ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΣ 27/9/2015

 Δελτία Τύπου, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΙΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΣ 27/9/2015
Sep 292015
 

Στις 23 Αυγούστου μέλη του ΚΙΦΑ Δράμας και της Αντιφασιστικής-Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Δράμας πραγματοποιήσαμε μια πρώτη αποστολή αλληλεγγύης στην Ειδομένη με κύριο σκοπό την εκτίμηση της κατάστασης ώστε να προβούμε σε επόμενη, πιο οργανωμένη, αποστολή. Αυτό που συναντήσαμε τότε ήταν η παντελής απουσία κρατικής υποδομής και οργάνωσης σε έναν υπαίθριο χώρο απ’ όπου διέρχονται καθημερινά 3.000-5.000 άτομα. Μία μικρή ομάδα αλληλέγγυων από το Κιλκίς και άλλες ντόπιες εθελοντικές ομάδες ήταν οι μόνοι που προσπαθούσαν να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες των προσφύγων και μεταναστών. Δεν υπήρχαν οι βασικές συνθήκες υγιεινής ούτε καμία μέριμνα για τα σκουπίδια που συσσωρεύονταν στο χώρο ενώ υπήρχε μόνο μία βρύση με τρεχούμενο νερό. Παράλληλα, οι αλληλέγγυοι προσπαθούσαν να διαχειριστούν την ομαλή προώθησή τους από τα σύνορα και όσες φορές αυτό δεν ήταν εφικτό, λόγω του μεγάλου όγκου των προσφύγων, οι δυνάμεις καταστολής έσπευδαν να τη διαχειριστούν με τον γνωστό δικό τους τρόπο.

Ενώ για περίπου 11 μήνες η κατάσταση ήταν όπως περιγράφεται παραπάνω, ειδικά τους τρεις μήνες του καλοκαιριού οπότε και αυξήθηκαν δραματικά οι ροές των μεταναστών, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις και οι ΜΚΟ ήταν παντελώς απούσες και εμφανίστηκαν εφόσον και μόνο χρηματοδοτήθηκαν με καθόλου ευκαταφρόνητα ποσά. Στη δεύτερη αποστολή που πραγματοποιήσαμε στις 27 Σεπτεμβρίου είδαμε ότι πλέον έχουν στηθεί 6 μεγάλες σκηνές συνολικής χωρητικότητας 1.500 ατόμων, βρύσες με τρεχούμενο νερό, τουαλέτες και ντουζιέρες. Παρέχονται νερό, τροφή, ρούχα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενώ η ροή των προσφύγων προς τα σύνορα γίνεται πιο οργανωμένα και σχετικά ομαλά. Βέβαια, όλα αυτά διεκπεραιώνονται μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ροή, όμως, των μεταναστών είναι συνεχής όλο το 24ωρο. Αυτό σημαίνει ότι από τις 9 το βράδυ και μέχρι το πρωί κανείς από όλους αυτούς δεν είναι εκεί για να συντονίσει την κατάσταση, οπότε εκείνοι που αναλαμβάνουν να τη διαχειριστούν είναι οι αλληλέγγυοι. Σ’ αυτό το σημείο είναι ολοφάνερη αφενός η γραφειοκρατική και αφετέρου η υποκριτική στάση των «επίσημων» φορέων (βλέπε Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, Ερυθρός Σταυρός, Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Γιατροί Του Κόσμου, Πράξις, Άρσις, Μετάδραση κλπ.) που έχουν αναλάβει τη διαχείριση των ροών των προσφύγων. Είναι σκανδαλώδες το πόσα χρήματα έχουν πάρει και πόσα ακόμη θα πάρουν κυρίως από την ΕΕ γι’ αυτή τη δουλειά καθώς και η κακοδιαχείριση και κατάχρησή τους.

Όμως είναι πάγια αυτή η πολιτική της ΕΕ να δείχνει ότι ενδιαφέρεται και λύνει τα προβλήματα που ουσιαστικά η ίδια δημιουργεί και στηρίζει χρηματοδοτώντας πολέμους και εξυπηρετώντας οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Την προηγούμενη εβδομάδα στην έκτατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ εκείνο που συμφωνήθηκε για την επίλυση του προσφυγικού προβλήματος είναι η ενίσχυση των ελέγχων στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ και η άμεση δημιουργία (μέχρι τέλη Νοεμβρίου) κέντρων διαλογής και ταυτοποίησης των προσφύγων (hot spots) με διασφάλιση επαναπροώθησης. Με λίγα λόγια, αυτό σημαίνει επιπλέον χρήματα για τη Frontex και όλες τις παλιές και νέες δυνάμεις καταστολής και βέβαια κι άλλες χιλιάδες πνιγμών στη Μεσόγειο. Στα δε λεγόμενα hot spots αυτό που ετοιμάζεται είναι κατά πρώτον, η ταυτοποίηση των προσφύγων με την παράλληλη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων, δεύτερον, η διάκριση μεταξύ προσφύγων και μεταναστών (όπου οι δεύτεροι θα απελαύνονται) και τέλος, η διαλογή μεταξύ των προσφύγων που θα είναι χρήσιμα εργατικά χέρια για τις χώρες υποδοχής και αυτών που δε θα είναι. Άλλωστε ο μαγικός αριθμός των 160.000 είναι το επιτρεπτό όριο από την ΕΕ!

ΖΗΤΑΜΕ:
• Κατάργηση των Κανονισμών του Δουβλίνου, της Σένγκεν, της Frontex, του Φράχτη στον Έβρο και όλων των κατασταλτικών μηχανισμών της ΕΕ
• Ελεύθερη και ασφαλή διακίνηση των προσφύγων-μεταναστών
• Αποκλειστική κρατική μέριμνα για προσωπικό και υποδομές που σχετίζονται με τη διάσωση, καταγραφή, στέγαση, σίτιση, περίθαλψη και ασφαλή μεταφορά των προσφύγων-μεταναστών
• Να σταματήσουν οι πόλεμοι και όλες οι αιτίες που δημιουργούν μεγάλα κύματα μετανάστευσης

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΡΑΜΑΣ

ΚΙΦΑ ΔΡΑΜΑΣ

Πρόσκληση για διαλογή και πακετάρισμα των πραγμάτων για Ειδομένη

 Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Πρόσκληση για διαλογή και πακετάρισμα των πραγμάτων για Ειδομένη
Sep 232015
 

Σήμερα (Τετάρτη 23/9) μετά τις 6 το απόγευμα θα είμαστε στην Γρανικού 4 (αποθήκη δίπλα στον Κυνιαζόπουλο) για να κάνουμε διαλογή και να συσκευάσουμε τα είδη που μαζέψαμε ως τώρα για τους πρόσφυγες στην Ειδομένη. Όποιοι θέλουν μπορούν να έρθουν να βοηθήσουν.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ: Η αλληλεγγύη μας να γκρεμίσει τα σύνορά τους

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ: Η αλληλεγγύη μας να γκρεμίσει τα σύνορά τους
Sep 152015
 

H Λαϊκή Συνέλευση – Ιατρείο Αλληλεγγύης Γειτονιάς Αγ.Νεκταρίου συμμετέχουν στην αποστολή αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες στην Ειδομένη, στις 27 Σεπτεμβρίου, που οργανώνει το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Δράμας. Γι αυτό στο χώρο της συνέλευσης, Θεοφίλου 9Α, εργατικές πολυκατοικίες, Αγ. Νεκτάριος, τις ημέρες Τετάρτη 16/9, Πέμπτη 17/9, Κυριακή 20/9 και Δευτέρα 21/9, 7-9μμ, συγκεντρώνουμε τα εξής είδη:

Κρουασάν, μπάρες δημητριακών, παστέλια, ατομικούς χυμούς, παιδικό γάλα (προτιμούνται οι ατομικές συσκευασίες ), έτοιμες βρεφικές-παιδικές τροφές, γάλα εβαπορέ (μικρές μερίδες κατά προτίμηση), χαρτί υγείας, πάνες για μωρά, σερβιέτες, μωρομάντηλα, οδοντόκρεμες-οδοντόβουρτσες, ατομικά σαπούνια, εμφιαλωμένο νερό (500 ml, φάρμακα, όπως αντιβιοτικά, αντιβηχικά σιρόπια, αντιφλεγμονώδη, κ.λπ, Ρούχα(πλυμένα και περιποιημένα), αδιάβροχα, ομπρέλες, τέντες, υπνόσακοι -Διάφορα τρόφιμα (μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες) (τα τρόφιμα με ημερομηνία λήξης τουλάχιστον 2 μηνών και τα φάρμακα 6 μηνών).

Αγωνιζόμαστε ενάντια σε όλους τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους να παρατάνε τις ζωές τους και να μπαίνουν με τα παιδιά τους αγκαλιά σε μία βάρκα για να διασχίσουν το Αιγαίο. Ενάντια σε όλους αυτούς που λένε «αν σας αρέσουν οι μετανάστες να τους πάρετε σπίτια σας» και σε όλους αυτούς που βγάζουν την φασιστική τους χολή ενάντια στους περισσότερο αδύναμους και κατατρεγμένους.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στον (εκ)φασισμό, στο μίσος, το φόβο, στην ανεργία, στην εξαθλίωση, ενάντια στο θάνατο που επιβάλει ο σαρκοβόρος ιμπεριαλισμός και καπιταλισμός και οι εκπρόσωποί του.

Στεκόμαστε στο πλευρό των προσφύγων και όλων των αποκλεισμένων αυτού του συστήματος. Πορευόμαστε με τα ταξικά αδέρφια μας σε κάθε σημείο αυτής της γης για την ανατροπή των τεράτων του καπιταλισμού και το χτίσιμο της δικής μας ζωής, των αναγκών και επιθυμιών μας.

Ας γεμίσουμε τις αποσκευές των προσφύγων με αγάπη και αγώνα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://denplirono-anatropi.blogspot.gr/

Δηλώσεις συμμετοχής για την αποστολή αλληλεγγύης στην Ειδομένη

 Νέα από το ΚΙΦΑ, Οι δράσεις μας  Comments Off on Δηλώσεις συμμετοχής για την αποστολή αλληλεγγύης στην Ειδομένη
Sep 142015
 

Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην επόμενη αποστολή αλληλεγγύης στις 27 Σεπτεμβρίου και να έρθουν μαζί μας στην Ειδομένη ας δηλώσουν συμμετοχή όσο το δυνατόν συντομότερα ώστε να φροντίσουμε για τον τρόπο μεταφοράς. Λογικά θα χρειαστεί να μπει λεωφορείο από Δράμα ώστε να μπορέσουν να μεταφερθούν και τα πράγματα που θα συλλέξουμε. Για δηλώσεις συμμετοχής στείλτε email στο kifadramas@gmail.com ή πάρτε τηλέφωνο στο 2521777038 (10-12π.μ. και 6-8μ.μ.)

Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας: Η αλληλεγγύη μας να γκρεμίσει τα σύνορά τους!

 Δελτία Τύπου, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας: Η αλληλεγγύη μας να γκρεμίσει τα σύνορά τους!
Sep 112015
 

Γιατί οι Σύριοι φεύγουν από τη χώρα τους και δεν κάθονται να πολεμήσουν;

Για εμάς δεν είναι αυτό το πραγματικό ερώτημα. Το βασικό θέμα είναι να αναζητήσουμε τους λόγους για τους οποίους αναγκάζονται να φύγουν. Ο πόλεμος στη Συρία ξεκίνησε πριν περίπου τέσσερα χρόνια με αφορμή τη σύλληψη και το βασανισμό από την αστυνομία μιας ομάδας παιδιών επειδή έγραψαν αντικυβερνητικά συνθήματα στους τοίχους ενός σχολείου. Ακολούθησαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον του καθεστώτος του Ασσάντ σε πολλές πόλεις της χώρας οι οποίες καταστέλλονταν από τις κυβερνητικές δυνάμεις με βία και με αρκετά θύματα. Οι αντιφρονούντες σχημάτισαν αντάρτικες ομάδες για να αμυνθούν και πολύ γρήγορα η χώρα βυθίστηκε σε έναν αιματηρό εμφύλιο με περισσότερα από 200 χιλιάδες θύματα μέσα σε τέσσερα χρόνια. Το χειρότερο, ίσως, είναι ότι ο πόλεμος αυτός δεν είναι απλά μια μάχη μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν τον Ασσάντ και των ανταρτών, αλλά έχει αποκτήσει έντονη θρησκευτική χροιά και έχει διαμορφωθεί σε πόλεμο μεταξύ δύο κυρίαρχων σεκτών, των Αλαβιτών και των Σουνιτών με αποτέλεσμα να αποκτήσει ενδιαφέρον και για άλλες αραβικές χώρες, ενώ η εμπλοκή των τζιχαντιστών περιπλέκει τη διαμάχη ακόμα περισσότερο. Χωρίς να έχουν κάποια ανάμιξη σε αυτή την τρέλα, οι Σύριοι πολίτες αντιμετωπίζουν καθημερινά βομβαρδισμούς, χημικά όπλα, απαγωγές, δολοφονίες, βασανισμούς, βιασμούς, άρνηση πρόσβασης σε τροφή και νερό. Ο εμφύλιος, όμως, συνεχίζεται διότι οι αμερικανικές, ρωσικές και ευρωπαϊκές βιομηχανίες όπλων θησαυρίζουν πουλώντας όπλα σε όλους. Σε αυτή την κατάσταση, λοιπόν, δεν τίθεται θέμα υπεράσπισης της χώρας από εξωτερικούς εχθρούς ούτε καν αντίστασης ενάντια σε ένα αυταρχικό καθεστώς όπως αυτό του Ασσάντ, οπότε η μοναδική διέξοδος από αυτή τη σφαγή είναι η μετανάστευση.

 

Γιατί να τους βοηθήσουμε εμείς;

Γιατί οι Σύριοι πρόσφυγες είναι εργάτες όπως εμείς και στον αγώνα μας για επιβίωση μάς ενώνουν περισσότερα από όσα θα βρίσκαμε στους Έλληνες εφοπλιστές που διακινούν όπλα προς τη Συρία. Γιατί οι πλουτοκράτες δεν ξεχωρίζουν Έλληνες και ξένους ή χριστιανούς και μουσουλμάνους· είμαστε όλοι το ίδιο αναλώσιμοι στα μάτια τους και πάντα ψάχνουν τρόπους για να μας εκμεταλλευτούν με όποιο τρόπο μπορούν. Γιατί, όπως εύκολα δημιουργήθηκε ένας πόλεμος στη Συρία, το ίδιο εύκολα μπορεί να προκύψει ένας πόλεμος στην Ελλάδα προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Γιατί η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών και μόνο με αυτήν μπορούμε να έρθουμε κοντά με όσους έχουμε τα ίδια ταξικά συμφέροντα.

 

Δεν θα ήταν καλύτερα να αφήσουμε τις φιλανθρωπικές οργανώσεις (π.χ. Ερυθρός Σταυρός) και τις ΜΚΟ να βοηθήσουν τους πρόσφυγες; Αυτοί ξέρουν καλύτερα και έχουν τα μέσα.

Η αλήθεια είναι ότι όντως οι διεθνείς φιλανθρωπικές οργανώσεις ξέρουν καλύτερα. Όχι, όμως, πώς να βοηθήσουν ουσιαστικά τους συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη αλλά πώς να κερδίσουν μέσα από την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Σε κάθε ανθρωπιστική κρίση δύο πράγματα απασχολούν τη συντριπτική πλειοψηφία των φιλανθρωπικών οργανώσεων: πρώτον πώς θα εξασφαλίσουν περισσότερα κέρδη από την απορρόφηση κρατικών κονδυλίων και μέσα από τους εράνους που πραγματοποιούν και δεύτερον πώς θα ενισχύσουν το προφίλ τους στην κοινή γνώμη ώστε να συνεχίσουν να κατευθύνουν και να ελέγχουν τον κόσμο. Στην ουσία οι οργανώσεις αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντα πολυεθνικών εταιρειών, οικονομικών μεγιστάνων ή ακόμα και κρατών και ποτέ δεν είχαν στόχο να δράσουν ουσιαστικά προς την κατεύθυνση λύσης ενός προβλήματος καθώς τότε κυριολεκτικά θα έμεναν χωρίς δουλειά. Ωφελούνται από την ύπαρξη και διαιώνιση των ανθρωπιστικών κρίσεων ενώ ταυτόχρονα συνεργάζονται με τα κράτη ώστε να αποπροσανατολίζουν τους πολίτες, να εκμεταλλεύονται τα ανθρωπιστικά τους αισθήματα και να τους βυθίζουν ακόμα περισσότερο στην παθητικότητα και τον εφησυχασμό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παταγώδης αποτυχία των φιλανθρωπικών οργανώσεων στην Αφρική όπου παρά τα τεράστια ποσά που έχουν δαπανηθεί φαίνεται ότι η κατάσταση γίνεται χειρότερη αντί να βελτιώνεται.

 

Και τι θα γίνει αν πλημμυρίσει η Ευρώπη και η Ελλάδα μουσουλμάνους; Δεν είναι επικίνδυνο για το μέλλον του έθνους και της χώρας μας;

Μεγαλύτερο κίνδυνο διατρέχουμε από αυτούς που καλλιεργούν το θρησκευτικό και το φυλετικό μίσος παρά από τους κατατρεγμένους μετανάστες. Παρόλο που η χριστιανική θρησκεία διδάσκει την αγάπη στον πλησίον δεν είναι καθόλου παράδοξο που οι κληρικοί καλλιεργούν τον τρόμο και το μίσος προς τους μουσουλμάνους καθώς με αυτό τον τρόπο μπορούν να κρατούν ενωμένο το «ποίμνιό» τους. Δυστυχώς οι άνθρωποι ενώνονται ευκολότερα στον φόβο από ότι στην αγάπη και αυτό το έχουν καταλάβει εδώ και αρκετούς αιώνες οι θρησκευτικοί ηγέτες οπότε επενδύουν σε αυτόν. Επίσης, ενώ στην μακρόχρονη ιστορία της ανθρωπότητας η θρησκεία αποτέλεσε την αφορμή για αμέτρητους πολέμους, διωγμούς και λεηλασίες δεν ήταν ποτέ το εχέγγυο για την υλική ευημερία του ατόμου/πιστού. Ακόμα και στα χρόνια της κατοχής από τους Τούρκους ο φτωχός χριστιανός δεν διέφερε σε τίποτα από τον φτωχό μουσουλμάνο, ενώ ο πλούσιος χριστιανός είχε εξουσία τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο. Το ζήτημα είναι πάλι ταξικό. Δεν κινδυνεύουμε από τους φτωχούς κατατρεγμένους Σύριους γιατί αυτοί έχουν τις ίδιες ανησυχίες και προβλήματα με εμάς.

 

Αφού η Γερμανία αποφάσισε να παραχωρήσει άσυλο στους πρόσφυγες γιατί δεν τους αφήνουν να ταξιδέψουν αεροπορικώς ώστε να φύγουν άμεσα, με πολύ λιγότερα έξοδα και χωρίς να ταλαιπωρούνται;

Καταρχήν χρειάζεται να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους ξαφνικά το Γερμανικό κράτος αποφάσισε την παροχή ασύλου στους πρόσφυγες ενώ επί μήνες επεδείκνυε εγκληματική αδιαφορία για τους πνιγμούς των προσφύγων και μεταναστών και τα όσα γίνονται στη Μεσόγειο. Δεν είναι μόνο ότι προσπαθεί να επιδείξει ένα ανθρωπιστικό προσωπείο μετά την ηγεμονική τακτική στην ΕΕ, αλλά κυρίως ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα αποτελέσουν το αυριανό εργατικό δυναμικό της χώρας. Η αγορά εργασίας στη Γερμανία βρίσκεται σε άνοδο και οι εργαζόμενοι μετά βίας επαρκούν για να καλύψουν τις τωρινές ανάγκες ενώ υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025 θα χρειαστεί επιπλέον περισσότερους από 6,5 εκατομμύρια εργαζόμενους. Για ακόμα μια φορά, λοιπόν, οι ανάγκες των καπιταλιστών καθορίζουν την πολιτική ενός κράτους και όχι οι κοινωνικές ανάγκες. Αυτό, όμως, δεν φαίνεται να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν τους προωθούν αεροπορικώς και τους υποβάλουν σε αμέτρητες κακουχίες και απίστευτη ταλαιπωρία μέχρι να φτάσουν οδικώς (πολλές φορές ακόμα και πεζή) στον προορισμό τους. Νομικά, αυτό εξηγείται από μια απίθανη ντιρεκτίβα της ΕΕ η οποία ουσιαστικά δεν επιτρέπει στους πρόσφυγες να ανεβούν στο αεροπλάνο αν δεν έχουν βίζα. Και γιατί δεν τους δίνουν κάποιου είδους βίζα για να ταξιδέψουν; Γιατί οι πρόσφυγες αποτελούν πηγή κέρδους για τη μαφία (τους δουλεμπόρους, τους διακινητές και τις συμμορίες) και το κράτος. Είναι χαρακτηριστικό ότι η επιλογή της Ειδομένης ως σημείο προώθησης των προσφύγων στην Δυτική Ευρώπη (και όχι για παράδειγμα μέσω της Ηγουμενίτσας με πλοίο προς την Ιταλία) έγινε με βάση τις επιταγές της ελληνικής και αλβανικής μαφίας.

 

Το Ελληνικό κράτος τι κάνει; Γιατί δεν διευκολύνει τους πρόσφυγες να κατευθυνθούν προς τον προορισμό τους;

Αναφέρθηκαν πιο πάνω λίγα πράγματα για το ρόλο του κράτους και τις σχέσεις του με τη μαφία στη διακίνηση των προσφύγων και μεταναστών. Στην πραγματικότητα ο ρόλος του κράτους δεν είναι να διευκολύνει τους πρόσφυγες να μεταβούν στον προορισμό τους αλλά να τους βάζει επιπλέον εμπόδια με αντισταθμιστικά οφέλη για τη μαφία. Για παράδειγμα, η ανύψωση του φράχτη στον Έβρο δυσκόλεψε την χερσαία διάβαση των συνόρων με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατά 50% (από 800 σε 1200 ευρώ) η «ταρίφα μεταφοράς με φουσκωτό από την Τουρκία στη Σάμο». Επίσης, είναι πρόσφατο το γεγονός όπου το ελληνικό κράτος ναύλωσε πλοίο για να μεταφέρει πρόσφυγες από τα νησιά του Αιγαίου στη Θεσσαλονίκη και όμως τελικά οι πρόσφυγες χρειάστηκε να πληρώσουν τα ναύλα τους (60 ευρώ το κεφάλι) ενώ εν πλώ αποφασίστηκε να αγκυροβολήσει στον Πειραιά – προφανώς γιατί η διαδρομή μέχρι την Ειδομένη είναι μεγαλύτερη και θα έχουν περισσότερες ευκαιρίες οι καιροσκόποι να τους ξεζουμίσουν. Στη Μυτιλήνη η καταγραφή προχωρά με εξαιρετικά βραδείς ρυθμούς ελλείψει προσωπικού, ενώ οι ντόπιοι καιροσκόποι θησαυρίζουν καθώς πουλάνε σε εξωφρενικές τιμές τα προϊόντα τους.

 

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Το προφανές είναι να βοηθήσουμε άμεσα με όποιον τρόπο μπορούμε τους μετανάστες. Το Κοινωνικό Ιατρείο  Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας (ΚΙΦΑ) οργανώνει συχνές αποστολές αλληλεγγύης προς την Ειδομένη μεταφέροντας φάρμακα, είδη ρουχισμού και είδη πρώτης ανάγκης. Συγκεκριμένα όλο το επόμενο διάστημα συγκεντρώνουμε κρουασάν, μπάρες δημητριακών, παστέλια, ατομικούς χυμούς, παιδικό γάλα (προτιμούνται οι ατομικές συσκευασίες ), έτοιμες βρεφικές-παιδικές τροφές, γάλα εβαπορέ (μικρές μερίδες κατά προτίμηση), χαρτί υγείας, πάνες για μωρά, σερβιέτες, μωρομάντηλα, οδοντόκρεμες-οδοντόβουρτσες, ατομικά σαπούνια, εμφιαλωμένο νερό (500 ml, φάρμακα, όπως αντιβιοτικά, αντιβηχικά σιρόπια, αντιφλεγμονώδη, κτλ), ρούχα(πλυμένα και περιποιημένα), αδιάβροχα, ομπρέλες, τέντες, υπνόσακοι, διάφορα τρόφιμα (μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες) στο ΚΙΦΑ, στο καφέ-βιβλιοπωλείο Συνεργείο (Παπαδιαμάντη 9 – Αγ.Βαρβάρα), στην Οικολογική Κίνηση (Χατζηανέστη 13), στο Electronet Κυνιαζόπουλος (Γρανικού 4), στο Ονειροτεχνείο (Αδριανουπόλεως 8) και στην πλατεία Ελευθερίας Δευτέρα & Τετάρτη 10πμ-1μμ, Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 6μμ-9μμ. Επόμενη προγραμματισμένη αποστολή στις 27 Σεπτεμβρίου

Το πιο ουσιαστικό, όμως, είναι να αγωνιστούμε ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας. Ενάντια σε όλους τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους να παρατάνε τις ζωές τους και να μπαίνουν με τα παιδιά τους αγκαλιά σε μία βάρκα για να διασχίσουν το Αιγαίο. Ενάντια σε όλους αυτούς που λένε «αν σας αρέσουν οι μετανάστες να τους πάρετε σπίτια σας» και σε όλους αυτούς που βγάζουν την φασιστική τους χολή ενάντια στους περισσότερο αδύναμους και κατατρεγμένους.

 

 

——————————
Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας λειτουργεί από το Φεβρουάριο 2012 και από το Σεπτέμβριο 2014 στεγάζεται στην Αγ. Σοφίας 1 (πάνω από την τουλούμπα).
Την 1η Τετάρτη κάθε μήνα πραγματοποιείται συνέλευση των μελών του ΚΙΦΑ και την τελευταία Τετάρτη κάθε μήνα πραγματοποιείται συνέλευση για τα θέματα της Γραμματείας του ΚΙΦΑ. Στις συνελεύσεις συναποφασίζεται η λειτουργία και οι δράσεις του ΚΙΦΑ και είναι ανοιχτές για όλους.
email: kifadramas@gmail.com
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των συμμετεχόντων στο ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/

http://www.kifadramas.gr/

Το ΚΙΦΑ Δράμας στέκεται αλληλέγγυο στους πρόσφυγες στην Ειδομένη

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών, Νέα από το ΚΙΦΑ  Comments Off on Το ΚΙΦΑ Δράμας στέκεται αλληλέγγυο στους πρόσφυγες στην Ειδομένη
Aug 212015
 

Το ΚΙΦΑ Δράμας θα πραγματοποιήσει την πρώτη του αποστολή στην Ειδομένη την Κυριακή 23 Αυγούστου μεταφέροντας φάρμακα και σκευάσματα και προσφέροντας ανακούφιση στους πρόσφυγες.
Το επόμενο διάστημα θα οργανωθούν δράσεις κινητοποίησεις των πολιτών με σκοπό την αποστολή περισσότερων φαρμάκων αλλά και τροφίμων για τους πρόσφυγες που έχουν εγκλωβιστεί στα σύνορα.

Πορείες θανάτου στην Ελλάδα της κρίσης

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Πορείες θανάτου στην Ελλάδα της κρίσης
Jun 272015
 
Οδοιπορικό στα σύνορα με την ΠΓΔΜ
Τα παιδιά θύματα, τα παιδιά της Συρίας, του Αφγανιστάν, «τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού» σφαγιάζονται για δεύτερη φορά. Αυτή τη φορά μπροστά στα μάτια μας, στην καρδιά της Ευρώπης.

Ενα ποτάμι εξαθλιωμένων ψυχών, η οδύσσεια των προσφύγων. Η μεγάλη φυγή προς την Ευρώπη, που η τιμωρητική στάση της οδηγεί στον εξευτελισμό, στην ωμή βία, στη ληστεία, στην ομηρία απροστάτευτων ψυχών δίχως έλεος, στα νύχια της μαφίας. Τους τελευταίους 10 μήνες, το ποσό των χρημάτων που πέφτει στα χέρια της μαφίαςαπό την εκμετάλλευση των προσφύγων μόνο από το πέρασμα μετά την Ειδομένη μπορεί να ανέρχεται ώς και τα 500.000 ευρώ καθημερινά.

Η ελληνική κυβέρνηση πλέον απαγορεύει τη μετακίνηση των προσφύγων με οποιοδήποτε μέσο μαζικής μεταφοράς, οδηγώντας σε απάνθρωπες οδοιπορίες δεκάδες εκατοντάδες πρόσφυγες. Σχεδόν καθημερινά εικόνες ντροπής μάς θυμίζουν άλλες εποχές, με τις πορείες θανάτου που έχουμε βιώσει τόσο οι Ελληνες κατά την ανταλλαγή πληθυσμών όσο και οι Γερμανοί μετά το τέλος του πολέμου, όταν εγκατέλειπαν τις εστίες τους από την Τρανσιλβανία και την Πολωνία ως πρόσφυγες.

Λιπόθυμοι παντού!

Το οδοιπορικό των προσφύγων

Οι πρόσφυγες οδοιπορούν 75 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσουν στην Ειδομένη. Από το τόσο περπάτημα καίνε τους μυς τους, είναι επικίνδυνο να πάθουν ραβδομυόλυση, πάθηση επικίνδυνη για τη ζωή τους, αφού προκαλεί ανακοπή και νεφρική ανεπάρκεια. Αυτό είναι φρικτό, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. Καθημερινά μαζεύουμε λιπόθυμο κόσμο από αφυδάτωση στους επαρχιακούς δρόμους και στα χωράφια.

Ολο και πιο πολύ συγκεντρώνεται στην περιοχή μας η μαφία, έχοντας ασυλία από την αδράνεια της Ευρώπης. Κάθε απαγόρευση των αρχών στέλνει τους πρόσφυγες όλο και πιο πολύ στην αγκαλιά των δουλεμπόρων. Αν οι Σύροι δεν πληρώσουν χρήματα στους διακινητές, τότε τον λόγο έχουν οι εγκληματικές συμμορίες, που θα φροντίσουν να πάρουν τα χρήματα με κάθε ειδεχθή τρόπο, ακόμα και με χρήση ωμής βίας, που παρά πολλές φορές οδηγεί ακόμη και σε μαζικές ομηρίες προσφύγων.

Οι πρόσφυγες που πέρασαν και περνούν καθημερινά από την Ειδομένη, με προορισμό την Ευρώπη, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο, τα καθημερινά περιστατικά βίας που εκτυλίσσονται στη μεθοριακή γραμμή έχουν οδηγήσει τους Σύρους πρόσφυγες σε αυτοάμυνα. Τα γκρουπ που περνούν πλέον γίνονται μικροί στρατοί, που φτάνουν πολλές φορές και τα 300 άτομα, ώστε να προστατεύσουν τις οικογένειές τους και τους εαυτούς τους από τις συμμορίες που δρουν στο έδαφος της ΠΓΔΜ. Μαζεύουν ραβδιά και πέτρες, οπλίζονται με θάρρος… Εδώ και καιρό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθημερινά οι πρόσφυγες αφηγούνται τα περιστατικά βίας που υφίστανται. Ακολουθεί μια τέτοια περίπτωση, στην οποία ήμουν αυτόπτης μάρτυς…

Ο Αμπουραχμάντ είναι ένας νέος 23 ετών που έμεινε ανάπηρος από σφαίρα ελεύθερου σκοπευτή. Το μεσημέρι κάποιοι Σύροι πρόσφυγες μπήκαν στο χωριό μου στο Πολύκαστρο και ζητούσαν βοήθεια, κόντευαν να πάθουν αφυδάτωση από την εξαντλητική πορεία των 75 χιλιομέτρων από Θεσσαλονίκη προς Ειδομένη. Οι φίλοι του τον μετέφεραν στα χέρια μέσα από τα χωράφια. Η ομάδα τους ήταν 34 άτομα.

Μετά τις τρεις τη νύχτα, τηλεφώνησαν και ούρλιαζαν για ιατρική βοήθεια και προστασία από επίθεση της μαφίας. Ειδοποίησα αμέσως την ελληνική αστυνομία για να γίνει επέμβαση στα σύνορα με την ΠΓΔΜ, μαζί μου ήταν και δημοσιογράφοι από τη Le Monde. Φτάσαμε στα σύνορα στις 4 το πρωί. Μπήκαμε στο δάσος με φακούς, αυτό που έβλεπα με τρόμαζε και με έθλιβε ως άνθρωπο, εκείνοι που βοηθήσαμε κάποιες ώρες πριν, έβγαιναν από το δάσος μες στα αίματα, χτυπημένοι πολύ άσχημα, υποβασταζόμενοι και τρομαγμένοι.

Δεν υπήρξε έλεος ούτε για τον ανάπηρο Αμπουραχμάντ. Μεταφέραμε εσπευσμένα 11 άτομα στο Κέντρο Υγείας του Πολυκάστρου και 4 σοβαρά τραυματισμένους στο Γενικό Νοσοκομείο του Κιλκίς, μαζί και τον Αμπουραχμάντ. Κινδύνευαν οι νεφροί του. Οταν συνήλθαμε όλοι από το σοκ, μας περιέγραψαν τι έγινε:

«Αφού περπατήσαμε κάποια χιλιόμετρα στην ΠΓΔΜ, μας σταμάτησε η αστυνομία ανάβοντας τους προβολείς των περιπολικών. Ηταν στα 10-15 μετρά μακριά μας, μείναμε ακίνητοι και από πίσω μας δίχως να τους δούμε μας επετίθεντο 120-150 άτομα. Mας χτυπούσαν και μας λήστευαν μπροστά στην αστυνομία της ΠΓΔΜ. Εκλιπαρούσαμε, παλεύαμε. Καμιά αντίδραση των αρχών».

Στις κοινές περιπολίες αστυνομικών από τη Γερμανία, που ήταν εκεί για κάποιο διάστημα, από την πλευρά της ΠΓΔΜ στην ουδέτερη ζώνη κατά τον μήνα Μάρτιο -όπως μαρτυρούν οι Αφγανοί πρόσφυγες- οι Γερμανοί αστυνομικοί δεν είδαν κανένα από τα δεκάδες περιστατικά βίας;

Ο δρόμος για την Ευρώπη «πνίγει» την ελπίδα, από την αδρανοποίηση πολλών χωρών για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους. Καθημερινά εδώ και δέκα μήνες πέφτουν θύματα ανελέητης βίας και ματώνει το πέρασμά τους μετά τη συνοριογραμμή, από την Ελλάδα προς την ΠΓΔΜ και μετά στην Ουγγαρία.

Στο τρένο της ντροπής

 

Το οδοιπορικό των προσφύγων

Οι πρόσφυγες είχαν κανονίσει με διακινητή να τους περάσει από τα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ μέχρι την Αυστρία με 3.000 ευρώ το άτομο. Τους κράτησαν στα σύνορα εντός ΠΓΔΜ σε ένα εγκαταλελειμμένο δωμάτιο για λίγες ώρες και έπειτα τους οδήγησαν στον σιδηροδρομικό σταθμό στη Γευγελή, πρώτο σταθμό της ΠΓΔΜ, όπου έβαλαν περίπου 500 άτομα σε εμπορικά βαγόνια μαζί με Αφγανούς.

Εκείνοι συνεργάζονταν με τους διακινητές και είχαν πάνω τους μαχαίρια και χτυπούσαν όποιον προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει το κινητό του ή να ανάψει κάποιο φως. Τους άφησαν κλεισμένους μέσα, όλους όρθιους για 8-10 ώρες, ώσπου ήρθε η αστυνομία της ΠΓΔΜ, άνοιξε την πόρτα του βαγονιού και την ξαναέκλεισε.

Το τρένο ξεκίνησε την πορεία του για περίπου 10 λεπτά, οι πρόσφυγες νόμιζαν ότι θα συνεχίσουν το ταξίδι τους και θα τους επιτρέψουν να περάσουν. Ομως το τρένο σταμάτησε και αυτοί πίστεψαν ότι έκανε στάση. Επειτα από κάποιες ώρες που έμειναν στο βαγόνι, κατάλαβαν ότι το τρένο έμενε σταματημένο και έτσι κάλεσαν τον διακινητή, ο οποίος τους είπε ότι συνεργάζεται με την αστυνομία και πως αυτή τον διαβεβαίωσε ότι θα τους αφήσει να περάσουν. Αμέσως μετά ο διακινητής απενεργοποίησε το κινητό του.

Οι πρόσφυγες έμειναν για πολλές ώρες κλεισμένοι στο βαγόνι, όπου το οξυγόνο ήταν λιγοστό και τα άτομα πάρα πολλά. Μερικοί λιποθύμησαν και άλλοι αντιμετώπισαν προβλήματα δύσπνοιας, μεταξύ αυτών έγκυοι, μικρά παιδιά. Ετσι άρχισαν να χτυπάνε την πόρτα του βαγονιού προκειμένου κάποιος να τους ανοίξει κι έπειτα κάλεσαν την αστυνομία της ΠΓΔΜ, η οποία προσποιήθηκε ότι δεν τους καταλάβαινε και τους έκλεισε το τηλέφωνο.

Υστερα από αυτό, κάλεσαν το 112, ζητώντας βοήθεια από την ελληνική αστυνομία, και της έστειλαν την τοποθεσία τους μέσω GPS. Η ελληνική αστυνομία έσπευσε για βοήθεια, άνοιξε την πόρτα του βαγονιού και τους οδήγησε στο αστυνομικό τμήμα. Στην Ελλάδα γύρισαν μόνον 94 πρόσφυγες. Πού είναι οι υπόλοιποι; Βρίσκονται εν ζωή;

«Μεταναστευτικός καρκίνος»

Η βία, ο τρόμος, οι ξυλοδαρμοί και οι ληστείες με θύματα τους πρόσφυγες κατά την προσπάθειά τους να περάσουν τα σύνορα της ΠΓΔΜ έχουν πάρει μορφή μεταστατικού καρκίνου.

Τώρα μια νέα τιμωρία τούς περιμένει κάτω από τον καυτό ήλιο της Ελλάδας. Με την εκλογή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, έχει ξεκινήσει μια απάνθρωπη συμπεριφορά από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη κάτω από τις αυστηρές «εντολές» της Ευρώπης. Απαγορεύοντας την πρόσβασή τους σε λεωφορεία, ταξί ή οποιοδήποτε άλλο μεταφορικό μέσο, υποχρεώνουν τους πρόσφυγες να οδοιπορούν 75 χιλιόμετρα κάτω από την κάψα. Εγκυοι, μωρά, παιδιά, γέροντες, νέοι λιποθυμούν στο πλάι των δρόμων και στα χωράφια ικετεύοντας για λίγο νερό.

Ντρέπομαι για όλες αυτές τις εικόνες του αίσχους, μα ντρέπομαι ακόμα περισσότερο για τη «γουρουνοποίηση» των συναισθημάτων μας, αυτή τη φορά από αριστερή κυβέρνηση, όπου αν τολμήσει κάτοικος και αψηφήσει τις απαγορεύεις και πάρει ανάπηρο ή έγκυο στο αυτοκίνητό του τον οδηγούν στον εισαγγελέα με αυτόφωρη διαδικασία, με δυσάρεστες εξελίξεις. Αυτό έγινε και σε πολίτη που πήρε ανάπηρο Σύρο πρόσφυγα.

Από το καλοκαίρι του 2014 και ιδιαίτερα από τον Σεπτέμβριο, εκτυλίσσεται στησυνοριακή γραμμή Ελλάδας-ΠΓΔΜ, στην Ειδομένη, μια άλλη παράπλευρη σκηνή αυτού του παγκόσμιου δράματος που καλείται Μετανάστευση. Η Ειδομένη είναι το τελευταίο χωριό της Ελλάδας, 75 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.

Οι άνθρωποι αυτοί δίνουν τις τελευταίες τους οικονομίες στους δουλεμπόρους,αλλά πολύ συχνά γίνονται θύματα πολλών συμμοριών που καραδοκούν στα περάσματα. Εχοντας υποστεί κάθε λογής εξευτελισμό, διέμεναν περιμένοντας την ημέρα της πολυπόθητης φυγής στις όχθες του Αξιού ποταμού, ανάμεσα στις καλαμιές στο ύπαιθρο, στο δάσος της συνοριακής γραμμής.

Τριακόσια έως πεντακόσια άτομα, μεταξύ αυτών 25 παιδιά, βρέφη, έγκυοι, εκτεθειμένοι σε κάθε λογής κίνδυνο και ταλαιπωρία, δέσμιοι των αγκυλώσεων της διεθνούς πολιτικής στο θέμα των προσφύγων, αλλά και θύματα μιας σκαιάς συμπεριφοράς, απότοκο της αδρανοποίησης των κρατών της Τουρκίας, της Ελλάδας, της ΠΓΔΜ, της Σερβίας και της Ουγγαρίας σε ό,τι αφορά τον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Η κατάσταση στην Ειδομένη πρέπει να μας διδάξει όλους και να είμαστε σε επιφυλακή για την επόμενη «τρύπα» που η μαφία θα δημιουργήσει. Η πρόληψη και η κατάθεση πληροφοριών μπορεί να αποτρέψουν τέτοια φαινόμενα καρκινώματος. Η Ευρώπη με την επιλήσμονα και επιλεκτική μνήμη. Η Ευρώπη που κόπτεται για τα δικαιώματα των ζώων -και δικαίως- μα που παρατηρεί αμέτοχη τη Σταύρωση χιλιάδων συνανθρώπων μας.

Μια απίστευτη επιστολή αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. που έκαναν το καθήκον τους και… τιμωρήθηκαν

«Δεν μετανιώνω που κρατούσα το χέρι του Πακιστανού που βρήκαμε ετοιμοθάνατο»

Για κλείσιμο επέλεξα μια επιστολή από τους αξιωματικούς της ελληνικής αστυνομίας που τιμωρήθηκαν για τους λόγους που θα καταλάβετε:

«Βασίλη, διάβασα τη χθεσινή ανάρτησή σου για τη σύλληψη του οδηγού και δεν ήταν ο μόνος. Συνέλαβαν πολίτη του χωριού μας επειδή πήρε ανάπηρο πρόσφυγα στο αυτοκίνητό του. Εμαθες από ό,τι ξέρω τι πάθαμε οι αξιωματικοί των ΤΣΦ που προσπαθήσαμε να αντιδράσουμε στις πιέσεις των ανωτέρων μας. Μας γνώρισες και εμάς και το προσωπικό μας και νομίζω ότι κατάλαβες ότι εμείς βλέπουμε τουςπρόσφυγες σαν ανθρώπους και όχι σαν αριθμούς. Εγώ προσωπικά δεν μετανιώνω και ας το πλήρωσα… δεν μετανιώνω που αγκάλιασα τη Σύρια που δεν σταμάτησε να κλαίει από τον φόβο της γιατί θα την πηγαίναμε στο δικαστήριο, δεν μετανιώνω που κρατούσα το χέρι του Πακιστανού που βρήκαμε ετοιμοθάνατο στην άκρη του δρόμου, μέσα στο ασθενοφόρο και ας έμαθα ότι έπασχε από ηπατίτιδα, δεν μετανιώνω για τις άπειρες φορές που επέλεξα την ανθρωπιά από τη «νομιμότητα».

Αντιθέτως, ντρέπομαι που αναγκάστηκα να σύρω στο δικαστήριο μανάδες με τα παιδιά τους στην αγκαλιά. Σε παρακαλώ, κάνε ό,τι μπορείς γιατί εγώ φεύγω από το ΤΣΦ Πολυκάστρου, αλλά οι πρόσφυγες θα παραμείνουν… και όταν μιλάς για «αρχές» κάνε μια διάκριση, γιατί η εξουσία μπορεί να είναι απρόσωπη, αλλά τα όργανά της έχουν όνομα και ευαισθησίες… Σε ευχαριστώ για όλα, Βασίλη… ούτε εμείς θα εγκαταλείψουμε.

Σήμερα είδα τραγικές εικόνες στους Ευζώνους. Είδα κυνηγημένους, απελπισμένουςνα τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις στη θέα των περιπολικών χωρίς να ξέρουν το γιατί, τόσο οι πρόσφυγες όσο και οι αστυνομικοί. Είδα 13χρονο Σύριο να με κοιτάει στα μάτια και να με ρωτάει σε άψογα αγγλικά γιατί τον συλλάβανε και τι θα απογίνει αυτός και η οικογένειά του. Είδα ένα 8χρονο κορίτσι να πλησιάζει τους αστυνομικούς και να τους λέει ότι δεν θέλει να περάσει το βράδυ στον δρόμο έξω από το τμήμα, αλλά ότι ήθελε να κοιμηθεί σε κρεβάτι.

Μιλούσε αραβικά, αλλά όλοι καταλάβαμε τι ήθελε να πει. Οι συνάδελφοί μου δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο παρά μόνο να της χαμογελάσουν και να της χαϊδέψουν το κεφάλι. Βοηθήστε, μας λένε όλοι και εμείς το μόνο που μπορούμε να τους πούμε είναι όχι τι μπορούν να κάνουν αλλά τι δεν μπορούν. Δεν μπορούν να μείνουν στο ξενοδοχείο, δεν μπορούν να φύγουν από τη χώρα, δεν μπορούν να μείνουν στο Κιλκίς»…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://www.efsyn.gr/

Η μεγάλη κονόμα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Η μεγάλη κονόμα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Jun 192015
 

Δύναμη και Αλληλεγγύη σε όλους τους απεργούς πεινάς,μετανάστες και πολιτικούς κρατούμενους.

Καλή ανάρρωση σε όσους σταμάτησαν.

Με αφορμή την απεργία πεινάς (από 23/3 εως 8/4) στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Παρανέστι Δράμας ψάξαμε και βρήκαμε από τη https://diavgeia.gov.gr/ για το συγκεκριμένο κολαστήριο ποιοι έχουν κονομήσει και συνεχίζουν να κονομάνε στις πλάτες των έγκλειστων μεταναστών. Όλες οι συμβάσεις για προμήθειες, μελέτες και διάφορες κατασκευές που έχουν συμφωνηθεί έχουν γίνει από επιτροπές που συστήθηκαν από τον αστυνομικό διευθυντή Δράμας αποτελούμενες από αστυνομικούς του Α.Τ Δράμας.

Δεν είναι μόνο αυτοί που πήραν ζεστό ευρωπαϊκό χρήμα αλλά και αυτοί που έτρεξαν να δώσουν πρόσφορες.

*Η διαδικασία γνωστή για το πως θα πάρεις τη δουλειά από την επιτροπή των ένστολων φρουρών της δημοκρατίας, βγάζει προκήρυξη η επιτροπή  και οποίος δώσει τη μικρότερη προσφορά θα πάρει τη δουλειά μαζί και το χρήμα.

Ξεκινάμε από την ΕΡΓΟΝΟΜΙΑ Α.Τ.Ε για αναδιαμόρφωση ανακατασκευή και επέκταση του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Παρανέστι. 5.085.583 ευρώ.

όσο αφορά τη σίτιση δεν βρήκαμε ποιος προμηθεύει το φαγητό παρά μόνο  το κοστολόγιο της ΕΛ.ΑΣ  για ένα χρόνο να είναι περίπου στα 3.200.000 ευρω.

ΚΑΓΙΑΟΓΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ εμπορία υγρών καυσίμων προμηθεύει πετρέλαιο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης  7.000 με 8.000 ευρώ κάθε μήνα. Απ ότι είδαμε προμηθεύει και το Α.Τ Παρανεστίου με καύσιμα. 7 με 10.000 ευρώ κάθε μηνα.

ΠΙΟΝΙΕΡΟΣ Ε.Π.Ε  12μήνη σύμβαση για τη καθαριότητα του στρατοπέδου συγκεντρώσεως. 150.000 ευρω.

ΤΣΕΛΕΜΠΗ ΒΑΡΒΑΡΑ  12μηνη σύμβαση για τη καθαριοτητα του στρατοπεδου συγκεντρωσεως. 72.968 ευρώ.

KARTEΧ.ΚΑΡΑΛΗΣ & ΣΙΑ Ο.Ε προμήθεια ένδυσης υπόδησης. 44.134 ευρώ.

ΓΚΑΙΤΑΤΖΗΣ ΣΠ. & ΣΙΑ Ο.Ε  κατασκευή σταθερών κλινών. 39.900 ευρώ.

ΠΑΝΤΣΙΟΥ ΕΛΙΣΑΒΕΤ   6μήνη σύμβαση για τη καθαριότητα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. 35.687 ευρώ.

ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΗΛΙΑΣ  προμήθεια και εγκατάσταση ηλεκτροπαραγωγού ζεύγους (125 ΚVA). 24.590 ευρώ

ΖΟΥΜΠΟΥΛΙΔΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ   προμήθεια και εγκατάσταση υαλοπινάκων ασφαλείας. 24.300 ευρώ.

Π. ΚΥΝΙΑΖΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε   εμπορία ηλεκτρικών συσκευών για προμήθεια και τοποθέτηση ψυκτών, βραστήρων και οικιακών ψυγείων. 21.499 ευρώ.

ΤΑΛΛΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ παροχή υπηρεσιών για την αρχιτεκτονική υποβοήθηση. 20.300 ευρώ.

ΥΙΟΙ ΓΡ.ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΙ Ο.Ε εμπορία ηλεκτρικών ειδών για προμήθεια και εγκατάσταση ηλιακών θερμοσιφώνων και ταχυθερμαντήρα. 19.500 ευρώ. Ο ένας εκ των ΥΙΩΝ έχει εκλεχθεί αντιδήμαρχος Δράμας με τη στήριξη της ΠΑΣΟΚαρας

ΜΑΥΡΟΦΟΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ   παροχή υπηρεσιών Η/Μ υποβοήθησης. 19.700 ευρώ.

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΛΑΖΑΡΟΣ   ελαιοχρωματισμός χώρων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. 18.200 ευρώ.

HOME LINE Ε.Π.Ε   προμηθεια σεντονιών. 14.022 ευρώ

ΜΟΡΦΟΒΑΣΙΛΗ ΑΦΟΙ & ΣΙΑ Ο.Ε   προμήθεια ειδών ψυχαγωγίας. 7.654 ευρώ.

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ & ΣΙΑ Ε.Ε    προμήθεια ειδών ατομικής υγιεινής. 7.590 ευρώ.

ΜΑΧΙΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ   αποτύπωση και σύνταξη τοπογραφικού διαγράμματος για την αξιοποίηση του στρατοπέδου συγκεντρώσεως. 6.027 ευρώ.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ έμπορος για προμήθεια ειδών καθαριότητας 5.000 ευρώ.

ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ μηχανολόγος μηχανικός για προμήθεια και εγκατάσταση συσκευών κλιματισμού και θέρμανσης. 2.800 ευρώ.

ΑΛΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑΔΟΥ Δήμαρχος Παρανεστίου Με αφορμή την αποκομιδή των σκουπιδιών από το στρατόπεδο συγκέντρωσης βρήκε ευκαιρία να εξοικονομήσει ένα ακόμη έσοδο για το Δήμο με την επιβολή τέλους καθαριότητας.

Ως αναρχικοί/ες αγωνιζόμαστε (ατομικά και συλλογικά) για ένα κοσμο ελεύθερο χωρίς χαρτιά,όπου δεν θα υπάρχουν κράτη,σύνορα,φυλακές, καταπιεστές και εκμεταλλευτές.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

 

Υ.Γ τα χρήματα προέρχονται 75% απο τη μαφια της Ε.Ε και 25% απο το ελληνικό κράτος.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/

Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους

 Απόψεις  Comments Off on Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους
May 232015
 

Χιλιάδες Πόντιοι βρήκαν τον θάνατο τη δεκαετία του 1920 στα «λοιμοκαθαρτήρια» και τα ξερονήσια της Ελλάδας. Επισήμως προσμετρώνται στα θύματα της «γενοκτονίας» που η πολιτεία θα γιορτάσει, όπως κάθε χρόνο, την ερχόμενη Τρίτη. Στην πραγματικότητα, θύτης τους υπήρξε ο ελληνικός ρατσισμός – και η Μακρόνησος του 1922, η πρώτη Αμυγδαλέζα.

Δεν χρειάζεται βέβαια να δεχτεί κανείς το νεοπαγές θεώρημα περί «γενοκτονίας» για να διαπιστώσει πως ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός του Πόντου υπέφερε πολλά στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου και του μικρασιατικού πολέμου. Από τους 400.000 Ρωμιούς που κατέγραψαν στην περιοχή η απόρρητη υπηρεσιακή στατιστική των ελληνικών προξενείων το 1910-12 και η επίσημη «Μαύρη Βίβλος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, περίπου το ένα τέταρτο χάθηκε μέσα σε μια δεκαετία ως αποτέλεσμα των σφαγών, των βασανιστικών εκτοπίσεων, της πολύνεκρης επιδημίας ισπανικής γρίπης που σάρωσε όλη την Ευρώπη (και τον Πόντο) το 1918, αλλά και των δραματικών συνθηκών της προσφυγιάς και της εγκατάστασής τους στη νέα πατρίδα.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Αναμφισβήτητα τραυματική, αυτή η εμπειρία κάθε άλλο παρά ενιαία υπήρξε για όλο τον ποντιακό πληθυσμό. Οι διαθέσιμες αφηγήσεις της πρώτης προσφυγικής γενιάς φιλοτεχνούν αντίθετα μια αρκετά αντιφατική εικόνα: σε αντίθεση με τη γενικευμένηεξολόθρευση των Αρμενίων, η μοίρα των Ελληνοποντίων ποίκιλλε σημαντικά από περιοχή σε περιοχή και συχνά καθορίστηκε από την κοινωνική τάξη, τις οικονομικές δυνατότητες ή τις επαγγελματικές δεξιότητες καθενός ξεχωριστά.

Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους

 

Drexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Το αυθαίρετο τσουβάλιασμα αυτών των βιωμάτων σ’ ένα (δημοφιλές αλλά παραπειστικό) ενιαίο σχήμα συνέβαλε βέβαια καθοριστικά στην εξάλειψη του παραδοσιακού διάχυτου ρατσισμού σε βάρος των Ποντίων, μέσω της ανάδειξης των τελευταίων σε κατεξοχήν «μαρτυρική» υποομάδα του νεοελληνικού έθνους, ελάχιστα όμως εξυπηρετεί την ουσιαστική γνώση του συλλογικού μας παρελθόντος.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Σκηνές από τη διαβίωση των Ποντίων προσφύγων στη Μακρόνησο, λίγους μήνες μετά τις πρώτες εκατόμβες: οικογενειακή μπουγάδα, ζύγισμα της καθημερινής μερίδας σιτηρών, ενθουσιασμός για μια μπουκάλα πόσιμο νερό, συνωστισμός για την παραλαβή τροφίμων από αμερικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Οι κηδείες φίλων και συγγενών και το αυτοσχέδιο νεκροταφείο του νησιού αποτελούσαν την άλλη όψη της «εξυγίανσης»

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η συστηματική αποσιώπηση μιας κρίσιμης πτυχής της ποντιακής τραγωδίας: της εκατόμβης των προσφύγων μετά την άφιξή τους στην ελληνική επικράτεια, εκατόμβης που προκλήθηκε από έναν συνδυασμό παραγόντων (άθλιες συνθήκες διαβίωσης, μαζικός στρατωνισμός αρρώστων και μη σε«λοιμοκαθαρτήρια», εγκληματική εκμετάλλευση των προσφύγων από μερίδα της γηγενούς κοινωνίας, αδιαφορία ή και ανοιχτή εχθρότητα των τοπικών αρχών και κοινωνιών) με κοινή συνισταμένη την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Η λήθη αυτή δεν υπήρξε καθόλου τυχαία. Ενώ οι σφαγές και οι εκτοπίσεις που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο του ελληνοτουρκικού και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου εύκολα εγγράφονται σ’ ένα μαρτυρολογικό εθνικό αφήγημα, όπου οι «κακοί» βρίσκονται στην αντίπερα εθνική όχθη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πολυάριθμα θύματα της αδιαφορίας, της αναλγησίας ή της εχθρότητας του ελληνικού κράτους και των τότε υπηκόων του απέναντι στους νεοφερμένους «τουρκόσπορους».

Πόσο μάλλον αφού, όπως διαπιστώνουμε από τις εφημερίδες των ημερών, η στάση της ελλαδίτικης κοινωνίας απέναντι στους μελλοντικούς συμπολίτες της δεν διέφερε καθόλου από τη σημερινή ρατσιστική τρομολαγνεία γύρω από την (κοινωνική ή/και υγειονομική) «επικινδυνότητα» των κυνηγημένων προσφύγων που οι συρράξεις της Εγγύς Ανατολής ξεβράζουν στα ακρογιάλια του Αιγαίου.

Ενας λόγος παραπάνω λοιπόν να θυμίζουμε σήμερα πώς ακριβώς έγιναν δεκτοί οι κυνηγημένοι Πόντιοι «αδελφοί» στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του 1920. Χάρη στο αναντικατάστατο έργο του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, διαθέτουμε άλλωστε μια πρώτης τάξης πηγή πληροφόρησης γι’ αυτή την υποδοχή: τον πιο πρόσφατο τόμο της μνημειώδους σειράς «Εξοδος», που εκδόθηκε προ διετίας και περιλαμβάνει αυτοβιογραφικές αφηγήσεις προσφύγων από την ενδοχώρα του Πόντου, όπως αυτές καταγράφηκαν από τους ερευνητές του ΚΜΣ κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Το ταξίδι του θανάτου

Το πρώτο δεδομένο είναι πως η περιπέτεια των προσφύγων κάθε άλλο παρά τέλειωνε με την απομάκρυνσή τους από την εμπόλεμη ζώνη. Το μαρτυρούν οι περιγραφές για μαζικούς θανάτους εν πλω, αλλά και στις ενδιάμεσες υποχρεωτικές επισταθμίες.

Το ταξίδι από τη Σαμψούντα μέχρι την Πόλη, αφηγείται π.χ. η Σοφία Χατζίδου από το Χατζίκιοϊ του Μπακίρ-Μαντέν, «διήρκεσε πέντε μέρες. Σ’ όλο αυτό το διάστημα μας θέριζε η δίψα. Τραβούσαμε νερό από τη θάλασσα και το βράζαμε για να πιούμε. Συνέχεια πέθαιναν στο βαπόρι, τους ρίχνανε στη θάλασσα τους πεθαμένους» (σ. 95). «Χριστούγεννα του 1922 και Φώτα του 1923 ήμαστε στο Τιρέμπουλους της Συρίας, παραλιακή πόλη», θυμάται πάλι ο Αναστάσιος Βαρυτιμίδης από το Εντιρέκ της Νεοκαισάρειας. «Μας θέριζε η αρρώστια. Είχε πέσει τύφος και χολέρα. Μας βάλανε όλους σ’ ένα πλοίο και μας κρατήσανε στη θάλασσα σαράντα μέρες καραντίνα. Από κει μας πήγανε στο Μπαϋρούτ. Μάιος του 1923 ήτανε, μπήκαμε σ’ ελληνικό πλοίο και ήρθαμε Ελλάδα» (σ. 287). Κατά την ίδια διαδρομή, συμπληρώνει ο Ηλίας Μωυσιάδης από το Αλτίνογλου Τσιφλίκ, «στο πλοίο μέσα πεθαίνανε οι άρρωστοι και τους ρίχνανε στη θάλασσα» (σ. 353).

Μαζικοί θάνατοι αποδεκάτιζαν τους πρόσφυγες και κατά τον μεταβατικό στρατωνισμό τους στο Σελιμιέ της Κωνσταντινούπολης: «Για καραντίνα το είχανε, ένας μεγάλος κισλάς [στρατώνας] ήτανε. Τι είδανε τα μάτια μας εκεί μέσα και πώς βγήκαμε ζωντανοί! Το συσσίτιο ήτανε ένα μαύρο ζουμί με μαϊμούδια μέσα και καμιά φορά έβλεπες και κανένα φασόλι. Η αρρώστια κι ο θάνατος δε λέγονταν. Οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι, χάμω στις πλάκες, μ’ ανθρώπους που πεθαίνανε. Τους πεθαμένους κάθε μέρα πενηνταριές και κατοσταριές τους βγάζανε με καροτσάκι και τους ρίχνανε σ’ ένα μεγάλο λάκκο σε μια ερημιά. Ο Θεός έβαλε το χέρι του και βγήκαμε ζωντανοί, όσοι γλιτώσαμε» (σ. 270, μαρτυρία του Ιπποκράτη Πετρίδη, από τη Νεοκαισάρεια). Παρόμοιες περιγραφές συναντάμε και στις καταθέσεις άλλων επιζώντων (σ. 55, 57, 307 & 363).

Καραντίνα και κρεματόρια

Αλλά και μετά την αποβίβασή τους στο ελληνικό έδαφος, νέες δοκιμασίες απομόνωσης και θανατικού περίμεναν τις καραβιές των ξεριζωμένων. Επίσημη αιτιολογία, η ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας από τις αρρώστιες που ενδεχομένως μετέφεραν οι επήλυδες. Δεν επρόκειτο βέβαια για ελληνική ευρεσιτεχνία, αλλά για προληπτικό μέτρο με διεθνή εφαρμογή, που εκείνη την εποχή ρυθμιζόταν από τη σχετική Σύμβαση του Παρισιού (17.1.1912). Οι συνθήκες όμως της έμπρακτης υλοποίησής του, στην Ελλάδα του 1922-23, οδήγησαν σε πραγματικές εκατόμβες.

«Ηρθαμε στη Θεσσαλονίκη, στο Καραμπουρνού», αφηγείται χαρακτηριστικά η Ευρυδίκη Γαλανού, από τα Ιμερα της Τραπεζούντας. «Ενα μήνα μείναμε στην καραντίνα. Υποφέραμε από αρρώστιες. Κάθε μέρα κάποιον έθαβαν. Μια μάνα έθαψε έξι παιδιά της» (σ. 406). Ο συντοπίτης της Χαράλαμπος Τσαχουρίδης, που έζησε τρεις μήνες στον ίδιο χώρο, συμπληρώνει ότι «πολλοί πέθαιναν από τύφο, λόγω του υπάρχοντος συνωστισμού. Εις όλο το διάστημα της λειτουργίας της καραντίνας απέθανον περί τις είκοσι χιλιάδες πρόσφυγες. Την ημέρα πέθαιναν ογδόντα έως εκατό» (σ. 408). Τα ίδια και στο λοιμοκαθαρτήριο του Αϊ-Γιώργη, στο Κερατσίνι: «Μας κουρέψανε όλους, άντρες, γυναίκες και παιδιά και περάσανε τα ρούχα μας από τον κλίβανο. Κι άλλοι πεθάνανε εκεί» (σ. 353).

Διαφωτιστικότερη απ’ αυτές τις λακωνικές αναφορές αποδεικνύεται η διήγηση του Ιωάννη Παναγιωτίδη από το Γαριπάντων της Αργυρούπολης, που δεν διστάζει να θίξει δύο θέματα ταμπού – τη ληστρική συμπεριφορά των ντόπιων απέναντι στους πρόσφυγες και, κυρίως, την εξευτελιστική μεταχείριση των πτωμάτων τους, που μετατράπηκαν σε καύσιμη ύλη:

«Στον Αγιο Γεώργιο, που υπηρέτησα ως υπάλληλος, πολλοί κλέφτες από τον Πειραιά έρχονταν με καΐκια στην καραντίνα και έκλεβαν ρουχισμό και άλλα πράγματα. Ανοιγαν στα απολυμαντήρια τα δέματα κι έκλεβαν μηχανές, χαλιά και άλλα. Ερχόταν ένα βαπόρι φορτωμένο με πρόσφυγες και πράγματα. Κατέβαζαν τους ανθρώπους και τους οδηγούσαν αμέσως στα απολυμαντήρια: κόψιμο τα μαλλιά αντρών και γυναικών και ίδια για τα λουτρά. Τα πράματα έμεναν. Τα κατέβαζαν και τα στοίβαζαν κάτω από μια στέγη του απολυμαντηρίου και τα απολύμαιναν.

Το πλοίο ”Θέμις” που έφερε τέσσερις χιλιάδες Ποντίους απ’ τον Καύκασο, όλοι πέθαναν. Από αρρώστιες πέθαναν. Και εξόν που πέθαναν, ο Αγιος Γεώργιος είχε γεμίσει και δε μπορούσαν να τους κατεβάσουν. Τους είχαν μέσα στο πλοίο. Οσοι πέθαιναν δεν τους κατέβαζαν. Τους έκαιγαν στο φούρνο για κάρβουνο. Οσοι απόμειναν τους κατέβασαν. Τρεις μήνες στάθηκε το ”Θέμις” και δεν τους κατέβασαν. Ο Αϊ-Γιώργης ήταν γεμάτος, η Μακρόνησος γεμάτη» (σ. 395-6).

Ενα αποκαλυπτικό δημοσίευμα των ημερών επιβεβαιώνει την έκταση του θανατικού: «Οι μέχρι σήμερον μεταναστεύσαντες πρόσφυγες» μέσω Ρωσίας, διαβάζουμε, «ανέρχονται εις 14 χιλιάδας περίπου. Εκ τούτων οι επί του ατμοπλοίου ”Κίος” αφιχθέντες απεστάλησαν εις την Μακρόνησον, ένθα εγένοντο αι απαιτούμεναι εγκαταστάσεις. Οι δε εκ των πρώτων αφίξεων 8.600 κρατούνται εν τω λοιμοκαθαρτηρίω του Αγ. Γεωργίου και επί ατμοπλοίων. Επειδή δεν ελήφθησαν εγκαίρως τα απαιτούμενα υγειονομικά μέτρα της αραιώσεως, της απομονώσεως, της επιβαλλομένης καθαριότητος και διαίτης, επί των 8.600 προσφύγων ήδη έχουσιν αποθάνει περί τους χιλίους διακοσίους εντός πεντήκοντα μόνον ημερών» («Εμπρός», 21.7.1922, σ. 2).

Η προσπάθεια διαφυγής από αυτήν την κόλαση εξελισσόταν συνήθως σε φαύλο κύκλο, όπως εξηγεί ο Αλκιβιάδης Αφεντουλίδης από το Παρασκευάντων της Αργυρούπολης: «Φέρνουν [στη Μακρόνησο] ένα ρωσικό πλοίο, το ”Βίτιμ”. Μας φορτώνουν σ’ αυτό, χωρίς νερό, χωρίς ψωμί, και μας φέρνουν στην Αλεξανδρούπολη. Στην Αλεξανδρούπολη ήρθε ένας γιατρός και δεν άφησε να αποβιβαστούμε. Είπε να ρίξουμε άγκυρα στα βαθιά. Τέσσερις μέρες μείναμε εκεί. Φωνάζαμε. Ηρθαμε στην ανάγκη να κάψουμε τα σανίδια απ’ τ’ αμπάρι για να βράσουμε στα σαμοβάρια μας τσάι, να βράσουμε στις χύτρες φασόλια. Οσοι πέθαιναν τους καίγαμε κάτω στα καζάνια για να μη δίνουμε ντόρο και μας κάνουν καραντίνα. Την Πέμπτη μέρα γύρισε πίσω στον Πειραιά το καράβι. Αλλοι διακόσιοι πενήντα άνθρωποι πέθαναν. Τους μισούς τους κάψαμε και τους άλλους τους ρίξαμε στη θάλασσα! […] Μωρά δεν έμειναν. Πέθαναν σχεδόν όλα. Με καΐκι μάς έφεραν φαγητό απ’ τη Σαλαμίνα. Ορμούσαμε πάνω στο φαγητό σαν άγριοι» (σ. 486-7).

Οι ανεπιθύμητοι

Η δεύτερη εικόνα που προκύπτει από τις αφηγήσεις των προσφύγων και τα δημοσιεύματα των ημερών είναι η εχθρική αντιμετώπισή τους από μεγάλη μερίδα των τοπικών κοινωνιών. «Σ’ όλα τα μέρη δυσκολία βρίσκαμε. Ασκημα και ξένα μας φαίνονταν. Μιλούσαμε τούρκικα, δεν μας καταλαβαίνανε και μας βρίζανε κιόλας, οι ντόπιοι», θυμάται χαρακτηριστικά ο Αναστάσιος Καραγκιαούρογλου από την περιοχή του Λαντίκ (σ. 147), ενώ η Σοφία Χατζίδου από το Χατζίκιοϊ του Γκιουμούς Μαντέν επισημαίνει την υλική βάση αυτής της δυσφορίας: «Η πρώτη σκάλα που πιάσαμε στην Ελλάδα ήταν η Λευκάδα.

Δε μας χώνευαν καθόλου εκεί. Λέγανε: –”Δε βούλιαζε καλύτερα το πλοίο σας να πνιγείτε κι εσείς μαζί! Τρώτε το ψωμί μας”. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε λιγοστό ψωμί. Το μοιράζανε με δελτίο. Μπορεί να είχαν δίκιο. Είχαμε όμως κι εμείς δίκιο. Στον τόπο μας δε μας έλειπε τίποτε. Γιατί να υποφέρουμε τώρα;» (σ. 95).

Τη στάση των ντόπιων επηρέαζαν όχι μόνο υλικοί παράγοντες, αλλά και ιδεολογικοί. Χαρακτηριστική η διάκριση των χωριών της Κεφαλονιάς που συναντάμε στην αφήγηση του Σταύρου Λαζαρίδη από το Σουλεϊμάνκιοϊ του Βεζίρ Κιοπρού: «Το μεν Φισκάρδο, ως κέντρον φιλελευθέρων πολιτών, μας υποδέχτηκε, μαζί με τα χωριά, και μας εφιλοξένησαν στα σπίτια τους μέχρι της φυγής μας από κει για τη Μακεδονία. Τουναντίον δε η Σάμη και δη στην Αγία Ευθυμία (Πηλάρο) ήσαν μισοπρόσφυγες [κατά το ”μισέλληνες”]. Μας αποκαλούσαν τουρκόσπορους και όταν αποβιβαστήκαμε στη Σάμη άλλους ύβρισαν και άλλους εχλεύασαν. Τον δε εφοπλιστή Βερωτή που μας έφερε τον ύβρισαν κι αυτόν που μας έφερε» (σ. 110).

Πάνω απ’ όλα όμως, η έλευση των βασανισμένων Ποντίων εκλαμβανόταν ως υγειονομική απειλή. Αποκαλυπτική η στιχομυθία τής 22.6.1922 στη Βουλή, όπως καταγράφεται στο «Εμπρός» της επομένης, με τίτλο «Ο κίνδυνος εκ των πασχόντων προσφύγων»:

«Ο κ. Τσουκαλάς ερωτά την Κυβέρνησιν τίνα μέτρα έλαβε διά το ζήτημα των εν Λοιμοκαθαρτηρίω Αγίου Γεωργίου της Σαλαμίνος προσφύγων εκ Ρωσσίας, εφ’ όσον πρόκειται περί της υγείας των κατοίκων της πόλεως της Σαλαμίνος και απάσης της Ελλάδος, γνωστού όντως ότι υπάρχουσι πολλοί πάσχοντες και θνήσκοντες εκ χολέρας και εξανθηματικού τύφου. Επομένως απόλυτος και επίγουσα ανάγκη επιβάλλει την λήψιν άμεσων μέτρων και δήλωσιν της Κυβερνήσεως ίνα καθησυχάσει το δημόσιον φρόνημα.

Ο κ. Αναστασόπουλος λέγει ότι, ως πληροφορείται, ο κ. υπουργός των Εσωτερικών λαμβάνει η έλαβεν μέτρα σύντονα προς άρσιν του κινδύνου κατά της υγείας των Σαλαμινίων αλλά και κατά της υγείας των πόλεων Πειραιώς και Αθηνών. Η ανακοίνωσις των μέτρων του κ. Υπουργού ίσως θα μας απαλλάξη της περαιτέρω συζητήσεως.

Ο [υπουργός Εσωτερικών] κ. Στράτος λέγει ότι η Κυβέρνησις ευρέθη προ ημερών απέναντι ενός αληθούς αιφνιδιασμού όταν ήρχισαν να καταπλέουν εκ του Ευξείνου ατμόπλοια κομίζοντα πρόσφυγας Ελληνας εκ Ρωσσίας οι οποίοι ουδόλως ανεμένοντο. Οι πρόσφυγες αυτοί ανήλθον εις 8.600 περίπου. […]

Εκ των ελθόντων ζώντων εις το λοιμοκαθαρτήριον προσφύγων 466 ήσαν ασθενείς, εξ ων 80 ύποπτοι χολέρας και 136 εκ δυσεντερίας, τα άλλα ήσαν συνήθη νοσήματα. Εκείνα τα νοσήματα τα οποία ήσαν τα επικίνδυνα ήτο η χολέρα και ο εξανθηματικός τύφος, και κατεβλήθη μεγάλη προσοχή ίνα μη μεταδοθούν. Και ευτυχώς δύναμαι να καυχηθώ ότι, παρ’ όλον τον φόβον των περιοίκων, ουδέν συνέβη. […] Ολα τα μέτρα της απομονώσεως ελήφθησαν μετά πάσης αυστηρότητος. Οτι δε επέτυχον τα μέτρα ταύτα, απόδειξις είναι ότι ουδέν συνέβη το δυσάρεστον εις όλην την περιοχήν».

«Ουδέν το δυσάρεστον» –για τους ντόπιους, φυσικά. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες, όπως έχουμε ήδη δει, αποδεκατίζονταν από τις αρρώστιες. Οπως όμως συμβαίνει και με τους σημερινούς ομολόγους τους, η δική τους μοίρα άφηνε αδιάφορη την ελληνική κοινωνία.

Επιστέγασμα των μέτρων που πάρθηκαν για την «προστασία» των ντόπιων από τους πρόσφυγες υπήρξε η νομοθετική απαγόρευση της εισόδου των τελευταίων στην Ελλάδα. Με τον Ν.2870 της 18/20.7.1922, που θεσπίστηκε ένα μήνα πριν από την αναμενόμενη κατάρρευση του μετώπου, απαγορεύτηκε ρητά «η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής, εφόσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι διά τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων» κι προβλέφθηκαν βαριές ποινές για τους «λαθροδιακινητάς». Το ελληνικό κράτος και οι εθνικιστές του παρέδωσαν έτσι τους ελληνορθόδοξους Μικρασιάτες στο μαχαίρι των κεμαλικών, εξίσου κυνικά όπως η σημερινή ισλαμόφοβη Ευρώπη ρίχνει τους απελπισμένους Ιρακινούς και Σύρους πρόσφυγες βορά στους φονταμενταλιστές του ISIS.

Η άλλη Μακρόνησος

Ως λύση για τη διαχείριση της προσφυγικής «απειλής», η κυβέρνηση Γούναρη θα μετατρέψει σε ειδικό «χώρο υποδοχής» τη Μακρόνησο. Το ξερονήσι, που έγινε αργότερα θλιβερά διάσημο ως τόπος βίαιης «αναμόρφωσης» των πολιτικών κρατουμένων, είχε ήδη άσχημη προϊστορία. Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912-13 είχε χρησιμοποιηθεί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης Τούρκων αιχμαλώτων, πολλές εκατοντάδες από τους οποίους άφησαν τα κόκαλά τους εκεί, αποδεκατισμένοι από τον τύφο.

Λίγο αργότερα μετατράπηκε από τους Αγγλο-Γάλλους συμμάχους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε χώρο εκτόπισης Ρώσων φαντάρων που θεωρούνταν ύποπτοι για μπολσεβικισμό. Με ειδική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (9.6.1922) για «το ζήτημα της εγκαταστάσεως των προσφύγων, απεφασίσθη όπως εγκατασταθούν όλοι εις Μακρόνησον» και, «μετά την απολύμανσίν των και την εξυγίανσιν [να] τοποθετηθούν εις διάφορα μέρη» («Εμπρός», 10.6.1922).

Η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οπως επισημαίνει στις αναμνήσεις της μια Αμερικανίδα γιατρός που εργάστηκε εκεί για την περίθαλψη των προσφύγων το 1923, το Μακρονήσι «είχε μόνο ένα σημείο υπέρ αυτού ως σταθμός καραντίνας: δίχως εξωτερική συνεργασία, ήταν αδύνατο να το σκάσει οποιοσδήποτε ήταν ανίκανος να κολυμπήσει οκτώ μίλια» (Esther Pohl Lovejoy, «Certain Samaritans», Ν. Υόρκη 1927, σ. 196).

Για τους νέους τροφίμους αυτής της ανοιχτής φυλακής, η «εξυγίανσις» ισοδυναμούσε με την τελική φάση του δράματος:

► «Μας κατέβασαν στη Μακρόνησο, Αύγουστο μήνα. Μείναμε σαράντα μέρες στην καραντίνα. Ηταν επιδημία. Το βράδυ δεν είχες τίποτα και το πρωί σηκωνόσουν άρρωστος. Πέθαινε κόσμος. Μερικοί που μπαίναν στο νοσοκομείο γινόταν καλά και όταν βγαίναν έξω δεν είχαν να φάνε και πέθαιναν» (σ. 384, Σοφία Παντελίδου από την Αστρα της Αργυρούπολης).

► «Μόλις πλησιάσαμε τη Σαλαμίνα, μαζί με πέντε-έξι πλοία φορτωμένα, απ’ τη Σαλαμίνα μας φώναξαν: -”Εϊ! Πού έρθετε! Εμείς εχάθαμε!”. Μας εσήκωσαν απ’ τη Σαλαμίνα. Δεν μας ξεφόρτωσαν. Μας έφεραν στη Μακρόνησο. Μας έβαλαν σε κάτι θάμνους μέσα, με τα πράματά μας. Σκάψαμε κάτι έρημα μέρη, στήσαμε τέντες. Εστησαν κάτι σανίδια, μας έλουσαν, μας κούρεψαν. […] Νερό δεν είχαμε. Ξερό είναι το νησί. Τα παιδιά φώναζαν. Ζητούσαν νερό. Βρήκαμε κάτι γλυφές πηγές. Μας τροφοδοτούσε ο Γιαννουλάτος. Ανέλαβε και έστησε σκηνές, μαγειρεία.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςΘησείο ,1924 | NATIONAL GEOGRAPHIC

Από εφτάμιση χιλιάδες άτομα πέθαναν οχτακόσιοι από πείνα και αρρώστειες. Χολέρα, τι ήταν, δεν ξέρω. Μας τάισαν κατσικίσιο κρέας και αρρωστήσαμε. Μια γυναίκα βγήκε απ’ τον τάφο, όπου τη θάψανε. Δεν είχε πεθάνει» (σ. 486, Αλκιβιάδης Αφεντουλίδης απ’ το Παρασκευάντων της Αργυρούπολης).

«Την αρρώστια στη Μακρόνησο την αποχτήσαμε. Ζούσαμε μες στη βρώμα, στην πείνα και τη δίψα. Νερό δεν υπήρχε στάλα στο νησί. Μια μαούνα μάς έφερνε από το Λαύριο νερό κι εκείνο γλυφό και λιγοστό. Μας τάιζαν βρωμερά μακαρόνια, ελιές σκουλικιασμένες, χαλασμένες ρέγγες κι έπεσε τύφος. Και νερό πουθενά. Κάποτε έκανε τρεις μέρες η μαούνα να φέρει νερό. Λιποθυμούσε ο κόσμος απ’ τη δίψα. Μας τάιζαν και αλμυρές ρέγγες, χαλασμένες και… καταλαβαίνεις. Οι εργολάβοι που μας τροφοδοτούσαν μας έφερναν αυτές τις χαλασμένες τροφές και έπιασε τον κόσμο τύφος. Η διοίκηση της καραντίνας τα έβλεπε αυτά αλλά δεν μιλούσε, ούτε συνελάμβανε τους εγκληματίες εργολάβους τροφοδότες. Εκείνοι πλούτισαν εις βάρος χιλιάδων ανθρώπων. Πάτησαν πάνω στα πτώματά τους. […] Ξέχασα να σου πω ότι κάπου-κάπου έρχονταν έμποροι με ιστιοφόρα και πουλούσαν λαθραία σε μας ψωμί. Σπείρα σωστή ήταν. Ενα ψωμί το πουλούσαν μια λίρα χρυσή, ένα δαχτυλίδι χρυσό, ένα ρολόι» (σ. 371, Ιγνάτιος Ορφανίδης από τον Αϊ-Εννες της Νίβενας).

Το ύστατο μέσο

Για να γλιτώσουν απ’ αυτή την κόλαση, οι έγκλειστοι της Μακρονήσου κατέφυγαν τελικά στο ύστατο μέσο κάθε απελπισμένου – την εξέγερση: «Μια ομάδα νέων, μαζί και γω, δημιουργήσαμε μια επιτροπή. Πήγαμε στον Ελευθεριάδη, τον διευθυντή του λοιμοκαθαρτηρίου, και παρουσιαστήκαμε μπροστά του. Ζητήσαμε να βγούμε ανεξάρτητοι. Ανεξάρτητος είναι όποιος βγει απ’ το λοιμοκαθαρτήριο με δικά του έξοδα και η κυβέρνηση δε θα είχε καμιά υποχρέωση απέναντί του. Ο πρόσφυγας πάλι δεν θα είχε κανένα δικαίωμα. Πολλοί, για να σωθούν, ζητούσαν να βγουν ανεξάρτητοι, αλλά η διοίκηση και πάλι δεν άφηνε. Ηθελαν σου λέω να μας εξοντώσουν.

Αλλά εμείς, η νεολαία του Πόντου και του Καυκάσου, πήραμε πέτρες και ξύλα και φοβερίσαμε ότι θα κάψουμε το λοιμοκαθαρτήριο. ”Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα μας δώσετε χαρτιά να πάμε έξω”, του είπαμε. Ετσι αναγκάστηκε να μας δώσει άδεια εξόδου» (σ. 371-2).

 

Εχοντες και διαφεύγοντες

Τα κολαστήρια του Καραμπουρνού, του Αϊ-Γιώργη και της Μακρονήσου δεν ήταν για όλους τους Ποντίους. «Μεταβαίνοντες εις Ελλάδα», διαβάζουμε στις χειρόγραφες αναμνήσεις του Ιωάννη Αβραμίδη από την Ατρα της Αργυρούπολης (1935), «εγνωρίζομεν εκ των προτέρων ότι η Ελλάς είναι μικρόν κράτος και δεν θα αντεπεκρίνετο εις την συντήρησιν των πολλών προσφύγων, οι οποίοι συνέρρευσαν εκεί. Δεν είχομεν τα απαιτούμενα διά να μεταβαίνομεν εις άλλας πλουσίας χώρας, όπως έκαμαν πολλοί και μετέβησαν άλλοι εις Γαλλίαν και άλλοι εις Αμερικήν» («Εξοδος». τ. Γ’, σ. 391).

Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος αναφέρει ότι κατά την εκτόπιση του 1921 οι φάλαγγες των εκτοπισμένων συμπατριωτών του βάδιζαν «χωρίς φορτηγά ζώα (εκτός τινών πλουσίων)» (σ. 387).

 

Διαβάστε:

► Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Η Εξοδος. Τόμος Γ’. Μαρτυρίες από τις επαρχίες του μεσόγειου Πόντου (Αθήνα 2013). Το τρίτο μέρος της συγκλονιστικής συλλογής προσφυγικών μαρτυριών που κατέγραψαν οι ερευνητές του Κέντρου κατά τις πρώτες κυρίως μεταπολεμικές δεκαετίες, υπό την καθοδήγηση της εθνολόγου Μέλπως Μερλιέ. Οι προηγούμενοι τόμοι περιέλαβαν μαρτυρίες από τα παράλια της Ιωνίας (1980) και τη μικρασιατική ενδοχώρα (1982). Αναμένονται άλλοι δύο, με υλικό από τα παράλια του Πόντου.

►  Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans (Ν. Υόρκη 1927, εκδ. The Macmillan Company). Απομνημονεύματα μιας Αμερικανίδας γιατρού που εργάστηκε για την περίθαλψη των προσφύγων της Μακρονήσου. Ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό από το «νησί της καραντίνας» εν έτει 1922.

► Τάσος Κωστόπουλος, Πόλεμος και εθνοκάθαρση. Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης, 1912-1922 (Αθήνα 2007, εκδ. Βιβλιόραμα). Η βίαιη διαμόρφωση των σύγχρονων «εθνικά αμιγών» κρατών της Βαλκανικής και της Μικρασίας. Ειδικό κεφάλαιο για τα γεγονότα του Πόντου και τη σχετική δημόσια συζήτηση των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα.

 

Επισκεφθείτε:

► Drexel University Legacy Center. Ο διαδικτυακός τόπος της ιατρικής σχολής του Κολεγίου Ντρέξελ φιλοξενεί φωτογραφίες από τη Μακρόνησο του 1922, τραβηγμένες από Αμερικανίδες γιατρούς και νοσοκόμες που εργάστηκαν εκεί.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/arthro/mia-amygdaleza-gia-toys-pontioys

Το ναζιστικό έλκος και ο βουλωμένος απόπατος της ανέμελης δημοκρατίας

 Απόψεις  Comments Off on Το ναζιστικό έλκος και ο βουλωμένος απόπατος της ανέμελης δημοκρατίας
Apr 262015
 

Πριν από σαράντα χρόνια, φυσιοδίφες, είχαν προχωρήσει σε ένα σαδιστικό πείραμα, για να διαπιστώσουν αν ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη άνθιζαν στις τάξεις των κατώτερων θηλαστικών.

Σε γειτονικά κλουβιά, ομάδες ποντικών λάμβαναν τροφή κάθε φορά που, στο διπλανό κλουβί, άλλα τετράποδα υποβάλλονταν σε ηλεκτροσόκ. Όπως αποδείχθηκε, από τη στιγμή που τα αντανακλαστικά λειτούργησαν μεταφέροντας γνώση και η τροφή, συνδέθηκε με την γειτονική οδύνη, τα ποντίκια στα οποία χορηγούνταν τροφή την αρνήθηκαν και μάλιστα, μέχρι θανάτου από πείνα.

Το ποντίκια δεν εκδίδουν εφημερίδες, αν το έκαναν, ενδέχεται, το πρωτοσέλιδο κάποιας να κυκλοφορούσε με τίτλο που να ειρωνευόταν και να πολεμούσε την διάθεση όποιων δεν άντεχαν στην ιδέα να βασανίζονται κάποιοι για να τρώνε πλουσιοπάροχα οι άλλοι. Ίσως μάλιστα προέτρεπε, το πρωτοσέλιδο αυτό, και σε κανιβαλισμό των δεινοπαθούντων αφού θα θεωρούνταν κατώτεροι, θα τους φόρτωναν με υποψίες και κατηγορίες που θα «δικαιολογούσαν» τα βάσανά τους ή πολύ απλά θα θεωρούνταν έτσι κι αλλιώς χαμένοι από χέρι, οπότε, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να σκάνε και να στεναχωριούνται οι χορτάτοι.

Την ώρα που 700 ψυχές χάνονταν μεσοπέλαγα χθες στα ανοιχτά της Ιταλίας η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», σε πρωτοσέλιδό της, «κανιβάλιζε» την υπουργό μετανάστευσης και τον συζύγο της με τίτλο: «Το ζεύγος της λαθροσυμφοράς: ‘Λιάζεται’ το λιμενικό με το Δρίτσα της Τασίας…και άφησε να γεμίσουν τα νησιά μας με λαθρομετανάστες». Πρόκειται για την ίδια εφημερίδα, που παρουσίασε και παρομοίασε τα τάγματα εφόδου των μακελάρηδων της Χρυσής Αυγής με ενοριακή οργάνωση φιλάνθρωπων κυριών.

Το χθεσινό πρωτοσέλιδο, συνέπεσε επίσης με την έναρξη της δίκης της ναζιστικής οργάνωσης με κατηγορίες για φόνους, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς και οργάνωση βραδυνών εφόδων σε όποιον έχει  απλώς διαφορετικό χρώμα δέρματος.

Είκοσι χρόνια, τουλάχιστον, το ναζιστικό έλκος στρογγυλοκάθησε στην καθημερινότητα του στομαχιού της ελληνικής κοινωνίας και γιγαντώθηκε, από την αδιαφορία που επέβαλλε η ανεμελιά, συνθήκες που το κατέστησαν «φυσιολογικό» πονάκι, δήθεν απειροελάχιστη ενόχληση, παρεπόμενο κάποιων «διατροφικών» υπερβολών.

Ο απόπατος λειτουργούσε, οι λυγμοί των κακοπαθημένων χάνονταν σαν να μην υπήρχαν, μέχρι που βούλωσε και ξεχείλισε το αίμα στα πεζοδρόμια.
Ωστόσο η μηχανή παραγωγής της ναζιστικής ιδεολογίας δεν έπαψε να λειτουργεί. Υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας θεωρούνται ακόμη και τώρα οι μετανάστες, η εξάλειψή τους προβάλλεται ως λύση για όλα τα κακά που μας βρήκαν.

Και επιπλέον, τελευταίο εφεύρημα, οι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα γιατί υπάρχει μια κυβέρνηση, αριστερή φυσικά, η οποία τους ανέχεται αντί να βάλει το πολεμικό ναυτικό να βομβαρδίζει τις σάπιες βάρκες με τις οποίες προσπαθούν να διαβούν μερικά μίλια θάλασσας.

Τα στοιχεία βέβαια λένε άλλα. Ότι το 2014 στη χώρα έφτασαν 43 χιλιάδες πρόσφυγες την ώρα που στην Τουρκία ζουν 1,8 εκατομμύρια Σύροι ξεσπιτωμένοι, στην Ιορδανία άλλες 650 χιλιάδες, στον Λίβανο, ναι στον πολύπαθο και ρημαγμένο Λίβανο, 1.2 εκατομμύρια, ενώ στην Κένυα που δεν μπορεί να θρέψει ούτε τις σουρικάτες στις σαβάνες της βρίσκονται 550 χιλιάδες Σομαλοί.

Αυτά για τους ναζιστές, και όσα από τα κανάλια και τις εφημερίδες κανοναρχούν τις συνειδήσεις των φοβισμένων μικροαστών και ανέργων της χώρας μας είναι λεπτομέρειες. Γι αυτό ανέχτηκαν με κρυφή ικανοποίηση και προέβαλλαν τη δράση των ανεγκέφαλων μαχαιροβγαλτών των ταγμάτων εφόδου ως αναγκαία συνθήκη για να λυθεί το πρόβλημα.

Αλλά το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτοί και η αδιαφορία που προάγουν όταν η Ευρώπη έσπερνε… δημοκρατία στον αραβικό κόσμο και στα βόρεια της Αφρικής, σπορά που κάρπισε μονάχα τέρατα φονταμενταλισμού και κεφαλοκυνηγούς. Ακόμη και τα ποντίκια θα καταλάβαιναν ότι η αρρώστια αυτή δεν αντιμετωπίζεται με την εξάπλωση της φαιάς πανούκλας του ναζισμού στην επικράτειά μας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.stokokkino.gr/

Επιστολή της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Καβάλας στο Δημοτικό Συμβούλιο

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Επιστολή της Αντιφασιστικής Πρωτοβουλίας Καβάλας στο Δημοτικό Συμβούλιο
Apr 222015
 

Η επιστολή που κατέθεσε η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Καβάλας, με παρέμβαση της στο Δημοτικό Συμβούλιο της 20/4/2015.

 

Κυρία Δήμαρχε
Κ. Πρόεδρε του Δημ. Συμβουλίου
Κ.Κ. Δημοτικοί Σύμβουλοι
Ως Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Καβάλας σας καλούμε να συμβάλετε, με όρους αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, που προέκυψε με την εισροή στη χώρα μας χιλιάδων προσφύγων από τους αιματηρούς πολέμους στη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Δεν μπορούμε να παραμένουμε θεατές στο συγκλονιστικό δράμα αυτών των ανθρώπων, ούτε να γίνουμε εκφραστές μιας εκ του μακρόθεν συμπάθειας, ούτε πολύ περισσότερο φορείς μιας ακροδεξιάς και φοβικής ρητορείας, όπως αυτής που δυστυχώς εκφράστηκε μέσα από την κοινή ανακοίνωση των δημάρχων της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας Θράκης.
Με την παρουσία μας εδώ σας ζητούμε να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και των αναγκών και να προτείνετε – όπως σας ζητήθηκε από την αρμόδια υπουργό κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου – χώρους για την προσωρινή φιλοξενία των προσφύγων. Και να το πράξετε αυτό με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης που έχουμε όλοι, ως άτομα και ως κοινωνία, να προασπίζουμε την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια και να εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας έμπρακτα και όχι με λόγια.
Η κοινωνία της Καβάλας, με χαραγμένο τόσο έντονα στη συλλογική μνήμη το δράμα της προσφυγιάς, είμαστε βέβαιοι ότι δεν θέλει να μείνει έξω από τον κύκλο αυτών που θα δώσουν λύση, αυτών που θα προσφέρουν ένα καταφύγιο αγάπης και ανθρωπιάς για τους κατατρεγμένους, αυτών που θα σηκώσουν ένα κομμάτι από το ιστορικό μας χρέος. Σας καλούμε να μην αποφασίσετε ενάντια στο κοινό αυτό αίσθημα, να μη μας εκθέσετε απέναντι στους συνανθρώπους μας που μας χρειάζονται.

Κοιμηθείτε ήσυχοι…

 Πολιτικό χιούμορ  Comments Off on Κοιμηθείτε ήσυχοι…
Apr 202015
 

 

Ο Γιώργος Καραμέρος ανέβασε στο twitter του μια φωτογραφία με τους νεκρούς μετανάστες να έχουν ξεβραστεί στην παραλία. Η Ευρώπη βιώνει ακόμα μια τραγωδία ανοιχτά της Λαμπεντούζα. Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, υπάρχουν φόβοι για πάνω από 700 νεκρούς πρόσφυγες. Ο Γιώργος Καραμέρος το tweet του γράφει “Στον επόμενο που θα σου πουλήσει φόβο δείξτου τη φωτογραφία και ρώτα τον αν είναι άνθρωπος”

ΠΗΓΕΣ: http://www.alfavita.gr/ και http://www.enallaktikos.gr/

Σοκαριστικές μαρτυρίες από το ναυάγιο με 900 νεκρούς στη Μεσόγειο

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Σοκαριστικές μαρτυρίες από το ναυάγιο με 900 νεκρούς στη Μεσόγειο
Apr 202015
 
Σοκαριστικές μαρτυρίες από το ναυάγιο με 900 νεκρούς στη Μεσόγειο

Μωρά που διασώθηκαν: Για περίπου 50 παιδιά και 200 γυναίκες πάνω στο πλοίο μιλούν οι επιζώντες

Μόνο 28 έχουν διασωθεί μέχρι στιγμής από την τραγωδία με το σκάφος που βυθίστηκε στο Κανάλι της Σικελίας, με μαρτυρίες να μιλούν ακόμη και 950 επιβαίνοντες -ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τον αριθμό όσων θεωρούνται ότι έχουν πνιγεί στην απέλπιδα προσπάθεια να φτάσουν στο «όνειρο της Ευρώπης».

«Υπήρχαν δεκάδες κλειδωμένοι στο αμπάρι» λένε επιζώντες, «βλέπουμε μόνο πετρέλαιο και κομμάτια» λένε τα σωστικά συνεργεία που επιστρέφουν, έχοντας ανασύρει μέχρι στιγμής μόνο 24 σορούς.

Οι ιταλικές Αρχές, όπως είχε αναφέρει και ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, δεν είναι σε θέση να επιβεβαιώσουν τον πραγματικό αριθμό όσων επέβαιναν στο σκάφος. Περιορίζονται μόνο στο ότι το σκάφος είχε χωρητικότητα εκατοντάδων ατόμων -και κατ’ επέκταση, καθώς κατά κανόνα στα πλοία αυτά οι διακινητές στοιβάζουν όσους περισσότερους μπορούν, ακόμη και οι υψηλότερες εκατοντάδες δεν προξενούν έκπληξη.

Νέα μαρτυρία από επιζώντα, σύμφωνα με την εισαγγελία της Κατάνια, υποστηρίζει πως πάνω στο σκάφος βρίσκονταν 950 άτομα -αντί για 700 που αρχικά αναφερόταν- και ότι περίπου 300 είχαν κλειδωθεί στο αμπάρι.

Σύμφωνα την ίδια μαρτυρία, περίπου 50 παιδιά ήταν πάνω στο πλοίο και περίπου 200 γυναίκες. Ο επιζών, ένας άνδρας με καταγωγή από το Μπανγκλαντές, έδωσε την μαρτυρία από νοσοκομείο στην Κατάνια, σύμφωνα με τον εισαγγελέα της πόλης Τζοβάνι Σάλβι.

Το να είχαν κλειδωθεί εκατοντάδες στο αμπάρι θα εξηγούσε, όπως αναφέρει ο στρατηγός Αντονίνο Ιράσο της ιταλικής Συνοριοφυλακής, τον μέχρι στιγμής σχετικά μικρό συνολικό αριθμό διασωθέντων και σορών.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news.in.gr/

Δήμαρχοι της ΠΑΜΘ για το μεταναστευτικό: «Aρνούμαστε να αναλάβουμε ευθύνες που δεν μας αναλογούν»

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Δήμαρχοι της ΠΑΜΘ για το μεταναστευτικό: «Aρνούμαστε να αναλάβουμε ευθύνες που δεν μας αναλογούν»
Apr 172015
 

Οι Δήμαρχοι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε σήμερα Παρασκευή στα γραφεία της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης στην Κομοτηνή, διατυπώνουμε την κάτωθι άποψη μας για το μεταναστευτικό:
Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαιτερότητα της περιοχής μας, ζητάμε από την κυβέρνηση την γρήγορη και ασφαλή από κάθε άποψη διέλευση από την Περιφέρεια μας προς το εσωτερικό της χώρας παράτυπων μεταναστών διότι:

  • Υφίσταται κίνδυνος ανατροπής ισορροπιών στα πληθυσμιακά δεδομένα της Περιφέρειας μας μεσομακροπρόθεσμα, λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών ομάδων που ζουν στην περιοχή μας, σε συνδυασμό με πολιτικές και σχεδιασμούς που απεργάζονται ή απειλούν με εφαρμογή το συγκεκριμένο ευαίσθητο γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά χώρο μας.
  • Υφίσταται επιθυμία κάποιων δυνάμεων για την πυροδότηση της ηρεμίας που είναι δυνατόν να ανατραπεί από την παραμονή μεσομακροπρόθεσμα μονάδων και ομάδων που έχουν ίδια χαρακτηριστικά με ήδη υφιστάμενες μονάδες και ομάδες στην περιοχή μας.
  • Υφίσταται παντελής έλλειψη υποδομών σε όλους τους Δήμους και με δεδομένο ότι η Περιφέρεια μας είναι η πτωχότερη στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την μεγαλύτερη ανεργία και μεγάλη πληθυσμιακή διαρροή λόγω της οικονομικής κρίσης, υφίσταται κίνδυνος αλλοίωσης των υφιστάμενων αναλογιών στην περιοχή μας.

Γενικότερα υπάρχει κίνδυνος κοινωνικής ανατροπής λόγω της διαφορετικότητας σε θέματα πνευματικής και πολιτισμικής καλλιέργειας και αντίληψης περί τα πράγματα, διαφορετικότητας στις επιρροές αλλά και του κινδύνου που ελλοχεύει για τους κατοίκους αραιοκατοικημένων περιοχών (όπως ο Δήμος Παρανεστίου).
Χωρίς ξενοφοβία και ρατσιστική συμπεριφορά, έχοντας συναίσθηση του πόνου των παραπάνω μεταναστών, ζητάμε από την Κυβέρνηση να θωρακίσει την περιοχή μας, ταυτόχρονα με την συμπαράσταση της προς τους δυστυχείς αυτούς ανθρώπους, αναλογιζόμενη όμως πρωτίστως τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την Περιφέρειά μας .
Τέλος ζητάμε η Αθήνα να καταστήσει γνωστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι το μεταναστευτικό, με την ιδιαίτερα χαρακτηριστική τροπή που έχει πάρει, είναι πρώτα πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετά πρόβλημα ενός έκαστου κράτους .
Σημειώνουμε ότι αρνούμαστε να αναλάβουμε ευθύνες που δεν μας αναλογούν, γιατί η περιοχή μας ήδη έχει πληρώσει πολυποίκιλα τιμήματα, δυσανάλογα μεγάλα συγκριτικά με άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Αλεξ/πολη 17.4.2015
Ευάγγελος Λαμπάκης
Δήμαρχος Αλεξ/πολης
Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων
Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

Της γης οι κολασμένοι σηκώνουν το σταυρό καθημερινά

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Της γης οι κολασμένοι σηκώνουν το σταυρό καθημερινά
Apr 102015
 

Ένα μικρό καίκι από τη Λιβύη προσάραξε λόγω βλάβης μετά από 6 μέρες φουρτούνας στην παραλία Τρυπητή της Γαύδου. Κοντά 200 ατόμα τα περισσότερα νεαρά παιδιά, νέοι άνθρωποι ακολούθησαν τη βάρκα της ελπίδας για νέες περιπέτειες. Τα συναισθήματα είναι ανάμικτα σαν άνθρωπος πρώτα και σα φωτογράφος να κατεβαίνεις το μονοπάτι της Τρυπητής και να αντρικρύζεις αυτό το πολύχρωμο ανθρώπινο δράμα. Άραβες, Λίβυοι, Σουδανοί, άνθρωποι από πολλές χώρες της αφρικής έφτασαν σ αυτό τον τόπο και με ρώτησαν που είμαστε. Με ρώτησαν αν υπάρχει νοσοκομείο και δεν ήξερα τι να πώ γι αυτό τον ακριτικό τρόπο.

Από Vassilis Mathioudakis

Νέο φράχτη κατά των μεταναστών υψώνει η Βουλγαρία

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Νέο φράχτη κατά των μεταναστών υψώνει η Βουλγαρία
Apr 092015
 
Στο χωριό Λέσοβο λιγότερο από δύο δεκαετίες μετά την χρονοβόρα αφαίρεση ενός τεράστιου φράχτη στα σύνορα που είχε σχεδιαστεί για να κρατήσει τους ανθρώπους μέσα στην χώρα, οι βουλγαρικές αρχές ξεκινούν τώρα την κατασκευή ενός νέου φράχτη 82 χιλιομέτρων κατά μήκος των τουρκικών συνόρων αλλά αυτή τη φορά για να κρατήσουν έξω από την χώρα τους μετανάστες.

Αντιμέτωπη με ένα κύμα προσφύγων από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική -και με τον κίνδυνο των τζιχαντιστών και των τρομοκρατικών επιθέσεων- η Ευρώπη ενισχύει τις άμυνές της σε πολλά μέτωπα, συμπεριλαμβανομένης κι αυτής της πρώην κομμουνιστικής χώρας. Τους τελευταίους 16 μήνες, η Βουλγαρία έχει υλοποιήσει ένα σχέδιο, το οποίο ακούγεται οικείο με αυτό που έχει εφαρμοστεί στα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών με το Μεξικό: περισσότεροι συνοριοφύλακες, νέος εξοπλισμός επιτήρησης και η κατασκευή του πρώτου τμήματος του φράχτη μήκους 20 μιλίων που ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο. Τα αποτελέσματά τους άμεσα μιας και ο αριθμός των διελεύσεων μειώθηκε σε περίπου 4.000 το 2014 από 11.000 το προηγούμενο έτος.

Με ορατή την εκδήλωση των αναταραχών σε όλη την ήπειρο για τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις της αύξησης της μετανάστευσης, πάρθηκαν πιο σκληρά μέτρα στα σύνορα Βουλγαρίας-Τουρκίας. Ειδικότερα, τώρα που η θερμοκρασία ανεβαίνει πλησιάζουν όλο και περισσότεροι πρόσφυγες. Έτσι, τα έθνη κατά μήκος της νότιας βαθμίδας της Ευρώπης έχουν εντείνει τη στελέχωση των συνόρων, προσθέτοντας αισθητήρες και άλλα τεχνικά εμπόδια και επεκτείνουν τις εγκαταστάσεις για τους πρόσφυγες.

Περισσότεροι από 200.000 πρόσφυγες είναι γνωστό ότι έχουν διεισδύσει στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης το περασμένο έτος, μη συμπεριλαμβανομένων εκείνων που ήταν σε θέση να «ξεγλιστρήσουν» μέσα απαρατήρητοι. Και οι αριθμοί για τους δύο πρώτους μήνες του τρέχοντος έτους, όταν η Ευρώπη πέρναγε το δεύτερο, σε σειρά, κύμα βαρυχειμωνιάς είχαν αυξηθεί σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους.

Το εχθρικό κλίμα απέναντι στους μετανάστες αυξάνεται στη Βρετανία, τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Τσεχία και σε άλλες χώρες της ηπείρου. Η υποστήριξη σε εθνικιστικά κόμματα αυξάνεται ανεβάζοντας τα ποσοστά τους και πολλές φορές απειλούν την κυριαρχία πιο παραδοσιακών κομμάτων. «Η άνοδος της Δεξιάς στην Ευρώπη είναι μια αντίδραση σε αυτή την εισροή των προσφύγων», δηλώνει στους New York Times ο επικεφαλής και εκπρόσωπος της Βουλγαρίας στην Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, Μπόρις Τσερσικόφ.

Και με ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης να εξακολουθεί να αγωνίζεται για να ανακάμψει από την οικονομική κρίση του 2008, το υψηλότερο κόστος της φροντίδας για τα κύματα των προσφύγων – ειδικά σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η φτωχότερη χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης- «στραγγίζει» τους εθνικούς προϋπολογισμούς.

Την ίδια στιγμή, τρομοκρατικά επεισόδια όπως η επίθεση στα γραφεία του Παρισίου κατά της σατιρικής εφημερίδας «Charlie Hebdo» τον Ιανουάριο, αύξησαν τις ανησυχίες ότι οι μαχητές της Τζιχάντ (ντόπιοι και ξένοι μαχητές) καλύπτουν τους εαυτούς τους με το «μανδύα» των προσφύγων.

«Αυτή τη στιγμή, στο δυτικό τμήμα της Τουρκίας, στα σύνορα της Ελλάδα και της Βουλγαρία, χιλιάδες Σύροι πρόσφυγες περιμένουν για μια ευκαιρία να περάσουν», δήλωσε ο Μαρκ Πιερίνι, ειδικός για την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή στο «Carnegie Europe», μια ομάδα ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής. «Αν μιλάμε για την επιστροφή των τζιχαντιστών, θα μιλάμε για δεκάδες».

Η Σλάβτσο Βέλκοβα, ειδικός σε θέματα ασφάλειας και λέκτορας πανεπιστημίου, εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι περισσότεροι τζιχαντιστές κινούνται μέσω της Βουλγαρίας. «Έχω δει τέτοιους μαχητές εδώ με τα μάτια μου. Έχω δει κάποιους στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων και ξεκίνησα να συζητάω μαζί τους. Όταν τους ρώτησα που πηγαίναν μου απάντησαν ‘στον παράδεισο’».

Οι προσπάθειες όπως αυτή του νέου φράχτη απλώς συμβάλλουν σε ένα παιχνίδι του Whack-a-mole δηλαδή όταν μια διαδρομή έχει αποκοπεί, λαθρέμποροι δημιουργούν νέα μονοπάτια στην Ευρώπη. «Το 2012, αυξήθηκε η ασφάλεια κατά μήκος των ελληνικών συνόρων με την Τουρκία, λόγω της δημιουργίας ενός φράχτη», δήλωσε ο Ζιλ Αρίας Φερνάντεζ, αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής της Frontex, οργανισμός που συντονίζει την προστασία των συνόρων σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και συμπλήρωσε «το αποτέλεσμα ήταν ότι άλλαξε τη ροή των μεταναστών προς τα βουλγαρικά σύνορα».

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ο Νικολάι Ραντούλοφ ήταν αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών, μέρος της δουλειάς του ήταν να επιβλέπει την διάλυση του παλιού τείχους, ένα απομεινάρι του Ψυχρού Πολέμου, μέρος του νότιο άκρου του Σιδηρού Παραπετάσματος. Πρόκειται για δύο φράχτες που εκτείνονταν στα χερσαία σύνορα, με ένα ναρκοπέδιο 500 μέτρων μεταξύ τους, με σκοπό να αποτρέψει τους κατοίκους των κομουνιστικών χωρών να πάνε στην Δύση.

Ο φράχτης διαλύθηκε κομμάτι κομμάτι και έχουν αφαιρεθεί πολύ προσεκτικά κάθε μια από τις νάρκες, μία προς μία. Τώρα, ως καθηγητής της εθνικής και διεθνούς ασφάλειας στο Νέο Βουλγαρικό Πανεπιστήμιο, ο Νικολάι Ραντούλοφ παρακολουθεί με δυσπιστία. «Η θεωρία τότε ήταν ότι ήταν αντιδημοκρατικό να έχουν αυτό το είδος των πυρομαχικών κατά μήκος των συνόρων. Και φυσικά, ήμασταν καλοί δημοκράτες».

Ο νέος φράχτης απλώνεται κατά μήκος της βραχώδους κορυφογραμμής και της Ανδριανούπολης, στους καταπράσινους λόφους βόρεια της Τουρκίας. Ένας λόγος Βούλγαροι αξιωματούχοι θέλουν να ολοκληρώσουν τον τοίχο είναι να δείξουμε στους Ευρωπαίους ηγέτες ότι η χώρα αξίζει να ενταχθεί στην συνθήκη Σένγκεν, την ομάδα των εθνών των οποίων τα μέλη δεν απαιτούν θεώρηση ή διαβατήρια για να ταξιδέψουν μεταξύ τους. Η Βουλγαρία εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2007, αλλά όχι στη συμφωνία του Σένγκεν, εν μέρει εξαιτίας των συνοριακών ζητημάτων.

Εν τω μεταξύ, οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να βρίσκουν τρόπους πέρα από τα σύνορα σε πιο απομακρυσμένες και επικίνδυνες τοποθεσίες. Περίπου 4.000 πρόσφυγες ζουν σε κέντρα όπως αυτό στην πόλη Harmanli, η οποία κατέχει 1.600 πρόσφυγες.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/

Apr 022015
 

Τέταρτος μήνας του «ελπιδοφόρου» 2015 και η κατάργηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών υπάρχει μόνο στα λόγια της κυβέρνησης και στις προβοκάτσιες των δεξιών. Στην πράξη έχουμε τρεις νεκρούς ανθρώπους και δεκάδες απεργίες πείνας έγκλειστων σ’ όλη τη χώρα. Στην πράξη έχουμε ακόμα παιδιά φυλακισμένα. Μπορεί, λοιπόν, να απελευθερώνονται όσοι κρατούνται πάνω από έξι μήνες, ωστόσο, αυτό δε σημαίνει πως η κράτηση εκείνων που είναι φυλακισμένοι για λιγότερο από έξι μήνες είναι δίκαιη ή λιγότερο δυσβάσταχτη. Επίσης, δε σημαίνει ότι έχουν σταματήσει οι συλλήψεις. Νέες συλλήψεις ανθρώπων που δεν έχουν διαπράξει κανένα αδίκημα. Στην πράξη δηλαδή, έχουμε την συνέχιση του πιο φασιστικού θεσμού που άφησε πίσω της η πιο ακροδεξιά κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών.

Στις 23 Μαρτίου στο κέντρο κράτησης στο Παρανέστι Δράμας, είκοσι τρεις άνθρωποι ξεκίνησαν απεργία πείνας με αίτημά τους την άμεση απελευθέρωσή και νομιμοποίησή τους. Στις 28 και 29 Μαρτίου μεταβήκαμε στο Παρανέστι για να δηλώσουμε την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μας μέσα και έξω από το στρατόπεδο. Η κατάσταση με την οποία ήρθαμε αντιμέτωποι ήταν η εξής:

  • η αντιμετώπιση των απεργών πείνας από τη διοίκηση ήταν απεργοσπαστική με απειλές ότι θα τους μεταφέρουν σε άλλα στρατόπεδα, με άρνηση χορήγησης ζάχαρης (!) και τηλεκαρτών και άλλα τέτοια ωραία.

  • τα είδη ένδυσης και προσωπικής υγιεινής που κατά καιρούς διάφορες αλληλέγγυες ομάδες έχουμε συγκεντρώσει και παραδώσει στη διοίκηση στέκονται αχρησιμοποίητα σε μια αποθήκη.

  • η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ανύπαρκτη και η ψυχοκοινωνική αποσπασματική.

  • η καθαριότητα των χώρων ανεπαρκής και αναλαμβάνεται κυρίως από τους κρατούμενους.

Διεκδικούμε

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΠΑΡΟΧΗ ΑΣΥΛΟΥ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΓΓΡΑΦΩΝ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ

ΕΠΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΣΤΕΡΗΘΗΚΑΝ ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ «ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ»

Paranesti06

Αντιφασιστική – αντιρατσιστική πρωτοβουλία Δράμας

Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας

Δράση στο Παρανέστι – απεργία πείνας μεταναστών

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Δράση στο Παρανέστι – απεργία πείνας μεταναστών
Mar 302015
 
Δράση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας μετανάστες και στους κρατούμενους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Παρανέστι

Περίπου 40 σύντροφοι και συντρόφισσες συμμετείχαμε σε δράση αλληλεγγύης έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στο Παρανέστι. Την πρωτοβουλία για τη δράση είχε η συνέλευση No Lager Θεσσαλονίκης.

Προσεγγίσαμε το στρατόπεδο από το βουνό (1η φωτό), κοντά στις πτέρυγες όπου κρατούνται οι μετανάστες και όπου βρίσκεται σε εξέλιξη απεργία πείνας από τη Δευτέρα 23 Μάρτη (στη 2η φωτό οι απεργοί πείνας).

Για σχεδόν δύο ώρες ανταλλάσσαμε συνθήματα με τους φυλακισμένους μετανάστες, οι οποίοι έφτιαξαν επιτόπου αυτοσχέδια πανώ, σχημάτισαν με ρουχα τις λέξεις «FREEDOM OR DEATH», μας πετούσαν χάρτινες μπάλες με μηνύματα [ανάμεσά τους κι ένα χαρτί «εθελοντικής απέλασης»(!) που τους είχαν δώσει να υπογράψουν]…

Δύσκολα μπορούν να περιγραφούν τα συναισθήματα, το μόνο βέβαιο είναι ότι η αλληλεγγύη πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την απελευθέρωση και του τελευταίου μετανάστη από τα ελληνικά Γκουαντάναμο.

Λευτεριά στους φυλακισμένους μετανάστες!

Χαρτιά σε όλους/ες τους μετανάστες/τριες!

Όταν το κίνημα αναλαμβάνει τις ευθύνες του, οι ανησυχίες του κάθε Πανούση για το «πόσους μετανάστες χωράει η ελλάδα» γίνονται στάχτη!

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/

Έκκληση από Λέρο: Διαρκής ανάγκη για ρούχα – Μπορείτε να βοηθήσετε;

 Δράσεις αλληλεγγύης πολιτών  Comments Off on Έκκληση από Λέρο: Διαρκής ανάγκη για ρούχα – Μπορείτε να βοηθήσετε;
Mar 282015
 

Ανακοίνωση του Δικτύου Αλληλεγγύης Λέρου:

Υπάρχει διαρκής ανάγκη για ρούχα (παντελόνια, κάλτσες, παπούτσια, φούτερ κ.α) καθώς έχουμε συνεχή ροή προσφύγων, περίπου 150 άτομα την εβδομάδα που συχνά είναι βρεγμένοι.
Μπορείτε να τα στείλετε στο Δίκτυο Αλληλεγγύης Λέρου στο όνομα Ματίνα Κατσιβέλη μέσω της Μεταφορικής Λέρου Συριδάκης Αράχθου 12 Μοσχάτο χωρίς δική σας χρέωση. Αν θέλετε κάτι μικρό στείλτε ένα δεματάκι με κάλτσες ή ό,τι άλλο ελαφρύ ταχυδρομικά στο Εσπερινό Γυμνάσιο Λέρου 85400 στο όνομά Πάνος Ροζάκης.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enallaktikos.gr/