάτι που θα ξεπεραστεί. Μπορεί και να είναι το εξώφυλλο μία νέας αφήγησης του 2013. Της χρονιάς που οι ακροδεξιές πολιτικές πρακτικές, δοκιμάστηκαν συνειδητά από την κυβέρνηση και τους πιθανούς συνεργάτες της στο μέλλον.

Δύο πράγματα θέλω να κρατήσω. Την Χρυσή Αυγή δεν την φοβάμαι. Η Μάλλον την φοβάμαι όσο φοβάμαι την βλακεία. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι όσους χτίζουν πάνω της, καριέρα, πολιτικά σχέδια, τακτικές και στόχους. Και οι περισσότεροι βρίσκονται εκτός της Χρυσής Αυγής. Και από ότι λένε, απέναντι της.

Λυπάμαι τέλος που αυτό το παλικάρι, ο Παύλος δεν θα μπορέσει να δει το τέλος της ταινίας. Δεν θα καταφέρει να νοιώσει την στιγμή που η ιστορία θα ξεβράσει αυτούς που και ο ίδιος πολέμησε.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται τους δολοφόνους; Του Σ. Κούλογλου

 Απόψεις  Comments Off on Γιατί η κυβέρνηση ανέχεται τους δολοφόνους; Του Σ. Κούλογλου
Sep 182013
 

Ηταν αναπόφευκτο, κύριε Δένδια, ότι θα θρηνούσαμε θύματα. Ο Παύλος Φύσσας τα μεσάνυχτα στο Κερατσίνι, είναι το πρώτο αλλά όχι το τελευταίο θύμα. Γιατί η ένοχη σιωπή της κυβέρνησης μετά την επίθεση των νεοναζί κατά στελεχών του ΚΚΕ στο Πέραμα την προηγούμενη εβδομάδα, η ατιμωρησία των υπευθύνων της επίθεσης αυτής όσο και των τραμπουκισμών της Χρυσής Αυγής στο Μελιγαρά και τα Γιαννιτσά το Σαββατοκύριακο, έχουν αποθρασύνει τους νεοναζί.

Αλλά η κυβερνητική αδράνεια δεν είναι τυχαία. Για διαφορετικούς λόγους,η κυβέρνηση έχει ακριβώς τον ίδιο επικοινωνιακό στόχο με την Χρυσή Αυγή. Η τελευταία θέλει να δημιουργήσει μια κατάσταση εμφυλίου πολέμου, που θα διευκολύνει τον περιορισμό ή και την κατάλυση της δημοκρατίας καθώς και την επιβολή έκτακτων μέτρων. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι η αριστερά θα αντιδράσει βίαια στις δολοφονικές επιθέσεις, ώστε πάλι να δημιουργηθεί εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που θα την βοηθήσει να εμφανιστεί ως παράγοντας σταθερότητας απέναντι στις εχθροπραξίες “των δύο άκρων”.

Μέχρι την κατάρρευση του success story, η κυβέρνηση καλλιεργούσε προς το εξωτερικό μια εικόνα ομαλότητας, που θα μπορούσε να προσελκύσει ξένες επενδύσεις και να πείσει την Γερμανία να ελαφρύνει το χρέος. Η σκληρή γερμανική στάση και η κατάρρευση της οικονομίας και των υποδομών της χώρας δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες: η αποχώρηση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ ήταν η χαριστική βολή. Για να παραμείνει στην εξουσία, η ομάδα στο Μέγαρο Μαξίμου πρέπει να παίξει καθαρά πολιτικό παιχνίδι, έστω και βρόμικο.

Δεν υπάρχει καλύτερο εργαλείο για την περίπτωση από την Χρυσή Αυγή. Οι δολοφονικές της επιθέσεις ίσως επαναφέρουν τους πιο μετριοπαθείς ψηφοφόρους της στην ΝΔ απ’ όπου προέρχονται. Συγχρόνως βοηθούν το Μέγαρο Μαξίμου για να παίξει το ρόλο του ενδιάμεσου, σε ένα πολιτικό τοπίο που, με την κατάρρευση των ενδιάμεσων κομμάτων και της κεντροαριστεράς, θα αποτελείται, εκτός απροόπτου, από 3 πόλους: ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και “στο κέντρο” η ΝΔ με τις όποιες συνιστώσες της.

Για την αριστερά και όλους τους δημοκρατικούς πολίτες, είναι επιτακτική ανάγκη να μην πέσουν στην παγίδα της πόλωσης και του εμφυλιοπολεμικού κλίματος και να καταστούν παράγοντας νομιμότητας και δημοκρατίας. Πρέπει να προωθήσουν την δημιουργία, σε κάθε γειτονιά, αντιφασιστικών συσπειρώσεων με μαζική, δυναμική αλλά ειρηνική δράση που θα επιτελούν συγχρόνως καθήκοντα κοινωνικής αλληλεγγύης, ακυρώνοντας τις αντίστοιχες υποκριτικές δράσεις “μόνο για Ελληνες¨της Χρυσής Αυγής.

Η οργή για την εν ψυχρώ δολοφονία είναι δικαιολογημένη, αλλά το παρελθόν δίνει πολύτιμα μαθήματα. Σε κάποιες άλλες εποχές που έχαναν το παιχνίδι, αμόλησαν τους ταγματασφαλίτες. Η αριστερά απάντησε με το ίδιο νόμισμα, για να φτάσουμε στον εμφύλιο που πληρώνουμε ακόμα. Τώρα που αμολάνε τους πολιτικούς απόγονους των ταγματασφαλιτών, η αριστερά δεν πρέπει να την πατήσει ξανά.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Τα μυστήρια ενός πλεονάσματος με τριπλάσιο… έλλειμμα

 Απόψεις  Comments Off on Τα μυστήρια ενός πλεονάσματος με τριπλάσιο… έλλειμμα
Sep 112013
 

Η αλήθεια σε κάθε ισολογισμό, όπως λέγεται συνήθως από τους επιχειρηματίες, βρίσκεται πάντα στο… ταμείο. Και εκεί, στο Ταμείο φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα «ρευστότητας», σύμφωνα με τα ταμειακά στοιχεία που έδωσε χθες η Τράπεζα της Ελλάδος, επισημαίνοντας ένα έλλειμμα «κεντρικής διοίκησης» τριπλάσιο από το πλεόνασμα της εκτέλεσης του προϋπολογισμού για το οκτάμηνο του 2013 που παρουσίασε το ΥΠΟΙΚ.

Το παράδοξο εδώ είναι ότι και οι δύο έχουν… δίκιο. Και πρωτογενές πλεόνασμα υπάρχει και το ταμειακό έλλειμμα είναι μεγαλύτερο από πέρσι.

Και παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει κανένα μυστήριο σ’ αυτό.

Πράγματι στο οκτάμηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου σε επίπεδο κεντρικής κυβέρνησης, δηλαδή χωρίς τις ΔΕΚΟ και τους οργανισμούς που εντάσσονται στην Γενική Κυβέρνηση, σημειώθηκε πλεόνασμα της τάξης των 3 δισ. ευρώ. Αλλά  η κρυφή αλήθεια αυτού του πλεονάσματος αποτυπώνεται με ακόμα καλύτερο τρόπο  στην αναφορά της ανακοίνωσης του ΥΠΟΙΚ που εξηγεί ότι «σε τροποποιημένη ταμειακή βάση, για το 8μηνο Ιανουαρίου – Αυγούστου, παρουσιάζεται έλλειμμα στο ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού ύψους 2,441 δισ. ευρώ έναντι ελλείμματος 12,484 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2012 και στόχου για έλλειμμα 7.833 εκατ. ευρώ…».

Και εκεί το ΥΠΟΙΚ αρχίζει να πλησιάζει στα ταμειακά «νούμερα» της ΤτΕ που μιλάνε για ταμειακό έλλειμμα 3 δισ. ευρώ.

Το ΥΠΟΙΚ διευκρινίζει ότι η ΤτΕ δεν καταγράφει στο ταμειακό αποτέλεσμα τις αποπληρωμές των ληξιπρόθεσμων που πάνε κατά ένα μεγάλο μέρος τους και κλείνουν τρύπες (4,6 δισ. ευρώ) της Γενικής Κυβέρνησης. Πράγματι ένα μέρος των δαπανών που προκαλούν το ταμειακό έλλειμμα των 9 δισ. ευρώ μεταφέρεται με τις πληρωμές αυτές στα ταμεία του ευρύτερου δημόσιου τομέα τα οποία όμως δεν περιλαμβάνονται στον λογαριασμό της κεντρικής διοίκησης που καταγράφει το ταμείο της ΤτΕ. Γιατί η ΤτΕ έχει ένα ταμείο στο οποίο καταγράφει τα άμεσα έσοδα και δαπάνες της κεντρικής διοίκησης που έχει μικρές διαφορές από την «κεντρική κυβέρνηση». Αυτό είναι το Ταμείο και το ταμείο δεν λέει ποτέ ψέματα…

Σε λογιστικό επίπεδο βέβαια η κεντρική κυβέρνηση έχει πάρε – δώσε με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Και η αλήθεια είναι ότι έχει αρχίσει να εξοφλεί προς τον τομέα αυτό ληξιπρόθεσμες οφειλές όπως και προς ιδιώτες περί τα 600 – 700 εκατ. ευρώ τον μήνα. Ο συνολικός στόχος είναι να αποπληρωθούν μέχρι το τέλος του έτους περί τα 7 – 8 δισ. ευρώ. Περισσότερα από τα μισά από αυτά πάνε από την τσέπη της κεντρικής κυβέρνησης στην τσέπη της γενικής κυβέρνησης και εκεί το ταμειακό και το λογιστικό αρχίζουν να παίρνουν αποστάσεις…

Όμως αυτό δεν αλλάζει την επικίνδυνη αλήθεια των λογαριασμών της ΤτΕ. Λογαριασμών  που δείχνουν ότι τα έσοδα στο οκτάμηνο ήταν 28,7 δισ. ευρώ όταν το 2012 την ίδια περίοδο ήταν 30,5 δισ. ευρώ.

Και αυτά τα περίπου δύο δισ. ευρώ λείπουν τώρα από το ταμείο…

Το ΥΠΟΙΚ υποστηρίζει ότι μέσα στο επόμενο τρίμηνο οι συσσωρευμένες απαιτήσεις φόρων θα εξαφανίσουν το ταμειακό έλλειμμα που εντοπίζει η ΤτΕ και θα εκτοξεύσουν τα έσοδα και το πλεόνασμα.

Αυτή είναι μία λογιστική προσέγγιση με πολλά ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να γίνει πραγματικότητα καθώς τα «έσοδα» αυτά πρέπει να έρθουν από τσέπες των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα είναι ακόμα μικρότερο από το περσινό… Όσο μικρότερη και αν είναι η ύφεση φέτος από πέρσι, παραμένει ύφεση και αυτό σημαίνει ακόμα μικρότερο διαθέσιμο εισόδημα. Η εξωφρενικά μεγαλύτερη «λογιστική» απαίτηση από αυτό το πολύ μικρότερο εισόδημα δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα οδηγήσει και σε ανάλογο «ταμειακό» αποτέλεσμα.

Στο ΥΠΟΙΚ κάποιοι ήδη… βάζουν στοίχημα το κεφάλι τους ότι θα διαψευσθούν οι Κασσάνδρες. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι το στοίχημα αυτό αν χαθεί θα προκαλέσει σεισμούς με ισχυρές πολιτικές παρενέργειες και όχι απλά τριγμούς, στο οικονομικό επιτελείο.

Η ΤτΕ χθες με τα ταμειακά της αποτελέσματα απλώς υπενθύμισε το πραγματικό στοίχημα των επόμενων μηνών και αυτό δεν είναι το «λογιστικό» πλεόνασμα, αλλά το «ταμειακό» αποτέλεσμα, όχι μόνο στο δημόσιο ταμείο αλλά και στο σύνολο της φτωχότερης από πέρσι οικονομίας. Γιατί από εκεί πρέπει να αφαιρεθούν τα ποσά από τα οποία θα οικοδομηθεί το «πρωτογενές πλεόνασμα»,  που θα ανοίξει τις διαδικασίες για την νέα αναδιάρθρωση του χρέους…

Του Γιάννη Αγγέλη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.capital.gr/