Σύροι πρόσφυγες μαζί με αλληλέγγυους παρενέβησαν σε εκδήλωση και διέκοψαν τις ομιλίες του δημάρχου Αθηναίων Γιώργου Καμίνη και του Γ.Γ. Μετανάστευσης και Κοινωνικής Συνοχής του υπουργείου Εσωτερικών Άγγελου Συρίγου.

Η εκδήλωση είχε διοργανωθεί σήμερα, 18 Δεκεμβρίου 2014, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστευσης, από την οργάνωση Asante και τον δήμο Αθηναίων και, μόλις τρεις μέρες ύστερα από την βίαιη απαγωγή των Σύρων προσφύγων πολέμου από την Πλατεία Συντάγματος, στην οποία έχασαν πολλά από τα προσωπικά τους αντικείμενα, είχαν κληθεί να μιλήσουν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Καμίνης (δήμαρχος Αθηναίων) και Άγγελος Συρίγος (γενικός γραμματέας Μετανάστευσης και Κοινωνικής Συνοχής του Υπ. Εσ.).

Η εκδήλωση έγινε στο αμφιθέατρο του 9.84 στην Τεχνόπολι στο Γκάζι.

Στον ασφυκτικά αστυνομοκρατούμενο χώρο, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας από Σύρους πρόσφυγες με την συμμετοχή της συνέλευσης αλληλεγγύης, της Κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό» και της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε.

Στην αρχή της εκδήλωσης τοποθετήθηκε ο Συρίγος, που μετά από μια γενική τοποθέτηση για το μεταναστευτικό και τον νόμο περί ιθαγένειας που θα κατατεθεί – όπως είπε – αν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιχείρησε για άλλη μια φορά να θολώσει τα νερά λέγοντας ότι «η μόνη λύση για τους πρόσφυγες είναι το άσυλο στην Ελλάδα», ότι «όποια άλλη λύση είναι χρονοβόρα» και αναφέρθηκε πάλι με υπονοούμενα σε «λαθροδιακινητές».

Ο Καμίνης, που απουσίαζε κατά το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης και πήρε τελευταίος τον λόγο, δεν μπόρεσε να μιλήσει, διακοπτόμενος συνεχώς από τα συνθήματα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και μετανάστες και φυγαδεύτηκε από αστυνομικούς με πολιτικά. Μετά τις απαντήσεις ενός από τους Σύρους και της συνέλευσης αλληλεγγύης στα λεχθέντα από τον Συρίγο, αυτός προσπάθησε να ανταπαντήσει, ωστόσο για τον ίδιο λόγο αποχώρησε κι αυτός με τον ίδιο τρόπο και η εκδήλωση σταμάτησε.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://omniatv.com/

Decision of the general assembly of Syntagma Square Syrian refugees

We, the Syrian refugees of war who remain at Syntagma Square since November 19 2014, want to communicate to Greek people and the rest of the world the decisions we made today.

a) During our struggle we managed to make clear to the whole world that our demands for human rights as refugees (housing, feeding, job opportunities, health), plus free movement to other European countries are fair and state officials need to fulfill them for all Syrian refugees.

b) We understand that Greek government, does not want to ask from European Union to accept us legally to other European countries in order to apply for asylum there. They do not intend to do it according to existing European laws, and other European countries do not have the will to proceed towards this direction too.

c) So we decided to demand from the Greek government the following:
1) Asylum as war refugees here in Greece, covering 3 months travel documents to other European countries.
2) Fast procedure of applications: 100 people per day, instead of 10 per day that Greek officials suggest.
3) Proper housing and food for all of our people, starting from small children, invalid people, sick and old people.

d) We will remain at Syntagma Square until we take a positive answer from Greek government to all our demands, and until we are sure that the asylum procedure goes on for all of our people. We ask from Greek Government to answer officially in written replying to our demands.

e) We ask from the Greek people to support our fair struggle until the final victory. We thank for solidarity of all Greek people who helped us a lot from the first day of our struggle.

f) We call everybody to the demonstration that will take place on Saturday 13 November, 2.30 p.m. at Syntagma square.

Syrian refugees of syntagma square

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ: Πρέπει να θρηνήσουμε ένα νεκρό παιδί για να παρέμβετε;

Η πραγματική διάσταση της χθεσινής μας καταγγελίας περιγράφεται απολύτως σωστά στο άρθρο της Huffington Post http://www.huffingtonpost.gr/2014/12/03/i-odysseia-enos-anasfalistou-paidiou-_n_6260652.html?utm_hp_ref=greece όπου ο γιατρός κ. Γιάννης Παπαδάτος, Διευθυντής Ιατρικής Υπηρεσίας του νοσοκομείου, επιβεβαιώνει όσα δημοσιεύσαμε και τον τιμά ιδιαίτερα αυτό.

Εμείς από την πλευρά μας ενημερώνουμε ότι χθες το βράδυ μετά την μεγάλη δημοσιότητα που δόθηκε η διοίκηση του νοσοκομείου ενημέρωσε τους γονείς του μικρού παιδιού ότι δεν θα τους ζητηθούν χρήματα και ότι η επέμβαση θα γίνει κανονικά.  Εμείς ελπίζουμε το ίδιο ακριβώς να κάνουν για ΟΛΟΥΣ τους ανασφάλιστους πολίτες που ζητάνε την βοήθεια τους και να μην είναι αυτή η κίνηση τους ένα απλό «πυροτέχνημα» για να μας «κλείσουν» τα στόματα, όπως και έχουν προσπαθήσει πάρα πολλές άλλες φορές που έχουμε κάνει ανάλογες καταγγελίες.

Επειδή όμως από χθες κάποιοι έχουν ξεκινήσει και ρίχνουν λάσπη και προσπαθούν να παραπληροφορήσουν, εμείς απλά απαντάμε ότι όσα δηλώσαμε στην αρχική μας καταγγελία είναι απολύτως αληθή και όποιος πιστεύει ότι λέμε ψέματα δεν έχει παρά να ζητήσει την παρέμβαση εισαγγελέα και εμείς με μεγάλη μας χαρά θα καταθέσουμε όλα τα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας. Η διοίκηση του νοσοκομείου αλλά και το λογιστήριο του νοσοκομείου γνωρίζουν πάρα πολύ καλά το θέμα αφού έχουμε έρθει σε επαφή μαζί τους επανειλημμένα όλες τις προηγούμενες μέρες, για να μπορέσουμε να βρούμε λύση χωρίς να δοθεί δημοσιότητα. Δυστυχώς μας αγνόησαν, όπως αγνόησαν και τις προειδοποιήσεις μας ότι τελικά θα δώσουμε δημοσιότητα. Τώρα έρχονται εκ των υστέρων με ψέματα να διαψεύσουν τι ακριβώς, ότι οι εξαγγελίες του Υπουργείου Υγείας για τους ανασφάλιστους έχουν πέσει στο κενό;

+++

ΕΚΤΑΚΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (03/12/2014)
Προς το Υπουργείο Υγείας: Πρέπει να θρηνήσουμε ένα νεκρό παιδί για να παρέμβετε;

Είμαστε μάρτυρες μια απίστευτης ιστορίας που εξελίσσεται στο Γενικό Νοσοκομείο Παίδων «Παναγιώτη και Αγλαΐας Κυριακού». Ένας μικρός ασθενής μας, 2.5 ετών δεν μπορεί να κάνει την επέμβαση που πρέπει γιατί το νοσοκομείο ζητά 300 ευρώ από τους ανασφάλιστους γονείς του, οι οποίοι δεν έχουν να τα δώσουν. Το σοβαρό της υπόθεσης – πέρα από την κατάσταση της υγείας του μικρού – είναι ό,τι βάσει του ΦΕΚ Β 1465 με ημερομηνία 05/06/2014, οι ανασφάλιστοι πολίτες δικαιούνται δωρεάν νοσηλείας στα δημόσια νοσοκομεία.   Οι γονείς ακολούθησαν όλη την διαδικασία που προβλέπει ο πρόσφατος νόμος αλλά από το λογιστήριο του νοσοκομείου τους είπαν πως η προγραμματισμένη επέμβαση για τις 8-12-14 δεν μπορεί να γίνει μέχρι να εγκριθεί το αίτημα από την τριμελή επιτροπή όπως ορίζει ο νόμος.

Εθελοντής γιατρός μας επικοινώνησε την Τρίτη 02/12/2014 με το λογιστήριο του νοσοκομείου και τον παρέπεμψαν στον ιατρικό διευθυντή που είναι υπεύθυνος για την λειτουργία των τριμελών επιτροπών.  Ο συγκεκριμένος γιατρός ανέφερε ότι μέχρι σήμερα, 6 μήνες μετά την δημοσίευση του νόμου, δεν έχει εγκριθεί κανένα αίτημα ανασφάλιστου πολίτη και δεν πρόκειται να εγκριθεί κανένα εκτός εάν το Υπουργείο Υγείας δεν τους απαντήσει σε επιστολή που έστειλε το ΔΣ του νοσοκομείου στις 10-11-2014 και συγκεκριμένα σε δύο ερωτήματα τα οποία διατύπωσαν, και είναι τα εξής:

1. Ποιος θα αναλάβει την έρευνα για το εάν τα παιδιά είναι όντως ανασφάλιστα;

2. Θα τους δώσει δώσει ο υπουργός χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας των ανασφάλιστων παιδιών εφόσον το νοσοκομείο δεν έχει, γιατί είναι ήδη χρεωμένο;

Στην συζήτηση που ακολούθησε, ο εθελοντής γιατρός μας του απεύθυνε την εξής ερώτηση : «Εάν έχετε περίπτωση παιδιού με καρκίνο, θα το εγκρίνετε;»

Η απάντηση ήταν αποστομωτική : «Αν ο υπουργός δεν μας δώσει χρήματα, ΟΧΙ!»

Έξι μήνες μετά την δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης του σχετικού εν ισχύι νόμου, και ενώ ο Υπουργός Υγείας επανειλημμένα και κατηγορηματικά διαψεύδει εμάς αλλά και άλλους φορείς που καταγγέλλουν ό,τι οι ανασφάλιστοι συνεχίζουν να είναι αποκομμένοι από το Εθνικό Σύστημα Υγείας, το Υπουργείο Υγείας θέτει καθημερινά σε κίνδυνο ζωές ακόμα και μικρών παιδιών, λόγω των κλειστών προϋπολογισμών που έχει επιβάλει στα δημόσια νοσοκομεία αλλά και λόγω του ότι δεν υπάρχει κανένας έλεγχος από μέρους του για το εάν οι τριμελείς επιτροπές συνεδριάζουν ή όχι.

Κατά τα φαινόμενα σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει από την ημέρα που ο υπεύθυνος του λογιστηρίου στον Ευαγγελισμό πέταξε εκτός χειρουργείου ανασφάλιστο πολίτη (διαβάστε περισσότερα εδώ http://www.mkiellinikou.org/blog/2014/05/23/euaggelismos/ )

Θα απαντήσει το Υπουργείο Υγείας για όλα τα παραπάνω;

Θα επέμβει εισαγγελέας επιτέλους να ελέγξει τις καταγγελίες;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/

Το πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου είχε οργανωθεί σε ένα χώρο του πρώτου ορόφου της Αρχιτεκτονικής Σχολής, ήδη από το πρώτο βράδυ της κατάληψης, δηλαδή την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973, για να καλύψει περιπτώσεις μικροατυχημάτων και μικροαδιαθεσιών που είχαν ήδη παρουσιαστεί, όπως αναφέρει και ο υπεύθυνός του, 23χρονος τότε φοιτητής της Ιατρικής Γιώργος Παυλάκης.[1]

Διαμορφώθηκαν βασικά μια αίθουσα αναρρωτηρίου για τις ελαφρότερες περιπτώσεις και μια αίθουσα αυτοσχέδιου χειρουργείου για τυχόν σοβαρότερα περιστατικά. Ως κλίνες χρησιμοποιούνταν οι πάγκοι και τα τραπέζια που υπήρχαν επιτόπου. Παράλληλα, στην αίθουσα διαλέξεων της Σχολής Καλών Τεχνών, μπαίνοντας από την πύλη της Πατησίων αριστερά, πιο κοντά στο μέτωπο των γεγονότων, λειτουργούσε από το απόγευμα της Παρασκευής, 16 Νοεμβρίου, ένας προωθημένος σταθμός πρώτων βοηθειών, κυρίως για επίδεση μικροτραυματισμών και άμεση αντιμετώπιση περιστατικών λιποθυμιών, δύσπνοιας και οφθαλμιών, εξαιτίας των δακρυγόνων αερίων.[2] Στο ιατρείο, σύμφωνα με ορισμένους αυτόπτες μάρτυρες, τα ονόματα των νοσηλευομένων καταχωρούνταν σε μια κατάσταση, η οποία χάθηκε ή έπεσε στα χέρια των αρχών, μετά την εισβολή.[3]

Κάτοψη του χώρου. Μεταφορά τραυματία
Το Ιατρείο με κόκκινο χρώμα
Εθελοντές φοιτητές και γιατροί
Στο χώρο αυτό πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους, πέραν του Παυλάκη, αρκετοί φοιτητές και φοιτήτριες, κυρίως της Ιατρικής, όπως ο Βασίλης Καπερώνης,[4] η Ευαγγελία Μαμαλάκη, η Αντωνία Χαρίτου[5] και ο Γεράσιμος Μπάλλας,[6] συνολικά δεκαπέντε με είκοσι άτομα,[7] ενώ το τελευταίο βράδυ προστέθηκαν και ορισμένοι γιατροί.
Αρχικά έσπευσαν δύο ορθοπεδικοί από το ΚΑΤ που δεν έγιναν γνωστά τα ονόματά τους,[8] και αργότερα εμφανίστηκαν ο ομότιμος καθηγητής χειρουργικής του Πανεπιστημίου Κωνσταντίνος Αλιβιζάτος,[9] ο ψυχίατρος Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος,[10] ο φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος,[11] οι χειρουργοί Κώστας Κουτσής από το Λαϊκό Νοσοκομείο[12] και Χαντάτ,[13] αλλά και απλοί ιδιώτες, όπως η Λεφεντίτσα Κανταρά,[14] και βέβαια ο πράκτορας της ΚΥΠ Δημήτριος Πίμπας, ο οποίος, κατά δική του ομολογία, είχε διεισδύσει φορώντας λευκή μπλούζα, υποκρινόμενος τον ιατρό.[15]
Γιώργος Παυλάκης Λεφεντίτσα Κανταρά
Το ζήτημα των νεκρών
Είναι ομόφωνη η πεποίθηση ότι ουδείς κτυπήθηκε από πυρά και, πολύ περισσότερο, ουδείς φονεύθηκε, απ’ όσους βρίσκονταν μέσα στον ίδιο το χώρο του Πολυτεχνείου.[16] Ένα ζήτημα όμως που απασχόλησε ιδιαίτερα την προανάκριση και την κύρια ανάκριση (αλλά λιγότερο τη δίκη καθεαυτή) ήταν ο αριθμός των θυμάτων που, σύμφωνα με ορισμένους μάρτυρες, μεταφέρθηκαν χτυπημένα από χώρους εκτός του Πολυτεχνείου στο πρόχειρο νοσοκομείο τη βραδιά της 16ης προς 17η Νοεμβρίου, και ήσαν είτε ήδη νεκροί, είτε βαριά τραυματίες που πέθαναν εκεί στη συνέχεια.
Είναι χαρακτηριστική καταρχάς η διαπίστωση ότι ούτε καν τα ίδια τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής είχαν σαφή εικόνα του αριθμού των θυμάτων, γεγονός ωστόσο όχι τόσο ανεξήγητο, αν λάβει κανείς υπόψη τις χαώδεις συνθήκες των τελευταίων ωρών της κατάληψης του Πολυτεχνείου και τη ραγδαία εξέλιξη αλλεπάλληλων συνταρακτικών γεγονότων. Σε μια συζήτηση που έγινε ανάμεσά τους μετά τη μεταπολίτευση, η σύγχυση που επικρατεί είναι εμφανής:
«–Τι γινότανε στο νοσοκομείο;
–Ήρθανε [ενν. στη συνεδρίαση της Σ.Ε.] δύο γιατροί στις 12.30΄. Ο ένας είχε ένα μαντήλι και ήταν χτυπημένος. Ήρθαν από το νοσοκομείο. Ο ένας μίλησε στα γαλλικά, ο άλλος μίλησε για νεκρούς. Δύο νεκρούς.
–Για το νοσοκομείο έχουν καταθέσει δύο γιατροί. Δύο φορές που τον είχα δει σε άσχημη κατάσταση, κατάλαβα ότι είχαν πεθάνει δυο τρεις. […] Θυμάμαι ένα παιδί που είχε φάει μια ριπή στο καλάμι και ούρλιαζε, ενώ το πόδι του κρεμόταν.
–Εγώ πήγα στο νοσοκομείο όταν ήρθε ένας κοντός γιατρός στη Συντονιστική και λέει “Δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Μου πεθαίνει ένας και θέλει εγχείρηση”. Πάω μέσα μαζί του και μπαίνοντας μ’ έπιασε ένας τραυματίας από το χέρι –είχε φάει μια ριπή- και μου είπε να ειδοποιήσω τον πατέρα του. Δεν ξέρω αν έζησε. […]
–Στον κάτω όροφο κατεβάσανε νεκρούς;
–Δεν ξέρω.
–Ένας άλλος νεκρός; Αυτός από τα Τρίκαλα.
–Εγώ έχω μαρτυρία ανθρώπου από την Άρτα που κρύφτηκα στο σπίτι του. Μου είπε ότι σ’ ένα έργο της ΕΔΟΚ-ΕΤΕΡ θάψανε δεκατρία πτώματα.
–Έχω εικόνες και από το Σάββατο. Μπροστά μου σκοτώσανε δύο.
–Το βράδυ της Παρασκευής είχε πολυβόλα η Σχολή Ευελπίδων που θερίζανε. Αφού βγήκαμε.
–Πρέπει να βρω μια κοπέλα να πάει να καταθέσει. Κυριακή μεσημέρι στην Αλεξάνδρας σκοτώσανε έναν άνθρωπο μπροστά στα μάτια της.
–Να κάνουμε έκκληση στους γονείς των θυμάτων να πάνε να καταθέσουν.
–Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τον Τσεβά.
–¨Όταν ένας άνθρωπος ζει στην επαρχία και έχασε παιδί, φοβάται να καταθέσει […]».[17]
Μαρτυρίες και καταθέσεις
Ο Γ. Παυλάκης, που κατά τεκμήριο πρέπει να είχε τη σφαιρικότερη εικόνα της κατάστασης, στην κατάθεσή του ενώπιον του Εφετείου Αθηνών το 1975, αλλά και σε κείμενο που έγραψε είκοσι χρόνια αργότερα, ανέφερε ότι στο ιατρείο μεταφέρθηκαν «νεκροί και πολλοί τραυματίες», χωρίς όμως ποτέ να προσδιορίσει αριθμούς.[18] Ασαφής στο σημείο αυτό είναι και η μαρτυρία της Αντωνίας Χαρίτου: «Θυμάμαι ένα παλικάρι, φοιτητή, χτυπημένο από σφαίρα στην καρωτίδα. Δεν γινόταν, δεν μπορούσα να προσφέρω καμιά βοήθεια, ήταν νεκρό. […] Μετά τις πρώτες βοήθειες, φωνάζαμε τα ασθενοφόρα για τραυματίες και νεκρούς. Τους νεκρούς τους είχαμε σκεπασμένους με κουβέρτες και ό,τι βρίσκαμε».[19]
Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου.
Τραυματίας μεταφέρεται προς το ασθενοφόρο
Ο καθηγητής Αλιβιζάτος, στην προανακριτική του κατάθεση στον εισαγγελέα Δ. Τσεβά, ανέφερε ότι, ανταποκρινόμενος σε τηλεφωνικές εκκλήσεις φοιτητών του, μετέβη στο Πολυτεχνείο «πριν από τα μεσάνυκτα» της Παρασκευής. Φtάνοντας στο «πρόσκαιρο νοσοκομείο», όπως το χαρακτηρίζει, διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε άλλος χειρουργός, αλλά πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες της Ιατρικής που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους. «Η τάξη», σημειώνει, «ήταν υποδειγματική, [υπήρχε] ομάδα για την καθαριότητα, άλλη για την τακτοποίηση του άφθονου φαρμακευτικού και χειρουργικού υλικού, ομάδες τραυματιοφορέων, κτλ.». Εκεί περιποιήθηκε κάποιους ελαφρά τραυματισμένους, ενώ οι
παριστάμενοι τον πληροφόρησαν ότι «προηγουμένως είχαν διακομιστεί βαρύτατα παθόντες τραυματίαι, αλλά είχαν ήδη μεταφερθεί σε νοσοκομεία με τα ασθενοφόρα του Ρυθμιστικού Κέντρου και του ΕΕΣ», επιπλέον δε ότι «υπήρξε και ένας νεκρός φοιτητής από σφαίρα». Συμπληρώνοντας στο σημείο αυτό την περιγραφή του κατά την κατάθεσή του ενώπιον του Εφετείου, ανέφερε ότι «στην σκάλα είδα αίματα και έμαθα πως ήσαν ενός νεκρού, του φοιτητού της Παντείου Γεωργίου Σαμούρα, υιού ιατρού των Πατρών. Η σφαίρα είχε διατρήσει τον λαιμό του και ο θάνατος είχε επέλθει ακαριαία». [20]
Ο ψυχίατρος Π. Σακελλαρόπουλος στη δική του κατάθεση ανέφερε ότι, ανταποκρινόμενος στις εκκλήσεις, έφθασε στο Πολυτεχνείο στις 23.30΄-24.00΄ της Παρασκευής και κατευθύνθηκε στο πρόχειρο αναρρωτήριο. «Εκεί συνάντησα τον καθηγητή κ. Αλιβιζάτο και πολλούς φοιτητές της Ιατρικής. Στο αναρρωτήριο εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν 6-7 τραυματίες. Μου είπαν ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχαν δύο νεκροί,[21] αλλά με παρεκάλεσαν να μην πω τίποτα για να μη δημιουργηθεί πανικός. Είχαν πυροβοληθεί από ελεύθερους σκοπευτές από την οδό Τοσίτσα».
Η εθελόντρια Λ. Κανταρά, η οποία είχε σπεύσει να παράσχει τη βοήθειά της στο αναρρωτήριο από τις 18.30΄ της Παρασκευής, στην κατάθεσή της ανέφερε ότι «Στις 8.30΄ άρχισαν να μας φέρνουν τους ελαφρά τραυματίες από τα δακρυγόνα. Στις 11.20΄ μας έφεραν τον πρώτο νεκρό. Ήλθε ο κ. Αλιβιζάτος και μας έδωσε κουράγιο και συμβουλές. Είχαμε πολλούς τραυματίες. […] Θυμάμαι έναν νεαρό με τραύμα στον αυχένα, που ήταν σε τρομερό χάλι».[22]
Ο φοιτητής Θόδωρος Καλούδης καταθέτοντας ανέφερε ότι «ένας φοιτητής μου είπε ότι έχουμε ένα νεκρό».[23] Αλλά και ο πράκτορας της ΚΥΠ Δ. Πίμπας, στην απολογία του στο Εφετείο, ανέφερε ότι μέσα στο Πολυτεχνείο είχε δει «ένα νεκρό, τραυματίες, κομμένα πόδια».[24] Ο Στέφανος Τζουμάκας, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής, κατέθεσε από την πλευρά του ότι «στην αίθουσα που είχε διαμορφωθεί σε λαϊκή κλινική,[25] στις 8.30΄ έφεραν δύο νεκρούς, ο ένας μάλιστα ήταν χτυπημένος στα γεννητικά του όργανα».[26] Ο Κώστας Λαλιώτης, επίσης μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής, στην κατάθεσή του ανέφερε: «Ένας βαρύς τραυματισμός που κατάληξε σε θάνατο, ήταν ενός φοιτητή που είχε διαμπερές τραύμα στην καρωτίδα». Και πρόσθεσε: «Μου είχε δοθεί ένας κατάλογος με 3-4 ονόματα νεκρών από το ιατρείο. Όταν όμως με συνέλαβαν μετά και με έβαλαν στην κλούβα της αστυνομίας, μάσησα και κατάπια το χαρτάκι με τα ονόματα». Ανέφερε επίσης ότι «τραυματίες υπήρχαν πολλοί», σε πιεστικές όμως ερωτήσεις της έδρας να προσδιορίσει τον αριθμό τους, αρχικά επέμεινε ότι δεν μπορούσε να υπολογίσει, αλλά όταν ρωτήθηκε προκλητικά «πόσοι ήταν, πέντε, δέκα;», απάντησε «ούτε πέντε, ούτε δέκα ήταν, πάνω από πενήντα».[27]
Ο φοιτητής της Νομικής Κωνσταντίνος Κούτρας κατέθεσε στο Εφετείο ότι «κατά τις 9 περίπου άρχισαν να μεταφέρωνται μέσα στο Πολυτεχνείο οι πρώτοι τραυματίες από σφαίρες». Σε ερώτηση του Προέδρου, απάντησε ότι «εγώ υπολογίζω τους τραυματίες σε 30 που έφεραν στο Πολυτεχνείο, ως επίσης και 3 νεκρούς που υπέκυψαν εντός του Πολυτεχνείου». Αυτή η φράση δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες με τέτοιο τρόπο ώστε έδινε την εντύπωση ότι αναφερόταν σε 30 νεκρούς εντός του Πολυτεχνείου.[28]
***
Είναι ενδεικτικό ότι οι περισσότερες από τις προαναφερόμενες μαρτυρίες κάνουν λόγο για έναν με τρεις νεκρούς. Μοναδικές εξαιρέσεις αποτελούν δύο μαρτυρίες που θα παραθέσουμε στη συνέχεια, οι οποίες εκτινάσσουν τον αριθμό στα ύψη.
Ο φαρμακοποιός Αλέξανδρος Παναγόπουλος κατέθεσε κατά την προανάκριση ότι, όταν γύρω στα μεσάνυκτα της Παρασκευής επισκέφθηκε με τη σύζυγό του το ιατρείο του Πολυτεχνείου για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, «ιδίοις όμμασιν αντελήφθη την ύπαρξιν τριών (3) νεκρών και μιας γυναικός θανασίμως τραυματισθείσης», ενώ από μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής έλαβε την πληροφορία «ότι είχον και οκτώ (8) εισέτι νεκρούς, τα πτώματα των οποίων είχον τοποθετηθή και εφυλάσσοντο εις παρακείμενον χώρον ίνα μη υποπέσουν εις αντίληψιν των σπουδαστών και προκληθή πανικός».[29]
Ο Αλ. Παναγόπουλος δεν κλήθηκε στη δίκη του Πολυτεχνείου, είχε όμως την ευκαιρία να μιλήσει σε μια συνέντευξη που έδωσε 27 χρόνια αργότερα, εκθέτοντας διά μακρών τις εμπειρίες του και μάλιστα εμπλουτισμένες με αρκετές πρόσθετες λεπτομέρειες. Στο δημοσίευμα αυτό ο ρόλος του αναβαθμίζεται αισθητά, καθώς χαρακτηρίζεται ως «ο γιατρός του Πολυτεχνείου που τη βραδιά της 17ης Νοέμβρη του 1973 έσωζε ζωές κλαίγοντας». Ο ίδιος προσθέτει τα εξής:
«Τη βραδιά του μακελειού ήμουν μαζί με μια ειδικευόμενη χειρουργό και ένα φοιτητή της ιατρικής στο πρόχειρο ιατρείο που είχε στηθεί μέσα στο Πολυτεχνείο. Η γυναίκα μου[30] ήταν στο σπίτι της Βέμπο, απέναντι, όπου είχαμε ένα σταθμό επιδέσεως τραυμάτων. Θυμάμαι αίματα παντού και κραυγές και κλάματα και πανικό. Ένας φοιτητής από την αντιπροσωπεία της Πάτρας πέθανε στα χέρια της γυναίκας μου […]. Ήταν κι ένας με έναν ορό στο χέρι, πριν ακόμη γίνει το μεγάλο μακελειό, που τον κατέβαζαν από τις σκάλες. Μόλις τον είδα είπα “Πού τον πάτε. Είναι ήδη νεκρός”. Μου έκαναν νεύμα να σωπάσω. Ήταν κι άλλοι 17 νεκροί στα υπόγεια, αλλά κανείς δεν έπρεπε να το μάθει, για να μην χάσει το ηθικό του ο κόσμος. Το τραγικό ήταν πως κατέστρεφαν τις ταυτότητες, για να μην κυνηγήσει μετά η αστυνομία τους συγγενείς τους. Γι’ αυτό ποτέ δεν μάθαμε πόσοι και ποιοι ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου».[31] Από 12 (3+1+8) συνεπώς, οι νεκροί αυξήθηκαν στα χρόνια που μεσολάβησαν ανάμεσα στην κατάθεση και τη συνέντευξη του, φθάνοντας τους 19 (1+1+17), προσεγγίζοντας έτσι τον αριθμό που υποστήριζε εξ αρχής ο επόμενος μάρτυρας.
Το μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Στέλιος Λογοθέτης είχε πράγματι καταθέσει στον Τσεβά «περί είκοσι δύο (22) πτωμάτων, άτινα ο ίδιος προσωπικώς αντελήφθη». Ένα χρόνο αργότερα, ενώπιον του Εφετείου (20 Νοεμβρίου 1975), ο Λογοθέτης ανέφερε ότι «γύρω στις 8.00΄ το βράδυ της Παρασκευής, άρχισαν να μας φέρνουν μέσα στο Πολυτεχνείο νεκρούς και τραυματίες», και πρόσθεσε ότι, «μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου κάναμε έρευνα και διαπιστώσαμε ότι τα θύματα ήσαν 22 νεκροί και αρκετοί τραυματίες, οι οποίοι δεν εμφανίζονται, διότι εφοβούντο». Αυτή η διατύπωση αφήνει το περιθώριο να εκληφθεί ότι ο αριθμός αναφέρεται στο σύνολο των νεκρών των γεγονότων, αλλά η ερμηνεία αυτή ακυρώθηκε από τον ίδιο λίγο αργότερα όταν, σε ερώτηση του συνηγόρου του Δ. Ιωαννίδη «οι νεκροί του Πολυτεχνείου πού πήγαν;», φέρεται να απαντά ότι «κατέθεσα [ενν. στον Τσεβά] για 22 πτώματα. Το πού πήγαν το γνωρίζουν οι αστυνομικοί και τα όργανα της ΕΣΑ που μπήκαν μέσα στο Πολυτεχνείο».[32]
***
Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η έρευνα έχει πιστοποιήσει μέχρι στιγμής ότι τουλάχιστον τέσσερις από τους εικοσιτέσσερις τεκμηριωμένους νεκρούς των ημερών εκείνων, κτυπήθηκαν από τα πυρά των δυνάμεων ασφαλείας στην ευρύτερη περίμετρο του Πολυτεχνείου, τις βραδυνές ώρες της Παρασκευής, 16 Νοεμβρίου. Πρόκειται για τον 17χρονο μαθητή Διομήδη Κομνηνό, την 22χρονη Νορβηγίδα φοιτήτρια Toril Margrethe Engeland, τον 26χρονο ιδιωτικό υπάλληλο Βασίλη Φάμελλο και τον 22χρονο φοιτητή της Παντείου Γιώργιο Σαμούρη. Ο τελευταίος έχει διαπιστωθεί ότι πράγματι μεταφέρθηκε στο ιατρείο του Πολυτεχνείου και δεν αποκλείεται το ίδιο να συνέβη και σε κάποιους από τους υπόλοιπους. Ταυτόχρονα είναι γεγονός ότι στο χώρο του Πολυτεχνείου μεταφέρθηκαν και αρκετοί αιμόφυρτοι τραυματίες από σφαίρες (έχουν ταυτοποιηθεί επωνύμως τουλάχιστον δεκαέξι που τελικώς επιβίωσαν), ορισμένοι από τους οποίους είχαν χάσει τις αισθήσεις τους. Όλη αυτή η εικόνα εξηγεί ενδεχομένως την πεποίθηση κάποιων μαρτύρων για τον αριθμό των νεκρών.[33]
Η ύστατη ώρα
Οι τελευταίες στιγμές του πρόχειρου νοσοκομείου περιγράφονται από αρκετούς μάρτυρες. Ο Κώστας Λαλιώτης αναφέρει: «[Μετά την εισβολή] μαζί μ’ ένα λοχαγό, υπολοχαγό δεν θυμάμαι τον βαθμό του, πήγαμε στο νοσοκομείο και εγώ ζήτησα να μείνουνε μέσα στο Πολυτεχνείο οι τραυματίες και οι γιατροί, αλλά η πρόταση αυτή δεν έγινε δεκτή».[34]
Η Λεφεντίτσα Κανταρά: «Θυμάμαι την Πέπη Ρηγοπούλου που την έφεραν αιμόφυρτη […]. Ο υπεύθυνος αξιωματικός των ΛΟΚ μας φέρθηκε πολύ καλά. Αντίθετα οι στρατιώτες όρμησαν πάνω στα φάρμακα και με τις ξιφολόγχες τους άρχισαν να τα σχίζουν. “Τί κάνετε”, τους φώναξα, “με αυτά τα φάρμακα μπορούν να περάσουν 7 χωριά”. Εκείνη τη στιγμή μπήκαν οι αστυνομικοί. Όρμησαν πάνω στους ορρούς που είχαμε στους βαριά τραυματίες και τους έσπασαν. Άρχισαν να χτυπούν όποιον εύρισκαν, ακόμη και τους τραυματισμένους. Κρατούσαν κάτι τεράστια ρόπαλα στο αριστερό χέρι και το περίστροφο στο δεξί. […]».[35]
Ο ψυχίατρος Π. Σακελλαρόπουλος, μετά την είσοδο του άρματος βοήθησε στην περίθαλψη της Πόπης Ρηγοπούλου. Προσέθεσε ότι «όσο περνούσε η ώρα και η κατάσταση είχε εκτονωθεί, η συμπεριφορά της αστυνομίας γινόταν περισσότερο σκαιά. Ακόμα και μέσα στο αναρρωτήριο κτυπούσαν». Ανέφερε ότι εγκατέλειψε τελευταίος το αναρρωτήριο συνοδεύοντας τραυματία, αλλά κατά την έξοδο οι αστυνομικοί επετέθησαν εναντίον του και τον έριξαν από το φορείο, ενώ ο τραυματιοφορέας φοιτητής έχασε τις αισθήσεις του.[36]
Το μικρό αυτό σημείωμα δεν επιχειρεί να καλύψει παρά ακροθιγώς και με πολλές ελλείψεις την (ανολοκλήρωτη ακόμη, όπως και τόσες άλλες) ιστορία του ιατρείου του Πολυτεχνείου. Όσα συνέβησαν εκείνο το βράδυ στον μικρό του χώρο ρίχνουν, νομίζω, ένα ιδιαίτερο φως σε μερικές από τις πιο δραματικές στιγμές της εξέγερσης του Νοεμβρίου του 1973. Οι αντιφάσεις των μαρτυριών, από την άλλη μεριά, αναδεικνύουν ανάγλυφα τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ερευνητής, προκειμένου να προσεγγίσει ψύχραιμα τα γεγονότα.
O Λεωνίδας Καλλιβρετάκης είναι ιστορικός, διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Οι φωτογραφίες του κειμένου προέρχονται από το Αρχείο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη.
ΠΗΓΕΣ
Καταθέσεις των Κ. Αλιβιζάτου, Θ. Καλούδη, Λ. Κανταρά, Κ. Κούτρα, Κ. Λαλιώτη, Στ. Λογοθέτη, Γ. Ν. Παυλάκη, Π. Σακελλαρόπουλου, Στ. Τζουμάκα και απολογία Δ. Πίμπα στο Εφετείο το 1975, όπως παρατίθενται από τον Περικλή Ροδάκη (επιμ.), Η δίκη του Πολυτεχνείου-πλήρη πρακτικά, Αθήνα 1976.
Γ. Παυλάκης, «Κομμάτια κι αποσπάσματα», στο συλλογικό τόμο του Δημήτρη Παπαχρήστου, Εκ των υστέρων 19+1, Αθήνα 1993.
Αντωνία Χαρίτου, «Το ιατρείο», στο Γ. Γάτος (επιμ.), Πολυτεχνείο ’73-Ρεπορτάζ με την Ιστορία, τ. Α΄, Αθήνα 2002.
Νίκος και Βούλα Καστρινού, Πολυτεχνείο ’73. Προσωπική μαρτυρία, Αθήνα 1974.
Λουκάς Θ. Αποστολίδης, Μαρτυρία από το ματωμένο φοιτητικό κίνημα 1967-1974, Αθήνα 1974.
Βαγγέλης Αγγελής και Ολύμπιος Δαφέρμος, Όνειρο ήταν, Αθήνα 2003.
Λεωνίδας Καλλιβρετάκης, «Πολυτεχνείο 1973. Το ζήτημα των θυμάτων: νεκροί και τραυματίες», Γ. Γάτος (επιμ.), Πολυτεχνείο ’73. Ρεπορτάζ με την Ιστορία, τ. Β΄, Αθήνα 2004.
Συνεντεύξεις στο πλαίσιο της σχετικής έρευνας του ΕΙΕ.
***
[1] Βλ. κατάθεση Γ. Ν. Παυλάκη στο Εφετείο το 1975, όπως παρατίθεται από τον Περικλή Ροδάκη (επιμ.), Η δίκη του Πολυτεχνείου-πλήρη πρακτικά, (στο εξής Πρακτικά), Αθήνα 1976, τ. 3ος, σ. 999, τ. 5ος, σ. 1893, αλλά και Γ. Παυλάκης, «Κομμάτια κι αποσπάσματα», στο συλλογικό τόμο με επιμέλεια του Δημήτρη Παπαχρήστου, Εκ των υστέρων 19+1, Αθήνα 1993, σ. 256. Σύμφωνα με την Αντωνία Χαρίτου και το Νίκο Καστρινό, αυτό συνέβη την Πέμπτη* βλ. Αντωνία Χαρίτου, «Το ιατρείο», Γ. Γάτος (επιμ.), Πολυτεχνείο ’73-Ρεπορτάζ με την Ιστορία, Αθήνα 2002, τ. 1ος, σ. 235* Νίκος και Βούλα Καστρινού, Πολυτεχνείο ’73-προσωπική μαρτυρία, Αθήνα 1974, σ. 17. Ο Γιώργος Παυλάκης συνελήφθη και κακοποιήθηκε μετά την εισβολή. Σήμερα εργάζεται στο Εθνικό Ινστιτούτου Καρκίνου των ΗΠΑ.
[2] Πρακτικά, τ. 1ος, σ. 257, τ. 2ος, σ. 831-832, τ. 5ος, σ. 1828-1829.
[3] «Την πήρε η ΕΣΑ» σύμφωνα με τον Γ. Παυλάκη (Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 999, τ. 5ος, 1893)* πρβλ. και την κατάθεση της Λ. Κανταρά στο Εφετείο: «Είχαμε κατάσταση με τα ονόματα των τραυματιών, και το όνομα του νεκρού, αλλά την χάσαμε όταν μας έβγαλαν έξω» (Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 831-832, τ. 4ος, σ. 1828-1829). Ο Κώστας Λαλιώτης καταθέτει μια άλλη εκδοχή: «Μου είχε δοθεί ένας κατάλογος με 3-4 ονόματα νεκρών από το ιατρείο. Όταν όμως με συνέλαβαν μετά και με έβαλαν στην κλούβα της αστυνομίας, μάσησα και κατάπια το χαρτάκι με τα ονόματα» (Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 603). Πάντως, από προσωπική εμπειρία, πρέπει να σημειώσω εδώ ότι σίγουρα η όποια καταγραφή δεν ήταν γενικευμένη και, σε κάθε περίπτωση, δεν αφορούσε ελαφρούς τραυματισμούς.
[4] Στέλεχος του φοιτητικού κινήματος, είχε συλληφθεί επί δικτατορίας. Εργάζεται και αυτός σήμερα στις ΗΠΑ ως ψυχίατρος* βλ. την εφημ. Τα Νέα, 13.7.1973* πρβλ. Αντωνία Χαρίτου, ό.π., σ. 235.
[5] Τότε μέλος της Αντι-ΕΦΕΕ. Σήμερα εργάζεται ως παιδίατρος νεογνολόγος σε μαιευτήριο της Αθήνας.
[6] Κακοποιήθηκε και συνελήφθη από την αστυνομία μετά την εισβολή. Σήμερα εργάζεται ως χειρουργός στην Αθήνα* βλ. συνέντευξή του στον συγγραφέα.
[7] Αντωνία Χαρίτου, ό.π., σ. 235-236.
[8] Αντωνία Χαρίτου, ό.π.
[9] Κακοποιήθηκε τόσο αυτός όσο και η σύζυγός του από τους αστυνομικούς κατά την έξοδό τους από το Πολυτεχνείο. Ήταν τότε 67 ετών. Πέθανε το 1997.
[10] 46 ετών το 1973.
[11] Βλ. κατάθεση Αλ. Παναγόπουλου στο πλαίσιο της προκαταρκτικής εξέτασης του εισαγγελέα Δ. Τσεβά* αντίγραφο του πορίσματος Τσεβά (14.10.1974) στο αρχείο ιστορικής τεκμηρώσης ΕΙΕ.
[12] Βλ. Γ. Παυλάκης, «Κομμάτια κι αποσπάσματα», ό.π., σ. 256-258.
[13] Δεν έχουμε εντοπίσει άλλα στοιχεία του.
[14] Λεφεντίτσα Μ. Κανταρά, σύμβουλος έρευνας αγοράς, 36 ετών το 1973. Συνελήφθη και κακοποιήθηκε μετά την εισβολή.
[15] Βλ. απολογία Δ. Πίμπα στο Εφετείο (Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 1216-1218, τ. 5ος, σ. 1988-1989).
[16] Πρβλ. και το πόρισμα Τσεβά (ό.π.): «Ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον», με μόνη εξαίρεση την κατάθεση του Λεωνίδα Ανωμερίτη «περί θανασίμου τραυματισμού νεαράς μαθητρίας, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ευρισκομένης, […] δια βλήματος ριφθέντος εκ του εκτός του Πολυτεχνείου χώρου», που όμως δεν διασταυρώθηκε από καμία άλλη πηγή.
[17] Η συνάντηση έγινε το φθινόπωρο του 1974 στο σπίτι το Γιάννη Σταμέλου, εν όψει των καταθέσεών τους στον εισαγγελέα Τσεβά. Στο κείμενο δεν φαίνεται ποιος μιλά κάθε φορά. Δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία, 23-
29.11.1977 και αναδημοσιεύεται από τους Βαγγέλη Αγγελή και Ολύμπιο Δαφέρμο, Όνειρο ήταν, Αθήνα 2003, σ. 163-164.
[18] Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 999, τ. 5ος, σ. 1893* Γ. Παυλάκης, «Κομμάτια κι αποσπάσματα», ό.π., σ. 258.
[19] Αντωνία Χαρίτου, ό.π., σ. 236-237.
[20] Πρακτικά, τ. 1ος, σ. 256-258, τ. 2ος, σ. 550-552, τ. 4ος, σ. 1734-1736.
[21] Στο δημοσιογραφικό ρεπορτάζ αναφέρονται τρεις νεκροί (Πρακτικά, τ. 1ος, σ. 464), αλλά στα στενογραφημένα πρακτικά της δίκης αναφέρονται δύο (Πρακτικά, τ. 4ος, σ. 1720).
[22] Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 831-832, τ. 5ος, σ. 1828-1829.
[23] Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 492, τ. 4ος, σ. 1723-1725.
[24] Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 1216-1218, τ. 5ος, σ. 1988-1989.
[25] «Λαϊκή κλινική» ονομάζει το αναρρωτήριο και ο Νίκος Καστρινός, ό.π., σ. 27. Ο Γ. Παυλάκης «Κομμάτια κι αποσπάσματα», ό.π., σ. 257, αναφέρει ότι είχε γράψει στην είσοδο την επιγραφή «Πρώτο Γενικό Λαϊκό Ιατρείο».
[26] Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 1083-1084, τ. 5ος, σ. 1933-1934. Πρβλ.: «Δυό παιδιά είναι τραυματισμένα πολύ σοβαρά. Ο ένας ήταν κτυπημένος στη κοιλιά του, κοντά στα γεννητικά όργανα και ο άλλος στο λαιμό», Λουκάς Θ. Αποστολίδης, Μαρτυρία από το ματωμένο φοιτητικό κίνημα 1967-1974, Αθήνα 1974, σ. 116.
[27] Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 603.
[28] Βλ. λ.χ. την εφημ. Το Βήμα (1.11.1975): «Πρέπει να υπήρξαν μέσα στο Πολυτεχνείο τουλάχιστον 30 νεκροί και πάρα πολύ βαρύτατα τραυματισμένοι»* πρβλ. Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 682.
[29] Πόρισμα Τσεβά, ό.π.
[30] Βασιλική Ράπτου.
[31] Εφημ. Έθνος, 17.11.2000.
[32] Πόρισμα Τσεβά, ό.π.* πρβλ. Πρακτικά, τ. 3ος, σ. 997-998, τ. 5ος, σ. 1892.
[33] Για μια σύνοψη του ζητήματος, βλ. Λεωνίδας Καλλιβρετάκης “Πολυτεχνείο 1973-Το ζήτημα των θυμάτων: νεκροί και τραυματίες”, Γ. Γάτος (επιμ.), Πολυτεχνείο ’73- Ρεπορτάζ με την Ιστορία, εκδ. Φιλιππότη, Αθήνα 2004, τ. 2ος, σ. 38-55.
[34] Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 603.
[35] Πρακτικά, τ. 2ος, σ. 831-832, τ. 5, σ. 1828-1829* πρβλ. Αντωνία Χαρίτου, ό.π., σ. 238: «Αξίζει, τέλος να σημειώσω ότι τα πάρα πολλά και πανάκριβα φάρμακα και άλλα φαρμακευτικά υλικά που υπήρχαν στο ‘ιατρείο’, το ίδιο εκείνο πρωινό εξαφανίστηκαν, γίνανε πλιάτσικο».
[36] Ανέφερε επίσης ότι στα κρατητήρια της Ασφάλεια απεβίωσε ένας τραυματίας, απ’ ότι συμπέρανε από τους ήχους που άκουγε και από το γεγονός ότι στη συνέχεια (15.30’ του Σαββάτου) είδε ένα φορείο «που πάνω του ήταν ένας άνθρωπος σκεπασμένος», ο οποίος «προφανώς ήταν νεκρός. Ο άνθρωπος αυτός», συμπλήρωσε, «δεν υπάρχει στον κατάλογο των νεκρών και μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη η ταυτότητά του». Βλ. Πρακτικά, τ. 1ος, σ. 464-468, τ. 2ος, σ. 485-487, τ.4ος, σ. 1720-1721.

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.docmed.gr/

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Έχουμε συνηθίσει όταν αναλαμβάνει κάποιο υπουργείο ένας νέος υπουργός να ακούμε μεγάλα λόγια και υποσχέσεις.  Αυτό που δεν μπορούμε να συνηθίσουμε όμως με τίποτα, και ας έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια από την έναρξη λειτουργίας μας, είναι ο ανάλγητος και απάνθρωπος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας τους πολίτες.

Έχουμε παρουσιάσει πάρα πολλές περιπτώσεις ανασφάλιστων αλλά και ασφαλισμένων πολιτών που με διάφορους τρόπους το Εθνικό Σύστημα Υγείας τους αποκλείει (βάσει οδηγιών που έχει δώσει ή λόγω της αδιαφορίας του Υπουργείου Υγείας).

Σήμερα παρουσιάζουμε, μετά από ενημέρωση που είχαμε από τον σύλλογο ΚΕΦΙ*, την περίπτωση ασφαλισμένης (!) καρκινοπαθούς, που νοσεί από καρκίνο στον μαστό, και ενώ μέχρι τώρα το όνομα της συμπεριλαμβανόταν στη λίστα για ακτινοθεραπεία του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «Αττικόν», την ενημέρωσε η Διεύθυνση του Ακτινολογικού ότι λόγω της εκκρεμούς πληρωμής των Ακτινολόγων θεραπευτών – εδώ και ενάμιση χρόνο – το Ακτινολογικό Εργαστήριο έχει διακόψει τη λειτουργία του τις απογευματινές ώρες και δεν εξυπηρετεί τις ανάγκες των ασθενών.

Με λίγα λόγια το νοσοκομείο αρνείται να παράσχει την απαραίτητη θεραπεία στην ασθενή(και σε πόσους άλλους άραγε;) και την πετάει εκτός Εθνικού Συστήματος Υγείας χωρίς να της δοθεί καμία εναλλακτική λύση, αφήνοντας την ουσιαστικά στην τύχη της.  Εθελοντής γιατρός μας ήρθε σε επαφή με την διοίκηση του νοσοκομείου και ζήτησε εξηγήσεις, βάσει των όσων καταγγέλλει η ασθενής.  Μέχρι στιγμής κανένας από το νοσοκομείο δεν μας έχει καλέσει να μας ενημερώσει για το τι θα κάνει η ασθενής, όπως και κανένας δεν έχει ενημερώσει τον σύλλογο ΚΕΦΙ που έχει αποστείλει επιστολή στην διοίκηση του νοσοκομείου αλλά και στον Υπουργό Υγείας, κ. Μάκη Βορίδη, προσωπικά.

Για να δούμε πόσο «ανθρώπινο» είναι το πρόσωπο του Υπουργείου Υγείας, πριν από λίγες μέρες ένα 18μηνών βρέφος στη Κω έχασε τη ζωή του διότι – βάσει καταγγελιών κατοίκων του νησιού –δεν υπάρχει παιδίατρος στο νοσοκομείο του νησιού εδώ και τέσσερα χρόνια!  Διαβάστε περισσότερα στην ηλεκτρονική σελίδαhttps://secure.avaaz.org/el/petition/Pros_oloys_toys_armodioys_tis_politikis_igesias_Soste_anthropines_zoesOHI_alla_thymata_logo_elleipseon/?dqHKZhb&  όπου κάτοικοι του νησιού μαζεύουν ηλεκτρονικές υπογραφές για τα αυτονόητα.

Παράλληλα σύμφωνα με την πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Σπανίων Παθήσεων Μαριάννα Λάμπρου, τον τελευταίο μήνα το παιδιατρικό νοσοκομείο «Αγία Σοφία»  δεν έχει στο φαρμακείο του τα πανάκριβα νοσοκομειακά φάρμακα για τα παιδιά που πάσχουν από λυσοσωματικά νοσήματα, όπως η νόσος Gaucher, Fabry, MPSI & Pompe, Hunter και πολλά άλλα.  Σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλει, οι γονείς των παιδιών δεν μπορούν να βρουν τα, απαραίτητα για τη ζωή των παιδιών τους, φάρμακα στο νοσοκομείο διότι αδυνατεί να  προμηθευτεί το ίδιο τα πανάκριβα σκευάσματα εξαιτίας του χαμηλού προϋπολογισμού του.

Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της κρίσιμης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το Εθνικό Σύστημα Υγείας λόγω της μεγάλης σε έκταση υποχρηματοδότησης του.  Τα περιστατικά που μας καταγγέλλονται σε καθημερινή βάση είναι πραγματικά πάρα πολλά και με δυσκολία καταφέρνουμε να βοηθήσουμε όλους τους πολίτες που ζητάνε τη βοήθεια μας.  Από μικρά βρέφη μέχρι υπερήλικες συνταξιούχοι, όλοι βιώνουν το ανάλγητο και σκληρό πρόσωπο μια πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας που είναι παντελώς απούσα και δεν κάνει έστω και τα ελάχιστα για να βοηθήσει όλους τους πολίτες που έχουν ανάγκη.  Το γραφείο του Υπουργού Υγείας πλέον μας αγνοεί πλήρως και δεν δίνει καμία σημασία στις εκκλήσεις μας.  Πολύ σύντομα θα επανέλθουμε με νέες καταγγελίες και συγκεκριμένα παραδείγματα ασθενών που το Υπουργείο έχει αφήσει στην τύχη τους.

* Σύλλογος Καρκινοπαθών-Εθελοντών-Φίλων-Ιατρών «ΚΕΦΙ» Αθηνών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/

Είναι μεγάλη τιμή για εμάς να συγκεντρώνουμε την προσοχή ακαδημαϊκών επιστημόνων, εντός και εκτός Ελλάδας, πόσο μάλλον όταν εστιάζουν την προσοχή τους στον τρόπο λειτουργίας μας αλλά και γενικότερα στη δράση μας.

Με αφορμή το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού η κυρία Χρυσούλα Κουσουλέντη, μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συνέταξε την μεταπτυχιακή της εργασία με τίτλο «Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία ως νέα μορφή κοινωνικής και πολιτικής δράσης. Η περίπτωση του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού (ΜΚΙΕ)».  Η διπλωματική εργασία εστιάζει στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού ως μελέτη περίπτωσης των αυτό-οργανωμένων κοινωνικών ιατρείων και φαρμακείων, με στόχο τόσο την ανάδειξη αυτών των δομών κοινωνικής αλληλεγγύης, όσο και της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής συνθήκης που γεννούν την ανάγκη δημιουργίας τους. Υπό το πρίσμα της μελέτης περίπτωσης, η οποιαδήποτε γενίκευση υπόκειται σε αυτονόητους περιορισμούς.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι είναι η πρώτη επίσημη ακαδημαϊκή έρευνα σε μεταπτυχιακό επίπεδο, στην Ελλάδα τουλάχιστον (και όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε), που έχει γίνει με αφορμή ένα κοινωνικό ιατρείο.

Έχουμε την άδεια της κυρίας Κουσουλεντή να δημοσιεύσουμε την έρευνα της.  Τονίζουμε ότι οι οποιεσδήποτε θέσεις αναφέρονται στο κείμενο και τα όποια συμπεράσματα απορρέουν, είναι αποκλειστικά και μόνο αποτελέσματα της ανάλυσης της κυρίας Κουσουλεντή και φυσικά δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτά.

Εμείς την ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον της και ευχόμαστε να συνεχιστούν τέτοιους είδους έρευνες που θα καταγράψουν – ιστορικά – την πραγματική εικόνα για το τι συμβαίνει στη χώρα μας στον τομέα της δημόσιας υγείας και το πώς οι πολίτες αντιστέκονται στις απάνθρωπες πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις από το 2010 και μετά.

Όλη την μελέτη μπορείτε να την βρείτε εδώ https://drive.google.com/file/d/0B9MB-ros_2DuTDdsOFdqczZhcms/view?usp=sharing

Όπως και στην επίσημη σελίδα του Πάντειου Πανεπιστημίουhttp://pandemos.panteion.gr/index.php?lang=el&op=record&type=&scope=0&q=&page=1&pid=iid:7764&lang=el

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/

Στις 18/8/2014 δημοσιεύτηκε η υπουργική απόφαση «Βραχυπρόθεσμα και Μακροπρόθεσμα Μέτρα Ελέγχου της Συνταγογράφησης και Εκτέλεσης Εργαστηριακών Εξετάσεων» (ΦΕΚ 2243/τ.Β’).
Για τη νομιμοποίηση των συγκεκριμένων μέτρων ελέγχου- όπως και πολλών άλλων- το Υπουργείο Υγείας αναζητά άλλοθι στην «προκλητή ζήτηση» και ισχυρίζεται ότι, με τα μέτρα αυτά, τίθενται όρια και κανόνες, με σκοπό την αντιμετώπιση της υπερβολικής συνταγογράφησης και εκτέλεσης διαγνωστικών εξετάσεων.
Προς αποφυγή παρανοήσεων, θα θέλαμε να δηλώσουμε από την αρχή ότι οι σύλλογοι ασθενών και εθελοντών, που δραστηριοποιούμαστε στο χώρο του καρκίνου, έχουμε άμεση γνώση και εμπειρία των αυθαιρεσιών και των σχέσεων διαπλοκής και συναλλαγής, που συνεχώς διογκώνονται στο χώρο της υγείας.
Οι ασθενείς με καρκίνο έχουν κάθε λόγο να αποστρέφονται τις προσπάθειες «εμπορευματοποίησης» της νόσου τους και γι’ αυτό διεκδικούν παρεμβάσεις της πολιτείας που θα διασφαλίζουν ένα ανθρώπινο, ισότιμο, επιστημονικά τεκμηριωμένο και οικονομικά αποδοτικό σύστημα παραπομπών για την εκτέλεση των διαγνωστικών εξετάσεών τους, που λόγω της φύσης της νόσου, επαναλαμβάνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα.
Όμως, το επιχείρημα της κυβέρνησης περί μέτρων αντιμετώπισης της «προκλητής ζήτησης» δεν μας πείθει. Την «προκλητή ζήτηση» υποκινεί κυρίως η διόγκωση του ιδιωτικού τομέα στο χώρο της υγείας, τον οποίο φρόντισε να πριμοδοτήσει ο προηγούμενος Υπουργός Υγείας (απόφαση Α. Γεωργιάδη, ΦΕΚ 2494/τ.Β’/4-10-2013), καταργώντας τα πληθυσμιακά κριτήρια-όρια για τη χορήγηση άδειας λειτουργίας αξονικών και μαγνητικών τομογράφων.
Εκτιμάται ότι από την αρχή του χρόνου έχουν δοθεί περί τις 80 – 100 τέτοιες άδειες σκοπιμότητας. Η αύξηση των αδειών σημαίνει ότι η τιμή της εξέτασης είναι τέτοια, που αφήνει αρκετό κέρδος, ώστε τα διαγνωστικά να αναλαμβάνουν το επιχειρηματικό ρίσκο και να προχωρούν σε νέες αγορές μηχανημάτων και δημιουργία νέων εργαστήριων. Μήπως κάποιες τιμές στο κρατικό τιμολόγιο είναι μεγαλύτερες από το πραγματικό κόστος της εξέτασης, δίνοντας κίνητρα στα διαγνωστικά κέντρα να υποκινούν την «προκλητή ζήτηση»;
Στην Ελλάδα πραγματοποιούνται κάθε χρόνο 320 αξονικές τομογραφίες ανά 1.000 κατοίκους, αριθμός υπερδιπλάσιος από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (123,8) ενώ ταυτόχρονα τα συγκεκριμένα μηχανήματα παράγουν ιοντίζουσα ακτινοβολία, εκτεταμένη διάχυση της οποίας στην ατμόσφαιρα πιθανώς να αποβεί επιβλαβής για τη δημόσια υγεία». (Ελληνική Ακτινολογική Εταιρεία)

Επ’ ωφελεία τίνος, λοιπόν, θέτει όρια και κανόνες η συγκεκριμένη υπουργική απόφαση;

Τα μέτρα που προωθούνται συνοψίζονται στην τριλογία:

α. υιοθέτηση κατευθυντήριων οδηγιών στη συνταγογράφηση των διαγνωστικών πράξεων

Αρχικά, γίνεται προσπάθεια να δοθεί επιστημονικό κύρος στα μέτρα. Πόση επιστημοσύνη όμως βρίσκεται πίσω από την απλή αντιγραφή προτύπων άλλων χωρών;
«Με γνώμονα μόνο τη μείωση του κόστους, δυστυχώς το Υπ. Υγείας εκδίδει και εφαρμόζει οδηγίες, που συμβουλεύτηκε από άλλα συστήματα υγείας, βασιζόμενα σε αλλότρια και ξένα προς εμάς δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία αλλά και νομικά πλαίσια, αφού η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην ΕE που δεν διαθέτει Αρχείο Καταγραφής Νεοπλασιών, για να γνωρίζουμε τα πλήρη επιδημιολογικά στοιχεία και τον επιπολασμό των νοσημάτων αυτών. (Λυδία Μουζάκα, Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Παν/μιου Αθηνών, Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρείας Μαστολογίας και Εθνικός Εκπρόσωπος της Ελλάδας για τον καρκίνο και τα Κέντρα Μαστού στην Ε.Ε.)

β. καθορισμός ανώτατου αριθμού εξετάσεων(ανά κατηγορία διαγνωστικών πράξεων και ανά παραπεμπτικό) που κάθε ιατρική ειδικότητα μπορεί να συνταγογραφήσει.

Μια επιπλέον παράμετρος, για τη συμπλήρωση του παραπεμπτικού είναι να μην υπερβαίνει ο αριθμός των προτεινόμενων εξετάσεων, τον αριθμό που ο νομοθέτης όρισε (αυθαίρετα φυσικά) σαν ανώτατο όριο για την ειδικότητα του γιατρού που εκδίδει το παραπεμπτικό.
«όσες εξετάσεις υπερβαίνουν τον εγκεκριμένο αριθμό διενεργούνται δωρεάν στις δημόσιες δομές, χωρίς συμμετοχή του ασφαλισμένου, αλλά δεν αποζημιώνονται από τον ΕΟΠΥΥ εφόσον διενεργηθούν σε ιδιώτες παρόχους» (άρθρο 3)
Η απόφαση δεν περιλαμβάνει την ειδικότητα του Ακτινοθεραπευτή Ογκολόγου και δεν προβλέπει τη συνταγογράφηση εργαστηριακών εξετάσεων, ενώ είναι γνωστό ότι για την ακτινοθεραπεία στην Ογκολογία απαιτούνται απεικονιστικές εξετάσεις υψηλής εξειδίκευσης.

Δεδομένου ότι στις δημόσιες δομές είτε δεν υπάρχει ο απαραίτητος ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός και το εξειδικευμένο προσωπικό (πχ στα ΠΕΔΥ δεν μπορεί να γίνει μαστογραφία) ή όπου υπάρχει (πχ δημόσια νοσοκομεία), ο χρόνος αναμονής είναι μεγάλος, θεωρείται βέβαιο ότι λίγοι είναι αυτοί που θα προστρέξουν στις δημόσιες δομές και η πλειοψηφία θα βρει «τρόπο» (χρήματα δηλαδή) για να πραγματοποιήσει τις εξετάσεις «επί πληρωμή» στον ιδιωτικό τομέα(!).

Η υπουργική απόφαση ανατρέπει το δεδομένο της σταθερής συμμετοχής (15%) των ασφαλισμένων στη δαπάνη των εξετάσεων. Θέτει όρια δηλαδή στον αριθμό των εξετάσεων αλλά αφήνει χωρίς όρια το ποσοστό συμμετοχής σε αυτές.

…δύναται να επιτρέπεται να εισπραχθούν, για περιπτώσεις εξετάσεων υψηλής καινοτομίας, επιπλέον συμμετοχές από τους ασφαλισμένους…… όσες εξετάσεις συνταγογραφούνται και εκτελούνται από τον ίδιο ιατρό (αυτό-παραπομπές), αποζημιώνονται με ειδική τιμή που αντιστοιχεί στο 60% των κάθε φορά ισχυουσών τιμών του ΕΟΠΥΥ» (άρθρο 3)

Είναι γνωστό ότι οι εξετάσεις υψηλής καινοτομίας έχουν και υψηλό κόστος άρα και σημαντική επιβάρυνση του ασφαλισμένου. Για παράδειγμα η αυξημένη συμμετοχή του ασθενούς (20%) στην εξέταση ONCOTYPEDX, η οποία έχει ήδη εφαρμοστεί, με αποτέλεσμα σε μια εξέταση κόστους 3.600 ευρώ να καταβάλλει η ασθενής 720 ευρώ!

Επίσης, ποιος θα πληρώνει το υπόλοιπο 40% στις αυτό-παραπομπές; Μήπως ο ασφαλισμένος φτάνοντας έτσι η συμμετοχή του στο 55% !

γ. επιβολή ανώτατου ορίου δαπάνης (πλαφόν) την οποία καταβάλει ο ΕΟΠΥΥ σε κάθε ιδιώτη πάροχο υπηρεσιών υγείας (διαγνωστικά εργαστήρια, ιατροί, φυσικοθεραπευτές).

Αν και αυτό το μέτρο, δημιουργεί την εντύπωση ότι πλήττει οικονομικά τους παρόχους υγείας, στην πραγματικότητα γίνεται άλλοθι για να μετακυλήσει ο ιδιωτικός τομέας τη δαπάνη προς τους ασφαλισμένους, εξασφαλίζοντας έτσι και άμεση ρευστότητα.

Τα ιδιωτικά διαγνωστικά γνωρίζουν ότι δύσκολα θα μπορούσαν να πληρώσουν οι ασθενείς εξολοκλήρου μια αξονική ή μια μαγνητική τομογραφία, το κρατικό τιμολόγιο των οποίων είναι 71,11 και 236,95 ευρώ αντίστοιχα. Για αυτές τις εξετάσεις υψηλού κόστους, τα διαγνωστικά δέχονται τα παραπεμπτικά του ΕΟΠΥΥ (15% συμμετοχή από τους ασφαλισμένους), εξαντλώντας έτσι το μεγαλύτερο μέρος από το πλαφόν που τους επιβάλλει το υπουργείο.

Με αυτό τον τρόπο, συνεχίζεται απρόσκοπτα η υπερκατανάλωση αξονικών και μαγνητικών, υποβοηθούμενη και από την ίδια την υπουργική απόφαση:

«Εξετάσεις υψηλού κόστους, όπως για παράδειγμα Αξονικές και Μαγνητικές Τομογραφίες και Έγχρωμοι Υπέρηχοι (Triplex) που βρίσκονται εκτός των ορίων έγκρισης, δύναται σε ειδικές περιπτώσεις να αποζημιωθούν στον ιδιωτικό τομέα σε περιπτώσεις υπέρβασης του πλαφόν, μετά από σχετική έγκριση από τον ΕΟΠΥΥ

Ταυτόχρονα, τα ιδιωτικά διαγνωστικά, με διάφορα προσχήματα (όπως, «η ψηφιακή μαστογραφία δεν αποζημιώνεται από τον ΕΟΠΥΥ», «έχουμε εξαντλήσει τα ραντεβού του μήνα για ακτινογραφίες», «υπάρχει ραντεβού μετά από 2 μήνες»), αρκετές φορές και αναληθή («δεν έχουμε σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ για υπερήχους»),αρνούνται την εκτέλεση των παραπεμπτικών του ΕΟΠΥΥ και προσπαθούν να εισπράξουν από τους ίδιους τους ασφαλισμένους τη συνολική δαπάνη από εξετάσεις χαμηλού σχετικά κόστους (μαστογραφίες, υπερήχους, ακτινογραφίες κλπ) και μάλιστα σε τιμές πολύ υψηλότερες από το κρατικό τιμολόγιο, όπως δείχνουν τα παραδείγματα.

ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ: (κρατ. τιμολόγιο)16,02Ε (τιμολ. ιδιωτ. τομέα) 25-30Ε
ΥΠΕΡΗΧΟ ΜΑΣΤΩΝ: (κρατ.τιμολόγιο)14,59Ε (τιμολ.ιδιωτ.τομεα)25-40Ε
ΥΠΕΡΗΧΟ ΝΕΦΡΩΝ: (κρατ.τιμολόγιο)8,28Ε (τιμολ.ιδιωτ.τομέα)20Ε
ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ: (κρατ. τιμολόγιο)8,10Ε (τιμολ. ιδιωτ. τομέα)15Ε

Ακόμα και αν κάποιοι δεν πραγματοποιήσουν τελικά τις εξετάσεις, λόγω αδυναμίας καταβολής της δαπάνης, πάλι κερδισμένος θα είναι ο ιδιωτικός τομέας, αφού θα έχει πληρωθεί από τους υπόλοιπους, σε τιμές υπερδιπλάσιες του κρατικού τιμολογίου και μάλιστα άμεσα.

Εν κατακλείδι, τα μέτρα της συγκεκριμένης υπουργικής απόφασης ακολουθούν πιστά τα βήματα των μέτρων που μέχρι τώρα έχει υιοθετήσει η κυβέρνηση στο χώρο της υγείας:

● προβάλλονται σαν μέτρα αντιμετώπισης της υπερβολικής ζήτησης διαγνωστικών εξετάσεων ενώ στην πραγματικότητα την ευνοούν

● αυξάνουν τη γραφειοκρατία, το χρόνο αναμονής και την ταλαιπωρία των ασφαλισμένων-κυρίως των χρονίως πασχόντων- με σκοπό την αποθάρρυνσή τους από τη χρησιμοποίηση του δημοσίου συστήματος υγείας

● οδηγούν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο σε επιπλέον οικονομική επιβάρυνση του ίδιου του ασφαλισμένου

● αυξάνουν τις ανισότητες αφού επιτρέπουν την πρόσβαση σε όσους έχει την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν τη δαπάνη των εξετάσεών τους

Αντιεπιστημονικές, απάνθρωπες, αλλά και ασύμφορες οικονομικά, είναι οι νέες εξαγγελίες του ΕΟΠΥΥ για την κατάργηση συγκεκριμένων προληπτικών διαγνωστικών εξετάσεων στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Αντιεπιστημονικές, επειδή πάνε να εφαρμόσουν μέτρα και σταθμά άλλων προηγμένων χωρών (ΗΠΑ,& Μεγάλης Βρετανίας), στις οποίες έχει αυξηθεί το μεσοδιάστημα των ελέγχων του πληθυσμού. Απάνθρωπες, επειδή μάλλον στοχεύουν στην εξόντωση των ασθενέστερων οικονομικά και σωματικά αλλά και μεγαλύτερων σε ηλικία συνανθρώπων μας.

Ασύμφορες οικονομικά, αφού η πρόληψη του καρκίνου του μαστού, των ωοθηκών, του προστάτη κ.ά. είναι 10 φορές τουλάχιστον φθηνότερη από ότι κοστίζει η αντίστοιχη θεραπευτική αγωγή σε περίπτωση εμφάνισης καρκίνου.» (Λυδία Μουζάκα, Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής Παν/μιου Αθηνών, Πρόεδρος Ελληνικής Εταιρείας Μαστολογίας και Εθνικός Εκπρόσωπος της Ελλάδας για τον καρκίνο και τα Κέντρα Μαστού στην Ε.Ε.)

Θα πρέπει η διοίκηση του ΕΟΠΥΥ, να μην κλείνει τα μάτια στις προκλητικές και αυθαίρετες ενέργειες των διαγνωστικών κέντρων,που υποχρεώνουν τους ασθενείς να πληρώνουν από την τσέπη τους εξετάσεις μικρού κόστους όπως ακτινογραφίες, μαστογραφίες, υπερήχους και να εκμεταλλεύονται την αγωνία του ασθενών με χρόνιες και σοβαρές ασθένειες, όπως οι ασθενείς με καρκίνο, θέτοντας τα ραντεβού για εκτέλεση παραπεμπτικών του ΕΟΠΥΥ, μετά από εβδομάδες ή μήνες ενώ ταυτόχρονα υπόσχονται αυθημερόν πραγματοποίηση τους, όταν ο ασθενής πληρώσει ο ίδιος εξολοκλήρου την εξέταση.

● Καλούμε τους ασφαλισμένους να προσέρχονται στους συλλόγους των ασθενών και στις Περιφερειακές Διευθύνσεις του ΕΟΠΥΥ και να προβαίνουν σε έγγραφες καταγγελίες των περιστατικών που καθημερινά μας καταγγέλλουν προφορικά.

● Ζητάμε από τον ΕΟΠΥΥ να διενεργήσει άμεσα έλεγχο στους παρόχους υγείας για την τήρηση ή όχι των συμβατικών υποχρεώσεών τους προς τους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ καθώς και για το είδος και τον αριθμό των διαγνωστικών εξετάσεων που πραγματοποιούν κάθε μήνα.

● Προτείνουμε ανακοστολόγηση των διαγνωστικών πράξεων σαν μέτρο περιορισμού των δαπανών του ΕΟΠΥΥ για την αντιμετώπιση της προκλητής ζήτησης μέσω της μείωσης της κερδοφορίας των επιχειρηματιών στο χώρο της υγείας.

● Αποζημίωση της ψηφιακής μαστογραφίας από τον ΕΟΠΥΥ

· Τη διενέργεια των απαιτουμένων απεικονιστικών εξετάσεων για το σχεδιασμό και έλεγχο της ακτινοθεραπείας από ειδικευμένους ογκολόγους ακτινοθεραπευτές

● Μηδενική συμμετοχή των ασθενών με καρκίνο στην εκτέλεση των εξετάσεων

● Κατάργηση της υπουργικής απόφασης

Οι υπογράφουσες Οργανώσεις

1. Διασωματειακή Επιτροπή Προάσπισης των Δικαιωμάτων των Ασθενών με Καρκίνο

2. Ο.Κ.Ε.- Ομοσπονδία Καρκινοπαθών Ελλάδας

Επανειλημμένα ως Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού έχουμε αποδείξει ότι σε πολλές περιπτώσεις τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών που διαβιούν στην χώρα μας έχουν παραβιαστεί, λόγω των ανάλγητων πολιτικών που εφαρμόζονται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας τα τελευταία χρόνια.

Έχουμε δηλώσει επίσης πάρα πολλές φορές δημόσια, ότι συλλέγουμε στοιχεία για αυτές τις παραβιάσεις ενώ περισσότερο από ένα χρόνο λειτουργούμε το Παρατηρητήριο θεμάτων Υγείας , όπου συστηματικά καταγράφουμε όλες τις εξελίξεις στον τομέα της υγείας.  Παράλληλα, σχεδόν καθημερινά, παλεύουμε σε πολλά επίπεδα και με το Υπουργείο Υγείας και με τις διοικήσεις δημόσιων νοσοκομείων, ώστε οι ανασφάλιστοι ασθενείς μας να μπορούν να τύχουν της απαραίτητης ιατρικής φροντίδας χωρίς να πληρώνουν το όποιο κόστος, τη στιγμή που μιλάμε για μακροχρόνια ανέργους και πλήρως εξαθλιωμένους, στις περισσότερες των περιπτώσεων πολίτες.

Πριν από λίγους μήνες ενημερωθήκαμε ότι η Γερμανίδα Sarah Luzia Hassel-Reusing έχει καταθέσει μήνυση στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης κατά αγνώστων με την υποψία του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας, εξαιτίας της συστηματικής και ευρείας κλίμακας βλάβης στην υγεία του Ελληνικού πληθυσμού από πρόθεση.

Το καλοκαίρι που πέρασε, ήρθαμε σε επαφή μαζί της και αποφασίσαμε να στηρίξουμε τον δύσκολο αγώνα που δίνει για όλους μας.  Η στήριξη που προσφέρουμε εκτός από συμβολική, σε ηθικό επίπεδο, είναι και ουσιαστική. Έτσι από τον Ιούλιο 2014 έχουμε ξεκινήσει την συστηματική καταγραφή μαρτυριών ασθενών μας οι οποίοι επιθυμούν  να καταθέσουν τα όσα δεινά έχουν βιώσει από το 2010 και μετά.  Η καταγραφή των μαρτυριών γίνεται από εθελοντές του ιατρείου, μέσω ενός πολυσέλιδου ερωτηματολογίου, όπου στοιχειοθετείται αναλυτικά ο τρόπος με τον οποίο έχουν παραβιαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα τους.

Επειδή όμως είναι προτιμότερη η ενδυνάμωση της προσπάθειας με όσο το δυνατόν περισσότερες καταγραφές περιπτώσεων, κάνουμε έκκληση προς όλους τους πολίτες που έχασαν τις δουλειές τους, μειώθηκε βάναυσα το εισόδημα τους (μισθοί ή συντάξεις), υπερφορολογήθηκαν, έχασαν το σπίτι τους, έζησαν χωρίς ηλεκτρικό ή/και νερό για κάποιο χρονικό διάστημα, έμειναν ανασφάλιστοι και έπαθε ζημιά η υγείας τους λόγω του ότι αποκλείστηκαν από το Εθνικό Σύστημα Υγείας ή βρέθηκαν σε οποιαδήποτε δεινή κατάσταση λόγω της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, να έρθουν σε επαφή μαζί μας και να καταθέσουν την μαρτυρία τους.

Όλα τα στοιχεία που θα συλλέξουμε, θα μεταφραστούν και θα αποσταλούν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, ώστε να στηρίξουμε έμπρακτα την μήνυση που έχει καταθέσει η κυρία Sarah Luzia Hassel-Reusing και με αυτό τον τρόπο να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στην απονομή δικαιοσύνης για όλα τα δεινά που έχουν περάσει οι πολίτες  αυτά τα χρόνια.

Ήρθε πια η ώρα τα εγκλήματα που έγιναν πάνω στις πλάτες αθώων πολιτών να πληρωθούν από  όσους  οδήγησαν τους πολίτες σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση, λέγοντας  ότι λεφτά δεν υπάρχουν για την δημόσια υγεία / παιδεία / κοινωνικές παροχές, αλλά την ίδια στιγμή δίδονταν δισεκατομμύρια ευρώ σε τράπεζες και διάφορους άλλους «επενδυτές».

Όλοι όσοι πήραν, και συνεχίζουν να παίρνουν, τις πολιτικές αποφάσεις που οδηγούν στη διάλυση το Εθνικό Συστήμα Υγείας και καθημερινά εξαθλιώνουν τους πολίτες θα λογοδοτήσουν. Για να το πετύχουμε όμως χρειαζόμαστε την βοήθεια των πολιτών.

Παρακαλούμε όλους όσους θέλουν να καταθέσουν την μαρτυρία τους να μας στείλουν μήνυμα στο mkiellinikou@gmail.com ή να μας καλέσουν στο 210-9631-950 τις ώρες λειτουργίας του ιατρείου ώστε οι εθελοντές μας να καταγράψουν τα στοιχεία τους και στην συνέχεια να έρθουμε σε επαφή μαζί τους για τα περαιτέρω.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

https://www.youtube.com/watch?v=s5fBVPihHMA&list=UUQIF6v2mBa9Uabj8bF38GEw

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την μήνυση που έχει καταθέσει η κυρία Sarah Luzia Hassel-Reusing στην ιστοσελίδα της εδώ (υπάρχει Ελληνικό κείμενο στον παρακάτω σύνδεσμο):

http://unser-politikblog.blogspot.de/2014/02/aufruf-die-griechische-offentlichkeit_7898.html

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/