<iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/ku9-drj2oZw?rel=0″ frameborder=”0″ allowfullscreen></iframe>
Ο Ιατρικός Σύλλος Αθηνών εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση με την οποία κάνει λόγο για «ανθρωποκτόνο» πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη ενώ απευθύνεται προσωπικά στον υπουργό οικονομικών:
Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!! Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών είχε από μήνες προειδοποιήσει την Πολιτεία, ότι θα χάνονταν ανθρώπινες ζωές και θα πληγόταν ανεπανόρθωτα η Δημόσια Υγεία, αν δεν παρείχε η Πολιτεία στους πολίτες τη δυνατότητα μείωσης της φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης, ώστε να μπορούν να ζεσταθούν με ασφάλεια. Δυστυχώς δεν εισακουστήκαμε.
Η εγκληματική αδιαφορία του Κράτους και η εμμονή του στην εφαρμογή μιας ανάλγητης και αναποτελεσματικής όπως αποδεικνύεται στην πράξη φορολογικής πολιτικής, που αντί να αυξάνει τα έσοδα αφαιρεί ανθρώπινες ζωές, έχει τραγικά αποτελέσματα.
Οι ρύποι αυξήθηκαν διότι δεν υπήρχε, και συνεχίζει να μην υπάρχει, καμία πιστοποίηση ούτε στα υλικά της καύσης ούτε και στις σόμπες που χρησιμοποιούνται. Οι δύο νέοι φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους από αναθυμιάσεις στην προσπάθεια τους να ζεσταθούν με ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι, τα τρία μικρά παιδιά που κάηκαν πριν μερικούς μήνες από την ξυλόσομπα που τους ζέσταινε, είναι θύματα μιας ανθρωποκτόνου πολιτικής, που δίνει μεγαλύτερη αξία στους αριθμούς από ότι στους ίδιους τους ανθρώπους.
Άλλωστε, νωπό ακόμη είναι στη μνήμη του λαού μας το περιστατικό με τα τρία αδελφάκια, στο Δήμο Παγγαίου της Καβάλας, που το Δεκέμβριο 2012, κάηκαν ζωντανά από πυρκαγιά που προκλήθηκε από ξυλόσομπα…..
Δυστυχώς για μια ακόμη φορά μέσα σε ένα χειμώνα, πληρώνεται με αίμα αθώων, η ανικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών της Πολιτείας να συλλάβει τη φοροδιαφυγή στο χώρο του πετρελαίου. Και τιμωρείται με «ξεπάγιασμα» μια ολόκληρη κοινωνία, που ήδη δοκιμάζει τις αντοχές της εξαιτίας της κρίσης . Ακόμη όμως και στην Ελλάδα της κρίσης, δεν πρέπει να επιτρέψουμε η θέρμανση να καταστεί προνόμιο των πλουσίων, ούτε να εξαναγκάζουμε τους φτωχούς συμπολίτες μας να καταφεύγουν σε επικίνδυνες μορφές θέρμανσης. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γυρίσει η χώρα μας 40 χρόνια πίσω.
Το δικαίωμα στη φθηνή και ασφαλή θέρμανση είναι αυτονόητο, όπως αυτονόητο είναι το δικαίωμα στη ζωή , το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας. Το χθεσινό συμβάν στη Λάρισα ας αποτελέσει την αφορμή για να αφυπνιστεί το Κράτος. Κύριε Στουρνάρα, από λάθος Πολιτικές, χάνονται ανθρώπινες ζωές!!! Αντιληφθείτε ότι η οργή και η αγανάκτηση της κοινωνίας από αυτό το περιστατικό είναι μεγάλη.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι πόσο σημαντική υπόθεση είναι η πάταξη της φοροδιαφυγής και αύξηση των δημοσίων εσόδων. Αλλά κι εσείς πρέπει να αντιληφθείτε ότι πάνω από όλα , είναι η ζωή των Ελλήνων κι όχι οι στόχοι που μας βάζουν οι δανειστές μας. Οφείλετε έστω και τώρα, να χτυπήσετε το χέρι στο τραπέζι και να απαιτήσετε να αλλάξει αυτή η πολιτική, που έχει καταστήσει τη θέρμανση είδος πολυτελείας.
Δώστε έστω και με καθυστέρηση τη δυνατότητα στους πολίτες να αγοράσουν φθηνό πετρέλαιο για να ζεσταθούν, ώστε να μην καταφεύγουν σε άλλες «λύσεις», φθηνές αλλά και ανθρωποκτόνες. Σε λύσεις που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των πολιτών, των μικρών παιδιών και των χρονίως πασχόντων. Ακούστε τη φωνή αγωνίας όχι μόνον του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, που εδώ και μήνες σας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά του συνόλου της κοινωνίας των πολιτών. Αναλογιστείτε και πράξτε αυτό που πρέπει , για να μην θρηνήσουμε και άλλα θύματα
“Καμιά φορά προσπαθώ να θυμηθώ τις ασχολίες που είχα κατά καιρούς στη ζωή μου. Αλλά μια είναι η αξιοσημείωτη: οτι τα βράδια φρόντιζα πάντα να απαλύνω με καταχθόνια σχέδια τις μαύρες μου στιγμές.
Ίσως γι αυτό, σκέφτομαι, φορούσαν τόσο παράδοξα καπέλα οι μεγάλοι εκπορθητές” Τ.Λειβαδίτης
Δύο παιδιά νεκρά, φοιτητές 21 και 22 χρονών από αυτοσχέδιο μαγκάλι! Κι άλλοι 2 στην εντατική…
Το 2013! Το 2013 από αυτοσχέδιο μαγκάλι από ένα κομμάτι παλιού θερμοσίφωνα.
Δύο μάνες κάπου στην Ελλάδα ψάχνουν με τρόμο τα αρχικά…
Σ.Π και Ν.Π…
Ηταν τα δικά τους παιδιά; Θεέ μου… να μην είναι.
Κι όμως είναι. Είναι τα δικά μας παιδιά, τα παιδιά όλων μας που τσακίζονται οι ζωές τους, που δολοφονούνται στα γρήγορα ή αργά και λίγο-λίγο κάτω από τα “συνετά” βλέμματά μας..
Ο ένας από την Κρήτη λένε, ο άλλος από την Εύβοια, τι σημασία έχει πια;
Δεν είχαν να βάλουν πετρέλαιο κι έτσι ρίσκαραν στη φοβερή παγωνιά του κάμπου.
Oι δικοί τους πάλευαν με νύχια και με δόντια για το νοίκι…τι ντροπή, τι θλίψη!
Ηταν “2 άτυχοι νέοι” είπαν στα δελτία…
Σε λίγο θα ξεχαστούν, η “ζωή” συνεχίζεται…
Για ποιο δικαίωμα στη ζωή μιλάνε, για ποιο δικαίωμα στη μόρφωση, για ποιο δικαίωμα σε ότιδήποτε;
Με ποιο δικαίωμα πιάνουν στα βρώμικα στόματά τους έτσι εύκολα “τα παιδιά μας”, -“για τα παιδιά μας” έτσι δε λενε;-… μόνο και μόνο για να τα σκοτώσουν, μόνο και μόνο για να πάρουν τη συγκατάθεσή μας στο έγκλημα.
Καταργήθηκαν όλα τα δικαιώματα, δε μένει τίποτα, δεν το βλέπεις;
Μόνο αν είσαι πλούσιος έχεις δικαιώματα. Αλλιώς στα σκουπίδια, περισσεύεις.
Σ’ αυτό τον υπέροχο κόσμο δε χωράμε όλοι. Μόνο οι εκλεκτοί… άντε και οι πιστοί τους υπηρέτες.
Ο καπιταλισμός είναι ρίσκο. Ρισκάρεις τα πάντα, κάθε μέρα. Την ίδια σου τη ζωή για να φας σαπίλα, για να πας σχολείο, για να κυκλοφορήσεις στο δρόμο, για να οδηγήσεις το χαλασμένο σου αυτοκίνητο, για να ζεσταθείς με ένα κομμάτι παλιού θερμοσίφωνα και να πεθάνεις.
Τι περιμένεις λοιπόν; Να έρθει η σειρά σου;
Η ζωή τελείωσε για 2 παιδιά στη Λάρισα, μ’ένα αυτοσχέδιο μαγκάλι μες στην παγωνιά, κάποιο απόγευμα.
Η ζωή τελείωσε.. Δεν το άκουσες;
Κατάλαβέ το. Είσαι εκτός σχεδίου. Σε λίγο θα σε γκρεμίσουν. ήδη σου έχουν πάρει δια νόμου την άδεια να υπάρχεις.
Ξεκίνα από την αρχή. Χτίσε άλλο όνειρο, για άλλο κόσμο.
Γκρέμισέ τους! Δε θα φύγουν από μόνοι τους.
Τσάκισε τον κόσμο τους πριν γκρεμιστεί πάνω σου και σε σκοτώσει. Πριν ισοπεδώσουν τα πάντα.
Υπάρχει ζωή μετά τον καπιταλισμό! Μόνο μετά τον καπιταλισμό υπάρχει πραγματική ζωή.
Βρες άλλο όνειρο και πάρε ανάσα.
Χωρίς μαγκάλια, χωρίς κλάματα μες στην παγωνιά, χωρίς μαυρίλα.
Μόνο με χαμόγελα και χέρια ενωμένα ανθρώπων που νοιάζονται ο ένας για τον άλλο.
Γειά σας μικρά μου αδέρφια. Γειά σας παιδιά μας.
Καλό ταξίδι. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://giorgossarris.blogspot.gr/
Η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αποτελεί βασικό και αναφαίρετo δικαίωμα του ανθρώπου. Όπως το έθεσε κάποτε ο Τσόρτσιλ, οι υγιείς πολίτες είναι η περιουσία και το μέλλον μιας χώρας.
Φαίνεται όμως πως το μήνυμα αυτό δεν έχει περάσει στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, οι οποίοι σπρώχνουν τις χώρες σε όλο και μεγαλύτερη απαξίωση του κλάδου της υγείας, διαλύουν τα εθνικά συστήματα περίθαλψης και μειώνουν το προσδόκιμο ζωής των πολιτών.
Για πάνω από δύο δεκαετίες η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας για την υγεία ήταν μία: ιδιωτικοποίηση. “Ο ιδιώτης είναι καλύτερος” ήταν το μότο, κάτι για το οποίο δεν είναι δύσκολο να πεισθεί ένας λαός όταν επί χρόνια οι κυβερνήσεις του αφήναν τη δημόσια υγεία βορά στους επιτήδειους και την διαφθορά ανεξέλεγκτη.
Το βιώνουμε ήδη στην Ελλάδα. Οι Έλληνες πολίτες, όμηροι ενός εθνικού συστήματος υγείας όπου η διαφθορά και ο χρηματισμός αποτέλεσαν επί χρόνια τον κανόνα, καλούνται τώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό της κρατικής ανικανότητας: Η Τρόικα, ακολουθώντας πιστά την συνταγή, απαιτεί ως αντάλλαγμα της διάσωσης, μείωση των κρατικών δαπανών στο χώρο της υγείας κάτω από το 6% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος στις χώρες του ΟΟΣΑ είναι 9%. Παράλληλα προωθείται μείωση στις φαρμακευτικές και υλικοτεχνικές δαπάνες των νοσοκομείων, μείωση μισθών και ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, λουκέτο ή συγχώνευση σε πενήντα νοσοκομειακά ιδρύματα και εισαγωγή εισιτηρίου στα δημόσια νοσοκομεία.
Οι νέες πολιτικές στο χώρο της υγείας οδηγούν ήδη σε κατάρρευση του συστήματος περίθαλψης με χιλιάδες ανασφάλιστους πολίτες να καταφεύγουν στις κλινικές των ανθρωπιστικών οργανώσεων για να εξεταστούν.
Παρόμοιες συνταγές εφαρμόστηκαν στο παρελθόν σε όποια χώρα αντιμετώπισε οικονομικές δυσχέρειες και σε όποιο κράτος είχε την ατυχία να πέσει στα νύχια των διεθνών αρπακτικών. Το χρήμα έρχεται με ένα τίμημα, ακόμα και αν αυτό καταδικάζει χιλιάδες ανθρώπους σε εξαθλίωση και θάνατο.
Από την Αφρική ως την Ασία
Αν η δεκαετία του ’70 ήταν η περίοδος που μπήκαν οι βάσεις του νεοφιλελευθερισμού, η δεκαετία του ’80 και ’90 ήταν η εποχή της δόξας του.
Στην Αφρική, οι πρώην αποικίες των δυτικών δυνάμεων είχαν αρχίσει να αντιμετωπίζουν τα πολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα της αποικιοκρατίας. Διεφθαρμένες κυβερνήσεις, πόλεμοι και φυσικές καταστροφές αλλά και τα βρώμικα πολιτικά παιχνίδια της Δύσης, οδήγησαν δεκάδες αφρικανικά κράτη σε οικονομικό μαρασμό και απευθείας στην αγκαλιά του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Το πρώτο που χτυπήθηκε ήταν το εθνικό σύστημα υγείας των χωρών. Αν και στα περισσότερα αφρικανικά κράτη η περίθαλψη ήταν ήδη σε κακή κατάσταση, με υποδομές που κατέρρεαν και οι ελλείψεις σε φάρμακα και προσωπικό ήταν μεγάλες, το ΔΝΤ πρότεινε ως βασικό μέσο εξυγίανσης την ιδιωτικοποίηση. Υποστηρίζοντας πως ο ιδιώτης προσφέρει ποιοτικότερες υπηρεσίες υποχρέωσε τις κυβερνήσεις να επιβάλουν αμοιβή στα δημόσια νοσοκομεία αλλά και να μειώσουν τις δαπάνες στον τομέα της περίθαλψης. Αυτό είχε δραματικές συνέπειες καθώς εκατοντάδες κλινικές και νοσοκομεία έκλεισαν στις περισσότερες αφρικανικές χώρες και όσα νοσοκομεία επιβίωσαν αντιμετώπιζαν ακόμα μεγαλύτερες ελλείψεις από πριν.
Με τις ευλογίες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, στα 42 φτωχότερα αφρικανικά κράτη οι δαπάνες για την υγεία μειώθηκαν κατά 50% στη δεκαετία του ’80.
Οι φτωχότεροι-η πλειοψηφία δηλαδή των Αφρικανών- έμειναν εκτός κάθε νοσηλευτικού σχήματος. Στην Κένυα όταν εισήχθη εισιτήριο 2,25 δολαρίων στις κλινικές αφροδισίων νοσημάτων, οι ασθενείς μειώθηκαν μέχρι και 70%. Στην Ουγκάντα, όταν η κυβέρνηση το 2001, αποφάσισε να καταργήσει το παράβολο στα δημόσια νοσοκομεία που της είχε επιβάλει το ΔΝΤ, είδε τα ποσοστά της ελονοσίας και των αφροδισίων νοσημάτων στον πληθυσμό να μειώνονται κατά 60% και τα ποσοστά των εμβολιασμένων παιδιών να φτάνουν μέσα σε 3 χρόνια από 26 σε 73%.
Στην Γκάνα υπό τις οδηγίες της Παγκόσμια Τράπεζας , η κυβέρνηση εισήγαγε ένα σύστημα ασφάλισης, το οποίο θεωρήθηκε ως μοντέλο για τις υπόλοιπες αφρικανικές χώρες. Η ασφάλιση χρηματοδοτείται μέσω ειδικού φόρου στα προϊόντα βασικής κατανάλωσης, κάτι που πρακτικά σημαίνει ότι κάθε πολίτης της χώρας συνεισφέρει οικονομικά στο σχήμα, αγοράζοντας το καθημερινό του φαγητό.
Παρόλα αυτά το 82% των κατοίκων της Γκάνα είναι ανασφάλιστοι. Επιπλέον η εισαγωγή χρηματικού εισιτηρίου που επιβλήθηκε στη Γκάνα από το ΔΝΤ-ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’80-έχει ως αποτέλεσμα εκατομμύρια φτωχοί να μην πηγαίνουν στα νοσοκομεία καθώς αδυνατούν να πληρώσουν το αντίτιμο.
Το ίδιο μοντέλο ασφάλισης προωθείται κα σε άλλες αφρικανικές χώρες όπως η Ουγκάντα και η Τανζανία. Στην Ουγκάντα, αν και η κυβέρνηση κατήργησε το παράβολο στα δημόσια νοσοκομεία, ο ασθενής είναι υποχρεωμένος να πληρώσει για φάρμακα και αναλώσιμα. Μια γυναίκα που θα πρέπει να κάνει καισαρική τομή, οφείλει να πληρώσει 60 δολάρια για το κιτ της καισαρικής. Αποτέλεσμα χιλιάδες γυναίκες και βρέφη να πεθαίνουν στα νοσοκομεία περιμένοντας να εγχειριστούν, καθώς οι μητέρες αδυνατούν να εξασφαλίσουν το ποσό αυτό.
Παρόμοια ήταν και η κατάσταση στην ΝΑ Ασία. Η Ταϊλάνδη μέσα από ένα σύστημα κινήτρων και επιδομάτων είχε καταφέρει στα τέλη της δεκαετίας του ’80 να αυξήσει τον αριθμό των γιατρών στα νοσοκομεία των επαρχιών από 300 σε 1162. Μετά την ασιατική κρίση του 1997 και την έλευση του ΔΝΤ, η υγεία στην Ταϊλάνδη ιδιωτικοποιήθηκε. Η κυβέρνηση υποχρεώθηκε να περικόψει τα επιδόματα και τους μισθούς με αποτέλεσμα τα μεγάλα και πανάκριβα ιδιωτικά νοσοκομεία της Μπανγκόκ –που πολλαπλασιάστηκαν μετά το 1997- να απορροφήσουν την πλειοψηφία των γιατρών, απογυμνώνοντας τα δημόσια επαρχιακά νοσοκομεία στα οποία κατέφευγαν οι φτωχότεροι και με τα πιο σοβαρά προβλήματα υγείας Ταϊλανδοί.
Ρωσία και Αργεντινή: το χρονικό μιας κατάρρευσης
Τον Δεκέμβριο του 1991 η Σοβιετική Ένωση επισήμως διαλύεται. Στη θέση της έρχεται η Ρωσική Ομοσπονδία και μαζί της η μετατροπή της μεγαλύτερης κρατικά ελεγχόμενης οικονομίας του πλανήτη σε οικονομία ελεύθερης αγοράς. Το εμπόριο απελευθερώνεται, οι κρατικές επιχορηγήσεις παύουν και ο χορός των ανεξέλεγκτων ιδιωτικοποιήσεων ξεκινά. Μαζί με την νέα οικονομία όπως την σχεδίασε ο σκληροπυρηνικός θιασώτης της ελεύθερης αγοράς Yegor Gaidar, ήρθε και ο εφιάλτης για την πλειοψηφία των Ρώσων, το 50% των οποίων ζει το 1993 κάτω από τα όρια της φτώχειας (με λιγότερα από 18 ευρώ το μήνα). Το ποσοστό αυτό στη δεκαετία του ’80 δεν ξεπερνούσε το 1,5%.
Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής κυριαρχίας η Ρωσία είχε ένα από τα πιο αξιόλογα συστήματα υγείας παγκοσμίως. Από τις αρχές όμως της δεκαετίας του ’80 και ιδιαίτερα προς τα τέλη, η κατάσταση είχε αρχίζει να επιδεινώνεται με τα περισσότερα σοβιετικά νοσοκομεία να έχουν βασικές ελλείψεις στις υποδομές τους.
Τα διαρθρωτικά προγράμματα που επεβλήθησαν στην χώρα προέβλεπαν την δημιουργία ενός μικτού-πρωτίστως ιδιωτικού-συστηματος υγείας, μειώσεις μισθών και απολύσεις, κλείσιμο νοσοκομείων που δεν θεωρούνταν απαραίτητα και εισαγωγή εισιτηρίου για κάθε επίσκεψη στα δημόσια νοσοκομεία. Οι δημόσιες δαπάνες για την υγεία θα μειωθούν στο 1,8% του ΑΕΠ.
Τα νέα μέτρα δεν άργησαν να δώσουν καρπούς.Οι μειώσεις μισθών στους γιατρούς είχαν ως αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση της διαφθοράς στα νοσοκομεία. Εκατομμύρια Ρώσοι αδυνατώντας να πληρώσουν τις ασφαλιστικές εισφορές και το αυξημένο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης έμειναν εκτός του συστήματος υγείας. Το 1994 το προσδόκιμο ζωής για τους άντρες είχε μειωθεί κατά επτά χρόνια και για τις γυναίκες κατά τρία, σε σχέση με το 1990. Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες δεν είχαν πλέον ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τέσσερα στα πέντε παιδιά γεννιούνταν με προβλήματα υγείας.
Την ίδια περίοδο ξεχασμένες μολυσματικές ασθένειες επανεμφανίζονται. Η διφθερίτιδα θα σκοτώσει 482 παιδιά το 1993, αποτέλεσμα της έλλειψης εμβολίων αλλά και των κακών συνθηκών διαβίωσης. Η ιλαρά, η φυματίωση και η σύφιλη θα φτάσουν τα επίπεδα πανδημίας. Το 1995 ο τυφοειδής πυρετός και η χολέρα θα κάνουν την εμφάνιση τους στη Μόσχα. Παράλληλα τα καρδιακά νοσήματα, τα έλκη, ο καρκίνος και οι αναπνευστικές ασθένειες θα αυξηθούν κατά 50%. Η γονιμότητα θα μειωθεί κατά 35% και τα ποσοστά των αμβλώσεων θα τριπλασιαστούν.
Τα ποσοστά αλκοολισμού στη χώρα θα αγγίξουν το 60% το 1993 ενώ οι μολύνσεις με τον ιό του HIV-AIDS θα αυξηθούν επισήμως κατά 50% με οκτώ στους δέκα χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών να έχουν μολυνθεί από την ασθένεια. Ακόμα και σήμερα, η Ρωσία παραμένει η χώρα με τα μεγαλύτερα ποσοστά μολύνσεων από τον HIV-AIDS στον δυτικό κόσμο.
Το 1999 η οικονομία της Αργεντινής βρίσκεται σε κακά χάλια. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αναλαμβάνει δράση και υπόσχεται στην κυβέρνηση δάνειο 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της, με αντάλλαγμα σκληρή λιτότητα και αποκρατικοποιήσεις.
Η κυβέρνηση με περισσό ζήλο και για να αποφύγει τη χρεοκοπία –με το δημόσιο χρέος να ξεπερνάει τα 147 δισεκατομμύρια δολάρια-, καταρτίζει πρόγραμμα διαρθρωτικής προσαρμογής. Με προεδρικό διάταγμα, ο πρόεδρος της χώρας θα καταστρέψει ότι έχει απομείνει από το δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα, θα διαλύσει την κοινωνική πρόνοια και θα απελευθερώσει τον χώρο της υγείας.
Μεταξύ 2001 και 2003 πέντε εκατομμύρια άνθρωποι θα μείνουν ανασφάλιστοι ενώ οι ιδιωτικές ασφαλίσεις θα αυξήσουν τις εισφορές κατά 25%. Οι τιμές στα φάρμακα θα αυξηθούν κατά 160% και οι μισθοί στο προσωπικό των νοσοκομείων θα μειωθούν κατά 68%. Τα νοσοκομεία στο Μπουένος Αιρες θα αντιμετωπίσουν τεράστιες ελλείψεις σε φάρμακα και αναλώσιμα φτάνοντας στο σημείο να εκτελούν μόνο επείγουσες επεμβάσεις επειδή τα αντιβιοτικά δεν επαρκούν. Τα φαρμακεία θα αρνηθούν να δώσουν φάρμακα στους πολίτες αν δεν πληρωθούν με μετρητά με το 55% των ασθενών να μην ακολουθεί καμία φαρμακευτική αγωγή καθώς αδυνατεί να πληρώσει τα φάρμακα του. Οι καρδιακές προσβολές θα εννεαπλασιαστούν και μεταξύ 1999 και 2002 πάνω από 20.000 άτομα θα πεθάνουν από καρδιοπάθειες.
Αποκορύφωμα της κατάστασης είναι η έκκληση του προέδρου Eduardo Duhalde στην κυβέρνηση της Βραζιλίας για άμεση δωρεά ινσουλίνης καθώς οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν προμήθευαν πια τα νοσοκομεία της χώρας.
Το 2001 ένα στα τρία νεογέννητα παιδιά δεν εμβολιάζεται στην Αργεντινή ενώ μελέτη του 2010 έδειξε ότι τα βρέφη που γεννήθηκαν μεταξύ 2000-2003 είχαν μειωμένο σωματικό βάρος κατά τη γέννηση εξαιτίας της φτωχής διατροφής και του στρες της μητέρας λόγω της οικονομικής κρίσης.
Εάν όλα αυτά σας θυμίζουν κάτι, η ομοιότητα δεν είναι τυχαία. Μένει απλά να δούμε πόσα θύματα θα μετρήσουμε στην Νότια Ευρώπη….
ΠΗΓΗ: http://www.thepressproject.gr/
Η μεγαλειώδης συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των μεταλλείων στις Σκουριές που είχε ένταση και παλμό, πραγματοποιήθηκε στην Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής. Κατόπιν αιτήσεως των κατοίκων, κύριος και πρώτος ομιλητής είχε ορισθεί οαγωνιστής Αρχιμανδρίτης π. Χριστόδουλος, Πνευματικός και εφημέριος του Ησυχαστηρίου “Παναγία, η Φοβερά Προστασία”, που εδρεύει στην Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής. Ο κόσμος παρ’ ότι η ομιλία του ήταν μακροσκελής, τον παρότρυνε να συνεχίσει. Την δημοσιεύουμε αυτούσια και σας συνιστούμε να την διαβάσετε. Αξίζει!
Αρχιμ. π. Χριστοδούλου Αγγελόγλου, Πνευματικού και εφημερίου
του Ι. Γ. Ησυχαστηρίου «Παναγία, η Φοβερά Προστασία»
Κάτοικοι της Μεγ. Παναγίας και της Ιερισσού με παρακάλεσαν να μιλήσω σήμερα στην αγάπη σας και, αφού προηγουμένως έθεσα το θέμα στην Γεροντική Σύναξη του Ησυχαστηρίου, έκανα υπακοή.
Πριν σας καταθέσω όσα οφείλω, θέλω να σας διαβιβάσω την αμέριστη συμπαράσταση της Αδελφότητας του Ιερού Ησυχαστηρίου μας, το οποίο σταθερά από το 2006 στα πλαίσια της γνωμοδότησης της τοπικής κοινωνίας για το επενδυτικό σχέδιο ανάπτυξης, εγγράφως, ως οι νόμοι ορίζουν, μαζί με τους άλλους φορείς κατέθεσε την αρνητική του θέση γι’αυτό το οικονομικό και περιβαλλοντικό έγκλημα. Έκτοτε το Ησυχαστήριο έχει νομίμως εξουσιοδοτήσει τον ομιλούντα να το εκπροσωπώ στα Συντονιστικά όργανα των Επιτροπών, να συμπαραστέκομαι νυχθημερόν δίπλα στους κατοίκους, που με τον δίκαιο αγώνα τους αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις να μην καταστραφεί ο τόπος τους και το μέλλον των παιδιών τους. Η Αδελφότητα του Ησυχαστηρίου μού είπε να σας διαβιβάσω ότι η Παναγία, η Φοβερά Προστασία, παρ’όλες τις συνέπειες που υφίστανται τα μέλη που Την υπηρετούν, σε καμμία περίπτωση δεν θα μετατραπεί σε «Παναγία αδιαφορούσα» για την καταστροφή τη δική σας και του τόπου μας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Παναγία επονομάσθη και «Ορος αλατόμητον».
Αυτά όσον αφορά την αμέριστη αγάπη και συμπαράσταση της Αδελφότητας του Ησυχαστηρίου στον δίκαιο και νόμιμο αγώνα σας.
Όσα θα πω στην συνέχεια, θέλω να διευκρινίσω ότι: α) δεν τα λέω με την ιδιότητά μου ως Ιερέας αλλά ως Έλληνας πολίτης, και β) ότι έχω υπ’όψιν μου ότι ο Χριστός στον Οποίο ομνύει το Σύνταγμά μας, επί 30 χρόνια εκάθητο εν ησυχία και ουδείς ενοχλήθη. Τρία χρόνια βγήκε στην δημόσια ζωή και στο κήρυγμα και ο κόσμος Τον επευφημούσε. Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη, τρεις ημέρες άσκησε κριτική στο κατεστημένο της εξουσίας λέγοντάς τους: «ουαί», και Τον σταύρωσαν. Ο Τίμιος Πρόδρομος επί χρόνια κήρυττε δημοσίως, όταν όμως απηύθυνε στον βασιλέα το: «ουκ έξεστι», του πήραν αμέσως το κεφάλι. Όσα λοιπόν θα σας πω, τα λέω εν πλήρη επιγνώσει των συνεπειών.
Η σημερινή συγκέντρωση πραγματοποιείται ως διαμαρτυρία για τα όσα πρωτόγνωρα λαμβάνουν χώρα αυτές τις μέρες και τις νύχτες στην περιοχή από Ουρανούπολη έως το επίκεντρο της Μ. Παναγίας. Κλήθηκε το πανελλήνιο από όλα τα ΜΜΕ, και τον πολιτικό κόσμο, να καταδικάσουν τα όσα έλαβαν χώρα στις Σκουριές, και ήρξαντο εις καθείς, πάντες -πριν ο αρμόδιος Εισαγγελέας και το αρμόδιο δικαστήριο αποφανθεί- να υπακούουν και να καταδικάζουν τα γεγονότα και τους διαπράξαντες. Το άρθρο 185 Π.Κ. ορίζει ότι: «όποιος εγκωμιάζει δημοσίως και με οποιονδήποτε τρόπο έγκλημα που διαπράχθηκε, τιμωρείται με φυλάκιση». Συνεπώς, από το νόμο δεσμεύομαι να εγκωμιάσω το οποιοδήποτε έγκλημα. Εψαξα όμως να βρω ποιο άρθρο του Π.Κ. ορίζει να καταστώ Εισαγγελέας και Δικαστής, και πριν αποφανθεί το αρμόδιο Δικαστήριο για τους δράστες και τις πράξεις, να τους καταδικάσω εγώ. Δεν βρήκα να υπάρχει τέτοιος νόμος, και συνεπώς δεν νομιμοποιούμαι να καταδικάσω τον οποιονδήποτε, πριν καν βρεθεί, πριν να απολογηθεί, απλώς επειδή έτσι το όρισαν τα ΜΜΕ.
Μετά τα γεγονότα της Ολυμπιάδος το 2002-2003, πολλοί κάτοικοι είχαν κατηγορηθεί και είχαν μηνυθεί για εγκληματικές πράξεις κατά της τότε εταιρείας και κατά της αστυνομικής αρχής, και οι κατηγορούμενοι -ενώ είχε κινηθεί δίωξη εις βάρος τους- όταν το ΣτΕ απεφάνθη ότι το έργο ήταν αντισυνταγματικό και καταστροφικό για το περιβάλλον και μη συμφέρον για το ελληνικό δημόσιο, οι κατηγορούμενοι ως «εγκληματίες» αθωώθηκαν, διότι απλούστατα κάποιοι άλλοι δεν εσέβοντο το Σύνταγμα και τους νόμους και αυτοί αγωνίζοντο με αφοσίωση για την υπεράσπιση των όσων ο Συνταγματικός νομοθέτης βάσει του άρθρου 120 έχει εναποθέσει στο φιλότιμο και τον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Ένας σοφός αρχαίος πρόγονός μας, ο Σόλων, είπε: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε». Ο Χριστός λέει: «Μην κρίνετε» και «μηδένα προ του τέλους καταδίκαζε». Γιατί έχει ο καιρός απίστευτα γυρίσματα· εσύ που σήμερα καταγγέλλεις τους δημότες σου για συμμετοχή τους σε δομημένη τρομοκρατική οργάνωση, μπορεί αύριο να βρεθείς στην θέση του κ. Τσοχατζόπουλου, τέως Υπουργού Ανάπτυξης, που τότε υπέγραψε μαζί σου την σύμβαση για την «ανάπτυξη» αυτής της περιοχής, ή του κ. Παπακωνσταντίνου που υπέγραψε την ΜΠΕ.
Από την στιγμή που το ΣτΕ αποφανθεί ότι το έργο αυτό είναι αντισυνταγματικό και καταστροφικό για την περιοχή, ίσως το ποινικό δικαστήριο να αποφανθεί ότι δεν είναι για καταδίκη αυτοί που με μια μικρή καταστροφή, αποδεδειγμένα παράνομων εγκαταστάσεων, προσπάθησαν απεγνωσμένα να σταματήσουν λόγω διαφθοράς των Αρχών την τεράστια καταστροφή χιλιάδων στρεμμάτων αρχέγονου δάσους μέχρι να αποφανθεί το αρμόδιο όργανο, το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Όταν πήγαν μπροστά στον Θεό την πόρνη και Του είπαν: Πιάσαμε την γυναίκα αυτή επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη και ο νόμος λέγει ότι πρέπει να την λιθοβολήσουμε, Εσύ τι λες; Εκείνος –αν και Νομοθέτης- δεν την καταδίκασε· είπε στους απαιτούντες την καταδίκη της: «ο αναμάρτητος υμών πρώτος τον λίθον βαλέτω». Και τότε οι πάντες αποσύρθηκαν, όντες υποκριτές και όχι δίκαιοι.
Όλοι αυτοί που κατέστρεψαν την πατρίδα μας, που κατέστρεψαν τους Έλληνες και τους έκαναν κατά χιλιάδες απεγνωσμένοι να αυτοκτονούν, που έκλεψαν τα χρήματα των συμπολιτών μας, που κατέστρεψαν το ασφαλιστικό σύστημα και καρκινοπαθείς δεν έχουν χρήματα να πάρουν τα φάρμακά τους, που κόβουν την λιγοστή βοήθεια από τους αναπήρους, που εκχώρησαν την εθνική κυριαρχία μας, που κατάσχουν τα σπίτια και άλλα περιουσιακά στοιχεία των συμπολιτών μας, που κατέστησαν ανέργους την μισή Ελλάδα, που έκαναν τους Έλληνες να ψάχνουν το φαγητό τους στα σκουπίδια και να κοιμούνται στα παγκάκια, που…που…που…, που ξεπούλησαν στα οικονομικά συμφέροντα την δημόσια περιουσία χωρίς να κερδίσει τίποτα το δημόσιο, αντί σήμερα αυτοί να καταδικάζονται για τα ειδεχθή δικά τους εγκλήματα, προσπαθούν -και κατάφεραν- να δείξουν σε συνεργασία με τα ΜΜΕ ότι πρέπει να καταδικασθούν αυτοί που πωλούν ακόμα και «κουλούρια» χωρίς άδεια για να επιβιώσουν, όλοι αυτοί, με τη συνδρομή των ΜΜΕ απαιτούν από εμάς χωρίς ντροπή -προκειμένου να καλύψουν την ενοχή τους- να καταδικάσουμε αγνώστους, και όχι αυτούς που κατέστρεψαν έναν ολόκληρο Λαό. Σε αυτούς λοιπόν, ένα τους ταιριάζει, το: «Ουαί υμίν υποκριταί».
ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ, ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΘΙΚΟΙ ΑΥΤΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ, ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΟ ΝΟΜΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ
1) 20 Μαρτίου 2012, με λεωφορεία της Ελληνικός Χρυσός, εκατοντάδες υπάλληλοί της, με «μπροστάρη» τον αντιδήμαρχο κ. Μοσχόπουλο ανέβηκαν στις Σκουριές, πυρπόλησαν το φυλάκιο των κατοίκων, και περί τα 450 άτομα όρμησαν και βιαιοπράγησαν πάνω σε 30 φιλήσυχους κατοίκους, πολλοί εκ των οποίων γυναικόπαιδα, με την απόλυτη ανοχή της ελληνικής αστυνομίας και -αν ενημερώθηκε- της Εισαγγελέως. Το Α.Τ. Αρναίας άφησε τους 450 να ανέβουν στο βουνό, και ταυτοχρόνως απέκλεισε και δεν επέτρεπε να ανέβουν οι κάτοικοι της περιοχής προς βοήθεια των εγκλωβισμένων, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή των 30 κατοίκων.
Εκείνη την ημέρα διαπράχθηκαν από δομημένη ομάδα πλήθος εγκλημάτων εκ προμελέτης και προθέσεως. Βάσει του Άρθρου 411 Π.Κ., οι εργοστασιάρχες είναι υπεύθυνοι για τα πταίσματα που διαπράττουν οι υφιστάμενοί τους. Η ελληνική αστυνομία έκανε καμία προσαγωγή εκείνη την ημέρα; Τι έκανε; Είχε στείλει 3 αστυνομικούς να βλέπουν το ξύλο που τρώνε οι 30 κάτοικοι, και τον εμπρησμό του φυλακίου. Ενώπιον του κ. Εισαγγελέως Πρωτοδικών Πολυγύρου κατέθεσα την από 24-9-2012 συμπληρωματική κατάθεσή μου για τις ευθύνες της ΕΛ.ΑΣ., και την επιδεικτική εγκληματική αμέλειά της.
2) Μετά από την εγκληματική αυτή ενέργεια, σταδιακά η εταιρεία παρανόμως έκλεινε τους δασικούς κοινόχρηστους δρόμους και προσέλαβε σεκιουριτάδες, οι οποίοι επέβαλαν εκεί δικό τους «νόμο», ενώ η κοινωνία διαδήλωνε και «έβραζε», ο πανελλαδικός τύπος βούιζε, το διαδίκτυο κατήγγελνε τους κουκουλοφόρους σεκιουριτάδες του Κακάβου.
3) Δέκα ημέρες αργότερα, η αντιπολίτευση του Δήμου στην από 31-3-2012 Συνεδρίαση, ζήτησε να τεθεί ως θέμα συζήτησης προ ημερησίας διατάξεως το μείζον γεγονός της συμπλοκής στις Σκουριές, και να αποδοθούν ευθύνες στον αντιδήμαρχο κ. Μοσχόπουλο, διότι δεν δικαιούται να πρωτοστατεί σε αυτοδικίες και να πηγαίνει με 500 υπαλλήλους της ιδιωτικής εταιρείας ενάντια σε 30 γυναικόπαιδα, δημότες του. Ο Δήμαρχος και η Πρόεδρος του Δ.Σ. δεν θέλησαν να συζητηθεί το θέμα, ούτε καν να τεθεί προς ψήφιση, με αποτέλεσμα, βλέποντας η μειοψηφία ότι ο Δήμαρχος δεν ήθελε να συζητηθεί αυτό το μεγάλο πρόβλημα που είχε προκύψει, αλλά έκρινε ως θέματα μεγαλύτερης σημασίας την ανθοκομική έκθεση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και τα σεμινάρια του Πυροσβεστικού Σώματος, η μειοψηφία μη αντέχοντας την υποκρισία και την εγκληματική αδιαφορία όπως ήταν φυσικό, αποχώρησε από το Δ.Σ. Όταν οι Ιερισσιώτες έμαθαν πως ο Δήμαρχος και η Πρόεδρος αρνήθηκαν να συζητήσουν τα γεγονότα των Σκουριών και να τα καταδικάσουν ώστε να ηρεμήσουν τα πνεύματα, αυθόρμητα μαθαίνοντας το γεγονός προσήλθαν, επί το πλείστον νέοι, και έγιναν όσα έγιναν. Ο Δήμαρχος τότε αντί να καταδικάσει την δομημένη ομάδα των υπαλλήλων της εταιρείας που πυρπόλησαν το φυλάκιο, που βιαιοπράγησαν κατά 30 γυναικόπαιδων κ.λ.π., κατήγγειλε ως μέλη δήθεν δομημένης τρομοκρατικής ομάδας τον αρχηγό της μειοψηφίας κ. Βλαχόπουλο και πλήθος οικογενειαρχών κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.
4) Μετά από αυτά τα επεισόδια, κουκουλοφόροι με μάσκες επέβαλαν τον δικό τους «νόμο» στις Σκουριές αυθαιρέτως, εντελώς παράνομα σταματούσαν κατοίκους, κορίτσια, παιδιά μέσα στο βουνό, απαιτούσαν εξακρίβωση στοιχείων, ρωτούσαν πού πάνε, εγκλώβιζαν αυτοκίνητα κοριτσιών, φωτογράφιζαν και βιντεοσκοπούσαν τους περαστικούς και τις πινακίδες των αυτοκινήτων, προειδοποιώντας ότι εάν στην περιοχή συμβεί κάτι θα θεωρούν ύποπτους αυτούς τους φιλήσυχους κατοίκους. Από την εταιρεία επί της δημόσιας κοινόχρηστης δασικής οδού τέθηκαν παρανόμως μπάρες και παρεκώλυαν την ελεύθερη διακίνηση των πολιτών, προκαλώντας απερίγραπτα το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα. Στις 19-4-2012 κατέθεσα στο Α.Τ. Αρναίας την από 18 Απριλίου 2012 κατεπείγουσα αίτησή μου, διά της οποίας γνωστοποιούσα τις προκλήσεις των άγνωστων κουκουλοφόρων και ζητούσα να προβούν σε όσα ο νόμος ορίζει προς αποκατάσταση της παρεκτραπείσης δημοσίας τάξεως. Η αίτησή μου έλαβε Α.Π. 9009/20/536/19.4.2012. Πήγα αμέσως στην αντιεισαγγελέα Πολυγύρου, κα Κεχαγιά, να καταθέσω την εν λόγω αίτησή μου και αφού είδε το περιεχόμενό της και το αίτημά μου, αρνήθηκε να την παραλάβει και έδωσε εντολή και στην Γραμματέα της Εισαγγελίας να μην την παραλάβει, με αποτέλεσμα να αναγκασθώ να της την κοινοποιήσω στις 20-4-2012 εξωδίκως με αριθμό έκθεσης επίδοσης 2644-Δ/ 20.4.2012 με τον δικαστικό επιμελητή κ. Δημητριάδη, την κοινοποίησα και την παρέλαβαν και έλαβαν γνώση η Αστυνομική Δ/νση Πολυγύρου, ο Εισαγγελέας Εφετών Θεσσαλονίκης και ο Εισαγγελέας Αρείου Πάγου. Τι έπραξαν; Τίποτα απολύτως. Εν τω μεταξύ η κα Ιγγλέζη Αικατερίνη (νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) μαζί με άλλους κατοίκους με την υπ’αριθ. 28-3-2012 με Α.Π. 7905 καταγγελία τους στο Δασαρχείο, κατήγγειλαν τις έκνομες ενέργειες της εταιρείας. Επίσης η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Μ. Παναγίας κατήγγειλε τις έκνομες ενέργειες στο Δασαρχείο και στην Εισαγγελία. Στις 12-4-2012 κάτοικοι της Μεγάλης Παναγίας κατέθεσαν μήνυση για τις έκνομες ενέργειες των κουκουλοφόρων σεκιουριτάδων και της εταιρείας.
Στις 20 Απριλίου 2012 σε δημόσιο δασικό δρόμο, ο ομιλών και συμπορευόμενοί μου γίναμε δέκτες των έκνομων ενεργειών των σεκιουριτάδων, παρεμποδίσθηκε η διέλευσή μας, και ο δικηγόρος κ. Κανελλόπουλος ζήτησε να ακολουθηθεί η διαδικασία του αυτοφώρου. Το αποτέλεσμα; Χωρίς μήνυση, χωρίς ένταλμα σύλληψης, χωρίς κατηγορητήριο, συλληφθήκαμε εγώ και 8 άτομα και κρατηθήκαμε στο Α.Τ. Αρναίας μέχρι τις πρωινές ώρες, όπου αφού είδαν ότι δεν συμβιβαζόμασταν και δεν ανακαλούσαμε, μας άφησαν ελεύθερους αφού είχαν φροντίσει προηγουμένως να διαρρεύσει στο διαδίκτυο ότι συνελήφθη ο παπάς με τους κατοίκους. Στις 21-4-2012 οι εγκαλούμενοι οδηγήθηκαν με την αυτόφωρη διαδικασία στο δικαστήριο, όπου πήραν 48ωρη αναβολή, και στον Πολύγυρο εκ νέου συνέλαβαν εμένα με παράνομες διαδικασίας με μήνυση του κ. Στρατουδάκη με ψευδείς κατηγορίες. Πήραμε κι εμείς 48ωρη προθεσμία και ορίσθηκε η δίκη για τις 23-4-2012, προκειμένου να ετοιμάσω το απολογητικό υπόμνημά μου. Στις 23-4-2012 το πρωί πήγα με τον συνήγορό μου και τους μάρτυρές μου να καταθέσω το απολογητικό μου υπόμνημα στην αντιεισαγγελέα κα Σαριδάκη, η οποία είπε στον συνήγορο και σε εμένα και ενώπιον άλλων, ότι α) δεν παραλαμβάνει το απολογητικό μου υπόμνημα, δεν θέλει να το δει, β) δεν μπορεί να μας δώσει τα στοιχεία της δικογραφίας διότι μελετά τι έχει καταγγείλει η εταιρεία, γ) άρχισε εν ψυχρώ να συκοφαντεί εμένα σε τρίτους, δ) και χωρίς να δει καθόλου το απολογητικό μου υπόμνημα απεφάνθη στον συνήγορό μου ότι πρόκειται περί μυθιστορήματος!! Ηταν η Εισαγγελέας που σε λίγο θα με δίκαζε. Μπορεί να κατανοήσει κανείς τι σήμαιναν όλα αυτά λίγο πριν την έναρξη της δίκης.
Η υπόθεση κατά της εταιρείας εκδικάστηκε, το δικαστήριο απεφάνθη ότι ήταν έκνομες οι ενέργειες των σεκιουριτάδων, αλλά λόγω δήλωσης άγνοιας και υπακοής τους στην εταιρεία, η ποινική δίωξη κινήθηκε κατά των νομίμων εκπροσώπων της εταιρείας. Ετσι εκδόθηκε η υπ’αριθ. 788/2012 απόφαση του Μονομελούς Πλημ/κειου Πολυγύρου. Κατά την εκδίκαση της μηνύσεως της εταιρείας εις βάρος μου, όλοι της εταιρείας αποχώρησαν και ερήμην τους το δικαστήριο με αθώωσε. Τι κι αν επικαλεσθήκαμε την ελληνική δικαιοσύνη, τι κι αν αυτή απεφάνθη; Η εταιρεία και οι κουκουλοφόροι με την βοήθεια του Δασάρχη Αρναίας και με το από 25-4-2012 με Α.Π.9809 έγγραφό του, ξαναέβαλαν τις μπάρες, και οι κουκουλοφόροι ξανά, εν γνώσει τους πλέον για την απόφαση του Δικαστηρίου, προέβαιναν στις προκλητικές έκνομες ενέργειες μη σεβόμενοι την απόφαση του Δικαστηρίου. Εμείς απευθύναμε αιτήσεις στον Δασάρχη, εκείνος δεν μας απαντούσε, τις κοινοποιούσε στην Εισαγγελία Πολυγύρου, εκείνη τις έβαζε στο συρτάρι της, καταγγέλαμε στην αστυνομία εκείνη τις κοινοποιούσε στην Εισαγγελία…
Η απόφαση του Δικαστηρίου δεν ετηρείτο, οι έχοντες την ευθύνη της τήρησης των νόμων δεν επέβαλαν τον νόμο.
Ζητήσαμε να μάθουμε την διεύθυνση της εταιρείας security, για να της στείλουμε εξώδικη επιστολή να συμβουλεύσει τους υπαλλήλους της να σεβαστούν την απόφαση του Δικαστηρίου και να σταματήσουν να παρανομούν και να προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Η αστυνομία το αρνήθηκε. Καταθέσαμε αίτηση για εισαγγελική παραγγελία και η αντιεισαγγελέας κα Κεχαγιά την απέρριψε· η βούληση των αρχών προφανώς ήταν να μην ενημερώσουμε την security.
Στις 24-12-2012, παραμονές Χριστουγέννων, πάλι παρεμποδίσθηκαν κάτοικοι από τους σεκιουριτάδες, πάλι δέχθηκαν τις έκνομες ενέργειές τους και κάλεσαν την αστυνομία. Εκείνη διαπίστωσε τις έκνομες ενέργειες και κίνησε την αυτόφωρη διαδικασία. Όμως τα αυτεπάγγελτα αδικήματα εφ’ όσον εκ του νόμου δεν ανακαλούνται, από την προϊσταμένη τους αρχή όμορφα στην περιοχή μας ανασκευάζονται. Ταυτόχρονα η εταιρεία προέβαινε και σε άλλες έκνομες ενέργειες που καταγγέλλονται από πολίτες, και κατατίθεντο.
Για όλα αυτά που έπρατταν οι κουκουλοφόροι του Κακάβου, που δεν υπήκουαν στην δικαστική απόφαση, που προκαλούσαν το δημόσιο αίσθημα, δύο τινά συνέβαιναν: ή η Εισαγγελέας και η αστυνομία δεν επέβαλαν τον νόμο ή αδυνατούσαν να τον επιβάλουν λόγω πολιτικής ή δικής τους βούλησης, με αποτέλεσμα οι ίδιοι ως ηθικοί αυτουργοί να αναγκάσουν κάποιους να πάρουν το νόμο στα δικά τους χέρια.
Λένε ότι είμαστε λίγοι. Εγώ δεν θα μπω στο παιχνίδι των λίγων ή πολλών. Έχω να τους πω όμως ότι: 1) μια δημοκρατία αναγνωρίζει και σέβεται και προστατεύει τα δικαιώματα και μιας χελώνας «καρέτα-καρέτα».
2) Σε αυτή την χώρα την ιστορία την έκτισαν και την έγραψαν οι λίγοι, όχι τα εκατομμύρια, αλλά οι «300»,
3) στο υπέδαφος, το πολύτιμο μέταλλο ο χρυσός, είναι σε πολύ μικρή ποσότητα σε σχέση με τα άλλα μέταλλα και μπακίρια, 0,8 γρ. ανά τόνο, αλλά σύμφωνα με αυτούς συμφέρει η καταστροφή όλου του τόπου για την απόκτησή του. Οι Σκουριές γίνονται αιτία όλοι στην Ελλάδα να «ξεσκουριάσουμε», να αναδειχθείτε εσείς μέσα από την κοινωνία ως χρυσός. Ο χρυσός για να ανακτηθεί και αναδειχθεί, πρέπει να περάσει από φωτιά. Ο Προφήτης είπε: «ώσπερ δοκιμάζεται εν καμίνω χρυσός, ούτως εκλεκταί καρδίαι παρά Κυρίω».
Σήμερα όλοι εσείς δοκιμάζεσθε και η Διεθνής Αμνηστία ακόμα καταδικάζει την βία που δέχεσθε, και αποδεικνύεται ότι είσθε φλέβα καθαρού χρυσού 24 καρατίων, και είμαι περήφανος που είμαι κοντά σας, δίπλα σας. Η τρόϊκα της Ευρώπης μπορεί να υπέγραψε ότι τα θέλει όλα, η τρόϊκα της κυβέρνησης μπορεί να υπέγραψε «πάρτα όλα». Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι ο Συνταγματικός νομοθέτης έχει θεσπίσει το Σύνταγμα στο Όνομα μιας άλλης «τρόϊκας», η Οποία το άδικο δεν το ευλογεί και δεν το προσυπογράφει, και αυτή η «Τρόϊκα» (Αγία Τριάδα) δεν έχει βάλει την υπογραφή Της σε κανένα επενδυτικό σχέδιο καταστροφής, και δεν πρόκειται να την βάλει. Προσέξτε όμως εσείς να μην βάλετε οικειοθελώς την δική σας υπογραφή, όπως κάνετε με το DNA σας στον Πολύγυρο.
Τελειώνοντας, αφιερώνουμε και διατρανώνουμε σε όλη την Ελλάδα:
«Χρυσάφι είν’ ο τόπος μας,
χρυσάφι το νερό μας,
χρυσάφι είναι το βουνό
και τ’ όμορφο χωριό μας.
Χρυσάφι είν’ ο ήλιος μας,
χρυσές οι αμμουδιές μας,
χρυσάφι η αγάπη μας,
χρυσές και οι καρδιές μας.
Το χωριό μου το πονάω,
τ’ αγαπώ, δεν το πουλάω!
Ας το μάθουνε καμπόσοι,
πως θα γίνουμε “τρακόσιοι” ! »
Σας ευχαριστώ.
Aρχιμ. π. Χριστόδουλος Αγγελόγλου
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://antigoldgreece.wordpress.com/
Η Άκρα Δεξιά απειλεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία περισσότερο απ’ ότι η Άκρα Αριστερά, προειδοποίησε, ο βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ μιλώντας σε εκδήλωση του Αμερικανικού Κολεγίου Ελλάδας – Deree την Τρίτη.
Ο κ. Μαζάουερ ανέφερε ως κοντινότερο ιστορικό ανάλογο της Χρυσής Αυγής το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα της Γερμανίας, και στη θέση των Εβραίων τους μετανάστες.
Όπως εκτίμησε «πολλοί πολιτικοί υποτιμούν την άνοδό της και τη θεωρούν ένα παροδικό φαινόμενο, δεν είναι αλήθεια. Η ελληνική πολιτεία δεν δείχνει σημάδια ότι καταλαβαίνει τη σοβαρότητα της κατάστασης» και επεσήμανε ότι η Χρυσή Αυγή έχει καθαρά ναζιστικά χαρακτηριστικά.
Αναφερόμενος στα δύο μεγάλα κόμματα, είπε ότι δεν έχουν κάνει τα βήματα που χρειάζονται για να αποκαταστήσουν την εκτίμηση του λαού.
Μιλώντας για τον ΣΥΡΙΖΑ, τόνισε ότι παρουσιάζει ένα μοντέλο στο οποίο θα παρουσιαστεί μία καινούργια κυβέρνηση η οποία «ως δια μαγείας θα λύσει τα προβλήματα που υπήρξαν μέχρι εκείνη τη στιγμή και θα τα κάνει όλα σωστά».
Ο κ. Μαζάουερ τόνισε ότι «ο σωστός δρόμος είναι να εξετάσεις τους θεσμούς που ήδη έχεις, την κατάσταση έτσι όπως είναι διαμορφωμένη και πως θα μπορέσεις να τη βελτιώσεις. Το στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ για τον ομιλητή ήταν για το αν θα μπορέσει να αγκαλιάσει τους θεσμούς την κοινοβουλευτική δημοκρατία και να τους βελτιώσει».
Πηγή: http://www.skai.gr/
Πιθανότατα, το πιο πολυσυζητημένο θέμα των ημερών να είναι ο τρόπος με τον οποίο το «κίνημα» των διαμαρτυρόμενων (ή αγανακτισμένων) θα καταφέρει να εφαρμόσει στην πράξη όσα αποφασίζονται από τις Συνελεύσεις, δηλαδή, το πώς θα υλοποιηθούν οι αποφάσεις που λαμβάνονται με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και πώς θα πραγματοποιηθούν τα αιτήματα, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά και άλλα, που αναδεικνύονται μέσα από τις διαδικασίες αυτές.
Για άλλους, κύριο αίτημα του κινήματος είναι η «άμεση δημοκρατία», για άλλους η κατ’ αρχήν ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού σκηνικού, για άλλους, ίσως, κατ’ αρχήν η μη εφαρμογή του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος της Κυβέρνησης και για άλλους ένας συνδυασμός όλων αυτών ή/και κάτι άλλο (π.χ. μια πιο δίκαιη κοινωνία, η εθνικοποίηση των τραπεζών, η τροποποίηση του Συντάγματος ή και η θέσπιση ενός νέου Συντάγματος, η διενέργεια δημοψηφίσματος κλπ.).
Πάντως, όλα τα αιτήματα που αναδεικνύονται ως τέτοια, από το κίνημα του τελευταίου μήνα, έστω κι αν, αναπόφευκτα, διατυπώνονται με βάση μία συγκεκριμένη πολιτική, ιδεολογική ή φιλοσοφική τοποθέτηση και κοινωνική – οικονομική καταγωγή (οι οποίες συχνά διαφέρουν), σκοπό έχουν να επιφέρουν μία, περισσότερο ή λιγότερο, ριζοσπαστική αλλαγή.
Πάντα φτάνουμε λοιπόν στο πώς θα πραγματοποιήσουμε όλα αυτά για τα οποία μιλάμε μεταξύ μας.
Και σ’ αυτό το επίπεδο της συζήτησης υπάρχουν πολλές προτάσεις και ιδέες, που τείνουν να δώσουν λύση στο ερώτημα, είτε με πιο γενικό τρόπο είτε με πιο αποσπασματικό: πορείες, συγκεντρώσεις, περικύκλωση της Βουλής, τοπικές συνελεύσεις, συνελεύσεις σε χώρους εργασίας, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, διαρκής ενημέρωση του κόσμου, υποστηρικτικές δραστηριότητες (π.χ καλλιτεχνικά δρώμενα) κλπ. και βέβαια, απεργίες, ή γενική απεργία διαρκείας.
Θα σταθώ στην τελευταία πρόταση η οποία έχει συζητηθεί και συζητείται συνέχεια (και) από τη Λαϊκή Συνέλευση της πλατείας Συντάγματος, για κάλεσμα σε Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, προσπαθώντας να εστιάσω στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της προοπτικής και να αρχίσω μία συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να οργανωθεί μία τέτοιας μορφής απεργία.
Κατ’ αρχήν, το δικαίωμα της απεργίας (το οποίο είναι ταυτόχρονα ατομικό και συλλογικό δικαίωμα αλλά και θεσμική εγγύηση) κατοχυρώνεται από την παρ. 2 του αρθρ.23 του Συντάγματος. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή «Η απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων.», ενώ στο επόμενο εδάφιο της παραγράφου αυτής τίθενται κάποιες εξαιρέσεις στο γενικό αυτό κανόνα, που αφορούν: α) την απαγόρευση της απεργίας στους δικαστές και β) τη θέση περιορισμών στο δικαίωμα προσφυγής σε απεργία των δημοσίων υπαλλήλων (με την ευρεία έννοια του δημοσίου τομέα) και όσων εργάζονται σε κάθε μορφές επιχειρήσεις «…που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου», ενώ στο τέλος αναφέρεται ότι «Οι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να φθάνουν έως την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας ή την παρεμπόδιση της νόμιμης άσκησής του.».
Επίσης, αξίζει ν’ αναφερθεί ότι το δικαίωμα της απεργίας κατοχυρώνεται και από διεθνείς συμβάσεις (π.χ. Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων Ανθρώπου – Ε.Σ.Δ.Α. άρθρ.11).
Όταν μιλάμε για Πολιτική Απεργία, εννοούμε την απεργία της οποίας ουσιαστικός αποδέκτης είναι το κράτος και έχει ως σκοπό αιτήματα που κάμπτουν κατά κάποιο τρόπο, μία από τις 3 μορφές εξουσίας που κατοχυρώνονται συνταγματικά (άρθρο 26), δηλαδή τη νομοθετική, την εκτελεστική ή την δικαστική. Η Πολιτική Απεργία δεν έχει αποδέκτη τον εργοδότη (νομικό ή φυσικό πρόσωπο δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου), τον αντισυμβαλλόμενο (σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο), ή κάποιο αφεντικό, δεν έχει συγκεκριμένα κλαδικά, επαγγελματικά ή ατομικά αιτήματα, αλλά, αντίθετα, προτάσσει ως κύρια αιτήματά της την μη-νομοθέτηση, μη-εφαρμογή, μη-εκτέλεση, δηλαδή την μερική ή ολική μη-άσκηση (ή αναστολή) κάποιας επιλογής ή απόφασης μίας εκ των τριών προαναφερόμενων μορφών εξουσίας.
Συνεπώς, σύμφωνα με την κρατούσα θεωρία στη νομική επιστήμη, το αρθρ.23 παρ. 2 Σ. δεν καλύπτει την απεργία ως μέσο αντίστασης εναντίον κάθε προσπάθειας βίαιης κατάλυσης του Συντάγματος, αλλά η απεργία αυτή αντιμετωπίζεται αποκλειστικά από το άρθρ.120 παρ.4 Σ., δυνάμει του οποίου επιβάλλεται αντίσταση με κάθε μέσο στις περιπτώσεις αυτές, άρα και με απεργιακές κινητοποιήσεις κάθε μορφής.
Το αν και σε ποιο βαθμό οι, μετά Μνημονίου, πολιτικές επιλογές της συγκεκριμένης Κυβέρνηση αποτελούν ή όχι προσπάθεια βίαιης κατάλυσης του Συντάγματος και το αν μία Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας είναι, κατ’ ακολουθία, «νόμιμη» ή «μη νόμιμη» και αν υπάγεται στις διατάξεις του αρθρ.23 παρ.2 ή 120 παρ.4 του Συντάγματος, είναι όμως μία συζήτηση που περισσότερο αφορά τη θεωρητική νομική επιστήμη παρά την πραγματικότητα που ζούμε. Κι αυτό γιατί, όσο πιο μαζικό γίνεται ένα κίνημα, τόσο περισσότερο νομιμοποιείται, σε κάθε περίπτωση, να επιβάλλει το δικό του νέο δίκαιο, να «γεννήσει» δίκαιο (το οποίο βέβαια θα είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας πραγματικής, άμεσης, δημοκρατίας).
Με αυτή την έννοια, ακόμα και η νομιμότητα μίας επαναστατικής διαδικασίας και η κάθε επιμέρους επαναστατική πρακτική (όπως είναι και η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας) κρίνεται εκ του αποτελέσματος (αν δηλαδή επικράτησε ή όχι) με κύριο κριτήριο αφ’ ενός την μαζική συμμετοχή σ’ αυτή και αφ’ ετέρου την όσο το δυνατόν πιο μαζική αποδοχή του επαναστατικού «αποτελέσματος».
Η τάση που υπάρχει στις κοινωνίες (καλύτερα: στα μέλη μίας δεδομένης κοινωνίας) να έχουν μία μεταφυσική αντίληψη για το δίκαιο, είναι εντελώς λανθασμένη και δεν δικαιώνεται ιστορικά. Η κοινωνία η ίδια είναι αυτή που κάθε φορά αποφασίζει τί θεωρεί έννομο αγαθό και πώς το προστατεύει. Κάθε αντίληψη ότι υπάρχουν και νόμοι που ισχύουν αξιωματικά σε κάθε κοινωνία, έξω, πάνω και πέρα από αυτήν, αγγίζει τα όρια της μεταφυσικής αντίληψης του δικαίου.
Η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, φαίνεται να είναι λοιπόν το ισχυρότερο όπλο που διαθέτουμε αυτή τη στιγμή, και μάλιστα τόσο από ιδεολογική-πολιτική, όσο και από πρακτική άποψη.
Από πολιτική άποψη γιατί:
1.Είναι ίσως η μόνη επαναστατική πρακτική που το κράτος δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει χωρίς απίστευτες απώλειες. Φανταστείτε να μην δουλεύει απολύτως κανείς. Κλειστό το δημόσιο, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια. Μία χώρα χωρίς συγκοινωνίες και μεταφορές, με κλειστά σχολεία και πανεπιστήμια, με κλειστά νοσοκομεία, με γιατρούς άφαντους, με κλειστά δικαστήρια λόγω απεργίας δικηγόρων και δικαστικών υπαλλήλων (γραμματέων), με κλειστά τα πάσης φύσεως εμπορικά καταστήματα, με κλειστά όλα τα εργοστάσια και όλες τις παραγωγικές μονάδες. Χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό (παρά μόνο για ελάχιστες ώρες), χωρίς επικοινωνίες… Και όλα αυτά χωρίς καμμία προοπτική εξόδου, χωρίς συμφωνημένη και γνωστή ημερομηνία αναστολής της απεργίας. Η οικονομική ζημιά που θα υποστούν κράτος και κεφάλαιο θα είναι ανυπολόγιστη (το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει με τις 24ωρες απεργίες που τους χαρίζει απλώς μεροκάματα).
Αυτοί που τώρα μας λένε π.χ. ότι ο δημόσιος τομέας είναι τεράστιος και ζημιογόνος, θα το νοσταλγήσουν σε ελάχιστες ώρες, ακριβώς επειδή όλος ο μηχανισμός στήριξής τους θα είναι απών και αυτοί θα βρεθούν στον αέρα…
Κυβέρνηση, Ε.Ε., Ε.Κ.Τ. και Δ.Ν.Τ. θα χάσουν την ψυχραιμία τους μέσα σε ελάχιστες ώρες. Σε ελάχιστες μέρες θα έχουν λυγίσει.
2.Θα δημιουργήσει συνειδήσεις και θα (κατα)δείξει στον κόσμο τόσο τη δύναμή του όσο και το πόσο απαραίτητη είναι σε ένα κοινωνικό αγώνα, η αλληλεγγύη. Ταυτόχρονα θα αποτελέσει μία παρακαταθήκη για το μέλλον και ένα μάθημα πολιτικοποίησης, όχι μόνο όσων ζουν σ’ αυτή τη χώρα αλλά και όσων ζουν καθημερινά με τα ίδια ή παρόμοια προβλήματα, οπουδήποτε, δημιουργώντας, ενδεχομένως, μία διεθνή επαναστατική συνείδηση
3.Θα ξεπεράσει τις συνδικαλιστικές οργανώσεις στο βαθμό που αυτές είναι αναποτελεσματικές και διαπλεκόμενες ή παραπαίουσες μέσα στη γραφειοκρατία και θα αναδείξει, μέσα από διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, νέους φορείς στους χώρους εργασίας.
4.Θα θέσει τις πραγματικές βάσεις για τη μετάβαση στο κύριο αίτημα των καιρών: την Άμεση Δημοκρατία.
Από πρακτική άποψη γιατί:
Σε κατάσταση Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας οι μόνοι που θα δουλεύουν είναι οι εργαζόμενοι (ή «εργαζόμενοι»…;) στα μέσα καταστολής. Σε κατάσταση χάους θα είναι σχεδόν αδύνατο να επιβληθούν στο λαό. Είναι άλλο πράγμα να πολιορκήσουν τη Βουλή ακόμα και 1.000.000 άνθρωποι (μία αποφασισμένη εξουσία είναι πιθανό να νικήσει αν π.χ. χρησιμοποιηθούν 30.000 αστυνομικοί και μερικές εκατοντάδες ασφαλίτες – προβοκάτορες που δεν θα διστάσουν να βγάλουν τ’ αυτόματα) συγκεντρωμένοι σε ένα μέρος και άλλο να παραλύσει μία χώρα ολόκληρη με έναν τρόπο τόσο καταλυτικό και ο καθένας ν’ αντιστέκεται τόσο ειρηνικά όσο μόνο ένας «τεμπέλαρος» (που αρνείται να δουλέψει) μπορεί…
Εκτός από αυτό, οι δυνάμεις καταστολής, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορέσουν να καταστείλουν μία εξέγερση που θα έχει χιλιάδες πυρήνες (π.χ. τις απεργιακές επιτροπές που θα διαφυλάσσουν κάθε εργασιακό χώρο).
Κι εδώ φτάνουμε στο τελευταίο ζήτημα: Πώς μπορεί να οργανωθεί μία τόσο μαζική απεργία διαρκείας και μάλιστα σε καιρούς απίστευτης φτώχειας, κοινωνικής ομηρίας και εργασιακής τρομοκρατίας;
Με δεδομένο ότι συνδικάτα και τα κόμματα δεν θέλουν ή/και δεν μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο, απομένει σ’ εμάς, να προετοιμάσουμε με κάθε τρόπο τον κόσμο ώστε να συμμετέχει καθολικά σε μία Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας.
Είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Ίσως το τελευταίο παράδειγμα πολιτικής απεργίας στην Ευρώπη να πρέπει να το ψάξουμε στον Μάη του 1968 και στην Ελλάδα μάλλον πρέπει να ανατρέξουμε στις αρχές του εμφυλίου πολέμου (διορθώστε με αν κάνω λάθος), ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι και πολλές οι περιπτώσεις που πραγματοποιήθηκε μία τέτοια απεργία.
Οι Λαϊκές Συνελεύσεις στις 70 περίπου πόλεις της χώρας, δεν φαίνεται ακόμα να έχουν τέτοια οργανωτική δύναμη ώστε να υποκινήσουν άμεσα τον κόσμο σε μία τόσο ριζοσπαστική ενέργεια.
Από την άλλη πλευρά, μέρα με τη μέρα, η ιδέα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, συζητείται όλο και περισσότερο από χιλιάδες ανθρώπους. Είναι ίσως η πιο συχνή φράση που θ’ ακούσει κανείς αν κάνει μία βόλτα ανάμεσα σε όσους συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις. Σε ένα λαό που κοιμάται βαθιά για τουλάχιστον 30-35 χρόνια, το να είναι το πρώτο θέμα συζήτησης (έστω και υπό τη μορφή ονείρου θερινής νυκτός…) μέσα σε 26 μέρες, δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αγνοηθεί.
Σε συνδυασμό με άλλες προτάσεις που γίνονται καθημερινά και αφορούν το πώς θα καταφέρουμε όσα επιδιώκουμε, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν, οι Συνελεύσεις και ο καθένας μας ξεχωριστά, πρέπει να δώσουμε έναν πολυεπίπεδο αγώνα προκειμένου να πείσουμε την κοινωνία ότι η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας είναι η πιο δραστική και σίγουρη λύση.
Συνεπώς, θα πρέπει να υπάρξει ενημέρωση σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε επαγγελματικό κλάδο κλπ. όσον αφορά:
-το τί σημαίνει «συμμετέχω σε Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας»
-τί προσπαθώ να καταφέρω με αυτό τον τρόπο
-ως που πρέπει να φτάσω προκειμένου να την προασπίσω
Οι απαντήσεις υπάρχουν μέσα μας.
Ενδεικτικά αναφέρω τις πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό:
-Δημιουργία ταμείων από τις Συνελεύσεις για κυκλοφορία φυλλαδίων, για κυκλοφορία αυτοκινήτων που θα μεταδίδουν μηνύματα και καλέσματα σε κάθε γειτονιά και εργασιακό χώρο, για καταχώριση πληρωμένων σχετικών ανακοινώσεων σε μεγάλες εφημερίδες της Ελλάδας και της Ευρώπης, με τις οποίες θα αναλύεται το σκεπτικό που οδήγησε σε μία τέτοια απόφαση,
-Δημιουργία απεργιακών επιτροπών με σκοπό να διαφυλάξουν με οποιοδήποτε μέσο την τήρηση της απεργίας από όλους (όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο, κυρίως, επικρατεί εργοδοτική τρομοκρατία, θα πρέπει να είναι σαφές, εκ των προτέρων, ότι δεν θα επιτραπεί με κανένα τρόπο σε κανένα απολύτως εργοδότη, «μικρό» ή «μεγάλο» να εκβιάσει κανένα απολύτως εργαζόμενο, και ότι οι απεργιακές επιτροπές είναι αποφασισμένες να επιβάλλουν την απόφαση της κοινωνίας για Πολιτική απεργία με απόλυτη αποφασιστικότητα).
Ακόμα κι αν περάσει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα από τη Βουλή, το παιχνίδι δεν θα έχει χαθεί, αρκεί ν’ αρχίσουμε από τώρα να οργανώνουμε την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας και να προσηλωθούμε στον απόλυτα συγκεκριμένο αυτό στόχο μας.
Διαφορετικά (κι αυτό αφορά όσους πιστεύουν ότι μία τέτοια πρακτική είναι αδύνατη), πολύ σύντομα, το μόνο δικαίωμα που θα μας έχει απομείνει είναι αυτό που οι νεοφιλελεύθεροι λένε με περισπούδαστο ύφος σε σχετικές συζητήσεις, όταν κάποιος μιλάει για το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της απεργίας, ότι δηλαδή υπάρχει και «το δικαίωμα της μη συμμετοχής στην απεργία…».
Ας σκεφτούμε σε ποια θέση βρισκόμαστε σήμερα και ας σκεφτούμε ποιά δικαιώματά μας οφείλουμε να υπερασπίσουμε. Μπορεί να φαίνεται σε πολλούς ότι τα αιτήματά μας είναι απραγματοποίητα αλλά, όσο μακριά είναι, άλλο τόσο είναι εύκολο να φτάσουμε κοντά στην πραγματοποίησή τους, αρκεί να είμαστε αποφασισμένοι ως προς τι θέλουμε και πώς θα το διεκδικήσουμε. Διαφορετικά θα φτάσουμε να το προσπαθούμε απροετοίμαστοι, όταν, μέσα στους επόμενους μήνες, πολλοί από εμάς δεν θα έχουμε ρεύμα, νερό, στέγη και ένα πιάτο φαγητό.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://eagainst.com/articles/
Καθώς ένα χρόνο τώρα ασχολούμαι με τη θεματική «Χρυσός στα χρόνια της κρίσης» έχοντας δουλέψει μαζί με τους συνεργάτες μου στην Κολομβία (1), τη Ρουμανία (2) και την Ελλάδα (3), οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Θα συγκρίνω την ελληνική περίπτωση με αυτή της Ρουμανίας (γιατί αν αρχίσω από την Κολομβία πολλοί θα πουν ότι συγκρίνω την Ελλάδα με μια λατινοαμερικανική χώρα και «τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς, εδώ είναι Ευρώπη» και άλλα τέτοια, κατά τη γνώμη μου ευτράπελα).
Πριν απ” αυτό όμως ας θυμηθούμε τι προβλέπουν τα δύο μεταλλευτικά σχέδια:
ΕΛΛΑΔΑ
Το ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική, πλούσιας σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα, στην καναδική πολυεθνική Eldorado Gold.
Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το κοίτασμα χαλκού – χρυσού στις Σκουριές, που σήμερα εκτιμάται ότι αξίζει περίπου 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δύο προϋπάρχοντα ορυχεία μαζί με τις εγκαταστάσεις τους, 310 σπίτια στο Στρατώνι, καθώς και τα δικαιώματα έρευνας και επέκτασης της εξορυκτικής δραστηριότητας με το άνοιγμα και άλλων μεταλλείων.
Το αντάλλαγμα που πλήρωσε η εταιρεία στο ελληνικό κράτος το 2003 για να αποκτήσει τα παραπάνω ήταν 11 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που έχει χαρακτηριστεί από κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου και από κατοίκους της περιοχής «ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα της χώρας».
Οσοι αντιδρούν στο μεταλλευτικό σχέδιο, υποστηρίζουν ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανεπίστρεπτη καταστροφή στο περιβάλλον, με τα οφέλη να είναι λιγότερα από τις απώλειες.
ΡΟΥΜΑΝΙΑ
Στη Ρόσια Μοντάνα της Ρουμανίας μια άλλη καναδική εταιρεία, η Gabriel Resources, και το ρουμανικό κράτος θέλουν από το 1997 να εξορύξουν το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού στο υπέδαφος της Ευρώπης.
Για να το κάνουν αυτό θα ανατινάξουν όλα τα βουνά της περιοχής δημιουργώντας τέσσερα ορυχεία ανοιχτής εξόρυξης και μια μεγάλη δεξαμενή εναπόθεσης αποβλήτων, που θα περιέχει κυάνιο και άλλες τοξικές ουσίες.
Οι κάτοικοι που αντιδρούν λένε ότι αυτό θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στο περιβάλλον καθώς και στην ιστορική κληρονομιά της Ρόσια Μοντάνα, αφού εκεί βρίσκονται οι πιο καλά διατηρημένες ρωμαϊκές στοές παγκοσμίως.
Οι ιστορικοί λένε πως η ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφείλεται ώς ένα βαθμό στο χρυσάφι της Ρόσια Μοντάνα και οι τεχνίτες της εποχής είχαν αναπτύξει ένα δίκτυο υπόγειων στοών για την εξόρυξη, τόσο αριστοτεχνικό, που πολλοί το παρομοιάζουν με υπόγεια Ακρόπολη.
ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ
1. Και οι δύο χώρες πλήττονται βάναυσα από την οικονομική κρίση.
2. Και οι δύο χώρες θέλουν να εξορύξουν το χρυσάφι τώρα που οι τιμές του πολύτιμου μετάλλου βρίσκονται στα ύψη.
3. Και οι δύο χώρες έχουν ως επενδυτές καναδικές εταιρείες.
4. Κάτοικοι και των δύο περιοχών αντιδρούν υποστηρίζοντας πως τα σχέδια εξόρυξης θα έχουν καταστροφικές συνέπειες.
ΔΙΑΦΟΡΕΣ
1. Στη Ρόσια Μοντάνα αστυνομία δεν πάτησε ποτέ, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων που πολλές φορές ήταν έντονες και παρά τη συμμετοχή ξένων ακτιβιστών που ταξίδεψαν στη Ρουμανία ειδικά για κείνες τις διαδηλώσεις. Στις Σκουριές στέλνουν τα ΜΑΤ.
2. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου, που είναι αναφανδόν υπέρ του πρότζεκτ, επισκέπτεται τη Ρόσια Μοντάνα και συνομιλεί με τους κατοίκους που αντιδρούν. Στην Ελλάδα δεν άκουσα ποτέ για μια τέτοια συνάντηση σε τόσο υψηλό επίπεδο.
3. Στη Ρουμανία το πρότζεκτ το έχει αναλάβει μια κοινοπραξία, η Rosia Montana Gold Corporation (4). Σε αυτή την εταιρεία οι Καναδοί έχουν το 80,69%, ενώ το υπόλοιπο 19,31% έχει μείνει στον έλεγχο του κράτους.
Στην Ελλάδα έχει σχηματιστεί μια αντίστοιχη κοινοπραξία, η «Ελληνικός Χρυσός». Οι Καναδοί ελέγχουν το 95%, ενώ το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία «Ακτωρ» του ομίλου Μπόμπολα. Το ελληνικό κράτος δηλαδή δεν έχει κρατήσει απολύτως τίποτα.
4. Το ρουμανικό κράτος, σύμφωνα με τη Rosia Montana Gold Corp., θα πάρει 4 δισεκατομμύρια δολάρια από αυτή την επένδυση, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης (royalties) που θα εισπράττει βάσει των νόμων κατ” αναλογία με το μετάλλευμα που θα εξορύσσεται (5).
Αντίθετα η Ελλάδα παραχώρησε στην «Ελληνικός Χρυσός» τα πάντα για 11 εκατομμύρια ευρώ και δεν θα εισπράξει ούτε σεντ από δικαιώματα εξόρυξης στο μέλλον καθώς ο μεταλλευτικός κώδικας που γράφτηκε επί χούντας δεν προβλέπει κάτι τέτοιο (6).
5. Ολοι οι υπουργοί που πέρασαν από το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος της Ρουμανίας, διστάζουν να δώσουν περιβαλλοντική άδεια στο πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα, και ως εκ τούτου το πράσινο φως για την έναρξή του.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ατίλα Κοροντί, μάλιστα απέρριψε το 2007 την περιβαλλοντική μελέτη της εταιρείας καθώς δεν είχαν προσκομιστεί όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά. «Χρειαζόμαστε επενδυτές σε αυτή τη χώρα που να είναι σοβαροί, και η εταιρεία κατά τη γνώμη μου δεν είναι αρκετά σοβαρή», είπε στην συνάδελφο Γεωργία Ανάγνου.
Η τωρινή υπουργός Περιβάλλοντος μάλιστα, Rovana Plumb, πρότεινε πρόσφατα να δοθεί όλος ο φάκελος στη δημοσιότητα προκειμένου οι Ρουμάνοι να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια αναφορικά με το πρότζεκτ (7).
Στην Ελλάδα, παρ” όλο που εκκρεμεί απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που θα κρίνει το αν θα αρχίσει το πρότζεκτ ή όχι, το υπουργείο Περιβάλλοντος με εντολή του παρεμβαίνει υπέρ της «Ελληνικός Χρυσός» και ουσιαστικά διατάζει το δασαρχείο να εγκρίνει εργασίες υλοτομίας στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών, πριν από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (8).
6. Η Rosia Montana Gold Corporation προσπαθεί να κερδίσει την κοινή γνώμη της Ρουμανίας με διαφημιστικά σποτ στην τηλεόραση και στις εφημερίδες. Σε σχέση με τη διαφήμιση η εταιρεία κατατάσσεται τρίτη μετά τις δύο μεγάλες εταιρείες τηλεφωνίας. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχει και την εγχώρια πληροφόρηση, αφού όπως καταγγέλλουν Ρουμάνοι δημοσιογράφοι, «είναι αδύνατον να δεις να γράφονται άρθρα εναντίον του πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα στον εθνικό Τύπο».
Στην Ελλάδα η «Ελληνικός Χρυσός» δεν έχει ούτε καν ιστοσελίδα (9) και δεν δαπανά τίποτα για διαφήμιση. Ούτε και φαίνεται να νοιάζει κανέναν -και μιλώ κυρίως για το κράτος- να ενημερωθεί η κοινή γνώμη της Ελλάδας για το τι ακριβώς σχεδιάζεται να γίνει στη Χαλκιδική.
Είναι λες και μιλάμε για μια έρημη τοποθεσία στον πλανήτη Αρη. Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ σιωπούν εναρμονιζόμενα με την κυβερνητική γραμμή περί ανάπτυξης και ξένων επενδύσεων uber alles, ενώ το γεγονός ότι στην κοινοπραξία συμμετέχει και ένας από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας, βασικός μέτοχος και σε ΜΜΕ, καθιστά τη δημοσίευση κριτικής σχετικά με το project πρακτικά αδύνατη.
7. Στην Ρουμανία το πρότζεκτ είναι μεγαλύτερο (4 ανοιχτά ορυχεία) και συνεπώς έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στο περιβάλλον από ότι το πρότζεκτ στις Σκουριές. Επίσης θα χρησιμοποιηθεί κυάνιο. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπευθύνων της «Ελληνικός Χρυσός» όχι.
Όπως λένε, από τη στιγμή που το κοίτασμα στις Σκουριές περιέχει χαλκό, θα χρησιμοποιήσουν μια τεχνική για μεταλλουργία χαλκού που λέγεται flash smelting (στιγμιαία τήξη) και θα παίρνουν τον χρυσό ως παραπροϊόν.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Το ρουμανικό κράτος, παρόλο που έχει να κερδίσει περισσότερα χρήματα από τα σχέδια εξόρυξης χρυσού στο έδαφός του, παρ” όλο που έκανε καλύτερες συμφωνίες και παρ” όλο που και το ίδιο είναι μέτοχος της κοινοπραξίας, φαίνεται να κινείται με περισσότερη ωριμότητα, υπευθυνότητα και προσοχή σε σχέση με την Ελλάδα.
Το ελληνικό κράτος, που χορεύει στον ρυθμό των Μνημονίων, βιάζεται. Με μοναδικό κριτήριο το «να δώσουμε θέσεις εργασίας» ή «να φέρουμε ξένες επενδύσεις» κινείται άρον άρον με προχειρότητα, κερδίζοντας ελάχιστα, και μάλιστα σε ένα θέμα τόσο σημαντικό που αφορά το περιβάλλον μιας περιοχής απερίγραπτου φυσικού κάλλους.
Και επειδή οι άνθρωποι που ζουν εκεί πιστεύουν ότι τα αρχέγονα δάση που θα κοπούν δεν ξαναγίνονται και πως κάθε απόφαση που θα ληφθεί τώρα, θα επηρεάσει άμεσα και τις επόμενες γενιές, διαμαρτύρονται. Ωστόσο αντί να βρουν ένα κράτος που θα σκύψει και θα τους ακούσει, εκείνο τους στέλνει τα ΜΑΤ για να καταπνίξει τη φωνή τους.
Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει καμία ανάλογη περίπτωση, από τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, όπου ένα μεταλλευτικό σχέδιο επιχειρήθηκε να επιβληθεί με αυτόν τον τρόπο, διά της βίας, εκ των άνω, από ευρωπαϊκό κράτος στον λαό του.
Αυτά είναι πράγματα που συχνά τα βλέπει κανείς να συμβαίνουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στη Γουατεμάλα, όπου ΜΑΤ και άνδρες ιδιωτικής εταιρείας σεκιούριτι επενέβησαν προς χάριν της μεταλλευτικής CGN προκειμένου να καταπνίξουν τη διαμαρτυρία ιθαγενών Μάγιας.
Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτώσουν φριχτά τον ηγέτη τους, κομματιάζοντάς τον με ματσέτες. Στο Περού για το ορυχείο της Newmont, όπου δυνάμεις καταστολής συγκρούστηκαν με τους ντόπιους που επίσης διαμαρτύρονταν κατά του πρότζεκτ, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και τραυματίες.
Και στην Κολομβία, όπου εξαιτίας του 50χρονου εμφύλιου πολέμου, ο στρατός είναι αυτός που φυλάει τις ιδιωτικές εταιρείες χρυσού. Αλλά είπαμε: Εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με Λατινική Αμερική, είμαστε στο ευρώ, είμαστε Ευρώπη!
Ρώτησα τον πρώην υπουργό Περιβάλλοντος που έβαλε την υπογραφή του για το πρότζεκτ, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, τι ακριβώς κερδίζει η χώρα. (Θυμίζω ότι πήραμε 11 εκατ. ευρώ και τέλος. Ούτε σεντ από royalties στο μέλλον.)
Μου απάντησε αυτολεξεί: «Το κράτος κερδίζει γιατί παίρνει φόρους, το κράτος κερδίζει γιατί προσλαμβάνονται πάνω από 1.000 άτομα και αυτά τα άτομα έχουν εισοδήματα, άρα πληρώνουν φόρους».
Θέσεις εργασίας
Ο κ. Στρατουδάκης της «Ελληνικός Χρυσός» μιλάει για «1.700 άμεσες θέσεις εργασίας και τις διπλάσιες έμμεσες». Περίπου 5.000 δηλαδή. Κάτι που με ευκολία επιβεβαιώνει και ο δήμαρχος Αριστοτέλη κ. Πάχτας:
«Πείτε μου, σε ποια άλλη περιοχή της πατρίδας μας, στην επόμενη πενταετία θα δημιουργηθούν άλλες 5.000 θέσεις απασχόλησης;».
Παρ” όλο που θεωρώ έωλο τον αριθμό των έμμεσων θέσεων -γιατί κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να επιβεβαιώσει ότι π.χ. οι γαλότσες που θα φορούν οι εργάτες θα φτιάχνονται από ελληνικά χέρια και δεν θα αγοράζονται από τη Βουλγαρία- θα θεωρήσω ότι ο αριθμός των θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν θα είναι όντως 5.000.
Οπως επίσης θα τονίσω και κάτι που δεν ακούγεται συχνά: ότι σύμφωνα με τις μελέτες της εταιρείας για τις Σκουριές, το ορυχείο θα έχει ζωή 27 χρόνων.
Αμείλικτα ερωτήματα
Τα ερωτήματα λοιπόν που καλείται να απαντήσει η ελληνική κοινωνία είναι τα εξής: Δέχεται για μια υπόσχεση 5.000 θέσεων εργασίας που θα διαρκέσουν 27 χρόνια, να κοπούν εκατοντάδες στρέμματα αρχέγονου δάσους;
Δέχεται να ρισκάρει τυχόν περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ατυχήματα;
Δέχεται να εξορυχτεί χρυσάφι που θα φεύγει έξω, χωρίς να αφήνει περαιτέρω κέρδη στον τόπο από δικαιώματα εξόρυξης, παρά μόνο όσα θα προκύπτουν από τη φορολογία της επιχείρησης και των εργαζομένων της;
Και το πιο σημαντικό: Δέχεται αυτού του τύπου την ανάπτυξη;
Αυτά τα βασικά ερωτήματα θα πρέπει να αποτελέσουν την καρδιά μιας δημόσιας διαβούλευσης, η οποία κανονικά θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει. Ετσι ώστε όλοι οι Ελληνες να είναι ενημερωμένοι γι” αυτό που σχεδιάζεται να γίνει σε ένα μέρος της πατρίδας τους.
Μας αφορά όλους. Αλλωστε όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «Το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας». Δυστυχώς στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία αυτά είναι ψιλά γράμματα.
1. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2011-2012/278-to-aggigma-tou-mida
2. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2012-2013/314-o-xrysos-sta-xronia-tis-krisis-mavri-vilva
3. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2012-2013/330-xrysos-sta-xronia-tis-krisis-o-thisavros-tis-kassandras
4. http://en.rmgc.ro/
5. http://en.rmgc.ro/rosia-montana-project/economy/business-plan.html
6. Μεταλλευτικός Κώδικας, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ, ΜΕΤΑΛΛΕΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΝΝΟΙΑ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ – ΜΕΤΑΒΟΛΑΙ Δικαίωμα μεταλλειοκτησίας http://www.ndf.gr/el/law/law/finish/1—/3-210–35101973.html
7. http://actmedia.eu/energy-and-environment/rovana-plumb-insists-on-declassification-of-files-on-rosia-montana/41457
8. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/news/interesting-articles/315-omi-paremvasi-tou-ypeka-yper-tis-ellinikos-xrysos
9. http://www.hellas-gold.com/
10. http://www.newsbomb.gr/politikh/story/109173/o-panishyros-giorgos-mpompolas–ta-dimosia-erga-kai-ta-mme
Του Γιώργου Αυγερόπουλου
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/
«Δεν θεωρώ ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής συσχετίζεται με την άκρα Αριστερά», δηλώνει ο βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ. «Οι αιτίες βρίσκονται αλλού και κυρίως στην ακραία απονομιμοποίηση ολόκληρης της πολιτικής τάξης, κατά τη διάρκεια της κρίσης και την επακόλουθη αποδόμηση των επιτευγμάτων της Mεταπολίτευσης», αναφέρει.
Μιλώντας στην Καθημερινή, για την άνοδο των άκρων και τις ευθύνες της Αριστεράς επισημαίνει:
«Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αν αυτή η πολιτική τάξη θα έπρεπε να είχε κάνει περισσότερα, στις υπάρχουσες συνθήκες, για να αποκαταστήσει την εκτίμηση του κοινού. Θεωρώ ότι θα μπορούσε και ακόμη υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Ακριβώς, όμως, επειδή βρισκόμαστε σε μια νέα και πιο βίαιη φάση του δημόσιου βίου, είναι δύσκολο να αντιμετωπίσεις με την –ας πούμε– καλοπροαίρετη ανοχή του παρελθόντος, γεγονότα όπως η ρίψη μολότοφ στην αστυνομία ή επιθέσεις σε σπίτια, γραφεία ή καταστήματα.
«Και εδώ πρέπει να συζητήσουμε όχι μόνο τις πράξεις, αλλά και το ζήτημα της πολιτικής ρητορικής. Για την Αριστερά, υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει. Οταν χρησιμοποιείς τη ρητορική της βίας –ανατροπή της κυβέρνησης, νέο αντάρτικο, επίθεση κατά των συνεργατών/δωσίλογων του κράτους–, δηλαδή φράσεις και μνήμες που πηγάζουν από μια προγενέστερη εποχή, με πραγματικές επαναστάσεις και πραγματικούς πολέμους, εννοείς, όντως, όσα λες;
Επιθυμείς πραγματικά τον πόλεμο;
Λες σοβαρά ότι αυτό που ζούμε είναι σαν μια δεύτερη Κατοχή; Και αν ναι, είσαι σίγουρος ότι μπορείς να κερδίσεις; Αν δεν τα εννοείς, και αυτό είναι το ουσιώδες ζήτημα, τότε πώς μπορείς να μιλάς και να σκέφτεσαι –να σκεφτούμε– πιο εποικοδομητικά για την πιθανότητα ενός πραγματικού και ριζοσπαστικού μετασχηματισμού του καπιταλισμού, που απαιτείται από την κρίση των φορέων εξουσίας και των ιδεών; Κατά την άποψή μου, το να ονειρεύεσαι έναν ηρωικό ρόλο σε ένα νικηφόρο, αυτήν τη φορά, 1917 ή σε ένα νικηφόρο 1944 δεν βοηθάει πολύ και πρέπει να παραδώσουμε αυτές τις χρονολογίες στην Ιστορία, δίχως να συνεχίσουμε να τις χρησιμοποιούμε ως οδηγό στις πράξεις μας».
Ποιός είναι
Ο Βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ (Mark Mazower) έχει διεθνή φήμη τόσο ως συγγραφέας πολύ σημαντικών βιβλίων πάνω στη νεότερη ιστορία της Ευρώπης, και ειδικά των Βαλκανίων, όσο και ως καθηγητής του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης (κάτοχος της έδρας ιστορίας Ira D.Wallach), όπου είναι επίσης διευθυντής του Κέντρου Heyman για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες. Σχολιαστής της επικαιρότητας για τους Financial Times, τον Guardian και άλλες εφημερίδες, ο Μ. Μαζάουερ αρθρογραφεί σε έντυπα όπως The Times Literary Supplement, London Review of Books, The Nation, στη χώρα μας όμως απολαμβάνει ιδιαίτερης φήμης χάρη στις ιστορικές μελέτες του πάνω στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’40 αλλά και τη Θεσσαλονίκη των αρχών του εικοστού αιώνα. Ενδεικτικά αναφέρουμε το εξαιρετικά επιτυχημένο «Η Ελλάδα του Χίτλερ» καθώς επίσης τα «Σκοτεινή ήπειρος», «Θεσσαλονίκη. Πόλη των φαντασμάτων», «Η αυτοκρατορία του Χίτλερ» (όλα από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια), «Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του Μεσοπολέμου» (ΜΙΕΤ), «Τα Βαλκάνια» (Πατάκης) κ.ά.
Πηγή: http://www.iefimerida.gr/
Ομιλία του Προέδρου του Παιδαγωγικού Τμήματος ΑΠΘ Γ. Γρόλλιου για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση. Ο καθηγητής υπογραμμίζει μεταξύ άλλων ότι στο ζήτημα της αξιολόγησης υπάρχει μεγάλη υποκρισία από τη μεριά της πολιτικής ηγεσίας.
Πως η Ισλανδία απέφυγε τα μνημόνια και έφτιαξε ένα νέο Σύνταγμα;
Την αναγκαιότητα της αλληλεγγύης προς τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται και την ανάπτυξη σε κάθε ευκαιρία 
της συλλογικής δράσης, χαρακτήρισε ως άμεσο καθήκον όλων των πολιτών αυτή την περίοδο, ο Συνταγματολόγος, καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης κ. Γιώργος Κατρούγκαλος, στην ομιλία του στη Δράμα την Παρασκευή το απόγευμα. Ως διέξοδο από τη κρίση, πρότεινε την κατάργηση των μνημονίων, την επαναδιαπραγμάτευση των δανεικών συμβάσεων με διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους και την σύνταξη ενός νέου Συντάγματος με ευρύτατη λαϊκής συμμετοχή που θα καθιερώσει μορφές άμεσης δημοκρατίας και θα αποτελέσει βάση και για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Ο κ. Κατρούγκαλος έκανε μια αρκετά εκτενή ανάλυση των αιτιών και των χαρακτηριστικών της κρίσης που βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Αρχικά αναφέρθηκε στον σχηματισμό και τις αδυναμίες της αστικής τάξης στη χώρα μας, στην στενή σχέση των “οικονομικών ελίτ” με την πολιτική εξουσία – “στην πραγματικότητα ο ασφαλέστερος τρόπος για να βγάλει κάνεις χρήματα, δεν είναι να έχει παραγωγική δραστηριότητα, είναι να έχει καλή σχέση με το κράτος”, είπε χαρακτηριστικά. Τόνισε την αναποτελεσματικότητα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης, λόγω του πελατειακού συστήματος αλλά και λόγω του ανορθολογικού τρόπου ανάπτυξης της που δημιουργεί θέσεις αργομισθίας από τη μια και υποστελέχωση βασικών υπηρεσιών (σχολεία, νοσοκομεία κ.α). από την άλλη.
Η κρίση
Παρά τις παραπάνω δυσλειτουργίες, ο κ. Κατρούγκαλος είπε ότι η κρίση έχει δύο κύριες αιτίες. Τις γενικότερες τάσεις μετακίνησης του διεθνούς καπιταλισμού, από ένα σημείο σχετικής ισορροπίας μεταξύ κεφαλαίου – εργασίας, σε ένα νέο σημείο ισορροπίας όπου το κεφάλαιο έχει τόσο πολύ υπερενισχυθεί ώστε να μην βολεύεται πια στο παλιό “θεσμικό συσχετισμό δυνάμεων” που είχε προκύψει τη “χρυσή εποχή” του κράτους – πρόνοιας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νεοφιλελεύθερη στροφή στον τρόπο ρύθμισης του οικονομικού συστήματος, όπως την περιέγραψε συνοπτικά. Ιδιωτικοποιήσεις, απορρύθμιση αγοράς εργασίας, για συμπίεση μισθολογικού κόστους – αύξηση κερδών και εισαγωγή ελαστικών μορφών εργασίας είναι οι λεγόμενες “διαρθρωτικές αλλαγές”. “Όταν ακούμε σήμερα ότι το μνημόνιο δεν έχει πετύχει γιατί δεν έχουν εφαρμοστεί οι διαρθρωτικές αλλαγές, αυτοί που το λεν, εννοούν ότι το μνημόνιο δεν έχει πετύχει ακόμη εντελώς, να αποδιαρθρώσει το κοινωνικό κράτος, να διαλύσει τα δικαιώματα και να εφαρμόσει ουσιαστικά την μη ύπαρξη εργατικού δικαίου”, σημείωσε χαρακτηριστικά.
Ως δεύτερη μεγάλη αιτία της κρίσης ανέφερε τον τρόπο οικοδόμησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς από την ίδρυση της ξεκίνησε με βασικές συνταγματικές αρχές, αυτή του ανταγωνισμού και τις τέσσερις ελευθερίες μετακίνησης, χωρίς να έχει καμιά αναφορά στο κοινωνικό στοιχείο. Αυτή η κατάσταση μέχρι τη συνθήκη του Μάαστριχτ, δεν επέτρεπε στην Ε.Ε. να έχει κοινωνική πολιτική, αλλά δεν υπονόμευε και το κράτος πρόνοιας σε εθνικό επίπεδο. Από το Μάαστριχτ και μετά, είπε, υπάρχουν μαζικά φαινόμενα αποδόμησης των εθνικών κοινωνικών κρατών (προστασία των κρατικών μονοπωλίων, αποδόμηση προστασίας κοινωνικών δικαιωμάτων, έφερε ως παράδειγμα την περίπτωση “Βίκινγκ” στη Φιλανδία) και οι “οικονομικές ελευθερίες” υπονομεύουν το πλέγμα προστασίας των συνταγματικών δικαιωμάτων, όχι μόνο σε επίπεδο παροχών, αλλά και σε επίπεδο ατομικών δικαιωμάτων, όπως αυτό της απεργίας.
Χαρακτήρισε την Οικονομική Νομισματική Ένωση ως ένα σχέδιο που ποτέ δεν εφαρμόστηκε, καθώς οι ισχυρές οικονομίες της Ε.Ε. συγκεντρώνουν πλεονάσματα, τα οποία δεν επιστρέφουν στις αδύναμες οικονομίες του νότου για να εξισσοροπηθεί το σύστημα, με αποτέλεσμα οι χώρες του νότου να συσσωρεύουν ελλείμματα. Έφερε ως παράδειγμα, το γεγονός ότι η Γερμανία έδωσε 60 φορές περισσότερα χρήματα για να ενσωματώσει την Ανατολική Γερμανία, από το σύνολο των χρημάτων που διατίθενται σε όλη την Ευρώπη. Έτσι είπε, τα πλεονάσματα της Γερμανίας, είναι στην πραγματικότητα τα ελλείμματα του νότου.
“Αν δεν υπάρχει μία άρδην αλλαγή σε επίπεδο Ε.Ε. της λογικής της ενοποίησης που είναι αποκλειστικά οικονομική και όχι κοινωνική και αν δεν υπάρχει μια γενναιόδωρη πολιτική μεταβιβάσεων, είναι μοιραίο ότι οι φτωχές χώρες θα γίνονται φτωχότερες, οι πλούσιες πλουσιότερες και ουσιαστικά το ευρώ θα γίνει αυτό που είπε ο Φιλανδός υπουργός Οικονομικών, ένα ζουρλομανδύας, που ουσιαστικά θα σφίγγει μέχρι ασφυξίας, ιδιαίτερα τις χώρες του νότου”, ανέφερε.
Ο κ. Κατρούγκαλος είπε ακόμη ότι οι περιοριστικές πολιτικές που εφαρμόζονται και στην Ελλάδα, δεν είναι διέξοδος από την κρίση, αλλά στην πραγματικότητα “αποτελούν πιο θανατηφόρο φάρμακο από την ασθένεια”, καθώς περιορίζουν τους μισθούς και μειώνουν την κατανάλωση, θέτοντας την οικονομία στην καθοδική πορεία που έχει ονομαστεί “σπιράλ θανάτου”.
Αναφέρθηκε ακόμη, ακροθιγώς, στο “Παρασύνταγμα” που έχουν επισημάνει συνταγματολόγοι ότι υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι αυτές οι πολιτικές που εφαρμόζονται, δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν αλλιώς, γιατί παραβιάζουν μεγάλα κομμάτια του Ελληνικού Συντάγματος. Ανέφερε χαρακτηριστικά την πολιτική επιστράτευση των απεργών, για την οποία είπε ότι “στο άρθρο 22 παρ. 4 του Συντάγματος, γίνεται σαφές ότι η πολιτική επιστράτευση επιτρέπεται μόνο σε περίπτωση θεομηνίας ή κατάστασης ανάγκης που είναι σχετική με τη δημόσια υγεία, σε καμία άλλη περίπτωση δεν επιτρέπεται. Πρόκειται για ευθεία παραβίαση του Συντάγματος”, πρόσθεσε.
Παρομοίασε μάλιστα τη σημερινή κατάσταση με τη δεκαετία του 50, στο επίπεδο της παραβίασης του Συντάγματος στο επίπεδο των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Η διέξοδος
“Το πρώτο βήμα για τη διέξοδο θα πρέπει να είναι να μπει φρένο στις πολιτικές λιτότητας”, είπε ο κ. Κατρούγκαλος, “άρα κατάργηση άμεση των μνημονιακών πολιτικών, ειδικά εκείνων των μέτρων που υπονομεύουν τα κοινωνικά δικαιώματα”. Σχολιάζοντας τον κίνδυνο παύσης του δανεισμού της χώρας, λόγω μιας τέτοιας επιλογής, τόνισε ότι κατά την άποψη του η χώρα δε χρειάζεται περαιτέρω δανεισμό, καθώς “οποιοσδήποτε πρόσθετος δανεισμός συνιστά θηλειά στο λαιμό της χώρας”.
Αναγκαία χαρακτήρισε και την επαναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές για διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους και της χρονικής μετάθεσης αποπληρωμής του υπολοίπου, ενώ πρόσθεσε ότι τη μη βιωσιμότητα του ελληνικούς χρέους αναγνωρίζει ακόμη και το ΔΝΤ, τη στιγμή που σήμερα η Ελλάδα πληρώνει 9 δις ευρώ ετησίως, σε τοκοχρεωλύσια.
Πέρα από το οικονομικός μέρος ο κ. Κατρούγκαλος τόνισε ότι το πιο σημαντικό είναι να αποτελέσει η κρίση αφορμή για να εξαλειφθεί το πελατειακό αντιπαραγωγικό μοντέλο οργάνωσης του κράτους. Σαν μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση πρότεινε την εισαγωγή της αξιολόγησης, με σκοπό να βοηθήσει τους υπαλλήλους να ανταπεξέλθουν στα καθήκοντα τους και όχι για να προκαλέσει απολύσεις όπως γίνεται σήμερα. Πρότεινε τον εκδημοκρατισμό του συστήματος, με αναδιάρθωση του πολιτικού συστήματος με μορφές άμεσης δημοκρατίας και λογοδοσίας, με δυνατότητα εθνικών και τοπικών δημοψηφισμάτων. Συνοπτικά πρότεινε να καθιερωθεί η δυνατότητα της πλειοψηφίας να κυβερνά, αλλά να ελέγχεται διαρκώς για τις ενέργειες της και όχι μόνο στο τέλος της τετραετίας, αναφέροντας ως παράδειγμα. την “ανακλητότητα των αιρετών” και την ισχύ τους ακόμη και σε χώρες όπως οι Η.Π.Α.
Το παράδειγμα της Ισλανδίας
“Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας περνά αναγκαστικά μέσα από την ανασυγκρότηση του διοικητικού μηχανισμού, η ανασυγκρότηση του διοικητικoύ μηχανισμού δεν είναι δυνατή χωρίς τον εκδημοκρατισμό του και ο εκδημοκρατισμός του, δεν είναι δυνατός, χωρίς να πάρει μορφές άμεσης λαϊκής συμμετοχής, άμεσης δημοκρατίας” ανέφερε σε άλλο σημείο και πρότεινε αντί να γίνει αναθεώρηση του Συντάγματος, όπως συζητείται τελευταία, να έχουμε ένα καινούργιο Σύνταγμα με ευρεία λαϊκή συμμετοχή και όχι με όρους παλαιοκομματισμού και αναφέρθηκε στο παράδειγμα της Ισλανδίας.
Την χρησιμοποίησε ως παράδειγμα, γιατί όπως είπε ο κ. Κατρούγκαλος, είναι μια μικρή χώρα η οποία όμως έδειξε πρόσφατα ότι η πολιτική μετράει απέναντι στην οικονομία. Ανέφερε ότι ο “παλαιοκομματισμός” της Ισλανδίας, δέχτηκε δύο φορές μνημόνια ανάλογα με τα δικά μας, αλλά εκεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαφοροποιήθηκε και έθεσε δύο φορές τα μνημόνια στην κρίση του λαού, μέσω δημοψηφισμάτων και δύο φορές ο λαός της Ισλανδίας τα απέρριψε. Ακριβώς λόγω αυτής της εμπειρίας συμμετοχής, είπε ο ομιλητής, ο λαός της χώρας συμμετείχε σε ένα “καινοφανές πείραμα” για να φτιάξει το νέο του Σύνταγμα. Η διαδικασία ήταν η εξής σύμφωνα με την περιγραφή του:
Εξελέγησαν αρχικά με κλήρο χίλιοι πολίτες οι οποίοι συζήτησαν σε μια λαϊκή συνέλευση για δύο ή τρεις ημέρες, πως θα φαντάζονταν το “ιδανικό Σύνταγμα”. Ακολούθησε η τυποποίηση των όσων συζητήθηκαν στη λαϊκή συνέλευση, από μια ομάδα ειδικών για να οριστούν τα αντικείμενα της συζήτησης και τα θέματα που τέθηκαν. Σε ένα τρίτο επίπεδο, είκοσι πέντε άνθρωποι εκλέχθηκαν για να αποτελέσουν τη νέα συντακτική συνέλευση της Ισλανδίας. Ακολούθησε το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της διαδικασίας, κατά τον κ. Κατρούγκαλο, όπου η συνέλευση αναρτούσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter κ.α) τα άρθρα που συζητούσε και την επόμενη μέρα έπαιρναν τις απαντήσεις των χρηστών και τις αξιολογούσαν σε σχέση με τα άρθρα. Για αυτό και το Σύνταγμα της Ισλανδίας, χαρακτηρίστηκε ως το πρώτο “Σύνταγμα Ανοιχτού Κώδικα”, με τη δυνατότητα δηλαδή του χρήστη να το εξελίξει.
Ο κ. Κατρούγκαλος είπε ότι όταν τελείωσε το νέο Σύνταγμα της χώρας, εγκρίθηκε ομόφωνα από την συντακτική εθνοσυνέλευση και όχι μόνο αυτό, αλλά τέθηκε στην κρίση του λαού της χώρας, σε δημοψήφισμα, όχι απλά με την επιλογή αποδοχής ή άρνησης του επί της αρχής, αλλά και με πέντε κομβικά ερωτήματα εκεί που το νέο Σύνταγμα καινοτομούσε και θα έπρεπε ο λαός να τοποθετηθεί ειδικά. Πρόσθεσε ακόμη, ότι λαός της Ισλανδίας ψήφισε σε ένα δημοψήφισμα με έξι ερωτήματα. Το ένα αν αποδέχεται το Νέο Σύνταγμα και πέντε ειδικά ερωτήματα, το ένα αν θέλει να υπάρχει επίσημη θρησκεία, ένα άλλο αν θέλει να μην ιδιωτικοποιούνται οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της, όπως τα δικαιώματα αλιείας της χώρας κ.ο.κ.
Καταλήγοντας ο κ. Κατρούγκαλος είπε ότι στη σημερινή εποχή χρειαζόμαστε ένα πάντρεμα άμεσης και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. “Οι πρωτόγνωρες διαστάσεις της κρίσης επιβάλουν και πρωτόγνωρες απαντήσεις” είπε, και τόνισε ότι “κυρίως χρειάζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στη συλλογική δράση, αν δεν καταφέρουμε να το αναπτύξουμε αυτό, η ελληνική κοινωνία θα σαπίσει”. Πρόσθεσε ότι η εξαθλίωση δεν οδηγεί πάντα στην συλλογική δράση, αναφέροντας ότι όποιος δεν μπορεί να γεμίσει τι τραπέζι για την οικογένεια του, αυτό έχει πρώτο στο νου.
Περιέγραψε ως δύο τα καθήκοντα όλων των πολιτών σε αυτή τη φάση: Η αλληλεγγύη προς όλους τους συμπολίτες μας που δοκιμάζονται, ώστε να μην φτάσουν στο σημείο της εξαθλίωσης και η ανάπτυξη της συλλογικής δράσης σε όποιον τομέα μπορεί ο καθένας, ενώ τόνισε ότι η ιστορία δείχνει ότι οι αγώνες των ανθρώπων κερδίζονται όταν δίνονται συλλογικά και όχι όταν εναποτίθενται σε “Σωτήρες”
Ακολούθησε συζήτηση και έντονος διάλογος με τους παρευρισκόμενους, στην οποία τέθηκαν ζητήματα της επικαιρότητας αλλά και διευκρινίσεις για την πρόταση του κ Κατρούγκαλο για την έξοδο από την κρίση.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.xronikadramas.gr/
Πράσινα σαν τα σουηδικά δάση. Ανθρώπινα σαν το κοινωνικό κράτος στην Στοκχόλμη. Χαρούμενα σαν το σουηδικό συγκρότημα ABBA. Κι όμως αυτό το εταιρικό προφίλ, που οικοδομούσαν για χρόνια τα καταστήματα ΙΚΕΑ, κατέρρευσε με την πρώτη εργασιακή αντιπαράθεση. Η απόλυση όσων εργαζομένων αρνήθηκαν τις ατομικές συμβάσεις έφερε στο προσκήνιο και στην Ελλάδα το πραγματικό πρόσωπο μιας πολυεθνικής που θα κάνει τα πάντα για να διατηρήσει την κυριαρχία της στην παγκόσμια αγορά.
Ένα ρυάκι κρύου ιδρώτα πρέπει να κύλησε στα πρόσωπα αρκετών στελεχών των γερμανικών IKEA όταν κατάλαβαν το λάθος που είχαν κάνει: Από τα κεντρικά της εταιρείας τους είχαν ζητήσει να ανοίξουν ένα υποκατάστημα στην Κωστάντζα. Επειδή όμως κάποιος παράκουσε, το άνοιξαν στο Κόμπλενζ – «μόλις» 350 χιλιόμετρα μακριά. Η συγκεκριμένη ιστορία, μάς έρχεται από τη δεκαετία του ’70 και οι λεπτομέρειές της χάνονται στα μονοπάτια των αστικών μύθων. Είναι όμως ενδεικτική για τους φρενήρης ρυθμούς με τους οποίους μια επιχείρηση, που ιδρύθηκε το 1943 στη Σουηδία, μετατράπηκε στον μεγαλύτερο πωλητή επίπλων του πλανήτη και ο ιδρυτής της, ο Ίνγκβαρ Καμπράντ, σε έναν από του πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.
Δεκάδες ακόμη μικρές και «χαριτωμένες» ιστορίες έρχονται να διανθίσουν το βιογραφικό της εταιρείας που έφτασε να θεωρείται πρότυπο του ευρωπαϊκού επιχειρηματικού πνεύματος. Όπως λόγου χάρη τα ονόματα που διαλέγουν για κάθε έπιπλο: Ο Ίνγκβαρ Κάμπραντ, επειδή ήταν δυσλεκτικός ήθελε να δίνει απλά σουηδικά ονόματα, τα οποία όμως σε άλλες χώρες σήμαιναν κάτι διαφορετικό. Έτσι οι Άγγλοι γνώρισαν το γραφείο «jerker – o αυνανιστής» και τον πάγκο εργασίας «fartfull – γεμάτος κλανιές» ενώ πολύ πιο πρόσφατα στην Ελλάδα έφτασε το προϊόν «Troika» – ένα μεγάλο ψαλίδι με ενσωματωμένο καρυοθραύστη.
Στα στελέχη του ΙΚΕΑ αρέσει να διηγούνται τέτοια ανεκδοτολογικά στοιχεία αλλά και εντυπωσιακές ιστορίες για το πως εξοικονομούν χρήματα στη διαδικασία παραγωγής και μεταφοράς, μειώνοντας το κόστος για τον καταναλωτή. Αρκεί, λένε, να κάνεις λίγο βαθύτερα χαράγματα στην κεφαλή μιας βίδας για να γλιτώσεις 0.1 γραμμάριο μετάλλου. Έτσι, δεδομένου ότι η εταιρεία παράγει κάθε χρόνο 300 εκατομμύρια βίδες, κερδίζεις ένα δισεκατομμύριο σουηδικές κορόνες (περίπου 114 εκ. ευρώ). Αντίστοιχα η μεταφορά μη-συναρμολογημένων επίπλων εξοικονομεί αρκετά εκατομμύρια ευρώ, λόγω μείωσης του όγκου, ενώ η τελική συναρμολόγηση από τον καταναλωτή μειώνει περαιτέρω το κόστος (αν και συνεπάγεται μεταφορά του κόστους εργασίας στον αγοραστή).
Οι καινοτόμες αυτές ιδέες είναι, ενδεχομένως, εξαιρετικές για να αναφέρονται στα συνέδρια TED αλλά δυστυχώς δεν έχουν καμία σχέση με τα πραγματικά μυστικά κερδοφορίας των ΙΚΕΑ. Γιατί και σε αυτή την περίπτωση, όταν η καινοτομία εξαντλήθηκε, ο μόνος τρόπος για να μειωθεί περαιτέρω η κερδοφορία ήταν η ολομέτωπη επίθεση στους εργαζόμενους.
Από τους πολιτικούς στους μισθωτούς κρατούμενους.
Ο Χούγκο Ντίντριχ θυμάται ακόμη τις σκοτεινές ημέρες της δεκαετίας του ’80, όταν ήταν πολιτικός κρατούμενος στην Ανατολική Γερμανία. Όπως και πολλοί ακόμη αντικαθεστωτικοί – αλλά και ποινικοί κρατούμενοι – εργαζόταν χωρίς αμοιβή στο Νάουμπουργκ, μια μικρή πόλη 30 χιλιάδων κατοίκων. Κάθε μέρα, καθώς κάρφωνε πόδια σε ξύλινες καρέκλες, έβλεπε τις τεράστιες κούτες με το λογότυπο των IKEA να φεύγουν από το εργοστάσιο.
Τα ΙΚΕΑ δεν ήταν φυσικά η μοναδική επιχείρηση που χρησιμοποιούσε την εργατική αξία (για υπεραξία δεν γίνεται λόγος) των φυλακισμένων ενός δικτατορικού καθεστώτος. Για την ακρίβεια, αν δεν υπήρχαν τόσες δυτικογερμανικές εταιρείες να δίνουν υπεργολαβίες στα κάτεργα του Έρικ Χόνεκερ, ίσως η κερδοφόρος αυτή διαδικασία να είχε εγκαταλειφθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Η υπόθεση πάντως θα έρθει τελικά στο φως της δημοσιότητας σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα αναγκάζοντας την ΙΚΕΑ να αναθέσει σε εμπειρογνώμονες της Ernst & Young τη διερεύνησή της. Το πόρισμα, γνωστό και αναμενόμενο: Τα υψηλόβαθμα στελέχη της εποχής είχαν πλήρη επίγνωση του τι ακριβώς συνέβαινε στα εργοστάσια και τις βιοτεχνίες της Αν. Γερμανίας αλλά δεν έκαναν τίποτα για να το σταματήσουν. Η Ernst & Young πάντως σημείωνε με νόημα ότι «η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας δεν έκανε, εκείνη την περίοδο, διακρίσεις ανάμεσα σε πολιτικούς και ποινικούς κρατούμενους… με αποτέλεσμα αρκετοί αθώοι άνθρωποι να καταλήξουν στην φυλακή» – προφανώς δηλαδή οι ποινικοί κρατούμενοι «καλώς» εργάζονταν σαν σκλάβοι για πολυεθνικές της Δύσης.
Καθώς βέβαια οι εργατικές δικτατορίες άρχισαν να εκλείπουν στην Γηραιά Ήπειρο οι πολυεθνικές της Δυτικής Ευρώπης έπρεπε να αναζητήσουν φτηνό εργατικό δυναμικό στην μακρινή Ασία. Και τα IKEA ακολούθησαν και αυτά το «δρόμο του μεταξιού» για να καταλήξουν στη χώρα των Sweatshop – των σύγχρονων κάτεργων της μισθωτής σκλαβιάς. Το 2005 υπήρξαν καταγγελίες για παιδική εργασία σε κινεζικά εργοστάσια, γεγονός που ανάγκασε και πάλι τη σουηδική εταιρεία να «επανεξετάσει» τις δραστηριότητές της. Για άλλη μια φορά οι υπεύθυνοι των ΙΚΕΑ δεν έκαναν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από δεκάδες ακόμη επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ που εκμεταλλεύονταν τις νεο-αποικιακές συνθήκες στα εργοστάσια της Ασίας. Για μια επιχείρηση, όμως, που πλάσαρε τον εαυτό της σαν το γνησιότερα τέκνο του σουηδικού κοινωνικού κράτους, κάθε σχετική πληροφορία αποκτούσε διαφορετικό βάρος.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η οργάνωση για τα δικαιώματα των εργαζομένων International Labour Rights Forum, κατέταξε τα IKEA σε περίοπτη θέση στο «Sweatshop Hall of Shame» – το πάνθεον των εταιρειών με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας στον πλανήτη.
Και όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο τα γραφεία Τύπου των ΙΚΕΑ σπαταλούσαν περισσότερες εργατοώρες για να απαντούν σε καταγγελίες καταπάτησης εργασιακών δικαιωμάτων. Το 2011 μαζί με την αμερικανική θυγατρική, Swedwood, δέχθηκαν σφοδρή κριτική γιατί ανέθεσαν στο διαβόητο δικηγορικό γραφείο Jackson Lewis να αντιμετωπίσει τα αιτήματα των εργαζομένων στο εργοστάσιο του Ντένβιλ. Το συγκεκριμένο γραφείο φημίζεται για την ικανότητά του να σπάει εν τη γεννέσει τους τα συνδικάτα που προσπαθούν να ιδρύσουν οι εργαζόμενοι σε μεγάλες επιχειρήσεις. Τα ΙΚΕΑ μπορεί να μην έφτασαν στις ακραίες αντεργατικές συμπεριφορές της αλυσίδας σούπερ μάρκετ Walmart (που αφαιρούσε τις καρέκλες από τους ηλικιωμένους υπαλλήλους για να παραιτούνται πριν από τη συνταξιοδότηση) αλλά κατάφερε να στιγματίσουν ανεπανόρθωτα το όνομά τους και στις ΗΠΑ.
Όσο για την Ελλάδα, η απόλυση όσων εργαζομένων δεν δέχθηκαν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας με παράλληλη μείωση μισθού, έφτασε μέχρι και τη βουλή από τον βουλευτή του ΚΚΕ Χρήστο Κατσώτη χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Οι εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν έξω από το κατάστημα στη Λεωφόρο Κηφισού και κινητοποίησαν και την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων που ανέφερε ότι οι μειώσεις δεν δικαιολογούνται με δεδομένο ότι «τα ΙΚΕΑ, όχι μόνο εξακολουθούν να επιδεικνύουν σταθερή και σημαντική κερδοφορία καθ’ όλη τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αλλά διευρύνουν συνεχώς τις πωλήσεις τους και τα μερίδια της αγοράς στο χώρο τους». Σε ανακοίνωσή της πάντως η ιδιοκτίτρια HOUSEMARKET AE του ομίλου FOURLIS έκανε λόγο για «ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης που άγγιξε τον όμιλο, με αποτέλεσμα να παρουσιαστούν για πρώτη φορά ζημιογόνα οικονομικά αποτελέσματα».
Ένα χταπόδι πλανιέται πάνω από την Ευρώπη
Το δεύτερο μεγάλο μυστικό της επιτυχίας των ΙΚΕΑ δεν αφορά τόσο τους εργαζόμενους αλλά τους φορολογούμενους των χωρών, που φιλοξενούν τα μπλε και κίτρινα σουηδικά μεγαθήρια. Σε πρόσφατο αφιέρωμά του το γερμανικό περιοδικό Spiegel παρομοίαζε τα IKEA με ένα τεράστιο χταπόδι τα πλοκάμια του οποίου εξαπλώνονται σε όλη την Ευρώπη.
Ακόμη και σήμερα η ακριβής δομή της επιχείρησης παραμένει γόρδιος δεσμός για τα μεγαλύτερα λογιστικά γραφεία αλλά και τις φορολογικές υπηρεσίες. Τα ΙΚΕΑ στηρίζονται σε ένα τεράστιο πλέγμα μη κερδοσκοπικών και κερδοσκοπικών επιχειρήσεων, που δραστηριοποιούνται σε χώρες με ειδικό καθεστώς, όπως η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο και το Λιχτενστάιν αλλά και σε φορολογικούς παραδείσους στις Ολλανδικές Αντίλλες και το Κουρακάο. Μεγάλο τμήμα της δραστηριότητας παρουσιάζεται σαν φιλανθρωπικό έργο. Ακόμη και ο νεοφιλελεύθερος Economist όμως σημείωνε κάποτε ότι το ποσοστό της φιλανθρωπίας ισοδυναμεί με «λογιστικό λάθος στρογγυλοποίησης στα βιβλία της επιχείρησης».
Η αλήθεια είναι ότι καθώς η επιχείρηση γιγαντωνόταν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου ανάμεσα στις καταγγελίες άρχισαν να παρεισφρέουν και θεωρίες συνωμοσίας αλλά και μάλλον απλουστευτικά σχόλια ανταγωνιστών. Ο Κλάους Κέλερ, λόγου χάρη, λέκτορας πολιτικής επικοινωνίας στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, ισχυρίστηκε πριν από μερικά χρόνια ότι τα ΙΚΕΑ δίνουν στα πιο φτηνά χαλιά τους τα ονόματα πόλεων της Δανίας ενώ κρατούν τις σουηδικές πόλεις για να ονοματίζουν τα καλύτερα προϊόντα τους. «Πρόκειται περί πολιτισμικού ιμπεριαλισμού» βροντοφώναξε ο Δανός καθηγητής, κερδίζοντας μερικά λεπτά δημοσιότητας.
Ακόμη και αυτού του είδους οι καταγγελίες όμως έφερναν στην επιφάνεια ορισμένα από τα βαθύτερα χαρακτηριστικά του νέου επιχειρηματικού πολιτισμού, που εκπροσωπούσαν τα ΙΚΕΑ. Όπως η Coca Cola και τα McDonald’s, έτσι και η σουηδική πολυεθνική αποτελούσε πλέον ένα από τα γνησιότερα τέκνα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Τα πανομοιότυπα καταστήματά της, στα οποία οι πελάτες κινούνται πάντα κατά την αντίστροφη φορά των δεικτών του ρολογιού για να καταλήξουν στο ταμείο, αποτελούσαν θύλακες μιας αποστειρωμένης καταναλωτικής κουλτούρας. Ακόμη και ο περίφημος κατάλογος του ΙΚΕΑ έλαβε χαρακτηριστικά καταναλωτικής λατρείας σε αρκετές χώρες του κόσμου. Τα 200 εκατομμύρια αντίτυπα, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο, ξεπερνούν κατά τρείς φορές τις εκδόσεις της βίβλου σε ολόκληρο το χριστιανικό κόσμο. Ακόμη και στην Τουρκία όμως, όταν πριν από μερικά χρόνια τα μέσα ενημέρωσης κατέγραφαν με ανησυχία τις αυξημένες πωλήσεις του βιβλίου «Ο αγών μου», ένας αρθρογράφος της εφημερίδας Radikal έσπευσε να καθησυχάσει τους αναγνώστες του: «Μην φοβάστε» τους είπε «ο κατάλογος του ΙΚΕΑ κυκλοφόρησε πολύ περισσότερο από το έργο του Αδόλφου Χίτλερ». Μια μάλλον ατυχής σύγκριση αν σκεφτεί κανείς ότι ο ιδρυτής των IKEA ήταν στα νιάτα του μέλος της ναζιστικής νεολαίας της Σουηδίας.
Άρης Χατζηστεφάνου
Περιοδικό Unfollow Ιανουάριος 2013
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://info-war.gr/
Όταν μια επιχείρηση εκσυγχρονίζει τον εξοπλισμό της, εφαρμόζει νέες μεθόδους παραγωγής και τεχνικές πωλήσεων, τότε πιθανόν να κερδίζει πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες επιχειρήσεις οπότε ίσως και να κερδίσει μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις είτε θα την ακολουθήσουν είτε τελικά θα κλείσουν. Όμως η αγορά παραμένει η ίδια, απλώς προσωρινά γίνεται ανακατανομή. Μακροπρόθεσμα, κλείνουν οι μικρότερες επιχειρήσεις που δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις μεγαλύτερες.
Αν το δούμε αυτό σε τοπικό επίπεδο και καταφέρουμε με κάποιον τρόπο να φέρουμε περισσότερους τουρίστες στη Δράμα, τότε αυτό που θα έχουμε πετύχει είναι να πάνε λιγότεροι τουρίστες σε κάποια άλλη περιοχή της Ελλάδος (ή και της Ευρώπης τέλος πάντων). Άρα αυτοί οι τουρίστες θα αφήσουν τα χρήματά τους στη Δράμα και όχι πχ στην Κομοτηνή.
Όπως και να το δεις, το άθροισμα είναι το ίδιο. Η θεωρία ότι υπάρχουν τρόποι να γίνει η Δράμα πλουσιότερη από ότι είναι χωρίς όμως να εξηγείται από πού θα προέλθει αυτός ο πλούτος και πως θα κατανεμηθεί σε εθνικό ή και ευρωπαϊκό επίπεδο είναι η γνωστή μπαρούφα του νεοφιλελευθερισμού που εδώ εκφράζει τον ανταγωνισμό σε τοπικιστικό επίπεδο.
Άρα θα πρέπει να αλλάξουμε θεώρηση και να δούμε τον εαυτό μας μέσα από την συνολικό καλό και όχι μέσα από τον ανταγωνισμό ατομικό ή τοπικιστικό που με δυο λόγια λέει: «για να ζω εγώ καλά πρέπει να μη ζει καλά ο διπλανός μου».
Για μένα, είναι σίγουρο και φανερό ότι βασική προϋπόθεση για να υπάρξει και να μπορέσει να λειτουργήσει μια σοσιαλιστική αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, είναι η απόλυτη ισότητα των μισθών και εισοδημάτων κάθε φύσης. Εννοώ ισότητα απόλυτη του οδοκαθαριστή και του πιο ειδικευμένου χειρουργού ή μηχανικού, εφ’ όσον εξακολουθούν και υπάρχουν απ’ τη μία οδοκαθαριστές κι από την άλλη χειρουργοί. Γιατί, φυσικά, η μεταμόρφωση, ο μετασχηματισμός της κοινωνίας δεν είναι δυνατός σε πιο μακροχρόνια προοπτική παρά με το ξεπέρασμα της κρυσταλλωμένης κατανομής της εργασίας, της διαίρεσης και της αντίθεσης ανάμεσα στη χειρονακτική και στη διανοητική εργασία.
Η απόλυτη ισότητα των εισοδημάτων κάθε μορφής είναι απαραίτητη για πολλούς λόγους, ένας από τους κυριότερους είναι η ανάγκη να καταστραφεί η οικονομική νοοτροπία και όλο το σύστημα ψυχικών κινήτρων και «αξιών» που είναι συνυφασμένο μαζί της. Αυτό το σύστημα το δημιούργησε και το επέβαλλε ο καπιταλισμός- και ο μαρξισμός το εγκολπώθηκε τελικά περίπου αμετάβλητο. Το κεντρικό του σημείο είναι η ιδέα ότι ο σκοπός της κοινωνικής ζωής είναι η απεριόριστη ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, του «εθνικού προιόντος» και του «εθνικού πλούτου». Αυτή η απεριόριστη ανάπτυξη έχει γίνει το φετίχ της σύγχρονης κοινωνίας- είτε σαν αυτοσκοπός, είτε σαν το απόλυτο μέσο για να φτάσουμε στην απελευθέρωση του ανθρώπου (αυτή είναι η μαρξιστική παραλλαγή).
Κεντρικό σημείο του συστήματος αξιών, συνυφασμένο μ’όλο το κοινωνικό σύστημα και βασικό μέσο συντήρησης του ίδιου του συστήματος. Γιατί το μόνο που το σύστημα μπορεί να δώσει στους ανθρώπους είναι λίγα περισσότερα πλαστικά είδη κάθε χρόνο –είτε σε υλική είτε σε «πολιτιστική» μορφή, ένα πιο γρήγορο αυτοκίνητο, μια τηλεόραση με μεγαλύτερη ευκρίνεια… Δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει και δεν μπορεί να στηριχτεί σε τίποτε άλλο- πέρα από τα όπλα- παρά μόνο σ’ αυτό.
Η εξίσωση όλων των μισθών και εισοδημάτων είναι ένα απ’ τα πρώτα μέτρα που θα πρέπει να πάρουν τα λαϊκά συμβούλια σε περίπτωση κοινωνικής μετατροπής. Έτσι που αυτό το μέτρο δεν θα είναι μακρινό αποτέλεσμα , αλλά αρχικό μέσον για να καταργηθεί, να κοπεί σύρριζα η «οικονομική» ή «οικονομιστική» νοοτροπία, αυτή που μας κάνει να θέλουμε περισσότερα απ’ τους άλλους, ή να θέλουμε να πάρουμε την τάδε θέση για να πάρουμε περισσότερο απ’ τους άλλους. «Το εμόν και το σόν, το ψυχρόν τούτο ρήμα».
Ο οικονομικός ανταγωνισμός μέσα στην κοινωνία υπάρχει επειδή, και έχει σαν προϋπόθεση το ότι, οι κοινωνικοί θεσμοί αντικειμενικά επιτρέπουν την οικονομική ανισότητα και το σύστημα αξιών το καθιερωμένο αξιολογεί θετικά αυτούς που «έχουν» ή «κερδίζουν» και αρνητικά τους άλλους. Αισθάνεται κανείς μειωμένος ή κατώτερος επειδή έχει μία σύζυγο και όχι τέσσερις; Αν ζούσαμε σε μουσουλμανική χώρα, ίσως ναι. Σε μας ούτε είναι δυνατό, ούτε έχει αξία. Υπήρξε εποχή, όχι τόσο μακρινή, που πολλοί άνθρωποι μπορούσαν να σκοτώσουν ή να κάνουν οποιαδήποτε ατιμία για να τους δώσει ο βασιλιάς τίτλο ευγενείας. Εμείς σήμερα θα γελούσαμε με αυτή την ιδέα (εκτός ίσως από μερικούς ηλιθίους). Δεν γελάμε όμως, όταν κάποιος είναι έτοιμος να σκοτώσει ή να κάνει οποιαδήποτε βρωμιά για να κερδίσει μερικά εκατομμύρια…
Εκείνο που χρειάζεται είναι να γίνει η ιδέα «Εγώ κερδίζω περισσότερα από σένα», τόσο γελοία όσο και η ιδέα: «Εγώ είμαι καλύτερος από σένα γιατί η προγιαγιά μου κοιμήθηκε με το βασιλιά που έκανε τον προπάππου μου βαρώνο.
Απόσπασμα από «Το επαναστατικό πρόβλημα σήμερα» του Κορνήλιου Καστοριάδη. (http://eagainst.com/articles/isotita/)
Στην Ελλάδα όπου κι αν γυρίζεις, όπου κι αν κοιτάξεις, υπάρχει μια δημόσια έκταση υπό κατάληψη. “Νοικοκυραίοι”, παπάδες, μοναστήρια, δήμοι, επιχειρηματίες και πάει λέγοντας. Ας μη μιλήσουμε για τις “νόμιμες” καταλήψεις όπου ιδιώτες νοικιάζουν (από δημάρχους, υπουργούς και λοιπούς τιμητές της νομιμότητας) δημόσιους χώρους και κτίσματα και είτε δεν πληρώνουν καθόλου (πιο συνηθισμένο) είτε πληρώνουν αστείο ενοίκιο. Όμως ποτέ μα ποτέ δεν τρέχουν τα ΜΑΤ να διώξουν αυτούς τους καταληψίες ή να συλλάβουν όσους δεν πληρώνουν. Αυτοί δεν ενοχλούν γιατί είναι μέρος της κουλτούρας του πολιτικού συστήματος και το στηρίζουν.
Οι μόνοι που ενοχλούν, είναι όσοι εκτός από καταληψίες, που συνήθως ταυτόχρονα καλύπτουν και τη βασική ανάγκη της στέγασης, εκφράζουν όχι μόνο άλλη άποψη αλλά και με συλλογικό τρόπο. Αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό.
Είναι σίγουρο ότι αν τη βίλα Αμαλίας είχε καταλάβει κανένας μακρινός ξάδερφος του Πάχτα (εκείνο το παλικάρι που χάρισε για 11 εκ ευρώ τα μεταλλεία χρυσού στον Μπόμπολα, αλλά δεν πειράζει μωρέ, χαλάλι του) όχι μόνο δεν θα έκαναν επέμβαση τα ΜΑΤ, αλλά θα διεκδικούσε και την κυριότητα του κτιρίου.
(απόσπασμα από το το έργο του Δ. Γληνού “τριλογία πολέμου” που γράφτηκε στον Πύργο της Σαντορίνης όπου ήταν εξόριστος απ’ την φασιστική δικτατορία του Μεταξά)
Η φασιστική ιδεολογία κινιέται ανάμεσα σε δυο αντιθέσεις. Από τη μια μεριά θέλει να είνε η άρνηση της αστικοδημοκρατικής ιδεολογίας και από την άλλη θέλει να είνε η άρνηση της σοσιαλιστικής ιδεολογίας. Και τις δύο τις θεωρεί χρεωκοπημένες. Η φασιστική ιδεολογία θέλει να είνε μια «σύνθεση» νέα, που ενώνει τις δυο αντιθέσεις και δημιουργεί ένα νέον κόσμο.
Ο Χίτλερ μιλώντας προχτές στις νεοπροσαρτημένες στο γερμανικό Ράιχ σουδητικές περιφέριες συνόψισε με δύο λόγια την άποψη αυτή. «Η επανάσταση, που σας λέω, είνε κείνη που επικράτησε χάρη στον εθνικοσοσιαλισμό. Δυο κόσμοι επάλεβαν στη Γερμανία, ο αστικός και ο μαρξιστικός. Και οι δυο απόδειξαν πόσο είτανε στείρα ή ιδεολογία τους. Είταν απαραίτητη μια σύνθεση των δυο ιδεολογιών, της εθνικιστικής και της σοσιαλιστικής». Το ίδιο και ο Μουσολίνι χαραχτηρίζει το δικό του κίνημα σαν επανάσταση διπλή, ενάντια στην αστικοδημοκρατική και τη σοσιαλιστική ιδεολογία και πανηγυρίζει κάθε χρόνο την επέτειο της «φασιστικής επανάστασης».
Αν όμως αναλύσουμε βαθύτερα το περιεχόμενο και της φασιστικής και της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, βρίσκουμε πρώτα – πρώτα, πως στη νέα αυτή σύνθεση δεν μπαίνει κανένα ουσιαστικό στοιχείο από τη σοσιαλιστική ιδεολογία. Στο οικονομικό επίπεδο είδαμε, πως ο φασισμός αγωνίζεται να περισώσει με ελάχιστους και φαινομενικούς περιορισμούς, τη βάση της αστικής κοινωνίας, την ατομική ιδιοχτησία των μέσων της παραγωγής και να παγιοποιήσει την εκμεταλλευτική σχέση εργοδότη και εργάτη.
Δεν πρόκειται λοιπόν για νέα μορφή οικονομίας, ούτε για νέα σχέση παραγωγής. Γίνεται μόνο προσπάθεια να καταργηθούν όλα εκείνα τα στοιχεία, που δημιουργούν κλονισμό και κίντυνο μεταβολής της σημερινής βασικής εκμεταλλευτικής σχέσης.
Και αν ακόμη ήθελε κατορθωθεί να οργανωθεί και η παγκόσμια διευθυνόμενη οικονομία με καπιταλιστικό έλεγχο, η βασική σχέση δεν αλλάζει. Γιατί η παγκόσμια αυτή διευθυνόμενη οικονομία θα είταν ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό τραστ, που θα κανόνιζε τιμές προϊόντων και ημερομίσθια με βάση το πέρασμα της υπεραξίας στα χέρια των καπιταλιστών και τη συσσώρεψη του κεφαλαίου.
Ο φασισμός όμως δε βάζει καν μέσα στους σκοπούς του την παγκόσμια διευθυνόμενη οικονομία. Είνε στο οικονομικό επίπεδο, σήμερα τουλάχιστο αντιδιεθνικός. Επιδιώκει την αυτάρκεια, την κλειστή εθνικιστική οικονομία. Διευθυνόμενη οικονομία στο εσωτερικό, ανταγωνιστική οικονομία στο εξωτερικό.
Στο οργανωτικό επίπεδο ο φασισμός είνε καθαρά και απόλυτα αντιδημοκρατικός. Αρνιέται και καταργεί όλα τα δικαιώματα που κατάχτησε το άτομο, ο πολίτης και ο άνθρωπος στην περίοδο που η αστική τάξη είταν επαναστατική. Το φασιστικό κράτος είνε κράτος απολυταρχικό, είνε κράτος της αστικής τυραννίας. Καταργεί όλα τα πολιτικά μέσα, που μπορούν να οδηγήσουν στην ανατροπή της αστικής κυριαρχίας και στην εγκαθίδρυση της κυριαρχίας των παραγωγών. Ουσιαστικά ο φασισμός στο πολιτικό επίπεδο δεν είνε τίποτε άλλο παρά η αφαίρεση της ψήφου από τον εργάτη και τον αγρότη, ο πολιτικός ευνουχισμός των στρωμάτων που απειλούν την κυριαρχία της αστικής τάξης. Ο αντιδημοκρατισμός του φασισμού βρίσκεται στον αντίποδα του σοσιαλισμού.
Μια τεράστια θεληματική σύγχυση
Στο σημείο αυτό είνε ανάγκη να διαλυθεί μια μεγάλη πλάνη που επίτηδες καλλιεργιέται από τους αστούς ιδεολόγους, που τοποθετούν στην ίδια απάνω βάση τη φασιστική διχτατορία και την προλεταριακή διχτατορία. Ονομάζουν «ολοκληρωτικά καθεστώτα» και το φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό και τον κομμουνισμό. Ταυτίζουνε τις δυο μορφές της διχτατορίας και θεωρούνε και τις δύο σαν απόλυτη άρνηση του ατομικισμού και της δημοκρατίας, ενώ ίσα – ίσα βρίσκονται στους αντίποδες αναμεταξύ τους. Ο φασισμός είνε η βασική άρνηση της δημοκρατίας, ο σοσιαλισμός είνε η ολοκλήρωση της δημοκρατίας, η μετάβαση από τη φαινομενική αστική δημοκρατία στην ουσιαστική σοσιαλιστική δημοκρατία, που έχει για προϋπόθεσή της την οικονομική δημοκρατία.
Για το φασισμό η δημοκρατία είνε παρελθόν, για το σοσιαλισμό η δημοκρατία είναι σκοπός, είνε το μέλλον.
Για το φασισμό η απολυταρχία, το κυρίαρχο κράτος, η άρνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη είνε κάτι οριστικό, είνε η τελειωτική μορφή του κράτους, για τον κομμουνισμό η διχτατορία του προλεταριάτου είνε περαστικός σταθμός, ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στην ολοκλήρωση της δημοκρατίας, στην αληθινή θεμελίωση και υποστάτωση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.
Για το φασισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία είνε ξεπερασμένα ιδανικά, που οδηγούνε σήμερα στον εκφυλισμό της κοινωνίας και στην αποσύνθεση για το σοσιαλισμό η λεφτεριά, η ισότητα, η αδελφοσύνη, η πανανθρώπινη κοινωνία, ο σοσιαλιστικός ανθρωπισμός είνε τα ιδανικά τέρματα, που μόνο με την κατάργηση της ατομικής ίδιοχτησίας στα μέσα της παραγωγής μπορούνε να πραγματωθούν.
Για το φασισμό υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στο άτομο και στην ολότητα, που πρέπει να εκλείψει με την υποταγή του ατόμου, για το σοσιαλισμό η ολότητα είνε το πλαίσιο για την ανάπτυξη του ατόμου, ανάμεσα στην ολότητα και στην προσωπικότητα ο σοσιαλισμός μόνο δημιουργεί αρμονία.
Για το φασισμό το άτομο εκμηδενίζεται μέσα στο κράτος (το κράτος των εκμεταλλευτών), για το σοσιαλισμό η πολύπλευρη και προς όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργεια της προσωπικότητας, η δυνατότητα για όλους τους ανθρώπους να αναπτύξουν στον υπέρτατο βαθμό τις ικανότητές τους είνε το ιδανικό τέρμα. Ο φασισμός δεσμεύει την πλειονοψηφία για να εξασφαλίσει την κυριαρχία μιας ολιγαρχίας, ο σοσιαλισμός απολυτρώνει το σύνολο.
Ο φασισμός είνε η δέσμευση του ανθρώπινου, για να διατηρηθεί η εκμετάλλεψη του υλικού,ο σοσιαλισμός είνε η ρύθμιση του υλικού για να απολυτρωθεί το ανθρώπινο μέσα στον άνθρωπο.
Έχουν περάσει περισσότερα από δέκα χρόνια από την ημέρα που ανέβηκε για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή η εξαιρετική θεατρική παράσταση «Νόνα» με τον Δημήτρη Πιατά. Στην Αργεντινή της κρίσης μια βουλιμική γριά καταβροχθίζει τα πάντα οδηγώντας στην απόλυτη καταστροφή μια οικογένεια μεροκαματιάρηδων.
Από τις δεκάδες αναγνώσεις του έργου η βουλιμική γριά θα μπορούσε να αποτελεί τους ξένους δανειστές της Αργεντινής που επιχείρησαν να κατασπαράξουν μια ολόκληρη χώρα αλλά και τις ίδιες τις σάρκες τους.
Η Νόνα βέβαια δεν είχε «happy end», σε αντίθεση με την Αργεντινή η οποία αφού προχώρησε στη μεγαλύτερη, για εκείνη την εποχή, στάση πληρωμών της ιστορίας γνώρισε ορισμένους από τους σημαντικότερους ρυθμούς ανάπτυξης στη Λατινική Αμερική, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη.
Ήταν λοιπόν κωμικοτραγικό ότι μόλις η παράσταση ξανανέβηκε, πριν από μερικές εβδομάδες στην Αθήνα, οι κερδοσκόποι ξαναχτύπησαν την Αργεντινή απαιτώντας να πληρώσει 1,3 δισεκατομμύριο δολάρια σε κατόχους κρατικών ομολόγων που αρνήθηκαν να δεχθούν τις δυο αναδιαρθρώσεις χρέους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ελληνικά μέσα ενημέρωσης, που ουδέποτε ασχολήθηκαν σοβαρά με τη διεθνή ειδησεογραφία, έπαιξαν πολύ ψηλά το συγκεκριμένο θέμα θέλοντας να στείλουν ένα σαφές μήνυμα: «Όποιος τα βάζει με τις αγορές, αργά ή γρήγορα θα το πληρώσει». Για άλλη μια φορά όμως η «Νόνα» του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος «ανεβαίνει» στο ελληνικό σανίδι και όχι στο αργεντίνικο.
Λειτουργώντας ουσιαστικά σαν υπάλληλος ενός κερδοκοπικού ταμείου ο Αμερικανός δικαστής Τόμας Γκρίζα είχε αρνηθεί την ισχύ της παύσης πληρωμών που είχε επιβάλλει η Αργεντινή σε όσους ομολογιούχους δεν είχαν αποδεχθεί τις δυο προηγούμενες ανταλλαγές ομολόγων. Συγκεκριμένα ζητούσε την αποπληρωμή 1.3 δισεκατομμυρίου δολαρίων. Πρόκειται ουσιαστικά για ομολογιακό χρέος με βάση το αμερικανικό δίκαιο που είχε αγοραστεί σε εξευτελιστικές τιμές την περίοδο της κρίσης προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για κερδοσκοπικούς σκοπούς.
Βασικός παίκτης σε αυτή την πρακτική ήταν το λεγόμενο «ταμείο γύπας» NML το οποίο πριν από μερικές εβδομάδες είχε διατάξει και την κατάσχεση μιας εκπαιδευτικής φρεγάτας της Αργεντινής όταν αυτή κατέπλευσε στην Γκάνα. Το NML, όπως και όλα τα κερδοσκοπικά ταμεία ουδέποτε δάνεισαν την οικονομία της Αργεντινής. Απλώς αγόρασαν χρέος τζογάροντας στην δυστυχία ενός ολόκληρου έθνους
Το εφετείο των ΗΠΑ ανέστειλε όμως την εντολή πληρωμής προσφέροντας μια μεγάλη (αν και όχι τελική) νίκη στην Αργεντινή.
Η ουσία του ζητήματος βρίσκεται στο γεγονός ότι η Αργεντινή είχε την οικονομική δυνατότητα να πληρώσει με ευκολία το χρέος αλλά αποφάσισε να μην το κάνει. Όπως συμβαίνει δηλαδή σε όλες τις αντίστοιχες περιπτώσεις, η τελική απόφαση ενός κυρίαρχου κράτους να μην πληρώσει ένα χρέος το οποίο είναι παράνομο, απεχθές ή μη νομιμοποιημένο, είναι αμιγώς πολιτική και μόνο σε δευτερεύουσες τεχνικές παραμέτρους σχετίζεται με οικονομικούς παράγοντες.
Ο υπουργός οικονομικών της Αργεντινής, Χερνάν Λορενζίνο, χαρακτήρισε την αρχική απόφαση του Γκρίζα σαν «ένα είδος δικαστικής αποικιοκρατίας» και αναρωτήθηκε εάν ο δικαστής θα διατάξει και τον αμερικανικό Πέμπτο Στόλο να κινηθεί εναντίον της Αργεντινής.
Το Μπουένος Αίρες εξηγούσε μεταξύ άλλων, ότι η ανατροπή προηγούμενων αποφάσεων σχετικά με το χρέος της χώρας από ένα αμερικανικό δικαστήριο όχι μόνο παραβιάζει την εθνική κυριαρχία αλλά θα οδηγήσει σε συνθήκες ζούγκλας στην παγκόσμια αγορά ομολόγων. Συγκεκριμένα, όπως ανέφεραν Αργεντίνοι αξιωματούχοι, θα έπληττε τις προσπάθειες όλων των χωρών που αντιμετωπίζουν κρίση χρέους, καθώς οι πιστωτές δεν θα είχαν λόγο να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους σε χαμηλότερες τιμές.
Με την κίνησή της όμως η Αργεντινή έδειξε και κάτι πολύ σημαντικότερο. Ότι η εθνική κυριαρχία μπορεί να επικρατήσει του αμερικανικού ή του βρετανικού δικαίου, το οποίο συνήθως προτιμούν οι πιστωτές.
Να σημειωθεί ότι σε αυτό το σημείο η απόφαση αποκτά πραγματικά εξαιρετικό ενδιαφέρον και για την Ελλάδα. Δεν είναι όμως διόλου τυχαίο ότι τα μεγάλα ελληνικά ΜΜΕ, που λειτουργούν σε διατεταγμένη υπηρεσία ελλήνων και ξένων δανειστών ενώ πανηγύρισαν για την απόφαση του δικαστή Γκρίζα στη συνέχεια ξέχασαν το θέμα.
Η στάση πληρωμών της Αργεντινής και οι αναδιαρθρώσεις που ακολούθησαν θεωρούνται από αρκετούς οικονομολόγους σαν μνημείο οικονομικής «τσαπατσουλιάς» δεδομένου ότι έγιναν υπό την πίεση κατακλυσμιαίων εξελίξεων και χωρίς να έχει προηγηθεί λογιστικός έλεγχος. Και αυτό ενώ ομοσπονδιακό δικαστήριο στην Αργεντινή είχε ήδη αποδεχθεί στοιχεία που αποδείκνυαν ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρέους είναι παράνομο η απεχθές. Ακόμη και έτσι όμως η στάση πληρωμών επέφερε θεαματικά αποτελέσματα ανασύροντας εκατομμύρια ανθρώπους από την απόλυτη φτώχεια και επιτρέποντας στην εθνική οικονομία να ξαναπατήσει στα πόδια της.
Το γεγονός βέβαια ότι όλα τα οφέλη δεν έφτασαν στα κατώτερα στρώματα σχετίζεται με τις εσωτερικές ισορροπίες του λαϊκού κινήματος στην Αργεντινή αλλά δεν ακυρώνει τη σημασία της απόφασης ενός κυρίαρχου κράτους να μην υποταχθεί στη διεθνή κερδοσκοπία. Στην περίπτωση της Αργεντινής η «Νόνα» μπορεί να κατασπαράξει αν θέλει τις σάρκες της αλλά δεν είναι πλέον τόσο εύκολο να εξοντώσει και έναν ολόκληρο λαό.
«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.
H αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.
Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί.
Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.
Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;
Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.
Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους.
11 Φεβρουαρίου 1917»
*Ο Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci, 23 Ιανουαρίου 1891 — Ρώμη, 27 Απριλίου 1937) ήταν Ιταλός συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας.
Αφού τελειώσανε με τον υπ αριθμ. 1 εχθρό του λαού τους δημοσίους υπαλλήλους, είναι αλήθεια ότι το παλεύανε για κάμποσα χρόνια μέχρι να τους ξεπαστρέψουν, τα όπλα στράφηκαν και στον υπ αριθμ. 2 εχθρό, τους μικροεπαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες. Η υψηλή φορολογία που θα τους επιβληθεί με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, είναι σίγουρο ότι θα σβήσει και τα τελευταία υπολείμματα από δαύτους, με ταχύτητα τέτοια, που οι εισαγωγείς λουκέτων δεν θα μπορούν να προλάβουν τη ζήτηση.
Κάποιος άνθρωπος με στοιχειώδη μαρξιστική, διαλεκτική ωριμότητα γελάει με τις ιστορικές αναλύσεις των φορέων της κυρίαρχης αστικής τάξης. Αυτοί όμως έχουν το καρπούζι και το μαχαίρι. Έχουν κατορθώσει, όχι μόνο να γράψουν την ιστορία όπως θέλουν, αλλά μαζί της να γράψουν και την υποτιθέμενη απάντηση στην κυρίαρχη ιστορική αφήγηση. Η ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτού του προβλήματος.Η κυρίαρχη αφήγηση επί χούντας, (αυτή που δεν αναβιώνει σήμερα με την Χρυσή Αυγή διότι είχε αναβιώσει νωρίτερα επί Καρατζαφέρη), ήταν ότι δεν υπήρχαν νεκροί μέσα στο Πολυτεχνείο. Στο μυαλό ενός φασίστα αυτό αρκεί ως απόδειξη ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έγινε ποτέ. Ιδιαίτερα όταν διανθίζεται με τις απαραίτητες συνομωσιολογικές ιστορίες για τους πράκτορες που έστησαν τα γεγονότα και γαρνίρεται με την αντίληψη ότι η γενιά του Πολυτεχνείου βολεύτηκε, έφαγε και τελικά κατέστρεψε τη χώρα, η προσπάθεια να αποκτήσει η εξέγερση του Πολυτεχνείου αρνητική χροιά δείχνει να είναι αποτελεσματική σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.
Από την άλλη εμφανίζεται η «δημοκρατική» απάντηση στην ιστορία της εξέγερσης του πολυτεχνείου. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά για μια άλλης μορφής αστική απάντηση στο ζήτημα. Το Πολυτεχνείο γίνεται το σύμβολο της δημοκρατίας, συγκεκριμένα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Έτσι, νομιμοποιούνται να μιλούν για την δημοκρατική, αντιστασιακοί τους δράση νεοδημοκράτες, πασόκοι και λοιποί αστοί πολιτικοί, οι οποίοι είτε έχτισαν την πολιτική τους καριέρα με αναφορές στους αγώνες της «γενιάς του Πολυτεχνείου», είτε πολύ αργότερα, όταν πια είχαν καταλάβει αξιώματα, θυμήθηκαν να μας ενημερώσουν για την αντιστασιακή τους δράση. Τέτοιες φωνές βρήκαν τα τελευταία χρόνια χώρο σε εκπομπές σαν αυτή του Κούλογλου. (Μιλάει για το Πολυτεχνείο ο Ζαγορίτης και ο Μπίστης!)
Κάπως έτσι μπαίνει το αντίπαλο όριο στην χουντική προπαγάνδα. Κάπως έτσι η ιστορία ευτελίζεται είτε μπαίνοντας στη διαδικασία να απαντήσει για το αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο (θαρρείς και αν κάποιος σκοτώθηκε στην 3ης Σεπτεμβρίου δεν είναι νεκρός στο Πολυτεχνείο) αλλά κυρίως θέτοντας τους τίτλους τέλους της εξέγερσης: είχαμε χούντα, κάναμε το Πολυτεχνείο (σιγά σιγά η λέξη εξέγερση εξαφανίζεται από το λεξιλόγιο των άλλοτε εξεγερμένων), έπεσε η χούντα ήρθε η Δημοκρατία και end of story.
Η δημοκρατία νίκησε λοιπόν. Οπότε ας θάψουμε εκείνα τα αιτήματα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία στις πίσω σελίδες ενός σχολικού βιβλίου της ιστορίας, ας κάνουμε μια γιορτή με Μίκη και Μάνο και ας κοιτάξουμε μπροστά.
Έτσι έγινε κυρίαρχη μια αντίληψη της ιστορίας του Πολυτεχνείου η οποία βασίστηκε σε δύο μύθους:
Ο πρώτος μύθος ήταν ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια μοναδική στιγμή στην ιστορία που ενώθηκε ΟΛΟΣ ο λαός μπροστά στην χούντα. Προφανώς όμως δεν ήταν όλος ο λαός μπροστά στις πύλες του πολυτεχνείου την ώρα που έμπαινε το τανκ. Υπήρχαν και τότε οι φοβισμένοι νυκοκυραίοι που κλείστηκαν στα σπίτια τους περιμένοντας να ηρεμήσουν τα πνεύματα, υπήρχαν επίσης οι βολεμένοι χουντικοί που έδιναν τους «δημοκράτες» συναδέλφους τους στον χωροφύλακα της γειτονιάς, υπήρχαν και οι αδιάφοροι για τα γεγονότα των ημερών. Όμως ακόμα και μέσα στο πολυτεχνείο δεν υπήρχε η περιβόητη ενότητα που θέλουμε σήμερα να επαναφέρουμε για να δικαιολογήσουμε κάποια προγραμματική σύγκλιση κομμάτων στις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» ή την ανάγκη να πάψουν οι αγώνες των καταπιεσμένων μπροστά στο κοινό όραμα της εξόδου από την κρίση. Στις συνελεύσεις εντός του Πολυτεχνείου οι διαφωνίες ήταν πολλές και σημαντικές. Εντός του Πολυτεχνείου δρούσαν οργανώσεις, κόμματα, σύλλογοι, δηλαδή όλα αυτά που ήθελαν οι αγανακτισμένοι να αφήσουν έξω από το κίνημά τους, προσφέροντάς μας ένα πολύ ωραίο παράδειγμα σύνδεσης του αυθόρμητου με το συνειδητό.
Ο δεύτερος μύθος είναι η κυρίαρχη αντίληψη ότι το πολυτεχνείο έγινε από μια γενιά. Μιλάμε και σήμερα για τη γενιά του Πολυτεχνείου και δίνουμε σε αυτή απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Από πότε την ιστορία την γράφουν οι «γενιές»; Πόσο ενιαία μπορεί να είναι μια γενιά; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια ιστορική ανάλυση που εστιάζει σε γεγονότα τα οποία έγιναν από μια γενιά;
Αν αντιληφθούμε ένα ιστορικό φαινόμενο και την παρέμβαση του λαού ως κάτι που γίνεται από μια γενιά, αμέσως χάνουμε τον ταξικό διαχωρισμό που υπάρχει εντός αυτής της ομάδας ανθρώπων που έχουν πάνω-κάτω την ίδια ηλικία. Και ο Αλαφούζος για παράδειγμα ηλικιακά ταιριάζει στην γενιά του Πολυτεχνείου. Το ίδιο και ο άνεργος ναυτεργάτης του Περάματος. Γενιά του Πολυτεχνείου (χρονικά) ήταν και ο Μιχαλολιάκος. Και η Δαμανάκη και ο Λαλιώτης. Και η Παπαρήγα. Μπορούμε να τα ομαδοποιήσουμε;
Αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά δεν θα βρούμε στους αγώνες του Πολυτεχνείου να συμμετέχουν νέοι επιχειρηματίες της εποχής. Αντίθετα θα βρούμε το Συνδικάτο Οικοδόμων. Θα βρούμε απλούς λαϊκούς ανθρώπους να συμμετέχουν και να ενισχύουν τον αγώνα των «καταληψιών» του Πολυτεχνείου. Δεν θα βρούμε ούτε γιάπηδες, ούτε τα τσιράκια τους. Κι ας έχουν την ίδια ηλικία.
Όσο για το μετά, αυτό φρόντισαν να το εξαργυρώσουν καλά κάποιοι. Δεν θα χρεώσουμε σε αυτούς ούτε μια γενιά ολόκληρη, ούτε μια εξέγερση του λαού. Σήμερα με την ευκαιρία της οργής και της εξαθλίωσης του λαού, επιχειρείται το ξαναγράψιμο της ιστορίας από τους φασίστες. Ας απαντήσουμε με μια σοβαρή μελέτη της ιστορίας. Ας μιλήσουμε περισσότερο για τις ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στην χούντα και στην πάλη για την ανατροπή της και ας αποφύγουμε τις παγίδες που μας βάζουν αυτοί που θέλουν να βάλουν τα Πολυτεχνεία στα δικά τους καλούπια.
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://2310net.wordpress.com/