Αλλάζουν την ιστορία, γεννούν νέους φασίστες!

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Αλλάζουν την ιστορία, γεννούν νέους φασίστες!
Nov 022014
 

Πώς θα γιορτάσει η Ουκρανία την 70η επέτειο απελευθέρωσής της απ’ τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής; Μα φυσικά απαγορεύοντας κάθε αναφορά στη λέξη “απελευθέρωση”!

Αυτές ακριβώς ήταν οι οδηγίες που δόθηκαν στα ουκρανικά ΜΜΕ από την αρμόδια κρατική επιτροπή ραδιοτηλεόρασης κατόπιν εισήγησης του Ουκρανικού Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης (πηγή στα ρώσικα: http://www.unian.net/politics/999186-goskomteleradio-rekomenduet-smi-otkazatsya-ot-termina-osvobojdenie-ot-fashistskih-zahvatchikov.html). Συγκεκριμένα η πρόταση που έγινε ήταν να αντικατασταθεί η φράση “απελευθέρωση της Ουκρανίας από τους φασίστες εισβολείς” με τη φράση “εκδίωξη των ναζί κατακτητών” κι αυτό γιατί όπως γράφει η Κρατική Επιτροπή Ραδιοτηλεόρασης στο σάιτ της, “η Ουκρανία μετά το ’44 δεν ήταν ελεύθερη άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για απελευθέρωση”. Προφανώς με την ίδια λογική η εισβολή των ναζί κι η κατάκτηση της Ουκρανίας δεν έκανε καμία μεγάλη διαφορά στον πληθυσμό της…

Μόνο που η ναζιστική τριετία 1941-1944 στην Ουκρανία προκάλεσε αρκετά εκατομμύρια θύματα καθιστώντας την Ουκρανία μία από τις χώρες που πλήρωσαν βαρύτατο τιμήμα σε ανθρώπινες ζωές. Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη κρατική επιτροπή προτείνει μεταξύ άλλων να μνημονεύονται ως συμμέτοχοι στην απελευθέρωση της Ουκρανίας μαζί με όσους πολέμησαν στον Κόκκινο Στρατό και όσοι πολέμησαν απ’ τις γραμμές της Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών και του Ουκρανικού “Επαναστατικού” Στρατού των οργανώσεων δηλαδή του συνεργάτη των ναζί και σφαγέα της πολωνικής και εβραϊκής μειονότητας Στεπάν Μπαντέρα! Αντίστοιχα, η επιτροπή προτείνει να τιμούνται ως ήρωες μαζί με τους μαχητές του Κόκκινου Στρατού και τύποι όπως ο Vasyl Kuk, ένας εκ των ηγετών των εν λόγω εθνικιστικών οργανώσεων. Σε όποιον κάνει εντύπωση βέβαια αυτή η στάση μιας κυβέρνησης που χαίρει αποδοχής απ’ την ελληνική κυβέρνηση, την ΕΕ και τις ΗΠΑ θα θυμίσουμε ότι ο προ-προηγούμενος πρόεδρος της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιουσένκο, εκλεκτός κι αυτός της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, είχε αποκαταστήσει και τιμήσει, μετά θάνατον, τον Στεπάν Μπαντέρα, εν έτει 2010, με τον τίτλο του Ήρωα της Ουκρανίας. Τότε, η πράξη αυτή είχε καταδικαστεί μέχρι κι απ’ το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και ο πρόσφατα ανατραπείς πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς ακύρωσε αυτό το βραβείο, το 2011. Ο Μπαντέρα κι οι “μπαντερικοί” ξαναγίνονται μόδα, λοιπόν, και δεν είναι μόνο υπόθεση του Δεξιού Τομέα αλλά κρατική πολιτική.

Οπαδοί στο Lviv της Δυτ.Ουκρανίας σηκώνουν γιγαντιαίο πανό όπου αναγράφεται "Μπαντέρα-Ήρωας" σε αγώνα με αντίπαλο, την ομάδα του Ντονιέτσκ.

Οπαδοί στο Lviv της Δυτ.Ουκρανίας σηκώνουν γιγαντιαίο πανό όπου αναγράφεται “Μπαντέρα-Ήρωας” σε αγώνα με αντίπαλο, την ομάδα του Ντονιέτσκ.

Έχουμε ξαναγράψει για τη συστηματική πλύση εγκεφάλου που γίνεται στην ουκρανική νεολαία τόσο απ’ τα σχολικά εγχειρίδια, όσο κι έξω από τις τάξεις. Μεσούντος του πολέμου μάλιστα τα ένοπλα φασιστικά τάγματα, όπως το τάγμα Azov, επισκέπτονταν σχολεία και έκαναν κατήχηση στους μαθητές. Ήρωες και πρότυπα των παιδιών ανακηρύσσονται άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τη σφαγή περίπου εκατό χιλιάδων Πολωνών και διπλάσιου αριθμού Εβραίων. Ο Στεπάν Μπαντέρα που το 1941 αποκαλούσε τον Χίτλερ “απελευθερωτή απ’ τη Μοσχοβίτικη κατοχή”, φυλακίστηκε αργότερα απ’ τους Γερμανούς, απελευθερώθηκε ξανά το ’44 και εξοπλίστηκε για να τους βοηθήσει κατά την υποχώρησή τους έναντι των Σοβιετικών… Αυτή την κυβέρνηση έσπευσε ν’ αναγνωρίσει πρώτος-πρώτος ο κος Βενιζέλος.

Δείτε και στο παρακάτω βίντεο πως ποτίζουν με μίσος την ουκρανική νεολαία και κατασκευάζουν το εθνικιστικό-φασιστικό υπόβαθρο που ετοιμάζει φουρνιές νέων, πρόθυμων να πεθάνουν για τα συμφέροντα των ολιγαρχών.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://solidarityantifascistukraine.wordpress.com/

Ποιος ήταν ο στρατηγός Επιτήδειος, πατέρας του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής;

 Απόψεις  Comments Off on Ποιος ήταν ο στρατηγός Επιτήδειος, πατέρας του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής;
Oct 292014
 
Η αληθινή ιστορία της δεκαετίας του ’40 εξηγεί τη σημερινή υποστήριξη προς τους εγχώριους ναζί. Βίος και πολιτεία του στρατηγού Επιτήδειου, πατέρα του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Μια απορία διατυπώνεται συχνά τα τελευταία χρόνια: πώς είναι δυνατό μισό εκατομμύριο συμπατριώτες μας να ψηφίζουν μια χιτλερική οργάνωση, όταν ο ελληνικός λαός υπέφερε τόσα και τόσα από τη ναζιστική κατοχή στα χρόνια του Β′ Παγκοσμίου Πολέμου; Η έκπληξη κορυφώθηκε στη διάρκεια των τελευταίων εκλογών, όταν δύο απόστρατοι στρατηγοί και κάμποσοι ακόμη αξιωματικοί του ελληνικού στρατού δεν δίστασαν να κατέβουν ως υποψήφιοι της οργάνωσης, επικαλούμενοι έναν «εθνικισμό» που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τιμά (και να ταυτίζεται με) τον πιο βάναυσο κατακτητή που γνώρισε τούτη η χώρα.

Στην πραγματικότητα, η απορία αυτή οφείλεται σε άγνοια μιας κρίσιμης πτυχής του πρόσφατου παρελθόντος.Οχι εκ μέρους των ψηφοφόρων και των υποψηφίων της Χρυσής Αυγής, που γνωρίζουν πολύ καλά τι στηρίζουν, αλλά όσων ξαφνιάζονται απ’ αυτή την υποστήριξη. Η εικόνα που φιλοτεχνήθηκε μεταπολεμικά για την Κατοχή παραγνωρίζει συνειδητά τη συνεργασία μιας υπολογίσιμης μερίδας του ελληνικού λαού με τον κατακτητή και, κυρίως, την ύπαρξη μιας ευδιάκριτης συνέχειας ανάμεσα στον κατοχικό δωσιλογισμό και το μεταπολεμικό «βαθύ κράτος». Αρκετές χιλιάδες συμπατριώτες μας πολέμησαν το 1943-44 στο πλευρό των ναζί κατά της ΕΑΜικής Αντίστασης κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς ενσωματώθηκαν κατόπιν στον σκληρό πυρήνα της κυρίαρχης εθνικοφροσύνης, στελεχώνοντας τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας του εμφυλίου και των επόμενων δεκαετιών. Αναγκασμένοι συνήθως ν’ αποσιωπούν το κατοχικό παρελθόν τους, αφού το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος αντλούσε τη νομιμότητά του όχι από τις δωσιλογικές αλλά από τις εξόριστες βασιλικές κυβερνήσεις, αναρριχήθηκαν παρ’ όλα αυτά στις κορυφές της υπηρεσιακής και πολιτικής ιεραρχίας. Με αποκορύφωμα τα χρόνια της χούντας, όταν η ένοπλη συνεργασία με το Γ′ Ράιχ αναγνωρίστηκε διακριτικά ως «εθνική αντίσταση» εφόσον είχε διαπραχθεί στο πλαίσιο του κοινού αντικομμουνιστικού αγώνα (Ν.Δ. 179/1969).

Από εύελπις, γερμανοτσολιάς

Μια τέτοια υπηρεσιακή διαδρομή, από τα Τάγματα Ασφαλείας της Κατοχής στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επί χούντας, θα μας απασχολήσει σήμερα. Ο λόγος για τον αντιστράτηγο Αθανάσιο Επιτήδειο (1921-2003), πατέρα του επίσης απόστρατου αντιστράτηγου και σημερινού ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γεωργίου Επιτήδειου. Μια καριέρα που, όπως τόσες άλλες, μπορεί να εξηγήσει την αποδοχή των επίδοξων μιμητών του Χίτλερ από χιλιάδες «εθνικιστές» συμπατριώτες μας.

Σύμφωνα με τη νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών του όπλου του, βασισμένη στο βιογραφικό σημείωμα που εκφώνησε στην κηδεία του ο εκπρόσωπος της αντίστοιχης διεύθυνσης του ΓΕΣ, ο Αθανάσιος Επιτήδειος γεννήθηκε το 1921 στα Ψαχνά της Εύβοιας, αποφοίτησε το 1942 από τη Σχολή Ευελπίδων και «έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά τις περιόδους: 1940-41, 1944-45 και 1946-49» («Πυροβολητής», φ.5, 5-6.2003, σ.2). Η εύσχημη αυτή διατύπωση συγκαλύπτει διακριτικά αυτό που μας είναι γνωστό από άλλες πηγές: τη συμμετοχή του εκλιπόντος στα «ευζωνικά τάγματα» της γενέτειράς του, βοηθητική μονάδα των κατοχικών στρατευμάτων που υπαγόταν τυπικά μεν στο υπουργείο Εθν. Αμύνης της δωσιλογικής κυβέρνησης, ουσιαστικά δε στον αρχηγό των SS στην Ελλάδα, αντιστράτηγο Βάλτερ Σιμάνα.

Γνωστά επίσης ως «γερμανοτσολιάδες», τα ευζωνικά τάγματα συγκροτήθηκαν το 1943-44 στο πλαίσιο της προσπάθειας των κατοχικών αρχών «να σωθεί γερμανικό αίμα» μέσω της μετατροπής της αντιφασιστικής αντίστασης σε ενδοελληνικό εμφύλιο: «η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού», εξηγούσε χαρακτηριστικά ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδας Αλεξάντερ Λέερ τον Ιανουάριο του 1944, «πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Στο πλευρό των κατοχικών στρατευμάτων στρατολογήθηκαν συνολικά 5.725 «εύζωνοι» και 16.625 άλλοι «εθελοντές» κι ανασυγκροτήθηκαν εκ βάθρων τα σώματα ασφαλείας, η δύναμη των οποίων ανήλθε σε 18.211 αστυνομικούς και χωροφύλακες. Σύμφωνα με το τελικό υπηρεσιακό απολογισμό του Σιμάνα, «τα ευζωνικά τάγματα πολέμησαν τον κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία», οι δε νεκροί και τραυματίες τους καταχωρήθηκαν από τον ίδιο στις «ημέτερες απώλειες», δίπλα στους πεσόντες των SS και της SD (Hagen Fleischer, «Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας», περ. «Μνήμων», τχ.8 [1980-82], σ.200-2).

Στην Εύβοια η συγκρότηση του Τάγματος Ασφαλείας ξεκίνησε με την άφιξη στη Χαλκίδα του νέου νομάρχη, στρατηγού Δημητρίου Λιάκου, κι 80 περίπου «ευζώνων» από την Αθήνα (29.12.1943). Τους αμέσως προηγούμενους μήνες το νησί είχε απολαύσει μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα ελευθερίας, καθώς η ιταλική συνθηκολόγηση της 9ης Σεπτεμβρίου 1943 έγινε δεκτή με μαζικές διαδηλώσεις στη Χαλκίδα και ουσιαστική έξοδο της εκεί ΕΑΜικής ηγεσίας από την παρανομία. Εξίσου ραγδαία υπήρξε η ανάπτυξη του τοπικού ΕΛΑΣ, που από 30 αντάρτες τον Ιούλιο έφτασε στα τέλη Σεπτεμβρίου τους 2.000. Την άφιξη του Λιάκου ακολούθησε ωστόσο πραγματικό ανθρωποκυνηγητό στην πρωτεύουσα του νομού από ταγματασφαλίτες και Γερμανούς και η εγκατάσταση «λόχων ασφαλείας» σε μια σειρά περιμετρικά χωριά της ενδοχώρας (Ψαχνά, Ερέτρια, Αλιβέρι, Αμάρυνθος). Το πρώτο χωριό που οπλίστηκε από τις κατοχικές αρχές ήταν τα Ψαχνά (10.1.1944), με τη στρατολόγηση περίπου εκατό κατοίκων. Η αποτυχημένη απόπειρα του ΕΛΑΣ να τους αφοπλίσει (22.2.1944) λειτούργησε ως ορόσημο για την επέκταση του φαινομένου στη γύρω περιοχή. Τον Απρίλιο, οι «πολιτοφυλακές» αυτές απάρτισαν τρία ευζωνικά τάγματα με οκτώ συνολικά λόχους. Δύο απ’ αυτούς είχαν έδρα τη Χαλκίδα, δύο τα Ψαχνά κι από ένας το Βασιλικό, την Αμάρυνθο, το Αλιβέρι και τις Γούβες.

Πληροφορίες για την ένταξη του εύελπι Επιτήδειου σ’ αυτό το πλέγμα αντλούμε από έγγραφα που φυλάσσονται στο αρχείο Γιάννη Δουατζή, στο ΕΛΙΑ. Σύμφωνα με έκθεση του ανανήψαντα αξιωματικού του ΕΛΑΣ Νικολάου Σιμιτζή (Μάιος 1947), ο Επιτήδειος συνελήφθη το φθινόπωρο του 1943 από το ΕΑΜ ως ύποπτος συνεργασίας με τον εχθρό, κρατήθηκε μαζί με άλλους εθνικόφρονες στο σχολείο του χωριού Αττάλη, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος. Σε κατάλογο των αξιωματικών του νησιού που φυλακίστηκαν ως δωσίλογοι κατά την Απελευθέρωση (Φ.6.2) φέρεται πάλι ως πρωτεργάτης του εξοπλισμού του χωριού του: «κατετάγη [στα] Τάγματα. Πρωτοπόρος Ψαχνών-Καστέλας. Κρατείται». Ο απολογισμός της δράσης του 1ου τάγματος από το διοικητή του Γεώργιο Τσιρίνη τον φωτογραφίζει ως αξιωματικό του 4ου Λόχου Ψαχνών, ενώ οι εκθέσεις των συμπολεμιστών του Αλέξανδρου Ορφανάκου (Ιούνιος 1947) και Εμμανουήλ Τσάλλη (Μάιος 1948) τον μνημονεύουν ρητά ως ανθυπασπιστή διμοιρίτη του 8ου λόχου Γουβών. Την υπηρεσία του στις Γούβες κατά τους τελευταίους μήνες της Κατοχής παραδέχεται κι ο ίδιος στην έκθεση που υπέβαλε μεταπολεμικά στις προϊστάμενές του στρατιωτικές αρχές. Κατά πάσα πιθανότητα, η θητεία του στα τάγματα ξεκίνησε από τη γενέτειρά του για να συνεχιστεί κατόπιν στις Γούβες. Χωριό που γειτόνευε μ’ ένα βαριά οπλισμένο γερμανικό ναυτικό οχυρό, οι τελευταίες ανακηρύχθηκαν τον Φλεβάρη του 1944 πρωτεύουσα της Βόρειας Εύβοιας, με υποχρεωτική σύμπτυξη εκεί όλων των δημοσίων υπηρεσιών της περιοχής και την καταφυγή εκεί όσων από τους «εθνικόφρονες» των πέριξ είχαν λόγους να φοβούνται τον ΕΛΑΣ. Σε ονομαστικό κατάλογο των απλών γερμανοτσολιάδων του 4ου λόχου, συνταγμένο από τον πρώην διοικητή του (2.12.1944), συναντάμε τέλος έναν ακόμη ταγματασφαλίτη με το ίδιο επώνυμο και πατρώνυμο –τον 19χρονο Ιωάννη Επιτήδειο του Γεωργίου.

Στο πλευρό της Βέρμαχτ

Για τη δράση αυτών των μονάδων στην Εύβοια του 1944 και τη στενή συνεργασία τους με τον γερμανικό στρατό, τα ντοκουμέντα τους που περιέχονται στο αρχείο και το βιβλίο του Γιάννη Δουατζή είναι κάτι παραπάνω από εύγλωττα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί η εξόρμηση του Ιουνίου του 1944 από τα Ψαχνά για την εκκαθάριση της περιμέτρου του όρους Δίρφυς, στην οποία μετείχαν 128 «εύζωνοι» του εκεί λόχου μαζί με «τμήμα Γερμανών εξ 1 αξιωματικού και 55 οπλιτών» (Δουατζής 1982, σ.41). «Ευθύς ως εκινήθησαν δύο διμοιρίαι με μία τοιαύτη Γερμανών με επικεφαλής τον υποφαινόμενον, εδέχθησαν πυρά εξ αυτομάτων όπλων», διαβάζουμε στην αναφορά του διοικητή τους ταγματάρχη Τσιρίνη για τις 4.6.44. «Ηρχισεν η καταδίωξις εντός του δάσους των αντεθνικών ομάδων επί 4ωρον με αποτέλεσμα την σύλληψιν πολλών υπευθύνων του χωρίου» (σ.43). Στις 10 Ιουνίου, πάλι, ενώ η ελληνογερμανική φάλαγγα προχωρούσε προς τη Λάμαρη «συνελήφθη εξ απροόπτου παρατηρητής των αντεθνικών οργανώσεων, όστις παρά τας πιέσεις ουδέν εμαρτύρησεν περί της αποστολής του. Εξετελέσθη επί τόπου» (σ.43-4). Στις 13 Ιουνίου στο Κοτρώνι «τμήμα δυνάμεως 1 διμοιρίας Ελληνικής και 20 Γερμανών με δύο βαρέα πολυβόλα ενεπλάκη εις δίωρον αγώνα με αποτέλεσμα την σύλληψιν 4 εκ των υπευθύνων του Εφεδρικού ΕΛΑΣ φερόντων όπλα. Ομοίως την αυτήν ημέραν έτερον τμήμα ελληνικόν συνέλαβε έναν αντάρτην Κομμουνιστήν και τρεις Γυναίκας. Την αυτήν ημέραν και περί ώραν 16ην έτερον τμήμα ελληνικόν μετά Γερμανικού τοιούτου συνέλαβε δύο γυναίκας πλην ετραυματίσθη θανασίμως ο εκ του χωρίου Καστέλλα Ψαχνών στρατιώτης Μακρής Κωνσταντ. πεσών εις ενέδραν και πυροβοληθείς εξ εγγυτάτης αποστάσεως» (Φ.1.1).

Ακόμη αποκαλυπτικότερη είναι η διαταγή του αρχηγού των ταγματασφαλιτών, στρατηγού Παπαθανασόπουλου, για την εκκαθάριση της κεντρικής Εύβοιας (16.7.1944): «Πας πολίτης ευρισκόμενος κατά την πορείαν των αποσπασμάτων είτε κατά την νύκτα είτε κατά την ημέραν θα συλλαμβάνεται. Επίσης δέον να συλληφθώσιν άπαντες οι ποιμένες και τα μικρά ακόμη ποιμενόπαιδα, τα δε ποίμνια να κατάσχωνται εξ ολοκλήρου, καθ’ όσον έχει ήδη αποδειχθή ότι ούτοι είνε οι πολυτιμώτεροι βοηθοί, συνεργάται, τροφοδόται και σύνδεσμοι των ληστοσυμμοριτών. Επίσης δέον όπως κατάσχωνται άπαντα τα ζώα άτινα θα ανευρεθώσι εντός του κλοιού, εις οιονδήποτε και αν ανήκουσι ταύτα. […] Οι Διοικηταί των αποσπασμάτων θα μεριμνήσωσι διά την συγκέντρωσιν ζώων προς φόρτωσιν του βαρέως οπλισμού των Γερμανικών τμημάτων και πυρομαχικών αυτών». Στην επιχείρηση που εξαπολύθηκε με ορμητήρια το Βασιλικό, την Ερέτρια και την Αμάρυνθο μετείχαν 4 λόχοι ταγματασφαλιτών, απόσπασμα της Ειδικής Ασφάλειας και δυο γερμανικοί λόχοι «μετά 6 βαρέων όλμων και 9 βαρέων πολυβόλων».

Σε μεγάλο βαθμό, οι εξορμήσεις αυτές ισοδυναμούσαν με οργανωμένο πλιάτσικο της υπαίθρου, ιδίως όσων χωριών υποστήριζαν το αντάρτικο. «Η Στροφιλιά, παλαιά κομμουνιστική φωλεά, πρέπει σκληρώς να τιμωρηθή», διαβάζουμε σε διαταγή του Παπαθανασόπουλου (21.7.44). «Να συλληφθώσιν άπαντες οι νέοι από 18-35 ετών. Αι περιουσίαι των υπευθύνων, ανταρτών και του εφεδρικού ΕΛΑΣ Στροφιλιάς να δημευθώσιν και γενικώς η Στροφιλιά να τιμωρηθή σκληρώς […] Εις τους κατοίκους ολοκλήρου της περιοχής, ην πρόκειται να εκκαθαρίσωμεν, δέον να επιβληθή η κεκανονισμένη φορολογία εις είδος 10% επί της παραγωγής των και να μεριμνήσητε δια την συγκέντρωσιν και μεταφοράν. […] Ιδιαιτέρως από την Στροφιλιά θα εισπραχθή το 20% επί της παραγωγής έστω και βιαίως. […] Γενικώς, άπαντα τα Τμήματα θα μεριμνήσωσι διά την επίταξιν τροφίμων και ελαίου διά τους άνδρας των και διά την μεταφοράν εις Χαλκίδα όσον το δυνατόν μεγαλυτέρας ποσότητος». Εξαιρετικά εύγλωττη είναι επίσης η άκαρπη ενδοϋπηρεσιακή καταγγελία του ταγματάρχη Τσιρίνη κατά του Παπαθανασόπουλου και του επιτελείου του, για ιδιοποίηση αυτών των λαφύρων αλλά και των εγκαταλειμμένων εβραϊκών περιουσιών της Χαλκίδας (Δουατζής, σ.68-74).

Στο πεδίο της μάχης οι επιδόσεις των γερμανοτσολιάδων υπήρξαν αντίθετα μάλλον πενιχρές, ιδίως όταν στερούνταν τις πλάτες της Βέρμαχτ. Χαρακτηριστική η άρνηση των «ευζώνων» των Ψαχνών να πολεμήσουν μετά τον θάνατο 8 συντρόφων τους σε επίθεση ανταρτών στη Στενή (3.7.44): «Ανδρες αμφοτέρων λόχων επηρεασθέντες από αριθμόν απωλειών, εμφάνισιν όλμων και αφθονίαν πυρομαχικών [του ΕΛΑΣ] εξεδήλωσαν σημεία στάσεως, αρνούμενοι απολύτως παραμείνωσι Στενήν», ενημέρωσε χαρακτηριστικά ο Τσιρίνης τους προϊσταμένους του (σ.54), προτού συλλάβει -προσωρινά- τους «πρωταιτίους υπαξιωματικούς» (σ.160). Για την ανύψωση του ηθικού, ο Γερακίνης έστειλε πάντως αυθημερόν συγχαρητήρια στους υφισταμένους του: «Ληστοσυμμορίται επλήρωσαν ασφαλώς ακριβά παράφρονα επίθεσίν των κατά ηρωικών ευζώνων. Ανακοινώσατε εις τους άνδρες ότι ο διεξαγόμενος αγών κατά των καταλυτών πάσης ηθικής εννοίας και νομιμότητος είναι ίσως εκ τον ιερωτέρων ους διεξήγαγεν διά μέσου των αιώνων η ένδοξος φυλή μας».

Λιγότερο χαριτωμένες υπήρξαν κάποιες άλλες πτυχές αυτού του «ιερού αγώνα»: οι ομαδικές εκτελέσεις 93 «κομμουνιστών» στη Χαλκίδα, το κάψιμο ολόκληρων χωριών και οι μαζικές σφαγές χωρικών ως αντίποινα για τη δράση του αντάρτικου. Η συνεργασία με τους ναζί αποτυπώνεται και σε ιδιάζουσες φρικαλεότητες, όπως το σούβλισμα της Εβραίας δασκάλας του χωρού Στρόπωνες, Μέντυ Μόσχοβιτς, μετά τον ομαδικό βιασμό της από Γερμανούς και γερμανοτσολιάδες (7.3.1944).

Αξιοσημείωτη είναι, τέλος, η προσπάθεια να επιβληθεί μια αντεστραμμένη ανάγνωση αυτής της συνεργασίας: «Δεν εβοηθήσαμε τον κατακτητή, όπως μας κατηγορούν οι ληστοσυμμορίται», διακηρύσσει χαρακτηριστικά ο Παπαθανασόπουλος με προκήρυξή του στις παραμονές της απελευθέρωσης (9.9.44). «Το αντίθετον ακριβώς συνέβη. Ο κατακτητής μας εβοήθησε για να σώσουμε την πατρίδα μας και τη φυλή μας».

«Σταύρωση» και επανένταξη

Στην ενδοϋπηρεσιακή έκθεση που συνέταξε τον Αύγουστο του 1948, ως υπολοχαγός πλέον του κυβερνητικού στρατού, ο Επιτήδειος αποφεύγει προσεκτικά κάθε αναφορά στα κατοχικά πεπραγμένα του, περιοριζόμενος στην εξιστόρηση της συνθηκολόγησης του ίδιου και των συμπολεμιστών του. Η επτασέλιδη αφήγησή του ξεκινά στις αρχές Οκτωβρίου του 1944, με τη φυγή του από τις Γούβες για λόγους υγείας. Από το χωριό κατέβηκε «επί όνου» στο παραθαλάσσιο γερμανικό οχυρό, όπου επιβιβάστηκε σε καΐκι για τη Χαλκίδα. «Αναχωρών εκ Γουβών κατεχόμην υπό θλίψεως», γράφει, «διότι εγκατέλειπον συμπολεμιστάς με τους οποίους δεσμοί αρκετοί μας συνέδεσαν σφυρηλατηθέντες εις τα πεδία των μαχών διά την σωτηρίαν της φυλής μας. […] Πάντως όμως πιστεύων εις το δίκαιον του αγώνος, ον διεξήγαγον οι κάτοικοι των Γουβών και όλα τα εν Ευβοία Τάγματα Ασφαλείας και έχων βαθείαν πίστην εις ο ιερόν έχουν οι Ελληνες, διότι θρησκευτικήν οικογενειακήν αγωγήν έλαβον, έμεινα ήσυχος και είχον την στερεάν πεποίθησιν ότι ο Θεός θα προστατεύση αυτούς» (σ.1).

Στο νοσοκομείο παρέμεινε μια βδομάδα. Οταν βγήκε, ο Παπαθανασόπουλος είχε απαγορεύσει πια κάθε απόπλου από τη Χαλκίδα, οπότε αντί για το πόστο του κατέφυγε στο χωριό του. Εκεί θα τον βρουν τα κακά μαντάτα: «από ραδιοφώνου επληροφορούμεθα την παράδοσιν των Ταγμάτων της Πελοποννήσου και συνεπώς θα ήρχετο και η δική μας σειρά, ήτις και δεν εβράδυνε» (σ.1). Οταν έφτασε στα Ψαχνά ένας αξιωματικός-εκπρόσωπος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, οι ταγματασφαλίτες προτίμησαν να παραδοθούν αμαχητί. Κατά τη μεταγωγή τους στη Χαλκίδα, γιουχάρονται από τα συγκεντρωμένα πλήθη˙ εμπειρία που, παρά την απουσία φυσικής βίας, ο αμετροεπής ανθυπασπιστής μας δεν διστάζει να ταυτίσει στην έκθεσή του με τα πάθη του… Χριστού:

«Η πορεία μας εκ Ψαχνών προς Χαλκίδα και η διέλευσις εξ Αρτάκης έφερεν εις τον νουν τον τόπον του κρανίου ένθα οδηγείτο ο Σωτήρ του κόσμου προς Σταύρωσιν, διότι αι λέξεις του ευαγγελίου αι αναφερόμεναι εις τα μαρτύρια του Κυρίου εύρισκον πανηγυρικήν επαλήθευσιν εις την περίπτωσίν μας καθ’ όσον καθ’ όλην την διάρκειαν της πορείας εδέχθημεν εμπαιγμούς και κολαφισμούς. Εισελθόντες εις Χαλκίδα και διασχίσαντες τας οδούς αυτής εδέχθημεν νέας ύβρεις. Εν συνεχεία ετέθημεν υπό αυστηροτάτην απομόνωσιν, μη δυνάμενοι να ερχόμεθα εις επαφήν με τον λοιπόν κόσμον. Καθημερινώς δε αντικρύζαμεν μετά βδελυγμίας τας κακούργους φυσιογνωμίας των φρουρών μας ελασιτών» (σ.2).

Η αυτοβιογραφική αυτή αφήγηση ολοκληρώνεται με τη λεπτομερή περιγραφή της συμβολής του Επιτήδειου στη συνθηκολόγηση των συντρόφων του που παρέμεναν ταμπουρωμένοι στο οχυρό των Γουβών. Συνοδευόμενος μέχρι εκεί από ένα απόσπασμα Αγγλων κι ΕΛΑΣιτών, δεν παραλείπει να υποσημειώσει την «οικτράν» εντύπωση που του προκάλεσαν «αι ποικίλαι στολαί και είδη οπλισμού» των ανταρτών. Αποκαλυπτική είναι επίσης η πληροφορία που παραθέτει, πως οι ταγματασφαλίτες «δεν έτρεφον εμπιστοσύνην» στους Βρετανούς φαντάρους επειδή αυτοί «έφερον ερυθρούς μπερέδες, το πλέον μισητόν εις αυτούς χρώμα, το αντιπροσωπεύον το αίμα και την θηριωδίαν των Κομμουνιστών» (σ.3).

Στην κορυφή της ιεραρχίας

Τελικά το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά

Για τη μεταπολεμική υπηρεσιακή εξέλιξη του πρώην γερμανοτσολιά στον ελληνικό στρατό δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα. Η λακωνική νεκρολογία του μας πληροφορεί απλώς ότι «διετέλεσε Διοικητής της 155 ΜΜΠ και της VIII ΜΠ, Διευθυντής 2ου Ε.Γ. και Α′ Υπαρχηγός ΓΕΣ». Σ’ αυτό το τελευταίο αξίωμα διορίστηκε στις 10 Ιουνίου 1974, κατά την ύστερη φάση της δικτατορίας Ιωαννίδη, με ταυτόχρονη προαγωγή του σε αντιστράτηγο («Μακεδονία» 11.6.74). Στη θέση αυτή θα τον βρουν, ένα μήνα μετά, το χουντικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι εκθέσεις των συναδέλφων του συμφωνούν ότι κατά τη σύσκεψη της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας την 21η Ιουλίου υποστήριξε με θέρμη την αποφυγή πολέμου με την Τουρκία, τονίζοντας την αδυναμία του ελληνικού στρατού να τα βγάλει πέρα (Αρχείο Καραμανλή, τ.7ος, σ.352 & 358˙ Πέτρος Αραπάκης, «Το τέλος της σιωπής», Αθήνα 2000, σ.223˙ Γρ. Μπονάνος, «Ιδού η αλήθεια», Αθήναι 1986, σ.270). Στις επόμενες μέρες τού ανατέθηκε πάντως από την κυβέρνηση Καραμανλή η προετοιμασία των δυνάμεων που θ’ αποστέλλονταν στην Κύπρο σε περίπτωση κλιμάκωσης.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ο στρατηγός Επιτήδειος διατήρησε τη θέση του για μερικούς μήνες. Αποστρατεύθηκε στις 4 Μαρτίου 1975, κατά τις σαρωτικές αλλαγές που ακολούθησαν το αποτυχημένο ιωαννιδικό «πραξικόπημα της πιτζάμας». Σύμφωνα με την επίσημη σχετική ανακοίνωση, στις «ανακατατάξεις» εκείνες πρυτάνευσαν τα κριτήρια της «επαγγελματικής ικανότητος» των στελεχών και της «νομιμοφροσύνης προς το δημοκρατικόν καθεστώς».

Την ίδια περίπου εποχή ξεκίνησε την καριέρα του ο γιος του. Από τις εφημερίδες των ημερών πληροφορούμαστε ότι ο Γεώργιος Επιτήδειος ονομάστηκε ανθυπολοχαγός τον Ιούλιο του 1975, έχοντας εισαχθεί και φοιτήσει στην Ευελπίδων επί χούντας. Οι δημοκρατικές συνθήκες των επόμενων δεκαετιών υπήρξαν, βέβαια, ριζικά διαφορετικές από εκείνες που υπηρέτησε ο πατέρας του. Ωσπου, με το πλήρωμα του χρόνου, το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά.

………………………………………………………………………………..

 

Η καριέρα του προϊσταμένου

Ο Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός Συγκοινωνιών του στρατάρχη Παπάγου

Ο Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός Συγκοινωνιών του στρατάρχη Παπάγου

«Απώλειαι: εκ των ημετέρων, εις Γερμανός στρατιώτης βαρέως τραυματίας». Η ιστορική αυτή ρήση που κοσμούσε την ημερήσια διαταγή του υποδιοικητή των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, συνταγματάρχη Χρήστου Γερακίνη για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην κεντρική Εύβοια (4.6.1944), κάθε άλλο παρά εμπόδισε την ευδόκιμη σταδιοδρομία του συντάκτη της στο μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων. Οπως δεν την εμπόδισε και η λίγο μεταγενέστερη διαταγή του προς τους υφισταμένους του να «επιβάλουν το κράτος του νόμου αδιαφορούντες αν τούτο επιβάλλει την λήψιν των σκληροτέρων μέτρων» (5.7.1944).

Λίγο μετά τη Βάρκιζα ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, για να διασφαλίσει -προφανώς- την εθνικά ορθή διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς αξιωματικών. Οπως διαβάζουμε στη «Μαύρη Βίβλο» που εξέδωσε τον Ιούνιο του 1945 το ΕΑΜ, εις βάρος του εκκρεμούσαν πάνω από 20 μηνύσεις κι είχαν ήδη εκδοθεί από τον ανακριτή δύο εντάλματα σύλληψης. Τον Δεκέμβριο προήχθη σε διοικητή της σχολής, τον Μάιο του 1946 του ανατέθηκε η διοίκηση του Γενικού Κέντρου Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών («Εμπρός» 31.5.1946) κι ακολούθησε η προαγωγή του σε ταξίαρχο («Εμπρός» 23.7.1946, «Ριζοσπάστης» 1.8.1946). Την ίδια εποχή η δίκη του -και 13 συνεργατών του- αναβλήθηκε με εντολή του υπουργείου Δικαιοσύνης («Ριζοσπάστης» 17.5.1946). Το 1948-49 τον συναντάμε, στρατηγό πλέον, να διοικεί τη 15η μεραρχία του κυβερνητικού στρατού στις μάχες του Γράμμου. Το τελευταίο υπηρεσιακό πόστο που κατέλαβε, πριν αποστρατευθεί το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα, ήταν η αρχηγία του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών («Ελευθερία» 1.10.1952).

Τη στρατιωτική καριέρα ακολούθησε ωστόσο η πολιτική. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 ο στρατηγός κατέβηκε υποψήφιος με τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου στην εκλογική περιφέρεια Χαλκίδας και, ελέω πλειοψηφικού, βρέθηκε βουλευτής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες των ημερών, η προεκλογική του καμπάνια δεν υπήρξε πάντως καθόλου ανέφελη: «Εις το χωρίον Ροβιές, το οποίον επί κατοχής είχε λεηλατηθεί υπό των ταγμάτων ασφαλείας», διαβάζουμε στη φιλελεύθερη «Ελευθερία» της 4.11.1952, «ο συναγερμικός υποψήφιος κ. Γερακίνης εξεδιώχθη κυριολεκτικώς με ρόπαλα υπό των κατοίκων». Τον Απρίλιο του 1954 ο στρατάρχης τον διόρισε υφυπουργό Συγκοινωνιών, για να τον αντικαταστήσει ωστόσο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς με τον ανερχόμενο Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Σε τελική ανάλυση, ο Γερακίνης δεν υπήρξε πάντως το μόνο στέλεχος μεταπολεμικών κυβερνήσεων που βαρυνόταν με προβληματικές δηλώσεις επί κατοχής. Μολονότι απαλλαγμένος από το στίγμα του ένοπλου δωσιλογισμού, ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης του εθνάρχη Καραμανλή, Γεώργιος Θέμελης (1958-1961) έμεινε κι αυτός στην ιστορία για την προκήρυξη που τοιχοκόλλησε το 1943, ως νομάρχης Πέλλας, προειδοποιώντας τους κατοίκους πως «όποιος σηκώσει χέρι κατά των Γερμανών δεν είναι Ελλην».

……………………………………………..

 

Διαβάστε

 

*Γιάννης Δουατζής, Οι ταγματασφαλίτες (Αθήνα 1982, εκδ. Αφοι Τολίδη). Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για τη δράση των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, από το αρχείο του πολιτικού καθοδηγητή τους, δικηγόρου Ν. Αναγνωστόπουλου. Φωτοτυπίες των πρωτοτύπων, και πολλών ακόμη αδημοσίευτων εγγράφων, φυλάσσονται στο αρχείο του συγγραφέα που έχει κατατεθεί στο ΕΛΙΑ.

 

*Τάσος Κωστόπουλος, Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη (Αθήνα 1995, εκδ. Φιλίστωρ). Η ένταξη των ταγματασφαλιτών στο μεταπολεμικό κράτος με αντίτιμο τη σιωπή για τα κατοχικά κατορθώματά τους. Επισκόπηση της μνημονικής διαχείρισης του φαινομένου από την εθνικόφρονα πολιτική και ιστοριογραφία.

 

*Σωτήρης Παπαπολίτης, Μέρες του 1943-1944 στην Εύβοια (Αθήνα 1995, εκδ. Χατζηνικολή). Αναμνήσεις ενός ΕΑΜικού στελέχους και ντοκουμέντα για την κρίσιμη χρονιά από την ιταλική συνθηκολόγηση ώς την απελευθέρωση.

 

*Σταμάτης Καββαδίας, Η εθνική αντίσταση στην Εύβοια (Αθήνα 2007). Εξιστόρηση των ίδιων γεγονότων από τον επικεφαλής του ΕΑΜ Εύβοιας κατά το πρώτο επτάμηνο του 1944.

 

*[Μιχάλης Ποντίκης], Ταξιάρχες 1944. Το πορφυρό σημάδι της αιωνιότητας (Κύμη 2009, εκδ. Δήμος Κύμης). Χρονικό μιας από τις ομαδικές σφαγές που πραγματοποίησαν στην Εύβοια Γερμανοί και ταγματασφαλίτες. Στον πρόλογο του βιβλίου, ο συγγραφέας εξηγεί πως απέφυγε κάθε αναφορά στα ονόματα των ταγματασφαλιτών, προκειμένου ν’ αποφευχθεί ο στιγματισμός των απογόνων τους από τις τοπικές κοινωνίες.

 

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr

 

Πηγη: efsyn.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.kar.org.gr/

Ο πολιτικός Ιωάννης Μεταξάς στο βιβλίο Ιστορίας Γ’ Λυκείου

 Απόψεις  Comments Off on Ο πολιτικός Ιωάννης Μεταξάς στο βιβλίο Ιστορίας Γ’ Λυκείου
Oct 092014
 

Τι λέει:
Σχολικό βιβλίο, λεζάντα στη φωτογραφία του Μεταξά (σελ. 107)

Ο Ιωάννης Μεταξάς (1871­1941) επέβαλε δικτατορικό καθεστώς την 4η Αυγούστου του 1936, επηρεασμένος από τα φασιστικό καθεστώτα και με τη συναίνεση του Βασιλιά Γεωργίου του Β’. Σε διεθνές επίπεδο, προσέδεσε την Ελλάδα στο άρμα της φιλοαγγλικής επιρροής και ηγήθηκε της ελληνικής αντίστασης στην ιταλική εισβολή έως το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1941.

Σχολικό βιβλίο, αφήγηση (σελ. 119)
Ο Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε την ιταμή αξίωση: η Ελλάδα θα υπεράσπιζε, έστω και με τα όπλα, τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η αντίδραση του Έλληνα πρωθυπουργού θα συνοψιστεί έκτοτε στη λέξη «Όχι».

Σχολικό βιβλίο, πηγή (σελ. 118-119)
η αφήγηση του Γκράτσι για την επίδοση του τελεσιγράφου ( … Ο φρουρός άρχισε να χτυπά ένα ηλεκτρικό κουδούνι … επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά… Ο Μεταξάς είχε φορέσει μία σκούρη μάλλινη ρόμπα, από το γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυχτικό … Τα χέρια που κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά … έβλεπα τα μάτια να βουρκώνουν …)
Εμανουέλε Γκράτσι, Η αρχή του τέλους, Εστία, σελ. 284-285)

Τι δε λέει:

1. Ο Μεταξάς σ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής και πολιτικής του σταδιοδρομίας ήταν οπαδός αυταρχικών μεθόδων και συστημάτων, ότι η απέχθειά του προς τη Δημοκρατία ενισχύθηκε με τη θητεία του στον κοινοβουλευτισμό. (Ιστορία Ελληνικού Έθνους, ΙΕ, σελ.380)

2. Κατ’ ουσίαν υπήρξε ένας τυχοδιώκτης. Αφοσιώνεται στον Κωνσταντίνο του οποίου τις ικανότητες δεν εκτιμά. Γίνεται υπασπιστής του Βενιζέλου, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών, προς τον οποίο όμως έχει δυσπιστία. Φτάνει ως την Αρχηγία του Επιτελείου το 1915. Δημιουργεί το παραστρατιωτικό σώμα των Επίστρατων (1916) και συγκρούεται με το Βενιζέλο. Μετά την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου από τους συμμάχους, τον Ιούνιο 1917 μαζί με άλλους επίλεκτους φιλοβασιλικούς εξορίζεται στην Κορσική. Καταδικάζεται σε θάνατο για τη συμμετοχή του στα γεγονότα του Νοεμβρίου 1916. Επιστρέφει στην Αθήνα μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές Νοεμβρίου 1920. Παραγκωνίζεται από το Δ. Γούναρη. Διαφωνεί με τη Μικρασιατική εκστρατεία και αφοσιώνεται στην πολιτική. Συμμετέχει στο κίνημα 1923 και μετά την αποτυχία του καταδικάζεται για δεύτερη φορά σε θάνατο. Το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων συμμετέχει στην Οικουμενική Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη και το Δεκέμβρη 1926 ο Μεταξάς γίνεται υπουργός Συγκοινωνιών. Συνάπτει μεγάλες συμβάσεις για τις οποίες αμφισβητείται η ανιδιοτέλειά του (Το 1927 φτιάχνει και καινούργιο σπίτι). Συμμετέχει σε κυβέρνηση Συνασπισμού. Συνεργάζεται με τον στρατηγό Πλαστήρα. Στις εκλογές Αυγούστου 1928 νικά ο Βενιζέλος ενώ ο Μεταξάς ηττάται και προσωπικά στην Κεφαλλονιά, αποφασίζει να εγκαταλείψει την πολιτική. Το 1931 ο Βενιζέλος τον απαλλάσσει από τις κατηγορίες για το διάστημα που υπήρξε υπουργός Συγκοινωνιών. Το 1932 συμμετέχει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, στρέφεται προσωπικά εναντίον του Ελ. Βενιζέλου. Το 1934 συμφωνεί με το Βενιζέλο για την υπογραφή του βαλκανικού συμφώνου. Πίσω από τις πλάτες του Π. Τσαλδάρη Μεταξάς και Κονδύλης δυσπιστώντας μεταξύ τους σχεδιάζουν δικτατορία. Συμμετέχει στην καταστολή του κινήματος 1ης Μαρτίου 1935. 25 Νοεμβρίου 1935 επιστρέφει ο Γεώργιος που δέχεται και παρασημοφορεί το Μεταξά. Ιανουάριος 1936, πεθαίνει ο Κονδύλης, Μάρτιος 1936, πεθαίνει ο Βενιζέλος – ο Μεταξάς είναι αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Δεμερτζή και Υπουργός Στρατιωτικών. Απρίλιος 1936, πεθαίνει ο Δεμερτζής και ο Μεταξάς γίνεται πρωθυπουργός. Μάϊος 1936, πεθαίνει ο Τσαλδάρης. Αιματηρά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις όπως ο Βόλος. Προκήρυξη πανελλαδικής απεργίας για 5 Αυγούστου 1936. 4 Αυγούστου 1936, Βασιλικά Διατάγματα α) «περί διαλύσεως της Γ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων» και β) περί αναστολής των διατάξεων των άρθρων 5, 6, 10, 11, 12, 14, 20, και 95 του Συντάγματος καθ’ όλην την χώραν».
(Επιλογή από το βιογραφικό σημείωμα του Χρ. Χρηστίδη στην έκδοση των ημερολογίων του Ιωάννη Μεταξά.)

3. Ο Μεταξάς, όταν κλήθηκε ως στρατιωτικός να πάει στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, αρνήθηκε επειδή έκρινε ότι η εκστρατεία θα οδηγούσε στην καταστροφή! Προφανώς 20 χρόνια μετά δεν είχε πρόβλημα να ηγηθεί ενός πολέμου στον οποίο δε συμμετείχε και δεν υπήρχε κίνδυνος να σκοτωθεί ο ίδιος.

4. Και ένα ανέκδοτο: θαυμάζουμε τον Μεταξά που είπε το «όχι» γιατί είναι ο μόνος που ήθελε να πει «ναι».

Συμπέρασμα: Μάλλον επιχειρείται μονόπλευρη παρουσίαση και εξωραϊσμός του Μεταξά και της δικτατορίας του. Η ιστορία ξαναγράφεται επιλεκτικά για να υπηρετήσει νέες σκοπιμότητες. Το βιβλίο θα μπορούσε να είναι συνοπτικότερο και πληρέστερο.

Μπορείτε να βρείτε το σχολικό βιβλίο στο site του παιδαγωγικού ινστιτούτου. http://www.pi-schools.gr/lessons/history/

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://istoria3.blogspot.gr/2007/12/blog-post_19.html

Το “άλλο Ολοκαύτωμα”

 Video  Comments Off on Το “άλλο Ολοκαύτωμα”
Oct 082014
 

Συγκλονιστικό βίντεο από ναζιστικά εγκλήματα

Οι νοσταλγοί (!) του ναζισμού έχουν φτιάξει το δικό τους παραμύθι για να υπερασπιστούν τις απόψεις τους: αρνούνται συστηματικά το Ολοκαύτωμα με επιχειρήματα ανόητα και παράλογα.

Όμως εκτός από την Τελική Λύση για τους Εβραίους, εκτός από τους φούρνους οι ναζί έκαναν τόσα πολλά απάνθρωπα εγκλήματα που τίποτα και κανείς έχοντας την κοινή λογική δεν μπορεί να αιτιολογήσει.

Το βίντεο έχει σκληρές εικόνες από το “άλλο Ολοκαύτωμα” που έζησαν οι λαοί της Ευρώπης. Με τον δικό μας το λαό να έχει δυστυχώς νοιώσει την αγριότητα του ναζισμού σε βαθμό υπερθετικό. Γι΄ αυτό και είναι σήμερα ανατριχιαστικό και εξοργιστικό μαζί να βλέπεις νέους να κυκλοφορούν με αγκυλωτούς σταύρους προσπαθώντας να μας πείσουν ότι έτσι δείχνουν την πίστη τους σε αρχαιοελληνικά σύμβολα.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.kar.org.gr/

Ηλία, σε θέλει επειγόντως ο Τάκης

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Ηλία, σε θέλει επειγόντως ο Τάκης
Sep 202014
 

Μηνύματα και μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα συνέχιζαν να ανταλλάσσουν Μπαλτάκος και Κασιδιάρης, με τον τότε γ.γ. της κυβέρνησης να αναζητά εναγωνίως τον χρυσαυγίτη, αλλά κρύβοντας πλέον το επώνυμό του.

Του Δημήτρη Ψαρρά

Η επικοινωνία Μπαλτάκου-Κασιδιάρη, με ενδιάμεσο τον συνεργάτη του δεύτερου Ζούμπο, στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Βουλή που αποκάλυψε χθες η «Εφ.Συν.», προκαλεί πραγματικούς τριγμούς στην κυβέρνηση. Γιατί ο τότε γενικός γραμματέας της κυβέρνησης εμφανίζεται να δίνει εντολές στην κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής, εν όψει κρίσιμων ψηφοφοριών τον Φεβρουάριο του 2013. Ο κ. Μπαλτάκος επιβεβαιώνει το δημοσίευμα και επικαλείται «εθνικούς λόγους» για την πρωτοβουλία του. Εμμεσα, δηλαδή, επιβεβαιώνει και τη γνώση του πρωθυπουργού για την επικοινωνία του με τον Κασιδιάρη. Επιβεβαιώνει επίσης τη σχέση του με τον Ζούμπο (τον «25χρονο υπάλληλο» της Χρυσής Αυγής). Βέβαια, δεν εξήγησε ο κ. Μπαλτάκος ποιοι είναι οι «εθνικοί λόγοι» που επέβαλαν στη Νέα Δημοκρατία να συνταχθεί με τη Χρυσή Αυγή, και μάλιστα οι σχέσεις αυτές να έχουν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε με απλή εντολή Μπαλτάκου να ψηφίζει σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα της ναζιστικής οργάνωσης.

 

Θυμίζουμε ότι στο πρώτο από τα τρία μηνύματα αποκαλύπτεται η επίσκεψη Μπαλτάκου στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, με συνοδεία τον αδελφό του Φίρερ Μιχαλολιάκου δικηγόρο Τάκη Μιχαλόλια (με τον οποίο γνωρίζονται από παλιά, από τα πέτρινα χρόνια του «εθνικιστικού κινήματος» στην Ελλάδα) και ίσως αποτελεί και την απαρχή της στενότερης συνεργασίας μεταξύ Μαξίμου-Χρυσής Αυγής (5.2.2013). Στο δεύτερο μήνυμα (25.2.2013) ο Μπαλτάκος υπαγορεύει το πώς θα ψηφίσει η Χρυσή Αυγή για να απομονωθεί ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης και να απορριφθούν οι τροπολογίες του. Στο τρίτο (17.5.2013) ο Μπαλτάκος διαβιβάζει τα συγχαρητήριά του στον χρυσαυγίτη βουλευτή Ηλιόπουλο, ο οποίος μόλις έχει προκαλέσει επεισόδιο στην αίθουσα της Βουλής, υποχρεώνοντας τον προεδρεύοντα Γιάννη Δραγασάκη να ζητήσει την παρέμβαση του φρούραρχου.

Αποκαλύπτουμε σήμερα και δύο ακόμα μηνύματα από το γραφείο της Χρυσής Αυγής (Ζούμπος) προς τον Κασιδιάρη, που έχουν σχέση με τον Μπαλτάκο. Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε αυτά που είχε υποστηρίξει ο ίδιος, μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο που είχε καταγράψει παγιδεύοντάς τον ο Κασιδιάρης. Και σύμφωνα μ’ αυτούς τους ισχυρισμούς, ήταν ο Κασιδιάρης που τον επισκέφτηκε στο γραφείο του και ακολούθησε η γνωστή στιχομυθία.

Τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2013, στις 20.43, ο Ζούμπος στέλνει το ακόλουθο μήνυμα στον Κασιδιάρη: «Ενημερωτικά με πέτυχε ο Τάκης από το απέναντι γραφείο και ζήτησε εσένα».

Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Ζούμπος στέλνει στον Κασιδιάρη ένα δεύτερο πανομοιότυπο μήνυμα.

Τι μαθαίνουμε από τα νέα αυτά μηνύματα; Κατ’ αρχάς σημειώνουμε τη μέρα. Είναι λίγα εικοσιτετράωρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Για το ποιος είναι ο «Τάκης από το απέναντι γραφείο» δεν υπάρχει βέβαια καμιά αμφιβολία. Αλλά είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, ενώ στα προγενέστερα μηνύματα αναφερόταν ο κ. Μπαλτάκος με το επίθετό του, τώρα αυτό λες και κρύβεται. Καθώς φαίνεται, το στέλεχος της Χρυσής Αυγής, που στέλνει το μήνυμα, αντιλαμβάνεται ότι πλέον πρέπει να κρύβει λόγια. Η σχέση Μπαλτάκου-Χρυσής Αυγής έχει περάσει στην ημιπαρανομία!

Γεγονός είναι, πάντως, ότι ο κ. Μπαλτάκος αναζητά πιεστικά ειδικά τον Κασιδιάρη, με τον οποίο φαίνεται ότι είχε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις. Δεν γνωρίζουμε αν και πότε απάντησε ο Κασιδιάρης, αλλά από το μήνυμα επιβεβαιώνεται ότι και μετά τη δολοφονία του Φύσσα οι σχέσεις του κ. Μπαλτάκου με τη Χρυσή Αυγή παρέμεναν στενότατες, κάτι που διαψεύδει τις δηλώσεις του προς την «Εφ.Συν.», στις οποίες επιμένει ότι οι σχέσεις του με τη Χρυσή Αυγή περιορίζονται τη χρονική περίοδο της άνοιξης του 2013. Και βέβαια διαψεύδεται και ο ισχυρισμός του ότι προσέγγισε για «εθνικούς λόγους» τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής, όπως έκανε και με πολλούς άλλους βουλευτές, εν όψει ψήφισης κρίσιμων νομοσχεδίων. Στην πραγματικότητα αποδεικνύεται ότι ακόμα και εκείνη την κρίσιμη στιγμή, τις παραμονές των συλλήψεων, ο ισχυρός άνδρας του Μαξίμου επιδίωκε νέες επαφές με την ηγεσία της ναζιστικής οργάνωσης. Η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραμένουν εκτεθειμένοι.

 

Εν γνώσει του Σαμαρά η σχέση με τη Χρυσή Αυγή

Της Αλίκης Μάτση

Εν πλήρη γνώσει του μεγάρου Μαξίμου, απ’ ό,τι φαίνεται, ο πρώην γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, Τάκης Μπαλτάκος, «ενημέρωσε» τη Χρυσή Αυγή, αλλά και τους ΑΝ.ΕΛΛ. για τις δύο συγκεκριμένες διατάξεις του νομοσχεδίου Ρουπακιώτη που θα έπρεπε να καταψηφίσουν. Σύμφωνα με όσα είπε στην εφημερίδα μας ο κ. Μπαλτάκος, και τις δύο διατάξεις θα υπερψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Οπότε, προκειμένου να ισχύσει αυτό που πρέσβευε η Ν.Δ., έπρεπε να ενημερωθούν ΑΝ.ΕΛΛ. και Χ.Α.

Η επαφή με τη Χ.Α. έγινε μέσω 25χρονου υπαλλήλου του κόμματος στη Βουλή, τον οποίο ο κ. Μπαλτάκος γνώριζε, καθώς τα γραφεία τους γειτνίαζαν και τον έβλεπε σε καθημερινή βάση.

Για τη μεν περίπτωση της Τουρκικής Ενωσης Θράκης, ο τότε γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου τού είπε «μην το παίζετε πατριώτες μόνο στα λόγια». Εκείνος απάντησε «εντάξει, ενημερώνω» και έστειλε SMS στον Ηλία Κασιδιάρη.

Στο ερώτημά μας αν η κίνηση αυτή ήταν εν γνώσει του πρωθυπουργικού γραφείου, η απάντηση Μπαλτάκου ήταν «δεν μπορούσε να περάσει από μας. Για τη Ν.Δ. η διάταξη αυτή αποτελούσε την απαρχή της κοσοβοποίησης της Θράκης». Αποτέλεσμα: η διάταξη με την οποία προβλεπόταν ότι για υποθέσεις κερδισμένες σε ευρωπαϊκά δικαστήρια ο αιτών μπορεί να ζητήσει αναψηλάφηση στον Αρειο Πάγο δεν πέρασε, με τις ψήφους, εκτός της Ν.Δ., και των άλλων δύο κομμάτων. Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝ.ΕΛΛ. μάλιστα τότε ήταν ο αποχωρήσας πλέον από το κόμμα Β. Καπερνάρος.

Στη δεύτερη περίπτωση, της επαναφοράς του γένους ως προϋπόθεσης εισαγωγής σε στρατιωτικές σχολές, το αίτημα είχε υποβληθεί από ενώσεις αποστράτων, αλλά και εν ενεργεία ενστόλους και των τριών όπλων.

 

Και πάλι ζητήθηκε η συνδρομή των ΑΝ.ΕΛΛ. και της Χ.Α., καθώς το ΠΑΣΟΚ αρνούνταν την επαναφορά διάταξης –την κατάργηση του γένους δηλαδή- που είχε φέρει ως υπουργός στη Βουλή ο ίδιος ο Ε. Βενιζέλος, η δε ΔΗΜΑΡ για λόγους ιδεολογικούς επίσης αρνούνταν να την ψηφίσει. Η Ν.Δ., με κίνηση του μεγάρου Μαξίμου και συλλογές υπογραφών από τον γραμματέα της Κ.Ο., Αθ. Μπούρα, κατέθεσε τροπολογία 85 βουλευτών.

Αυτή τη φορά, σύμφωνα πάντα με τον κ. Μπαλτάκο, ο ίδιος έστειλε το μήνυμα και πάλι με τον συγκεκριμένο υπάλληλο της Χ.Α.: «Πρέπει να αποδείξετε αν είστε πατριώτες ή κότες».

Τελικά η τροπολογία αποσύρθηκε μετά από έντονη πίεση του Ευάγγ. Βενιζέλου.

Ο κ. Μπαλτάκος τόνισε πάντως ότι όλες αυτές οι συνεννοήσεις γίνονταν την άνοιξη του 2013, πολύ πριν από τη δολοφονία Φύσσα.

Το Μαξίμου κάνει την… πάπια

Του Τάσου Τσακίρογλου

Προσπάθεια να «γειώσει» τη συγκλονιστική αποκάλυψη της «Εφημερίδας των Συντακτών», ότι ο Τάκης Μπαλτάκος καθοδηγούσε τους χρυσαυγίτες βουλευτές για την κοινοβουλευτική τους στάση σε κρίσιμα ζητήματα, καταβάλλει η κυβέρνηση, η οποία οφείλει εξηγήσεις στον ελληνικό λαό για τις στενές σχέσεις της με τη ναζιστική οργάνωση. Τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν να πλασάρουν το σενάριο της αυτόβουλης και αυτόνομης δράσης του τέως γραμματέα της κυβέρνησης σε μια προσπάθεια δικής τους απεμπλοκής από μια ζέουσα πολιτικά υπόθεση, η οποία θέτει ουσιώδες ζήτημα δημοκρατίας και αποδεικνύει το διάτρητο της ανιστόρητης θεωρίας των δύο άκρων.

Η κυβέρνηση κράτησε σιγή ασυρμάτου αποφεύγοντας κάθε σχόλιο, ενώ παρόμοια ήταν η στάση και της Νέας Δημοκρατίας. Σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας κυβερνητικά στελέχη δεν έκρυβαν την κατάπληξή τους αναφορικά με το πώς ενεργούσε ο κ. Μπαλτάκος, επισημαίνοντας ότι είχαν πλήρη άγνοια γι’ αυτές τις στενές σχέσεις με στελέχη της Χρυσής Αυγής. Στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού επανέλαβε ότι το θέμα για το μέγαρο Μαξίμου έχει κλείσει. «Δεν απασχολεί τι λέει ο κ. Μπαλτάκος, ο πρωθυπουργός, όταν πληροφορήθηκε για το πώς λειτουργούσε, τον απομάκρυνε πάραυτα» είπε χαρακτηριστικά, αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει στις αιτιάσεις του τέως στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού ότι ο Αντώνης Σαμαράς ήταν πλήρως ενήμερος. Βουλευτές της καραμανλικής πτέρυγας ωστόσο έλεγαν στην «Εφ.Συν.» ότι η τακτική Μπαλτάκου ήταν από ανεύθυνη ώς τυχοδιωκτική.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ το θέμα σχολίασε, έπειτα από ερώτηση της εφημερίδας μας, ο γραμματέας του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Βασίλης Χρονόπουλος, ο οποίος τόνισε ότι οι αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» «επιβεβαιώνουν τον «περίεργο», εξωθεσμικό και αντιδεοντολογικό ρόλο που διαδραμάτισε ο τέως γ.γ. της κυβέρνησης, καθ’ υπέρβασιν των αρμοδιοτήτων του». Υποστήριξε δε ότι «με την ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου αλλά και την έκδοση απόφασης με το ίδιο πλαίσιο προστασίας του άρθρου 19, που υπέγραψαν τέσσερις υπουργοί της κυβέρνησης, διαφαίνεται ότι η «ατζέντα Μπαλτάκου» είναι εκτός της ατζέντας της κυβέρνησης».

Με τον Αλέξη Τσίπρα στη Ρώμη όπου συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο, ο ΣΥΡΙΖΑ αρκέστηκε σε έναν απλό σχολιασμό των αποκαλύψεων και κύκλοι της Κουμουνδούρου τόνιζαν ότι τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν για ακόμα μια φορά ότι υπήρχε τακτική συνεννόηση του Τάκη Μπαλτάκου με τη Χρυσή Αυγή. «Επιβεβαιώνονται τα όσα λέγαμε τόσο καιρό και αποδεικνύεται ότι υπήρχαν συνεννοήσεις, ώστε να διαμορφωθούν διάφορα σενάρια για την επόμενη μέρα» υπογράμμιζαν. Νωρίτερα ο βουλευτής Χρήστος Καραγιαννίδης, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο», χαρακτήριζε τη Χρυσή Αυγή «δεκανίκι της Νέας Δημοκρατίας».

Εντονη ήταν η αντίδραση του Πάνου Καμμένου, το κόμμα του οποίου εμπλέκει στις όλες «συνεννοήσεις» ο πρώην γραμματέας της κυβέρνησης. «Ο Τάκης Μπαλτάκος έκανε πολλές προσπάθειες από την αρχή να μας προσεγγίσει, αλλά του το ξέκοψα αμέσως και τον κατήγγειλα δημόσια για προσπάθεια δημιουργίας μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης» τονίζει στην Εφ. Συν., προσθέτοντας:

«Στα σχέδιά του ήταν η δημιουργία κοινών γραμμών ανάμεσα σε Ν.Δ-ΑΝ.ΕΛΛ.-Χρυσή Αυγή. Ακόμα και σήμερα λειτουργεί κατ’ εντολήν του Αντώνη Σαμαρά. Στόχος είναι η δημιουργία ενός δεξιού κόμματος με ακροδεξιούς και στελέχη της Χρυσής Αυγής, για να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία. Ο Μπαλτάκος αναζητά και αποστάτες από τους ΑΝ.ΕΛΛ. μέσω πιέσεων από κρατικές υπηρεσίες, τις οποίες ελέγχει ο ίδιος».

«Οι πολιτικές δυνάμεις που συγκροτούν το δημοκρατικό τόξο στη χώρα μας οφείλουν, χωρίς μισόλογα και δεύτερες σκέψεις, να πάρουν σαφείς αποστάσεις από φαινόμενα και πρακτικές που υπονομεύουν τη δημοκρατία» δήλωσε στην εφημερίδα μας ο γραμματέας της ΔΗΜΑΡ, Θανάσης Θεοχαρόπουλος. Πρόσθεσε ότι «επί μακρόν διατηρήθηκε στη θέση του ένα πολιτικό πρόσωπο που με τη γενικότερη στάση του προκάλεσε τη δημοκρατική κοινή γνώμη» και κατέληξε: «Οι πραγματικές προθέσεις της ακροδεξιάς ομάδας του Μαξίμου ήταν να σχεδιάσει ανοίγματα στη Χρυσή Αυγή, όπως προκύπτει από την πολιτική ατζέντα της Ν.Δ. εκείνη την εποχή (αντιρατσιστικός νόμος, ιθαγένεια). Κάθε σχέση με τη Χρυσή Αυγή, άμεση ή έμμεση, είναι απολύτως απαράδεκτη».

Βέβαια την επίμαχη περίοδο της «βασιλείας Μπαλτάκου» η ΔΗΜΑΡ συμμετείχε στην τότε τρικομματική, χωρίς να μιλά για «ακροδεξιά ομάδα του Μαξίμου».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Το κρυφό καταστατικό της ναζιστικής οργάνωσης Χ.Α.

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Το κρυφό καταστατικό της ναζιστικής οργάνωσης Χ.Α.
Aug 172014
 

Στο μικροσκόπιο της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου βρίσκεται το κρυφό Καταστατικό της Χρυσής Αυγής, με το οποίο αποδεικνύεται η στρατιωτική (και μυστική δομή) της στρατιωτικής της πτέρυγας, η αυστηρή ιεραρχική δομή της και η απόλυτη εξουσία των ανωτέρων προς τους κατωτέρους. Στην κορυφή αυτής της ιεραρχίας βρίσκεται μόνον ο Αρχηγός (σύμφωνα με το χιτλερικό δόγμα του Führerprinzip) και δεύτεροι έρχονται όσοι ο ίδιος διορίζει. 

Δ.Ψ.

 

I. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

 

Το 1982, 37 χρόνια μετά το τέλος του Μεγάλου Ιδεολογικού Πολέμου, που έληξε με την ήττα των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων, μια ομάδα νέων ιδρύει την Εταιρεία Μελέτης και Προαγωγής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Δημιουργίας «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ», ύστερα από δεκαετή περίοδο έντονου ιδεολογικού προβληματισμού, ιδεολογικοπολιτικών ζυμώσεων, μελέτης και φιλοσοφικού στοχασμού, αλλά και συστηματικής έρευνας των ιστορικών πηγών.

 

Το θεμελιώδες κοινό χαρακτηριστικό των μελών της ομάδος αυτής υπήρξε ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν την Ιστορία εν σχέσει προς τον μέσο άνθρωπο του καιρού μας. Ετσι, ανέπτυξαν μια ισχυρή αμφισβήτηση των αρχών της κυρίαρχης ιδεολογίας, που δεσπόζει στην Ευρώπη του μεταπολέμου και σταδιακά μορφοποίησαν μια θεώρηση περί της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής και εν γένει πολιτιστικής εξελίξεως των λαών της, ριζικά διάφορη από την κρατούσα.

 

Ερευνώντας με τόλμη τα γεγονότα κάτω από το προσωπείο που τους έχει φορέσει το κυρίαρχο σύστημα και αντλώντας παραδείγματα από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και την Ευρωπαϊκή ιστορία, η ομάδα έγειρε αντιρρήσεις έναντι αξιών, που έχουν επιβληθεί αξιωματικά στη συνείδηση και τη σκέψη του ανθρώπου των σύγχρονων Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Ετσι αμφισβήτησε την αξία της δημοκρατίας, την αρχή της πλειοψηφίας, το ορθό νόημα της λαϊκής κυριαρχίας, το αληθινό περιεχόμενο της ελευθερίας, τον ιστορικό ρόλο του φιλελευθερισμού και του μαρξισμού, τον δήθεν εγκληματικό χαρακτήρα, που απέδωσαν στον εθνικοσοσιαλισμό. Και με αυτό τον τρόπο, έθεσε τις βάσεις για μια βαθύτερη και πλέον ενδελεχή μελέτη της σύγχρονης όσο και παλαιότερης Ευρωπαϊκής ιστορίας και παραδόσεως, υπό ένα πρίσμα ριζοσπαστικό όσο και πρωτόγνωρο.

 

Η «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» προχώρησε σε μια επαναστατική αναθεώρηση των αντιλήψεων για την ιστορική μας εξέλιξη, καθώς και στην αποκάλυψη του ρόλου του κυρίαρχου συστήματος, το οποίο συσκοτίζει και διαστρέφει καθοριστικά τις απόψεις για την πρόσφατη αλλά και παλαιότερη ιστορική και πολιτιστική ζωή των λαών της Ευρώπης, με σκοπό να διασφαλίσει τη συνέχιση της κυριαρχίας του.

 

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ συνειδητοποίησε ότι είχε την εύνοια να γίνει κάτοχος μιας μυστικής, χαμένης όσο και απαγορευμένης γνώσης, που κουβαλά πίσω της μια μακρυά άφθαρτη κληρονομικότητα και που οι καταβολές της ανάγονται μέσω του ιστορικού γίγνεσθαι στις αρχέγονες πηγές του κοσμικού γίγνεσθαι. Γι’ αυτό έθεσε σαν υπέρτατο χρέος της να παραμείνει υπερασπιστής και θεματοφύλακας της Γνώσης αυτής και να την αποκαλύψει ξανά στον Κόσμο.

 

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, πεπεισμένη ότι το δίκαιο και η αλήθεια στον μεγάλο ιδεολογικό πόλεμο ήταν με το μέρος εκείνων που τελικά ηττήθηκαν, προσπαθεί να αποκαλύψει την αληθινή διάσταση του εθνικοσοσιαλισμού κάτω από την συκοφαντία και το ρύπο με τον οποίο τον αμαύρωσαν οι νικητές αυτού του πολέμου. Και μέσω της καταρρίψεως των ψευδών που κάλυψαν μια ολόκληρη εποχή, ιχνηλατεί σ’ όλο το ιστορικό γίγνεσθαι την ανέλιξη του τρόπου ζωής, κληρονομιά του οποίου είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός, και ψαύει τις ελληνικές του ρίζες.

 

Ετσι, με την έκδοση των 13 τευχών του περιοδικού της, όπως και αριθμό άλλων εκδόσεων που έγιναν στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της, αποκάλυψε για πρώτη φορά στον Ελληνικό Λαό τον αληθινό χαρακτήρα του Εθνικοσοσιαλιστικού τρόπου ζωής και τις Ελληνικές του καταβολές. Επί πλέον, απέδειξε την υπεροχή του συστήματος αξιών της Εθνικοσοσιαλιστικής Κοσμοθεωρίας έναντι της φιλελεύθερης-αστικής όσο και της μαρξιστικής αντίληψης, που άλλωστε ως στάσεις ζωής δεν αποτελούν παρά δύο σύγχρονες όψεις ενός και του αυτού νομίσματος και μάλιστα νομίσματος διόλου Ελληνικού και Ευρωπαϊκού.

 

Ομως, περί τον Φεβρουάριο του 1984 η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ υποχρεώνεται για λόγους τακτικής να αναστείλει προσωρινά την δραστηριότητά της.

 

Ηδη, μετά από μια περίοδο επισταμένης προετοιμασίας και εσωτερικής ωρίμανσης, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ξεκινά τον δεύτερο και οριστικό κύκλο της δράσεώς της.

 

Το χρέος που έχει αναλάβει της υπαγορεύει και τη μοναδική προοπτική που επιτρέπεται να έχει η έκβαση του αγώνα της.

 

ΙΙ. ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ

 

Ο ιδεολογικός προσανατολισμός καθώς και οι σκοποί της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ εκτίθενται διεξοδικά στα δύο βασικά ιδεολογικά κείμενα της κινήσεως.

 

-Την Διακήρυξη Ιδεολογικών Αρχών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

 

-Την Πολιτική Διακήρυξη του ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ.

 

ΙΙΙ. ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΑΡΘΡΟ 1: Η εταιρεία Μελέτης & Προαγωγής της Ευρ. Πολιτιστικής Δημιουργίας ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ διαιρείται σε δύο κλάδους:

 

1.1: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Κίνηση για την έρευνα και τις προοπτικές της Ευρ. Πολιτιστικής Δημιουργίας. Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ διερευνά την πολιτιστική ζωή της Ευρώπης υπό το πρίσμα της Κοσμοθεωρίας και της Βιοθεωρίας του Εθνικοσοσιαλισμού.

 

1.2: ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ. Η πολιτική έκφραση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Ο ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ δραστηριοποιείται προς την κατεύθυνση της ιδεολογικής διαφωτίσεως και της πολιτικής οργανώσεως της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας σύμφωνα με τις αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού και είναι επιφορτισμένος με την διεξαγωγή του αντίστοιχου πολιτικού αγώνα.

 

ΑΡΘΡΟ 2: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ο ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ υποδιαιρούνται σε 6 διευθύνσεις ανά τρεις, αναλόγως των υφισταμένων δραστηριοτήτων. Αντιστοίχως εκάστη Διεύθυνση διαιρείται σε τμήματα.

 

2.1: Διεύθυνση Ιδεολογικών Μελετών και Διαφωτίσεως. (ΔΙΜΔ)

 

Τμήματα:

 

2.1.1: Φυλετικών Ερευνών. (ΤΦΕ)

 

2.1.2: Φιλοσοφίας. (ΤΦ)

 

2.1.3: Αισθητικής. (ΤΑ)

 

2.1.4: Πολιτικών, Κοινωνικών και Οικονομικών Μελετών. (ΤΠΚΟΜ)

 

2.1.5: Ιστορικών Μελετών. (ΤΙΜ)

 

2.1.6: Φυσικών Επιστημών. (ΤΦΥΕ)

 

2.1.7: Ιδεολογικής Διαφωτίσεως. (ΤΙΔ)

 

2.2: Διεύθυνση Επιμορφώσεως. (ΔΕΠ)

 

Τμήματα:

 

2.2.1: Πυρήνων Υποδοχής. (ΤΠΥ)

 

2.2.2: Εκπαιδεύσεως Μελών. (ΤΕΜ)

 

2.2.3: Επιμορφώσεως Στελεχών. (ΤΕΣ)

 

2.3: Διεύθυνση Εκδόσεων. (ΔΕΚ)

 

Τμήματα:

 

2.3.1: Συντάξεως Περιοδικού. (ΤΣΠ)

 

2.3.2: Συντάξεως Εφημερίδος. (ΤΣΕ)

 

2.3.3: Επιστασίας Βιβλιοπωλείου. (ΤΕΒ)

 

2.3.4: Εκδόσεων. (ΤΕ)

 

2.4: Διεύθυνση Πολιτικής Οργανώσεως. (ΔΠΟ)

 

Τμήματα:

 

2.4.1: Συνδικαλιστικής Οργανώσεως. (ΤΣΟ)

 

2.4.2: Περιφερειακής Οργανώσεως. (ΤΠΟ)

 

2.4.3: Οργανώσεως Πυρήνων Αμύνης. (ΤΟΠΑ)

 

2.4.4: Νεολαίας. (ΤΝ)

 

2.5: Διεύθυνση Πολιτικού Αγώνα. (ΔΠΑ)

 

Τμήματα:

 

2.5.1: Πολιτικής Προπαγάνδας. (ΤΠΠ)

 

2.5.2: Συντονισμού Πολιτικής Δράσεως. (ΤΣΠΔ)

 

2.5.3: Δημοσίων Σχέσεων. (ΤΔΣ)

 

2.5.4: Διεθνών Σχέσεων. (ΤΔΙΣ)

 

2.6: Διεύθυνση Διοικητικής Μέριμνας. (ΔΔΜ)

 

Τμήματα:

 

2.6.1: Εσωτερικής Λειτουργίας. (ΤΕΛ)

 

2.6.2: Οικονομικής Διαχειρίσεως. (ΤΟΔ)

 

IV. ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΑΡΘΡΟ 3: Α/. Ανώτατη Οργανωτική Βαθμίδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι ο Αρχηγός και η Κεντρική Διοίκηση. Η Κεντρική Διοίκηση περιλαμβάνει τα τρία ανώτατα όργαναν που πλαισιώνουν τον Αρχηγό:

 

-Το Κεντρικό Συμβούλιο.

 

-Το Πολιτικό Συμβούλιο.

 

-Το Συμβούλιο Διευθυντών.

 

Α1 ΑΡΧΗΓΟΣ Είναι ο Ανώτατος Ηγέτης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

 

Προΐσταται του Κεντρικού Συμβουλίου, χωρίς να μετέχει σ’ αυτό.

 

Δεν δεσμεύεται κατά τη λήψη των τελικών αποφάσεων από τη γνώμη των μελών του Κ.Σ. την οποία αποδέχεται κατά βούλησιν.

 

Εχει την απόλυτη ευθύνη των τελικών αποφάσεων.

 

Το πρόσωπο του Αρχηγού είναι απολύτως απαραβίαστο.

 

Α2. ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

 

2.1: Είναι το ανώτατο διοικητικό και θεσμικό όργανο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Είναι 7μελές και εκπροσωπείται από τον Γραμματέα ο οποίος είναι μέλος του. Το Κ.Σ. αποφασίζει βάσει της αρχής της πλειοψηφίας. Ο Γραμματέας μεταφέρει τις αποφάσεις στα λοιπά όργανα.

 

2.2: Είναι μονοετούς θητείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το αξίωμα του μέλους του Κ.Σ. ανακαλείται μόνο με απόφαση του Αρχηγού. Ο Γραμματέας του Κ.Σ. ανακαλείται μόνο από τον Αρχηγό ή με ομοφωνία όλων των λοιπών μελών του Κ.Σ.

 

Α3. ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

 

3.1: Είναι το ιεραρχικώς μέσο όργανο της Κεντρικής Διοίκησης. Είναι 5μελές και εκπροσωπείται από τον Γραμματέα, ο οποίος είναι μέλος του. Οι αποφάσεις του λαμβάνονται με την αρχή της πλειοψηφίας.

 

3.2: Το Π.Σ. είναι το αρμόδιο όργανο το οποίο επιτηρεί την ιεραρχική εξέλιξη όλων των στελεχών της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ αναλόγως της κατ’ αξίαν προσφοράς τους σε όλες τις κατώτερες βαθμίδες της ιεραρχίας, στις οποίες και δύναται ακωλύτως να επεμβαίνει, απονέμοντας και ανακαλώντας αξιώματα κατ’ αξιολόγηση εκάστου μέλους.

 

3.3: Το Π.Σ. είναι ο θεματοφύλακας της αξιοκρατικής δομής της κινήσεως και εξασφαλίζει την διαπερατότητα όλων των κατωτέρων από αυτό βαθμίδων, ώστε να διαφυλάττει την δυνατότητα ανελίξεως κάθε μέλους. Το Π.Σ. απονέμει και ανακαλεί αξιώματα επί τη βάσει της αρχής της πλειοψηφίας, στη διάρκεια συνεδρίας της ολομελείας του και κατόπιν εισηγήσεως μέλους της Κεντρικής Διοικήσεως.

 

Απόφαση του Π.Σ. ανακαλείται μόνο από τον Αρχηγό ή την ολομέλεια του Κ.Σ.

 

3.4: Το Π.Σ. είναι μονοετούς θητείας. Το αξίωμα του μέλους του Π.Σ. ανακαλείται μόνο με απόφαση του Αρχηγού ή του Κεντρικού Συμβουλίου.

 

3.5: Το Π.Σ. υποχρεούται να τεκμηριώνει τις αποφάσεις του Κ.Σ.

 

3.6: Το Π.Σ. λειτουργεί και ως πειθαρχικό συμβούλιο. Υπό την ιδιότητά του αυτή είναι αρμόδιο να αποπέμπει μέλη, αφού τα καλέσει πρώτα σε απολογία. Επίσης, είναι αρμόδιο να εγκρίνει την ένταξη νέων μελών.

 

Α4. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ.

 

4.1: Είναι το ιεραρχικώς κατώτερο όργανο της Κεντρικής Διοίκησης. Αποτελείται από τους 6 Διευθυντές των Διευθύνσεων της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ-ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ, εκπροσ/ται δε από τον Γραμματέα που είναι και μέλος του. Αποφασίζει βάσει της αρχής της πλειοψηφίας.

 

4.2: Το Σ.Δ. υλοποιεί τις αποφάσεις της ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ εφαρμόζοντάς τες στις επί μέρους Διευθύνσεις της Κινήσεως. Αντιστρόφως, μεταφέρει τις προτάσεις των κατωτέρων βαθμίδων στην ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ.

 

ΑΡΘΡΟ 4: Β/. Μέση Οργανωτική Βαθμίδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι το Συμβούλιο Εποπτών.

 

Β1. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΕΠΟΠΤΩΝ.

 

1. Το Σ.Ε. αποτελείται από τους 24 επόπτες επικεφαλής των τμημάτων των διευθύνσεων και εποπτεύεται από τον Γραμματέα του, ο οποίος είναι και μέλος του. Ο Γραμματέας τού Σ.Ε. είναι ισότιμος με τα μέλη του Συμβουλίου Διευθυντών.

 

1.2: Το Σ.Ε. επιτελεί την κυρίως εργασία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και είναι υπεύθυνο όλων των δραστηριοτήτων της.

 

Οι επόπτες είναι υπεύθυνοι για την κατανομή των αρμοδιοτήτων και των αξιωμάτων του τμήματός τους. Η κατανομή γίνεται κατά την κρίση τους, ώστε να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη λειτουργία του τμήματος και υπόκειται στην εποπτεία και την κρίση μόνο του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

 

ΑΡΘΡΟ 5: Γ/. Κατώτερη Οργανωτική Βαθμίδα της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Είναι τα στελέχη της κινήσεως που ανήκουν στα λειτουργικά τμήματα και έχουν συγκεκριμένες αρμοδιότητες και καθήκοντα, ακολουθούν δε την κατωτέρω φθίνουσα ιεραρχία:

 

– ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ

 

– ΣΤΕΛΕΧΗ

 

– ΜΕΛΗ

 

Γ1. ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ

 

Είναι οι άμεσοι συνεργάτες των εποπτών και μπορούν να είναι ταυτοχρόνως ΠΡΟΕΔΡΟΙ επιμελητηρίων ή λεσχών, κλαδικών ή επαγγελματικών οργανώσεων, οργανώσεων της Νεολαίας, νομαρχιακών, περιφερειακών και τοπικών οργανώσεων της κινήσεως.

 

Γ2. ΣΤΕΛΕΧΗ

 

Είναι η κυρίαρχη βαθμίδα όπου αναπτύσσεται όλη η δράση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Τα στελέχη αποτελούν τον κυρίαρχο δυναμικό φορέα που επωμίζεται το βάρος τόσο του ιδεολογικού αγώνα όσο και της πολιτικής δραστηριότητας της κινήσεως.

 

Τα στελέχη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι οι εκλεκτοί μαθητές της Εθνοσοσιαλιστικής Κοσμοθεωρίας.

 

Γ3. ΜΕΛΗ

 

Αποτελούν την κατώτατη ιεραρχική βαθμίδα της κινήσεως. Μπορούν να είναι ενεργά, επίτιμα (παλαιοί συναγωνιστές).

 

Γ4. Ειδικώς ο επόπτης Τμήματος Νεολαίας ονομάζεται Αρχηγός Νεολαίας και οι συντονιστές του, Υπαρχηγοί.

 

ΑΡΘΡΟ 6: Ο ρόλος των Γραμματέων των οργάνων της μέσης και κατώτερης οργανωτικής βαθμίδος είναι πολύ σημαντικός. Ο Γραμματέας εκλέγεται από το ίδιο το όργανο που πρόκειται να εκπροσωπήση κατά πλειοψηφία.

 

6.1: Οι γραμματείς είναι τα πρόσωπα που μεταφέρουν τις απόψεις και τις προτάσεις των οργάνων που εκπροσωπούν σε έτερα όργανα.

 

6.2: Οι γραμματείς δεν δεσμεύονται από τη γνώμη της πλειοψηφίας των μελών των οργάνων που εκπροσωπούν στην λήψη των αποφάσεών τους, που εμπίπτουν στην δικαιοδοσία των οργάνων τους. Υποχρεούνται μόνο να τεκμηριώνουν την τελική τους απόφαση στο όργανο, έχοντας και την ευθύνη της.

 

ΑΡΘΡΟ 7: ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ

 

Υπάγεται στην Διεύθυνση Πολιτικής Οργανώσεως και αναπτύσσεται σε Νομαρχιακό Επίπεδο.

 

7.1: Την ευθύνη για την οργάνωση σε επίπεδο νομού έχει το Νομαρχιακό Συμβούλιο. Σε επίπεδο επαρχίας το Περιφερειακό Συμβούλιο και σε τοπικό επίπεδο η Τοπική Οργάνωση.

 

Η νομαρχιακή οργάνωση έχει την ευθύνη όλων των περιφερειακών και τοπικών οργανώσεων του νομού.

 

7.2: Το νομαρχιακό συμβούλιο είναι 18μελές σε πλήρη σύνθεση, με υποδιαίρεση και αρμοδιότητες αντίστοιχες προς αυτές της Κεντρικής Διοικήσεως αλλά εκτεινόμενες σε νομαρχιακό επίπεδο.

 

Τα περιφερειακά συμβούλια είναι 7μελή.

 

7.3: Ο Γραμματέας του Ν.Σ. έχει βαθμό ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΟΥ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

 

Ο Γραμματέας του Π.Σ. είναι στέλεχος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, όπως και άπαντα τα μέλη του Ν.Σ.

 

Τα μέλη των Π.Σ. είναι στελέχη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, εκλέγονται από τις τοπικές οργανώσεις και διακαιούνται να συμμετάσχουν στις εργασίες της Μεγάλης Συνόδου. Το ίδιο ισχύει και για τον Γραμματέα εκάστης Τ.Ο.

 

ΑΡΘΡΟ 8: Το γεγονός ότι η λήψη των αποφάσεων των οργάνων της μέσης και κατώτερης οργανωτικής βαθμίδας βαρύνει τους Γραμματείς των, δεν μειώνει ούτε κατ’ ελάχιστον την προσωπική ευθύνη ενός εκάστου στελέχους της κινήσεως στην βαθμίδα που εκπροσωπεί και στα καθήκοντα που έχει αναλάβει. Την προσωπική ανάληψη των ευθυνών από τα στελέχη της κινήσεως στους τομείς των καθηκόντων τους εποπτεύει το πολιτικό συμβούλιο το οποίο και την αξιολογεί.

 

ΑΡΘΡΟ 9: Τα διάφορα όργανα της ιεραρχίας αποφασίζουν κατά ίδια συνεδρίαση τις τακτικές συνόδους τους. Ο Αρχηγός μπορεί να συγκαλεί οποιοδήποτε συμβούλιο, όποτε αυτός κρίνει αναγκαίο, σε έκτακτη σύνοδο. Το Αυτό δικαίωμα με έγκριση του αρχηγού έχει και ο γραμματέας του Κ.Σ.

 

Ο γραμματέας εκάστου οργάνου δικαιούται να συγκαλεί το όργανο αυτό σε έκτακτη σύνοδο όποτε κρίνει αναγκαίο. Κάθε άλλο μέλος έχει αυτό το δικαίωμα, μόνο κατόπιν αιτήσεως στον Αρχηγό.

 

ΑΡΘΡΟ 10: Η χάραξη της γενικής ιδεολογικής και πολιτικής γραμμής της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» είναι κατ’ αποκλειστικότητα έργο του ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, που αποτελεί το ανώτατο ιδεολογικό καθοδηγητικό όργανο της κινήσεως. Τα διάφορα όργανα και μέλη της κινήσεως υποχρεούνται να εφαρμόζουν και να παράγουν την γραμμή αυτή απαρέγκλιτα και χωρίς συμβιβασμούς.

 

Ειδικότερα τα προς δημοσίευση κείμενα και εκδόσεις της κινήσεως τελούν υπό την απαραίτητη έγκριση του κεντρικού συμβουλίου ή εξουσιοδοτημένου από αυτό ετέρου οργάνου.

 

Η απόλυτη πειθαρχία των κατωτέρων βαθμίδων της κινήσεως στις αποφάσεις των ιεραρχικώς ανωτέρων βαθμίδων είναι αυτονόητη. Η πειθαρχία που διέπει την ιεραρχική δομή της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ», είναι αδήριτη ανάγκη για την πραγματοποίηση των σκοπών της κινήσεως και αποτελεί συνειδητοποιημένη κατάσταση για κάθε μέλος.

 

ΑΡΘΟ 11: 1. Ανεξάρτητη από την οργανωτική ιεραρχία είναι η διοικητική ιεραρχία της κινήσεως, η οποία έχει σχέση με το βαθμό αφομοιώσεως της Εθνικοσοσιαλιστικής Ιδεολογίας από κάθε μέλος καθώς και με τους αγώνες του για τη διάδοση και επικράτησή της.

 

Η Διοικητική ιεραρχία είναι αντίστοιχη της επιμορφωτικής εκπαιδεύσεως, ιδεολογικής καταρτίσεως και πολιτικής ζυμώσεως κάθε μέλους. Τους βαθμούς της Διοικητικής ιεραρχίας απονέμει μόνο το Κεντρικό Συμβούλιο.

 

Βαθμίδες Διοικητικής ιεραρχίας κατά ανιούσα κλίμακα είναι: ΦΑΛΑΓΓΙΤΗΣ / ΛΟΧΙΤΗΣ / ΠΥΡΗΝΑΡΧΗΣ / ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ / ΤΟΜΕΑΡΧΗΣ / ΦΑΛΑΓΓΑΡΧΗΣ /.

 

2. Η Διοικητική ιεραρχία είναι και η ουσιαστική ιεραρχία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ επί της οποίας εδράζεται η όλη αγωνιστική της δράση.

 

3. Ανώτερη θέση στην οργανωτική ιεραρχία καταλαμβάνει στέλεχος έναντι άλλου στελέχους, μόνο όταν ανήκει στην ίδια ή ανώτερη βαθμίδα της Διοικητικής Ιεραρχίας εν σχέσει προς αυτήν που ανήκει το έτερο στέλεχος.

 

V. ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

 

ΑΡΘΡΟ 12: 1. ΕΝΤΑΞΗ.

 

1.1.: Υποψήφια μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ δύνανται να είναι μόνον ΑΡΙΟΙ κατά το ΑΙΜΑ, ΕΛΛΗΝΕΣ την καταγωγή που υπηρέτησαν στον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ ή τελούν νόμιμα εκτός στρατεύματος, μη έχοντες διαπράξει κατά κρίσιν ατομικό αδίκημα.

 

1.2: Στην ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εντάσσεται ως δόκιμο μέλος όποιος αποδέχεται τις κοσμοθεωρητικές, βιοθεωρητικές και πολιτικές αρχές του Εθνικοσοσιαλισμού και είναι αποφασισμένος να αγωνιστή χωρίς συμβιβασμούς για την πραγμάτωσή τους.

 

1.3: Αποδέχεται την συμμετοχή του στην οργανική δομή όπως αυτή εκτίθεται στο παρόν καταστατικό.

 

1.4: Δεν είναι μέλος άλλου ιδεολογικού σχηματισμού, κινήσεως ή πολιτικού κόμματος.

 

1.5: Ενεργό μέλος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ θεωρείται εκείνος που του έχει απονεμηθεί ο τίτλος κατά το τυπικό της κινήσεως.

 

1.6: Η απονομή της ιδιότητος του μέλους γίνεται από τον Δ/ντή Επιμορφώσεως και είναι ανακλητή μόνο από το Πολιτικό Συμβούλιο.

 

2.ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

 

2.1.: Κάθε μέλος υποχρεούται να ενταχθεί σε μια από τις Τοπικές Οργανώσεις της κινήσεως.

 

2.2: Κάθε μέλος της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι ζωντανός φορέας του τρόπου ζωής που προάγει ο Εθνικοσοσιαλισμός, κι αγωνίζεται ασυμβίβαστα σε όλους τους χώρους της πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής του δραστηριότητος για την επικράτηση των αρχών του.

 

ΑΡΘΡΟ 13: 1. ΣΤΕΛΕΧΗ.

 

1.1: Το αξίωμα του ΣΤΕΛΕΧΟΥΣ της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» απονέμεται σύμφωνα με το τυπικό της κινήσεως. Καθήκον κάθε στελέχους είναι η ενεργός συμμετοχή του στα όργανα και τις δραστηριότητες της κινήσεως σύμφωνα με τις αρχές του παρόντος καταστατικού.

 

ΑΡΘΡΟ 14: ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.

 

Συνέρχεται τακτικά ανά έτος και μέλη της δικαιούνται να είναι όλα τα στελέχη της κινήσεως. Εκτάκτως μπορεί να συγκληθεί μόνο από τον Αρχηγό.

 

Σκοποί της ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ είναι οι κάτωθι:

 

1. Ο απολογισμός της δραστηριότητος της κινήσεως κατά το έτος που πέρασε. Ο απολογισμός γίνεται από το κεντρικό συμβούλιο και τον Αρχηγό.

 

2. Η εκλογή βάσει της κατωτέρω εκτιθέμενης διαδικασίας του νέου ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ.

 

3. Εκτίμηση της γενικώτερης πολιτικής και πολιτιστικής καταστάσεως. Τον λόγο δύναται να λάβει κάθε σύνεδρος τηρουμένου καταλόγου ομιλητών με την κάτωθι σειρά προτεραιόττητος:

 

–μέλη Συμβουλίου Διοικήσεως

 

–γραμματείς Νομαρχιακών, Περιφερειακών, Τοπικών Συμβουλίων και Οργανώσεων

 

–στελέχη, λοιποί σύνεδροι.

 

4. Χάραξη της περαιτέρω αγωνιστικής πορείας της κινήσεως. Εισηγήσεις με την ίδια σειρά προτεραιότητος.

 

5. Τήρηση πρακτικών συνόδου.

 

ΑΡΘΡΟ 15: ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ.

 

Το Συμβούλιο Διοικήσεως αποτελείται από 43 μέλη, ήτοι τον Αρχηγό, τα 18 μέλη της Κεντρικής Διοικήσεως και τα 24 μέλη του Συμβουλίου Εποπτών. Είναι μονοετούς θητείας και εκλέγεται βάσει της κατωτέρω εκτιθέμενης διαδικασίας από την Μεγάλη Σύνοδο.

 

Εκτός εργασιών Μεγάλης Συνόδου, το Συμβούλιο Διοικήσεως συνέρχεται μόνο εκτάκτως με απόφαση του Αρχηγού. Υποψήφιο μέλος του Σ.Δ. δύναται να είναι κάθε σύνεδρος της Μεγάλης Συνόδου.

 

ΑΡΘΡΟ 16: ΕΚΛΟΓΗ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ.

 

1. Ο ΑΡΧΗΓΟΣ είναι πρόσωπο απολύτως απρόσβλητο και απαραβίαστο, και είναι ο ανώτατος ηγέτης της κινήσεως, στέκει δε υπεράνω εκλογικών διαδικασιών και δεν μετέχει στις σχετικές ψηφοφορίες.

 

2. Ο ΑΡΧΗΓΟΣ κηρύσσει την λήξη της θητείας της Κεντρικής Διοικήσεως. Εν συνεχεία διορίζει 4 συνέδρους με αποκλειστικά προσωπική επιλογή, ως 4 από τα 7 μέλη του νέου ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

 

Τα 4 αυτά μέλη αποτελούν και τη Γραμματεία της Μεγάλης Συνόδου.

 

3. Τίθενται υποψηφιότητες για την εκλογή κατά πλειοψηφία των υπολοίπων 38 μελών του νέου Συμβουλίου Διοικήσεως. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι σύνεδροι. Τα μέλη της απερχόμενης Κεντρικής Διοικήσεως και μόνον αυτά δικαιούνται διπλής ψήφου προαιρετικά. Οι υποψηφιότητες τίθενται με πρόταση δύο τουλάχιστον παρόντων στελεχών.

 

4. Τα εκλεγέντα 38 μέλη ζητούν την εμπιστοσύνη του Αρχηγού.

 

5. Τα εκλεγέντα 38 μέλη και τα 4 διορισθέντα από τον Αρχηγό εκλέγουν τα 14 μέλη που μαζί με τα ως άνω 4 θα αποτελέσουν την νέα ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ. Αυτοδικαίως τα εναπομείναντα 24 μέλη αποτελούν το νέο Συμβούλιο Εποπτών. Η εκλογή γίνεται κατά πλειοψηφίαν.

 

6. Η νέα ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ συνέρχεται και εκλέγει κατά πλειοψηφία τα υπόλοιπα 3 μέλη που μαζί με τα 4 διορισθέντα υπό του Αρχηγού αποτελούν το νέο ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.

 

7. Ο ΑΡΧΗΓΟΣ και το ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ διορίζουν εκ των υπολοιπομένων 11 μελών το νέο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ και το νέο ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ.

 

8. Το Πολιτικό Συμβούλιο συνερχόμενο διορίζει έκαστο επόπτη των τμημάτων από το νέο Συμβούλιο Εποπτών που προέκυψε ως ανωτέρω.

 

9. Το Συμβούλιο Διευθυντών ορίζει εκ των συνέδρων που παρίστανται ανά 1 Συντονιστή ανά τμήμα.

 

10. Απαντα τα εκλεγέντα όργανα εκλέγουν τους Γραμματείς τους.

 

ΑΡΘΡΟ 17: ΑΚΡΟΤΕΛΕΥΤΕΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ.

 

Η Εξουσία του Αρχηγού απορρέει αφ’ εαυτής, κυρούται δε και στηρίζεται υπό του ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ.

 

Ο Αρχηγός ανακαλείται και αντικαθίσταται μόνο καθ’ ομόφωνη κρίση του ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ εκπεφρασμένη σε ολομέλεια του ανωτάτου διοικητικού και θεσμικού αυτού οργάνου.

 

Ο νέος Αρχηγός εκλέγεται τότε από το ίδιο όργανο κατά πλειοψηφίαν.

 

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ

 

Αντίθετα με την Αστική-Δημοκρατική «Αρχή της Πλειοψηφίας», που υποκριτικά αναγορεύει την εφήμερη, ιδιοτελή και ανερμάτιστη θέληση του πλήθους (που ιερόσυλα αποκαλείται «λαός», αφού αντιπαρέρχεται με αδιαφορία το ιστορικό και πολιτιστικό του καθήκον και τη συλλογική ζωή της κοινότητας χάριν του ατομικού συμφέροντος) σε θεμέλιο πολιτειακής νομιμότητος και ύπατο ρυθμιστή της πολιτικής ζωής του έθνους, προς ώφελος μιας συγκεκριμένης οικονομικής και κοινωνικής τάξεως.

 

Αντίθετα με την μπολσεβίκικη αρχή της κυριαρχίας του κόματος-καθοδηγητή των μαζοποιημένων προλεταρίων και οικοδόμου του «σοσιαλισμού», που αξιωματικά αναγορεύει σε πηγή πολιτειακής νομιμότητος το συγκεχυμένο και ιδιοτελές «συμφέρον της παγκόσμιας καταπιεσμένης εργατικής τάξεως», (που, εξ ίσου αυθαίρετα με την Δημοκρατία, διεκδικεί ζηλότυπα το προνόμιο να είναι ο αποκλειστικός διερμηνευτής και εκφραστής του) η οποία νομοτελειακά «μέλλει» να εγκαθιδρύσει επί γης την οριζόντια ομοιόμορφη ουτοπία που λέγεται «αταξική κοινωνία».

 

Αντίθετα προς τις κάθε μορφής «επαναστατικές» δικτατορικές διακυβερνήσεις, που αναγορεύουν σε θεμέλιο του καθεστώτος, που εδραιώνουν την ματαιοδοξία, τον καιροσκοπισμό, την πολιτική αγυρτεία και συχνά την ευσυνείδητη εθνική μειοδοσία μιας ιθύνουσας ομάδας υπερφίαλων καταπιεστών (με επικεφαλής ένα σκοτεινό δικτάτορα, που κι αυτός αυθαίρετα, ομνύει στ’ όνομα του έθνους και του «λαού») αποκομμένων από τον παλμό και την ιστορική ζωή της λαϊκής κοινότητας, που μοναδική φροντίδα τους αποτελεί η επωφελής παραμονή στην εξουσία τόσο ακριβώς χρόνο, όσο επιθυμούν οι πάτρωνες που τους διορίζουν.

 

Αντίθετα με τις πάσης φύσεως υποκριτικές διακηρύξεις των εκμεταλλευτών των λαών περί «δικαιωμάτων του ανθρώπου» και «κοινωνικής δικαιοσύνης» που σαν συνθήματα κενά αποσκοπούν μόνο στη διαιώνιση της κυριαρχίας τους.

 

Εμείς, οι Ελληνες εθνικοσοσιαλιστές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ εξάπτωντας την ευθύνη και το καθήκον μας πάνω από το κοινό μέτρο, παραμένουμε υπέροχα ΠΙΣΤΟΙ στην μόνη άφθαρτη κι ακατάλυτη από την παρακμή των καιρών Αρχή, την Αρχή του Αρχηγού.

 

Ο εθνικοσοσιαλιστής Αρχηγός δεν είναι ο εκλεκτός της ολιγαρχίας του πλούτου ή του κόμματος, που κολακεύοντας τις ταπεινές κι ιδιοτελείς ορέξεις της μάζας ή έρποντας γλοιωδώς στα σκονισμένα σκαλοπάτια της κομματικής ιεραρχίας, βολεύτηκε στο θώκο της εξουσίας.

 

Ο εθνικοσοσιαλιστής Αρχηγός είναι η ενσάρκωση της ίδιας της ιστορικής συνείδησης της Λαϊκής κοινότητας, ο αξιώτερος όλων των αγωνιστών της που με την ενορατική διαύγεια, το πνεύμα θυσίας και το αίσθημα ευθύνης που τον διέπουν αναλαμβάνει να την οδηγήσει στο πολιτιστικό της πεπρωμένο.

 

Ο εθνικοσοσιαλιστής Αρχηγός είναι ο εκλεκτός ταγός που αναδεικνύεται και καταξιώνεται στην Πρωτοπορεία του αγώνα, ο παράκλητος, που ενσαρκώνει τη μυστική φωνή του Αίματος, ο διερμηνευτής των κρυφών ελπίδων, των βαθύτερων πόθων και των μυστικών ψιθύρων του απλού λαού, ο υπέροχος απλοποιητής της θεωρίας και ο εξαγνιστής της πράξεως. Είναι ο ηγέτης που στο πρόσωπό του συμβάλουν όλες οι λαϊκές αρετές, αλλά και η συνισταμένη ενιαία βούληση του έθνους. Ο εθνικοσοσιαλιστής Αρχηγός είναι ο κατ’ εξοχήν Λαϊκός-Ηγέτης. Οχι μόνο γιατί με το παράδειγμα της δράσεώς του εμπνέει και καθοδηγεί τον λαό και τους συναγωνιστές του, αλλά κυρίως γιατί αυτοί αποτελούν τη μοναδική πηγή της δικής του εμπνεύσεως. Στην εκλεκτή προσωπικότητά του ανακλώνται οι προσωπικότητες όλων των συντρόφων του και η μεταξύ τους σχέση είναι ακατάλυτη.

 

Ο εθνικοσοσιαλιστής Αρχηγός δεν ίσταται πάνω ή δίπλα στο λαό, δεν βρίσκεται μέσα στον λαό, είναι ο ίδιος ο Λαός, που έχει συνειδητοποιήσει το ιστορικό του πεπρωμένο, είναι η ιστορική του ταυτότητα.

 

Οπως οι χιλιάδες παραπόταμοι αντλώντας από τις πηγές, συγκλίνουν και συμβάλλουν στη δημιουργία της κοίτης του μεγάλου ποταμού, έτσι και οι επί μέρους λαϊκές δυνάμεις, αντλώντας την άφθαρτή του ζωτικότητα από τις πολιτιστικές τους καταβολές, συγκλίνουν και συμβάλλουν στο πρόσωπο του Αρχηγού.

 

Αν οι θρύλοι και οι λαϊκές παραδόσεις είναι οι ρίζες του δένδρου της πολιτιστικής δημιουργίας που χάνονται στο ιστορικό μας παρελθόν, αν ο κορμός του δένδρου είναι ο ίδιος ο λαός στην ιστορική του διαδρομή και κλάδοι του οι εθνικοί και λαϊκοί αγώνες, ο Αρχηγός είναι η Γονιμοποιός Αρχή, που μέσα από την Ανοιξη των Ανθών, δηλαδή των εκλεκτών αγωνιστών, γεννά τους καρπούς της νέας πολιτιστικής συγκομιδής.

 

Ο αρχηγός, με τις υπέρτερές του αρετές, συνενώνει σ’ ενιαία βούληση τις λαϊκές δυνάμεις και παίρνει πρώτος τον δρόμο του Αγώνα. Οι εκλεκτοί συμμαχητές και ο λαός αποτελούν πηγή εμπνεύσεως, λόγο και δικαίωση αυτού του αγώνα.

 

Η ΠΙΣΤΗ της λαϊκής Κοινότητας σ’ ένα υπέρτερο πεπρωμένο, πίστη που ενεργοποιεί τις λαϊκές δυνάμεις προς την πραγμάτωσή του, παραμένει λόγος θεωρητικός και όραμα φευγαλέο, αν δεν ενανθρωπιστή, δεν ενσαρκωθή σ’ ένα ιστορικό πρόσωπο με υπέρτερες αρετές που επωμίζεται την πρωτοπορεία του Αγώνα μέσα στη σύγχρονη ιστορική και κοινωνική προοπτική. Ο,τι λείπει από την μίζερη εποχή μας, την εποχή της βασιλείας του ιδιοτελούς ατόμου με την αρρωστημένη έξαρση της κριτικής αμφιβολίας, τον εγωισμό, τον σχετικισμό και την κερδοσκοπία, δεν είναι η επιστημονική γνώση ή ο ορθολογισμός, ούτε η «ειρήνη» ή η «δημοκρατία», ούτε η περίσσεια των υλικών αγαθών. Λείπει η ΠΙΣΤΗ στις υπέρτερες Αρετές, η ΤΙΜΗ, η σταθερή αναφορά στις Πολιτιστικές Αξίες, η ΠΙΣΤΗ σ’ ένα σκοπό που να νοηματοδοτεί και να δικαιώνει την ιστορική μας ύπαρξη. Γιατί, η εποχή μας είναι βαθειά άπιστη, το αίσθημα φυλακίστηκε στο δεσμωτήριο του πιο ανελέητου κριτικού ορθολογισμού.

 

Την επιστροφή αυτής της απωλεσθείσης πίστεως αναγγέλλουμε εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές κι αυτής της ΠΙΣΤΕΩΣ γινόμαστε ξανά οι νέοι κήρυκες και πρόμαχοι. Και ΠΙΣΤΗ στο υπέρτερό μας πεπρωμένο σημαίνει πρωτίστως ΠΙΣΤΗ σ’ εκείνον που το ενσαρκώνει στην νέα του έκφανση. ΠΙΣΤΗ στο υπέρτερό μας πεπρωμένο, σημαίνει ΠΙΣΤΗ στον ΑΡΧΗΓΟ.

 

Για μας τους Ελληνες εθνικοσοσιαλιστές δεν υπήρξε ποτέ κανένα δίλλημα, ο δημοκρατικός τρόπος διακυβερνήσεως, ο βασιζόμενος στην τυχάρπαστη πλειοψηφία των πολλών δεν είχε θέση στο κίνημά μας. Είχαμε όμως κι άλλους λόγους, πέρα από τα δεινά της δημοκρατίας για να υποστηρίζουμε άλλες μορφές διακυβερνήσεως. Πλάι στα σκωληκόβρωτα ερείπεια των δημοκρατικών κρατών βλέπαμε να φαντάζουν επιβλητικά τα οικοδομήματα των εθνών που είχαν την τύχη να οδηγούνται από μια ηγετική φυσιογνωμία. Η Γερμανία του Χίτλερ είναι φυσικά το λαμπρότερο απ’ αυτά αλλά όχι και το μοναδικό. Ετσι η επιλογή μας είναι ξεκάθαρη. Πιστεύουμε στην Αρχή του Αρχηγού ως θεμέλιο πολιτειακής νομιμότητας. Γιατί σαν πηγή της δικής μας πολιτειακής νομιμότητας δεν θέλουμε αφηρημένες αρχές φιλοσοφικές ή επιστημονικές, ούτε έννοιες συγκεχυμένες και διαστρεβλωμένες, δεν θέλουμε ούτε τις αρχέγονες, ακατάλυτες Αξίες της πολιτιστικής μας ζωής που έχουν αποκρυσταλλωθή μέσα στην ιστορική δράση. Θέλουμε η πηγή της πολιτειακής μας νομιμότητος να είναι ζώσα, να έχει σάρκα και οστά, να είναι η ενανθρωπισμένη υπόσταση αυτών των ακαταλύτων Αξιών του Πολιτισμού μας, ο άγρυπνος φρουρός τους, ο διερμηνευτής της μυστικής φωνής του Αίματός μας, ο ενσαρκωτής των οραμάτων της Λαϊκής μας κοινότητας να είναι ένας από εμάς, ο πρώτος από εμάς, εκείνος που είμαστε εμείς, να είναι ο ΑΡΧΗΓΟΣ. Κάθε εξουσία που πηγάζει από αυτόν επιμερίζεται στις δικές μας σφαίρες υπευθυνότητας, διακλαδίζεται μέχρι τα ακρότατα αισθητήρια νεύρα της Λαϊκής Κοινότητας, που είναι οι πολίτες της εθνικοσοσιαλισ τικής Πολιτείας. Γι’ αυτό μόνο μέσα σ’ αυτή την Πολιτεία πραγματώνεται η αληθινή εξουσία του Λαού, που βιώνει ενεργά το ιστορικό του πεπρωμένο και εκφράζει την δημιουργική του βούληση.

 

Η Αρχή του Αρχηγού ως ανώτατη αρχή και η αυστηρή ιεραρχική δομή και οργάνωση, διέπει λοιπόν απαρέγκλιτα την εθνικοσοσιαλιστική μας κοινότητα, την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και θα καθορίσει αύριο το περίγραμμα της Νέας Ευρωπαϊκής εθνικοσοσιαλιστικής Πολιτείας.

 

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

 

Α΄ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΙΜΗΣ

 

ΑΡΘΡΟ 1. Αρετή είναι η ηθική συμπεριφορά του ανθρώπου στη γειτονιά του αγαθού.

 

ΑΡΘΡΟ 2. Ηθος είναι ο κανόνας που διέπει τον αγώνα του ανθρώπου μέσα στον κόσμο για την κατάκτηση της αρετής.

 

ΑΡΘΡΟ 3. Τιμή είναι η ηθική αξία που επιβάλλει στον άνθρωπο να τηρεί απαράβατα τις αρχές που ορίζουν τη ζωή του. Τις αρχές αυτές δεν μπορεί να παραβεί αντί οιουδήποτε τιμήματος και αποδίδει σε αυτές υπέρτατο σεβασμό και απαρασάλευτη πίστη. Η Τιμή είναι η υπέρτατη ηθική αξία του εθνικοσοσιαλιστή.

 

ΑΡΘΡΟ 4. Το αίμα είναι ο υπέρτατος φορέας των βιολογικών αρετών της φυλής μας.

 

ΑΡΘΡΟ 5. Το δίπτυχο προς το οποίο ένας εθνικοσοσιαλιστής μένει απαρασάλευτα προσηλωμένος μέχρι θανάτου είναι το φυλετικό – ηθικό δίπολο: αίμα – τιμή.

 

ΑΡΘΡΟ 6. Είμαστε όντα του καθήκοντος και όχι ζώα δικαιωμάτων.

 

ΑΡΘΡΟ 7. Ο αγώνας ορίζει τον τρόπο ζωής μας.

 

ΑΡΘΡΟ 8. Ο τρόπος ζωής μας ως εθνικο–σοσιαλιστών υπαγορεύεται μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια από την κοσμοθεωρία μας.

 

ΑΡΘΡΟ 9. Ο σεβασμός μας στην τάξη και την παράδοση της πίστεώς μας είναι ακατάλυτος.

 

ΑΡΘΡΟ 10. Η συντροφικότητα, η ομοψυχία, η ομόνοια, η σύμπνοια και η αλληλεγγυή προς τους συναγωνιστές μας οφείλει να φτάνει μέχρι την αυτοθυσία.

 

ΑΡΘΡΟ 11. Η εκδήλωση οποιασδήποτε μορφής προσωπικής φιλοδοξίας εις βάρος των αρχών και των στόχων της πίστεώς μας θεωρείται αδιανόητη.

 

ΑΡΘΡΟ 12. Είμαστε οι οραματιστές, οι απόστολοι και οι μαχητές ενός αρχέγονου τρόπου ζωής που γεννήθηκε στην χαραυγή του ιστορικού γίγνεσθαι σε αυτήν εδώ την Ελληνική Γη και κάθε αγωνιστική προσπάθειά μας πρέπει να συγκλίνει προς την κατάφαση αυτού του τρόπου ζωής όποιο κι αν είναι το τίμημα που θα κληθούμε να πληρώσουμε.

 

ΑΡΘΡΟ 13. Θα υπερασπίζομαι αιώνια με πάθος την κοσμοθεωρία μου και τον τρόπο ζωής μου.

 

Δεν θα προδώσω ποτέ τον αγώνα των συναγωνιστών μου. Κι αυτός θα είναι ο θρίαμβός μου.

 

Β΄ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΓΡΑΦΕΙΩΝ

 

ΑΡΘΡΟ 14. Τα γραφεία λειτουργούν τις ημέρες Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, από 6-9 μμ μόνο για τα μέλη της κινήσεως πλην της Τετάρτης που ορίζεται ως ημέρα υποδοχής φίλων και προβλέπεται ενημερωτική συζήτηση επί θεμάτων ιδεολογίας.

 

ΑΡΘΡΟ 15. Το Σάββατο είναι ημέρα διαλέξεως και ελεύθερης συζητήσεως. Η διάλεξη γίνεται από μέλος της κινήσεως ή φιλοξενούμενο και περιλαμβάνει παρουσίαση θέματος ελεύθερης επιλογής πάντοτε όμως σχετικού με την κοσμοθεωρία του Εθνικοσοσιαλισμού. Η διάλεξη αρχίζει στις 7.00 μμ από την ώρα αυτή και μέχρι το πέρας η είσοδος στα γραφεία απαγορεύεται.

 

ΑΡΘΡΟ 16. Τις ημέρες λειτουργίας ως και τις λοιπές ημέρες της εβδομάδος η προκαθορισμένη δραστηριότητα των διαφόρων τμημάτων της κινήσεως εξελίσσεται αδιατάρακτα.

 

Γ΄ ΟΡΓΑΝΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

 

ΑΡΘΡΟ 17. Την ευθύνη για την εύρρυθμη λειτουργία των γραφείων σύμφωνα με την Εθνικοσοσιαλιστική Τάξη καθώς και την πιστή εφαρμογή του παρόντος εσωτερικού κώδικα έχουν τα εκάστοτε ορισμένα όργανα υπηρεσίας τα οποία είναι τρία για κάθε ημέρα λειτουργίας. Τα όργανα ονομάζονται επιμελητές και έχουν δυνατότητα εναλλαγής των καθηκόντων τους όχι πάντως εντός μιας και της αυτής ημέρας.

 

ΑΡΘΡΟ 18. Ο πρώτος επιμελητής είναι στέλεχος της κινήσεως επιφορτισμένο με τον συντονισμό των ιδεολογικών συζητήσεων και διαλόγων που λαμβάνουν χώρα στα γραφεία. Επίσης είναι υπεύθυνος για την ενημέρωση των φίλων και των μελών που προσέρχονται πάνω σε ιδεολογικά θέματα.

 

ΑΡΘΡΟ 19. Ο δεύτερος επιμελητής είναι επιφορτισμένος με τα καθήκοντα εσωτερικής ασφάλειας και ελέγχου των μελών της κινήσεως (τήρηση ημερολογίου, παρουσίες). Ο τρίτος επιμελητής είναι επιφορτισμένος με την οργάνωση και κατανομή των εργασιών διευθετήσεως και ευπρεπισμού του χώρου των γραφείων. Προς τούτο δύναται να αναθέτει συναφείς εργασίες εις παρευρισκόμενα μέλη της κινήσεως κατά βούλησιν. Οι δεύτερος τρίτος επιμελητές είναι επίσης στελέχη της κινήσεως.

 

ΑΡΘΡΟ 20. Οι υπηρεσίες των ανωτέρω οργάνων καθορίζονται από το τμήμα εσωτερικής λειτουργίας της διευθύνσεως διοικητικής μέριμνας.

 

Δ΄ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΥΠΙΚΟ

 

ΑΡΘΡΟ 21. Τα στελέχη της κινήσεως υποχρεούνται να έχουν δύο τουλάχιστον παρουσίες την εβδομάδα επί ποινή διαγραφής.

 

ΑΡΘΡΟ 22. Ο Εθνικοσοσιαλιστικός Χαιρετισμός κατά την είσοδο και την έξοδο από τα γραφεία είναι υποχρεωτικός. Ο χαιρετισμός αποδίδεται με σφρίγος και ζωηρότητα όπως αρμόζει στην Εθνικοσοσιαλιστική Τάξη και δεν επιτρέπεται να είναι νωθρός και χαλαρός. Τον χαιρετισμό ανταποδίδει υποχρεωτικά το υπεύθυνο όργανο υπηρεσίας.

 

ΑΡΘΡΟ 23. Υποχρεωτικός είναι επίσης ο χαιρετισμός προς τον ομιλητή μετά το πέρας της ομιλίας. Ο χαιρετισμός αυτός είναι αιώνια απόδοση τιμής προς τους απανταχού του χώρου και του χρόνου αγωνιστές του τρόπου ζωής που προάγει ο Εθνικοσοσιαλισμός.

 

ΑΡΘΡΟ 24. Επιβάλλεται εντός των γραφείων ο σεβασμός και η απότιση τιμής στους τύπους και τα σύμβολα του Εθνικοσοσιαλισμού.

 

ΑΡΘΡΟ 25. Απαγορεύονται οι άσχετες με το αντικείμενο της ιδεολογίας συζητήσεις. Αντιθέτως επιβάλλεται η συμμετοχή όλων των παρευρισκομένων κατά τις ιδεολογικές συζητήσεις με έκφραση γνώμης. Οι συζητητές εκφράζουν την άποψή τους με σαφήνεια και προ παντός λιτότητα λόγου. Το τελικό απόσταγμα της συζητήσεως συνοψίζει ο πρώτος επιμελητής.

 

ΑΡΘΡΟ 26. Οι σύνοδοι των οργάνων κινήσεως λαμβάνουν χώρα εντός των γραφείων σε προκαθωρισμένο χρόνο και εκτός των κοινών ωρών λειτουργίας των γραφείων.

 

Ε΄ ΕΜΦΑΝΙΣΗ-ΑΜΦΙΕΣΗ

 

ΑΡΘΡΟ 27. Η αμφίεση και η εν γένει εμφάνιση των μελών εντός των γραφείων είναι λιτή, ευπρεπής, σοβαρή και πειθαρχημένη κατά τα Εθνικοσοσιαλιστικά Πρότυπα.

 

ΑΡΘΡΟ 28. Αμφίεση που φανερώνει αγωνιστικό ήθος επιβάλλεται. Σαν τέτοια προτείνεται η ακόλουθη: χακί ή φαιό πουκάμισο, μαύρο ή χακί παντελόνι, μαύρο ή χακί χιτώνιο, αρβύλες ή μπότες. Την αμφίεση συμπληρώνει γραβάτα και μικρό Εθνικοσοσιαλιστικό σύμβολο ελευθέρας επιλογής.

 

ΑΡΘΡΟ 29. Απαγορεύεται εντός των γραφείων η ελευθεριάζουσα και αναρχούμενη εμφάνιση: απεριποίητα και μακριά μαλλιά και μούσια, ακατάστατη και έξαλη αμφίεση, κάπνισμα. Διότι αποτελεί δείγμα του ανεύθυνου και ασύδοτου τρόπου ζωής που δεσπόζει σήμερα στην κοινωνία μας και τον οποίο το Εθνικοσοσιαλιστικό ήθος πολεμά αμείλικτα.

 

ΣΤ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

 

ΑΡΘΡΟ 30. Ο χώρος των γραφείων είναι ιερός διότι εντός αυτού συντηρείται άσβεστη η φλόγα της Εθνικοσοσιαλιστικής Πίστεως που θερμαίνει τις καρδιές όλων μας. Συνεπώς η συμπεριφορά των μελών οφείλει να είναι ανάλογη της ιερότητας του χώρου.

 

ΑΡΘΡΟ 31. Η συντροφικότητα, η ομόνοια και η ομοψυχία είναι οι απαραίτητες αρετές για την ευόδωση του αγώνα μας και πρέπει να χαρακτηρίζουν την συμπεριφορά κάθε μέλους.

 

ΑΡΘΡΟ 32. Η συκοφαντία, η διαβολή, η μομφή και τα σχόλια εις βάρος συναγωνιστού ιδία εν απουσία του ή η οιασδήποτε μορφής αντεγκλήσεις και διαξιφισμοί είναι πράξεις που κιληδώνουν αμετάκλητα την τιμή ενός Εθνικοσοσιαλιστή και συνιστούν βαρύτατο αδίκημα που απάδει απολύτως την Εθνικοσοσιαλιστική Ηθική και τιμωρείται με την οριστική αποπομπή του μέλους από την κίνηση.

 

Ζ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ

 

ΑΡΘΡΟ 33. Η συνδρομή των μελών είναι υποχρεωτική έστω και αν είναι συμβολική. Το ύψος της οικονομικής συνεισφοράς καθορίζει ελεύθερα το κάθε μέλος ανάλογα με τις δυνατότητές του.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

ΑΡΘΡΟ 34. Ολες οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα εντός των γραφείων είναι σύμφωνες με τις ιδεολογικές αρχές και τον παρόντα εσωτερικό κώδικα της κινήσεως είναι γνωστές σε κάθε μέλος και θεωρούνται απαράβατες.

 

ΑΡΘΡΟ 35. Κάθε εργασία που λαμβάνει χώρα στο χώρο των γραφείων οιασδήποτε φύσεως και αν είναι αυτή, είναι δημιουργία.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Ο λυγμός του ΜΑΤατζή και ο χρυσαυγίτης Αλέξανδρος Λύρης

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Ο λυγμός του ΜΑΤατζή και ο χρυσαυγίτης Αλέξανδρος Λύρης
Jul 302014
 

Θυμόσαστε βέβαια τον διπλωματούχο Χρυσαυγίτη του έτους (ή της ΕΣΣΟ, αν προτιμάτε) 2011 Αλέξανδρο Λύρη (η ορκωμοσία του εδώ). Ο ευγενής αυτός νέος διέπρεψε έξω από το Εφετείο κατά τη μεταγωγή του “Αρχηγού”, ρίχνοντας στο έδαφος έναν άντρα των ΜΑΤ. Από εκείνη τη στιγμή (για να χρησιμοποιήσουμε τη δημοσιογραφική αργκό), η ΕΛΑΣ έχει εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό για τον εντοπισμό του δράστη! Δυστυχώς όμως ακόμα (για να χρησιμοποιήσουμε την αστυνομική αργκό), ουδέν ανευρέθη.

lyris1

(Όλες οι φωτογραφίες, στο μπλογκ XYZ Contagion)

Και πού να ανευρεθεί; Σε λάθος κατευθυνση ψάχνουν “τα λαγωνικά της ΕΛΑΣ” (αυτό είναι κοινό, ανήκει στην δημοσιογραφικοαστυνομική αργκό). Ο Λύρης δεν είναι πια στην Αθήνα! Είναι στις Βρυξέλλες! Διορίστηκε επιστημονικός συνεργάτης του ευρωβουλευτή της Χρυσης Αυγής Φουντούλη και διδάσκει πλέον ζίου-ζίτσου στην ευμεγεθη πτέρυγα των ακροδεξιών ευρωβουλευτών μετά τα αποτελέσματα των εκλογών του Μαϊου!

image(Πρώτο Θέμα, 27/07/2014)

Από τη δική μας πλευρά δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε καλή σταδιοδρομία στον νεαρό Χρυσαυγίτη, αφού πρώτα όμως εκφράσουμε:

α) τα συλληπητήρια μας στον ΜΑΤατζή που τις έφαγε από τον Λύρη. Ο μισθός του Λύρη θα κυμανθεί από 2.000 μέχρι 9.500 ευρώ, ενώ αντίθετα ο μισθός του ΜΑΤατζή είναι μάλλον κάτω από το χιλιάρικο. Η επιλογή ειδικότητας (ανάμεσα σε ΜΑΤατζή και Χρυσαυγίτη) αποδείχτηκε για τον συγκεκριμένο ΜΑΤατζή μάλλον αποτυχημένη.

image(Πρώτο Θέμα, 27/07/2014)

β) τα αισθήματα ντροπής μας προς το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ (μιας και η ηγεσία της ΕΛΑΣ δεν νιώθει ντροπή, είπαμε να της δανείσουμε τη δική μας).

Αλήθεια, πόσα κιλά ΞΕΦΤΙΛΑΣ είναι ο Αρχηγός της ΕΛΑΣ Δημήτριος Τσακνάκης (γράφουμε το όνομά του μήπως και εντοπίσουν την ανάρτησή μας τα “λαγωνικά της ΕΛΑΣ”), για να διαβάζει στον κυριακάτικο τύπο τον διορισμό του Λύρη στο Ευρωκοινοβούλιο και να μην έχει ακόμα “κατορθώσει” τη σύλληψή του;

Ας μην τα ξαναλέμε όμως. Όπως έγραψε και το Πόρισμα της “αυτοκάθαρσης” της ΕΛΑΣ: “Δεν συγκροτούνται “πυρήνες” ή (αδιαφανείς) “φράξιες” ή παρασυνταγματικοί πόλοι στην Ελληνική Αστυνομία, που στο σύνολό της αποτελεί πυλώνα της δημοκρατικής τάξης”.

“Ασπίδα της δημοκρατίας”, θα προσθέταμε εμείς

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://jailgoldendawn.com/

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης: Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κ ανήψι καθαριστριών

 Απόψεις  Comments Off on Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης: Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κ ανήψι καθαριστριών
Jun 162014
 

Έλαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην “αργία” της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κ εμάς, να μαγειρέψει ενα πιάτο ζεστο φαγητό, να πλείνει, ν απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί.
Αυτή η μάνα μου!
Αυτές οι Περιστεριώτισες οι μανάδες των φίλων μας, που ξεκινούσαν χαράματα νηστικιές, αφήνοντας τα παιδιά στους δρόμους, για να φτάσουν στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, με κρύο, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη και να γίνουν “παραδουλεύτρες” όπως τις έλεγαν οι “Κυρίες”, για να μας μεγαλώσουν, με το μεροκάματο τους, να μας μορφώσουν, να γίνουμε άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γίναμε!
Κι όταν επέστρεφε η μάνα απ τη δουλεία, έχοντας μεσα στην τσάντα της την βρεγμένη της ρόμπα που φορούσε όταν σφουγγάριζε με τα γόνατα τα πατώματα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, την ρώταγα με αγωνία:
– Μαμά τι μου έφερες?
– Κούραση παιδί μου, η απάντηση της. Κούραση.
Μεγαλώσαμε με τα ρούχα που έδιναν οι “Κυρίες” στη μάνα μας για ψυχικό. Δικό μας ρούχο δεν είχαμε. Αποφόρια. Μ αυτά ντυνόμασταν.
Μανάδες ηρωίδες!
Σ αυτές τις μανάδες σήκωσε το χέρι του ο Φασισμός. Αυτές τις μανάδες χτύπησαν οι “μπράβοι” των 500 ευρώ.
Αντι να φιλήσουν το χέρι τους,τις έστειλαν στα νοσοκομεία.
Αυτοί που σκότωσαν τον “αδελφό” μας και το “παιδί” μας, τον Γρηγορόπουλο,
αυτοί που προσφέρουν ασυλία στους Ναζιστές, σάρκα από την σάρκα τους, αυτοί που πουλάνε πρέζα στις πιάτσες για να μην ξυπνήσει ποτέ ο λαός, αυτοί που εκδίδουν πόρνες για να μαζεύουν τα ποσοστά,
αυτοί που φέρονται απάνθρωπα στους μετανάστες,
αυτοί που εκβιάζουν καταστηματάρχες,
αυτοί που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά, οι ταγματαλήτες στην κατοχή, οι ασφαλίτες στη χούντα, για να λάβουν ως ανταπόδωση το ” μέρισμά τους..” τόλμησαν και σήκωσαν το βέβυλο χέρι τους, στις μανάδες μας.
Σ’ όλα αυτά τα ανθρωπάρια, με τους γυμνασμένους μύες και το ελάχιστο μυαλό, που με την στάση και την συμπεριφορά τους έφτυσαν τις ίδιες τις μανάδες τους, γυρίζω την πλάτη.
Σκληραίνω την καρδιά μου.
Δεν τους ευλογώ πια. Δεν μου βγαίνει.
Δεν έχω ευχή γ αυτούς.
Όλοι αυτοί, θα με βρούν μπροστά τους, στον αγώνα.
Φωνάζω δυνατά:
Ξυπνήστε όλοι, ξύπνα επιτέλους λαέ του Θεού πριν να ειναι αργά.
“ΑΚΟΥΣΑΤΕ οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικασταὶ περάτων γῆς. 2 ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· 3 ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυναστεία παρὰ ῾Υψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλὰς διερευνήσει· 4 ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασιλείας οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε. 5 φρικτῶς καὶ ταχέως ἐπιστήσεται ὑμῖν, ὅτι κρίσις ἀπότομος ἐν τοῖς ὑπερέχουσι γίνεται…”

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης

Χρυσαυγίτες: Μούτσοι των εφοπλιστών, τσιράκια των βιομηχάνων

 Απόψεις  Comments Off on Χρυσαυγίτες: Μούτσοι των εφοπλιστών, τσιράκια των βιομηχάνων
Jun 142014
 

Πώς λέγεται αυτός που:

Τον παίρνει από το χεράκι ο μεγιστάνας Ανιέλι και τον παρουσιάζει στους βιομήχανους ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης του, όπως έγινε το Μάρτη του 1919 με τον Μουσολίνι στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας;
Συγκροτεί τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και χτυπά εργάτες και απεργίες, όπως έκαναν το 1920 στην Ιταλία οι μελανοχίτωνες;

Αυτόν που ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε παίρνει υπό την αγκάλη του και τον διορίζει πρωθυπουργό, όπως έγινε το 1922 με τον Ντούτσε;

Που κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διορίζουν Καγκελάριο, όπως έγινε το 1933 με τον Χίτλερ;

Έχει καταλάβει την εξουσία και υπόσχεται από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ ότι θα τεθεί «το κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως έκανε το 1933 ο Φύρερ;

Αυτός λέγεται -και είναι- φασίστας και ναζιστής. Καθότι φασισμός και ναζισμός είναι να παριστάνεις τον «αντισυστημικό» και να είσαι το πιο πιστό σκυλάκι και το πιο σιχαμερό φιδάκι στην υπηρεσία του συστήματος.Ας δούμε πίσω από την «αντισυστημική» μάσκα του φασισμού και του ναζισμού, πίσω από τα μούσκουλα του χρυσαυγίτικου υπόκοσμου, τι δουλικά του συστήματος κρύβονται:

Όταν διαπράχτηκε το σκάνδαλο της παραχώρησης της Αγροτικής Τράπεζας στην Πειραιώς, το μοναδικό κόμμα της αντιπολίτευσης που συντάχθηκε πλήρως με την κυβέρνηση, που όχι μόνο δεν υπερψήφισε αλλά και μπλόκαρε την πρόταση για τη σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων για το θέμα (3/8/2012), ήταν τα «χρυσαύγουλα» των τραπεζιτών.

Ίσως αυτή είναι και η εξήγηση για το ότι η Χρυσή Αυγή επαινείται τόσο συχνά από το πόρταλ bankingnews.

Όταν ο Λάτσης ζήτησε από το δημόσιο να φορτωθεί τη συντήρηση του Μουσείου του, ο πιο ένθερμος οπαδός του στη Βουλή αποδείχτηκε η Χρυσή Αυγή, που διό στόματος Παναγιώταρου (19/9/2012) επιδαψίλευσε ύμνους για την «προσφορά» και μίλησε με ανυπόκριτο θαυμασμό για «έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης».

Όταν ο λαός διαδήλωνε ενάντια στο δεύτερο Μνημόνιο, ο Κασιδιάρης έβλεπε «τρομοκράτες» και ζητούσε στη Βουλή (20/9/2012) να δοθεί οικονομική ενίσχυση για τις ζημιές που είχαν υποστεί τα υποκαταστήματα των τραπεζιτών και των πολυεθνικών «από τους τρομοκράτες και αυτούς που δημιούργησαν τα επεισόδια».

Όταν η κυβέρνηση Σαμαρά έφερνε με το Μεσοπρόθεσμο μέτρα δισεκατομμυρίων ευρώ σε βάρος του λαού, η έγνοια των χρυσαυγιτών ήταν να απαλλαγούν οι εφοπλιστές ακόμα και από την «έκτατη εισφορά» του γελοίου (για τα μεγέθη τους) ποσού των 80 εκατ. ευρώ: «Ο κλάδος της ναυτιλίας έχει στηρίξει την ελληνική οικονομία κατά το παρελθόν, εσείς πάλι συμβάλλετε καθοριστικά στην καταστροφή του» ωρυόταν (5/11/2012) ο Γερμενής ή «Καιάδας» μέσα στη Βουλή.

Όταν ήρθε στη Βουλή ο προϋπολογισμός-καρμανιόλα, η αγωνία των ναζιστών ήταν μη χάσουν έστω και ένα ευρώ οι εταιρείες όπλων και το NATO: «Να μην περικοπεί έστω κι ένα ευρώ από την άμυνα», δόλωνε (11/11/2012) ο χρυσαυγίτης Ζησιμόπουλος.

Όταν έγινε η απεργία των εργολαβικών εργαζόμενων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, το Νοέμβριο του 2012, οι πρώτοι που εξέδωσαν ανακοίνωση ζητώντας από τους εισαγγελείς να παρέμβουν κατά των απλήρωτων εργαζόμενων ήταν οι νεοναζί.

Όταν έσκασε η υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ, ανάμεσα σε εκείνους πουψήφισαν «όχι» στη σύσταση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής, ήταν και ο χρυσαυγίτης Αρβανίτης. Όπως είπε αργότερα (20/12/2012) ψήφισε έτσι «κατά λάθος».

Όταν ήρθε στη Βουλή η τροπολογία για ξεπούλημα ακόμη και ολόκληρων νησιών και βραχονησίδων, ο Παναγιώταρος ψήφισε 14/2/2012) υπέρ της τροπολογίας! Μιάμιση ώρα αργότερα και μετά τo σάλο από το ξεβράκωμα, είπαν πάλι ότι είχαν κάνει λάθος.

Αυτοί είναι. Μούτσοι των εφοπλιστών, τσιράκια των βιομηχάνων.
Νίκος Μπογιόπουλος – «Unfollow»
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://mlagananews.blogspot.gr/2014/06/blog-post_3808.html

Ολίγον ρατσιστής, ολίγον φιλοχρυσαυγίτης και πολύ μνημονιακός ο νέος Υπουργός Παιδείας

 Απόψεις  Comments Off on Ολίγον ρατσιστής, ολίγον φιλοχρυσαυγίτης και πολύ μνημονιακός ο νέος Υπουργός Παιδείας
Jun 102014
 

Αξίζει ένα μικρό χρονικό με αφορμή την υπουργοποίηση του κ. Λοβέρδου, ο οποίος – μετά από ένα μικρό διάλλειμα που έκανε έξω από τις μνημονιακές κυβερνήσεις τις οποίες υπηρέτησε από καθέδρας αρκετά χρόνια – επανέρχεται στην ηγεσία του υπουργείου παιδείας για να συνεχίσει το καταστροφικό έργο του προκατόχου του.

Την εμπιστοσύνη των δανειστών την έχει κερδίσει με το σπαθί του άλλωστε, τόσο στο Υπουργείο Εργασίας σέρνοντας πρώτος το χορό των πολιτικών της ανεργίας το 2009, όσο και στο Υπουργείο Υγείας διαλύοντας κομμάτι – κομμάτι το ΕΣΥ.
Υπερασπίστηκε με θέρμη την απόβαση του ΔΝΤ στη χώρα, λέγοντας χαρακτηριστικά τον Απρίλιο του 2010 «Αν τους πετάξουμε έξω από τη χώρα, τότε η χώρα θα πτωχεύσει».
Πολέμησε με μένος τους δημοσίους υπαλλήλους χαρακτηρίζοντάς τους υπεύθυνους για την κατάσταση της χώρας δηλώνοντας συγκεκριμένα τον Ιούλιο του 2011: «Ξέρω τον εχθρό μου… Το 1 εκατομμύριο υπάλληλοι που ταλαιπωρούν τα 10 εκατομμύρια με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Τα 10 εκατομμύρια πληρώνουν το 1 εκατομμύριο. Αυτό πρέπει να έχει εχθρούς..».
Την «πολιτική» του σταδιοδρομία όμως, σφράγισε η στιγμή της διαπόμπευσης των οροθετικών γυναικών, έξι μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, δημοσιεύοντας φωτογραφίες τους και χαρακτηρίζοντάς τες «απασφαλισμένη υγειονομική βόμβα». Σε ένα ψηφοθηρικό κρεσέντο ρατσισμού, ο φερόμενος ως επίδοξος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δήλωσε οτι «είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια».
Πέραν από τις ρατσιστικές θέσεις του απέναντι στους φορεις του aids, χάιδεψε με τη σειρά του – όντας εκτός κυβέρνησης – τα ναζιστικά αυτιά της Χρυσής Αυγής και επίσημα, δηλώνοντας το Φεβρουάριο του 2013 τα εξής: «Η Χρυσή Αυγή είναι αυθεντικό κίνημα», τη χαρακτήρισε «ελληνική Χεζμπολάχ» καθώς και ότι «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα».
Ας θυμίσουμε ακόμα, την υποστήριξη στο παρελθόν, της επαναφοράς της θανατικής καταδίκης σε κείμενό του στο οποίο ανέφερε: «Σε χώρες μάλιστα όπως η Ελλάδα, όπου η κατάσταση των φυλακών είναι δραματική και ο σωφρονισμός των κρατουμένων ανύπαρκτος, ο τιμωρητικός χαρακτήρας της ποινής αποτελεί δυστυχώς τον αποκλειστικό λόγο της ύπαρξής της»
Όπως και να χει από τα θρανία των κυβερνήσεων της κοινωνικής καταστροφής ο κ. Λοβέρδος αποφοίτησε με άριστα και δίκαια θεωρείτε ένας από τους καλύτερους μαθητές των μνημονιακών πολιτικών. Για τους πραγματικούς όμως μαθητές αλλά και εκπαιδευτικούς, προμηνύονται μέρες δύσκολες και ανηφορικές. Η ολοκλήρωση του έργου της διάλυσης της εκπαίδευσης θα υλοποιηθεί από τα σίγουρα χέρια ενός έμπειρου διαχειριστή έτοιμο να συγκρουστεί με όσους υπερασπίζονται το μέλλον των μαθητών και την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών.

Γράφει η Κλειώ Ιωάννου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alfavita.gr/

Χρυσή Αυγή: Έργα και ημέρες πίσω από το «αντισυστημικό» προσωπείο

 Απόψεις  Comments Off on Χρυσή Αυγή: Έργα και ημέρες πίσω από το «αντισυστημικό» προσωπείο
Jun 092014
 

Ας δούμε, λοιπόν, τι ρόλο παίζει η Χρυσή Αυγή. Τι σόι πράμα είναι. Όχι από άποψη αισθητικής. Αυτό το είδαμε (ξανά) χτες στη Βουλή. Όχι από άποψη εγκληματική. Αυτό το προσδιορίζει ο ναζιστικός χαρακτήρας της. Αυτό το γνωρίζουμε ήδη από τα προ 15ετίας πεπραγμένα τους στα δικαστήρια της Ευελπίδων με την δολοφονική επίθεση κατά του φοιτητή, τότε, Κουσουρή. Το γνωρίζουμε από τα πεπραγμένα τους στο Κερατσίνι, στα Πετράλωνα, στις γειτονιές της Αθήνας με τους μαχαιρωμένους μετανάστες.

   Πάμε να δούμε τον πολιτικό της χαρακτήρα από την πιο κρίσιμη πλευρά: Από την πλευρά των οικονομικών, των πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων που εκπροσωπεί. Η Χρυσή Αυγή αυτοπροβάλλεται σαν «αντισυστημική». Καθόλου πρωτότυπο. Ανάμεσα στις άλλες ιδιότητες του φασισμού και του ναζισμού είναι να παριστάνει τον «αντισυστημικό», την ώρα που είναι το πιο πιστό σκυλάκι και το πιο σιχαμερό φιδάκι στην υπηρεσία του συστήματος.

   Πίσω από την «αντισυστημική» μάσκα του φασισμού και του ναζισμού, πίσω από τα μούσκουλα του χρυσαυγίτικου υποκόσμου, κρύβονται οι πιο δουλικές «υπηρετριούλες» του συστήματος. Να μερικές τέτοιες «υπηρεσίες»:

   Πρώτο: Στις 3 Αυγούστου 2012 ήρθε στη Βουλή η πρόταση για την σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων ώστε να διερευνηθεί το σκάνδαλο της παραχώρησης της Αγροτικής Τράπεζας. Υπήρξε ένα μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που με την αρνητική ψήφο του μπλόκαρε την διερεύνηση της υπόθεσης. Ήταν η Χρυσή Αυγή. Αλήθεια πως γίνεται ένα «αντισυστημικό κόμμα να κάνει πλάτες σε τραπεζικά «ντίλ» που ζημιώνουν τον ελληνικό λαό; Τι έχει να πει γι’ αυτό το τραπεζικό πόρταλ «BankingNews» το οποίο συχνά πυκνά φιλοξενεί διθυράμβους για την Χρυσή Αυγή;…

   Δεύτερο:  Στις 14 Φλεβάρη 2013 συζητήθηκε στη Βουλή η τροπολογία που αφορούσε στο ξεπούλημα ακόμα και νησιών και βραχονησίδων. Μετά από ένα λόγο όλο πάθος υπέρ των «ασφαλιστικών δικλείδων» που τάχα εξασφαλίζονταν παρά το ξεπούλημα των νησιών, ο Παναγιώταρος ψήφισε υπέρ της τροπολογίας! Τόσο… «πατριώτες». Μιάμιση ώρα αργότερα και μετά το σάλο από το «ξεβράκωμα», οι χρυσαυγίτες είπαν ότι είχαν κάνει λάθος. Τόσο «ρόμπες»…

Ιδού το λογύδριο με το οποίο ο «πατριώτης» χρυσαυγίτης τάχθηκε υπέρ της τροπολογίας που ξεπουλούσε νησιά και βραχονησίδες. Λίγη ώρα αργότερα είπαν ότι υπερψήφισαν… κατά «λάθος»!

Τρίτο: Στις 19 Σεπτέμβρη 2012  τέθηκε στη Βουλή το αίτημα του ιδρύματος Λάτση να υπάρξει συντήρηση του μουσείου του με δημόσιο χρήμα. Η «αντισυστημική» Χρυσή Αυγή, πάλι δια στόματος Παναγιώταρου, έσπευσε να γλύψει τον επιχειρηματία, να φανεί γαλαντόμα, επιδαψιλεύοντας ύμνους στον όμιλο για την «προσφορά» του και μιλώντας με ευγνωμοσύνη  για τον «έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης»…

Τέταρτο:  Στις 5 Νοέμβρη 2012 η κυβέρνηση Σαμαρά προωθούσε το μεσοπρόθεσμο. Αλλά η έγνοια των χρυσαυγιτών δεν ήταν τα μέτρα δισεκατομμυρίων εις βάρος του λαού. Ήταν να απαλλαγούν κάποιοι εφοπλιστές (ποιοι άραγε;) από την «έκτατη εισφορά» του αστείου ποσού των 80 εκ. ευρώ:«Ο κλάδος της ναυτιλίας έχει στηρίξει την ελληνική οικονομία κατά το παρελθόν, εσείς πάλι συμβάλλετε καθοριστικά στην καταστροφή του», εξανίστατο ο Γερμενής – «Καιάδας» στη Βουλή. Όσο για τον Παναγιώταρο, απειλούσε για λογαριασμό κάποιων εφοπλιστών (ποιών άραγε;) ότι αν φορολογηθούν θα φύγουν… Έλεγε στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής: «(…) βλέπουμε στον προϋπολογισμό που λέτε ότι από φορολόγηση των πλοίων υπό ελληνική σημαία θα αποκομίσουμε 80 εκ. ευρώ… το πιο εύκολο που θα κάνουν οι έλληνες πλοιοκτήτες είναι να αλλάξουν τη σημαία (…)». Όσο για τον Μάρτη του 2013, οι ναζί, με ερώτησή τους, στη Βουλή, υπό τον τίτλο «Λύση στη χρηματοδότηση των ναυτιλιακών εταιρειών» καλούσαν τους υπουργούς Οικονομικών και Ναυτιλίας να απαντήσουν:«Με ποιον τρόπο προτίθενται να στηρίξουν τις ναυτιλιακές εταιρείες;». Εδώ, πέρα από το γλείψιμο στον εφοπλιστικό κόσμο, αξίζει να θυμίσουμε ότι δεν πάει πολύς καιρός που στον διεθνή Τύπο υπήρξαν δημοσιεύματα ότι το ναζιστικό μόρφωμα χρηματοδοτείται απευθείας από κάποια λόμπυ του εξωτερικού. Χαρακτηριστικά, η βρετανική εφημερίδα «Guardian» σε εκτενές άρθρο της για τους εν Ελλάδι νεοναζί, επισήμανε μεταξύ άλλων ότι: «Εν μέσω φημών για υποστήριξη από πλούσιους εφοπλιστές, κατάφερε να ανοίξει γραφεία του κόμματος (σ.σ. Χρυσή Αυγή) σε όλη την Ελλάδα»…

   Πέμπτο: Στις 20 Δεκέμβρη 2012, στη συζήτηση σύστασης εξεταστικής επιτροπής για τη «λίστα Λαγκάρντ», η Χρυσή Αυγή ψήφισε «όχι»! Λίγη ώρα αργότερα, και μετά το ξεμπρόστιασμα, ο χρυσαυγίτης βουλευτής Αρβανίτης, ισχυρίστηκε  (και αυτός) ότι είχε ψηφίσει αρνητικά κατά … «λάθος».

   Έκτο: Στις 11 Νοέμβρη 2012, όταν τέθηκε στη Βουλή το θέμα της μείωσης των εξοπλιστικών δαπανών, οι χρυσαυγίτες τινάχτηκαν από τη θέση τους σαν να επρόκειτο για ντίλερ ΝΑΤΟικών όπλων: «(…) να μην περικοπεί έστω κι ένα ευρώ από την άμυνα», ωρυόταν ο χρυσαυγίτης Ζησιμόπουλος. Τι όμως εννοούν όταν λένε «άμυνα»; Το εξήγησε ο νυν ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής, ο στρατηγός (διατελέσας και επιτελάρχης του ΝΑΤΟ) Γ.Επιτήδειος, σε προεκλογική του συνέντευξη (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/apokleistikh-sunenteujh-tou-gewrgiou-epithdeiou-antistrathgou-kai-upopshfio#ixzz32rMtkGuC) . Στην ερώτηση «πιστεύετε ότι η παραμονή μας στο ΝΑΤΟ εξυπηρετεί το έθνος;», έδωσε την ακόλουθη «αντισυστημική» απάντηση: «Βεβαίως. Άλλωστε εάν δεν το εξυπηρετούσε δε θα γινόμασταν μέλος του(…).Εφόσον είμαστε μέλος μια συμμαχίας οφείλουμε να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις που έχουμε απέναντι στα πλαίσια της συμμαχίας αυτής. Εάν αυτό δε συμβεί δεν εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα». Το «έθνος» και το ΝΑΤΟ αποτελούν ένα πράγμα, λοιπόν, για τους… «αντισυστημικούς» χρυσαυγίτες

Έβδομο: Τόσο «ελληναράδες» και «αντισυστημικοί» που είναι οι ναζιστές έχουν φτάσει στο σημείο να συγκροτούν δουλεμπορικά για να εξασφαλίζουν φτηνό εργατικό «κρέας» στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Πίσω από τον χρυσαυγίτικο «ΟΑΕΔ», τον αποκαλούμενο «Όμιλο Ανεύρεσης Εργασίας Δοκιμαζόμενων Ελλήνων» που έχουν συστήσει, βρίσκεται ο μηχανισμός υλοποίησης της… πρότασης που είχε καταθέσει ο χρυσαυγίτης βουλευτής με το προσωνύμιο «Καιάδας» το Νοέμβρη του 2012 στη Βουλή. : «… όσον αφορά τους ανέργους που επιδοτεί ο ΟΑΕΔ -είχε πει-, αυτοί να παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε θέσεις του δημοσίου τομέα, προκειμένου να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του». Η… πρότασή τους, δε, οδηγεί στη δημιουργία ενός εργατικού δυναμικού που θα δουλεύει οκτώ και παραπάνω ώρες τη μέρα, χωρίς ένσημα, με μόλις 14,4 ευρώ τη μέρα! Κάτω δηλαδή κι από την αμοιβή των μεταναστών στην Μανωλάδα!

   Όγδοο: Μεγάλη είναι η αγωνία των χρυσαυγιτών προς την αναξιοπαθούσα τάξη των καπιταλιστών. Γράφουν, για παράδειγμα, οι χρυσαυγίτες στην ιστοσελίδα τους: «Το φορολογικό καθεστώς στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ ευνοϊκό απέναντι στις επιχειρήσεις (…) οι επιχειρήσεις είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται ότι το κράτος τις πολεμά, παρεμποδίζοντας τη λειτουργία τους, μέσα από τον φορολογικό νόμο (…)». Φυσικά όταν λένε «επιχειρήσεις» δεν μιλούν για τον «εμποράκο». Η πρεμούρα τους έχει να κάνει με τη φορολόγηση των επιχειρήσεων του μεγάλου κεφαλαίου. Εκεί γλείφουν. Γι’ αυτό στη Βουλή ζητούν συνεχώς νέα κίνητρα, φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις για τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Όπως τον Απρίλη του 2013, που με ερώτησή τους στη Βουλή ζητούσαν από την κυβέρνηση να διαμορφώσει «στρατηγική για ενίσχυση των ελληνικών αεροπορικών εταιρειών…». Των ιδιωτικών -εννοείται-αεροπορικών εταιρειών… Κάπως έτσι φτάσαμε να αναπαράγονται σε ιστολόγια («moneyPro.gr») κείμενα υπό τον τίτλο «Τάση υπέρ της Χρυσής Αυγής στον ΣΕΒ;», όπου αναγραφόταν: «(…) μερίδα επιχειρηματιών του ΣΕΒ, κυρίως πιο μεσαίων σε δυναμική και νέων ηλικιακά, φέρονται να βλέπουν με άλλο μάτι το ακροδεξιό κόμμα (…). Πιστεύουν πως η Χρυσή Αυγή περιόρισε κατά πολύ τον αριστερό-αναρχικό ακτιβισμό (…). Πιέζουν για να υπάρξουν δίαυλοι επικοινωνίας με την άκρα Δεξιά. Διαύλους που ήδη ο Εμπορικός Σύλλογος της Αθήνας (σ.σ. οι μεγαλέμποροι) διατηρεί με το κόμμα». Να αληθεύουν όλα αυτά;

   Ένατο: Τι κρύβεται πίσω από τα λεγόμενα της Χρυσής Αυγής για την «κακούργα» την ΕΕ; Μας το εξηγεί πάλι ο ευρωβουλευτής της (στην ίδια συνέντευξη): «Είμαι υπέρ της Ε.Ε. Για την ευρωπαϊκή ένωση ισχύει αυτό που είχε πει ο Αμερικάνος Άρθουρ Κέσλερ: “Όσες κηλίδες και αν έχει ο ήλιος είναι προτιμότερος από το σκοτάδι”.(…) Η χώρα μας (…) έχει ανάγκη να συμμετέχει σε διεθνείς οργανισμούς και ενώσεις όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε». Τόσο… ηλιόλουστη η «αντισυστημικότητά τους»…

Στα παραπάνω θα πρέπει να προστεθεί φυσικά η αλλεργία και ο τραμπουκισμός της Χρυσής Αυγής απέναντι σε κάθε εργατική διεκδίκηση, σε κάθε κοινωνικό αγώνα:  Από την απεργία των εργαζόμενων στη Χαλυβουργία για την οποία στις 20 Ιουλίου 2012 εξέδωσαν ανακοίνωση ενάντια στους χαλυβουργούς  μέχρι την απεργία των εργαζομένων στο Αριστοτέλειο, τον Νοέμβριο του 2012, όταν οι πρώτοι που εξέδωσαν ανακοίνωση ζητώντας από τους εισαγγελείς να παρέμβουν κατά των εργαζόμενων ήταν οι νεοναζί.

Γνωστές, επίσης, είναι τόσο οι ύβρεις τους ενάντια στους εργαζόμενους – απολυμένους της ΕΡΤ, όσο και οι τελευταίες καταγγελίες των καθαριστριών ότι κατά τη διάρκεια τους αγώνα τους απειλούνται από χρυσαυγίτες…

Πασίγνωστοι, δε, είναι και για το μένος τους ενάντια στους εργάτες. Τέτοιους έβαλαν στο στόχαστρο με την δολοφονική επίθεσή τους κατά των συνδικαλιστών του ΚΚΕ στο Πέραμα.

Ο χρυσαυγίτης Παππάς σε νεαρή ναζιστική ηλικία. Μετά, όμως (όπως είπε χτες σε μια ακόμα επίδειξη «λεβεντιάς») μεγάλωσε. Όσο βέβαια κι αν την κρύβει την ηλικία του (την ναζιστική), είναι πρόδηλο ότι μεγάλωσε κι αυτή μαζί του…

   Αυτή είναι η «αντισυστημικότητα» της Χρυσής Αυγής. Αυτή είναι άλλωστε η «αντισυστημικότητα» του ίδιου του ναζισμού: «Ο εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)»!

   Τούτος ο ύμνος στον Χίτλερ και στο ναζισμό, που μετέτρεψε τον εργάτη σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας» και σε «σύντροφο» των βιομηχάνων, εκφωνήθηκε από τον κύριο Κρουπ. Τον επικεφαλής της γνωστής πολυεθνικής και πρόεδρο των Γερμανών βιομηχάνων, σε ομιλία του στις 26 Γενάρη 1934.

   Η ατράνταχτη αυτή ομολογία (περιλαμβάνεται στα Πρακτικά Δικών της Νυρεμβέργης, τόμος 1, κεφάλαιο VIII) ότι η καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι η τροφός του ναζισμού, ότι τα μονοπώλια και μερίδα του κεφαλαίου είναι οι προαγωγοί του φασισμού, με τα «Τάγματα Εφόδου» του οποίου, όταν τους «χρειάζονται», εξασφαλίζουν «ησυχία», «πειθαρχία», «υπακοή» και πολλά, πάρα πολλά κέρδη, διατηρεί  αυτούσια την αξία της.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Φασισμός

 Απόψεις  Comments Off on Φασισμός
May 302014
 

Η κάλπη και τα εκλογικά ποσοστά δεν αποτελούν κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον φασισμό, για τον ναζισμό, για την ακροδεξιά. Αν ήταν έτσι, ο Χίτλερ με το 44% και το 33% που είχε πάρει στις εκλογές του 1933 στη Γερμανία θα ήταν «Άγιος». Αν ήταν έτσι η Λεπέν με το 25% στη Γαλλία θα ήταν «οσία». Ο Φάρατζ με το 29% στη Βρετανία και οι ακροδεξιοί με τα διψήφια ποσοστά από την Δανία και την Ουγγαρία μέχρι την Αυστρία και την Ολλανδία θα ήταν «ιεραπόστολοι».

   Εκείνο που επιβεβαιώνουν αυτά τα ποσοστά είναι ότι το φίδι του φασισμού εκτρέφεται και μεγαλώνει μέσα στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, της αστικής δημοκρατίας, η οποία ενώ είναι η ίδια που το επωάζει και το ταΐζει σε πανευρωενωσιακό επίπεδο, είναι και η ίδια που παριστάνει την «σοκαρισμένη» από την ανάπτυξή του.

   Η γέννηση του φασισμού, ή άνοδός του και η σημερινή του αναβίωση αποτελεί έκφραση της επιβεβαιωμένης ιστορικά αλήθειας ότι µια κοινωνία, κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες, μπορεί να οδηγείται κάποιες φορές σε παράκρουση. Το φαινόμενο δεν είναι απίθανο. Άλλωστε, με την κατάλληλη προπαγάνδα και την κατάλληλη πλύση εγκεφάλου, το ίδιο εύκολα µπορεί κάποιος να µάθει ότι 2+2 δεν κάνει 4, αλλά 5, όπως έλεγε ο Μπρεχτ. Συνέβη στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αμερική, όταν οι «Αµερικαναράδες», οι ιδεολογικοί αντίστοιχοι των «Ελληναράδων», υποδείκνυαν ως υπαίτιους όλων των δεινών τους Έλληνες, τότε, µετανάστες. Συνέβη στη Γερµανία του Μεσοπολέµου, όταν ως «αιτία της κρίσης» στοχοποιούνταν το «διαφορετικό» και σταµπαριζόταν µε ένα κίτρινο αστέρι στο ύψος της καρδιάς. Τέτοιου είδους «µνήμες» φρεσκάρονται χρόνια τώρα στην ΕΕ. Ήταν ο Κάμερον, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας (εκεί που οι ακροδεξιοί πήραν την πρώτη θέση στις εκλογές) από κοινού με την καγκελάριο Μέρκελ της Γερμανίας (εκεί που για πρώτη φορά οι ναζί εξέλεξαν ευρωβουλευτή) που συνομολογούσαν τον Φλεβάρη του 2011 ότι στην Ευρώπη επήλθε το «τέλος» του πολυπολιτιστικού μοντέλου» το οποίο «απέτυχε»…

   Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Σε συνθήκες κρίσης, δε, αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ (σσ: θα δούμε σε επόμενο σημείωμα πως συγκεκριμένα γίνεται αυτό στην Ελλάδα) ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.

   Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.

  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  •  Όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ που έκανε πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι τον διόρισαν καγκελάριο.
  • Χρειάζονταν εκείνη την μορφή πολιτικής διαχείρισης, που θα μπορούσε να εγγυηθεί μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της ότι τώρα πλέον ότι  θα τεθεί «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως τους υποσχέθηκε ο Χίτλερ από τη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
  • Όταν, δε, απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω»:  Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.

   Ο φασισμός αξιοποιεί την φτωχοποίηση πλατιών κοινωνικών στρωμάτων για να αποκτήσει κοινωνική βάση. Ειδικά των μικρομεσαίων στρωμάτων που καταστρέφονται και που τα κηρύγματα περί «δημοκρατίας» ειδικά όταν προέρχονται από την αστική δημοκρατία που τους καταστρέφει, όταν προέρχονται από τα κόμματα ή από τα ΜΜΕ αυτής της δημοκρατίας, δεν τους λένε τίποτα. Το αντίθετο. Τα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου (όπως αυτά που διαφήμιζαν την σοβαρότητα των φασιστών), όσο περισσότερο «βρίζουν» τους φασίστες – χωρίς βέβαια ποτέ να αποκαλύπτουν το ρόλο τους – τόσο περισσότερο τους «ηρωοποιούν» στα μάτια των κατεστραμμένων. Τα στρώματα αυτά συνδέουν την επιβίωσή τους με την ικανοποίηση της οργής τους η οποία επαφίεται στους πιο λαϊκιστές και τους πιο… βαρβάτους «τιμωρούς».

   Για την δυνατότητα του φασισμού να διεισδύει στην κοινωνική συνείδηση οι επισημάνσεις από την ιστορική εισήγηση του Γκεόργκι Δημητρόφ στο 7ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935 αποκτούν δραματική επικαιρότητα και συνιστούν πολύτιμο εργαλείο:

   ΠΡΩΤΟ: Ορισμένοι λένε ότι η κρίση και η φτωχοποίηση δεν είναι μια από τις αιτίες ενίσχυσης του φασισμού γιατί σε αντίθεση με την Ελλάδα των Μνημονίων σε άλλες χώρες της ΕΕ, επίσης γιγαντώνεται ο φασισμός, αλλά εκεί «δεν υπάρχει κρίση». «Ξεχνούν» ότι στην Ευρώπη έχει εγκαθιδρυθεί η κοινωνία των 2/3 και πάμε ολοταχώς για την κοινωνία του 1/3. «Ξεχνούν» ότι στη Γερμανία – «ατμομηχανή» της ΕΕ υπάρχουν 16 εκατομμύρια φτωχοί και κοινωνικά αποκλεισμένοι. Ότι υπάρχουν 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι με μηνιαίο εισόδημα 400 ευρώ το μήνα. «Ξεχνούν» ότι στη Γαλλία υπάρχουν 8 εκατομμύρια φτωχοί, άνεργοι και κοινωνικά αποκλεισμένοι που αναζητούν καταφύγιο στα γκέτο και στις όχθες του Σηκουάνα. «Ξεχνούν» ότι στην Ολλανδία εκφράστηκε με τον πιο καθαρό τρόπο η βαρβαρότητα της καπιταλιστικής «ευημερίας» όταν – και παρότι η χώρα εμφάνιζε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης – το 2012 πήγε σε εκλογές με επίδικο την επιβολή λιτότητας ύψους 16 δισ. ευρώ στις πλάτες του ολλανδικού λαού. «Ξεχνούν» ότι στη Βρετανία, αν και εκτός Ευρωζώνης και χωρίς την ανάγκη να βαφτίσει τη λιτότητα με τον όρο «μνημόνιο», εφαρμόζεται η πολιτική της κοινωνικής λεηλασίας, στην οποία οι ίδιοι οι φορείς της έχουν προσδώσει τον κωδικό «δάκρυα και αίμα». Προφανώς «ξεχνούν» ότι μιλάμε για την ΕΕ των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 120 εκατομμυρίων απόκληρων.

   ΔΕΥΤΕΡΟ: Η δημαγωγία του φασισμού, η φασιστική «ιδεολογία», ένα τόσο αντιδραστικό έκτρωμα της αστικής ιδεολογίας που συχνά στον παραλογισμό της φτάνει ως την τρέλα, αποκτά τη δυνατότητα να αποκτήσει επιρροή πάνω στις μάζες όσο η προχωρημένη σήψη του καπιταλισμού εισχωρεί στα κατάβαθα της ιδεολογίας του και του πολιτισμού του. Όταν το σύστημα της διαφθοράς έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο σήψης ώστε να φτάνει να κάνει σημαία του το «όλοι μαζί τα φάγαμε», τότε, σε συνδυασμό με την απελπιστική κατάσταση πλατιών λαϊκών μαζών, ορισμένα τέτοια ευαίσθητα στρώματα κολλάνε από τα ιδεολογικά απορρίμματα της σήψης αυτής. Ουδείς πρέπει να υποτιμά την αποτελεσματική ικανότητα της ιδεολογικής επιδημίας του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνική συνείδηση, ειδικά σε συνθήκες σήψης που ξεκινά από τις πλαστές πινακίδες Λιάπη μέχρι τις μίζες της Ζήμενς και από τις «λίστες Λαγκάρντ» μέχρι τα σκάνδαλα των ΜΚΟ και των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

   ΤΡΙΤΟ: Ο φασισμός αξιοποιεί την αποδυνάμωση των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών. Πριν κάνει ο Χίτλερ τη χρήση του άρθρου 48 του Συντάγματος της Βαϊμάρης που επέβαλε «γύψο» στη Γερμανία το είχαν κάνει οι φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες. Αυτή η αποδυνάμωση των δημοκρατικών αντανακλαστικών που επέρχεται από την τακτική μιας διακυβέρνησης μέσω  Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, επιβολής του «μαύρου» στις τηλεοπτικές οθόνες, επιβολή απαγορεύσεων συναθροίσεων λόγω έλευσης καγκελαρίων και υποπλανηταρχών, επιβολής Μνημονίων με συνοπτικές διαδικασίες κοκ, «εκπαιδεύει» κοινωνικά στρώματα στην λογική της αποδοχής των «εκτροπών». Το ίδιο συμβαίνει με την «καθαγίαση» των φασιστών και των ακροδεξιών μέσω της συμμετοχής τους σε κυβερνητικά σχήματα της αστικής δημοκρατίας, από την Αυστρία μέχρι τη Νορβηγία και την Ουκρανία – για να μην μιλήσουμε για την κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα… Το ίδιο συμβαίνει με την αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Έχει αποδειχτεί από τη Γαλλία του Σαρκοζί μέχρι τον ημέτερο «Ξένιο Δία»: Οπότε η άρχουσα τάξη και τα κόμματά της αποφάσισαν να προωθήσουν τα ταξικά και ιδιαίτερα πολιτικά τους συµφέροντα παίζοντας το χαρτί της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του εθνικισµού, και µάλιστα στο όνοµα του «κατευνασµού» της Ακροδεξιάς, έσυραν την κοινωνία στη βαρβαρότητα και έγιναν τροφοί του φασιστικού φιδιού.

   ΤΕΤΑΡΤΟ: Ο φασισμός «παίζει» με το αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φασισμός εκφράζει την πιο αντιδραστική μορφή του αστικού εθνικισμού. Για να διευκολύνει την διαιώνιση της ταξικής κυριαρχίας των ισχυρών, αποδίδει τα δεινά του λαού στην «εθνοτική του υποτίμηση» και όχι στην ταξική του καταπίεση. H φασιστική κλίκα, με το πρόσχημα ότι υπερασπίζεται τα πανεθνικά συμφέροντα, προωθεί την πολιτική καταπίεσης και εκμετάλλευσης του ίδιου της του λαού και της καταλήστευσης και υποδούλωσης άλλων λαών. Χρησιμοποιεί ως λίπασμα μετατροπής του πατριωτισμού σε σωβινισμό τον εθνικό μηδενισμό, που τον πλασάρουν με τη μάσκα του «διεθνισμού» οι ιδεολογικοί φορείς του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα. Οι φασίστες μετατρέπουν την εθνική υπερηφάνεια του λαού για το παρελθόν του, για τους αγώνες του, για τη γλώσσα του, για την καταγωγή του, για τον τόπο του, για τα ιστορικά επιτεύγματά του, από εργαλείο φιλίας μεταξύ των λαών και εμπλουτισμού του ανθρώπινου πολιτισμού, σε «μαχαίρι» του μισανθρωπισμού. Ο φασίστας μαγαρίζει την έννοια του πατριωτισμού. Στη θέση της αγάπης για την πατρίδα και τον σεβασμό στις πατρίδες των άλλων, στη θέση «Πατρίδα ή θάνατος» του Τσε Γκεβάρα, στη θέση «Είμαστε γεμάτοι από αίσθημα εθνικής περηφάνειας» του Λένιν για το ρώσικο λαό το 1914, στη θέση του πατριωτισμού του ΕΑΜ που απελευθέρωνε την πατρίδα το 1944, ο φασισμός βάζει την πατριδοκαπηλεία και την μισαλλοδοξία. Το κάνει πατώντας πάνω σε ό,τι θίγει το εθνικό αίσθημα κάθε λαού, το κάνει πατώντας πάνω στους εξευτελισμούς του αγγλικού δικαίου, της επιτήρησης, των ταπεινώσεων με «δόσεις» κοκ.
   ΠΕΜΠΤΟ: Οι φασίστες κατακρεουργούν ολόκληρη την ιστορία του κάθε λαού, για να παρουσιαστούν σαν απόγονοι και συνεχιστές του κάθε τι ανώτερου και ηρωικού στο παρελθόν του. Στα ναζιστικά βιβλία του μεσοπολέμου οι μεγάλοι άντρες του παρελθόντος του γερμανικού λαού παρουσιάζονταν σαν φασίστες. Ο Μουσολίνι καμωνόταν τον συνεχιστή του Γκαριμπάλντι. Οι Γάλλοι φασίστες φτιάχνουν σημαίες με την Παρθένα της Ορλεάνης σαν ηρωίδα τους. Οι Αμερικάνοι φασίστες επικαλούνται τις παραδόσεις των αμερικάνικων πολέμων ανεξαρτησίας, τις παραδόσεις του Ουάσινγκτον, του Λίνκολν. Οι Έλληνες φασίστες, από τους οποίους βγήκαν οι Τσολάκογλου και οι Λογοθετόπουλοι, παριστάνουν τους «μαχητές της Πίνδου»! Όσοι λοιπόν συκοφαντούν, παραποιούν ή παρατάνε ό, τι έχει αξία από το ιστορικό παρελθόν του έθνους και της ανθρωπότητας στους φασίστες πλαστογράφους, όσοι συντάσσουν ευρω-μνημόνια για να συσχετίζουν και να ταυτίζουν (!) τον φασισμό με τον αμείλικτο εχθρό του, τον κομμουνισμό, όσοι παραχαράσσουν την Ιστορία βαφτίζοντας «φάρμακο» το ρετσινόλαδο του φασίστα Μεταξά ή «πρόοδο» το μυστρί του Παττακού, είναι υπόλογοι για την αποβλάκωση των λαϊκών μαζών. Χαρίζουν την κοινωνία στο φασισμό.

   Συμπερασματικά: Ο φασισμός είναι μια επιδημία που με τη δημαγωγία του και την «αντισυστημική» μάσκα του (σσ: στην ελληνική εκδοχή της οποίας θα επανέλθουμε αναλυτικά) εισχωρεί τόσο βαθύτερα στην κοινωνική συνείδηση όσο μεγαλύτερη είναι η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος και η κοινωνική δυστυχία που αυτό προκαλεί, σε συνδυασμό με την αδυναμία του εργατικού κινήματος να βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων της επίθεσης που δέχεται.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/238508,Fasismos.html

Ντροπή μας

 Απόψεις  Comments Off on Ντροπή μας
May 292014
 

Ήταν το 2013, ξημερώματα της 23ης μαϊου του 2013, όταν ο 40χρονος Μαμαντού Μπα από τη Γουινέα της Δυτικής Αφρικής γύριζε σπίτι του απ΄την δουλειά στην οποία εργαζόταν εδώ και 6 περίπου χρόνια ως λαντζέρης. Με νόμιμα χαρτιά πολιτικού πρόσφυγα, σταθερή δουλειά και διεύθυνση πίστευε ότι μπορούσε να κάνει μια καινούργια αρχή σ΄αυτή τη χώρα. Το όνειρο θόλωσε με την άνοδο των «παλικαριών» της Χρυσής Αυγής και τη νομιμοποίησή τους από μια μεγάλη μερίδα ελλήνων ψηφοφόρων που ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν τους ψήφιζαν (ας μην κρυβόμαστε πίσω απ΄το δάχτυλό μας). Τους ψήφισαν για να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Τραμπουκισμούς και επιβολή του δικού τους νόμου που περιελάμβανε τυφλές εκκαθαρίσεις…

Όταν ο σιδηρολοστός κατέβηκε με φόρα στο κεφάλι του Μαμαντού Μπα, ήρθε και η συνειδητοποίηση ότι οι νόμοι αυτής της χώρας δεν μπορούν πια να τον προστατεύσουν. Το θέμα έγινε είδηση, ίσως μόνο και μόνο επειδή ο συγκεκριμένος μετανάστης διέθετε τα νόμιμα χαρτιά. Η δημοσιοποίηση συχνά είναι το μόνο όπλο που έχουν αυτοί οι άνθρωποι για να γλυτώσουν από επιθέσεις. Αλλά συχνά ούτε αυτό φτάνει αφού δεν υπάρχει ξεκάθαρη νομοθεσία και καμία νομική προστασία για τα θύματα ρατσιστικών επιθέσεων.

Ένα χρόνο μετά, το Βέλγιο έκρινε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να παρέχει στον 40χρονο Μαμαντού προστασία απέναντι στην εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής. Και ποιος μπορεί να αντικρούσει αυτήν την κρίση. Σα να λέμε ότι στην Ελλάδα δεν τηρούνται τα θεμελιώδη δικαιώματα που κατοχυρώνει η Ευρωπαϊκή Συνθήκη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Με την Χρυσή Αυγή να καταγράφεται ως τρίτο κόμμα στη χώρα, αφού έχει δείξει το πρόσωπό της, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος, σε όλους τους Έλληνες, η ελπίδα οποιοσδήποτε μετανάστης με διαφορετικό χρώμα να κάνει μια καινούργια ασφαλή αρχή στη χώρα μας ξεθωριάζει. Και μαζί της ξεθωριάζουν πολλά πράγματα. Το αίσθημα της δικαιοσύνης, της ισότητας, της αναγνώρισης του δικαιώματος σε κάθε άνθρωπο να ζει και να ευτυχεί. Που σ΄αυτή τη χώρα θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα. Είχαμε πολλές πρωτιές στην ιστορία μας. Για τις περισσότερες από αυτές είμαστε περήφανοι. Για την συγκεκριμένη, αυτήν την πρώτη φορά που χορηγείται πολιτικό άσυλο σε άτομο που κινδυνεύει σε άλλη χώρα της ΕΕ, θα πρέπει να ντρεπόμαστε. Και να θυμώνουμε. Προς την σωστή κατεύθυνση όμως.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.parallaximag.gr/parallax-view/ntropi-mas

Οι δωσίλογοι στη Θεσσαλία

 Απόψεις  Comments Off on Οι δωσίλογοι στη Θεσσαλία
May 282014
 

Ο δωσιλογισμός στην Ελλάδα εμφανίζεται με δύο μορφές, εκείνη των κυβερνήσεων Quisling και των μηχανισμών του μεταξικού κράτους που οι Γερμανοί βρήκαν και χρησιμοποίησαν και εκείνη των «Ταγμάτων Ασφαλείας». Τα μέλη τους εντάχθηκαν στις στρατιωτικές δυνάμεις κατοχής, συμμετείχαν σε μαζικά αντίποινα και ο απροκάλυπτος σκοπός τους ήταν να πατάξουν κάθε αριστερή αντιστασιακή δραστηριότητα η οποία για τις αρχές κατοχής ήταν συνώνυμη με τον σλαβοκομμουνισμό και συνεπώς αντεθνική.

Παρακρατικές οργανώσεις της δεξιάς υπήρχαν στην Ελλάδα πολύ πριν τον πόλεμο του 40 και την κατοχή. Καταρρίπτεται λοιπόν το επιχείρημα των νεοϊστορικών (του νέου ιστορικού κύματος) που επιχειρεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο στηριζόμενο στις τοπικές αντινομίες και διαμάχες μεταξύ δεξιών και αριστερών ένοπλων οργανώσεων με τοπικά χαρακτηριστικά. Όχι ότι δεν υπήρξαν και τέτοιες συγκρούσεις, αλλά ο κεντρικός άξονας του ελληνικού αστικού κράτους και των εθνικοφρόνων πολιτών ήταν και είναι; η απόκρουση του κομμουνιστικού κινδύνου.

Το βιβλίο «Ο Άντρας με την γερμανική στολή», της Μαρούλας Κλιάφα (Εκδ. Κέδρος), έμμεσα αναφέρεται στην οργάνωση ΕΕΕ (Εθνική Ένωσις Ελλάδος), τους τριεψιλίτες οι οποίοι έδρασαν τον καιρό της κατοχής στη Θεσσαλία, και ειδικά στα Τρίκαλα που η ΕΕΕ αριθμούσε περί τα 150 μέλη «Εις Τρίκαλα με αρχηγόν τον Μαντζούφαν. Η εύκολος δύναμις της ομάδος είναι 150 άνδρες. 2. Εις Ιωάννινα αποτελούμενον από 30 μέλη υπό τας διαταγάς του λοχαγού Μιχαλάκη…» (Αρχείο Εθνικής Αντίστασης, Εκδόσεις ΔΙΣ, αναφ. 393/22.7.44, 239/26.8.44, 79/22.7.44)».

Επειδή μερικοί τεχνηέντως καλλιεργούν τη λήθη, ας επιχειρήσουμε μια περιγραφή της οργάνωσης αυτής, των οποίων τα χαρακτηριστικά έχουν ανατριχιαστική ομοιότητα με το σημερινό ναζιστικό μόρφωμα της Χ. Α.

Η «Εθνική Ένωση Ελλάς» ιδρύθηκε επίσημα το 1927 στη Θεσσαλονίκη, αν και η δράση της είχε ξεκινήσει ήδη. Στο καταστατικό της η «Εθνική Ένωση Ελλάς», που θεωρείται η πρώτη τόσο μαζική φασιστική οργάνωση, διακήρυττε πως μπορούσαν να γίνουν μέλη της μόνο όσοι ήταν ελληνικής καταγωγής και χριστιανοί, ενώ η έδρα της οργάνωσης ήταν στο Μέγαρο Ερμείον, με πρόεδρο τον έμπορο Γ. Κοσμίδη, ο οποίος είχε γνωστή αντιεβραϊκή δραστηριότητα.Τα μέλη της έγιναν πιο γνωστά ως «τριεψιλίτες», λόγω των τριών «Ε» στον τίτλο της οργάνωσης, και στην αρχή όσοι είχαν εγγραφεί στα μητρώα της δεν ξεπερνούσαν τα 200 άτομα.

Την άνοιξη του 1927 η ΕΕΕ επιτίθεται με ανακοίνωσή της στο εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με την οποία οι εβραϊκοί κύκλοι ήταν πίσω από τον ντόρο για την αυτονόμηση της Μακεδονίας, αλλά και για την αύξηση των κομμουνιστών στη Θεσσαλονίκη. Μάλιστα, γινόταν αναφορά και στα «Πρωτόκολλα της Σιών», (θυμίζει κάτι;) που τότε είχαν κυκλοφορήσει στη χώρα μας μεταφρασμένα στα ελληνικά.
Οι «τριεψιλίτες» είχαν τα εξής χαρακτηριστικά:
• Κυκλοφορούσαν στις δράσεις τους πειθαρχημένα και με χακί πουκάμισα, μπότες στρατιωτικού τύπου και κράνη. Εξ ου και το παρατσούκλι «χαλυβδόκρανοι».
• Απαγόρευαν στα μέλη τους να συναλλάσσονται με Εβραίους.
• Στο λάβαρο της οργάνωσης υπήρχε ο δικέφαλος αετός και το σύνθημα «Ελλάδα Ξύπνα», με αναφορά και στο «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια».

Μερικές από τις χαρακτηριστικές «επιτυχίες» της ΕΕΕ:

Στις 25 Ιουνίου 1933 δολοφονήθηκε από φασίστες «τριεψιλίτες», που είχαν στο μεταξύ επεκτείνει τη δράση τους κι εκτός Θεσσαλονίκης, ο Πειραιώτης λιμενεργάτης Θωμόπουλος. Δέχτηκε σφαίρες στο κέντρο της Αθήνας, όμως δεν ήταν το πρώτο θύμα, αφού είχε προηγηθεί και ο εμπρησμός της συνοικίας Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη το 1931. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Τύπο της εποχής, υπήρχε και κάλυψη από τις αστυνομικές αρχές. (και άλλη σύμπτωση διαχρονική συνεργασίας αστυνομίας και φασιστικών μορφωμάτων).
Τον Ιούλιο του 1931 οι παρακρατικοί «τριεψιλίτες» κατέκαψαν τα χαμόσπιτα που ζούσαν περίπου 200 οικογένειες Εβραίων στη Θεσσαλονίκη. Από πυροβολισμούς έπεσαν νεκροί δυο άνθρωποι. Κι όμως, αυτό το έγκλημα έδωσε νέα ώθηση στην οργάνωση και η «Εθνική Ένωση Ελλάς» είδε την επιρροή της να αυξάνεται. Μάλιστα, όταν έγινε η δίκη, κανένας κατηγορούμενος δεν μπήκε φυλακή.

Περνώντας κατά τη μεταξική δικτατορία στην αδράνεια, αφού τα περισσότερα μέλη της ειδικά της νεολαίας επάνδρωσαν την ΕΟΝ του Μεταξά, κάνουν την εμφάνισή τους μετά το 1942 – 43, όταν στην διαφαινόμενη ήττα των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής, η εθνικόφρων παράταξη δημιούργησε τις προϋποθέσεις απόκρουσης της μαζικότερης αντιφασιστικής οργάνωσης, του ΕΑΜ.

Εφημολογείτο ότι πίσω από τα κατοχικά Τρία Έψιλον κρύβονταν ο στρατηγός Μπάκος, δεξί χέρι του Τσολάκογλου και υπουργός Εθνικής Άμυνας στην κυβέρνηση των «Quisling». Ο στρατηγός Μπάκος, ένθερμος υποστηρικτής συγκρότησης ελληνικού εκστρατευτικού σώματος, για να συμμετάσχει παρά των ναζιστικών στρατευμάτων στην επίθεση κατά της Σοβιετικής ΄Ενωσης, χρησιμοποίησε τους τριεψιλίτες, ως «μαγιά» για αυτό το εγχείρημα.

Συναφής είναι η μαρτυρία του τότε συνταγματάρχη Θρασ. Τσακαλώτου, στενού συνεργάτη του Μπάκου μέχρι να διαφύγει στη Μέση Ανατολή:

«Ο στρατηγός Μπάκος… μόνον έναν εχθρό έβλεπε: τους κομμουνιστάς. Τους δε Γερμανούς ως τους μόνους που μπορούσαν να τους εκμηδενίσουν. Γι’ αυτό ηθέλησε να κάμη εθελοντικά σώματα υπό καταλλήλους διοικητάς για να σταλούν να πολεμήσουν εναντίον των Ρώσων. Έκαμε ειδικήν συγκέντρωσιν τότε, εις την οποίαν εκάλεσεν έναν αριθμόν συνταγματαρχών, υπηρετούντων εις το υπουργείον.

Εξήγησε σαφέστατα την επιθυμίαν του και την πεποίθησίν του ότι όταν νικήση η Γερμανία, αυτό θα είναι ένα επιχείρημα στα χέρια της Ελλάδος. Τον απέτρεψα με όλην μου την δύναμιν και ενθυμούμαι ακόμη την φράσιν που του είπα: “Προσέχετε, ο ελληνικός λαός δεν συγχωρεί τοιαύτας αποφάσεις. Θα σηκωθούν και οι πέτρες ακόμη εναντίον εκείνων που θα τολμήσουν να πολεμήσουν εναντίον οιουδήποτε συμμάχου μας”.

Σταδιακά με τη χρηματοδότηση των Γερμανών και την κατάλληλη προπαγάνδα η ΕΕΕ απέκτησε κάποια απήχηση και μερικές εκατοντάδες νέα μέλη. Στην περιοχή της Θεσσαλίας π.χ., σύμφωνα με μια αναφορά ενός πληροφοριοδότη της ελληνικής κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή το καλοκαίρι του 1944, δρούσε μια μεγάλη ομάδα 800 Τριεψιλιτών υπό τον αντισυνταγματάρχη Χρυσοχοϊδη, η οποία αποσκοπούσε στην αντιμετώπιση των κομμουνιστών.

Αυτοί είναι κάποιοι από τους εθνικώς δρώντες έλληνες δωσίλογους, οι οποίοι μέσω του εμφυλίου πολέμου 1946-49, αποκαθάρθηκαν και στελέχωσαν το βαθύ ακροδεξιό κράτος της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1950, ο Πλαστήρας αναγκάστηκε να παραιτηθεί αμέσως μετά το λόγο που έβγαλε στην Τήνο στις 15 Αυγούστου, για τα «μέτρα επιείκειας» και τις αντιδράσεις που προκάλεσαν. Τα μέτρα επιείκειας εφαρμόστηκαν μόνο προς την πλευρά των δωσιλόγων και των ταγματασφαλιτών. Παιδί του ακροδεξιού κράτους και ο ο Σπ. Γκοτζαμάνης, (δολοφονία Λαμπράκη) , ήταν μέλος του «Συνδέσμου Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντίστασης Βορείου Ελλάδας», μιας παρακρατικής οργάνωσης με επικεφαλής τον Ξ. Γιοσμά, συνεργάτη των Γερμανών στην περίοδο της κατοχής και μέλους της ΕΕΕ.

Εν κατακλείδι

Γράφει ο Ηλίας Νικολακόπουλος «…είναι πλέον καιρός να μελετήσει κανείς, με ψυχραιμία και χωρίς ιδεολογικές προκαταλήψεις, ένα φαινόμενο που αποτελεί ίσως μια από τις πιο σκοτεινές πλευρές της νεώτερης ελληνικής ιστορίας – κάτι που έχει άλλωστε επιχειρηθεί, εδώ και αρκετές δεκαετίες, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Και για τη μελέτη αυτή οι απλουστευτικές και ατεκμηρίωτες προσεγγίσεις που ερμηνεύουν τον δωσιλογισμό ως απότοκο της «κόκκινης βίας» απλώς αναπαράγουν την απολογητική ιστοριογραφία της δεκαετίας του ’50. Αρκεί απλώς να θυμηθεί κανείς ότι, το φθινόπωρο του 1942, όταν η Ελλάδα θρηνούσε ήδη 300.000 θύματα από το λιμό του προηγούμενου χειμώνα και η ένοπλη αντίσταση έκανε την πρώτη της ουσιαστικά εμφάνιση ανατινάζοντας τη γέφυρα του Γοργοπόταμου, κάποιοι άλλοι σχημάτιζαν κυβέρνηση (K. Λογοθετόπουλος) για να καταπολεμήσουν τον κομμουνισμό (δηλαδή την αντίσταση) ή συζητούσαν με τους Γερμανούς και τους Ιταλούς για τη συγκρότηση των Ταγμάτων Ασφαλείας (Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου, Αθήνα 1947, σελ. 31).

Του Βασίλη Παππά

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Η Χρυσή Αυγή στηρίζει τους υποψηφίους της ΝΔ σε Πάτρα, και Δυτική Ελλάδα

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Η Χρυσή Αυγή στηρίζει τους υποψηφίους της ΝΔ σε Πάτρα, και Δυτική Ελλάδα
May 222014
 
Δήλωση – έκπληξη για ποιον άραγε,  πριν από λίγο από τον υποψήφιο Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας, επικεφαλής της παράταξης “Ελληνική Αυγή για την Δυτική Ελλάδα” Χρήστο Ρήγα.

Μιλώντας στην εκπομπή του Νίκου Ξανάλατου στον Max Fm ο κ. Ρήγας είπε ότι η παράταξη του στηρίζει ενόψει των επαναληπτικών εκλογών της Κυριακής τον Κώστα Χριστόπουλο στον Δήμο Πατρέων και τον Ανδρέα Κατσανιώτη στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας.

Ο Κ. Χριστόπουλος είχε την επίσημη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας  το 2010 σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του κόμματος. Αν και καταγράφεται ως ανεξάρτητος είναι προφανές οτι εκτός από κομματικό μέλος της Ν.Δ. έχει και τη στήριξη της τοπικής οργάνωσης της παράταξης.

Δείτε την ανακοίνωση της Ν.Δ.:

«Η Νέα Δημοκρατία στηρίζει για τον Δήμο Πατρέων την ανεξάρτητη υποψηφιότητα του πρώην Προέδρου του ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας, και πρώην Αντιδημάρχου, Κώστα Χριστόπουλου». Δείτε όλη την ανακοίνωση εδώ

Όσον αφορά την περιφέρεια της Δυτικής Ελλάδος ο Κατσανιώτης είναι ο εκλεκλτός του κ. Σαμαρά ο οποίος σε εκδήλωση πριν μια εβδομάδα στην Πάτρα, μίλησε κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης του υποψήφιου περιφερειάρχη.

Αντώνης Σαμαράς: «Ο Ανδρέας Κατσανιώτης είναι η καλύτερη επιλογή για τη Δυτική Ελλάδα Με επιτυχία η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του υποψηφίου Περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alfavita.gr/

Αδωνις: «Ως πατέρας συγκινήθηκα από την πράξη του υιού Μπαλτάκου»

 Απόψεις  Comments Off on Αδωνις: «Ως πατέρας συγκινήθηκα από την πράξη του υιού Μπαλτάκου»
Apr 052014
 

«Ως πατέρας συγκινήθηκα από την πράξη του υιού Μπαλτάκου. Ήθελε να προασπιστεί τον πατέρα του. Καταδικάζω τη βία, αλλά τις πράξεις των ανθρώπων τις κρίνουμε πάντα ανθρώπινα, ήταν μια ανθρώπινη στιγμή. Οι χρυσαυγίτες το έπαιζαν και μάγκες και λένε και οι ίδιοι ότι πιστεύουν στη βία. Είναι ένα παιδί που βλέπει τον πατέρα του να καταστρέφεται και χάνει τον έλεγχο…».

Μπουμπούκος, Απρίλιος 2014

***

Αν έχετε χάσει τον πατέρα σας επειδή άργησε για ευνόητους λόγους να χειρουργηθεί ή επειδή δεν έβρισκε κρεβάτι στην εντατική, ή επειδή ο Μπουμπούκος του έκοψε τα φάρμακα, θα είναι μια ανθρώπινη στιγμή αν την στήσετε κάπου στον Μπουμπούκο και τον κάνετε για την υπόλοιπη άχρηστη ζωή του να τρέφεται με καλαμάκι και να επικοινωνεί κουνώντας τα βλέφαρα. Ανθρώπινη αντίδραση θα είναι και τίποτα άλλο…

Υποκλοπή Κασιδιάρη καίει Σαμαρά – Μπαλτάκο

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Υποκλοπή Κασιδιάρη καίει Σαμαρά – Μπαλτάκο
Apr 022014
 

Μείζον νομικό και ηθικό θέμα προκύπτει από τις διαρροές της Χρυσής Αυγής ότι υπήρξε συνομιλία Μπαλτάκου – Κασιδιάρη, στην οποία ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου του Σαμαρά, εμφανίζεται να μιλάει για παρεμβάσεις της κυβέρνησης στη Δικαιοσύνη. Η συνάντηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής με τον Τάκη Μπαλτάκο μάλιστα έχει μαγνητοσκοπηθεί.

Πρόκειται για συνομιλία μεταξύ δύο φίλων και ομοϊδεατών, όπως προκύπτει από τις διαρροές, οι οποίοι μοιάζουν να συζητούν εσωκομματικά προβλήματα και μάλιστα με μοναδικό κριτήριο να μην αυξήσει τα ποσοστά του ο ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως προκύπτει από τις διαρροές της Χρυσής Αυγής, ο Μπαλτάκος εμφανίζεται να απολογείται στον Ηλία Κασιδιάρη, για τις συλλήψεις των βουλευτών και του αρχηγού του κόμματος, λέγοντας μάλιστα ότι η ιστορία στήθηκε από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Νίκο Δένδια και τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου, κάνοντας έτσι σαφές ότι η κυβέρνηση παρεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης.

Συγκεκριμένα όπως προκύπτει από τους διαλόγους που έχουν διαρρεύσει, ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου αναφέρει ότι οι συλλήψεις ήταν αποτέλεσμα παρέμβασης του Χαράλαμπου Αθανασίου στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ευτέρπη Γκουτζαμάνη, η οποία πείστηκε, παρότι είναι δεξιά, όπως αναφέρει ο Ηλίας Κασιδιάρης, ότι η Χρυσή Αυγή είναι παγανιστική, ειδωλολατρική οργάνωση που αντιτίθεται στο Χριστιανισμό.

Ο Τάκης Μπαλτάκος εμφανίζεται μάλιστα να αναφέρει ότι ο Σαμαράς εκτέθηκε στο αμερικανικό «σιωνιστικό», όπως το αποκαλεί, συνέδριο, στο οποίο ανέφερε ότι «τελείωσε τη Χρυσή Αυγή» ενώ την επόμενη ημέρα Κασιδιάρης, Παναγιώταρος και Μίχος αφέθηκαν ελεύθεροι. Αναφέρει δε, βάσει των διαρροών, ότι κάλεσε Αθανασίου και Δένδια και τους είπε: «με κοροϊδέψατε, με δουλέψατε, τι είναι αυτά, ξεφτιλίστηκα».

Σε άλλο σημείο της συζήτησης ο Μπαλτάκος εμφανίζει τις συλλήψεις ως πρωτοβουλία του Σαμαρά, ο οποίος φοβάται επειδή η Χρυσή Αυγή του κόβει ποσοστά, και θέλει με αυτόν τον τρόπο να ανακόψει τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρει βάσει των διαρροών ο Τάκης Μπαλτάκος: «Τώρα που είδε τα γκάλοπ (σ.σ. ο Σαμαράς) αυτός νόμιζε, σαν μεγαλοαστός που είναι, ότι όλα αυτά τα τρομερά: 2% μου λέει θα πάνε. Του λέω εγώ σου λέω 20% θα πάνε. Μου λέει: είσαι μαλάκας» και παρακάτω αναφέρει: «πρώτα απ’ όλα φοβάται τον εαυτό του. Επειδή εσείς τον κόβετε απ’ το να έχει προβάδισμα από τον ΣΥΡΙΖΑ».

Δείτε το βίντεο της υποκλοπής

 

 

Δείτε τη συνομιλία 

1_17.jpg

2_16.jpg

3_16.jpg

Μιλώντας αναφορικά με το θέμα στη Βουλή, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου, είπε ότι δεν έκανε καμιά παρέμβαση και απλώς ενημερώθηκε για το θέμα. Ο Ηλίας Κασιδιάρης από την πλευρά του ζήτησε να συλληφθεί η “επίορκη” όπως τη χαρακτήρισε, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ευτέρπη Γκουτζαμάνη και να οδηγηθούν στη Δικαιοσύνη οι επίορκοι υπουργοί και ιδιαιτέρως ο υπουργός Διακαισύνης για τον οποίο έχει τεκμηριωθεί το αδίκημα της κατάχρησης εξουσίας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Τα φούμαρα των χουνταίων…

 Απόψεις  Comments Off on Τα φούμαρα των χουνταίων…
Mar 132014
 

Κρατάει τέσσερις δεκαετίες το σλόγκαν των φιλοχουντικών, φιλοβασιλικών και χρυσαυγιτών ότι η δικτατορία των Συνταγµαταρχών παρέδωσε µια «παρθένα» οικονοµία, δίχως κανένα χρέος.
Το ίδιο πολυφορεµένο παραµύθι ακούστηκε και στο τελευταίο βίντεο, µε πρωταγωνιστή τον προφυλακισµένο Νίκο Μιχαλολιάκο, όταν σε µια ταβέρνα παραληρούσε ως συνήθως: «Επί 21ης Απριλίου τούς άφησε µε µηδέν χρέος και κατάντησαν τα πράγµατα… εκεί τα κατάντησαν. Τα λένε οι ίδιοι…, τα οµολογούν, η γενιά του Πολυτεχνείου».
Φυσικά, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος µε στοιχειώδη λογική και την ελάχιστη κατάρτιση θα µπορούσε να υποθέσει, δίχως να γνωρίζει καν τίποτα παραπάνω, ότι θα ήταν αδύνατο ένα χρέος που τρέχει κι αυξάνεται από καταβολής ελληνικού κράτους να εξαφανιστεί ή έστω να φρεναριστεί και να µειωθεί για µια εφταετία, ειδικά από µια χούντα ασυδοσίας και ασχετοσύνης. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η χούντα τα έκανε µαντάρα και στα οικονοµικά. Με το δηµόσιο ταµείο να πηγαίνει κατά διαόλου. Χειρότερα από πριν και µετά. Και ο µεγαλύτερος µύθος απ’ όλους ήταν αυτός της ανάπτυξης. Ουδεµία χειροπιαστή ανάπτυξη υπήρξε επί εφταετίας. Το αντίθετο…
Εκτός κι αν µπορεί να θεωρηθεί επίτευγµα το (απογοητευτικό) +0,9%, τη στιγµή που όλη η Αθήνα χτιζόταν, οι Έλληνες µετανάστες και οι ναυτικοί τόνωναν τις καταθέσεις µε δεκάδες χιλιάδες εµβάσµατα από το εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 προσπαθούσε να σηκώσει για πρώτη φορά κεφάλι, ύστερα από την Κατοχή, τον Εµφύλιο και την κατάµαυρη δεκαετία του ’50. Μόνο οι υπερεργολάβοι και οι ρουφιάνοι πλούτισαν, λοιπόν, στην οδυνηρή εφταετία σκανδάλων…

Χουντικοί µύθοι
Το «Π» ρίχνει κλοτσιά µια για πάντα σ’ αυτές τις µυθοπλασίες περί «καλής» οικονοµίας επί χούντας. Και, µάλιστα, µε ντοκουµέντα. Με δηµοσιεύµατα ακριβώς απ’ αυτήν την εποχή. Επί δικτατορίας! Τότε, δηλαδή, που η λογοκρισία έδινε κι έπαιρνε. Και τα παρουσιάζουµε αυτά τα δηµοσιεύµατα της επταετίας, ακριβώς επειδή σίγουρα υπάρχουν ακόµα άπιστοι Θωµάδες.
Σύµφωνα µε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λοιπόν, το 1974 το δηµόσιο χρέος είχε ανέβει στο 20,8% επί του ΑΕΠ, στα 114 δισ. δρχ. εκείνη τη χρονιά, µε τον εσωτερικό κι εξωτερικό δανεισµό να γιγαντώνονται. Το χρέος ξεκίνησε από 37,8 δισ. δρχ. το 1967, ενώ το 1973 ήταν ήδη στα 87 δισ., µε το έλλειµµα στο εµπορικό ισοζύγιο να είναι 4,5 φορές ψηλότερο και τις καταθέσεις, παρά τις διαρκείς τονωτικές ενέσεις των Ελλήνων µεταναστών, να µειώνονται δραµατικά µετά το 1970. Ο πληθωρισµός κάλπαζε, το πραγµατικό εισόδηµα µειωνόταν, οι φόροι έκαναν επέλαση, το ίδιο και η ακρίβεια.

Τζάµπα… εργολάβοι
Ακόµα και µια ελαφριά µείωση του εξωτερικού δανεισµού ήταν τεχνητή, αφού οι εργοληπτικές εταιρείες έπαιρναν τα δάνεια από το εξωτερικό µε εγγύηση ελληνικού ∆ηµοσίου και στη συνέχεια γίνονταν ανάδοχες των δηµόσιων έργων, µε παραχώρηση των δανείων στο ελληνικό κράτος. ∆εκάδες τέτοια δάνεια – συµβάσεις έγιναν και µ’ αυτήν την πατέντα – µετατροπή και το χρέος φαινόταν ως «εσωτερικό». Καραµπινάτη δηµιουργική λογιστική, δηλαδή, του «µυστράκια» Παττακού και τον οµοϊδεατών του.
Από το 1971, λοιπόν, η κατάσταση στην οικονοµία δεν µπορούσε να κρυφτεί άλλο. ∆εν θα ήταν, µάλιστα, υπερβολή να πούµε ότι τότε άρχιζε να χτίζεται πια για τα καλά η λερναία ύδρα του χρέους.
Στις 6.4.1971 οι εφηµερίδες δηµοσιεύουν: «Αύξηση κατά 23,5% σηµείωσε το δηµόσιο χρέος εντός του πρώτου 5µήνου του 1970, έναντι του 1969, κι έφθασε τα 58,3 δισεκατοµµύρια δρχ. τον Μάιο του περασµένου έτους, έναντι 47,2 που ήταν τον Μάιο του 1969, σύµφωνα µε στοιχεία της ΕΣΥΕ».
Στις 22.9.1971 υπάρχει στα «Νέα» οικονοµική ανάλυση του Κωνσταντίνου Κόλµερ, όπου διαβάζουµε ότι «ναι µεν σηµειώθηκε το 1970 µια επιβράδυνση στην αύξηση του ρυθµού αυξήσεως του χρέους στο 12% έναντι 25% του 1969 (σ.σ.: πάλι επί χούντας είχε εκτιναχθεί, δηλαδή), όµως σηµειώθηκε µια ουσιώδης αύξηση του κρατικού δανεισµού µε έντοκα γραµµάτια και διπλασιασµός του δανεισµού σε συνάλλαγµα». Παρατίθενται, µάλιστα, και αποκαλυπτικά στοιχεία για το δηµόσιο χρέος από το 1958, µε πηγή πάντα τη στατιστική υπηρεσία:

∆ΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ ∆ΙΣ. ∆ΡΧ.
1958………………………………………………..3,5
1959………………………………………………..8,0
1960………………………………………………..9,7
1961………………………………………………11,6
1962………………………………………………13,1
1963………………………………………………17,6
1964………………………………………………21,4
1965………………………………………………25,4
1966………………………………………………32,0
1967………………………………………………37,8
1968………………………………………………45,3
1969………………………………………………56,7
1970………………………………………………63,7

Από το 1966, δηλαδή, που το χρέος ήταν 32 δισ., διπλασιάστηκε µέχρι το 1970 στα 63,7 δισ.
Σύµφωνα, εξάλλου, µε στοιχεία του ∆εκεµβρίου του 1971, υπήρξε «αύξηση των εισαγωγών µ’ έναν ρυθµό 15% περίπου, µε ταυτόχρονη µείωση των εξαγωγών κατά 5%, διαφορά που διεύρυνε το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου». Πάτωναν οι εξαγωγές, θέριευαν οι εισαγωγές…
Το 1972 ο Τύπος βοούσε πια για την τραγική κατάσταση της οικονοµίας. Στις 13.9.1972 τα «Νέα» έγραφαν στον τίτλο του ρεπορτάζ τους: «Κατά 7,7 δισ. αυξήθηκε το 1971 το δηµόσιο χρέος». Και συνέχιζαν:
«Αυξήθηκε κατά 7,7 δισεκατοµµύρια δραχµές το δηµόσιο χρέος της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του 1971. Σύµφωνα µε τα στατιστικά στοιχεία του τελευταίου τεύχους του ∆ελτίου Στατιστικής ∆ηµοσίων Οικονοµικών, κατά το τέλος του 1971 το συνολικό δηµόσιο χρέος ανήλθε σε 71,4 δισ. δραχµές». Από 63,7 που ήταν το 1970!
Με τη σηµείωση ότι µειώθηκε κατά 600 εκατ. δρχ. το χρέος σε ξένο νόµισµα και αυξήθηκε κατά 1,8 δισ. το χρέος σε εγχώριο νόµισµα. Με την πατέντα, που λέγαµε.
Στον «Οικονοµικό Ταχυδρόµο», στις 15.2.1973, τα σηµάδια κατρακύλας της οικονοµίας συνεχίζονται: «Μεταξύ Μαΐου 1971 και 1972 το δηµόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 7.118 εκατ. δρχ. ή σε ποσοστό 10% κι έφθασε στο ύψος των 73.806 εκατ. δρχ.».

«Θυσίες και κόστος»
Το πιο ενδιαφέρον άρθρο όλης εκείνης της εποχής το ξετρυπώσαµε στο «Βήµα». Στις 20.10.1973 υπήρχε πρωτοσέλιδη ανάλυση µε τίτλο «Ο απολογισµός µιας εξαετίας, θυσίες και κόστος». Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτά τα περί «µηδενικών χρεών» δεν µπορούν να λέγονται ούτε γι’ αστείο. Πιο τρανταχτή διαπίστωση; Ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος έγινε 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Από καταβολής ελληνικού κράτους! Ιδού τα σηµαντικότερα αποσπάσµατα:
♦  «∆ιαπιστώθηκε στο προηγούµενο σηµείωµα ότι από τα προβαλλόµενα σαν επιτεύγµατα της οικονοµικής της εξαετίας, η µεν οικονοµική σταθερότητα όχι µόνο δεν εξασφαλίστηκε, αλλά αντίθετα διαταράχθηκε κατά τρόπο επικίνδυνο, η αύξηση του συναλλαγµατικού αποθέµατος είναι εικονική και οφείλεται στο δανεισµό από το εξωτερικό, ο δε ρυθµός αναδιάρθρωσης της οικονοµίας υπήρξε κατώτερος των δαπανών και δυσαναλόγως µικρότερος σε σχέση µε το παρελθόν».
♦ «Η µόνη διαφορά έναντι του παρελθόντος είναι η αποκληθείσα µε µετριοφροσύνη «ταχύρρυθµη ανάπτυξη», δηλαδή η επίτευξη πρόσθετου ρυθµού ανάπτυξης έναντι του παρελθόντος κατά 0,9% τον χρόνο, σύµφωνα µε τα επίσηµα στοιχεία. Ποιες όµως υπήρξαν οι θυσίες για να καταλήξουµε σ’ αυτό το ασήµαντο ποσοτικά και ανεπαρκές ποιοτικά ποσοστό ετήσιας αύξησης του εισοδήµατος;».
♦ «Μια από τις σπουδαιότερες θυσίες της εξαετούς περιόδου που προορίζεται να επηρεάσει δυσµενώς τις εξελίξεις της οικονοµίας στο µέλλον είναι η αύξηση του εξωτερικού χρέους της οικονοµίας. Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας όπως είχε διαµορφωθεί µε τις ρυθµίσεις των προπολεµικών χρεών ανερχόταν από το 1821 µέχρι και το 1966 σε 1.110 εκατ. δολάρια περίπου».
♦ «Μέσα σε έξι χρόνια το χρέος αυτό ξεπέρασε τα 2.700 εκατ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται οι καταθέσεις σε συνάλλαγµα από το εξωτερικό. Ήρκεσαν, δηλαδή, έξι χρόνια για να γίνει το εξωτερικό χρέος της χώρας 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Και αυτό για έναν πρόσθετο ρυθµό ετήσιας αύξησης 0,9%».
♦ «Ακόµα και το δηµόσιο εξωτερικό χρέος που από την εθνική ανεξαρτησία ως το 1966 δεν ξεπερνούσε τα 300 εκατοµµύρια δολάρια έφθασε κατά την τελευταία εξαετία τα 700 εκατ. δολάρια, το δε εσωτερικό δηµόσιο χρέος από 32 δισ. δρχ. φθάνει τώρα περίπου τα 80 δισ. Ας σηµειωθεί ότι τώρα µέρος των δανείων του κεντρικού προϋπολογισµού πραγµατοποιείται µέσω Τραπέζης Ελλάδος και δεν εµφανίζεται στους λογαριασµούς του δηµόσιου χρέους»!

Οι πλούσιοι, πλουσιότεροι
Και συνέχιζε η εφηµερίδα στον απολογισµό που έκανε τον Οκτώβριο του 1973 µε το εµπορικό ισοζύγιο: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί. Εκείνο πάντως που είναι άκρως ανησυχητικό είναι η αλµατική αύξηση των εισαγωγών που από 1.150 δισ. το 1966 προβλέπεται να φθάσει τα 3.500 τουλάχιστον το 1973. Η αύξηση αυτή των εισαγωγών αντανακλά αφενός µεν τον χαµηλό βαθµό ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονοµίας, αφετέρου δε την ανεπάρκεια της εγχώριας παραγωγής».
Στη συνέχεια διαβάζουµε ότι οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι: «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».
Μόλις λίγες εβδοµάδες µετά την πτώση της χούντας, ο οικονοµολόγος Αδαµάντιος Πεπελάσης δηµοσιεύει άρθρο του (2.8.1974), στο οποίο κάνει λόγο για ξεπούληµα της Ελλάδας στα ξένα κεφάλαια από τους Συνταγµατάρχες:
«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα.
Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτι κό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».
Τελικά, αυτά τα περί «οικονοµικού θαύµατος της χούντας» δεν είναι απλά παραµύθια της Χαλιµάς, αλλά όσοι τα λένε προσπαθούν να βγάλουν λάδι, γκεµπελικά και προκλητικά, µια καταστροφική οικονοµική περίοδο που βάλτωσε τη χώρα σε όλα τα επίπεδα… Και το ότι κάποιοι θέλουνε να ξεχνάνε τόσο εύκολα, είτε επειδή είναι ωφεληµένοι από σκοτεινές περιόδους σαν την εφταετία είτε επειδή έστω είναι ανιστόρητοι, δεν πάει να πει ότι όλοι έχουµε πάθει µαζικό Αλτσχάιµερ και οµαδική τύφλωση…

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.topontiki.gr/