2+2=5: Μια συγκλονιστική ταινία για την χειραγώγηση της σκέψης και τον παραλογισμό του φασισμού

 Video  Comments Off on 2+2=5: Μια συγκλονιστική ταινία για την χειραγώγηση της σκέψης και τον παραλογισμό του φασισμού
Feb 112014
 

CC18E585B925E6194D9656A67F1345A8

Ο σημαντικός  Ιρανός καλλιτέχνης Μπαμπά Ανβάρι στη μικρού μήκους ταινία του «Two & Two» σκιαγραφεί με συγκλονιστικό τρόπο την απόπειρα χειραγώγησης της σκέψης και την επιβολή της εξουσίας με κάθε κόστος.
Βασιζόμενος στα γραπτά του Τζόρτζ Οργουελ, ο οποίος στο «1984» έγραφε ότι «ελευθερία είναι να μπορείς να πεις ότι 2 +2 = 4» ο Ανβάρι αντιστρέφει στην πρόσθεση και παρουσιάζει το πως πραγματοποιείται με τη βία η χειραγώγηση της σκέψης.

Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα σχολείο όπου κάποια μέρα οι κανόνες αλλάζουν και 2+2 κάνει πια 5 και κανείς δεν έχει δικαίωμα να το αμφισβητήσει.

Τι θα γίνει όμως όταν ένα από τα παιδιά το αμφισβητήσει; Η ταινία προτάθηκε για Bafta καλύτερης μικρού μήκους ταινίας.

«Το κίνητρο μου ήταν η ταινία να αναζητήσει την επιθυμία που οδηγεί τους ανθρώπους να αμφισβητήσει μία δεσποτική κατάσταση», δήλωσε ο Ιρανός σκηνοθέτης.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.theinsider.gr/

Αποκηρύσσω την Χρυσή Αυγή μετά βδελυγμίας

 Απόψεις  Comments Off on Αποκηρύσσω την Χρυσή Αυγή μετά βδελυγμίας
Jan 232014
 

Πριν από 60 και κάτι χρόνια, πολλοί ταγματασφαλίτες, πολιτικοί πρόγονοι της Χρυσής Αυγής, ήταν μάρτυρες κατηγορίες ή δικαστές στα Έκτακτα Στρατοδικεία που στην διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου και αμέσως μετά τη λήξη του δίκαζαν αριστερούς και κομουνιστές. Από τους κατηγορούμενους δεν ζητούσαν τότε να απολογηθούν για τις πράξεις τους. Τους ζητούσαν μια δήλωση αποκήρυξης του κομουνισμού. Χθες και προχθές, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής κλήθηκαν να εξηγήσουν τις πράξεις και τις ιδέες τους. Οι ίδιοι άνθρωποι που λίγο καιρό πριν καμάρωναν μπροστά στις κάμερες για τις επιθέσεις κατά μεταναστών και αριστερών, κι ύστερα τις αναρτούσαν οι ίδιοι στο youtube, δήλωσαν απολογούμενοι στις ανακρίτριες. 

«Τις καταδικάζω απερίφραστα (τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής) Και μόνο που το ακούω είναι αποκρουστικό», είπε ο Γερμενής ή Καιάδας. «Είμαι αθώος και ο μέχρι σήμερα προηγούμενος βίος μου στην κοινωνία είναι τύπος και υπογραμμός». (Υπογραμμός, κάτι σαν το εγέρθητος δηλαδή).

«Καταδικάζω απερίφραστα το γεγονός αυτό της δολοφονίας», (του Παύλου Φύσσα) πρόσθεσε ο Παναγιώτης Ηλιόπουλος «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καταρχάς ηγετικό μέλος του κόμματος. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ βία, δεν την αποδέχομαι για κανένα λόγο στη ζωή μου».

Μαθαίνει ουρντού (γλώσσα που μιλούν στο Πακιστάν) για να συνεννοείται με τους υπαλλήλους του, μας πληροφόρησε ο Στάθης Μπούκουρας ενώ για δολοφονικές ενέργειες σε βάρος μεταναστών, απάντησε: «Ανατριχιάζω με όσα ακούω, δεν με εκφράζουν όλα αυτά, δεν μου το επιτρέπει η θρησκεία μου». Επικαλέστηκε μάλιστα και τον μπαμπά του, τον οποίο σε μια συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής είχε ρωτήσει από το μικρόφωνο: «μπαμπά στο ΠΑΣΟΚ δεν είμαστε;» μιας και όπως είπε ήταν και οι δύο θαυμαστές του Ανδρέα Παπανδρέου. Μάλιστα, «αν η Χρυσή Αυγή αποδειχτεί εγκληματική οργάνωση, εγώ δεν έχω θέση σε αυτή».

Εξήντα και κάτι χρόνια πριν, στην ίδια χώρα, χιλιάδες νέοι άνθρωποι εκτελέστηκαν επειδή δεν δέχονταν να κάνουν μια δήλωση αποκήρυξης του κομουνισμού. Μάλιστα από ένα σημείο και μετά οι στρατοδίκες, που κάπως και οι ίδιοι είχαν τρομάξει με την άκαμπτη στάση των εικοσάχρονων που έστελναν στο τάφο για ψύλλου πήδημα, δεν τους ζητούσαν καν να αποκηρύξουν μετά βδελυγμίας τον κομουνισμό. Θυμάμαι μια μεγάλη συζήτηση που είχαμε για αυτό με τον αείμνηστο Γρηγόρη Φαράκο, γενικό γραμματέα του ΚΚΕ:

Όταν το 1949 έγινε εκείνη η περίφημη 5η Ολομέλεια, στην οποία ο Ζαχαριάδης ξαναθυμήθηκε το Μακεδονικό και έβαλε ξανά την υπόθεση της απόσπασης της Μακεδονίας, όχι ακριβώς απόσπασης αλλά της αυτονόμησής της, στην Ελλάδα γίνονταν δίκες. Τα στρατοδικεία λειτουργούσαν επί μονίμου βάσεως στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις της Ελλάδας και με δεκάδες αγωνιστές.

Η ερώτηση που έμπαινε τελικά για να κριθούν την τελευταία στιγμή ήταν: «Είσαι υπέρ της Ολομέλειας ή εναντίον;» Δεν έλεγαν γενικά να απαρνηθείς τον κομμουνισμό. Και πολλοί λέγανε: «Ναι, είμαι υπέρ», ενώ δεν την πίστευαν. Και πραγματικά, οι περισσότεροι τότε δεν την πίστευαν.(1)

Δεν την πίστευαν αλλά ήθελαν να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια τους. Να μπορέσουν να κοιτάξουν τους διώκτες τους στα μάτια, χωρίς να τα χαμηλώσουν. Και δεν τους πήγαιναν στον Κορυδαλλό, αλλά στους τόπους εκτέλεσης. Ούτε ήταν βουλευτές. Αμόρφωτα παιδιά ήταν πολλοί, προστάτες οικογένειας σε μια ρημαγμένη χώρα. Χρειάζεται κι άλλο παράδειγμα για το ηθικό χάσμα που χώριζε και χωρίζει τους φασίστες νεοναζί από την αριστερά;

(1)Από το “Μαρτυρίες για τον Εμφύλιο και την ελληνική αριστερά”, του Σ. Κούλογλου, εκδόσεις “Εστία”

Του Στέλιου Κούλογλου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»

 Απόψεις  Comments Off on Ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα»
Nov 192013
 

Το 2010 ο Ηλίας Ψινάκης είχε αποκαλέσει τον Άδωνι Γεωργιάδη, δημόσια, «μωρή γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ». Ο Άδωνις δεν κατέφυγε νομικά εναντίον του Ψινάκη. Δεν γνωρίζω αν ο λόγος είναι πως θεωρούσε πως θα δυσκολευόταν να αντικρούσει νομικά τις κατηγορίες ή αν αποφάσισε να δείξει κατανόηση απέναντι στον κατήγορό του.

Ήταν η εποχή που ο Ψινάκης είχε προταθεί να είναι υποψήφιος του ΛΑΟΣ και ο Γεωργιάδης θεωρούσε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το οραματικό κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη. Ήταν επίσης η εποχή, που ο Άδωνις Γεωργιάδης, ως τηλε-βιβλιοπώλης και όχι ακόμη τηλε-υπουργός, έλεγε για τον Αντώνη Σαμαρά, ότι «δεν είναι πατριώτης», ότι «παίζει το ρόλο του ΠΑΣΟΚ», ότι έχει σχέση με την υπόθεση SIEMENS και πολλά άλλα. Είχε αποκαλέσει τον Προκόπη Παυλόπουλο «αχρηστότερο υπουργό που υπήρξε ποτέ» και τον πρωθυπουργικό σύμβουλο Φαήλο Κρανιδιώτη ότι «έχει πολιτική σκέψη νηπίου». Η επίθεση μάλιστα στον Φαήλο ήταν γιατί είχε υποστηρίξει πως θα φύγει από το ΛΑΟΣ, πράγμα το οποίο φυσικά έγινε. Όσοι άλλοι υποστήριζαν ότι θα πάει στη ΝΔ, κατά τον Γεωργιάδη «έπαιρναν ναρκωτικά» όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια τηλεπώληση.

Σήμερα ο Άδωνις, είναι υπουργός του Σαμαρά, πολιτικός συνέταιρος με τον Βενιζέλο και αν πιστέψουμε τον απόμαχο της ανάλυσης του κλειτοριδικού οργασμού Πέτρο Κωστόπουλο, είναι και «ντόμπρος και εργατικός». Η ελληνική κοινωνία δείχνει να παραπέει ανάμεσα στην άποψη για το αν ο Γεωργιάδης είναι «γελοία πατσαβούρα» και την άποψη που τον θέλει χρήσιμη μονάδα της κυβέρνησης.

Θα συμφωνήσω με τη δεύτερη άποψη. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι γελοία πατσαβούρα. Αντιθέτως είναι ένα αποτελεσματικό φτερό που ξεσκονίζει και καθαρίζει τα σημεία που ακουμπάνε οι βρώμικες πολιτικές. Είναι αν θέλετε ο αυτοφοράκιας της πολιτικής. Λέει όσα ψιθυρίζει ο Βενιζέλος και εύχεται ο Σαμαράς, αλλά δεν τολμούν να τα πουν οι ίδιοι για να μην χαρακτηριστούν. Είναι αυτός που αμολάει τον ανυπόστατο ψίθυρο ως είδηση, για να τον δει να αναπαράγεται, χωρίς να έχει το φόβο να το χρεωθεί η κυβέρνηση. Δεν βαριέσαι ο Άδωνις το είπε, λένε οι πολλοί, αλλά αποκτούν τροφή οι λίγοι.

Δεν νομίζω πως υπάρχει υπουργός στον κόσμο, ο οποίος να συναγωνίζεται το ρόλο του συμπαθούς Φικιώρη στις τηλεπωλήσεις, και αυτό να το κάνει με τον τρόπο που το κάνει ο Άδωνις. Να το σκάει από το υπουργείο όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας, για να βγει σε τριτοκλασάτα κανάλια για να πουλήσει βιβλία, χρησιμοποιώντας το παραπλανητικό «Ε» που δηλώνει επανάληψη. Δεν πρόκειται για εργατικότητα του Άδωνι όπως έτρεξε να δικαιολογήσει ο Πέτρος Κωστόπουλος και πάλι, αλλά για μια διακριτή τρέλα με την κάμερα.

Ο Άδωνις λοιπόν, δεν είναι γελοία πατσαβούρα, αλλά ένα γρανάζι του συστήματος, που ωφελείται ακόμη και από την αρνητική δημοσιότητα. Κανένας σοβαρός άνθρωπος, από τη θέση του σε ένα υπουργείο που παίζει με ζωές ανθρώπων, όπως το Υγείας, δεν θα τολμούσε να πει όσα λέει ο Άδωνις. Ο Γεωργιάδης και τα λέει και τα απολαμβάνει επικοινωνιακά. Σε βαθμό που δήλωσε πως οι απολύσεις είναι δική του δόξα και όχι της τρόικας.

Ανάμεσα στα άλλα που έχει αναλάβει να κάνει ο Γεωργιάδης, είναι η βρώμικη δουλειά της απαξίωσης ανθρώπων, καλυμμένος πάντα πίσω από την ασυλία. Λέει χοντρές κουβέντες, χρησιμοποιεί την ίδια τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, για να χτυπήσει ανθρώπους.

Η προσωπική μου σχέση με τον Άδωνι Γεωργιάδη ξεκίνησε όταν αποκαλύψαμε πως η σύζυγός του, Ευγενία Μανωλίδου ήταν αντιπρόσωπος σε λογαριασμό της λίστας Λαγκάρντ (ανήκε στον πρώην σύζυγό της). Ο λογαριασμός αυτός συνδεόταν μάλιστα απ” ότι προκύπτει από τα έγγραφα της Τράπεζας, με θυρίδα χρυσού. Παρ όλα αυτά ο Γεωργιάδης υπήρξε μέλος της Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ. Δεν είχε την ευθιξία να αυτοεξαιρεθεί, ούτε και ο Σαμαράς να τον εξαιρέσει. Ο Γεωργιάδης μετά από αυτό χρησιμοποίησε την ιδιότητά του ως βουλευτής, για να κάνει ερώτηση στη Βουλή για τα έσοδά μου από την ΕΡΤ. Ο σκοπός ήταν να δημιουργήσει εντυπώσεις και δημοσιεύματα. Ο βουλευτής χρησιμοποίησε το ελληνικό Κοινοβούλιο για προσωπικό πόλεμο. Μέσα στην ίδια την Επιτροπή της Βουλής, όταν κατέθετα ως μάρτυρας, έκανε απαξιωτικές ερωτήσεις με υπονοούμενα. Πάλι χρησιμοποίησε την ιδιότητά του. Στη συνέχεια, παρότι η Βουλή ερευνούσε τη λίστα Λαγκάρντ με το επίσημο usb που είχε πάρει από τη εισαγγελία, χρησιμοποίησε πάλι την ιδιότητά του, για να ισχυριστεί πως είχα αλλοιώσει τη λίστα Λαγκάρντ. Για να δημιουργήσει δηλαδή ουσιαστικά σύγχυση στον κόσμο ο οποίος ως αλλοίωση είχε στο μυαλό του, όσα σχετίζονταν με τον Παπακωνσταντίνου.

Την Παρασκευή το πρωί έφτασε στο απόγειο του. Εγκάλεσε τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη γιατί έδωσε συνέντευξη στο HOT DOC RADIO, με την οποία έθετε θέμα για την αξιοκρατία των προσλήψεων που κάνει ως υπουργός. Ο Γεωργιάδης μετέτρεψε το βήμα της Βουλής σε προσωπικό μετερίζι και βεβαίως σε βήμα λογοκρισίας δημοσιογράφων. Πού επιτρέπεται και πού όχι να μιλούν οι βουλευτές, θα το εγκρίνει ο Άδωνις. Το περιστατικό δημιούργησε την παρέμβαση του προεδρεύοντα Γιάννη Δραγασάκη αλλά τι σημασία έχει; Όλοι άκουσαν τον Άδωνι να λέει ότι «η ελληνική Βουλή αποφάσισε πως ο Βαξεβάνης είχε αλλοιώσει τη λίστα» και κάποιοι ίσως και να το πίστεψαν.

Ο άνθρωπος που διαφήμιζε τα ΙΕΚ ΞΥΝΗ, τις επιχειρήσεις αυτού του μεγάλου οφειλέτη του Δημοσίου, ως καλύτερα από τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, από το βήμα της Βουλής, δημιουργεί τις εντυπώσεις πως το ηθικό ανάστημα ενός δημοσιογράφου είναι ελλιπές. Και όπως έλεγε ο φιλικός στον Άδωνι, Γκαίμπελς, «συκοφαντείτε, συκοφαντείτε, στο τέλος κάτι θα μείνει».

Ο Άδωνις αυτό δεν το λέει δημόσια, απλώς πουλάει τη φασιστική, αντισημιτική Βίβλο του Πλεύρη, χαρακτηρίζοντάς το ως βιβλίο που αποκαλύπτει την αλήθεια. Και η αλήθεια του Πλεύρη είναι πως δεν υπάρχει Ολοκαύτωμα. Η αλήθεια του Άδωνι προχωράει παρακάτω. Είναι η αλαζονεία του και το προσωπικό συμπέρασμα πως αφού με αυτό που είναι έγινε υπουργός, μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα. Ίσως τα πάντα. Σχετικά άπειρος στην πολιτική ή μάλλον ευτυχής που ως τώρα καταφέρνει αυτή να είναι συμβατή με τις κωλοτούμπες του, αγνοεί πως όταν όλοι κάνουν πίσω (και τα συγκροτήματα που τον προβάλουν) θα μείνει τραγικά μόνος απέναντι σε αυτούς που ακόμη και αν δεν θυμούνται κάτι που έκανε, απλώς θα τον αναγνωρίζουν, αλλά για να του αποδώσουν την ευθύνη.

Αυτή τη φορά ο Άδωνις Γεωργιάδης νομικά δεν θα τη γλυτώσει. Είναι όμως μια άλλη υπόθεση. Σημασία έχει να καταλάβει ο καθένας πως ο Άδωνις δεν είναι «γελοία πατσαβούρα της Βέρμαχτ». Είναι υπεύθυνος για μια πολιτική, της οποίας την ευθύνη δεν θέλουν να πάρουν οι άλλοι. Είναι ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος των ημερών μας. Και επειδή είναι και ένας πολιτικός Ηρόστρατος, ο οποίος μπορεί να κάψει τα πάντα μόνο και μόνο για να μείνει στην Ιστορία, η Ιστορία θα τον γράψει. Και δεν είναι απαραίτητο πως θα τον καταγράψει ως Γεωργιάδη.

Του Κώστα Βαξεβάνη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Συνέντευξη της Αθηνάς Αθανασίου, νέας Αντιπροέδρου του Ινστιτούτου Πουλαντζά

 Απόψεις  Comments Off on Συνέντευξη της Αθηνάς Αθανασίου, νέας Αντιπροέδρου του Ινστιτούτου Πουλαντζά
Nov 142013
 

Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι απαραίτητο να συμπεριλάβει ζητήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα και μάλιστα όχι ως δευτερεύοντα ζητήματα αλλά ως θεμελιακές διαστάσεις του φαινομένου

Πάντα επισημαίνουμε την ιδιαίτερη σημασία που έχουν οι ποικίλες διακρίσεις με άξονα το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η επιδείνωση της κρίσης έχει εντείνει αυτές τις διακρίσεις; Έχουν δημιουργηθεί νέες μορφές τους;

Η νεοφιλελεύθερη συνθήκη της κρίσης και της επισφάλειας προσφέρει εύφορο έδαφος για την περαιτέρω εδραίωση των εμπεδωμένων στην ελληνική κοινωνία διακρίσεων και ιεραρχιών που αφορούν το φύλο: οι γυναίκες στο ρόλο της οικιακής και αναπαραγωγικής εργασίας και οι άνδρες εγγυητές της κυκλοφορίας του κεφαλαίου και θεματοφύλακες της τιμής του έθνους. Και όλοι και όλες μαζί πίσω ολοταχώς στις αξίες της ≪ελληνικής οικογένειας≫, στις αρχές του ≪οίκου≫, εκεί που η οικο-νομία (ως νομή του οίκου) αποκτά τη διττή έννοια του οικονομικού καταμερισμού της εργασίας και της ρύθμισης της σεξουαλικότητας και αναπαραγωγής. Εδώ χρειάζεται προσοχή: από τη μια πλευρά οι αλλαγές στον καταμερισμό της αμειβόμενης εργασίας πλήττουν τις γυναίκες, και, από την άλλη, στο πλαίσιο του διαχειριστικού λόγου της κρίσης εμπεδώνεται ο έμφυλος βιολογισμός της θυματοποίησης και οι γυναίκες γίνονται αντικείμενο ενός πατερναλιστικού προσεταιρισμού (ως ≪ευάλωτη ομάδα≫). Ας αναλογιστούμε πώς οι ≪μόνες μητέρες≫ έφτασαν την εποχή της Θάτσερ να αποτελούν σύμβολο εξάρτησης (“nanny-state”), κοινωνικής μειονεξίας και κατάχρησης της ≪ευεργεσίας≫ του βρετανικού κράτους πρόνοιας, ή πώς οι Αφρο-αμερικανές μητέρες κατασκευάστηκαν ως επονείδιστη ταυτότητα και δυσβάσταχτο φορτίο για το βορειοαμερικανικό ασφαλιστικό σύστημα.

Η νεοφιλελεύθερη διακυβέρνηση επιφέρει ριζικές αλλαγές στον καταμερισμό της αμειβόμενης εργασίας (αλλά και της επισφάλειας και της ανεργίας) κατά φύλο, ενώ βαθαίνει την ανισότητα και τη βία του σεξισμού και της ετεροκανονικότητας. Στην περσινή ετήσια διάλεξη στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά (2012), η φεμινίστρια θεωρητικός Γκάγιατρι Σπίβακ υποστήριξε κάτι εξαιρετικά σημαντικό: ότι η αναπαραγωγική ετεροκανονικότητα αποτελεί θεμελιακή φόρμα και νόρμα του νεοφιλελευθερισμού, η οποία υπαγορεύει μορφές διαχείρισης της πολιτικής οικονομίας.

Συμφωνώντας απόλυτα μ’ αυτό, θεωρώ κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός είναι, εκτός από στρατηγική της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, και μια ευρύτερη νεοσυντηρητική τεχνική φρονηματικής διακυβέρνησης, στο επίκεντρο της οποίας βρίσκεται η ενεργοποίηση κανόνων που αφορούν, ταυτόχρονα και αδιάρρηκτα, τη θέση στην οικονομία της αγοράς, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, την εθνική ταυτότητα, την υγεία και την αρτιμέλεια. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια όχι μόνο ταξικά αλλά και έμφυλα προσδιορισμένη καπιταλιστική κυβερνο-λογική: τόσο από την άποψη των έμφυλων ανισοτήτων που διέπουν την ανακατανομή του κεφαλαίου, όσο και από την άποψη της εδραίωσης νεοσυντηρητικών, σεξιστικών και ετεροκανονικών προϋποθέσεων της ιδιότητας του πολίτη.

Η επιρροή της Χρυσής Αυγής εδράζεται και σε μια σειρά από στερεοτυπικές αντιλήψεις, σεξιστικού χαρακτήρα, που στην Ελλάδα είναι κυρίαρχες. Η εναντίωση σε αυτές στήνει φράγματα στην αύξηση του ερείσματος της Ακροδεξιάς. Πως μπορούμε να συνδυάσουμε αυτό το μέτωπο με τα υπόλοιπα στοιχεία επίθεσης προς τη ΧΑ; Μπορεί να γίνει κάποια ιεράρχηση;

Η πολιτική που παράγει πλεονάζοντες και απεγνωσμένους ανθρώπους χωρίς δικαιώματα, είναι σύμφυτη με την πολιτική του κοινωνικού εκφασισμού, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ομοφοβίας. Η ΧΑ δεν είναι προϊόν της κρίσης, αλλά η μνημονιακή διαχείριση της κρίσης από το μπλοκ εξουσίας είναι η συνθήκη που επέτρεψε την εισδοχή του νεοναζισμού στην κυρίαρχη κοινοτοπία της πολιτικής. Είναι λοιπόν καίριας σημασίας σήμερα να πάμε πέρα από τους κλασικούς αυτοματισμούς του οικονομισμού και να βαθύνουμε τις επεξεργασίες μας για τη σχέση νεοφιλελευθερισμού, κρατικού ρατσισμού και κοινωνικού εκφασισμού. Σ’ αυτό τον πλαίσιο, είναι απαραίτητο ο αντιφασιστικός αγώνας να συμπεριλάβει ζητήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα, και μάλιστα όχι ως δευτερεύοντα ζητήματα αλλά ως θεμελιακές διαστάσεις του φασιστικού φαινομένου.

Η υπαγωγή των γυναικών στο ≪φυσικό≫ ρόλο της οικιακής φροντίδας στο πλαίσιο του αποδεκατισμού του δημόσιου συστήματος φροντίδας, η ανασφάλιστη εργασία της οικιακής φροντίδας που αναλαμβάνουν μετανάστριες από τον παγκόσμιο νότο, οι αποκλεισμοί του οικογενειοκρατικού μοντέλου φροντίδας, η διαπόμπευση των εξαρτημένων εκδιδόμενων γυναικών, ο νεοναζιστικός όχλος να ουρλιάζει με μίσος ≪ξεσκισμένες αδερφές≫ έξω από το θέατρο Χυτήριο, η απαγόρευση της τηλεοπτικής προβολής του spot του Athens Pride 2013 από το ΕΣΡ, τα ρατσιστικά πογκρόμ εναντίον των τρανς ατόμων από την Αστυνομία Θεσσαλονίκης προκειμένου ≪να βελτιωθεί η εικόνα της πόλης≫: είναι όλα αποτυπώματα ενός αυταρχικού κράτους στην καρδιά του οποίου βρίσκεται η μικροπολιτική του ηθικού πανικού που αναζωογονεί διάφορες εκδοχές του δόγματος ≪πατρίς-θρησκεία-οικογένεια≫. Κι αυτό δεν είναι παράπλευρη απώλεια της κρίσης αλλά κρίσιμη στρατηγική διακυβέρνησης.

Η αποστροφή για τον/την άλλον/άλλη, με τη μορφή της ετοιμοπόλεμης εθνομαγκιάς, έχει κεντρική θέση στο λόγο και τις πρακτικές της νεοναζιστικής οργάνωσης. Το ίδιο και η υπογράμμιση του εθνικού ρόλου της μητρότητας. Διόλου τυχαίο, αφού ο έλεγχος του γυναικείου σώματος και της γυναικείας σεξουαλικότητας αποτελεί προϋπόθεση της εθνοφυλετικής καθαρότητας. Ο μισογυνισμός πάντοτε συνυφαίνεται με το εγκώμιο της γυναικείας ≪φύσης≫, που νομιμοποιεί τον περιορισμό των γυναικών στα ≪κατά φύση≫ καθήκοντα του φύλου τους, ως ≪μητέρες του έθνους≫.

Αυτή η ιδεολογία ≪πατάει≫ σε ≪πατροπαράδοτα≫ συντηρητικά αξιακά συστήματα που προϋπήρχαν στην ελληνική κοινωνία. Στα συμφραζόμενα της κοινωνικής εξαθλίωσης και υπό τη αιγίδα της νεοφιλελεύθερης κυβερνο-λογικής, η επιχείρηση ≪αίμα-τιμή≫ (με τις προφανείς εθνοφυλετικές και έμφυλες συνδηλώσεις) αποκτά περαιτέρω ερείσματα και αξιώσεις νομιμοποίησης. Η νεοναζιστική ατζέντα, συγκλίνοντας με τη νεοφιλελεύθερη οικονομία της αγοράς, στηρίζεται στη βιοπολιτική λογιστική του αναλώσιμου ανθρώπινου σώματος.

Με δεδομένο ότι οι τελευταίες δεκαετίες χαρακτηρίζονται από την ανάδυση νέων μορφών ταυτοτήτων –χρησιμοποιείται ακόμη και ο όρος “πολυδιάσπαση”- μπορεί η συγκρότηση μιας νέου τύπου ηγεμονίας να στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου ενιαίου πολιτικού και πολιτισμικού προτύπου ή πρέπει να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους κάποια κρίσιμα στοιχεία θα ενσωματώνονται σε πολλούς διαφορετικούς ανθρωπότυπους;

Πράγματι, το ζητούμενο σήμερα από την πλευρά της Αριστεράς είναι η συγκρότηση μιας νέου τύπου ηγεμονίας, μιας αντι-κυριαρχικής ηγεμονίας, θα έλεγα, η οποία θα συνίσταται στην κινητοποίηση και ενεργό συμμετοχή της κοινωνίας. Η αξιακή στόχευση της Αριστεράς δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η δημιουργία ενός ≪ενιαίου πολιτικού και πολιτισμικού προτύπου≫, αλλά η συστράτευση πολλαπλών συλλογικοτήτων, ιδεών, στάσεων και υποκειμενικοτήτων. Το ≪ενιαίο≫ παραπέμπει στη λογική του ≪ενός≫ και προϋποθέτει αποκλεισμούς, ενώ το ≪πρότυπο≫ υποδηλώνει ορθοδοξίες. Έτσι, το αιτούμενο δεν είναι ένα ενιαίο και μονολιθικό συλλογικό υποκείμενο (π.χ., το υποτιθέμενο ενιαίο κοινωνικό υποκείμενο της εργατικής τάξης), ούτε και οι κλειστές, περιχαρακωμένες, αυτο-αναφορικές ταυτότητες, αλλά ένα νέο φαντασιακό κοινωνικών δεσμών και συσχετισμών με γνώμονα τη ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας και το βάθεμα της ισοελευθερίας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η ≪ταυτότητα≫ δεν αποτελεί σταθερό και αμετάκλητο σημαίνον μιας οντολογικής κατηγορίας αλλά στρατηγική τοποθέτηση πολλαπλών υποκειμένων σε σχέση με ιστορικά και πολιτικά συμφραζόμενα. Ούτε αναφέρεται στην αυτάρκεια και αυταρέσκεια του ατομικιστικού εαυτού, αλλά συντίθεται κοινωνικά και εμπλέκεται σε σχέσεις εξουσίας που ρυθμίζουν ποιες μορφές και στάσεις ζωής περιλαμβάνονται ισότιμα στο πολιτικό πεδίο και στην αναγνωρίσιμη υποκειμενικότητα. Αυτή ακριβώς η κοινωνικά τοποθετημένη ενδεχομενικότητα των ταυτοτήτων μας καλεί να ασκούμε τη φαντασία μας ως προς τις δυνατότητες για εναλλακτικές –παροντικές ή μελλοντικές- επιτελέσεις τους. Γι’ αυτό η προβληματοποίηση των ταυτοτήτων (ως ενιαίων, σταθερών, περιχαρακωμένων, θεμελιωμένων στη ≪φύση≫, κτλ) δεν ισοδυναμεί με αποκήρυξη της πολιτικής χρήσης τους.
Η ≪ταυτότητα≫ αποτελεί ταυτόχρονα όχημα των σχέσεων κυριαρχίας αλλά και πεδίο αντίστασης, αντικείμενο διαρκούς πολιτικής αντιδικίας.

Η αντιπρόταση στο νεοσυντηρητισμό που διέπει τη νεοφιλελεύθερη νόρμα του απολιτικού και καταναλωτικού ατομικισμού αλλά και οι συζητήσεις για ένα υποκείμενο συλλογικού αυτοκαθορισμού (βλ. τις θεωρητικές και πολιτικές επεξεργασίες περί ≪πλήθους≫, για παράδειγμα) πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αυτές τις διαστάσεις. Η αξιακή επαν-επινόηση του πολιτικού πεδίου που επιζητούμε σήμερα ως αντίδοτο στη μεταπολιτική καμπή και κοινωνική καταστροφή που σηματοδοτεί το μνημονιακό καθεστώς αναφέρεται σε μια δημοκρατία με δήμο και έναν δήμο με διαφορές. Απαιτεί μια πολιτική πληθυντικών και έκκεντρων υποκειμένων που συνέχονται και συν-αρθρώνονται στη βάση μιας αγωνιστικής (αλλά όχι αναγκαστικά ομοιόμορφης) στάσης, ηθικής και διά-θεσης αναθέσμισης της κοινωνίας στην κατεύθυνση της ισότητας και της ελευθερίας των πολλών.

Πόσο αναπτυγμένες είναι στην Ελλάδα οι σπουδές φύλου; Το ΙΝΠ σχεδιάζει κάποιες πρωτοβουλίες για τα σχετικά ζητήματα;

Σε συνθήκες όπου το Πανεπιστήμιο εκβιάζεται από την επιχειρησιακή λογική της αγοράς που απαιτεί λίγους, καθαρούς, και, πάνω απ’ όλα, προσοδοφόρους ακαδημαϊκούς κλάδους, οι Σπουδές Φύλου (ΣΦ) συμπεριλαβάνονται στα γνωστικά πεδία που εκλαμβάνονται ως ≪δευτερεύοντα≫, ≪αντι-παραγωγικά≫ και ≪περιττά≫. Ανήκουν δε στα κατεξοχήν ≪επικίνδυνα≫ πεδία, αφού η κριτική, ως διανοητική και πολιτική πρακτική που στερεί τις νόρμες από την οντολογική τους θεμελίωση, είναι στο επίκεντρο των ΣΦ, και γνωρίζουμε ότι η νεοφιλελεύθερη υπαγωγή της γνώσης στην επιχειρησιακή λογική αποστρέφεται την ετεροφροσύνη και υπονομεύει την κριτική σκέψη.

Οι ΣΦ και η φεμινιστική θεωρία, στην οργανική σύνδεσή τους με τα φεμινιστικά και κουήρ κινήματα, είναι από τα πιο ανανεωτικά θεωρητικο-πολιτικά ρεύματα των τελευταίων δεκαετιών. Εμπλέκονται ενεργά στην αναδόμηση αυτού που είναι δυνατό να φανταστούμε, να στοχαστούμε, να αρθρώσουμε και να αποτολμήσουμε στο Πανεπιστήμιο και πέρα από αυτό. Η επαναστατικότητα των ΣΦ έγκειται στο ότι προβληματοποιούν την ίδια τη διαδικασία παραγωγής γνώσης, το τι μετράει ως γνώση και ποιοι/ποιες λογίζονται ως υποκείμενα γνώσης. Φανταστείτε πόσο ≪επικίνδυνο≫ είναι αυτό για ένα πλαίσιο που μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα. Η μελέτη του φύλου δεν αποτελεί απλώς και μόνο θεματική. Είναι θεωρητικοπολιτική σκευή της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτισμικής θεωρίας που αφορά την έννοια του πολιτικού, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα, τη διαφορά, την πολιτική πράξη, την αντίσταση, τη συγκρότηση του υποκειμένου, την πολιτική της γνώσης, την ιδιότητα του πολίτη. Το ίδιο και η φεμινιστική πολιτική για την Αριστερά: δεν (πρέπει να) είναι απλώς μια επιμέρους θεματική που αφορά τις γυναίκες, αλλά μια πολιτική στάση που διαπερνά τον ευρύτερο πολιτικό μας λόγο, τις αξίες και τις πρακτικές μας.

Είναι καθήκον μας σήμερα να παλεύουμε για πανεπιστημιακές σπουδές που φιλοξενούν τη μάχιμη κριτική και εκπληρώνουν τον προορισμό του Πανεπιστημίου άνευ όρων (για να θυμηθούμε τον Ζακ Ντεριντά). Από την άλλη, το Πανεπιστήμιο δεν είναι ο μοναδικός χώρος όπου αναπτύσσονται στοχαστικές επεξεργασίες και πολιτικά διαβήματα γύρω από τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας. Υπάρχουν συλλογικότητες και κινηματικές δράσεις που εισφέρουν καθοριστικά στο πεδίο, με πειραματική τόλμη και ριζοσπαστικό πολιτικό ήθος.

Στο ΙΝΠ σκοπεύουμε να αναλάβουμε πρωτοβουλίες σ’ αυτή την κατεύθυνση, αξιοποιώντας όλο αυτό το δυναμικό, τόσο εντός όσο και εκτός Πανεπιστημίου. Μας ενδιαφέρει να διατηρήσουν και να βαθύνουν οι ΣΦ την πολιτική τους αιχμή και ταυτόχρονα, και αυτό είναι η σημαντικότερη πρόκληση, να τις ενεργοποιήσουμε ως πολιτική αιχμή του λόγου και της στάσης της Αριστεράς. Αν στόχος μας είναι να διαμορφώσουμε νέους, δικαιότερους όρους κοινωνικών σχέσεων, η Αριστερά χρειάζεται το φεμινισμό και ο φεμινισμός χρειάζεται την Αριστερά.

Τη συνέντευξη πήραν ο Σταύρος Παναγιωτίδης και o Παναγιώτης Πάντος.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.rednotebook.gr/

Καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. Του Χαϊνη Δ. Αποστολάκη

 Απόψεις  Comments Off on Καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. Του Χαϊνη Δ. Αποστολάκη
Nov 072013
 

Φέτος το καλοκαίρι, παρεξηγήθηκα από μερίδα συντρόφων στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, όταν καταφέρθηκα εναντίον της έννοιας της φυλακής ακόμα κι αν πρόκειται για τον κολασμό ανθρώπων που διαφωνώ κάθετα με τις απόψεις ή τις πράξεις τους. Θα ρωτήσετε εύλογα: Να μην τιμωρούνται δηλαδή οι εγκληματίες; Η απάντηση είναι ότι δε μ’ ενδιαφέρει αν και πως θα τιμωρηθούν. Είναι δευτερεύον ζήτημα και ούτως ή άλλως,καμιά τιμωρία δεν έφερε πίσω ένα νεκρό. (Σημείωση: δηλώνω πως, αν κάποιος με σκοτώσει δεν επιθυμώ τη δίωξη του από την αστική δικαιοσύνη).

Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το πρωτεύον ζήτημα: να μην υπάρξουν νέα θύματα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα και την εκδικητικότητα του όχλου, που με πρόσχημα την απονομή δικαιοσύνης απαιτεί νέο αίμα, νέες ανθρωποθυσίες στη ρωμαϊκή αρένα του φαντασιακού της μικροαστικής ευνομίας του.

Δικαιοσύνη είναι οι συνθετικές οραματικές δράσεις που γοητεύουν το μέλλον κι όχι η τιμωρία του παρελθόντος.

Ο ρατσισμός είναι γύρω μας και μέσα μας(έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω), αφού ο συμπεριφορικός και ο γλωσσικός μας κώδικας διαμορφώθηκε μέσα στο αξιακό σύστημα ετερόνομων εξουσιαστικών κοινωνιών. Για παράδειγμα,δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ καπιταλιστική κοινωνία που να μην είναι ρατσιστική(αναφέρομαι σ’ όλα τα είδη ρατσισμού).

Κάθε κοινωνική αρρώστεια –όπως ο ρατσισμός – αντιμετωπίζεται όπως και κάθε ατομική νόσος. Όχι σαν πρόβλημα του μέρους αλλά σαν ιερό σημάδι αλλαγής του όλου. ‘Οταν νοσείς αλλάζεις ζωή. Δηλαδή αλλάζεις αξιακό σύστημα. Δηλαδή πειραματίζεσαι υιοθετώντας εντελώς άλλη πολιτική-ηθική-αισθητική στάση.Στην αντίθετη περίπτωση, ακρωτηριάζεις το πάσχον μέλος του συνόλου, αφήνοντας άθικτες τις εστίες μόλυνσης, που στην περίπτωση του ρατσισμού είναι:

  • η ιεραρχική δομή των εξουσιαστικών κοινωνιών,
  • η συσσώρευση πλούτου,
  • ο κοινωνικός αποκλεισμός,
  • η έλλειψη παιδείας (με την έννοια της εποπτικής εικόνας του όλου),η ευτέλεια της ζωής,
  • η ευτέλεια της ζωής,
  • η απουσία οράματος.

Έτσι αντιδρώντας, είναι θέμα χρόνου η εμφάνιση νέων διπόλων: θύτη-θύματος, τιμωρού-τιμωρημένου, καλού-κακού. Δηλαδή ένας αέναος, φαύλος κύκλος βίας.

Οποιαδήποτε κρατική εξουσία για να εδραιωθείχρειάζεται τη βοήθεια και τη συνέργεια της μαφίας της πληροφόρησης, του εμπορίου, της διασκέδασης, της καταστολής, των ναρκωτικών, του θεάματος κ.ά. Χρειάζεται το παρακράτος. Μ’ αυτό διαδρά διαρκώς, το εναγκαλίζεται και το απωθεί. Είναι ο παρτενέρ της στο τάνγκο της επιβολής. Το χρησιμοποιεί πότε σαν κοράκι και πότε σαν σκιάχτρο.

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση της λαϊκιστικής ακροδεξιάς πατάσσει –μερικώς- την ανερχόμενη εθνικιστική ακροδεξιά:

Α) λόγω της διεθνούς κατακραυγής για τα φονικά.
Β) γιατί το τάιμινγκ είναι καλό για την υφαρπαγή των ψήφων της(εν όψει ευρωεκλογών).
Γ) γιατί οι εξουσιαστές έχουν πάντα ακονισμένα τα συντροφικά τους μαχαίριαγια ξεκαθάρισμα εσωτερικών λογαριασμών, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή .
Δ) για την τόνωση της ψευδαίσθησης ότι το σύστημα αυτοκαθαρίζεται( π.χ. περίπτωση Τσοχατζόπουλου) και το κράτος είναι ο εγγυητής της ομαλότητας.
Ε) και κυρίως, για να μπορεί να διώκεται η μόνη  πραγματική διαφωνία που δεν είναι άλλη από την έμπρακτη, αυτοσυνεπή, αδιάλειπτη, συνολική κριτική της κοινωνικής θέσμισης.

Όποιος αμφιβάλει είναι επικίνδυνος. Όποιος δεν είναι μαζί μας καταστρέφεται. Όποιος διαφέρει αναμορφώνεται βίαια. Όποιος δεν προσκυνά το κουφάρι της αστικής δημοκρατίας διώκεται. Όποιος δεν ασπάζεται το μέτρο των μετριοτήτων είναι μέρος του επικίνδυνου άκρου.

Για άλλη μια φορά εμφανίζονται η Απλούστευση και η Γενίκευση. Οι δυο πυλώνες του Λαϊκισμού, που γεννά το Φασισμό. Φασισμός σημαίνει ομοιομορφοποίησηδηλαδή θάνατος, αφού ζωή είναι η διαφοροποίηση και η ποικιλότητα.

Γι’ αυτό, φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες.

Υ.Γ.1:Δεν κρίνω και δε μισώ κανέναν, παρά μόνο προσπαθώ να ερμηνεύσω φαινόμενα, με την ελπίδα να φωτίσω από άλλη οπτική γωνία τα γεγονότα, εκθέτοντας την ούτως ή άλλως υποκειμενική αλήθεια μου.

Υ.Γ.2:Θα τολμήσω μια πρόβλεψη: Αυτός είναι ο αιώνας των συγκλονιστικών αλλαγών που θα επανοηματοδοτήσουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Α) Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα το κέρδος γίνεται αυτοαναφορικό· κι οποιοδήποτε σύστημα γίνεται αυτοαναφορικό, καταντά κλειστός βρόχος και καταρρέει.

Β) Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη του πλανήτη δε συνάδει με την πνευματική του ανέλιξη. Αυτό σε συνδυασμό με την αμοραλιστική κερδοσκοπία εις βάρος του οικοσυστήματος, θα οδηγήσει σε σφοδρή και άνευ προηγουμένου σύγκρουση ανθρώπου και φυσικού περιβάλλοντος, με καταστροφικές για τον πρώτο συνέπειες.

Γ) Για πρώτη φορά ελέγχεται πλανητικά το εργατικό δυναμικό, πράγμα το οποίο δεν κατάφερε στο παρελθόν καμιά φασιστική κυβέρνηση. Αυτή η βία θα προκαλέσει μια εξίσου βίαια απάντηση.

Δ) Οι εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού γιγαντώνονται. Π.χ. εξυμνεί την ατομικότητα αλλά επιβάλει όλο και πιο πολύ την καταναλωτική ομοιομορφοποίηση. Στηρίζεται στο διαφωτισμό και τον ορθολογισμό-εννοείται-,αλλά είναι το πιο ανορθολογικό και άρα υποκριτικό σύστημα διακυβέρνησηςπου έχει περάσει από τον πλανήτη. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι τα 5 μόνιμα μέλη του συμβουλίου ασφαλείες του Ο.Η.Ε. (του θεματοφύλακα της διεθνούς νομιμότητας και της ειρήνης), είναι οι μεγαλύτεροι εξαγωγείς όπλων παγκοσμίως.

Ε) Η υπάρχουσα κοινωνική θέσμιση δεν μπορεί να δώσει όραμα. Δεν μπορεί δηλαδή να νοηματοδοτήσει τις επιμέρους πράξεις μας σαν τμήματα συλλογικής κίνησης, οπότε οι ανθρώπινες ζωές φαντάζουν θλιβερές, απομονωμένες σκιές που έρπουν φοβικά στο νεκροταφείο του αδυσώπητου κοινωνικού ανταγωνισμού.

Υπό αυτές τις συνθήκες αντινομίας θα γεννηθεί ο καινούργιος άνθρωπος. Ο άνθρωπος της δημιουργίας, της αλληλεγγύης, της αποδοχής του διαφορετικού, της απόριψης δογμάτων και προκαταλήψεων, ο άνθρωπος της αυτονομίας, της αυτοθέσμισης, της αυτοοργάνωσης.

Μετά τιμής
Χαïνης Δ. Αποστολάκης 


*Το παρόν άρθρο, δόθηκε στην Κρυσταλία Πατούλη, με αφορμή τη Συναυλία για μια εξόρυξη που δε θα γίνει ποτέ, και ως επιπλέον συμμετοχή στην Ερευνα για την Κρίση, η οποια έχει δημιουργήσει έναν δημόσιο διάλογο στο tvxs.gr από το 2010, όπου μέχρι στιγμής συμετείχαν 177 πρόσωπα των γραμμάτων και των τεχνών, σε πάνω από 230 άρθρα και συνεντεύξεις, με βάση το ερώτημα “Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ, και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε;”, αλλά και με υποερωτήματα ανάλογα με την επικαιρότητα.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: Οι πρακτικές του Άδωνι είναι όμοιες με του Κασιδιάρη

 Απόψεις  Comments Off on Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: Οι πρακτικές του Άδωνι είναι όμοιες με του Κασιδιάρη
Oct 292013
 

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) «κατεδαφίζονται στον βωμό των μνημονιακών δεσμεύσεων», τόνισε σήμερα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ) Δημήτρης Βαρνάβας, περιγράφοντας με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση που επικρατεί στο δημόσιο σύστημα υγείας, εξαιτίας των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή.

Συνολικά, με βάση τους υπάρχοντες Οργανισμούς των Νοσοκομείων, λείπουν σήμερα περισσότεροι από 6.000 γιατροί, «πρόβλημα που αποτελεί υγειονομική βόμβα», υπογράμμισε ο κ. Βαρνάβας, προσθέτοντας ότι από την άλλη πλευρά παρατηρείται τεράστιο κύμα φυγής των νέων γιατρών στο εξωτερικό. «Η εθνική αυτή αιμορραγία σε νέο επιστημονικό δυναμικό συντελείται την ώρα που τα κενά ιατρικής στελέχωσης είναι εκρηκτικά και στον ΕΟΠΥΥ και στα νοσοκομεία», είπε ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ. Σύμφωνα δε με τα στοιχεία που παρουσίασε υπολογίζονται πάνω από 7.000 οι νέοι γιατροί που ξενιτεύτηκαν, τα τρία τελευταία χρόνια.

Παρουσιάζοντας την κατάσταση στα νοσοκομεία, ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ ανέφερε χαρακτηριστικά ότι στο νοσοκομείο Βέροιας, λόγω υποστελέχωσης, κλείνουν τα προγράμματα εφημεριών της Χειρουργικής, της Γυναικολογικής και της Ορθοπεδικής Κλινικής, στο νοσοκομείο Κατερίνης η Ορθοπεδική Κλινική διακόπτει το πρόγραμμα εφημεριών, στο νοσοκομείο Μαγνησίας έκλεισαν η Γαστρεντερολογική και Οφθαλμολογική Κλινική και το Ογκολογικό και Αιματολογικό Τμήμα έμειναν με έναν γιατρό, στη Λάρισα κινδυνεύουν να κλείσουν άμεσα η Παιδιατρική και Γυναικολογική Κλινική, ενώ η Αγγειοχειρουργική κλινική δεν μπορεί να καλύψει όλο το πρόγραμμα εφημεριών της, στη Χαλκίδα η Ορθοπεδική κλινική του νοσοκομείου έμεινε με δύο γιατρούς, στους οποίους η διοίκηση της 4ης Υγειονομικής Περιφέρειας έδωσε εντολή να εφημερεύουν από 15 μέρες ο καθένας.

Εκρηκτικά κενά, σύμφωνα με τον κ. Βαρνάβα, υπάρχουν και στα νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας Λάρισας, Τρικάλων, Καρδίτσας, Ρόδου, Κιλκίς, Ρεθύμνου Αγίου Νικολάου, Λήμνου, Νάξου, Σάμου, Μυτιλήνης, Ζακύνθου, Κέρκυρας, Λευκάδας, Καρύστου, Κυθήρων, Χίου, Σύρου, Λέρου, Χανίων, Σερρών, Φλώρινας, Αλεξανδρούπολης, Ξάνθης, Καστοριάς, Χαλκιδικής, Πτολεμαΐδας, Έδεσσας, Δράμας, Θήβας, Πάτμου, Τήνου, Τζια, Πάρου, Κω, Σκοπέλου και Ικαρίας.

Ο κ. Βαρνάβας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, λέγοντας ότι «ο φυσικός πολιτικός χώρος του κ. Γεωργιάδη είναι η Χρυσή Αυγή, οι πρακτικές του είναι όμοιες με εκείνες του Κασιδιάρη και καθοδηγητής του είναι ο Κώστας Πλεύρης».

Στη συνέντευξη παραβρέθηκε και ο πρόεδρος της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Κέρκυρας, Αντώνης Γεωργόπουλος, ο οποίος έδωσε μια εντελώς διαφορετική εικόνα σχετικά με τα όσα συνέβησαν την προηγούμενη εβδομάδα στο νοσοκομείο του νησιού, κατά τη διάρκεια ελέγχου από επιθεωρητές του Σώματος Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας-Πρόνοιας (ΣΕΥΥΠ).

«Την αστυνομία την κάλεσε ο υπουργός Υγείας», είπε ο κ. Γεωργόπουλος, σημειώνοντας ότι οι ίδιοι οι επιθεωρητές ζητούσαν να μην έρθει αστυνομία στο νοσοκομείο, ενώ η επιθεωρήτρια του ΣΕΥΥΠ ξέσπασε σε κλάματα όταν ο υπουργός Υγείας της είπε στο τηλέφωνο να συνεχίσει τον έλεγχο για να μην διατάξει την απόλυσή της.

Ο κ. Γεωργόπουλος κατήγγειλε ότι οι δύο επιθεωρητές του ΣΕΥΥΠ αρνήθηκαν να καταγράψουν τα προβλήματα του νοσοκομείου, ακόμη και το γεγονός ότι «στο νοσοκομείο οι φυσιολογικοί τοκετοί πραγματοποιούνται μέσα στον θάλαμο νοσηλείας της μαιευτικής κλινικής», όπως είπε.

«Τα πορίσματα του ΣΕΥΥΠ είναι διάτρητα», είπε ο κ. Βαρνάβας, καθώς «εκδίδονται κατ’ εντολή της πολιτικής ηγεσίας, ενώ οι έλεγχοι τους οποίους διενεργεί το Σώμα δεν είναι αξιόπιστοι, αφού οι επιθεωρητές εκτελούν μόνο διατεταγμένη υπηρεσία».

Εξάλλου, ο κ. Βαρνάβας, απέστειλε σήμερα ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Υγείας για τις απλήρωτες εφημερίες των νοσοκομειακών γιατρών, ζητώντας από τον κ. Γεωργιάδη «να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις και να προβεί σε νομική ρύθμιση του καυτού προβλήματος της αποπληρωμής των δεδουλευμένων εφημεριών», προειδοποιώντας ότι «οι γιατροί της χώρας δεν θα συνεχίσουν να εφημερεύουν απλήρωτοι».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»

 Απόψεις  Comments Off on Η επέτειος του «ΟΧΙ» στην εποχή του «ναι»
Oct 242013
 

Μόνο το 1/4 των σημερινών μαθητών έχει ικανοποιητική γνώση των ιστορικών γεγονότων σχετικά με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940 (Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα)
Όσοι αναπνέουν την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες γνωρίζουν καλά ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές γι΄αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν.  Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική προωθεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν.

Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ’ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να υπονομεύσουν αυτή την εικόνα.

Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουν να ακούν σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία», πολλές φορές άλλοτε από εκείνους που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και φτωχοποιούν τον λαό, άλλοτε από εκείνους που έχουν σκύψει το κεφάλι σε αυτή την κατάσταση.

 

Σε ποιον ανήκει η Ιστορία

Ισως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτούν, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές, συχνά τα ρολόγια τους πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Ισως κάποιοι από αυτούς τους λόγους να πριμοδοτούν την αδυναμία μεγάλου τμήματος των μαθητών να διηγηθούν σε γενικές γραμμές το «τι», το «πώς» και το «γιατί» σε σημαντικούς σταθμούς της νεοελληνικής Ιστορίας δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιους σχολιαστές των ΜΜΕ να ξεσκονίσουν τα ρεφρέν τους για τις «ευθύνες των εκπαιδευτικών» και την «αμορφωσιά των σημερινών μαθητών» και να πετροβολήσουν γενικώς και αδιακρίτως το σχολείο και τα ζωντανά του στοιχεία ως αστοιχείωτα, κρύβοντας επιμελώς και υποκριτικά την επίδραση που προκαλούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών τα δικά τους «τηλεοπτικά σκουπίδια».

 

Κι όμως, στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την Ιστορία.

 

Γιατί αυτή η Ιστορία ανήκει στους απλούς ανθρώπους. Ανήκει στον εργαζόμενο λαό, αυτόν που παράγει με τα χέρια του και το μυαλό του τα μύρια αγαθά ενώ την ίδια ώρα γεύεται πείνα και ανασφάλεια. Ανήκει σε αυτούς που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση γιατί κάποιοι σαν και αυτούς τόλμησαν πριν από εβδομήντα χρόνια να πούνε «ΟΧΙ» στη σκλαβιά, την ίδια ώρα που το σύνολο της κυρίαρχης τάξης, των πλουσίων, των κομμάτων που εξουσίαζαν, οι πολιτικοί πρόγονοι αυτών που σήμερα μιλάνε στις τηλεοράσεις για ανεξαρτησία και δημοκρατία, είτε έφευγαν στο εξωτερικό, είτε συγκυβερνούσαν με τον κατακτητή στα μαύρα χρόνια 1940-1944.

 

Ηταν αυτοί που έγραφαν το 1941 για τη νύχτα που κατέβηκε η σβάστικα από τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σάντα τα παρακάτω: «Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπεξαίρεσαν εν ώρα νυκτός την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο πράξιν. Και είναι βέβαιον ότι, αν οι δράσται του εγκλήματός της περιήρχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας» (Eφημερίδα «Βραδυνή», 2/6/1941).

 

Να ανεμίσει η σημαία της αλήθειας!

Χρόνια τώρα την Ιστορία μας τη φόρτωσαν με ψέματα ή μαλάματα και έκρυψαν το πρόσωπό της. Και είναι καιρός να αποκαλυφθεί το αληθινό της πρόσωπο. Οι δάσκαλοι πρώτοι από όλους οφείλουν να αφήσουν τα παραμύθια και να δώσουν στον δράκο το πραγματικό του όνομα, να δείξουν με το χέρι τους κακούς, να αποκαταστήσουν την αλήθεια, να ξεσαβανώσουν τους νεκρούς και να τους βάλουν μπροστά οδηγούς στη δράση.

 

Να ανεμίσει η αλήθεια:

• Οτι ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού.

• Οτι τα πραγματικά αίτια του πολέμου ήταν το μοίρασμα του κόσμου απ΄ τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε σφαίρες επιρροής, αλλά και το τσάκισμα του εργατικού κινήματος.

• Οτι οι κύριοι αιμοδότες και πρωτεργάτες της Εθνικής Αντίστασης ήταν το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΕΠΟΝ – ότι αυτοί ξεσήκωσαν τον κόσμο και αυτοί σήκωσαν το βάρος της αντίστασης.

• Οτι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ χτυπώντας, μαζί με τους κατακτητές, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

 

Εξάλλου, από τη Νίκαια της Γαλλίας, όπου είχε μετεγκατασταθεί, ο αστός πολιτικός Ν. Πλαστήρας καλούσε τον λαό με επιστολή του να συνεργαστεί με τους κατακτητές: «Είμαι της γνώμης ότι πρέπει να γίνει κυβέρνησις φιλογερμανική, για να καταστήσωμεν ολιγώτερον οδυνηράν την ήτταν. Αυτό πρέπει να γίνη και αν ακόμη θα ηξεύραμε ότι ο πόλεμος θα ετελείωνε και μετά τινας μόνον μήνας με τελείαν ήτταν του άξονος (όπερ απίθανον)» Να σημειωθεί ότι αυτό το γράμμα στάλθηκε την 21 Απρίλη 1941, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν περάσει τη Λάρισα και κατέβαιναν προς την Αθήνα.

 

Λίγους μήνες πριν, στις 31 Οκτωβρίου 1940 μέσα από τις φυλακές της Κέρκυρας ο Νίκος Ζαχαριάδης, γ.γ. του ΚΚΕ, με το γράμμα του προς τον ελληνικό λαό τόνιζε: «Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικό–απελευθερωτικού αγώνα…»

 

73 χρόνια μετά – σήμερα

Από τον καιρό εκείνο, την εποχή των παππούδων και των πατεράδων μας, πέρασαν 73 χρόνια. Σήμερα, δεν κατεβάζουν πια την ελληνική σημαία από την Ακρόπολη, μόνο κάτι απλήρωτους συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού ψεκάζουν σαν τα κουνούπια οι δυνάμεις καταστολής, χτυπώντας και σέρνοντάς τους σαν τα σκυλιά. Σήμερα, δεν πουλά κανείς το σπίτι του για ένα τσουβάλι σιτάρι στους μαυραγορίτες, αλλά του το κατάσχει η τράπεζα για λίγα ευρώ. Σήμερα, δεν μας πολεμάν οι Γερμανοί με τανκς και Στούκας, απλώς μας πουλάν τα παλιοσιδερικά τους, έτσι που καταχρεωμένοι δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Σήμερα, δεν κλέβουν τη σοδειά μας, αλλά μας επιβάλλουν πρόστιμα, αν παράγουμε έστω κι ένα κιλό παραπάνω απ΄ το πλαφόν που έχει καθοριστεί στις Βρυξέλλες.

Αλήθεια δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτε πιο λυτρωτικό στη σημερινή βαρβαρότητα από μια σχολική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου!

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Η πολυκατοικία του τρόμου

 Πολιτικές ειδήσεις  Comments Off on Η πολυκατοικία του τρόμου
Oct 122013
 

Η «Εφ.Συν.» μπήκε σε κτίριο στην Ομόνοια, όπου χρυσαυγίτες σημαδεύουν τις πόρτες διαμερισμάτων μεταναστών με τον κέλτικο σταυρό των ναζί και της Κου Κλουξ Κλαν. Τα βράδια επιτίθενται και ξυλοκοπούν ανηλεώς τους ενοίκους υπό την καθοδήγηση υποψήφιας βουλευτού του μορφώματος

Οσο και αν πασχίζει η Χ.Α. να αποκηρύξει τον ναζισμό για να αποφύγει το βαρύ κατηγορητήριο, η πρακτική της και τα σύμβολα που χρησιμοποιεί την προδίδουν. Η «Εφ.Συν.» βρέθηκε στη φωλιά του φιδιού. Μπήκε σε πολυκατοικία όπου μένει υποψήφια βουλευτής της οργάνωσης και παρουσιάζει τις ανατριχιαστικές εικόνες που αντίκρισε.

 

Xrisi-Augi-porta-diamerisma-metanastesΟδός Βερανζέρου, δίπλα στην πλατεία της Ομόνοιας. Περνάμε το κατώφλι. Ανεβαίνουμε τα σκαλιά. Φτάνοντας στο πρώτο διαμέρισμα, οι εικόνες προκαλούν ρίγος. Πάνω στην ξύλινη πόρτα βλέπουμε τον «Κέλτικο Σταυρό». Το σύμβολο του «Λευκού Τρόμου», του ιδεολογήματος της υπεροχής της λευκής φυλής. Θυμίζει αυτό που χρησιμοποίησε η Κου Κλουξ Κλαν στις ΗΠΑ. Είναι το ίδιο που σήμερα έχει γίνει σύμβολο των απανταχού νεοναζί.

Στο διαμέρισμα κατοικούν μετανάστες. Γρήγορα αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι η μόνη σημαδεμένη πόρτα. Επισκεπτόμαστε και τους άλλους ορόφους και βλέπουμε το ίδιο σημάδι. Θυμόμαστε την πρακτική των ναζί της Γερμανίας, που τον Απρίλιο του 1933 προχώρησαν στην πρώτη τους δράση εναντίον των Εβραίων υπηκόων της χώρας τους. Χάραξαν το «αστέρι του Δαβίδ» με μαύρο και κίτρινο χρώμα σε χιλιάδες πόρτες και παράθυρα καταστημάτων, γραφείων και σπιτιών που ανήκαν σε Εβραίους. Κι έπειτα πραγματοποιήθηκαν άγριες επιθέσεις εναντίον τους. Οι Ελληνες νεοναζί χαράσσουν τον κέλτικο σταυρό με τον ίδιο σκοπό. Να υποδηλώσουν στα τάγματα εφόδου πού να χτυπήσουν.

 

Η επίθεση στον Αμπντούλ

Μία απ’ αυτές τις πόρτες φέρει ακόμα τα σημάδια της εισβολής. Προδίδει ότι οι ένοικοι του διαμερίσματος δέχτηκαν σχετικά πρόσφατα επίθεση. Σε άλλον όροφο συναντούμε τον Αμπντούλ από το Αφγανιστάν. Το ναζιστικό σύμβολο υπάρχει και στη δική του πόρτα. Το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου, στις 10 το βράδυ, δέχτηκε επίθεση από τρία άτομα. «Πήγα να ξεκλειδώσω για να μπω στο σπίτι, όταν δύο φουσκωτοί άντρες με έπιασαν απ’ το σβέρκο και μου είπαν ότι είναι από την αστυνομία και να ανοίξω να τους δώσω τα χαρτιά μου και τα λεφτά μου. Επειτα εμφανίστηκε και η Δημοπούλου», μας αφηγείται.

Η Γεωργία Δημοπούλου ήταν υποψήφια της Χρυσής Αυγής στην Α’ Αθήνας. Ολως τυχαίως μένει στον 5ο όροφο της συγκεκριμένης πολυκατοικίας. «Αυτή καθόταν στην πόρτα για να μην το σκάσω. Αρχισαν να με χτυπούν στο πίσω μέρος του κεφαλιού και μου είπαν: “Ο,τι σου λέει αυτή η γυναίκα θα το κάνεις. Αυτή είναι το αφεντικό της πολυκατοικίας”», συμπληρώνει ο Αμπντούλ: «Ζαλίστηκα από τα χτυπήματα. Μου είπαν: “Θα φύγεις από δω. Αν δεν φύγεις θα σου κόψω το κεφάλι!”. Φοβήθηκα ότι θα με σκοτώσουν και άρχισα να κλαίω. Φοβήθηκα και για τη ζωή των παιδιών μου, τα οποία ευτυχώς έλειπαν».

Ο Αμπντούλ μένει εκεί με τα δύο του παιδιά τα τελευταία 4 χρόνια. Η γυναίκα του πήρε πολιτικό άσυλο στη Σουηδία, όπου μετακόμισε με τα άλλα τέσσερα παιδιά τους. Τους περιμένει εκεί για να επανενωθεί μετά από καιρό η οικογένεια. Εκείνη η επίθεση των χρυσαυγιτών κράτησε 15 λεπτά. Αφού έκαναν το σπίτι φύλλο και φτερό για να βρουν λεφτά, έφυγαν με μια απειλή: «Αν πας στην αστυνομία, θα σε στείλω στο νοσοκομείο. Στην αστυνομία είναι όλοι φίλοι μου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα», του είπαν. Δύο μέρες αργότερα –μεσημέρι της 9ης Σεπτεμβρίου– το σκηνικό επαναλήφθηκε. «Κάπνιζα στην είσοδο της πολυκατοικίας όταν ήρθε η Δημοπούλου και μετά και οι δύο φασίστες. Θέλανε να με δείρουν κι εγώ έτρεξα και κλειδώθηκα στο σπίτι. Μου φώναξαν: “Αν δεν φύγεις, θα έρθουμε το βράδυ 10 άτομα και θα σκοτώσουμε τα παιδιά σου”», μας λέει ο Αμπντούλ.

 

Η κυρία με το ρόπαλο

Ανοιξη 2009. Η κατάληψη του παλιού Εφετείου στην οδό Σωκράτους από άστεγους μετανάστες, καθώς και ένα κτίριο στη Βερανζέρου όπου έμεναν Σομαλοί, αποτέλεσαν την αφορμή για την εξάπλωση της ακροδεξιάς εξτρεμιστικής δράσης ομάδων που παρουσιάζονταν ως «αγανακτισμένοι κάτοικοι». Η Γεωργία Δημοπούλου τότε πρωτοστατούσε εναντίον των μεταναστών. «Κυνηγούσε τους Σομαλούς με ρόπαλο. Πάντα ήταν με ρόπαλο και κατηύθυνε φουσκωτούς, ενώ ισχυριζόταν ότι ήταν υπάλληλος της ΕΥΠ», μας λέει κάτοικος της περιοχής. Την τελευταία φορά που η Δημοπούλου μάς απασχόλησε ήταν στη δίκη των Κων. Μουτζούρη και Σάββα Μιχαήλ. Ηταν μία εκ των χρυσαυγιτών που συνέταξαν τη σχετική «πολυμήνυση». Σήμερα διατηρεί τον ηγετικό της ρόλο στις δράσεις της Χρυσής Αυγής στην Ομόνοια, ενώ όσοι τη γνωρίζουν την περιγράφουν ως δυναμική και υστερική.

Ανάμεσα στους κατοίκους –Ελληνες και μετανάστες– επικρατεί φόβος και τρόμος, ακόμα και σήμερα. Τα τάγματα εφόδου πραγματοποιούν καθημερινές «περιπολίες», απειλούν μετανάστες, διώχνουν τους πελάτες από τα μαγαζιά τους και απαιτούν να φύγουν οι ίδιοι από την Ελλάδα. Συχνά τους επιτίθενται κιόλας. «Μου έσπασαν το μαγαζί, τα τζάμια, την ταμειακή μηχανή, έκαναν πλιάτσικο και με έδειραν με μπουνιές στο πρόσωπο. Το μόνο που θέλω είναι να δουλεύω και να κοιμάμαι ήρεμα», μας λέει καταστηματάρχης από το Μπανγκλαντές.

 

«Ψευτονταήδες»

Παρόμοιες επιθέσεις της Χ. Α. δεν καταγγέλλονται στην αστυνομία και όταν καταγγέλλονται θάβονται. «Δυστυχώς, πολλοί τους ψήφισαν διότι αφελώς νόμισαν ότι θα… δείρουν τους βουλευτές και τους υπευθύνους για τη θλιβερή μας κατάσταση. Μέγα σφάλμα. Οι ψευτονταήδες της Χ.Α. δεν τα βάζουν με τους ισχυρούς. Δέρνουν ανυπεράσπιστους μετανάστες, αφισοκολλητές και τέλος σκότωσαν και τον Παύλο Φύσσα. Αίσχος τους και ντροπή τους!» μας λέει ο Νίκος Μπουκιάς, ιδιοκτήτης ακινήτου στην περιοχή.

 Του Γιάννη Μπασκάκη – Φωτ..: Μάριος Βαλασόπουλος

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Ένας οδικός χάρτης: Τι να κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή

 Απόψεις  Comments Off on Ένας οδικός χάρτης: Τι να κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή
Oct 072013
 

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου τοποθετείται σε δύο επίπεδα δράσης στο ερώτημα που βρίσκεται στο μυαλό κάθε Έλληνα δημοκράτη μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα: το πρώτο αφορά το κράτος και συνοψίζεται στο μήνυμα που φαίνεται πλέον να ελήφθη για τα καλά: η Χρυσή Αυγή είναι εγκληματική οργάνωση και οι συντεταγμένες πολιτείες τις οργανώσεις αυτές τις εξαρθρώνουν με τους συνταγματικά ενδεδειγμένους τρόπους. Το δεύτερο αφορά την πολιτική τάξη και ειδικά την κυβέρνηση: στη δίνη της ελληνικής κρίσης, της φτωχοποίησης και της αποσάθρωσης των θεσμών, η αντιμεταναστευτική ατζέντα και ρητορεία τροφοδοτούν το ναζισμό νομιμοποιώντας στην κοινωνία τη ρατσιστική βία αλλά και κάθε βία. Στο όνομα της ασφάλειας διαλύει την ασφάλεια.

Ι. ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ: Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ (ΑΡΘΡΟ 187 ΠΚ) ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΡΘΡΩΘΕΙ.

Μετά τη δολοφονία του Π. Φύσσα, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου εξέδωσε δελτίο τύπου με τίτλο: Δεν είναι απλώς ο δράστης Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή είναι ο δράστης. (http://www.hlhr.gr/index.php?MDL=pages&SiteID=948). Λέγοντας αυτό, θέλαμε ακριβώς να δείξουμε ότι πέραν της εξατομικευμένης ποινικής ευθύνης για την ανθρωποκτονία υπάρχει ζήτημα εγκληματικής οργάνωσης, κατά τις οικείες διατάξεις του ΠΚ και ιδιαζόντως απεχθών κινήτρων, κάτι το οποίο η Ένωσή μας έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό, πολύ πιο πριν από τη δολοφονία του Π. Φύσσα, με αφορμή την δολοφονία του Πακιστανού Sahtzat Loqman (http://www.hlhr.gr/index.php?MDL=pages&SiteID=233).

Στην Ευρώπη υπάρχουν και, κατά κόρον, έχουν υπάρξει κόμματα που λειτουργούν μεν νόμιμα, αλλά είτε συμπαθούν είτε συνεργούν με οργανώσεις παράνομες, τις οποίες η εκάστοτε έννομη τάξη χαρακτηρίζει «εγκληματικές» ή «τρομοκρατικές». H Χρυσή Αυγή είναι μια περίπτωση που σπάει αυτόν τον κανόνα των σχέσεων «πυρήνα-βραχίονα» της ευρωπαϊκής πολιτικής ιστορίας. Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής πυρήνας και βραχίονας ταυτίζονται. Δηλαδή, η εγκληματική οργάνωση είναι το κόμμα. Και αντιστρόφως, το κόμμα είναι μια εγκληματική οργάνωση, καθώς τα μέλη του επιδίδονται ιεραρχικά και συντεταγμένα σε πράξεις παράνομες.

Η ιδιάζουσα αυτή κατάσταση αποδίδεται σε μια σειρά λόγους. Πρώτον, στην Ελλάδα, λόγω του νωπού ιστορικού παρελθόντος πολιτειακών εκτροπών, υπάρχει μια γενικευμένη πολιτική κουλτούρα δυσανεξίας στην απαγόρευση της λειτουργίας πολιτικών κομμάτων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ένα κόμμα που σίγουρα θα είχε κηρυχτεί παράνομο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, εδώ να εξασφαλίζει το προνόμιο της νόμιμης λειτουργίας. Δεύτερον, μείζονα τμήματα των πολιτειακών θεσμών που είναι επιφορτισμένα με τη διασφάλιση της δημόσιας τάξης δεν διώκουν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, ακόμη κι όταν αυτά προκλητικά εγκληματούν, επειδή εκφράζονται και τα ίδια μέσα από τον ακροδεξιό λόγο και πράξεις. Αναφερόμαστε στην Ελληνική Αστυνομία και την Δικαιοσύνη. Ειδικώς η τελευταία, ενώ γενικώς, σπεύδει να διώκει και να καταδικάζει με χαρακτηριστική ευκολία, ειδικώς, δείχνει ως σήμερα πολιτειακά ανυπόφορη ανοχή. Ο τρίτος λόγος στον οποίο αποδίδεται αυτή η ελληνικής κοπής ιδιαιτερότητα του «κόμματος-εγκληματικής οργάνωσης» είναι η πολιτική αξία χρήσης που έχει η Χρυσή Αυγή στο πλαίσιο της γνωστής θεωρίας των «δύο άκρων» στην οποία όμως δεν θα αναφερθούμε.

Τι θα έκανε ένα κράτος αν δεν αντιμετώπιζε την ιδιαιτερότητα του «κόμματος-εγκληματικής οργάνωσης», αλλά δύο ξεχωριστές δομές; Αν είχαμε δηλαδή, έναν τρομοκρατικό πυρήνα εκτός νόμου και ένα νόμιμο κόμμα. Σε αυτήν την περίπτωση το ενδιαφέρον των διωκτικών αρχών μιας συντεταγμένης πολιτείας κινείται πρωτίστως στην εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης και ενίοτε, επικουρικά πάντως, στην απαγόρευση του κόμματος-βραχίονα.

1. Το ερώτημα «τι κάνουμε με τη Χρυσή Αυγή» κακώς τέθηκε κυρίως με όρους διάλυσης πολιτικού κόμματος. Τίθεται, σήμερα, πρωτίστως με όρους εξάρθρωσης της εγκληματικής οργάνωσης, με τον αυτονόητο σεβασμό στις συνταγματικές εγγυήσεις που προβλέπουν δικαιώματα στους κατηγορούμενους, φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς. Πώς εξαρθρώνεται μια τέτοια οργάνωση το γνωρίζουν καλά η ελληνική αστυνομία και η ελληνική δικαιοσύνη. Πολύ περισσότερο που η συγκεκριμένη δρούσε ως σήμερα ανενόχλητη στο φως της ημέρας.

Με βάση αυτή τη διάκριση, το να τεθεί το κόμμα εκτός νόμου είναι αποπροσανατολιστικό, όχι απλώς γιατί ένα κόμμα μπορεί να επανέλθει με διαφορετική ονομασία και ως εκ τούτου διαρκώς να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, αλλά και γιατί η θέση κομμάτων εκτός νόμου είναι δημοκρατικά ολισθηρή. Συνεπώς, ο πιο ασφαλής δρόμος για μια συντεταγμένη πολιτεία και σε κάθε περίπτωση ο πιο ασφαλής δρόμος για την Ελλάδα σήμερα είναι να επικεντρωθεί ο δικαστικός μηχανισμός στις επιμέρους εγκληματικές δράσεις που τελούνται από τα μέλη αυτής της οργάνωσης επειδή είναι μέλη της.

Αυτό γίνεται με την εφαρμογή του υπάρχοντος νομοθετικού πλαισίου: δηλαδή τόσο με τις γενικές διατάξεις που αφορούν τη συμμετοχική δράση σε μια εγκληματική πράξη (αυτουργός, ηθικός αυτουργός, άμεσος ή απλός συνεργός) όσο και με τη διάταξη περί εγκληματικής οργάνωσης. Είναι σαφές, και η ίδια η Χ.Α. είναι περήφανη γι’ αυτό, ότι πρόκειται για μια οργάνωση η οποία γενικά και σε όλες τις εκφάνσεις της –νόμιμες και μη– λειτουργεί συντεταγμένα, προσχεδιασμένα, με απόλυτη πειθαρχία και ιεραρχικά. Ουδείς ενεργεί αυτοβούλως, αυθορμήτως ή κατά μόνας. Αυτή είναι η δομή και ο τρόπος δράσης της.

Είναι επίσης σαφές, από τις επιμέρους υποθέσεις που έχουν φθάσει στη Δικαιοσύνη ή έχουν καταγραφεί για παράδειγμα από το Δίκτυο Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, ότι αυτή η δομή, λειτουργία και τρόπος δράσης αντανακλάται πλήρως και στις επιμέρους εγκληματικές της δράσεις. Για παράδειγμα, για να επιτελεστεί η δολοφονία του Π. Φύσσα, ενεργοποιήθηκε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ο οποίος εμφανίστηκε πανέτοιμος για εγκληματική δράση, ο δε αυτουργός της δολοφονίας κλήθηκε ειδικά από το σπίτι του όπου έβλεπε ποδόσφαιρο!

Αυτός λοιπόν ο συντονισμός και η ετοιμότητα, οι σχέσεις εντολέων και εντολοδόχων για την παραγωγή εγκληματικών πράξεων, φανερώνουν έναν μηχανισμό συγκροτημένο και δομημένο που απολύτως εμπίπτει στην έννοια της εγκληματικής οργάνωσης και βεβαίως όσοι επιστρατεύτηκαν και επιστράτευσαν έχουν έκαστος ένα συμμετοχικό ρόλο με βάση τους κανόνες συμμετοχικής δράσης που περιγράψαμε παραπάνω. Αυτό το modus operandi το συναντά κανείς σε πλείστες εγκληματικές δράσεις μελών της Χ.Α.

2. Το ζήτημα που τίθεται στον δικαστικό μηχανισμό αυτή τη στιγμή είναι προφανές και καθόλου εύκολο: μία οργάνωση –και ταυτόχρονα πλέον κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση– μέλη της οποίας συστηματικά και με διάρκεια στο χρόνο, δρουν εγκληματικά προβαίνοντας στην τέλεση (και) σοβαρών κακουργημάτων, συνιστά η ίδια εγκληματική οργάνωση;

Εάν απαντήσουμε «ναι» άνευ ετέρου, τότε θα πρέπει να ασκηθούν διώξεις σε βάρος όλων των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, ενός στενότερου πυρήνα ιδρυτικών προσώπων για συγκρότηση και του αρχηγού για διευθυντή. Αυτό όμως έχει χαρακτήρα συλλογικού πογκρόμ, γιατί χάνεται η προϋπόθεση εξατομίκευσης της ποινικής ευθύνης ενός εκάστου μέλους, διάγνωσης των στοιχείων του δόλου και ιδίως του γνωστικού στοιχείου, και αυτό δεν επιτρέπεται να παραβλέπεται σε ένα συνταγματικό κράτος δικαίου. Ως εκ τούτου, η από πάνω προς τα κάτω διάχυση της ποινικής ευθύνης, είναι δικαιοπολιτικά απαγορευτική και δημιουργεί αποτροπιαστικό προηγούμενο. Ο ενδεδειγμένος δρόμος είναι ανάποδα: από κάτω προς τα πάνω.

Η ανυπόφορη αδράνεια της Πολιτείας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια συνταγματικών εγγυήσεων. Αυτός είναι ένας ορατός κίνδυνος και έχουμε μπροστά μας μία διπλή απώλεια: όχι μόνο η συστηματική ατιμωρησία να έχει θρέψει την ανέλεγκτη βία και να έχει εξοικειώσει μια κοινωνία σε αυτήν, στα μαχαιρώματα και στα «μπραβιλίκια», αλλά να φέρνει τώρα επιπλέον μια κοινωνία αντιμέτωπη με ένα εν θερμώ ξεκαθάρισμα άνευ όρων και άνευ κανόνων. Για λόγους που εκφεύγουν του παρόντος, η Χ.Α. από μια περιθωριακή οργάνωση έγινε κοινοβουλευτικό κόμμα και μάλιστα με καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί σήμερα ούτε η πολιτική τάξη ούτε η Δικαιοσύνη να πει στον κάθε πολίτη που έγινε μέλος σε αυτό το κόμμα –το οποίο για να συμμετάσχει στις εκλογές πέρασε από τον Άρειο Πάγο– «συγγνώμη δεν ήσασταν σε κόμμα, αλλά σε εγκληματική οργάνωση, περάστε από ‘δω για την δεκαετή σας κάθειρξη».

Μπορεί όμως να το πει –όπως ακριβώς το λέει τώρα– στα ηγετικά του στελέχη, ιδρυτικά ή/και υψηλόβαθμα, εφόσον το κόμμα αυτό έχει πυρήνες, τα τάγματα εφόδου, τα οποία ακριβώς συγκροτούνται για τη διάπραξη εγκληματικών πράξεων. Το κόμμα ταυτίζεται μεν με την εγκληματική οργάνωση αλλά την υπερβαίνει κιόλας: υπάρχουν μέλη του κόμματος που δεν ανήκουν στην εγκληματική οργάνωση, η οποία έχει συστήσει και τις επιμέρους εγκληματικές οργανώσεις (τάγματα εφόδου). Για το λόγο αυτό προκαλεί απορία το γεγονός ότι σε μια χώρα όπου το μέτρο της προσωρινής κράτησης κάθε άλλο παρά εξαιρετική πρακτική ανακριτών και εισαγγελέων αποτελεί, σε μια χώρα που κρατήθηκαν σχεδόν 18 μήνες οροθετικές τοξικομανείς γυναίκες ή πολίτες για χρέη, δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωση τμήματος της ηγετικής ομάδας της Χ.Α.

Από την άλλη, εάν αυτή η ευρύτητα συνιστά μία γενικότερη στροφή απέναντι στο ζήτημα της προσωρινής κράτησης, η καταχρηστική πρακτική του οποίου έχει γίνει θέμα διεθνών εκθέσεων, καλωσορίζουμε τη στροφή αυτή στη χώρα των 4.259 υποδίκων (με βάση τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης). Είναι βέβαιον ότι οι συγκεκριμένες αυτές κρίσεις συνιστούν ένα ενδιαφέρον νομολογιακό προηγούμενο που μπορεί να λειτουργήσει προς την κατεύθυνση της αποσυμφόρησης των φυλακών…

Άρα τι να κάνει η Δικαιοσύνη; Αυτό που (οφείλει να) κάνει σε κάθε έγκλημα και να το κάνει με ψυχραιμία: να κρίνει την κάθε υπόθεση χωριστά, να εξατομικεύσει. Όπου προκύπτουν πράγματι στοιχεία εγκληματικής οργάνωσης, να πράξει τα δέοντα. Όπου προκύπτουν άλλα αδικήματα, ελάσσονος του άρ. 187 ΠΚ απαξίας (π.χ. φθορές ξένης ιδιοκτησίας, διατάραξη, προτροπή σε βιαιοπραγίες), να εφαρμόσει αυτά. Το εάν αυτό θα γίνει από έναν δικαστικό λειτουργό, δηλαδή εφέτη-ανακριτή, μένει στη Δικαιοσύνη να το αποφασίσει. Η εφαρμογή του νόμου πάντως αρκεί, τόσο για την ειδική όσο και για τη γενική πρόληψη και δεν χρειάζονται ακροβασίες ούτε δρασκελισμοί. Κυρίως δε οι τελευταίοι μπορούν να αποδεδειχθούν μοιραίοι για την έκβαση της διαδικασίας ενώ η επικοινωνιακή φόρτιση που εύλογα αλλά και «τηλεκατευθυνόμενα» (σε βαθμό εκνευριστικό) το ζήτημα έχει αποκτήσει δε βοηθά κανέναν, και πρωτίστως την απονομή δικαιοσύνης. Όποιο και εάν είναι το μέλλον της Χ.Α., οι όροι με τους οποίους σήμερα επιχειρείται η εκκαθάρισή της θα δημιουργήσουν προηγούμενο. Και, σε τελευταία ανάλυση, ακόμη και οι εχθροί του πολιτεύματος δικαιούνται της προστασίας του.

3. Ταυτόχρονα η Πολιτεία πρέπει με ψυχραιμία να επανεξετάσει το νομοθετικό πλαίσιο της το οποίο σχετίζεται με την καταπολέμηση του ρατσισμού: Η νομοθεσία με τη σημερινή της μορφή είναι περίπου προσχηματική και έχει προγραμματισμένη την αχρησία της καθώς ο ισχύων αντιρατσιστικός νόμος 927/1979 επικεντρώνεται σε εγκλήματα λόγου και όχι βίας, περιλαμβάνει ως λόγους αξιόποινης προσβολής τους φυλετικούς, εθνικούς και θρησκευτικούς και όχι και λόγους ταυτότητας φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού, ενώ δεν υφίσταται καμία πρόβλεψη προστασίας θυμάτων και ουσιωδών μαρτύρων. Περαιτέρω, υπάρχει έλλειψη σύνδεσης του ρατσιστικού κινήτρου με το άρ. 187 ΠΚ περί εγκληματικής οργάνωσης ενώ το ρατσιστικό κίνητρο, έτσι όπως τίθεται στην δικαστική επιμέτρηση της ποινής, ουσιαστικά συνιστά ρήτρα ανέλεγκτης εφαρμογής πρακτικά «αόρατη».

4. Ως εκ τούτου, θα πρέπει άμεσα ο νομοθέτης να ρυθμίσει το ζήτημα της προστασίας αλλοδαπών θυμάτων χωρίς χαρτιά, τα οποία αποτελούν τον κατεξοχήν –όχι αποκλειστικό– στόχο τέτοιων επιθέσεων. Όσο η Πολιτεία δεν παρέχει ένα προστατευτικό πλαίσιο σε αυτά τα πρόσωπα –κατά το πρότυπο της προστασίας θυμάτων trafficking– ουσιαστικά αρνείται σε αυτά την πρόσβαση στη Δικαιοσύνη και την έννομη προστασία και στέλνει ένα πολιτικό μήνυμα ατιμωρησίας στις «ομάδες κρούσης», οργανωμένες ή μη, αφαιρώντας ταυτόχρονα από την κοινωνία το δικαίωμά της στην ασφάλεια διά της εξιχνίασης και τιμώρησης αυτών των εγκλημάτων. Είναι βέβαιο ότι, λόγω της επίμονης απροθυμίας του νομοθέτη να ρυθμίσει αυτό το πλαίσιο, αλλά και λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης που ενσαρκώνεται στην απροθυμία των διωκτικών αρχών να ασχοληθούν με αυτά τα εγκλήματα, η δικαιοσύνη έχασε τη δυνατότητα δίωξης δεκάδων τέτοιων εγκλημάτων.

Στην κατεύθυνση αυτή, πρέπει να εξασφαλιστεί η διερεύνηση του ρατσιστικού κινήτρου ήδη από το στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης και ανεξάρτητα από την επιβαρυντική περίσταση κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής. Η τέλεση εγκλήματος με ρατσιστικά κίνητρα θα πρέπει (α) είτε να προβλέπεται ως έγκλημα με ιδιαίτερη νομοτυπική υπόσταση, (β) είτε να συνδυάζεται με επαύξηση της ποινής για κάποιες κατηγορίες εγκλημάτων (π.χ. κατά της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας, της προσωπικής ελευθερίας, της ιδιοκτησίας), (γ) είτε να αποτελεί γενική επιβαρυντική περίσταση, με συγκεκριμένο όμως πλαίσιο ποινής. Ταυτόχρονα, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου οφείλει να δώσει επιτέλους ένας σαφές μήνυμα τιμώρησης των εγκλημάτων μίσους, διασφαλίζοντας την εφαρμογής της με αριθμό 7100/4/3 από 24.5.2006 εγκυκλίου σχετικά με την υποχρέωση διερεύνησης τυχόν ρατσιστικού κινήτρου των καταγγελλόμενων ποινικών αδικημάτων.

ΙΙ. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Η ΞΕΝΟΦΟΒΙΚΗ ΡΗΤΟΡΙΚΗ, Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΕΝΝΑΕΙ ΝΑΖΙΣΜΟ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: (ΚΑΙ) ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ.

Η άνοδος του νεοναζισμού και η βίαιη είσοδός του στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο δεν έπεσε από τον ουρανό, δεν είναι θεϊκή τιμωρία, φυσικό φαινόμενο ή αδιερεύνητο καπρίτσιο της μοίρας. Ως αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών, κοινωνικών, ιστορικών συνθηκών ήρθε να διαψεύσει παταγωδώς γνωστούς μύθους: «στη μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν ευδοκιμεί η Ακροδεξιά», «οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές». Η Ακροδεξιά ήταν πάντα εδώ. Διάχυτη στην ελληνική πολιτική κουλτούρα σε περιόδους σχετικής πολιτειακής ομαλότητας, κρυσταλλωμένη και συμπαγής σε περιόδους έντασης και εκτροπών.

Το τελευταίο διάστημα η ναζιστική εκδοχή της Ακροδεξιάς τροφοδοτείται από δύο κυρίως παράγοντες. Ο ένας είναι η φτωχοποίηση, η κοινωνική αποδιάρθρωση και η τεράστια απαξίωση του πολιτικού προσωπικού ως αποτέλεσμα της ύφεσης και της βίαιης λιτότητας. Ο δεύτερος παράγοντας είναι η υιοθέτηση της σκληρής ξενοφοβικής πολιτικής ατζέντας από μια σειρά κυβερνήσεων: από το κυνήγι και την διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών στην παλινόρθωση λογικών αποκλεισμού και περιχαράκωσης στο ζήτημα της ιθαγένειας των παιδιών των μεταναστών. Από τον «Ξένιο Δία» και τα στρατόπεδα κράτησης μεταναστών στην ακραία αστυνομική βία που καλύπτεται από δομική ατιμωρησία. Αυτό το τοξικό πολιτικό περιβάλλον τροφοδοτεί τον νεοναζισμό που ενδημεί πλέον σε δομές του κρατικού μηχανισμού και σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Η αποδόμηση βασικών κοινωνικών δικαιωμάτων στην εργασία, την υγεία και την παιδεία, από τη μία πλευρά, και η ρητορική και η πρακτική του κοινωνικού μίσους, από την άλλη, αποτελούν ένα μίγμα που θα εξακολουθήσει να τροφοδοτεί τον ρατσισμό και το φασιστικό φαινόμενο, ανεξαρτήτως και πέραν της δικαστικής και πολιτικής τύχης των μελών αλλά και του ίδιου του ναζιστικού μορφώματος. Το μίγμα αυτό περιλαμβάνει την διάχυτη επιθετικότητα κατά όλων εκείνων των ομάδων που αποτελούν τους παραδοσιακούς αποδέκτες του ναζιστικού μίσους. Περιλαμβάνει την απαξίωση των διανοουμένων και την κυριαρχία της ισοπεδωτικής απαξίωσης θεσμών και προσώπων. Περιλαμβάνει τη μνησικακία και τον ακραίο κοινωνικό αυτοματισμό.

Μην ξεχνάμε ότι μέχρι τη δολοφονία του Φύσσα, υπήρχαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι που καλούσαν την –κατά τα άλλα «αντισυστημική»– Χ.Α. σε συστράτευση μέσω της αυτοκάθαρσης από «ακραίους», παρουσίαζαν τη Χ.Α. ως την οργάνωση που «περνάει τη γιαγιά απέναντι», ως αγανακτισμένους πολίτες που αυτοδικούν, ως διάφορους συμπαθείς νοικοκυραίους που παντρεύονται ή «άτακτους» εργένηδες με «ταμπού» τατουάζ. Τα τελευταία χρόνια, η οργάνωση αυτή ξεπλύθηκε και νομιμοποιήθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο από το ίδιο σύστημα που τώρα έρχεται να κάνει τον «εκκαθαριστή».

Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης που τώρα διεκδικεί για τον εαυτό του ρόλο πρωταγωνιστή στην «κάθαρση» ήταν το ίδιο Υπουργείο που, όταν γίνονταν φόνοι και επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών, προέκρινε τη νομιμότητα της διαμονής ως ύψιστο αγαθό έναντι και σε βάρος όλων των άλλων αγαθών, ακυρώνοντας την πρόσβαση σε έννομη προστασία θυμάτων και εκπαιδεύοντας μιαν ολόκληρη κοινωνία στην εφαρμοσμένη πρακτική μαζικής κράτησης προσώπων σε άθλιες συνθήκες λόγω «αλλοδαπότητας».

Ήταν το ίδιο Υπουργείο που κατανάλωνε δυνάμεις για να εκκενώσει καταλήψεις κτηρίων που δεν ζητήθηκαν από τον ιδιοκτήτη στο πλαίσιο της «μηδενικής ανοχής στην ανομία», αλλά –όπως εκ του αποτελέσματος παραδέχεται– της πλήρους ανοχής στην πιο άγρια παρανομία. Ο πρώην Υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος, που τώρα κάτι ψάχνει στο χώρο της «κεντροαριστεράς», σε μια χώρα όπου το κράτος πρόνοιας διαλυόταν –και διαλύεται– βίαια, έκανε σημαία του την ποινικοποίηση της οροθετικότητας και της τοξικομανίας.

Ο πρώην Υπουργός Εσωτερικών κ. Στυλιανίδης, σε ερώτημα του βουλευτή της Χ.Α. Παναγιώταρου σχετικά με τον αριθμό αλλοδαπών παιδιών σε δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, έσπευσε να αποστείλει ερώτημα στις περιφέρειες αυθημερόν και με το χαρακτήρα του «κατεπείγοντος», μην τυχόν και αργήσει να απαντήσει εγκαίρως στο ερώτημα του βουλευτή που λίγο καιρό πριν είχε δημόσια εξαγγείλει ότι θα πετάξει έξω τα αλλοδαπά παιδάκια για να μπουν Έλληνες.

Ο νυν Υπουργός Δικαιοσύνης αναλαμβάνοντας την ηγεσία του υπουργείου δήλωσε αμέσως ότι ο αντιρατσιστικός νόμος δεν είναι στις προτεραιότητες του υπουργείου του και τον έβαλε στον συρτάρι, για να τον βγάλει τώρα κατεπειγόντως κάνοντας δήθεν αυτοκριτική.

Παράλληλα λοιπόν με την αποτελεσματική πολιτική και ποινική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, απαιτείται αναίρεση των πολιτικών εκείνων επιλογών που επιφέρουν τον εκφασισμό τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας και δομών του κρατικού μηχανισμού. Και αυτό είναι θέμα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.hlhr.gr/

Και τώρα ξεκινάει η επίθεση στο άλλο «άκρο»

 Απόψεις  Comments Off on Και τώρα ξεκινάει η επίθεση στο άλλο «άκρο»
Oct 032013
 

Επίθεση σε όλα τα επίπεδα αναμένεται να εξαπολύσει η κυβέρνηση στην Αριστερά τις επόμενες εβδομάδες, επιχειρώντας να συνδέσει πολιτικά της στελέχη με έκνομες ενέργειες, τη στιγμή που η πίεση από το δεξιό ακροατήριο είναι μεγάλη και η αναδιάταξη της «δεξιάς πολυκατοικίας» σε πλήρη εξέλιξη.

Στο Μαξίμου μαζί με την απόφαση για σφοδρή επίθεση στη Χρυσή Αυγή –που οδήγησε στις συλλήψεις Μιχαλολιάκου κ.α- συζητήθηκε και η στάση που θα κρατηθεί απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ, τα τοπικά κινήματα που αναπτύσσονται και την Αριστερά στο σύνολό της. Έτσι το προσεχές διάστημα θα επιχειρηθεί ο συμψηφισμός της δράσης της Χρυσής Αυγής και αυτής του ΣΥΡΙΖΑ, με την κυβέρνηση να προβάλλεται όχι απλώς ως η δύναμη της σταθερότητας, αλλά ως εγγυήτρια δύναμη του συντάγματος και της τήρησης των νόμων.

Παράλληλα με κατασταλτικά μέσα θα επιχειρηθεί να σβήσουν οι όποιες εστίες αντίστασης στην κυβερνητική πολιτική αναπτύσσονται, να παρουσιαστούν οι αντιδρώντες ως κοινοί εγκληματίες –κι όχι απλώς ως προβοκάτορες- , ενώ είναι βέβαιο ότι σε όλες οι περιπτώσεις θα υπάρξει προσπάθεια σύνδεσης των ενεργειών με το ΣΥΡΙΖΑ. Στην κυβέρνηση γίνεται ήδη λόγος για ανάγκη «να κλειστούν και τα δύο άκρα σπίτι τους», ενώ με επίσημη διαρροή το Μαξίμου προειδοποιεί πως «δεν θέλει και πολύ για να συγκρουστούν τα δύο άκρα». Σε άρθρο μάλιστα στο γνωστό ΑΝΤΙNEWS, που εκφράζει επίσημα τις απόψεις των συμβούλων του πρωθυπουργού, αναφέρεται: «Τα δύο γεγονότα –ξυλοδαρμοί φασιστών – έρχονται να προστεθούν σε σειρά άλλων που έχουν συμβεί ειδικά μετά τη δολοφονία του Φύσσα. Αν κάποιοι, λοιπόν, του αντιεξουσιαστικού χώρου αποφάσισαν να βγάλουν τα απωθημένα τους δέρνοντας όποιος είναι φαλακρός, έχει τατουάζ ή φοράει μαύρα ρούχα τότε έχουμε πολύ σοβαρό πρόβλημα.

Διότι δε θέλει και πολύ να βγουν στο δρόμο «αντίπαλες» παρατάξεις και να αρχίζουν να σφάζονται με τις φαλτσέτες».

Ποιοι μπαίνουν στο στόχαστρο

Στην κυβέρνηση υπάρχει έτοιμος κατάλογος με τους επόμενους στόχους και ήδη έχουν ενημερωθεί ανώτεροι αστυνομικοί, ώστε να προχωρήσουν σε συλλήψεις. Ήδη στο στόχαστρο βρίσκεται το κίνημα ενάντια στις εξορύξεις Χρυσού στη Χαλκιδική, με 27 άτομα να έχουν καλεστεί σε απολογίες, αντιμετωπίζοντας βαριές κατηγορίες. Η αναβάθμιση όμως της έρευνας για την υπόθεση, έγκειται στην επέκταση της σε πρόσωπα που δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο εναντίον τους, ανήκουν σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και θα γίνει προσπάθεια να συνδεθούν με κάποιους από τους κατηγορούμενους. Η υπόθεση της Χαλκιδικής είναι θέμα τιμής για την κυβέρνηση, όχι μόνο γιατί οι κάτοικοι συγκεντρώνουν τη συμπάθεια μεγάλου μέρους της κοινωνίας, αλλά κυρίως γιατί στο Μαξίμου έχει εκφραστεί  έντονη δυσαρέσκεια από τους επιχειρηματίες που έχουν αναλάβει το έργο. Μάλιστα πριν από περίπου 20 ήμερες, μεγαλοκαναλάρχης και ένας εκ των μετόχων της Ελληνικός Χρυσός, απείλησε πως θα προβεί σε δημόσια δήλωση, στην οποία με σαφήνεια θα έκανε λόγο για «κυβερνητική αδιαφορία, που δεν επιτρέπει την τέλεση επενδύσεων».

Διαρκής στόχος του επιτελείου του Αντώνη Σαμαρά αποτελεί ο αντιεξουσιαστικός και αναρχικός χώρος. Το πρόβλημα εδώ είναι πως οι επεμβάσεις στις καταλήψεις της Αθήνας και κυρίως στη Βίλλα Αμαλίας, δεν βγήκε επικοινωνιακά στην κυβέρνηση. Τα ευρήματα δεν ήταν αυτά που περίμενε η ΕΛΑΣ και οι καταληψίες κέρδισαν μάλλον τη συμπάθεια του τηλεοπτικού κοινού, που παρακολουθούσε ένα στρατό να συλλαμβάνει κάτι πιτσιρικάδες που μπαίνουν στις κλούβες με χαμόγελο. Παράλληλα  υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μια τέτοια πολιτική που κινείται στα άκρα, να γυρίσει το κλίμα και η κυβερνητική αποφασιστικότητα να μετατραπεί σε αυταρχική πολιτική. Κυβερνητικοί βουλευτές εκφράζουν ανοιχτά το φόβο το επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά να προσπαθήσει να πάρει μια άτυπη ρεβάνς, κοιτάζοντας και το ακροδεξιό ακροατήριο της ΝΔ, για τις συλλήψεις μελών της Χ.Α, καθώς ήδη ακούγονται σκέψεις για ανοχή τόσα χρόνια στην Αριστερά και στις κουκούλες, ενώ εξαντλήθηκε η αυστηρότητα στην παρέα του Μιχαλολιάκου.Η παραπάνω θέση αποτυπώνει και την άποψη Σαμαρά για ενοχική στάση της Δεξιάς κατά τη μεταπολίτευση. «Η δεξιά παράταξη κουράστηκε να πληρώνει το «λάθος» που διέπραξε ……κερδίζοντας τον Εμφύλιο. Και επί χρόνια δεν μπορούσε να απελευθερωθεί από τα ενοχικά της σύνδρομα έναντι της Αριστεράς, τα ψίχουλα αναγνώρισης της οποίας χρησιμοποιούσε ως … παράσημα δημοκρατίας», έγραφε με ψευδώνυμο πρόσφατα στενός του συνεργάτης.

Στόχο της κυβέρνηση θα αποτελέσουν όμως και οι πορείες, σε μια προσπάθεια να αποδοθούν ταραχές και συγκρούσεις σε οργανωμένο σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ.”Υπάρχουν εγκληματικές οργανώσεις που κάθε τόσο, δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, του διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων, συντονίζουν και οργανώνουν μαχητικές επιθέσεις, καταλήψεις, πορείες, όπου πηγαίνουν φορτωμένοι ρόπαλα, εμπρηστικές βόμβες, φορώντας κράνη και κουκούλες'” λένε στην κυβέρνηση και προαναγγέλλουν μέσω Φαήλου Κρανιδιώτη διώξεις.”Έχουμε λοιπόν κι άλλες συμμορίες κι εγκληματικές οργανώσεις, με επίχρισμα άλλου χρώματος, για τις οποίες πρέπει να συγκεντρώσουμε στοιχεία, να ασκηθούν διώξεις και να περάσουν τα μέλη τους την πόρτα του Ανακριτή..” γράφει σήμερα ο σύμβουλος του πρωθυπουργού.

Μάλιστα η φράση που ακούστηκε στο Μαξίμου και δόθηκε στη δημοσιότητα περιγράφει και τη στάση που θα ακολουθήσει η κυβέρνηση. «Μόνο μια σοβαρή, πατριωτική, αυστηρή αλλά δίκαιη Δεξιά μπορεί να είναι φράγμα στην Άκρα Αριστερά και στην Άκρα Δεξιά. Τα περί «ποιοτικών» διακρίσεων της ανομίας είναι απλά άλλοθι των άλλων ολοκληρωτικών, των παρενδυτικών φασιστών, που υποδύονται τους «προοδευτικούς» και θέλουν να έχουν κάβα την δική τους βία» είναι η γραμμή,όπως εκφράστηκε από σύμβουλο του πρωθυπουργού .

Αρβανίτης Λευτέρης

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Ν. Μπογιόπουλος: Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο;

 Απόψεις  Comments Off on Ν. Μπογιόπουλος: Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο;
Oct 022013
 

Ένα κράτος που δουλεύει με τέτοιο συγχρονισμό, με τέτοια ταχύτητα και με τέτοια αποτελεσματικότητα, όπως έδειξε στην περίπτωση της ναζιστικής συμμορίας, θα πρέπει να είχε κάποιο λόγο που τόσο καιρό δεν αντιδρούσε απέναντι στη Χρυσή Αυγή…

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα)1ο: Έχει ακόμα υποστηρικτές η αφελής και αστεία θεωρία που διατείνεται ότι «το κράτος είναι μπάχαλο»; Το κράτος, αντιθέτως, διαπιστώσαμε ότι δουλεύει ρολόι. Όταν θέλει είναι πανταχού παρόν….Μπορεί, για παράδειγμα, τα ταμεία ανεργίας του κράτους να μη δουλεύουν καλά, αλλά οι υπερκοριοί του κράτους δουλεύουν στην εντέλεια. Μπορεί τα γραφεία επιθεώρησης εργασίας να μη δουλεύουν καθόλου, αλλά οι μηχανισμοί παρακολούθησης, φακελλώματος, συλλήψεων, δουλεύουν ολημερίς.

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 2ο: Ένα κράτος που δουλεύει με τέτοιο συγχρονισμό, με τέτοια ταχύτητα και με τέτοια αποτελεσματικότητα, όπως έδειξε στην περίπτωση της ναζιστικής συμμορίας, θα πρέπει να είχε κάποιο λόγο που τόσο καιρό δεν αντιδρούσε απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Αλλά ποιό λόγο άραγε είχε το κράτος και δεν αντιδρούσε; Μάλιστα, αντί να προστατεύει την κοινωνία από τη Χρυσή Αυγή, κατηγορούσε την κοινωνία και συκοφαντούσε τους λαϊκούς αγώνες, ανεμίζοντας τη σημαία της θεωρίας των «δυο άκρων». Τί να υποθέσουμε; Ότι το κράτος δεν αντιδρούσε γιατί η Χρυσή Αυγή ήταν, τελικά, χρήσιμη στο κράτος; Ότι την άφηνε να υπάρχει ώστε να παίζει με τη θεωρία των «δυο άκρων»;

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 3ο: Από τη στιγμή που το κράτος αντέδρασε, πάλι κάποιος λόγος θα υπήρξε για να αντιδράσει, δεδομένου ότι πολύ καιρό πριν -αν και θα μπορούσε- δεν το έπραξε. Γιατί; Περίμενε πρώτα να δολοφονήσουν; Αλλά τότε η προηγούμενη δολοφονία στα Πετράλωνα του μετανάστη ήταν λιγότερο δολοφονία; Τί να σκεφτούμε; Μπας και το κράτος έδρασε τώρα, πολύ απλά γιατί τώρα είναι που του χρειάζεται πια όχι μια ανεξέλεγκτη (με την ανοχή του κράτους) Χρυσή Αυγή, αλλά μια «εξαρθρωμένη από το κράτος» Χρυσή Αυγή;

Ερώτημα (ή και συμπέρασμα) 4ο: Το προηγούμενο διάστημα τέθηκαν στο λαό από το κράτος και από τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν πολλά και απειλητικά διλήμματα. Από το «μνημόνιο ή χάος» μέχρι το «μνημόνιο ή τανκς». Προφανώς δεν θα ήταν ευχάριστο για το κράτος και για τις πολιτικές δυνάμεις που το υπηρετούν να πάει ο λαός σε εκλογές, έχοντας στο μυαλό του τη φτώχεια του, την ανεργία του, την εξαθλίωσή του. Αντί για τα προηγούμενα, ένα δίλημμα του τύπου «ή Τρίτο Ράιχ ή Τρίτο Μνημόνιο», μάλλον θα ήταν προτιμότερο για όσους ετοιμάζουν το… Τρίτο Μνημόνιο.

Ερώτημα (και εν αναμονή του συμπεράσματος) 5ο: Ο λαός θα επιτρέψει σε όσους του έχουν επιβάλει δύο μνημόνια παριστάνοντας τους «σωτήρες», να του επιβάλουν και τρίτο παριστάνοντας μάλιστα αυτή τη φορά και τους «αντιφασίστες»;

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://aristeri-diexodos.blogspot.gr/

Πουλικάκος κατατροπώνει Πρετεντέρη-Βορίδη! (BINTEO)

 Video  Comments Off on Πουλικάκος κατατροπώνει Πρετεντέρη-Βορίδη! (BINTEO)
Oct 012013
 
Καίριος και σαρκαστικός, ο Δημήτρης Πουλικάκος ανέτρεψε μέσα σε λίγα τηλεοπτικά λεπτά, στην εκπομπή Ανατροπή του Mega, όλη τη σοβαροφάνεια της δημόσιας συζήτησης για τον νεοναζισμό και τις ρίζες του και όλη τη συναφή υποκρισία του πολιτικού κόσμου και των media.
Ανατροπή χτες βράδυ στην εκπομπή «Αντατροπή» στο MEGA. Απολαυστικός, οξυδερκής και καυστικότατος ο Δημήτρης Πουλικάκος, αμέσως μόλις πήρε το λόγο ισοπέδωσε μέσα σε ελάχιστο χρόνο την αιφνιδιασμένη από τις αποκαλύψεις για τη Χρυσή Αυγή κοινωνία, τον παρουσιαστή Γιάννη Πρετεντέρη για παλαιότερη εκπομπή του με προσκεκλημένο τον Μιχαλολιάκο και τέλος τον παριστάμενο κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της ΝΔ Μάκη Βορίδη, επισημαίνοντας ότι υπήρξε ο διάδοχος του Μιχαλολιάκου στη χουντική νεολαία της ΕΠΕΝ, χωρίς ποτέ να έχει αποκηρύξει την τότε στάση του. Παρόντες στην εκπομπή ήταν επίσης οι κύριοι Γ. Καμίνης, Γ. Ψαριανός και Ν. Ανδρουλάκης.
Τα social media αμέσως άναψαν. Όλοι περίμεναν την απάντηση του Πρετεντέρη και του Βορίδη στην ευθεία βολή του Πουλικάκου, αλλά εκείνοι προτίμησαν να στραφούν σε άλλα, πιο ανώδυνα, θέματα.
Στη συνέχεια της εκπομπής δεν δόθηκε η δυνατότητα στον Πουλικάκο να επανέλθει με την ίδια αποτελεσματικότητα. Αλλά είχε προλάβει να τα πει όλα, αποδεικνύοντας πόσο σαθρό είναι το πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης μεταξύ ομονοούντων καθεστωτικών, όταν βρεθεί κάποιος παρείσακτος να πει τρεις απλές αλήθειες και να ανατρέψει το εύπεπτο σκηνικό.
Μια μεγάλη στιγμή της τηλεόρασης, που απέδειξε για μία ακόμη φορά πόσο μικρή είναι όλες τις άλλες στιγμές η τηλεόραση, αλλά και πόσο φτωχός και αφερέγγυος είναι ο λόγος των ανθρώπων της εξουσίας και της επικοινωνίας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.thepressproject.gr/

Δέκα αρχές για τη Χ.Α.

 Απόψεις  Comments Off on Δέκα αρχές για τη Χ.Α.
Sep 292013
 

Ας συμφωνήσουμε τουλάχιστον στα βασικά, έστω τώρα, που είναι ήδη αργά:

1. Η δημοκρατία είναι το μοναδικό όπλο στη μάχη κατά του φασισμού. Στα μαχαίρια τους απαντάμε με θεσμικά εργαλεία.

2. Κάθε καταδίκη, που συνοδεύεται από την προσθήκη «αλλά κι ο ΣΥΡΙΖΑ…» αυτοακυρώνεται, παύει να είναι απερίφραστη καταδίκη. Είναι καταδίκη με αστερίσκους και υπονομεύει το επιχείρημα ότι το μόρφωμα αυτό είναι μοναδικό κι αποσυνάγωγο.

3. Η αστυνομία, όταν κάθεται και παρακολουθεί τη δράση της Χ.Α. με σταυρωμένα χέρια, κινδυνεύει να γίνει συνένοχη. Δεν είναι δυνατόν οι πολίτες να επαφίενται στην ευσυνειδησία της μιας αστυνομικίνας, που συνέλαβε τον δράστη.

4. Η δικαιοσύνη οφείλει να κινηθεί και να διαλύσει τις ομάδες κρούσης της Χ.Α., να ακολουθήσει το σύνθημα του δημάρχου Αθηναίων «Θα τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Από την άλλη θα πρέπει να ξεμπροστιάσει την προσπάθεια της Χ.Α. να ενδυθεί εκείνη τον μανδύα της νομιμότητας με αγωγές και μηνύσεις. Ο κ. Κασιδιάρης απείλησε ότι θα καταθέσει αγωγές για συκοφαντική δυσφήμηση επειδή ο δράστης εμφανίστηκε ως μέλος του κόμματός του. Λίγα λεπτά αργότερα ο ίδιος ο δολοφόνος παραδέχθηκε ότι είναι οπαδός της Χ.Α.

5. Δεν υπάρχει πλέον αθώος ψηφοφόρος της Χ.Α. Ολοι έμαθαν τι πρεσβεύει το κόμμα και τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για να πετύχει τους στόχους του. Ο οργισμένος κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα και το θύμα του μνημονίου είναι αστείες δικαιολογίες. Ολοι μας υποφέρουμε τα τελευταία χρόνια στον ένα ή τον άλλο βαθμό από την κρίση, αλλά δεν ψηφίζουμε φιλοναζιστικά κόμματα.

6. Τα ΜΜΕ που συμβάλλουν στην εξοικείωση με το φαινόμενο της Χ.Α. και στην αισθητικοποίηση της βίας της, προβάλλοντας κουτσομπολιά για τα στελέχη της και αντιμετωπίζοντας το κόμμα σαν ένα φυσιολογικό πολιτικό σχηματισμό, είναι συνυπεύθυνα για τη γιγάντωση της επιρροής του.

7. Οι δημοσιογράφοι που αποφασίζουν να πάρουν συνεντεύξεις από στελέχη της Χ.Α. ίσως να το ξανασκεφτούν. Ο ορθός λόγος δύσκολα μπορεί να αντιπαρατεθεί με το άναρθρο γρύλισμα.

8. Το έργο των εκπαιδευτικών και των πανεπιστημιακών καθίσταται ακόμη σημαντικότερο. Η κουλτούρα της ανεκτικότητας, η αποδοκιμασία της βίας, η διδασκαλία της σύγχρονης ιστορίας, η διεξοδική συζήτηση γύρω από το Ολοκαύτωμα είναι στη σημερινή Ελλάδα μαθήματα πολύ μεγαλύτερης αξίας από τα μαθηματικά. Πρόσθεση θα μάθουν όλοι, αντιφασισμό λίγοι.

9. Δεν υπάρχει «σοβαρή» Χ.Α., δυνάμει κυβερνητικός εταίρος σε μια συντηρητική κυβέρνηση. Το σχήμα αυτό είναι οξύμωρο. Για όσους είχαν αμφιβολίες, η δολοφονία στο Κερατσίνι θα πρέπει να τις έχει κάμψει.

10. Η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση είναι ευθύνη όλων μας. Ο πειρασμός του ρεβανσισμού είναι μεγάλος. Ας αποδείξουμε όλοι ότι είμαστε καλύτεροι από αυτούς.

Tης Ξενιας Κουναλακη

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news.kathimerini.gr/

Όλα μέλι γάλα στο Μελιγαλά

 Απόψεις  Comments Off on Όλα μέλι γάλα στο Μελιγαλά
Sep 242013
 

Σε ποιόν ανήκει ο Μελιγαλάς; Στην Χρυσή Αυγή, ή στη ΝΔ; Ποιός είναι ο πάτρωνας του νεοεμφυλιοπολεμικού μίσους; Στον Άδωνη Γεωργιάδη που θυμάται τον Μελιγαλά στις αναρτήσεις του στο twitter, ή στον Παναγιώταρο που αρπάζει τα μικρόφωνα για να βροντοφωνάξει πως δική τους είναι η γιορτή;

Τι έγινε και εκεί που όλα ήταν μέλι γάλα, τους τάραξε ο Μελιγαλάς; Μα το πολύ απλό. Η ΝΔ, επιλέγοντας μια ακροδεξιά ατζέντα, προσπαθεί να περιθωριοποιήσει τη Χρυσή Αυγή, σηκώνοντας τα λάβαρα της μάχης απέναντι στους ανθέλληνες. Όπου ανθέλληνες, οι άλλοι έλληνες.

Ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης δήλωσε «η ιστορία και οι Νεκροί μας, ανήκουν στην Πελοπόννησο και όχι σε κάποιους Χρυσαυγίτες;» Ποιοί είναι οι νεκροί τους; Ποιούς θεωρεί δικούς του ο πρώην ΕΚΚΕτζής Τατούλης, και σε ποιούς θέλει προνομιακά να αποδώσει τιμή, μαζί με σύσσωμη τη ΝΔ σχεδόν;

Ας δούμε τα ιστορικά γεγονότα λίγο, για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι ανιστόριτοι και όχι απαραίτητα οι μικροί. Στις 26 Αυγούστου του 1944, πάρθηκε η απόφαση να αποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα από την Ελλάδα. Για την ασφαλή αποχώρησή τους, έδωσαν βαρύ οπλισμό στα Τάγματα Ασφαλείας, τους συνεργάτες τους δηλαδή επί κατοχής. Οι Ταγματασφαλίτες ήταν αυτοί που την εποχή εκείνη, αφού συγκρούονταν στο πλάι των Ναζί με τους αντάρτες, έβγαζαν ανακοίνωση «εκ των ημετέρων δυνάμεων, εις γερμανός νεκρός». Τόσο απλά και ξεκάθαρα.

Οι δυνάμεις των ανταρτών, υπό τον Άρη Βελουχιώτη, δρώντας ως Συμμαχικό Στράτευμα (το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα η συμφωνία της Γκαζέρτας),υπό της εντολές της Ελληνικής Κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής, πήρε εντολή να χτυπήσει τις εχθρικές δυνάμεις στην Πελοπόννησο. Δόθηκαν μάχες με τα Τάγματα Ασφαλείας, τα οποία τελικώς κατέφυγαν στο Μελιγαλά, που ήταν η έδρα των παλιών ιταλικών στρατευμάτων κατοχής και της Βέρμαχτ.

Στις μάχες που δόθηκαν μεταξύ 13 και 15 Σεπτεμβρίου, τα Τάγματα Ασφαλείας, αναγκάστηκαν αφού πολέμησαν όσο μπορούσαν στο πλευρό των Ναζί να παραδοθούν. Μια βδομάδα πριν είχαν κάνει εκτεταμένες σφαγές στην Πελοπόννησο. Η παράδοσή τους ακολουθήθηκε από σφαγές. Κάτοικοι της περιοχής αλλά και αντάρτες, έσφαξαν με μανία (πέρα από κάθε κανόνα δικαίου πολέμου) τους αιχμάλωτους συνεργάτες των Ναζί.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της ιατροδικαστικής υπηρεσίας,708 σκοτώθηκαν στο Μελιγαλά. Νεκροί από τις συγκρούσεις, παράπλευρες απώλειες και αιχμάλωτοι που εκτελέστηκαν. Περίπου 600 από τους νεκρούς δεν προέρχονταν από τον Μελιγαλά, άρα ήταν στρατιωτικές δυνάμεις των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Όταν λίγους μήνες αργότερα, τα Τάγματα Ασφαλείας στα πλαίσια του αντικομμουνισμού βαφτίστηκαν εθνικές πατριωτικές δυνάμεις, ο Μελιγαλάς εμφανίστηκε ως μνημείο φρίκης και σφαγών από τους αντάρτες. Για δεκαετίες, σύσσωμη η Δεξιά, προσκυνούσε στο μνημείο του Εμφυλίου, το οποίο εμφάνιζε την απόδειξη των σφαγών με το κονσερβοκούτι.

Μετά το 1982,η ΝΔ, αποφάσισε να απέχει από αυτές τις γιορτές. Μοναδικός προσκυνητής έμεινε την εποχή εκείνη ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος μέσω του γραφείου του έστελνε δελτίο τύπου για να ενημερώσει πως θα παραβρεθεί «στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές».

Τα χρόνια πέρασαν, η ψυχραιμία επικράτησε, ο εμφύλιος έδειξε να μένει πίσω, αλλά απ ό,τι φαίνεται για λόγους πολιτικής τακτικής ο Μελιγαλάς επανέρχεται για να αποδείξει πως οι σχέσεις ΝΔ και Χρυσής Αυγής μπορούν να είναι μέλι γάλα ακολουθώντας την κοινή ατζέντα της ακροδεξιάς. Προς το παρόν μαλώνουν ποιανού χαρά είναι τα μνημόσυνα στο Μελιγαλά. Σε ποιόν ανήκουν οι νεκροί ταγματασφαλίτες. Βρείτε τα…

Του Κώστα Βαξεβάνη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/

Τα σχολεία ως χώρος εκφασισμού της νεολαίας

 Απόψεις  Comments Off on Τα σχολεία ως χώρος εκφασισμού της νεολαίας
Sep 232013
 

Είναι κοινό μυστικό ότι αυτήν τη στιγμή η Χ.Α. κάνει στρατολόγηση μεταξύ των μαθητών στα σχολεία. Φαίνεται από τις προσπάθειες κινητοποιήσεων της Χ.Α. ότι λίγοι είναι οι «καθαροί» ναζιστές. Προκειμένου να αυξηθούν οι ναζιστές της χώρας, η Χ.Α. απευθύνεται στη νέα γενιά, μια προσφιλής τακτική όλων των φασιστών.

Το θέμα είναι ότι μια ολόκληρη κοινωνία παρακολουθεί αμήχανη και απαθής τα παιδιά της να μυούνται στον ναζισμό από μια συμμορία εγκληματιών και μπράβων της νύχτας. Το γεγονός αυτό θέτει σε κίνδυνο την ψυχική ισορροπία των μαθητών, που ποτίζονται με ρατσισμό και μίσος για το διαφορετικό, διαταράσσει τη σχολική ζωή, αφού προτρέπει τους μαθητές σε βίαιες και συχνά παράνομες, αντι-ανθρώπινες πράξεις, αλλά είναι και υπονομευτική για τη δημοκρατία και την κοινωνία. Συγκεκριμένα, εάν σε μερικά χρόνια δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα ναζιστών, κινδυνεύουν η κοινωνική συνοχή και η δημοκρατία στη χώρα.

Η ναζιστική ιδεολογία μετατρέπει την απαισιοδοξία σε επίδειξη δύναμης, την ταπείνωση σε τιμωρητική πράξη. Μόνο που δεν αντιλαμβάνονται όσοι επικίνδυνα «αφελώς» την στηρίζουν ότι στην πραγματικότητα τιμωρούν τον εαυτό τους και την τάξη που ανήκουν, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της αστικής τάξης που προωθεί τον ναζισμό με πρόσχημα τον εθνικισμό ως αντιπρόταση στη λαϊκή κυριαρχία. Είναι εκεί, όμως, μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν σύγχυση για τα πραγματικά αίτια της δομικής προσαρμογής στις ανάγκες του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που έχει έρθει στην Ελλάδα με τη μορφή μνημονίων και κρίσης χρέους. Και τα αίτια αυτά είναι όλα δημιουργήματα της αστικής τάξης, που προσεταιρίστηκε και σφιχταγκάλιασε τον κρατικό μηχανισμό μέχρι του σημείου πνιγμού του.

Το σχολείο ως θεσμός, δυστυχώς, συμμετέχει στο έγκλημα αυτό που γίνεται σε βάρος της νεολαίας της χώρας, άμεσα και έμμεσα. Εμμεσα, με τα παιδαγωγικά, γνωστικά και άλλα κενά. Συγκεκριμένα, από τη μια το καπιταλιστικό σχολείο δίνει έμφαση στην ατομική επίδοση και όχι στην ομαδική μάθηση, συνοχή και αλληλεγγύη και περιθωριοποιεί τους μαθητές με χαμηλές επιδόσεις. Αυτοί είναι και τα πρώτα θύματα της Χ.Α. Από την άλλη, η άγνοια ή και παραπληροφόρηση των ιστορικών γεγονότων που σκόπιμα καλλιεργείται στο σχολείο είναι που δημιουργεί χώρο, τον οποίο η Χ.Α. εκμεταλλεύεται και στρατολογεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα βιβλία ιστορίας Στ’ Δημοτικού και Γ’ Λυκείου ανατέθηκαν σε συγγραφείς που έχουν σχέση με το Ιδρυμα Κωνσταντίνου Καραμανλή και εκθειάζουν τον δικτάτορα Μεταξά.

Αμεσα η ευθύνη του σχολείου αφορά την ανοχή που δείχνει σε τέτοια φαινόμενα. Αυτή την περίοδο οι εκπαιδευτικοί είναι παγωμένοι. Η απειλή της ΕΔΕ και της συνακόλουθης απόλυσης έχει χρησιμοποιηθεί για τη χειραγώγησή τους. Το μήνυμα της κυβέρνησης ήταν ότι όσοι τολμούν να εκφέρουν δημοκρατικό λόγο θα καταδιώκονται με τον κίνδυνο της απόλυσης. Αλλωστε, τα παραδείγματα των διώξεων της νηπιαγωγού στο Νυδρί, που έκανε πολυπολιτισμική εκπαίδευση, του καθηγητή που άφησε τη μαθήτρια που μόλις είχε έρθει από Πολωνία να γράψει στη γλώσσα της, χωρίς να βαθμολογήσει το γραπτό, και του εκπαιδευτικού που συμμετείχε σε αντιφασιστική διαδήλωση, έστω και εάν αυτοί δικαιώθηκαν, στο τέλος άφησαν το στίγμα τους. Το μήνυμα που ήθελε το υπουργείο να περάσει εν πολλοίς πέρασε: εάν δεν θέλεις να κινδυνεύσεις και εσύ με απόλυση, σκύψε το κεφάλι και κάνε τη δουλίτσα σου. Μέσω της τρομοκρατίας θέλουν έναν εκπαιδευτικό φοβισμένο, ταπεινωμένο και χειραγωγήσιμο.

Κάθε μαθητής που εμπλέκεται σε δραστηριότητες της Χ.Α. είναι θύτης, αλλά είναι και θύμα. Θύμα της άγνοιας που σκόπιμα καλλιεργείται από το εκπαιδευτικό σύστημα, θύμα της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, θύμα της προπαγάνδας που τα ΜΜΕ τεχνηέντως διοχετεύουν στο κοινό. Από την άλλη, η προσχώρηση κάποιου μαθητή στον ναζισμό, όπου δηλητηριάζεται από το μίσος για τη διαφορετικότητα, πρέπει να θεωρείται για το σχολείο μια μάχη χαμένη!

Εάν οι εκπαιδευτικοί δεν ορθώσουν το παιδαγωγικό τους ανάστημα και το δημοκρατικό τους φρόνημα σε εποχές τέτοιες κοινωνικού κανιβαλισμού, τότε η κοινωνία είναι καταδικασμένη να ζήσει σε χειρότερη μορφή τα λάθη της Ιστορίας της. Πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν κάνει πολλές κινήσεις υπεράσπισης της δημοκρατίας και αντιμετώπισης του φαινομένου στα σχολεία. Είναι όμως κάτι που δεν μπορούν όλοι να σηκώσουν. Χρειάζονται ενδυνάμωση και κοινωνικές συμμαχίες. Χρειάζονται στήριξη, κοινωνική αρωγή και πολιτική πίεση για να μπορέσουν να εκτελέσουν το εκπαιδευτικό τους έργο και το παιδαγωγικό τους καθήκον, σε πείσμα των καιρών και των κινδύνων που ελλοχεύουν σε ένα σύστημα αντιδημοκρατικό και τιμωρητικό, όπως αυτό που βιώνουμε σήμερα. Το μήνυμα που πρέπει να σταλεί προς κάθε κατεύθυνση είναι ότι ο εκφασισμός τής κοινωνίας δεν θα περάσει!

Πρέπει να πειστούν οι μαθητές ότι οι κατατρεγμένοι αυτής της γης είναι θύματα ενός πολιτικού παιχνιδιού που στήνεται σε βάρος τους και σε βάρος μας και υπάρχει άλλος τρόπος να βρουν το δίκιο τους. Να καταλάβουν πως όσο θα είμαστε γονατισμένοι θα ρίχνουμε ευθύνη σε όσους βλέπουμε γύρω μας. Οτι χρειάζεται να αποκτήσουμε την αξιοπρέπειά μας, να ορθώσουμε ανάστημα για να δούμε τους πραγματικούς υπαίτιους αυτής της καταστροφής. Οι εκπαιδευτικοί της χώρας έχουν το παιδαγωγικό καθήκον να βοηθήσουν τους μαθητές στη συνειδητοποίηση αυτή.

Της Μαρίας Νικολακάκη, Αναπληρώτρια καθηγήτρια Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

NEONAZI δολοφόνησαν τον ράπερ Παύλο Φύσσα γνωστό ως Killah P.

 Video  Comments Off on NEONAZI δολοφόνησαν τον ράπερ Παύλο Φύσσα γνωστό ως Killah P.
Sep 222013
 

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι’ αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ’άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ’ στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν’ ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ’ απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μη φοβηθώ.
Να’ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να ‘ρθουν
σ’ αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ’ αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.

Φίλος του Παύλου Φύσσα ξεφτιλίζει τον ΣΚΑΙ στον αέρα και τον κόβουν!

 Video  Comments Off on Φίλος του Παύλου Φύσσα ξεφτιλίζει τον ΣΚΑΙ στον αέρα και τον κόβουν!
Sep 212013
 

Η δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ προσπαθεί απεγνωσμένα να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ως προς τον τρόπο με τον οποίο οι δημοσιογράφοι αντλούν πληροφορίες και καταλήγουν σε συμπεράσματα στο κανάλι που εργάζεται. Ο φίλος του Π.Φ. καταδεικνύει πως μεθοδευμένα αγνοούν τις μαρτυρίες για να καθοδηγήσουν την πληροφόρηση εκεί που επιθυμούν τα αφεντικά τους.
Η δημοσιογράφος επιμένει πολλές φορές ότι ακούει όλες τις πλευρές με προσοχή, ότι δεν κλείνουν σε κανέναν τη γραμμή και στο τέλος με περίσσιο θράσος κλείνει τη γραμμή στον φίλο του Π.Φ. πριν προλάβει να ολοκληρώσει!!!
Αξίζει να δείτε το βίντεο-ντοκουμέντο για τον τρόπο που λειτουργεί η δημοσιογραφία στα μεγάλα κανάλια της χώρας μας.