Στείλαμε φάρμακα στο Αλληλέγγυο Ιατρείο Πειραιά και λάβαμε το παρακάτω email:
“Αγαπητοί συνεθελοντές του Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Αλληλεγγύης Δράμας,
Παραλάβαμε σήμερα ένα μεγάλο κουτί φάρμακα από το Ιατρείο σας και ειλικρινά σας ευχαριστούμε πολύ. Πολλά από τα φάρμακα δεν τα είχαμε και τα χρειάζονται ασθενείς μας.
Καλή συνέχεια στον κοινό αγώνα μας.”
Η ηθική της εργασίας
Στη σύγχρονη Δυτική καπιταλιστική κοινωνία ο Χριστιανισμός φαίνεται πως αποτελεί πια ένα ξεπερασμένο εργαλείο χειραγώγησης. Όπως, πολύ σωστά, αναφέρει ο Κορνήλιος Καστοριάδης (1997, 12), «ο καπιταλισμός είναι το πρώτο καθεστώς που παράγει μια ιδεολογία, σύμφωνα με την οποία το ίδιο αυτό το καθεστώς είναι «ορθολογικό». Η νομιμοποίηση των άλλων τύπων θεσμίσεων της κοινωνίας ήταν μυθική, θρησκευτική ή παραδοσιακή».
Για τον Κορνήλιο Καστοριάδη «κάθε κοινωνία θεσμίζει τον εαυτό της και συγχρόνως τη «νομιμοποίησή της» (1997, σ.14). Κάθε κοινωνία, δηλαδή, δημιουργεί τους δικούς της θεσμούς (κανόνες, τους νόμους, αξίες, γλώσσα, και ηθικούς κανόνες) που λειτουργούν με βάση μια κοινή κατανόηση για τη ζωή και το ρόλο του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν. Οι θεσμοί αυτοί, δημιουργούν ένα πλέγμα εννοιών, ένα σύνολο αξιών, το λεγόμενο κοινωνικό φαντασιακό. Η σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, θέτει ως φαντασιακό της την αέναη επέκταση της «ορθολογικής» κυριαρχίας με βάση την απεριόριστη διεύρυνση των παραγωγικών δυνάμεων και βασίζει την πρωτογενή αιτία της ύπαρξής της γύρω από την συσσώρευση και κατοχή κεφαλαίων. Αυτό συνεπάγεται και την ηθικοποίηση της εργασίας, η οποία, από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης και μετά, αποτελεί κεντρικό πυρήνα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας. Η περίοδος της Βιομηχανικής Επανάστασης αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της καπιταλιστικής ανάπτυξης, καθώς κατάφερε όχι μόνο να διαλύσει την παλαιά τάξη πραγμάτων, μετατρέποντας την παραγωγή από μια αναγκαία πράξη που αποσκοπούσε στην εξασφάλιση των βασικών μέσων επιβίωσης σε κυρίαρχο δόγμα το οποίο πρεσβεύει πως όλα τα ανθρώπινα προβλήματα μπορούν να ελαχιστοποιηθούν μέσω της απεριόριστης διάθεσης υλικών εμπορευμάτων, όπως αναφέρει ο Καρλ Πολάνυι στο αξιοθαύμαστο βιβλίο του Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός.
Ένας, εξίσου, σημαντικός κοινωνιολόγους/φιλοσόφους, που ανέλυσε τον τρόπο που λειτουργεί ο φιλελεύθερος καπιταλισμός, καθώς και όλοι οι θεσμοί του (πολιτικά κόμματα, κοινοβούλια, κράτος κτλ) είναι ο Max Weber, για τον οποίο η ηθική της εργασίας προϋπήρχε της Βιομηχανικής Επανάστασης. Μέσα από το έργο του Γερμανού κοινωνιολόγου, αυτό του βλέπουμε είναι πως η καπιταλιστική ηθική, έχει τις ρίζες της στον Προτεσταντισμό, κυρίως στον Καλβινισμό, τον Πιετισμό αλλά και τους Πουριτανούς: «Όταν ο ασκητισμός» (των Πουριτανών) «εφαρμόστηκε έξω από μοναστικά κελιά, στην καθημερινή ζωή και άρχισε να κυριαρχεί στην κοσμική ηθική, συνέβαλε με τη σειρά του στο ρόλο της οικοδόμησης της σύγχρονης οικονομικής τάξης» (2003, σ.181), αναφέρει στο βιβλίο Η Προτεσταντική Ηθική και το Πνεύμα του Καπιταλισμού. Έχοντας μάλιστα αποδείξει ότι οι περισσότεροι από αυτούς που βρίσκονται σε υψηλά αξιώματα στην καπιταλιστική πυραμίδα είναι προτεστάντες, μιλώντας για τις περιοχές της Ανατολικής Γερμανίας κατά την δεκαετία 1900-1920, όπου οι Καθολικοί Πολωνοί υστερούν έναντι των Πιετιστών στη διοίκηση επιχειρήσεων και συσσώρευση κεφαλείου, μας δίνει να καταλάβουμε ότι, ως ένα βαθμό, η προτεσταντική ηθική της εργασίας αποτελεί την πεμπτουσία του καπιταλισμού. Παρομοίως, στο Baden, την Bavaria (περιοχές της Γερμανίας),την Ουγγαρία και την Γαλλία, οι Καθολικοί φαίνονται πως προτιμούν την καλοπέραση ακόμη και αν απολαμβάνουν χαμηλούς μισθούς, σε αντίθεση με την «Καλβινιστική διασπορά», που ο Gothier την βαφτίζει ως «φυτώριο της καπιταλιστικής οικονομίας» (Weber 2003, σ.10).
Με βάση τον Απόστολο Παύλο: «όποιος δεν εργάζεται, δεν θα τρώει» (Β’ Θεό. 3,10). Έτσι, αναφέρει ο Weber, πως με βάση την Χριστιανική διδασκαλία η απροθυμία για εργασία είναι ενδεικτική της έλλειψης χάριτος. Με βάση, τέλος, τον Richard Bexter, τα διάφορα Προτεσταντικά δόγματα βασίζουν την φιλοσοφία τους στην εξής αντίληψη: πως ακόμη και οι πλούσιοι δεν θα πρέπει να τρώνε δίχως να εργάζονται, ακόμη και όλοι αυτοί που δεν χρειάζονται εργασία προκειμένου να εξασφαλίσουν όλα αυτά που τους είναι απαραίτητα, καθώς, αυτή είναι η εντολή του θεού την οποία τόσο οι πλούσιοι, όσο και οι φτωχοί θα πρέπει να υπακούν (γράφει ο Weber σ. 105).
Η εργασία ως μόχθος
Η Hannah Arendt στο βιβλίο της The Human Condition (1969) διακρίνει τρεις θεμελιώδεις ανθρώπινες δραστηριότητες (vita activita) κάτω από τις οποίες «η ζωή έχει δοθεί στους ανθρώπους» (σ.9). 1) Ο μόχθος ή δουλειά(labour), που έχει να κάνει με τη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος και όλες τις διαδικασίες που είναι αναγκαίες για να διατηρηθεί στη ζωή ο άνθρωπος. 2) Η εργασία (work), μια αφύσικη διαδικασία η οποία «παρέχει ένα “τεχνητό” κόσμο πραγμάτων που διαφέρουν σαφώς από το φυσικό περιβάλλον» (σ.7), μια διαδικασία που διακρίνεται από μια αρχή και ένατέλος και συμβάλει στη δημιουργία διαρκών τεχνουργημάτων, όπως ένα εργαλείο, ένα τραπέζι, ή ένα κτίριο, αντικείμενα για συνεχόμενη χρήση. 3) ΗΔράση (action): Πρόκειται για τη «μόνη δραστηριότητα που επιτελείται άμεσα μεταξύ ανθρώπων χωρίς να μεσολαβούν τα πράγματα ή η ύλη, αντιστοιχεί στον ανθρώπινο όρο του πλήθους, στο γεγονός πως οι άνθρωποι και όχι ο Άνθρωπος, ζούνε πάνω στην γη και κατοικούνε τον κόσμο. Μολονότι όλες οι πλευρές της ανθρώπινης κατάστασης συνδέονται κατά κάποιον τρόπο με την πολιτική, το πλήθος είναι η κατ’ εξοχήν προϋπόθεση κάθε πολιτικής ζωής» (σ.7).
Κάθε διαδικασία που αποσκοπεί στην κατανάλωση και μόνο, ενός αντικειμένου, κατατάσσεται στην κατηγορία της δουλειάς ή του μόχθου. Διότι το αντικείμενο αυτό είναι αναγκαίο να καταναλωθεί προκειμένου να εξασφαλισθούν οι απαραίτητες σωματικές λειτουργίες για να κρατήσουν στη ζωή έναν άνθρωπο. Ως εργασία θεωρούμε την κατασκευή ή μη φυσική (τεχνητή) παραγωγή ενός αντικειμένου που θα χρησιμοποιηθεί περισσότερες από μία φορά και, επίσης, μακροπρόθεσμα. Αντίθετα, ως δράση θα χαρακτηρίζαμε την κατάσταση στην οποία κυριαρχεί ο λόγος, κοινώς την πολιτική. Υπάρχει, όμως, πιθανότητα κάποιες από τις προαναφερόμενες καταστάσεις να ταυτίζονται. Για παράδειγμα, η κατασκευή ενός ενδύματος για κάποιον μπορεί να είναι αναγκαία, καθώς μέσω αυτής της παραγωγής αμείβεται κι έτσι εξασφαλίζει στον εαυτό του όλα τα εφόδια για να επιβιώσει μέσα σε μια κοινωνία ανταγωνισμού. Έτσι, ένας εργάτης που απασχολείται σε μια φάμπρικα κατασκευής παπουτσιών, ταυτόχρονα συμβάλλει στη δημιουργία τεχνητών πραγμάτων (εργασία), ενώ μέσω αυτής της διαδικασίας εξασφαλίζει τα προς το ζην (δουλειά/μοχθος). Ως εκ τούτου, στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία η έννοια της εργασίας συνδέεται και ταυτίζεται με την κατάσταση του μόχθου αφού τις περισσότερες φορές που κάποιος παράγειέργο, το κάνει είτε για να επιβιώσει, είτε για να διεκδικήσει κάποια υψηλότερη θέση, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού φαντασιακού. Κάτω από αυτή την λογική, η υπεράσπιση της ηθικής της εργασίας είναι ταυτόσημη με την υπεράσπιση της ανελευθερίας.
Ρεπουμπλικάνοι εξτρεμιστές στις Η.Π.Α με το σύνθημα «Μη μοιράζεσαι τον πλούτο μου. Μοιράσου την εργατική μου ηθική»
Η εργασία, ως μια μορφή προ-πολιτικής βίας
Στη δεύτερη ενότητα του ίδιου βιβλίου, η Arendt, αντλώντας παραδείγματα από την αρχαία Αθηναϊκή πολιτεία, εντοπίζει δύο σφαίρες: την ιδιωτική και τη δημόσια. Η πρώτη αφορά κυρίως το μέρος όπου μπορεί κανείς να αισθάνεται προστατευμένος από τον έξω κόσμο, ενώ η δεύτερη – η πόλις – αντανακλά τη σφαίρα της πολιτικής ζωής, «τη μόνη σφαίρα, όπου οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πραγματικά ελεύθεροι» (Arendt, “On Revolution” 114 ). Στην αρχαία Αθήνα, η σφαίρα αυτή αποτελούνταν από το σώμα των κυρίαρχων πολιτών, οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στην διαδικασία λήψης αποφάσεων, ισόνομα. Η ιδιωτική σφαίρα περιλάμβανε τη ζωή του νοικοκυριού, που αποτελούσε «το κέντρο της πιο αυστηρής ανισότητας» (Arendt, «The Human Condition” 32) όπου κυριαρχούσε η προ-πολιτική βία. «Στην ελληνική αυτογνωσία, ο εξαναγκασμός των ανθρώπων μέσω της βίας, μέσω εντολών και όχι με βάση την πειθώ, αποτελούσε προ-πολιτικό τρόπο συναναστροφών» (Arendt, “The Human Condition” 27). Οι προ-πολιτικές σχέσεις (βία) ήταν το κύριο στοιχείο της ζωής έξω από την πολιτεία, ιδιαίτερα στη ζωή των νοικοκυριών, όπου ο οικονομών (η κεφαλή της οικογένειας) χρησιμοποιούσε δεσποτικά μέσα διακυβέρνησης, παρόμοια με αυτά που χαρακτήριζαν τις ασιατικές κοινωνίες. Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της ζωής των νοικοκυριών ήταν η ύπαρξη των δούλων, δηλαδή ανθρώπων που επειδή δεν θεωρήθηκαν πολιτικά όντα, ήταν αναγκασμένοι ν’ απασχολούνται μόνο με τις ανάγκες της επιβίωσης, τόσο της δικής τους όσο και των αφεντικών τους (κατάσταση μόχθου, ή δουλειάς, η οποία σήμερα, όπως είδαμε παραπάνω, ταυτίζεται με την εργασία). Ο Αριστοτέλης, μάλιστα, αναφέρει στα πολιτικά, πως η διαφορά ενός ελεύθερου ανθρώπου από κάποιον δούλο, έγκειται στο ότι ο πρώτος μπορεί να χρησιμοποιεί το πνεύμα του και το μυαλό του για περισσότερα πράγματα από την εξασφάλιση των αναγκαίων αγαθών, σε αντίθεση με τον δούλο, ο οποίος, όπως ακριβώς και τα ζώα, δεν έχει τις ικανότητες για να υπερβεί τον μόχθο.
Το τέλος της Αθηναϊκής πολιτείας και η κατάκτησή της από τους Μακεδόνες και, έπειτα, από τους Ρωμαίους, είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας τρίτης σφαίρας, της κοινωνικής (η λέξη societa [κοινωνία] δεν συμπεριλαμβανόταν στο λεξιλόγιο των αρχαίων Αθηναίων), που, στην ουσία, αναμειγνύει στοιχεία της πολιτείας (την τέχνη της πολιτικής) με τη ζωή στα νοικοκυριά (προ-πολιτικές σχέσεις, μόχθο και ανισότητα). Προφανώς η σύγχυση αυτή προέρχεται από τη διαστρέβλωση του Αριστοτελικού όρου «πολιτικό ζώο» σε «ζώο κοινωνικό» με τεράστιες συνέπειες μέχρι και σήμερα: η κοινωνία της μάζας αναδύεται, η κοινωνία όπου η ατομικότηταχάνεται μέσα στην μανία του ατομικισμού αλλά και της απροσωπίας, ένας κόσμος στείρος που δεν γεννά τίποτα, που δεν δημιουργεί, αλλά μόνο εκτελεί εντολές που εξυπηρετούν ένα ζωτικό ψεύδος. Άλλωστε, οι Ρωμαϊκές κοινωνίες, ιδιαίτερα πριν έρθουν σε επαφή με τον Αθηναϊκό πολιτισμό, δεν διέφεραν και πολύ από τις μοναρχικές ασιατικές, όπου οι πολίτες ως δούλοι, αναγκάζονταν να ασχολούνται μόνο με τις αναγκαιότητες της επιβίωσης, την εργασία (homo laborans) – πράγμα που ισχύει σε μεγάλο βαθμό και στην σύγχρονη κοινωνία.
Για την Arendt, αντίθετα με τον Weber και άλλους μοντέρνους διανοητές, η ηθικοποίηση της εργασίας δεν προέρχεται από τον Χριστιανισμό. Η ίδια λέει ότι για τον Χριστιανισμό «δεν είναι καθόλου αναγκαίο να κερδίζουν όλοι οι άνθρωποι την τροφή τους με τον ιδρώτα τους» (1969, σ.317) εφόσον δεν ζουν εκμεταλλευόμενοι τους κόπους των άλλων και πως «η χρησιμοποίηση της εργασίας ως μέσο για να αποτραπούν οι κίνδυνοι της αργίας δεν αποτελεί πρόσφατη Χριστιανική ανακάλυψη αλλά ήδη αποτελούσε μια κοινή ηθική για τους Ρωμαίους». Περαιτέρω, υποστηρίζει πως ο λόγος που ο Χριστιανισμός δεν ανέπτυξε κάποια θετική φιλοσοφία πάνω στην εργασία οφείλεται στο ότι τα κηρύγματα του Ιησού βασίζονται κυρίως στην αγάπη προς τους άλλους και τον δημιουργό θεό.
Είναι αλήθεια, ότι η ηθικοποίηση της εργασίας αποτελεί χαρακτηριστικό πολλών προ-Χριστιανικών δεσποτικών κοινωνιών που χαρακτηρίζονταν για τις ιδιαίτερα αυταρχικές και αυστηρά ιεραρχικές τους δομές. Ορθά, λοιπόν, η Arendt ισχυρίζεται ότι ο Χριστιανισμός δεν βασίζεται σε κάποια εργατιστική ηθική, αλλά θα δούμε παρακάτω, πως με τον δικό του, μέσω διάφορων αιρέσεων, καλλιέργησε την αντίληψη ότι η δουλειά αποτελεί το Α και το Ω κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο Καστοριάδης αναφερόμενος στον Μαρξ, στη «Φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» (1981, σ.33) έλεγε ότι «η σημασία μιας θεωρίας δεν μπορεί να κατανοηθεί ανεξάρτητα από την ιστορική και κοινωνική της πρακτική στην οποία αντιστοιχεί, στην οποία προεκτείνεται ή της οποίας εξυπηρετεί τη συγκάλυψη» (20). Έτσι λοιπόν, το ότι αναπτύχθηκαν ακραίες εργατιστικές τάσεις εντός των διαφόρων Χριστιανικών δογμάτων (και, κυρίως, το ότι τα πιο ακραία Χριστιανικά δόγματα και αιρέσεις, όπως αυτό των Πουριτανών, εξυμνούν την εργασία) δεν αποτελεί ένα γεγονός που θα μπορούσε κανείς να το δει μεμονωμένα, αγνοώντας τις βασικές κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις της θρησκείας αυτής. Στο ίδιο της βιβλίο, The Human Condition η Arendt βλέπει στο Χριστιανισμό μια προσπάθεια απο-πολιτικοποίησης και εγκλεισμού του ατόμου στην ιδιωτική του σφαίρα. Έτσι, απομονωμένο το άτομο από τα κοινά, δίχως δικαίωμα συμμετοχής σε αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή του, είναι αναγκασμένο να ασχολείται μόνο με την εργασία και την παραγωγή (κατάσταση δουλείας). «Η Χριστιανική ηθική, όπως διακρίνεται από τις θεμελιώδεις θρησκευτικές της αντιλήψεις, πάντοτε επέμενε ότι ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να απασχολείται με τα δικά του μόνο προβλήματα και ότι η πολιτική ευθύνη αποτελεί πρώτα απ’ όλα ένα ζήτημα που θα πρέπει να εξυπηρετεί αποκλειστικά την ευημερία και τη σωτηρία αυτών που ανησυχούν για τις δημόσιες υποθέσεις» (Arendt 1969, 60).
Ο Weber, αντιθέτως, αναγνωρίζει στον Ρεφορμισμό και τον Προτεσταντισμό μια τάση εξορθολογισμού της ανθρώπινης ζωής. Αυτό το στοιχείο, αργότερα, δημιουργεί μια αντινομία εντός του Χριστιανικού δόγματος. Με το πέρασμα των αιώνων, αναδύεται όλο και περισσότερο στην επιφάνεια, νικά το μυθικό στοιχείο, και με την επικράτηση της Βιομηχανικής Επανάστασης, εξουσιάζει ολοκληρωτικά τις Δυτικές κοινωνίες. Η κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού αναπαράγει και διαιωνίζει προ-πολιτικές αντιλήψεις και, παρά την αντι-ατομικιστική και αλτρουιστική του προβιά, μας περιορίζει σε μια ατομοκεντρική διάσταση. Ο Καλβινιστής και ο Πουριτανός είναι υποχρεωμένος να «επικοινωνεί» με το Θεό μέσα σε βαθιά πνευματική απομόνωση καθώς πιστεύει ότι η βασιλεία των ουρανών μπορεί να κερδηθεί μόνο μέσω της ατομικής πίστης και άσκησης. Ο Χριστιανός είναι υποχρεωμένος να «αγαπά αλλήλους» με σκοπό και το προσωπικό του συμφέρον, τη σωτηρία της δ ι κ ή ς του ψυχής πρώτα απ’ όλα →ωφελιμισμός, ένα στοιχείο που συναντά κανείς στο φαντασιακό του καπιταλισμού, που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του[1]. Ακόμη, όμως, και αν αγνοήσουμε αυτήν την Βεμπεριανή εκδοχή, πάλι, ούτε λίγο ούτε πολύ, καταλήγουμε στο ίδιο σημείο. Όπως στην αθηναϊκή πολιτεία αυτοί που ήταν αποκλεισμένοι από τα πολιτικά θεωρούνταν μη ελεύθεροι άνθρωποι, έτσι και σε κάθε ιστορική εποχή (όπως είναι και η ιστορική περίοδος της επικράτησης του Χριστιανισμού στην Ευρώπη), η εξαίρεση ενός ατόμου από την πολιτική διαδικασία λήψης αποφάσεων και ο εγκλωβισμός του στην ιδιωτική το μεταβιβάζει στη σφαίρα της ανελευθερίας.
Από την αναγέννηση και το διαφωτισμό στο σήμερα
Οι ιδέες του John Locke δίνουν τις πρώτες βάσεις για την αξία της εργασίας. Ο Locke θα έρθει σε σύγκρουση με τον αμπσολουτισμό του Hobbes, λέγοντας πως κάθε άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος κατάφερε να εναντιωθεί στον συντηρητισμό των Άγγλων φιλοσόφων θεωρώντας ότι οι πολίτες θα πρέπει να έχουν τον έλεγχο του Κυρίαρχου και όχι το αντίθετο (όπως ισχυριζόταν ο Hobbes), όμως η οντολογική του προσέγγιση δεν ξεφεύγει από την θεολογία και τον εμπειρισμό, και συνεπώς, από την υιοθέτηση προ-πολιτικών αρχών. Θεωρούσε την ιδιοκτησία ως δικαίωμα λέγοντας πως το σώμα του ανθρώπου αποτελεί δώρο του θεού, και συνεπώς, ο,τιδήποτε κατασκευάζει κάποιος άνθρωπος χρησιμοποιώντας το σώμα του θα πρέπει να θεωρείται εξίσου κομμάτι του εαυτού του (ή επέκταση του εαυτού του). Ακολουθεί ο πατέρας της οικονομικής επιστήμης, Adam Smith, ο οποίος προβληματισμένος εξίσου με την φυσική κατάσταση του ανθρώπου λέει πως ο ιδιοτελής άνθρωπος μπορεί να κυβερνηθεί «δημοκρατικά», χάριν των νόμων της αγοράς. Έτσι γεννιέται ο homo economicus, ο οποίος καταργεί τον homo politicus.
Αντι-παραγωγή, ένα πρόταγμα για δημιουργική εργασία.
Είδαμε παραπάνω, ότι στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία, ταυτίζεται η έννοια της εργασίας με αυτήν του μόχθου. Η υπεράσπισή της, όμως – όσο παράλογο και αν ακούγεται – αποτελεί σήμερα μια μορφή νέας θρησκείας στις περισσότερες δυτικές χώρες, με τους Νεοφιλελεύθερους ιεροκήρυκες να χυδαιολογούν συνεχώς προς οποιονδήποτε δεν ασπάζεται το δόγμα τους, προσάπτοντάς του τα γνωστά στερεότυπα: «τεμπέλης» ή «ανεύθυνος». Ο Καστοριάδης στο βιβλίο του Θρυμματισμένος κόσμος (1992), είχε πει:
Η κεντρικότητα της παράγωγης είναι δημιούργημα του καπιταλισμού· αυτό το φαντασιακό που δημιουργεί ο καπιταλισμός, η ιδέα ότι ήρθαμε στον κόσμο για να παράγουμε πράγματα, είναι τερατώδες. Να παράγουμε και όχι να δημιουργούμε, να κάνουμε ποιήματα, να ζωγραφίζουμε, να κάνουμε τρέλες κτλ. Αλλά επί οκτώ ώρες την ημέρα να συγκεντρώνουμε όλη μας την προσοχή και τις δυνάμεις στη συναρμολόγηση βιδών και κομματιών ώστε να βγαίνουν από αυτή τη δραστηριότητα πράγματα… Αυτό είναι η φαντασιακή σημασία του καπιταλισμού, η οποία πραγματοποιήθηκε σταδιακά και την οποία συμμεριζόταν πλήρως ο Μαρξ προεκτείνοντας την άκριτα στο σύνολο της ανθρώπινης ιστορίας (σ. 12-13).
Κι ενώ θα περίμενε κανείς ότι με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, οι εργατοώρες στο Δυτικό κόσμο θα μειώνονταν προς όφελος όλων, και ότι οι κυβερνήσεις θα παρότρυναν τους πολίτες κάθε χώρας να επενδύσουν στην εκπαίδευση, στις επιστήμες και τις τέχνες, κάνουν τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να μας πείσουν ότι θα πρέπει να εργαζόμαστε περισσότερο, σκληρότερα και με χαμηλότερες αμοιβές.
Για πρώτη φορά εδώ και χιλιετίες, η «πρωτογενής» και «δευτερογενής» παραγωγή – γεωργία, μεταλλεία και μανουφακτούρα, μεταφορές – απορροφά λιγότερο από το τέταρτο του συνολικού input εργασίας (και του απασχολουμένου πληθυσμού) και θα μπορούσε μάλιστα να χρησιμοποιεί μόνο το ήμισυ αυτού του τετάρτου, αν δεν υπήρχε η απίστευτη σπατάλη που ενσωματούται στο σύστημα […] Θα μπορούσε μάλιστα να απορροφά ένα αμελητέο μόνο ποσοστό του ανθρώπινου χρόνου, χωρίς τη συνεχιζόμενη κατασκευή νέων «αναγκών» και την παλαίωση που ενσωματούται εκ κατασκευής στα περισσότερα των σημερινών προϊόντων. Κοντολογίς, μια κοινωνία ελεύθερου χρόνου είναι θεωρητικά δίπλα μας – τη στιγμή που μια κοινωνία που να καθιστά δυνατή για τον καθένα μια εργασία προσωπική και δημιουργική φαίνεται τόσο απομακρυσμένη όσο και στον 10ο αιώνα (Καστοριάδης 1992, σ.12-13).
Για εργασία προσωπική και δημιουργική, λοιπόν, κάνει λόγο ο Καστοριάδης. Πώς όμως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι εφικτό; Με βάση την προσέγγιση της Arendt (vita activita) θα μπορούσε η εργασία να ταυτιστεί με τη δράση. Για παράδειγμα, στην περίπτωση που κάποιος επιθυμεί να συγγράψει ένα βιβλίο, να αφοσιωθεί σε κάποια τέχνη, το αποτέλεσμα της εργασίας του (παραγωγή διαρκών τεχνουργημάτων) δεν εμπίπτει στη σφαίρα τηςαναγκαιότητας (μόχθος) -δεν το κάνει δηλαδή με σκοπό την επιβίωση – αλλά, απεναντίας, αντανακλά έναν κόσμο βαθύτερων συναισθημάτων και σκέψεων, εκλαμβάνεται ως αντικείμενο ανθρώπινης επικοινωνίας και επαφής και εισέρχεται στην σφαίρα της δημιουργίας. Ως εκ τούτου, σαν αντιπρόταση στη σύγχρονη βαρβαρότητα της ηθικής της εργασίας θέτουμε την ηθική της δημιουργίας και αντιπαλεύουμε το Νεοφιλελεύθερισμό με το να υπενθυμίζουμε ότι η ενασχόληση ενός ανθρώπου μόνο με τηναναγκαιότητα της επιβίωσης δεν απέχει και πολύ από την κατάσταση της δουλείας. Στην τελική, ίσως είναι προτιμότερο κανείς να είναι τεμπέλης παρά δούλος. Είναι όμως σίγουρα προτιμότερο καί από τα δύο, να είναι δημιουργός.
Ο Δυτικός άνθρωπος, όμως, δείχνει να βρίσκεται όμηρος μιας τελματωμένης πραγματικότητας. Αισθάνεται όχι μόνο πως δεν μπορεί να ξεφύγει αλλά τρέμει μπροστά στον φόβο της αλλαγής. Αντιλαμβάνεται πως οι ηθικοί κανόνες που ακολουθεί τυφλά, δεν οδηγούν πουθενά είτε παραμένει εγκλωβισμένος στην εθελοδουλία της εργασίας, βυθίζοντας τον εαυτό του στην πλάνη της υπερκατανάλωσης που του παρέχει τη δυνατότητα να εξαγοράσει τη χαμένη του ελευθερία με το να καταναλώνει διαφόρων ειδών σκουπιδοπροϊόντα. Νοιώθει αδύναμος να αντισταθεί και όντας εγκλωβισμένος στην ιδιωτική του σφαίρα και τον δίχως όρια ατομικισμό, επιλέγει να συμβιβαστεί με την πραγματικότητα είτε βυθίζοντας τον εαυτό του στην απάθεια, είτε με το να αποδέχεται τα ψέματα δημαγωγών πολιτικάντηδων που ωστόσο ακούγονται ευχάριστα στ΄αυτιά του, φτάνοντας μέχρι και στο σημείο να αποδοκιμάζει οποιαδήποτε προσπάθεια ρήξης με τους υπάρχοντες χρεοκοπημένους θεσμούς. Αν, τελικά, υπάρχει κάτι που τον κάνει ν’ απέχει από μια κοινωνία αυτονομίας δεν είναι άλλο παρά ο εαυτός του. Η άμεση δημοκρατία δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν την απαιτήσει ο ίδιος μαζί με τους συμπολίτες του. Όσο προτεραιότητες στη ζωή του θα έχουν τα ψώνια του Σαββατοκύριακου και το θέαμα, τόσο η άμεση δημοκρατία θα απέχει από την πραγμάτωσή της. Όσο, τέλος, θα είναι πρόθυμος να θυσιάζει τη δημιουργικότητά του στο βωμό του κέρδους, για λίγες σταγόνες επίπλαστης ευτυχίας, ανίκανος να απομακρύνει από το μυαλό του μύθους και αξίες που έχουν ριζώσει βαθιά στο φαντασιακό του Δυτικού πολιτισμού, τόσο η αυτονομία θα φαντάζει μια απόμακρη και ουτοπική πολιτεία. Κι όμως, δεν έχει να κάνει τίποτα για να την απαιτήσει.
[1] Εν ολίγοις, τόσο Χριστιανισμός όσο και ο Νεοφιλελευθερισμός, παρά τις εκ διαμέτρου αντίθετες φαντασιακές τους σημασίες, διακατέχονται μια έντονη ατομοκεντρικότητα: το άτομο να κλείνεται ερμητικά στον εαυτό του, είτε για να κερδίσει τη «βασιλεία των ουρανών», είτε για να προσδώσει κύρος και αναγνωρισημότητα στον εαυτό του μέσω του πλουτισμού.
Βιβλιογραφία
Arendt, H., 1969. The Human Condition. Chicago: The University of Chicago.
Arendt, H., 1973. On Revolution. Second Edition. Penguin Books.
Weber M., 2003. The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism, Dover Publications.
Καστοριάδης, Κ., 1997. Η Ορθολογικότητα του καπιταλισμού, Αθήνα: Ύψιλον Βιβλία.
Καστοριάδης, Κ., 1981. Η Φαντασιακή Θέσμιση της κοινωνίας, Αθήνα: Κέδρος
Καστοριάδης, K., 1992. Ο Θρυμματισμένος κόσμος, Αθήνα: Ύψιλον Βιβλία.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://eagainst.com/articles/on-work-ethic/
Αυτό που έγινε με την Κύπρο δεν ερμηνεύεται μόνο με Συνταγματικά ή Διεθνούς Δικαίου κείμενα. Δεν ερμηνεύεται επίσης ούτε με Οικονομικό τρόπο. Η ερμηνεία που μπορεί, να δωθεί είναι καθαρά με όρους στρατιωτικής ισχύος.
Ολοι κατάλαβαν πολύ καθαρά τι έγινε. Αφού και το capital.gr η εφημερίδα που έλεγε «το μνημόνιο είναι ευλογία», κατάλαβε επιτέλους το λάθος της.
Ο Θανάσης Μαυρίδης λοιπόν, ένας ιδεολογικός μου αντίπαλος, (αν και δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ) κατάλαβε μάλλον ότι αυτό που πρεσβεύει η Ε.Ε. δεν είναι βέβαια ένας Νεοφιλελευθερισμός των ακαδημαϊκών συγγραμάτων…Το να κόβεις χρήματα από τις καταθέσεις στον απλό κοσμάκη, δεν το δίδαξαν στις παραδόσεις τους ούτε ο Νόζικ, ούτε ο Χάγιεκ ούτε ο Φρήντμαν. Ο σεβασμός στην Ατομική περιουσία είναι κυρίαρχο στοιχείο σε όλα τα Φιλελεύθερα Συντάγματα.
Ούτε οι μπολσεβίκοι του Λένιν, το 1917 δεν το τόλμησαν για το φτωχό κόσμο. Αρκεί κάποιος να διαβάσει τα Συντάγματα τους, του 18 και του 36.
Το να κινείσαι τόσα χρόνια όμως, στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και να αντιλαμβάνεσαι ΜΟΛΙΣ τώρα, ότι σε μία χώρα σαν τη Κύπρο, που δεν ήταν ο κρατικός τομέας το πρόβλημά της, με άκρως φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον, με κεφάλαια στον τραπεζικό τομέα από το εξωτερικό (ιδιαιτέρως τη Ρωσία) κτλ., φέρθηκαν με Αυταρχικό τελεσίγραφο όπως σε περίοδους Πολέμων, (πρωτοφανές, ακατανόητο και εξοργιστικό) είναι τουλάχιστον μία πρόοδος.
http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1752914
Και βέβαια, αν η πραγματική αιτία, ήταν ότι ήθελαν να χτυπήσουν τους φορολογικούς παραδείσους εντός της Ε.Ε. θα μπορούσαν να άρχιζαν και σε άλλες χώρες ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ.
Ετσι επιτάσσουν οι κανόνες Δικαίου.
Αυτό βέβαια, οι offshore, είναι και το μέγιστο θέμα (κατά τη γνώμη μου) στο σημερινό καπιταλισμό. Οι πλούσιοι δεν πληρώνουν πιά φόρους. Νομίμως όμως. Το ίδιο το σύστημα είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ, που διαιρεί υπέροχα, το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού με το υπόλοιπο 5%.Πολλά έχουν γραφεί,μελέτες άρθρα,βιβλία και δεν επεκτείνομαι παραπέρα.
Το θέμα της Κύπρου λοιπόν είναι βαθύ και εξόχως ιστορικό.
Απέδειξε ακόμα μία φορά, ότι ο Καπιταλισμός (εγώ θα συνεχίσω να τον λέω “καπιταλισμό” έτσι το διδάχθηκα όταν ήμουν φοιτητής, και όχι “οικονομία της αγοράς”, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο) απαιτεί Αυταρχικές λύσεις και Ολοκληρωτικού τύπου καθεστώτα, για την προάσπιση των συμφερόντων του.
Η Ελλάδα και εννοώ ιδιατέρως όλη τη Πολιτική ηγεσία που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο προσκήνιο, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι αυτή η εποχή, δεν είναι απλά μία εποχή κρίσης του συστήματος που εμφανίζεται στην Δυτική Ευρώπη ή στις ΗΠΑ.
Τα χρηματιστήρια και όλες οι κεφαλαιαγορές, τη στιγμή που ενώθηκαν από την δεκαετία του 90, και τη στιγμή που ενσωματώνονται και άλλες χώρες με τα χρηματιστήρια και τα τραπεζικά τους συστήματα, στο σύστημα των ελεύθερων κεφαλαιακών συναλλαγών, μεγαλώνουν το υβριδικό τέρας, με τα πολλά κεφάλια.
Το τέρας έχει όνομα. Και λέγεται Απληστία. Μία απληστία που είναι ικανή να τα εξαφανίσει όλα, για να χορτάσει. Αλλά δεν χορταίνει ποτέ. Και έπειτα, θα μείνει μόνο του με ένα χρηματοκιβώτιο αγκαλιά, να κοιτάει τα αποκαϊδια.
Ας πέσουν στο τραπέζι λοιπόν λογικές λύσεις, για το πώς θα αποδεσμευτούμε τάχιστα, όχι μόνο από το τοξικά, δηλητηριώδες Ευρώ, αλλά τελικά και από την ίδια την Ε.Ε.Δεν πρόκειται να γίνουν πραγματικές ρυθμίσεις εντός της Ε.Ε.στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, γιατί πολύ απλά και να ήθελαν, δεν μπορούν.Κάθε αργοπορία θα έχει και μεγαλύτερο κόστος για την Ελλάδα. Αλλά αυτή τη φορά, να είναι σίγουροι, ότι αυτό το κόστος δεν θα το πληρώσει ο Ελληνικός Λαός.
Οι αυταπάτες τελείωσαν.
-Αμετανόητος, 18/03/2013
[…] στο κάτω κάτω όλοι εκφέρουμε την άποψη μας για διάφορα ζητήματα για τα οποία δεν έχουμε τεχνικές γνώσεις. Δεν χρειαζόμαστε να είμαστε επιδημιολόγοι για να γνωρίζουμε ότι θα πρέπει να τηρούνται κανόνες υγιεινής σε εργοστάσια τροφίμων κρεοπωλεία και εστιατόρια. Η διατύπωση κρίσεων, σχετικά με την οικονομία δεν διαφέρει σε τίποτα. Οταν κάποιος ξέρει τις βασικές αρχές και τα γεγονότα μπορεί να διατυπώσει τεκμηριωμένες απόψεις χωρίς να χρειάζονται οι διάφορες τεχνικές λεπτομέρειες. Το μόνο προαπαιτούμενο είναι να βγάλετε τα παραμορφωτικά γυαλιά που θέλουν να φοράτε οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι. Τα γυαλιά αυτά κάνουν τον κόσμο να φαίνεται απλός και όμορφος. Βγάζοντάς τα, θα μπορέσετε να αντικρίσετε τη σκληρή πραγματικότητα.[…]
Χα-Τζουν Τσανγκ – Εισαγωγή στο βιβλίο του, «23 αλήθειες που δεν μας λένε για τον καπιταλισμό»
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://bluebig.wordpress.com/
Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22/3 και ΩΡΑ 19:00 θα γίνει προβολή του ντοκυμαντέρ “ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΖΩΗ” του Γιώργου Αυγερόπουλου, της σειράς ΕΞΑΝΤΑΣ (small planet ERT).
Διοργανωτές:
Σωματείο Εργαζομένων ΔΕΥΑ Δράμας
Οικολογική Κίνηση Δράμας
Αδέσμευτος Σύλλογος Αγροτών Δράμας
το event στο Facebook: https://www.facebook.com/events/256512307819099/
Οι περισσότεροι πολιτικοί που έχουν περάσει από τη χώρα μας-και την έχουν καταστρέψει- είναι, σε μεγάλο βαθμό, απολίτιστοι. Αποξηραμένοι τεχνοκράτες, κομπιναδόροι και ψεύτες. Επειδή η παιδεία και ο πολιτισμός δουλεύουν βαθειά και μακροπρόθεσμα, ποτέ δεν ήταν στις προτεραιότητες αυτών που μας κυβερνούν. Θέλουν να δείχνουν άμεσα ότι παράγουν έργο, μπας και ξεγελάσουν τους ιθαγενείς για να τους ξαναψηφίσουν. Και επίσης, δεν τους συμφέρει να επενδύσουν σ΄αυτούς τους δύο πυλώνες της κοινωνικής ζωής γιατί ένα λαό με παιδεία και ακμαίο πολιτισμό, πολύ πιo δύσκολα μπορούν να τον καθυποτάξουν. Είναι λοιπόν προφανές αυτό που γίνεται σήμερα. Η συμμαχία διεφθαρμένων πολιτικών και αδηφάγου χρηματοπιστωτικού συστήματος, στην προσπάθειά της να επιβιώσει, τα πρώτα που εγκαταλείπει είναι η παιδεία και ο πολιτισμός.
Το τμήμα λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής των ΤΕΙ Άρτας καλύπτει και τις δύο σπουδαίες ανθρώπινες κατακτήσεις. Εκπαιδεύει στον πολιτισμό. Και δεν είναι λόγια του αέρα αυτά που λέω. Το λέω με βεβαιότητα γιατί γνωρίζω εξαιρετικούς μουσικούς, που είναι καθηγητές της σχολής-με μερικούς από αυτούς είμαι χρόνια συνεργάτης-αλλά και αποφοιτήσαντες που είναι άξιοι συνεχιστές της μουσικής μας παράδοσης. Αυτή η παράδοση είναι από τα λίγα πράγματα που με κάνουν να νοιώθω τυχερός που ζω σ’ αυτό τον τόπο. Και αισιόδοξο, ότι στο τέλος η τέχνη θα κερδίσει. Ένα κλαρίνο που φέρνει δάκρυα στα μάτια, μπορεί να κάνει σκόνη όλα τα σούργελα της βουλής. Και να οδηγήσει την οργή που νοιώθουμε, όχι στη φασιστική σχιζοφρένεια αλλά στο στοχασμό και στην αλληλεγγύη.
Αγαπητοί καθηγητές και σπουδαστές, ακόμα κι αν κάνουν το ατόπημα και κλείσουν το τμήμα, οδηγώντας κάποιους από σας ως και στην απόγνωση, χρησιμοποιήστε την αρχέγονη φλόγα της μουσικής κι ανάψτε μια φωτιά στη μέση, να ‘ρθουν να ζεστάνουν τα χέρια τους οι παγωμένοι.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μεταξοχώρι 7-3-2013
Στο πλαίσιο ευρωπαϊκού εκπαιδευτικού προγράμματος για τη βιωσιμότητα, μαθητές και εκπαιδευτικοί από 11 σχολεία της Ευρώπης, συνολικά 70 άτομα, επισκέφτηκαν το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας. Στην εισαγωγική ενημέρωση των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων για το πρόγραμμα οι μαθητές του ελληνικού σχολείου (6ο Γυμνάσιο Δράμας) ενημέρωσαν τους συμμετέχοντες σχετικά με το ΚΙΦΑ. Κατόπιν, την Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στο ΚΙΦΑ, όπου έγινε πληρέστερη ενημέρωση από τους εθελοντές του ΚΙΦΑ σχετικά με τη δομή, λειτουργία και ρόλο του ΚΙΦΑ στην πολιτική αντίσταση και στην παροχή υπηρεσιών υγείας σε ανθρώπους αποκλεισμένους από το Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Ακολουθεί το βίντεο από την εισαγωγική ενημέρωση που έκαναν οι μαθητές του 6ου Γυμνασίου Δράμας και από την επίσκεψη στο ΚΙΦΑ.
Το αρχείο παρουσίασης για τις εκπαιδευτικές δραστηριότητες και για το ΚΙΦΑ:
«Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν», έλεγε συχνά ο νομπελίστας γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ. Στην περίπτωση της κυβέρνησης και της Τράπεζας Πειραιώς η πραγματική γενναιοδωρία δεν έγκειται μόνο στο παρόν, αλλά στο παρελθόν και στο μέλλον.
Με μία σκανδαλώδη διάταξη την οποία αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr, η κυβέρνηση επιχειρεί να χαρίσει στην Τράπεζα Πειραιώς, φόρο ακίνητης περιουσίας που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ. Σε μια περίοδο που μισθοί και συντάξεις οδηγούνται στην κλίνη του Προκρούστη και οι έλληνες πολίτες καλούνται να σηκώσουν δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη.
Η σκανδαλώδης διάταξη εντάχθηκε σε νομοσχέδιο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής με τίτλο «Επενδυτικά εργαλεία ανάπτυξης παροχής πιστώσεων».
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου:
«Προτείνεται η τροποποίηση του άρθρου 63Δ του ν. 3601/2007 στη βάση της αναλογικής εφαρμογής των διατάξεων που ήδη υπάρχουν και έχουν εφαρμοστεί με επιτυχία στο παρελθόν για τη συγχώνευση πιστωτικών ιδρυμάτων, δεδομένου ότι οι διαδικασίες εξυγίανσης των τραπεζών έχουν στενή ομοιότητα με συγχώνευση ή απόσχιση και απορρόφηση κλάδου (ων) πιστωτικού ιδρύματος.
Η ισχύς της διάταξης καλύπτει όλες τις μορφές εξυγίανσης πιστωτικού ιδρύματος από του χρόνου έναρξης ισχύος του άρθρου 63Δ, ώστε να λύσει χρονίζοντα προβλήματα στις εξυγιάνσεις των τραπεζών Proton, TT Bank και Αγροτικής καθώς και όσες πιθανώς θα γίνουν στο μέλλον».
Πιο απλά η εξαγορά της ΑΤΕ από την Πειραιώς, «βαφτίζεται» από την κυβέρνηση ως «συγχώνευση», προκειμένου η Τράπεζα Πειραιώς να μην πληρώσει καθόλου φόρο για τη μεταβίβαση της τεράστιας ακίνητης περιουσίας της ΑΤΕ. Ο ν. 2515/1997 που αφορά συγχωνεύσεις τραπεζικών ιδρυμάτων ορίζει ρητά ότι απαλλάσσονται από κάθε είδους φορολογία. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Τράπεζα Πειραιώς δεν θα καταβάλει στο ελληνικό δημόσιο φόρο που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ.
Ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο
Το σκάνδαλο της εξαγοράς της ΑΤΕ από την Πειραιώς, λαμβάνει ακόμη μεγαλύτερες διααστάσεις. Όπως είχε αποκαλύψει το HOT DOC, σε παλαιότερο τεύχος πως η ΑΤΕ εξαγοράστηκε από την Πειραιώς έναντι εξευτελιστικού τιμήματος που άγγιζε τα 95 εκατ. ευρώ. Όσο δηλαδή και ένα από τα ακίνητα της. Τι σημαίνει αυτο πρακτικά; Ότι η κυβέρνηση χαρίζει φόρους στην Τράπεζα Πειραιώς πολύ υψηλότερους από ότι την αγόρασε.
Το HOT DOC είχε αποκαλύψει επίσης και όλη τη μεθόδευση που ακολούθησε το πολιτικό σύστημα και η ΤτΕ προκειμένου να απαξιωθεί η ΑΤΕ και να ξεπουληθεί για ένα κομμάτι ψωμί.
Τα δωράκια όμως της κυβέρνησης προς την Τράπεζα Πειραιώς δεν έχουν τέλος. Με το ίδιο νομοσχέδιο καταργείται και ο Οργανισμός Προσωπικού της Αγροτικής Τράπεζας. Με την κατάργηση του Οργανισμού όμως καταργείται και το άρθρο 127, που προέβλεπε την καταβολή εισφορών στο Ταμείο Υγείας, το Εφάπαξ και τα ταμεία κύριας και επικουρικής σύνταξης.
Πιο απλά χαρίζονται στην Πειραιώς υποχρεώσεις απέναντι στους εργαζομένους και τους συνταξιούχους της ΑΤΕ, που θα έπρεπε κανονικά να αναληφθούν από την ίδια. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ποινικοποιεί τις οφειλές των απλών πολιτών από 5.000 ευρώ και πάνω.
Του Βαγγέλη Τριάντη
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.koutipandoras.gr/
Σήμερα (Παρασκευή) στις 19:00 στο Υπόγειο Αρχιτεκτονικής Τοπίου ξεκινάει το 3ημερο εργαστήριο Φυσικής Καλλιέργειας. Η είσοδος και η συμμετοχή στο εργαστήρι είναι ελεύθερη.
Παρασκευή 15 Μαρτίου στις 19:00
Ομιλία στο Υπόγειο Αρχιτεκτονικής Τοπίου
Φυσική καλλιέργεια, Αυτάρκεια, Παγκόσμια Οικονομική Κρίση
ομιλητής: Παναγιώτης Μανίκης (Φυσικός Καλλιεργητής)
Σάββατο 16 Μαρτίου στις 10:00
Παρασκευή σβόλων, (Λαχανόκηπος)
Κυριακή 17 Μαρτίου στις 10:00
Δημιουργία φυσικού οπωρώνα, (Σιτηρά)
Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το εργαστήριο στο Facebook event: https://www.facebook.com/events/347627078688252/
Την Πέμπτη 14 Μαρτίου 2013 στις Βρυξέλλες θα γίνει Συναυλία Αλληλεγγύης για την Ελλάδα και τα έσοδα θα δοθούν στο Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Αλληλεγγύης Δράμας. Θα παίξει η μπάντα “Brima & The Melting Band”.
Η συναυλία γίνεται στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών ημερών δράσης των συνδικάτων στις 13 και 14 Μάρτη 2013.
Μπορείτε να δείτε την σελίδα της εκδήλωσης στο Facebook και να την κοινοποιήσετε στους φίλους σας.
Η ιστορία της εκμετάλλευσης της Λατινικής Αμερικής από τις ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, καθώς και η πραγματική ιστορία της επιχείρησης για την πραξικοπηματική ανατροπή του Ούγκο Τσάβεζ, το 2002, καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ του John Pilger.
Το πρώτο ντοκιμαντέρ για το σινεμά του βραβευμένου Αυστραλού δημοσιογράφου John Pilger, εξετάζει τη σχέση της Ουάσιγκτον με χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία και η Χιλή, τόσο στις μέρες μας όσο και στις τελευταίες δεκαετίες.
Χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό το ντοκιμαντέρ (παραγωγής 2007) καταδεικνύει πώς, με αλλεπάλληλες φανερές ή αφανείς επεμβάσεις, οι ΗΠΑ ανέτρεψαν στην περιοχή μια σειρά εκλεγμένων κυβερνήσεων, από τη δεκαετία του ’50 κι έπειτα. Ο δημοκρατικά εκλεγμένος Χιλιανός πρόεδρος Salvador Allende, για παράδειγμα, εκτοπίστηκε από την εξουσία το 1973 από τη στρατιωτική δικτατορία του στρατηγού Αγκούστο Πινοσέτ. Το πραξικόπημα υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ. Η Γουατεμάλα, ο Παναμάς, η Νικαράγουα, η Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ είναι χώρες στις οποίες εισέβαλαν οι ΗΠΑ.
O John Pilger συνομιλεί με αρκετούς πρώην πράκτορες της CIA που πήραν μέρος σε συντονισμένες μυστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντία σε χώρες της περιοχής. Ερευνά την οργάνωση «School of the Americas» (η οποία μετονομάσθηκε σε «Western Hemisphere Institute for Security Cooperation») στη στρατιωτική βάση Fort Benning της Πολιτείας Georgia, όπου οι βασανιστές του καθεστώτος Πινοσέτ εκπαιδεύτηκαν μαζί με τυράννους και διοικητές «ομάδων θανάτου» (death squads) από την Αϊτή, το Ελ Σαλβαδορ, τη Βραζιλία και την Αργεντινή….
Καλούμε όλους τους πολίτες της Δράμας να στηρίξουν και να στελεχώσουν την προσπάθεια του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης γιατί πιστεύουμε πως η αλληλεγγύη είναι μια αμφίδρομη πράξη που αποδεικνύεται από το βαθμό συμμετοχής όλων μας.
Οι πολίτες που δεν έχουν ιατροφαρμακευτική ασφάλιση μπορούν να προσέρχονται στην Γραμματεία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αλληλεγγύης καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. και 6-8μ.μ.) ή να τηλεφωνούν για να κλείνουν ραντεβού.
Πρόγραμμα εβδομάδας 11-15 Μαρτίου 2013 στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης
Δευτέρα 11/03: 6-8μ.μ. Παθολόγος, Φαρμακοποιός
Τρίτη 12/03: 10-11π.μ. Παιδίατρος, 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Τετάρτη 13/03: 6-8μ.μ. Γενικός Ιατρός, Φαρμακοποιός
Πέμπτη 14/03: 11-12π.μ. Παιδίατρος
Παρασκευη 15/03: 6-8μ.μ. Φαρμακοποιός
Παράλληλα, το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης συνεργάζεται με εξωτερικούς ιατρούς και εργαστήρια (π.χ. καρδιολόγους, ακτινολόγους, πυρηνικούς, οφθαλμίατρους, οδοντίατρους, μικροβιολόγους) για τη δωρεάν, και πάλι, πρόσβαση από τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας. Οι ενδιαφερόμενοι για τους γιατρούς αυτούς θα πρέπει να επικοινωνούν με το ΚΙΦΑ για να μπορούν να εξυπηρετούνται με ραντεβού.
Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2
Τηλέφωνα επικοινωνίας με τη Γραμματεία (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. & 6-8μ.μ.):
σταθερό: 2521.777.038 κινητό: 6984.286.106 και 6971.893.208
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των εθελοντών του ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/
http://www.politesdramas.gr/
Εκείνος είναι εξήντα, εκείνη 56, είναι και οι δυο ανασφάλιστοι και μετά από περιπέτεια που είχε αυτή με την καρδιά της, έφυγαν από το νοσοκομείο με ένα εξιτήριο και χρέος στο Δημόσιο Ταμείο γύρω στα 800 ευρώ. Μετά από αυτό μάθανε για το κοινωνικό ιατρείο και έρχονται κάθε μήνα για τη μηνιαία τους φαρμακευτική αγωγή. Σήμερα ήρθε μόνο αυτός, πήρε τα χάπια της πίεσής του, ευχαρίστησε και έφυγε, μόλις κατέβηκε τις σκάλες ξαναγύρισε, μας ξαναπλησίασε δειλά και ρώτησε αν μπορούσε να πάρει και τα φάρμακα της γυναίκας του, που είναι στην Αλβανία για να παρασταθεί στην κόρη τους, που μόλις έφερε στον κόσμο το πρώτο τους εγγόνι. Ο φαρμακοποιός μας, του τα έδωσε, μας ξαναευχαρίστησε και είπε “Σήμερα φεύγει ένας φίλος μου για την πατρίδα και θα της τα στείλω, θα χαρεί πολύ η γυναίκα μου, είναι ένα δώρο γι αυτήν, σήμερα που γιορτάζετε εσείς οι γυναίκες”. Μερικές φορές οι πράξεις και οι τρυφερές σκέψεις που κάνουμε για έναν άνθρωπο που μας συντροφεύει τόσα χρόνια είναι πολύ ανώτερες από όλα τα λόγια του κόσμου!
Την Κυριακή 10/3 από τις 12μ.μ. ως τις 3μ.μ. θα γίνει τακτοποίηση και έλεγχος των φαρμάκων που βρίσκονται στο φαρμακείο του ΚΙΦΑ. Για να ολοκληρωθεί η εργασία πιο γρήγορα είναι απαραίτητο να συνδράμουν όσοι εθελοντές μπορούν έστω και για 1 ώρα.
Το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Αλληλεγγύης στεγάζεται στο Εργατικό Κέντρο Δράμας, Ηπείρου 2
Τηλέφωνα επικοινωνίας με τη Γραμματεία (Δευτέρα-Παρασκευή, 10-12π.μ. & 6-8μ.μ.):
σταθερό: 2521.777.038 κινητό: 6984.286.106 και 6971.893.208
http://www.politesdramas.gr/
Την Τετάρτη 06/03 στις 7:30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί η μηνιαία συνέλευση των εθελοντών του ΚΙΦΑ στην αίθουσα του ΕΚ Δράμας. Θέματα συζήτησης:
1. Θέματα οργάνωσης και λειτουργίας του ΚΙΦΑ.
2. Συμμετοχή στα έξοδα του ΕΚ.
Η συνέλευση είναι ανοικτή για όσους θέλουν να ενημερωθούν ή θέλουν να προτείνουν και να υποστηρίξουν νέες δράσεις.
Για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με τις δραστηριότητες των εθελοντών του ΚΙΦΑ γίνετε μέλος του Facebook group http://www.facebook.com/groups/kifadramas/
Τη διαβεβαίωση ότι το νοσοκομείο «Άγιος Δημήτριος» στη Θεσσαλονίκη θα δέχεται για περίθαλψη τους ανασφάλιστους πολίτες έλαβαν τα μέλη του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης που πραγματοποίησαν το πρωί παράσταση διαμαρτυρίας ενάντια στον αποκλεισμό των ανασφάλιστων πολιτών από τη δημόσια υγεία.
Τα μέλη του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης συγκεντρώθηκαν αρχικά έξω από το νοσοκομείο “Γεννηματάς” και στη συνέχεια, με πορεία, κατευθύνθηκαν έως το νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος”, όπου συναντήθηκαν με το διοικητή Παύλο Παπαδόπουλο και έλαβαν τη διαβεβαίωση ότι το νοσοκομείο θα δέχεται για περίθαλψη τους ανασφάλιστους πολίτες.
Στην κινητοποίηση έδωσαν το “παρών” και έξι γιατροί από τη Γερμανία, που βρίσκονται στην Ελλάδα από προσωπικό ενδιαφέρον για να ενημερωθούν για τη λειτουργία των ελληνικών νοσοκομείων. Τις προηγούμενες ημέρες ήταν στην Αθήνα, όπου επισκέφτηκαν κι εκεί νοσοκομεία.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enet.gr/
Οι εθελοντές του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού συνεχίζουν καθημερινά τον αγώνα προσφοράς και αλληλεγγύης στον αποκλεισμένο από το Εθνικό Σύστημα συνάνθρωπο. Βιώνουν καθημερινά μοναδικά τραγικές καταστάσεις συναθρώπων μας που πλήττονται από την 5ετή οικονομική κρίση, χωρίς καν να ευθύνονται οι ίδιοι, που βρέθηκαν άνεργοι και ανασφάλιστοι. Ταυτόχρονα όμως απορούν με τα όσα βλέπουν τις τελευταίες ημέρες το φως της δημοσιότητας. Αφού δηλαδή πέρα από κάθε λογική πετάχθηκαν στο καιάδα της ασθένειας και της κακής τους τύχης μακριά από κάθε ιατρική περίθαλψη οι ανασφάλιστοι, άποροι και άνεργοι πολίτες, φθάνει τώρα και η ώρα και των ήδη ασφαλισμένων πολιτών σε μια ολισθαίνουσα πορεία του αποκαλούμενου Δημόσιου Συστήματος Υγείας.
Έτσι διαπιστώνουμε :
1) Κατάργηση του επιδόματος τοκετού, μείωση φυσικοθεραπειών, μείωση ποσού χορηγίας για γυαλιά όρασης και μείωση του προσωπικού του ΕΟΠΠΥ.
Πηγή http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=346846
2) Τραγικές ελλείψεις σε βασικά φάρμακα. Φαίνεται ότι ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι.
Πηγή http://www.guardian.co.uk/world/2013/feb/27/greece-blames-drug-companies-shortages
3) Ποινική δίωξη σε όσους χρωστούν πάνω από 5000 ευρώ στο δημόσιο.
Πηγή http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=63788839
Και αναρωτιέται κανείς για το ποιός άραγε από τους ιθύνοντες έχει επίγνωση της δημοσιονομικής βόμβας μεγατόνων που βρίσκεται στους κόλπους μιας κοινωνίας με πολίτες που είτε είναι ασθενείς χωρίς φάρμακα και περίθαλψη, είτε καρκινοπαθείς χωρίς θεραπεία, ή γονείς που αδυνατούν να ταΐσουν τα παιδιά τους και τα υποσιτίζουν. Μιας κοινωνίας όπου πολλοί πολίτες της δούλεψαν με συνέπεια επί σειρά ετών και για διαφόρους λόγους σήμερα δεν έχουν πρόσβαση σε δημόσιο νοσοκομείο για οποιοδήποτε σοβαρό περιστατικό.
Τι θα κάνει αυτός που δεν μπορεί να έχει φαγητό, φάρμακα, νερό ή ρεύμα; Θα τους στείλουμε όλους φυλακή άραγε ; Απευθύνουμε λοιπόν έκκληση να επικρατήσει κοινή λογική και αγωνιζόμαστε καθημερινά για το δικαίωμα όλων των πολιτών στο δημόσιο σύστημα υγείας χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς κατηγοριοποιήσεις του ιερού δικαιώματος στη ζωή.
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ