Ο ελληνικός λαός, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποχρεούται να πληρώνει… λύτρα για την άσκηση του κατά τα άλλα «ελεύθερου» δικαιώματος στη μετακίνηση. Και τα πληρώνει πολλαπλώς…

Ληστεία άνευ προηγουμένου! Για την ακρίβεια: Η άνευ προηγουμένου ληστεία και το χαράτσωμα των λαϊκών στρωμάτων κάθε φορά που διασχίζουν κάποιο τμήμα του εθνικού οδικού δικτύου, συνεχίζεται. Και εντείνεται…

Οι μισθοί εξατμίστηκαν, οι συντάξεις λεηλατήθηκαν, αλλά από το 2008 που ιδιωτικοποιήθηκαν οι αυτοκινητόδρομοι τα χαράτσια των διοδίων αυξήθηκαν ακόμη και… κατά 500%, ανάλογα με… την κατηγορία του οχήματος. Πλέον μια διαδρομή με ΙΧ από την Αθήνα στην Θεσσαλονίκη μόνο σε διόδια στοιχίζει 26,45 ευρώ και 52,90 ευρώ μετ’ επιστροφής. Αν περάσεις και από την Αττική Οδό στοιχίζει 58,50 ευρώ. Περισσότερο και από τη βενζίνη…

Προς δόξαν των δηλώσεων Χρυσοχοίδη ότι δεν θα επιβληθούν αυξήσεις στα διόδια, από την περασμένη βδομάδα παραχωρήθηκε το δικαίωμα στους ιδιωτικούς ομίλους να επιβάλλουν νέες απίθανες αυξήσεις στα χαράτσια των διοδίων που ξεκινούν από 12,50% και φτάνουν το 62,50%.

Συγκεκριμένα: Στον «αυτοκινητόδρομο Αιγαίου», αύξηση στα διόδια της Πελασγίας 29,63% και Μοσχοχωρίου 33,33%. Στη «Νέα Οδό» αύξηση στα διόδια Αφιδνών 59,52%, Καπανδριτίου 58,33%, Μαλακάσας 61,17%, Οινοφύτων 62,50% και Θηβών 55%. Στην «Ολυμπία Οδό» στα διόδια Ελευσίνας η αύξηση είναι 31,25% και του Ισθμού 12,50%. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προστίθενται τρεις νέοι σταθμοί στο τμήμα Ελευσίνα-Κόρινθος (Νέα Πέραμος, Πάχη, Άγιοι Θεόδωροι) και άλλοι τρεις μέσα στην Αττική (Άγιος Στέφανος, Βαρυμπόμπη), που θα επιβαρύνουν ακόμη κι όσους μετακινούνται από τη δουλειά στο σπίτι.

Δεν είναι διόδια – Είναι «λύτρα»!

Ο ελληνικός λαός, ούτε λίγο ούτε πολύ, υποχρεούται να πληρώνει… λύτρα για την άσκηση του κατά τα άλλα «ελεύθερου» δικαιώματος στη μετακίνηση. Και τα πληρώνει πολλαπλώς, καθώς για την επανέναρξη των έργων των 4 συμβάσεων παραχώρησης («Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου», «Ιόνια Οδός», «Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας Ε65» και «Ολυμπία Οδός») που υπογράφηκαν το 2007 και σταμάτησαν το 2011 (σσ: σταμάτησαν κάθε άλλο παρά με υπαιτιότητα του ελληνικού λαού, αλλά με υπαιτιότητα των εργολάβων και των τραπεζών), αποφασίστηκαν τα εξής:

Το ελληνικό Δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) να πληρώσει 638 εκατ. ευρώ ως αποζημίωση των κατασκευαστικών κοινοπραξιών αναλαμβάνοντας την ευθύνη για όλες τις καθυστερήσεις και χωρίς καν να συμψηφίσει σ’ αυτές την τρίχρονη διακοπή των έργων με υπαιτιότητα των εργολάβων. Μάλιστα όλο αυτό το ποσό θα προέλθει από δάνειο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων το οποίο θα υποχρεωθεί να αποπληρώσει ο ελληνικός λαός!
Το ελληνικό Δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) θα καταβάλει μέσω κοινοτικών πόρων επιπλέον 1,2 περίπου δισ. ευρώ για την επανεκκίνηση των έργων. Τα χρήματα αυτά θα προέλθουν από περικοπές κονδυλίων του ΕΣΠΑ που επρόκειτο να δοθούν σε άλλα έργα.

Οι «πατριωτικές» αποφάσεις λήφθηκαν παρά το γεγονός ότι:

1) Ο ελληνικός λαός, από το 2011 και για ανύπαρκτους (!) δρόμους, έχει ήδη πληρώσει σχεδόν το 60% του ποσού που μέσω διοδίων προβλεπόταν από τις αρχικές συμβάσεις να καταβληθεί στους εργολάβους για την κατασκευή των έργων!

2) Το ελληνικό δημόσιο (δηλαδή ο ελληνικός λαός) μέσω των προϋπολογισμών έχει καταβάλει ήδη από το 2011 το ποσό των 2,1 δισ. ευρώ που προβλεπόταν για την κατασκευή τυ συνόλου των έργων.

3) Οι δρόμοι που θα κατασκευαστούν (;) περικόπτονται κατά 30% σε σχέση με τις αρχικές συμβάσεις (για παράδειγμα μένει εκτός το κομμάτι Πάτρα – Πύργος – Τσακώνα, μήκους 164 χλμ. ενώ στον αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας από 174 χιλιόμετρα θα κατασκευασθούν μόνο τα 90 χλμ)

4) Το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των έργων μετατίθεται από το 2013 στο 2015 ενώ η περίοδος εκμετάλλευσης των διοδίων από τους εργολάβους επεκτείνεται από τα 30 έτη στα 33.

5) Από τα 8,5 δισ. ευρώ των μελλοντικών εσόδων από τα διόδια το Δημόσιο δεσμεύεται ότι θα αποδίδει σταθερό συμφωνημένο ποσό ως κέρδος στις εταιρείες.

Αξίζει να τονιστούν δύο ακόμα σημεία:

Πρώτον: Σύμφωνα με τις αρχικές συμβάσεις ο συνολικός προϋπολογισμός των έργων (που κανείς δεν ξέρει που θα φτάσει) ήταν 8,5 δισ. ευρώ. Από αυτά οι εργολάβοι, που θα «αρμέγουν» διόδια για 33 χρόνια, ως ίδια κεφάλαια δεν βάζουν πάνω από 800 εκατομμύρια, δηλαδή ούτε το 10% (αν τα βάλουν κι αυτά)…

Δεύτερον: Τα προνόμια, οι τεράστιες και προκλητικές φοροαπαλλαγές προς τους εργολάβους συνιστούν υπόδειγμα «κοινωνικής δικαιοσύνης». Για παράδειγμα, την στιγμή που η κυβέρνηση επιδίδεται σε ένα ανελέητο φοροσαφάρι κατά μισθωτών και μικροεπαγγελματιών, οι εργολάβοι για τις κατασκευαστικές εργασίες που διενεργούν απαλλάσσονται ακόμα και από την επιστροφή ολόκληρου του ΦΠΑ! Μόνο μέχρι στιγμής το ποσό αυτό ξεπερνά τα 130 εκατ. ευρώ!

«Εργολάβοι» των εργολάβων!

Με δυο λόγια: Το μοντέλο που ακολουθείται απέναντι στους εργολάβους είναι αντίστοιχο της ενίσχυσης των «αναξιοπαθούντων» τραπεζιτών. Ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβα ένα πετσοκομμένο έργο, το δήθεν «δημόσιο» έργο των καθόλα ιδιωτικών (!) δρόμων. Και μάλιστα το πληρώνει τρεις φορές: Πριν την κατασκευή, κατά την κατασκευή και μετά την κατασκευή, για τη χρήση των δρόμων.

Οι ιδιωτικοί όμιλοι, που δεν ξέρουμε αν ανάμεσά τους ανήκουν κάποιοι από τους «εθνικούς νταβατζήδες» (κατά την ρήση ενός πρώην πρωθυπουργού) και που ποτέ δεν έδωσαν λόγο ούτε για τις καθυστερήσεις των έργων, ούτε για τους δρόμους – καρμανιόλα, ούτε για την εκτίναξη των αρχικών προυπολογισμών, ουσιαστικά δεν βάζουν «φράγκο» από την τσέπη τους. Περιορίζονται να απολαμβάνουν και να εισπράττουν τα σίγουρα και καθαρά κέρδη.

Κι όλα αυτά με τις ευλογίες, φυσικά, των κυβερνήσεων. Που αντί να σπέρνουν χαράτσια και να εισπράττουν Μαλακάσες, αν ενεργούσαν σαν «υπηρέτες του λαού», όχι πολύ, αλλά μόλις στο 1% εκείνου που λειτουργούν ως οι πιο πιστοί «εργολάβοι» των εργολάβων, τότε αυτή η χώρα θα ήταν παράδεισος…

Υστερόγραφο: Ως δηλωμένοι αντίπαλοι της… τρομοκρατίας, δηλώνουμε κατηγορηματικά προς πάσα ενδιαφερόμενη Αρχή ότι η στήλη διαφωνεί με την αντίληψη ότι «τα όμορφα διόδια – όμορφα καίγονται». Εμείς παραμένουμε οπαδοί της άποψης πως τα «όμορφα διόδια – όμορφα ξηλώνονται»!

enikos.gr

Του Νίκου Μπογιόπουλου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.toxwni.gr/

Σεμινάριο – Στρογγυλή τράπεζα με τίτλο «Η κρίση ως καθεστώς» πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 4 Μαρτίου 2014 στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων. Γίνεται η κρίση καθεστώς; «Ναι. Γίνεται» απαντά στο tvxs.gr ο Δημήτρης Χριστόπουλος, Αντιπρόεδρος Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σημειώνοντας ότι «η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο που ήρθε για να εδραιωθεί».

Γίνεται καθεστώς η κρίση στην Ελλάδα;

Ναι. Γίνεται. Στην αρχή ο κόσμος έλεγε «πώς (και πότε) θα περάσει τούτο δω» ενώ τώρα παλεύει να στήσει ατομικά και συλλογικά βιοτικά σχέδια με «τούτο δω». Δεν γνωρίζω κανένα εχέφρονα άνθρωπο να νομίσει ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε εκεί που είμαστε. Μόνο το ΚΚΕ νομίζει ότι μπορεί να επανέρθουμε στον υπαρκτό σοσιαλισμό που τόσο νοσταλγεί. Όχι μόνο διότι το ‘προ κρίσης’ δεν ήταν καθεστώς να οικειοποιηθεί κανείς για δικό του – λόγω των πολλών στραβών του – αλλά κυρίως διότι πλέον η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο το οποίο ήρθε για να εδραιωθεί. Υπονοώ δηλαδή κάτι που μπορεί να φαίνεται παράδοξο. Ότι πλέον καλύτερα να μη συζητάμε για κρίση, αλλά για μια μετάβαση σε ένα νέο. Το να μιλάμε για «κρίση» είναι σαν να βλέπουμε μόνο τη βοή των πρώτων φάσεων της αναδιάρθρωσης, της περίφημης «δημοσιονομικής προσαρμογής» και όχι αυτό που αναδύεται όταν κατακάθεται η σκόνη των Μνημονίων. Υπό την έννοια αυτή, η «κρίση χρέους» ήταν περισσότερο η θρυαλλίδα αυτής της μετάβασης. Δεν είμαστε εδώ που είμαστε λόγω του χρέους, αλλά δια τους χρέους: στ’όνομά του. Επομένως ακόμη κι όταν η «κρίση» παρέλθει, η νέα πολιτειακή και οικονομική συγκυρία στην οποία θα εισέλθει η χώρα δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά του προ κρίσης καθεστώτος αλλά ενός αδιάγνωστα νέου.

Αυτό που ζούμε εδραιώνεται ως μια νέα κανονικότητα. Η λέξη «κρίση» παραπέμπει στο εξαιρετικό, το ανώμαλο, το μη κανονικό από το οποίο κάποια στιγμή – αργά ή γρήγορα – βγαίνεις. Αντιθέτως, η «κρίση» ήρθε για να μείνει και υπό την οπτική αυτή, γίνεται καθεστώς. Γι’αυτό, κάνω λόγο για την κρίση ως μετάβαση: όπως κάθε μετάβαση διακρίνεται για την πρώτη φάση που έχει κυρίως διακηρυκτικά χαρακτηριστικά, και, σε δεύτερη φάση, την εδραίωση. Το ρίζωμα. Μόνο που αυτή η μετάβαση δεν είναι μετάβαση προς τη δημοκρατία, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε στη αμέριμνη μεταπολίτευσή μας, αλλά μετάβαση από τη δημοκρατία. Καθώς δεν υπάρχουν συναινέσεις στον κόσμο, η πολιτική συμμετοχή παρακάμπτεται. Δεν είναι μετάβαση προς ένα πολιτειακό μηχανισμό ανάληψης κοινωνικής ευθύνης και αναδιανομής (με όλα τα σκάρτα που το κοινωνικό κράτος κουβαλούσε στην Ελλάδα), αλλά μετάβαση από αυτόν το μηχανισμό προς ένα κράτος που απλώς δε νοιάζεται. Ένα κράτος που έχει κάνει το «άει πνίξου» ιδεολογία: από το Φαρμακονήσι ως τα νοσοκομεία του. «Θέλεις να μορφωθείς; Αν μπορείς.» «Θες να γιάνεις; Αν έχεις λεφτά;» «Θες δουλειά; Μόνο πρόσκαιρα» κτλ…

Αυτό όμως δεν είναι εκτροπή, μια λέξη βαθιά ριζωμένη στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Η εκτροπή υπονοεί ότι είσαι στον καλό το δρόμο, παρεκτρέπεσαι και μετά επανέρχεσαι. Αυτό ακριβώς αμφισβητώ και για το λόγο αυτό γενικώς δε μου αρέσει η χρήση αυτής της λέξης σήμερα. Ούτε στον καλό το δρόμο είμαστε πριν, ούτε παρεκτραπήκαμε – διότι εκεί που είμαστε δεν θα γυρίσουμε – και ούτε πρέπει. Άρα, για να χαράξουμε μια πολιτική που θα έχει σοβαρές πιθανότητες ανατροπής του εφιάλτη στον οποίο η ελληνική κοινωνία έχει μπει, θα πρέπει να ξεχάσουμε την «κρίση» ως κάτι που θα φύγει, αλλά θα πρέπει να τη σκεφτούμε ως καθεστώς. Ως κατάσταση. Ένα καθεστώς με λιγότερη δημοκρατία και λιγότερη, ως ανύπαρκτη, κοινωνική ευθύνη της πολιτείας.

Είναι μια κατάσταση που αφορά μόνο την Ελλάδα ή και τις άλλες χώρες του νότου;

Μα είναι μια κατάσταση που αφορά καταρχήν όλες τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού οι οποίες στη δεκαετία του 90 μπήκαν σε αυτήν ακριβώς τη διαδικασία μετάβασης στη δημοκρατία, διαλύοντας τις όποιες κοινωνικές υποδομές τους, είναι μια κατάσταση που δοκιμάστηκε με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία, στη Λατινική Αμερική πιο πριν, είναι μια κατάσταση που ισχύει στον περισσότερο κόσμο – Δύση κι Ανατολή – και υπό την έννοια αυτή το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο ήταν η εξαίρεση στον παγκόσμιο καπιταλισμό και όχι ο κανόνας. Σήμερα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι πλέον δια του ευρωπαϊκού νότου, μετά την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, το μοντέλο της βίαιης προσαρμογής ή νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης – ή όπως θες πες το – επισκέπτεται για τα καλά και τον ευρωπαϊκό πυρήνα. Προσοχή όμως, το γεγονός ότι η κατάσταση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με τάσεις εξάπλωσης, δεν σημαίνει ότι οι κραδασμοί από αυτήν τη βίαιη προσαρμογή είναι ίδιοι παντού. Εδώ, για διάφορους λόγους, που σχετίζονται με ελληνικές ιδιαιτερότητες, οι κραδασμοί είναι ισχυρότεροι και για το λόγο αυτό πιο επικίνδυνοι ώστε να ολισθήσει η χώρα στην αποτυχία. Τέτοιες ιδιαιτερότητες δεν είναι μόνο οι γνωστές διοικητικές παθογένειες και η αμεριμνησία των πολιτικών ελίτ που τις οδήγησε σε ανεπίστρεπτη ανυποληψία, αλλά, κυρίως, το ότι στην Ελλάδα έχουμε Αριστερά σε θέση κόμματος εξουσίας και την πιο Άκρα Δεξιά στην Ευρώπη. Άρα: ναι, η κατάσταση φυσικά δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: ακόμη και οι καθεστωτικοί διανοούμενοι που στην αρχή των Μνημονίων ρίχνανε το φταίξιμο μόνο στα καθ’ημάς, έχουν επ’αυτού σιγήσει. Από την άλλη όμως, η Ελλάδα έχει τη δική της απόχρωση που δυστυχώς για εμάς πού είμαστε εδώ είναι και η πιο οδυνηρή για τους λόγους που εξήγησα. Ακόμη και ότι εδώ οι αντιστάσεις ήταν μεγαλύτερες από την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία οδήγησαν την τρόικα στο να ακολουθήσει πιο ισοπεδωτικές πολιτικές ώστε να μη μπορεί ο κόσμος να σηκώσει κεφάλι. Να ηττηθεί δηλαδή.

Υπάρχουν ομιλητές από την Τουρκία, την Αργεντινή, την Βουλγαρία. Είναι χώρες- παραδείγματα μονιμοποίησης της κρίσης;

Νομίζω πως ναι. Κανείς στην Τουρκία δεν θα σας μιλήσει για κρίση σήμερα. Όλη μιλάνε για ανάπτυξη και τα σχετικά. Αν εξαιρέσει κανείς το ισλαμικό πέπλο, συζητάμε για την ίδια ανάπτυξη στην οποία πιθανώς να περιέλθει η Ελλάδα μετά από μερικά χρόνια. Ένα μόνιμο «μνημόνιο» χωρίς Μνημόνια. Με τον αυταρχισμό να περισσεύει και τη βία πανταχού παρούσα. Αντίστροφα, βλέπω αυτή τη μεγαλομανία και την έπαρση στη Τουρκία και μου θυμίζει πολύ «ισχυρή Ελλάδα» των προηγούμενων χρόνων, άρα μάλλον οι Τούρκοι έχουν λόγους να κοιτάνε καλύτερα τι απόγινε η «ισχυρή Ελλάδα» παρά να χαμογελούν χαιρέκακα με τα παθήματα του γείτονα, όπως βλέπω καμιά φορά. Ρωτήστε ένα Βούλγαρο πώς τα βγάζει πέρα στη κρίση. Θα σου πει ακριβώς ότι «αυτό δεν είναι κρίση. Έτσι έχουν τα πράγματα. Με ό,τι έχουμε θα ζήσουμε». Αυτό συμβαίνει μια εικοσιπενταετία στη γειτονική χώρα. Εκεί πλέον η κρίση έχει γίνει για τα καλά καθεστώς. Ρουτίνα. Δεν είναι τυχαίο πως και εμείς ουσιαστικά αυτό λέμε: «Βουλγαρία γίναμε». Η ιστορία λοιπόν τα φέρνει ώστε να μη γίνει η Βουλγαρία Ελλάδα, αλλά το ανάποδο. Φυσικά, εδώ το απλουστεύω διότι τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και οι αποστάσεις μεγάλες, αλλά υπονοώ με σαφήνεια ότι η «κρίση» στη Βουλγαρία και στα υπόλοιπα Βαλκάνια είναι πλέον μια ενδημική κατάσταση που έχει de facto εισάγει νέες κανονικότητες στην οργάνωση των κοινωνιών αυτών. Για την Αργεντινή ομολογώ πως δεν γνωρίζω και για το λόγο αυτό αδημονώ να ακούσω τι θα πει ο άνθρωπος. Πάντως φαντάζομαι ότι οι περιπέτειες στις οποίες ξαναμπαίνει η χώρα στις μέρες μας δείχνουν ότι η «κρίση» πιθανώς να μην έφυγε ποτέ.

Tι σημαίνει η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα για οποιαδήποτε πρόταση εναλλακτικής, προοδευτικής πολιτικής;

Το είπα και στην αρχή: πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε την κρίση ως κανονικότητα. Ως μετάβαση. Όχι ως εκτροπή. Δεν ξαναγυρνάμε πίσω. Χτίζουμε στρατηγικές ανάσχεσης ώστε να σώσουμε ότι ακόμη σώζεται αλλά συνάμα δουλεύουμε τη δημιουργίας του νέου, με επίγνωση των συνθηκών στις οποίες τις επεξεργαζόμαστε. Δεν χαϊδεύουμε αυτιά. Η πίτα δε μεγαλώνει άμεσα. Η πίτα όμως μπορεί και πρέπει να μοιραστεί ίσα για να μπορέσει να μεγαλώσει. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο να δεχθεί κανείς εύκολα την ‘κρίση ως καθεστώς’ διότι είναι σαν να αποδέχεται ότι η κρίση μας νίκησε και εδραιώθηκε. Πιστεύω το αντίθετο. Το ότι συνειδητοποιούμε πού είμαστε δε σημαίνει ότι υποκλινόμαστε στο καθεστώς. Τουναντίον, μόνο έτσι έχουμε σοβαρές ελπίδες ανατροπής του. Υπό την έννοια αυτή, πλέον η Αριστερά πρέπει να μετατοπίσει το λόγο της από το «άντιμνημόνιο» στο κοινωνικά επιβεβλημένο περιεχόμενο του μετα-μνημονίου. Εκεί θα δοκιμαστεί ως μια δομικά αντικαθεστωτική δύναμη.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Ο παιδίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Χαράλαμπος Βελιώτης με επιστολή του εκπέμπει S.O.S για την τραγικότητα της κατάστασης στην υγεία.

«Δεν μπορώ πια να ασκώ την παιδιατρική μου, με τον τρόπο που της αρμόζει και με το σεβασμό απέναντι στους μικρούς μας ασθενείς και τους γονείς του. Κι αυτό θέλει η διοίκηση. Να λυγίσουμε και να αλλοτριωθούμε, όπως οι ίδιοι και να πουν με στόμφο, πως είμαστε τα ίδια κουμάσια με αυτούς», αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Βελιώτης στην επιστολή του.

Αναλυτικά η επιστολή:

Αξιότιμοι συμπολίτες μου,

Πριν μερικούς μήνες, έχοντας κατά νου τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα, απευθύνθηκα στον κο υπουργό Υγείας, με σκοπό να γίνω το εφαλτήριο, για να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της σημερινής κατάστασης, προσπαθώντας να αγγίξω τα όποια υπολείμματα ανθρωπιάς του έχει αφήσει η άσκηση της εξουσίας. Δεν ανήκω στους ρομαντικούς ουμανιστές, ώστε να προσδοκώ κάτι από ένα πειθήνιο εκτελεστικό όργανο, που θεωρεί τον εαυτό του ότι ανήκει σε αυτούς που κυβερνούν, στην ντόπια ελίτ, ενώ ο λαός είναι ένα κοπάδι προβάτων.

Ουσιαστικά και τότε και πολύ περισσότερο τώρα, προσδοκώ στην ευαισθητοποίηση του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τη δική μου αλήθεια, τη δική μου πραγματικότητα και αφού τον «βάλω στο πετσί μου», να αναλογιστεί το μέγεθος του προβλήματος και να αποφασίσει για το μέλλον του, χωρίς να δειλιάσω μπρος σε αλήθειες, αλλά και χωρίς να προβώ σε κομπορρημοσύνες και ταρτουφισμούς, σπάζοντας προσωρινά τη σιωπή μου, μια σκόπιμη σιωπή, ως τη μόνη τίμια απάντηση στα δεινά των συνανθρώπων μου.

Ως νοσοκομειακός ιατρός (η ειδικότητα του παιδίατρου έχει τη βαρύτητα της), εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς που σηκώνει στις πλάτες της τις υπαρκτές και πολλές αμαρτίες των προηγούμενων νοοτροπιών, που δυστυχώς σε μια προνομιούχα μειοψηφία επιβιώνουν ακόμα (χρηματισμός, σχέσεις οικονομικές με τις φαρμακευτικές εταιρίες, νεποτισμός, ανάγωγη συμπεριφορά, κακή άσκηση της τέχνης μας κ.τ.λ.), φώναζα με όσο σθένος είχα πως δεν αντέχουμε άλλο, γινόμαστε επικίνδυνοι και είναι θέμα λίγων μηνών να καταρρεύσουμε και μαζί με μας όλο το ΕΣΥ.

Δεν έγινα δυστυχώς πιστευτός και αρχικά θεωρήθηκε ως ένα συνδικαλιστικό τέχνασμα άσκησης πίεσης στη διοίκηση, για να μη χάσουν οι ιατροί τα κεκτημένα τους. Γιατί να πέσετε τόσο έξω. Δεν μπορείτε να διακρίνετε το ψέμα από μια ειλικρινή και τίμια φωνή; Δεν το πίστεψε ο διοικητής, γιατί δεν ήθελε ποτέ να το πιστέψει, μιας και διοικεί νούμερα, ισολογισμούς και είναι ο πιο φανατικός υποστηρικτής της τρόικας, έχοντας ως σκοπό του να βάλει σε τάξη τους «τεμπέληδες ελληναράδες και χαραμοφάηδες ιατρούς του ΕΣΥ».

Αυτός δε θα το πιστέψει συμπολίτη μου και μου είναι πραγματικά αδιάφορο. Άλλο είναι το στρατόπεδό του. Αλλά εσύ, με τη καρδιά τον δικαιώνεις στα καφενεία και στα κομμωτήρια, τονίζοντας με έμφαση «τους έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, για αυτό διαμαρτύρονται οι παλιοφακελάκηδες, που άμα δεν έχεις λεφτά πεθαίνεις». Και μόνο για μια τέτοια κουβέντα θα ήθελα να ακούσεις και μένα και μετά αποφάσισε για το μέλλον μου, το μέλλον των παιδιών μου, αλλά και το δικό σου μέλλον.

Δυστυχώς, δε με πίστεψαν και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, τίμιοι και λογικοί άνθρωποι, θεωρώντας ότι υπερβάλλω (στο ότι δεν αντέχουμε περικοπές στο ανθρώπινο δυναμικό) και όλο και κάποια εξοικονόμηση μπορεί να γίνει. Με θεώρησαν ένα αριστερό συνδικαλιστή που στόχο έχει την προβολή του και μόνο. Ένας από τους ουσιαστικούς λόγους παραίτησης μου είναι γιατί σιχαίνομαι αυτή την παρακμή του δήθεν συνδικαλισμού των ημερών μας και δε βρήκα καλύτερο τρόπο να το διατρανώσω.

Δυστυχώς, η δυσπιστία και η αλλοτρίωση στην εποχή μας είναι οι κυρίαρχοι των ανθρώπινων σχέσεων, που έχουν μετατραπεί σε σχέσεις συμφέροντος. Εννοείται πως ούτε η 4η ΥΠΕ, ούτε το υπουργείο συγκινήθηκε από τις επιστολές μου, τα φαξ και τα τηλεφωνήματα που τους απέστειλα. Για την κεντρική διοίκηση ήμουν μόνο μια προσωρινή παραφωνία, ανάξια λόγου για αυτούς τους σημαντικούς ανθρωπίσκους, που επιστράτευσαν τα τοπικά στελέχη διοίκησης για να με μηδενίσουν ως εμπόδιο στη «σωτήρια « πολιτική τους. Τέλος, ούτε οι πλειοψηφία των συναδέλφων μου με πίστεψε, χωρίς να ξέρω τους λόγους, μόνο να εικάζω μπορώ. Δεν είναι, όμως, ώρα για εικασίες.

Οι ίδιοι πίστεψαν πως με τις δικές τους επαφές, πιπιλίζοντας το τροπάρι του μόνιμα αδικημένου νομού και μέσω των βουλευτών θα βρούνε λύση. Από ποιους βουλευτές, που οι άνθρωποι πιστοί στην κομματική γραμμή νομοθέτησαν το χάλι στο οποίο καλούμαστε να δουλέψουμε. Πρόκειται για μία τακτική που δεν την υιοθέτησα (να γλείφω για βουλευτική ελεημοσύνη), θεωρώντας τη αναχρονιστική και που με οδήγησε σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλιστικό κατεστημένο, όχι μόνο των εν ενεργεία συνδικαλιστών, αλλά και των συναδέλφων μου που θεωρούν πως χτυπώντας το χέρι, υψώνοντας τη φωνή και διαπραγματευόμενος με την εξουσία θα δώσεις λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα. Δυστυχώς, αγνοείται το πολυποίκιλο και αλληλοσχετιζόμενο της παγκοσμιοποιημένης μας εποχής. Ξεχνούν πως η λύση βρίσκεται μέσα μας. Όταν ο λαός φοβάται την εξουσία γίνεται μάζα, όχλος, που άγεται και φέρεται. Αν, όμως προκαλεί φόβο στην εξουσία, γίνεται κοινωνία ελευθέρων πολιτών.

Μια ματιά στο τώρα της ελληνικής πραγματικότητας είναι αποκαλυπτική. Το νοσοκομείο της Ζακύνθου καταρρέει και ο διοικητής του παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υποχρηματοδότηση του νοσοκομείου του. Οι ιατροί του Ρεθύμνου αγωνιούν μήνες τώρα γιατί λειτουργούν χωρίς βασικές ειδικότητες.

Η μονάδα νεογνών στο πανεπιστημιακό ΑΤΤΙΚΟ δεν έχει νεογνολόγους για να δουλέψει. Ιατροί ξυλοκοπούνται στις εφημερίες του γιατί ο κόσμος περιμένει ώρες στην αναμονή. Και για να γίνω πιο τοπικός. Το νοσοκομείο μας υπολειτουργεί επιστημονικά τους τελευταίους 14 μήνες. Χωρίς τις μισές ειδικότητες και με τις άλλες να τα βγάζουν πέρα με ένα ιατρό ειδικό και αν είναι τυχεροί με μερικούς ειδικευόμενους, που καλούνται να σηκώσουν βάρος που δεν τους αναλογεί, με φθορά δική τους και φθορά στην υγεία των ασθενών μας.

Οι ικεσίες μας και οι προειδοποιήσεις μας δεν έφθασαν ούτε στα δικά σου αυτιά συμπολίτη μου. Πιο το αποτέλεσμα. Να υπάρχει ένας καρδιολόγος μέρα παρά μέρα, μέχρι να καταρρεύσει, ένας σούπερ ήρωας παθολόγος, που καλύπτει τα πάντα, ένας χειρουργός, και δυστυχώς από σήμερα και ένας ΜΟΝΟ παιδίατρος.

Ας μιλήσω λίγο παραπάνω για την ειδικότητα μου, Σερραίε πολίτη, με όλο το σεβασμό προς τους άλλους συναδέλφους. Θέλω να δείτε πως είναι η ζωή μου, αλλά και των συναδέλφων μου.
Για να λειτουργεί ικανοποιητικά η παιδιατρική του νοσοκομείου μας, που καλύπτει συνοπτικά τους εξής τομείς: κλινική 20 κλινών (νοσηλεύονται 700/έτος), άτυπη-μη νόμιμη μονάδα νεογνών ενδιάμεσης νοσηλείας 5 θερμοκοιτίδων (νοσηλεύονται 100/έτος), τμήμα ΤΕΠ (εξετάζονται 25000 περιστατικά/έτος), αίθουσα τοκετού (σε 600 τοκετούς/έτος), 2 μαιευτικές κλινικές (εξέταση 4000 περιστατικών νεογνών /έτος), διακομιδές στη Θεσσαλονίκη (περίπου 100/έτος), θα έπρεπε να είχε 7 ειδικούς παιδίατρους και 8 ειδικευόμενους και στις εφημερίες να υπήρχαν: 1 ειδικός και 2 ειδικευόμενοι σε ενεργή εφημερία, ενώ 1 ειδικός σε ετοιμότητα σε περίπτωση διακομιδής ή άλλης επείγουσας συνθήκης. Πρώτα θυσιάστηκε η ετοιμότητας του ειδικού. Τη θεώρησαν περιττή για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Κι όταν μιλάμε για εφημερία αγαπητέ μου πολίτη, τουλάχιστον για την παιδιατρική, που μπορώ και πρέπει να έχω άποψη, μιλάμε για την προστασία του παιδιού σου.

Είμαι απλήρωτος 10 μήνες και οι διακομιδές που έχω κάνει με το διασωληνωμένο νεογνό κάποιου συμπολίτη μας δεν φαίνονται πουθενά, είναι άφαντες, κομμένες από το λογισμικό τους σύστημα, αλλά έχουν γίνει από μένα τον τεμπέλη, που μέσο όρο εργάζομαι 8 ώρες/ημέρα για 365 μέρες το χρόνο. Μετά κόψανε τον ένα από τους δύο ειδικευόμενους από την εφημερία, με το σκεπτικό ότι τα καταφέρνουμε. Τι καταφέρνουμε; Γιατί μας ζητούν να στηριχτούμε στη φιλοτιμία του ειδικευόμενού μας, ιατρού εμπειρίας από 1 μήνα μέχρι 2 έτη, που έρχεται για να μάθει και όχι για να κρατήσει την εφημερία.

Αυτό που καταφέρνω είναι να ξεκινώ την εργασία μου – εφημερία μου, μιας και η κλινική μου εφημερεύει καθημερινά όλο το 24ωρο, από τις 8 το πρωί και να πηγαίνω για ύπνο μετά από 20 ώρες, αν είμαι τυχερός και δεν υπάρχει κάτι το επείγον. Σε όλο αυτό το διάστημα να πρέπει: να εξετάσεις-θεραπεύσεις τα παιδιά που νοσηλεύεις (με τις ιδιαιτερότητες ενός παιδιού), να εξετάσεις τα νεογνά των μαιευτικών κλινικών με τις μαίες και τους γονείς να διαμαρτύρονται και με το δίκιο τους, γιατί αργεί αυτός ο ιατρός, οπότε να με βρίζουν σιωπηρά, κι ας μην έχω καθίσει ούτε λεπτό, γιατί πρέπει να είμαι στις καισαρικές στην αίθουσα τοκετού, με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί εισαγωγή το νεογνό, γιατί όταν χρειάζεται θέλω το λιγότερο 1 ώρα για να το σταθεροποιήσω. Κι αν υπάρχει χρόνος να εξετάσουμε τα δεκάδες παιδιά που παραπέμπουν οι ιδιώτες παιδίατροι ή φέρνει το προσωπικό του νοσοκομείου ή ζητούν τη βοήθειά μας οι ειδικευόμενοι για κάτι που τους προβληματίζει και πιστέψτε με και συχνό είναι και το σωστό είναι, για να εκπαιδεύουμε και να μην κινδυνέψει κάποιο παιδί, όσο γίνεται υπό τα ανθρώπινα όρια. Και να εξετάζεις μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Αυτό σημαίνει τα καταφέρνουμε. Γιατί τόση κοροϊδία.

Γιατί συμπολίτη μου νομίζεις πως είμαι τεμπέλης και πως η δουλειά μου δεν αξίζει; Δεν αξίζουν τα παιδιά σου τίποτα; Και θα πρέπει το επόμενο πρωί να είμαι νηφάλιος για άλλες 7 ώρες εργασίας.
Για ποιο λόγο σας κουράζω με τέτοιες λεπτομέρειες. Γιατί δεν αντέχω άλλο τη υποκρισία και την κοροϊδία.

Δεν μπορώ πια να ασκώ την παιδιατρική μου, με τον τρόπο που της αρμόζει και με το σεβασμό απέναντι στους μικρούς μας ασθενείς και τους γονείς του. Κι αυτό θέλει η διοίκηση. Να λυγίσουμε και να αλλοτριωθούμε, όπως οι ίδιοι και να πουν με στόμφο, πως είμαστε τα ίδια κουμάσια με αυτούς. Πριν λίγες ημέρες μέσα στην παραζάλη της δουλειάς, ακούγοντας από παντού το όνομα μου και όλοι να ζητούν τον παιδίατρο, φώναξα για πρώτη φορά σε μια γιαγιά που όρμησε στο γραφείο για να τις γράψω φυσιοθεραπείες για το εγγόνι της. Η γυναίκα έβλεπε το υπαρκτό πρόβλημα της, γιατί δήθεν δεν μπορεί να τις γράψει άλλος παιδίατρος, παρά μόνο νοσοκομειακός. Να το χάψω και να εξυπηρετήσω, όπως πάντα. Σε τέτοιες συνθήκες; Που να ξέρει ο καθένας τι γίνεται στο μυαλό μου, ποιο είναι επείγον, πως πρέπει να λειτουργεί μια κλινική.

Αισθάνθηκα άσχημα που φώναξα, αλλά και που δουλεύω τόσα απάνθρωπα. Ας πάει κάποιος σε μια γερμανική κλινική. Η διοίκηση με ποδοπάτησε εδώ και καιρό. Εσύ, σύμμαχέ μου, Σερραίε πολίτη, γιατί δεν με καταλαβαίνεις; Γιατί δεν με πίστεψες πως δεν αντέχω άλλο και όλη η προσπάθεια είναι πλέον δυσβάστακτη, αλλά και επικίνδυνη; Και το αποκορύφωμα, η επιβράβευση των προσπαθειών όλων των παιδιάτρων, που είμαστε όλοι κι όλοι 6 σε όλο το νομό, αντί για 23, με αφορμή την επίσχεση των ειδικευομένων, να εφημερεύουμε από σήμερα ένας μόνο ειδικός, γιατί οι 4 ώρες ξεκούρασης στις 24 είναι μια τρελή πολυτέλεια, που δεν την αξίζουμε.

Και άντε και αντέχεις της αϋπνία. Το λάθος που θα κάνεις από την κούραση; Η διακομιδή που θα προκύψει; Ποιος θα διακομίσει και ποιος θα μείνει πίσω; Τι θα πω στη συνείδηση μου, στη μάνα του άρρωστου παιδιού, στα παιδιά μου που θα έχω καταλήξει φυλακή ή στην εντατική; Για ποιο λόγο η ολική θυσία μου, αφού η μέχρι τώρα μερική θυσία δεν σε έχει αγγίξει συμπολίτη μου και με τσουβαλιάζεις με τους επιόρκους, που εσύ τους χρημάτισες, γιατί ήθελες άμεση εξυπηρέτηση και το καλό όνομα, άσχετα αν σε χειρούργησε ο βοηθός του ονόματος;

Με την επιστολή αυτή, που θα κοινοποιηθεί στη διοίκηση, στην ΥΠΕ, το υπουργείο και τα ΜΜΕ-διαδίκτυο, δε θα έχεις δικαιολογία πως δεν ήξερες σε τι περιπέτεια βαδίζουμε κι εσύ ως χρήστης του ΕΣΥ κι εγώ ως λειτουργός του ΕΣΥ. Αντί για 4,5 άτομα στην εφημερία, από σήμερα υπάρχει μόνο ΕΝΑ. Η ευθύνη είναι της τροικανής διοίκησης, που επιτελούς βρήκε που γίνονται οι σπατάλες και τις έκοψε, κυριολεκτικά σφάγιασε, αλλά και σε εσένα που θα μου φέρεις το παιδί σου να το εξετάσω θεωρώντας ότι μπορώ να το κάνω καλά. Αν άλλοι συνάδελφοι ή άλλης ειδικότητας μπορούν να ασκούν την ιατρική κάτω από αυτές τις συνθήκες να το πουν και να το κάνουν δημόσια. Κι αν κάποιος έξυπνος πει πως αν δεν αντέχεις παραιτήσου και φύγε να έρθει πιο ικανός από εσένα, θέλω να ξέρει πως μάταια θα ψάξει, μιας και ανθρώπους για τέτοια θυσία μόνο ως μουσειακά είδη θα βρείτε.

Μη γελιέσαι συμπολίτη μου. Ο στόχος τους είσαι εσύ, η περιουσία σου, οι εργατοώρες σου, η ζωή σου η ίδια. Θέλω να ξέρετε πως μας οδηγούν, τους παιδιάτρους του νοσοκομείου μας στη σφαγή. Πριν μας κατασπαράξετε, ως απώτατο χρέος στα παιδιά μου, θέλω να ξέρετε πως έως τώρα έχω προσπαθήσει να τηρήσω την ιπποκρατική αρχή και αν δεν μπορώ να ωφελήσω, προσέχω να μη βλάπτω. Δεν έχω χρηματιστεί, ούτε κατά διάνοια και έχω προσπαθήσει να βοηθήσω, σύμφωνα με τις δυνατότητές μου και τις λίγες μου γνώσεις, όποιο συμπολίτη τον έσπρωξε η ανάγκη σε μένα. Για αυτά τα λίγα ας είναι τα παιδιά μου περήφανα για τον πατέρα τους. Μακάρι να σωθεί η πατρίδα και να ξαναχαμογελάσουμε, κι ας έχουν θυσιαστεί ορισμένοι. Αλλά μέσα από την απάθεια του λαθρεπιβάτη του καναπέ και της άποψης «εγώ θα βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά», μέσα από τον υπάρχοντα συνδικαλισμό, μέσα από τα σημερινά κόμματα και κυρίως μέσα από τους δοτούς και κομπλεξικούς δήθεν ευρωπαϊκής κουλτούρας διοικούντες, προβλέπω ένα ζοφερό μέλλον.

Ας σταματήσουμε τους υποκριτικούς λόγους και την ψεύτικη επαναστατική διάθεση. Άλλοτε να λέμε ευχαριστώ δημόσια στη διοίκηση και την εξουσία και άλλοτε να βρίζουμε και να μηνύουμε κατά το δοκούν με γνώμονα τα συμφέροντα της κάστας μας. Από τη μια να ξεσηκωνόμαστε, και σωστά, που θα εφημερεύει ένας ιατρός στο Κέντρο Υγείας και από την άλλη να σιωπάμε που δεν υπάρχει παιδίατρος στο Κέντρο Υγείας για χρόνια. Γιατί τόσο ρατσισμός για τα παιδιά μας; Από τη μια να λέμε, και σωστά, ότι χρειαζόμαστε στο Κέντρο Υγείας για να σώσουμε κάποιο συμπολίτη μας και από την άλλη όταν στα ΤΕΠ του νοσοκομείου μπορείς να σώσεις κατά δεκάδες, να ξεχωρίζεις το σώσιμο σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο. Από τη μια να δέχεσαι την ουσιαστική βοήθεια των ιατρών από τα Κέντρα Υγείας, που πολλές φορές είναι αν όχι καλύτερη τουλάχιστον ισάξια με τους νοσοκομειακούς ιατρούς, και από την άλλη να κάνεις διακρίσεις σε ιατρούς πρώτης και δεύτερης διαλογής, για να το παίζεις ντεμέκ διευθυντής και ιατρός ολκής. Αυτά τα ανάξια σοβαρής κριτικής πρέπει να εκλείψουν άμεσα. Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και δεν περισσεύει κανείς και αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι πάντες και επιτέλους ας με πιστέψετε πως είμαστε τόσο λίγοι για ένα δυσανάλογα μεγάλο έργο, που πια δεν αντέχουμε. Πλέον η άσκηση της ιατρικής μου στρέφεται σε βάρος της υγείας μου και ο αγώνας μου θα είναι να μη στραφεί εναντίον των παιδιών μας. Αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η διοίκηση. Η δική σου η ευθύνη συμπολίτη μου, ποια είναι; Πως με προστάτεψες; Πως με βοήθησες; Πως σκέφτηκες για το παιδί σου; Σου αρκεί να βλέπεις μια άσπρη μπλούζα και μόνο; Ποια η δική σου η πράξη; Όλα να τα αφήσουμε στο έρμο το ριζικό μας;

Με τιμή και σεβασμό

Σε κάθε συμπολίτη μου,

Σε κάθε ασθενή μου

Χαράλαμπος Ν. Βελιώτης

Παιδίατρος-Νεογνολόγος

Επιμελητής Α` ΕΣΥ