ΑπόψειςComments Off on Τέλειωσε μια περιπέτεια, ανοίγει ένας δρόμος
Nov042012
Του Κώστα Βαξεβάνη
Θέλω να γράψω πολλά. Θέλω να πω και «ευχαριστώ». Δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Και δεν ξέρω αν το «ευχαριστώ» που αποτυπώνεται στο χαρτί, μπορεί να βγάλει όλη τη θέρμη που έχω μέσα μου και την ικανοποίηση για όλους εσάς και κυρίως για τους συνεργάτες μου.
Έγιναν όλα γρήγορα, αλλά ήταν όλα αληθινά. Ναι, δημοσιεύσαμε την Λίστα Λαγκάρντ, ξέραμε τι κάναμε, αλλά για μας ήταν ένα ακόμη θέμα. Πολλά από τα θέματα που έχουμε δημοσιεύσει στο HOT DOC και την «Πανδώρα» είναι επίσης σημαντικά. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων, βρέθηκε απέναντι σε ένα σύστημα που άρχισε να τρεκλίζει, να μας παραβλέπει αρχικά, στη συνέχεια να μας απαξιώνει και στο τέλος να αναγκάζεται ακόμη και να μας αναφέρει.
Πριν προλάβει να μοιραστεί το περιοδικό, η Εισαγγελία Αθηνών, άσκησε αυταπάγγελτη δίωξη για παράβαση του νόμου περί προσωπικών δεδομένων. Δεν υπήρξε καμιά μήνυση εναντίον του περιοδικού. Ούτε δημόσια διαμαρτυρία. Η Εισαγγελία δεν διέταξε καν προκαταρκτική εξέταση, αλλά κίνησε την αυτόφωρη διαδικασία και διέταξε τη σύλληψη. Πενήντα αστυνομικοί, όχι της Ασφάλειας αλλά της Κρατικής Ασφάλειας, της Ασφάλειας δηλαδή για την υπεράσπιση του δημοκρατικού πολιτεύματος, με βρήκαν σε φιλικό σπίτι προφανώς από παρακολούθηση τηλεφώνου.
Μια δικογραφία σχηματίστηκε πρόχειρα για παραβίαση προσωπικών δεδομένων, χωρίς αιτιολόγηση κατηγορίας, χωρίς περιεχόμενο, ούτε καν αυτό το δημοσίευμα. Ήταν τέτοια η βιασύνη και η προχειρότητα που στην εισαγγελική εντολή ξέχασαν να βάλουν την σφραγίδα της Εισαγγελίας.
Με συνέλαβαν φέρνοντας εισαγγελέα σε φιλικό σπίτι, την ημέρα της εθνικής γιορτής. Η επαφή με την Αστυνομία ήταν συγκλονιστική. Η πλειοψηφία των Αστυνομικών με τους οποίους αναγκάστηκα να έρθω σε επαφή δήλωναν την συμπαράστασή τους. Δεν είχα καταλάβει πως αυτό ήταν ένας πρόλογος από όσα θα ακολουθούσαν.
Η ελληνική Δικαιοσύνη η οποία όπως χαρακτηριστικά έγραφαν οι New York Times στο Editorial τους που ξάφνιασε την υφήλιο, είναι αργή στην απονομή του δικαίου, έγινε γρήγορη για να συλλάβει τον δημοσιογράφο Βαξεβάνη, ασκώντας «εκδικητική και επιλεκτική δίωξη». Αποκαλύψαμε αυτό που έκρυβαν 2 υπουργοί και 3 κυβερνήσεις αλλά η Εισαγγελία δεν δίωξε κανέναν από αυτούς που το απέκρυψαν και το καταχράστηκαν. Αντί να ασκήσει δίωξη στον δολοφόνο άσκησε σε αυτόν που βρήκε το όπλο και το παρέδωσε στην Αστυνομία. Λεπτομέρειες για το πώς έγιναν όλα αυτά αλλά κυρίως γιατί έγιναν, θα σας έχουμε εν καιρώ.
Οι δύο επόμενες μέρες ήταν ένας τυφώνας. Τα ελληνικά ΜΜΕ, τα μέσα των λίσταρχων δεν γνωστοποίησαν τίποτα από όλα αυτά. Προσπάθησαν να απαξιώσουν την αποκάλυψη, ακόμα και την αυθεντικότητα της λίστας αλλά τα στοιχεία δεν άφηναν περιθώριο. Έτσι περιορίστηκαν να αποσιωπήσουν ότι συνέβαινε. Μέσα σε λίγες ώρες οι Έλληνες άρχισαν να θυμούνται την εποχή της χούντας, όταν ενημερώνονταν ακούγοντας κρυφά Deutsche Welle και BBC. Οι εξελίξεις για την λίστα Λαγκαρντ γίνονταν γνωστές στη χώρα από τα ρεπορτάζ των ξένων πρακτορείων. Η σιωπή των ελληνικών ΜΜΕ, έγινε σε μερικές ώρες η ίδια ρεπορτάζ από τα ξένα πρακτορεία.
Μερικές δεκάδες δημοσιογράφοι, οι πιο γνωστοί στον κόσμο, άρχισαν να καταλαβαίνουν και να γνωστοποιούν αυτό που συνέβαινε. Ένα διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας και διαφθοράς αποφάσιζε να τιμωρήσει την αλήθεια, υποβοηθούμενο από τα εθνικά Μέσα Ενημέρωσης που στην ουσία ήταν κομμάτι αυτού του διεφθαρμένου συστήματος.
Η Ελλάδα για την οποία ο κ Σαμαράς ανησυχεί μήπως δημιουργήσει κακή εικόνα στο εξωτερικό, έγινε η χώρα με προβλήματα ελευθερίας του Τύπου. Από τις γνωστές αμερικανικές εφημερίδες ως τις άγνωστες κινέζικες η κάλυψη των γεγονότων είχε τον ίδιο τίτλο «Φιμώνουν τους δημοσιογράφους, καλύπτουν τους ένοχους».
Τώρα που έχουν περάσει ώρες από την απόφαση και συνεχίζουν να χτυπάνε τα τηλέφωνα για συνεντεύξεις από ξένα Μέσα (όχι βέβαια από τα ελληνικά) προσπαθώ να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλο ήταν αυτό που έγινε. Οι ξένοι δημοσιογράφοι ομολογούν 5 μέρες τώρα, πως η εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω είναι αυτό που προωθούν τα κυβερνητικά στελέχη. Αυτή η ψευδής εικόνα έσπασε σαν γυαλί σε μερικές ώρες βγαίνοντας στο γυαλί της τηλεόρασης.
Οι ξένοι δημοσιογράφοι βάζουν πλέον το ερώτημα «πώς θα επιλύσει το πρόβλημα της διαφθοράς μια διεφθαρμένη εξουσία». Ο ρόλος του ξένου Τύπου ήταν καταλυτικός όπως την περίοδο που η Δημοκρατία δοκιμαζόταν στην Ελλάδα. Συγκλονιστική ήταν και η συμπεριφορά του κόσμου. Με εξαίρεση τους άμεσα σχετιζόμενους με λίσταρχους και λήσταρχους και αυτούς που ανησυχούν για την φοροδιαφυγή του ταξιτζή αλλά καθόλου για του εκδότη τους, η Ελλάδα απέκτησε κοινό τόπο σε μια υπόθεση που έμοιαζε νομική αλλά ήταν πολιτική.
Αυτοί οι δύο παράγοντες, η θέση της κοινωνίας και των ξένων μέσων ενημέρωσης ακύρωσαν τις μεθοδεύσεις αλλά έδωσαν και ελπίδα. Όχι για τη δίωξη αλλά για το πώς εξελίσσονται πλέον τα πράγματα.
Τα ελληνικά ΜΜΕ, βούλιαξαν στη σιωπή τους. Το Mega έφτασε στο σημείο να ανεβάσει στο site του, βίντεό με δηλώσεις μου ενάντια στους εκδότες του για να «αποδείξει» ετεροχρονισμένη αντικειμενικότητα.
Σε όλα αυτά καθοριστική ήταν η στάση της προέδρου του δικαστηρίου Μαρίας Βολίκα. Στάθηκε απέναντι στο σαθρό κατηγορητήριο της Εισαγγελίας και τους πιθανούς ισχυρούς υποβολείς του και με θάρρος επέλεξε να υποστηρίξει την αλήθεια. Η κυρία Βολίκα έσωσε την τιμή της Δικαιοσύνης αλλά και της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Σε αυτή την περιπέτεια που από την αρχή τοποθετήθηκε από την πλευρά μου σε μια πολιτική διάσταση, το βασικό μου στήριγμα ήταν οι συνεργάτες μου. Ξάγρυπνοι από την έρευνα για τη Λίστα Λαγκάρντ συνέχιζαν να μένουν άγρυπνοι για να βγάλουμε το νέο τεύχος αλλά και για να οργανώσουμε την άμυνά μας. Είμαι περήφανος γι αυτούς και οι ίδιοι είναι νομίζω περήφανοι που αν και μικρή ομάδα, καταφέραμε να τα βάλουμε με το σύστημα, τις μεθοδεύσεις του και να αντιστρέψουμε εντελώς τους όρους. Τώρα το σύστημα είναι υπόλογο για την Ελλάδα και τη δημοσιογραφία που θέλει να έχει.
Εκτός από την οικογένειά μου και τους συνεργάτες μου, στήριγμα ήταν και πολλοί συνάδελφοι. Κάποιοι βγήκαν ανοιχτά και με υποστήριξαν και κάποιοι άλλοι με έπαιρναν τηλέφωνο για να δηλώσουν πως είναι μαζί μου. Οι άνθρωποι που έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα και το θάρρος να γράφουν δημόσια γι αυτό που συνέβη, επειδή αυτή είναι η δουλειά τους, ψιθύριζαν στα τηλέφωνα σχεδόν σαν παράνομοι. Δεν περάζει, άνοιξε για όλους μας ένας μεγάλος δρόμος μπροστά. Αρκεί να αποφασίσουμε να τον περπατήσουμε.
Σας ευχαριστώ όλους. Κρίμα που αυτό το ηλεκτρονικά γραμμένο «ευχαριστώ» δεν μπορεί να αποδώσει τη ζεστασιά και την αλήθεια που έχει μέσα μου.
Το κόψιμο της εκπομπής των Αρβανίτη-Κατσίμη, μια μέρα μετά τη σύλληψη του Κώστα Βαξεβάνη, συνιστά μια μεθοδευμένη και σχεδιασμένη (συγ)κυβερνητική απόφαση που στόχο έχει να τρομοκρατήσει το δημοσιογραφικό κόσμο της χώρας, να φιμώσει τις ελάχιστες ανεξάρτητες φωνές που έχουν απομείνει στο χώρο της ενημέρωσης και να επιβάλλει μια πραγματική μνημονιακή δικτατορία στο χώρο ιδιαίτερα της τηλεόρασης, πρώτα απ’ όλα της κρατικής, η οποία όχι μόνο θα υμνολογεί την αναγκαιότητα των μαύρων οικονομικών πακέτων αλλά και θα συγκαλύπτει το διογκούμενο αυταρχισμό, την κλιμακούμενη αστυνομική
αυθαιρεσία, ακόμα και τα βασανιστήρια, και τον έρποντα εκφασισμό της δημόσιας ζωής.
Απόψεις, Πολιτικές ειδήσειςComments Off on Εργαζόμενοι στην ΕΤ-3 αποκαλύπτουν την προπαγάνδα των “ειδήσεων” υπέρ της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ
Oct292012
Καθημερινά πλέον επιβεβαιώνεται ότι ζούμε σε συνθήκες Χούντας και τα πρόσφατα γεγονότα στις Σκουριές είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα. Το όργιο κρατικής βίας που ζήσαμε στις 21 Οκτωβρίου, ακολουθήθηκε από ένα όργιο κρατικής προπαγάνδας και παραπληροφόρησης. Για τα ιδιωτικά Μέσα “Ενημέρωσης” – MEGA, ΑΝΤΕΝΝΑ κλπ – δεν συζητάμε, γιατί γι’αυτά το “θέμα” δεν υπήρξε καν…
Διαβάστε παρακάτω το Δελτίο Τύπου που εξέδωσαν εργαζόμενοι στην ΕΤ3 που δεν θέλησαν να μείνουν σιωπηλοί και να βλέπουν την αλήθεια και τη δημοσιογραφική δεοντολογία να βιάζεται μπροστά στα μάτια τους.
Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που βλέπουν ότι η σιωπή είναι συνενοχή στο έγκλημα. Δυστυχώς, η απάντηση στον τίτλο της ανακοίνωσής τους είναι εκ των προτέρων γνωστή.
Η Ε.Τ.-3 είναι στο πλευρό των πολιτών ή της εξουσίας και των αστυνομικών;
Εύκολα διακηρύσσονται οι στόχοι της Ε.Τ.-3, όμως όταν είναι να υλοποιηθούν σκοντάφτουν στο συντονισμένο βήμα προπαγάνδας και καταστολής .Πώς αλλιώς θα περάσει η αντιλαϊκή πολιτική;
Στις Σκουριές Χαλκιδικής μαζί με το δάσος που καταστρέφεται από τη Μεταλλουργία Χρυσού (καναδική El Dorado και Μπόμπολας) , θάφτηκε και ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπιστία των Δελτίων Ειδήσεων της Ε.Τ.-3. Σε τρία ρεπορτάζ (Δελτία Ειδήσεων των 22:00 στις 21/10 , των 13:00 και των 22:00 στις 22/10) οι υπεύθυνοι ενημέρωσης με ξεκάθαρο τρόπο και συνειδητά τοποθετούνται υπέρ της πλευράς που υποστηρίζει την λειτουργία των μεταλλείων χρυσού.
Μια μεγάλης μαζικότητας διαδήλωση περίπου 2500 κατοίκων της περιοχής και ευαισθητοποιημένων πολιτών ενάντια στην τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή που επιφέρει η λειτουργία των μεταλλείων, διαστρεβλώθηκε με τον εξής συγκεκριμένο τρόπο:
Οι ενάντιοι στην λειτουργία των μεταλλείων αναφέρονται ως διαδηλωτές, ενώ με έμφαση οι υποστηρικτές αναφέρονται ως κάτοικοι .Οι 2500 ενάντιοι στην λειτουργία των μεταλλείων γίνονται 800, και οι 300 περίπου υποστηρικτές γίνονται 1000 κάτοικοι. Πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας για να φαίνονται οι υποστηρικτές των μεταλλείων περισσότεροι.(Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν τα σχετικά βίντεο , στο alterthess.gr, όπου η διαφορά της μαζικότητας των δύο μπλοκ είναι ολοφάνερη).Η Ε.Τ.-3 δεν έστειλε συνεργείο για να καλύψει το γεγονός. Προτείνουμε στους διαδηλωτές να έχουν και έναν παπά μαζί τους αν θέλουν κάλυψη των γεγονότων.
Και στα τρία ρεπορτάζ οι διαδηλωτές εμφανίζονται να ζητούν το κλείσιμο των μεταλλείων χωρίς να γίνεται αναφορά στο γιατί θέλουν να κλείσουν. Μια απλή φράση που αποσιωπάται συνειδητά, κάνει τη διαφορά : Θέλουν να κλείσουν τα μεταλλεία γιατί η λειτουργία τους επιφέρει τεράστια και μη αναστρέψιμη περιβαλλοντική καταστροφή .Γιατί άραγε δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η απλή φράση; Αντίθετα οι υποστηρικτές των μεταλλείων αιτιολογούνται επαρκώς τόσο όταν η ίδια η δημοσιογράφος (Δελτίο 15:00 στις 22/10) που επιμελείται το θέματα αναγνωρίζει το δίκιο τους γιατί θέλουν την ανάπτυξη του τόπου και την καταπολέμηση της ανεργίας, όσο και όταν στο ρεπορτάζ του βραδινού δελτίου (22/10) δίνεται ο λόγος σε υποστηρικτή του μεταλλείου, ενώ η άλλη πλευρά καταδικάζεται σε σιωπή.
‘Oσο για τις συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και Μ.Α.Τ. ,η συνήθης τακτική των Δελτίων της Ε.Τ.-3 να υιοθετεί άκριτα την οπτική της αστυνομίας, επιβεβαιώθηκε με τον πιο εξόφθαλμο τρόπο: ισχυρίζονται ότι τα επεισόδια τα ξεκίνησαν οι διαδηλωτές , ότι έβαλαν φωτιές στο δάσος, ότι είχαν πάνω τους διάφορα φοβερά όπλα (λοστούς, πέτρες, μολότοφ, αντιασφυξιογόνες μάσκες…), και ότι χτυπήθηκαν 8 αστυνομικοί ενώ διερευνάται αν χτυπήθηκε ένας διαδηλωτής . Αποσιωπάται εντελώς η απάνθρωπη βία των Μ.Α.Τ. , η υπερβολική ρίψη χημικών, καπνογόνων, πλαστικών σφαιρών και το γεγονός των δεκάδων τραυματιών κάθε ηλικίας (μέχρι και ηλικιωμένες γυναίκες χτύπησαν). Γιατί δεν αναφέρεται και η άποψη των διαδηλωτών για τα γεγονότα;
Η αστυνομία εκτός από τις “επισκέψεις” στα ρεπορτάζ ειδήσεων μας τιμά και με την φυσική της παρουσία στο χώρο εργασίας, επιβάλλοντας την λογική της φύλαξης του χώρου από διαμαρτυρόμενες κοινωνικές ομάδες . Έτσι στις 17/10 ημέρα της απεργίας μια κλούβα εμφανίστηκε στην εκδήλωση του Τοπικού Παραρτήματος της Ε.Ρ.Τ.-3 έξω από το κτήριο τηλεόρασης (για να προστατέψει την Ε.Ρ.Τ.-3 από τους ίδιους τους εργαζόμενους της ) Σαν να μην έφτανε αυτή η επίθεση φιλίας ,η διεύθυνση έδωσε εντολή να κλειδωθεί και η κεντρική πόρτα .
Είμαστε αλληλέγγυοι στις κοινωνικές ομάδες που διαμαρτύρονται ενάντια στην πολιτική της λιτότητας που πλήττει και εμάς σαν εργαζόμενους.
Είμαστε ενάντιοι στην αστυνομοκρατία.
Μια αστυνομοκρατία που ενόχλησε πολύ κόσμο τις ημέρες των εορταστικών εκδηλώσεων(26/10).Δεν ταιριάζει στην εορταστική ατμόσφαιρα της πόλης η αστυνομοκρατία η οποία προκαλούσε ακόμα και την δυσαρέσκεια των πιστών έξω από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπως διαπίστωσε ο δημοσιογράφος της Ε.Τ.-3 και την επόμενη στιγμή τον “απέσυραν” από την κάλυψη της εισόδου των πολιτικών στον ναό (φαίνεται φοβήθηκαν μήπως και ανέφερε τα γιουχαΐσματα του κόσμου όταν εμφανίζονταν ο πρωθυπουργός, πράγμα που αποσιώπησαν οι υπόλοιποι συνάδελφοί του).
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους συναδέλφους που προσπαθούν να κάνουν με αξιοπρέπεια τη δουλειά τους, δίνοντας τη δυνατότητα να ακουστούν όλες οι απόψεις.
Καλούμε τις συνδικαλιστικές ενώσεις να πάρουν θέση αλλά και να προβούν σε ενέργειες που θα διασφαλίζουν την πολυφωνία και την αυτονομία των εργαζόμενων στα μ.μ.ε. από τα κέντρα εξουσίας. Η σιωπή είναι συνενοχή.
Ως εργαζόμενοι στην δημόσια ραδιοτηλεόραση εκφράζουμε την αντίθεση μας στη χειραγώγηση των δελτίων ειδήσεων που έχουν ως στόχο την πλήρη απαξίωση των κοινωνικών αγώνων ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Ε.Ρ.Τ.-3 ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.
ΑπόψειςComments Off on Πόσο επικίνδυνο είναι να έχεις δίκιο;
Oct282012
Πόσο δίκιο είχε τελικά ο μακαρίτης ο Βολταίρος… Πόσο δραματικά ορθά περιέγραφε την σάπια πραγματικότητα όταν πριν τρεις αιώνες αποφαινόταν ότι «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η εξουσία έχει άδικο». Όταν το σύστημα πιέζεται από το δίκιο, πόσο άδικο και βάρβαρο επί του δικαίου μπορεί να γίνει…
Τι μπορεί να προκαλέσει άραγε την παρέμβαση των θεματοφυλάκων του Δικαίου στη σύγχρονη Ελλάδα; Μια λίστα με ονόματα – θεωρητικά- μεγάλων φοροκλεφτών ενός κράτους που βασανίζεται από αυτό ακριβώς το πρόβλημα, της κλοπής των φόρων, που ακριβώς αυτό γίνεται μια βασική αφορμή να εφαρμοστούν άνισες και βάρβαρες, άρα αντιδημοκρατικές, πολιτικές σε βάρος των πιο φτωχών ανθρώπων του; Ή η δημοσιοποίηση του προβλήματος;
Όχι, ο θεσμός του Δικαίου δεν παρεμβαίνει για να ελέγξει είτε αυτούς που περιλαμβάνονται σ’ αυτή τη λίστα και υποδεικνύονται ως μεγάλοι φοροκλέφτες. Δεν παρεμβαίνει ούτε για να ελέγξει εκείνους που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους και επιτρέπουν, χρόνια τώρα, την ύπαρξη μεγάλων φοροκλεφτών. Δεν παρεμβαίνει καν να ζητήσει εξηγήσεις από τους θεσμικούς θεματοφύλακες των εσόδων του κράτους, τους δύο δηλαδή υπουργούς Οικονομικών, ο ένας εκ των οποίων διετέλεσε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ενώ είναι και πρόεδρος ενός επί χρόνια κυβερνητικού κόμματος. Όλα αυτά δεν προκαλούν την ευθιξία των ταγών του Δικαίου. Ούτε σε σχέση με το γραπτό δίκαιο, αλλά ούτε και σε σχέση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Το Δίκαιο «παραβιάζεται και προκαλείται» επειδή η λίστα αυτή, ορθή ή μη είναι άλλο θέμα και όχι πάντως αντικείμενο της εισαγγελικής αυτής δίωξης, από το γεγονός ότι δημοσιοποιείται!
Πήραμε το μήνυμα, λοιπόν! Σ’ αυτό το σάπιο σύστημα ευτελισμού ή αποσάθρωσης της πολιτικής, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, της δημοσιογραφίας, της ιατρικής κλπ, αποδιοπομπαίος είναι εκείνος που «δείχνει τον κλέφτη κι όχι ο κλέφτης»… Διώκουν τον Βαξεβάνη που έγραψε τα ονόματα κι όχι εκείνους που είναι τα «ονόματα». Διώκουν εκείνον που είπε την αλήθεια κι όχι εκείνους που την έκρυψαν στην τσέπη τους, για να μη διωχθούν οι κολλητοί που έτρωγαν από το κράτος κι όλους εμάς… Κυνηγούν όσους θέλουν να εκπληρώσουν την ευθύνη τους κι όχι εκείνους που πουλούν προστασία στην κοινωνία, είτε κυβερνώντες είναι αυτοί είτε ναζιστικός υπόκοσμος…
Δεν ενοχλήθηκε η Δικαιοσύνη όταν αυτοί που φοροκλέβουν το κάνουν επειδή το κράτος και οι εκπρόσωποί του κάνουν τα στραβά μάτια, παρανομούν δηλαδή, μόνο και μόνο επειδή οι μεγάλοι φοροκλέφτες είναι κατά κανόνα εκείνοι που χρηματοδοτούν τα κόμματα, μπαίνουν όποτε θέλουν στα υπουργικά γραφεία, συνήθως ανεβάζουν ή κατεβάζουν κυβερνήσεις; Δεν αναφέρομαι στα ονόματα της λίστας, αλλά στη με ονοματεπώνυμο μεγάλη ελληνική φοροδιαφυγή…
Δεν ενοχλήθηκε ο θεσμός του ελληνικού Δικαίου επειδή στο όνομα των Ελλήνων φοροκλεπτών εξαθλιώνονται εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, χάνουν τις δουλειές και το εισόδημά τους, χάνουν ακόμη και τη ζωή τους, μπροστά στην απόγνωση που προκαλεί αυτή η πολιτική;
Δεν ενοχλήθηκε επειδή, ακριβώς εξαιτίας του προβλήματος αυτού, παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία ή μένουν στο δρόμο καθώς οι γονείς τους δεν έχουν ούτε τα στοιχειώδη να τα ζήσουν;
Δεν ενοχλήθηκε από τα συσσίτια στις γειτονιές; Από τους παππούδες και τις γιαγιάδες που αναγκάζονται να επιβιώνουν με 400 ευρώ; Από τις ουρές των νέων ανέργων; Συνέπεια όλα αυτά ακριβώς μιας πολιτικής που ξεκινά από τη φοροκλοπή…
Δεν ενοχλήθηκε ο θεσμός του ελληνικού Δικαίου από το γεγονός ότι κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία, νέοι άνθρωποι εξαναγκάζονται να φεύγουν στο εξωτερικό επειδή πρέπει να πληρωθούν δάνεια εξαιτίας και του γεγονότος ότι κάποιοι «μεγάλοι» φοροκλέπτουν συστηματικά;
Δεν ενοχλείται ο θεσμός του ελληνικού Δικαίου από το γεγονός ότι η κρατική περιουσία δεσμεύεται, παρά τις διατάξεις του Συντάγματος, στα χέρια ξένων δανειστών (τοκογλύφων, στην πραγματικότητα);
Δεν ενοχλείται από το γεγονός ότι στην ουσία έχει καταλυθεί το ελληνικό Σύνταγμα σε σχέση με τα άρθρα της Ισότητας, της Λαϊκής Κυριαρχίας, της Δημοκρατίας;
Δεν ενοχλείται από το γεγονός ότι οι πολιτικοί λένε αποδεδειγμένα ψέματα στο λαό προεκλογικά για να υφαρπάξουν την ψήφο του και μετά τις εκλογές εφαρμόζουν εντελώς αντίθετες πολιτικές για τις οποίες δεν έχουν καμιά εξουσιοδότηση, άρα κυβερνούν χωρίς λαϊκή εντολή, παραβιάζοντας τη βασική αρχή της συνταγματικής λειτουργίας αυτής της χώρας;
Δεν ενοχλείται η Δικαιοσύνη όταν άνθρωποι των μέσων διαλαλούν μέρα νύχτα το πόσο «αναγκαία» πολιτική είναι αυτή του ψέματος, της παραπλάνησης και της εξαθλίωσης των Ελλήνων, αυτή που οδηγεί σε μαζικές αυτοκτονίες; Δεν ενοχλείται που άνθρωποι των μέσων εμπλέκονται επ’ αμοιβή για την προώθηση της πολιτικής αυτής;
Ενοχλείται όμως και παρεμβαίνει όταν γράφεται η αλήθεια, που ενοχλεί πολλούς! Γιατί η αλήθεια είναι ότι η λίστα αυτή υπάρχει…
Όταν ένα κράτος κι οι θεσμοί του δεν ενοχλούνται από το έγκλημα, το βαρύ έγκλημα που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους και ενοχλούνται από την ελεύθερη διακίνηση των πληροφοριών και των ιδεών, υποχρέωση την οποία έχει η αληθινή δημοσιογραφία, τότε αυτό το κράτος διολισθαίνει προς αυταρχικές και αντιδημοκρατικές οδούς.
Το σώμα της ελληνικής Δημοκρατίας αρχίζει να μυρίζει πολύ άσχημα…
Για να προχωρήσει πρέπει να κόψει από το σώμα του τη σαπίλα…
ΑπόψειςComments Off on Δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ από το HOTDOC
Oct272012
Χρησιμοποιώντας ένα ακραίο -εννοείται- παράδειγμα, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που αν έβρισκε ας πούμε απόψε η αστυνομία τον Βαξεβάνη κι αυτός έτρεχε να ξεφύγει και για να τον πιάσουν του έσπαγαν και πέντε πλευρά, πάλι θα επιχειρηματολογούσε ότι εφαρμόστηκε ο νόμος, ότι δεν γίνεται να υπάρχει επιλεκτική εφαρμογή των νόμων, ότι άλλο θέμα το πώς χειρίστηκαν οι πολιτικοί τη λίστα κι άλλο θέμα το πώς θα χειριστεί η έννομη τάξη τον κάθε πολίτη που παραβιάζει το νόμο. Που θα έλεγε δηλαδή να μη λαϊκίζουμε, να πάψουμε να κραυγάζουμε ημι-άναρθρα, να μάθουμε να διακρίνουμε τα μήλα από τα πορτοκάλια. Που τελικά θα επαινούσε την σύλληψη και το σπάσιμο των πλευρών ως κράτος που λειτουργεί και νόμο που εφαρμόζεται, ως στοιχεία απεξαρτημένα εντελώς από την μεγαλύτερη εικόνα, ωσάν η αφήγηση της ιστορίας μας να ξεκινά από το τεύχος του περιοδικού και πιο πριν να μην έχει προηγηθεί τίποτα.
ΑπόψειςComments Off on Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό
Oct242012
Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».
Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.
Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.
Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.
Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.
Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.
Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.
Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.
Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.
Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.
Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.
«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.
ΑπόψειςComments Off on Μ. Γλέζος: Ας πάνε να πάρουν το βραβείο
Oct122012
Ο Μανώλης Γλέζος προέβη στην ακόλουθη δήλωση σχετικά με την απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στη Ευρωπαϊκή Ένωση:
«Νόμπελ Ειρήνης, λοιπόν, στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Τη στιγμή ακριβώς που απειλείται η κοινωνική συνοχή ολόκληρου του ευρωπαϊκού νότου, που τα παιδιά πηγαίνουν πεινασμένα στα σχολεία τους, που οι πολίτες ζουν υπό το κράτος ενός ακήρυκτου οικονομικού πολέμου, που η ανθρωπιστική καταστροφή καραδοκεί!
Στην Ελλάδα, αυτή τη μικρή μα όχι ασήμαντη γωνιά της Ευρώπης, χαμηλόβαθμοι ευρωπαίοι υπάλληλοι τόλμησαν, λίγες μόνο μέρες νωρίτερα, να ζητήσουν το αδιανόητο: να εκκενωθούν τα ελληνικά νησιά με λιγότερους από 150 κατοίκους, για λόγους… οικονομίας!
Η πανηγυρίζουσα για το Νόμπελ Ειρήνης Ευρωπαϊκή Ένωση ας σκεφτεί μόνο ότι ένα από τα μικρότερα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, η Κέρος των Κυκλάδων, έχει χαρίσει στην ανθρωπότητα το μεγαλύτερο μέρος από τα έργα που εκπροσωπούν τον κυκλαδικό πολιτισμό. Ας σκεφτούν, ακόμα, την ιερότητα ενός άλλου μικρού νησιού, της Δήλου.
Και μετά, ας πάνε να παραλάβουν το βραβείο τους, αν πιστεύουν ακόμα πως έχουν κάνει ό,τι μπορούσαν και ό,τι έπρεπε να κάνουν για το λαό μας.»
Τα ΜΜΕ μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες: σε αυτά που ασχολούνται με την ενημέρωση και σε αυτά που παράγουν προπαγάνδα. Οι αναγνώστες-τηλεθεατές-ακροατές κατηγοριοποιούνται και αυτοί εύκολα σε δύο κατηγορίες: σε αυτούς που καταλαβαίνουν την προηγούμενη κατηγοριοποίηση και σε αυτούς που δεν την καταλαβαίνουν.
Η επίσκεψη της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα έγινε. Αυτό είναι το μόνο σημείο στο οποίο συμφωνούν τα ρεπορτάζ των διεθνών και των Ελληνικών ΜΜΕ. Τα ελληνικά μέσα είδαν μια «φίλη» που ήρθε να στηρίξει την Ελλάδα εν μέσω κάποιων μικρών επεισοδίων. Τα διεθνή ΜΜΕ είδαν μια αδιάλλακτη Μέρκελ που δεν υποσχέθηκε τίποτα σε ένα λαό που ξεσηκώθηκε εναντίoν της. Η κρατική τηλεόραση μιλούσε για έκτακτη σύνοδο κορυφής για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δις ευρώ την ώρα που ο Guardian μετέδιδε ότι οι Eυρωπαίοι ζητούν την ψήφιση 89 δομικών μεταρρυθμίσεων πριν από την έγκριση και ότι πιθανότατα η απόφαση δεν θα παρθεί πριν από τις αρχές Δεκεμβρίου.
Την ημέρα της επίσκεψης της Μέρκελ ο Guardian έχει πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ για βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ (σε υψηλότερη θέση από το live για την επίσκεψη). Περισσότερα από 30 μέλη αντιφασιστικής διαδήλωσης που συνελήφθησαν από την αστυνομία χτυπήθηκαν, αναγκάστηκαν να στέκονται γυμνοί σε ένα δωμάτιο, χρησιμοποιήθηκαν ως τασάκια και κρατήθηκαν ξύπνιοι με διάφορους τρόπους. Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ θα έπρεπε να προκαλέσει άμεσα εισαγγελική παρέμβαση, αλλά φαίνεται ότι η δικαστική εξουσία της Ελλάδας δεν ενημερώνεται από εφημερίδες του εξωτερικού. Όλα τα mainstream media δεν αξιολόγησαν αυτήν την είδηση ως άξια αναφοράς και προτίμησαν να παίξουν το ρεπορτάζ με τον «Ατρόμητο Φέλιξ» που θα κάνει ελεύθερη πτώση από τη στρατόσφαιρα.
Κοιτάξτε τα προϊόντα που μπορείτε να αγοράσετε από ένα περίπτερο και θυμηθείτε τα πριν από 20 ή 30 χρόνια. Οι σοκολάτες έχουν γίνει καλύτερες, τα κρουασάν πιο αφράτα, οι αναπτήρες έχουν αποκτήσει ασφάλεια για τα παιδιά, ακόμα και τα πατατάκια ψήνονται πια στο φούρνο. Υπάρχει μόνο ένα προϊόν του περιπτέρου που τα χρόνια το έκαναν σαφώς χειρότερο: η εφημερίδα.
Ο επαχθής «αυριανισμός» της δεκαετίας του ’80 (ακραία γλώσσα, επιθετικό ύφος, λαϊκισμός, κιτρινισμός) είναι τώρα ο κανόνας στα media (media είναι η λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί η «κακή δημοσιογραφία» έγραφε ο Γκράχαμ Γκριν). Και πώς να μην επιβληθεί ο «αυριανισμός» όταν ο εμπνευστής του είναι σήμερα μέτοχος ομίλου που θεωρείται από τους ανεξάρτητους του χώρου;
Στα χρόνια της χούντας ο μόνος τρόπος να μάθεις τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα ήταν να ακούσεις στα βραχέα το αδύναμο σήμα του BBC και των άλλων ευρωπαϊκών δικτύων. Ας μην βαυκαλιζόμαστε, όμως. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας τότε αρκούνταν στην ενημέρωση που προσέφερε η κρατική τηλεόραση και ραδιοφωνία (ο προηγούμενος αρχιεπίσκοπος διάβαζε). Αργότερα, μετά την πτώση της χούντας -και κυρίως στις αρχές του ’80- γίναμε όλοι αντιχουντικοί. Και μπράβο μας.
Δεν είναι λίγοι αυτοί που βρίσκουν αναλογίες με την τρέχουσα πραγματικότητα. Κι όμως σήμερα ο καθένας μπορεί να επιλέξει τον τρόπο με τον οποίο ενημερώνεται. Ίσως να είναι δύσκολο να βρει τα ΜΜΕ που τον ικανοποιούν αλλά τουλάχιστον δεν είναι παράνομα. Tην ευθύνη την έχουμε εμείς. Οπότε αν βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που θυμίζει χούντα ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί ένα μέρος του πληθυσμού συνεχίζει ακόμα να «διαβάζει».
Όταν πριν από δύο χρόνια στην Ευρώπη ξεκίνησε η ουσιαστική συζήτηση για την οικονομική κρίση της Ελλάδας, τα κραταιά ΜΜΕ είχαν μια μόνο εικόνα να παρουσιάσουν: αυτήν του μονόδρομου του μνημονίου. Το κοινό πιάστηκε εξαπίνης. Πίστεψε στα αλήθεια ότι το κλειστό επάγγελμα των ταξιτζήδων και οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι έφεραν το ΔΝΤ στην Ελλάδα. Κι όμως, μια περιήγηση τότε στο διαδίκτυο θα μπορούσε να προσφέρει μια πληθώρα διαφορετικών εξηγήσεων και προοπτικών. Σήμερα, που η κρίση κορυφώνεται, με την ανεργία να σημειώνει απανωτά ρεκόρ, με το σύστημα υγείας να αποσαθρώνεται και την κυβέρνηση να ετοιμάζεται να φορολογήσει ακόμα και την ιδιοκατοίκηση δεν έχουμε πια καμία δικαιολογία. Είναι υποχρέωσή μας να ενημερωθούμε σε βάθος γιατί αλλιώς γινόμαστε συνεργοί συναινώντας σιωπηρά σε εγκλήματα. Ας μη γίνουμε εμείς αυτοί που θα πούμε αργότερα ότι δεν φταίξαμε γιατί έτυχε τότε να διαβάζουμε κάτι άλλο.
ΑπόψειςComments Off on Επιστολή Γλέζου για την επίσκεψη Μέρκελ
Oct092012
Ενόψει της επίσκεψης της Καγκελαρίου της Γερμανίας στην Ελλάδα θεωρούμε χρέος μας να υπενθυμίσουμε τόσο σε εκείνη όσο και στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι:
1. Η μεγάλη και ισχυρή Γερμανία δεν έχει το δικαίωμα να αυτοεξαιρείται από τις υποχρεώσεις της, στερώντας από την Ελλάδα όσα βάσει του Διεθνούς Δικαίου δικαιούται, ενώ και η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να απεμπολεί τα δικαιώματά της.
2. Οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου και των πανανθρώπινων αρχών της τιμής και της ηθικής εγκυμονούν τον κίνδυνο επανάληψης φαινομένων που αιματοκύλησαν την Ευρώπη. Η αναγνώριση των ναζιστικών εγκλημάτων αποτελεί στοιχειώδη εγγύηση ότι δεν θα επαναληφθούν στο μέλλον παρόμοια ανοσιουργήματα.
Ο λαός μας δεν έχει ξεχάσει και δεν πρέπει να ξεχάσει. Σήμερα δεν επιζητεί εκδίκηση, αλλά δικαίωση. Ευχόμαστε και οι Γερμανοί να μην έχουν ξεχάσει. Γιατί λαοί που αρνούνται την ιστορική τους μνήμη είναι καταδικασμένοι να υποπέσουν στα ίδια λάθη. Και σε αυτόν ακριβώς τον ολισθηρό δρόμο φαίνεται να οδηγεί η Άγκελα Μέρκελ τη χώρα της και μάλιστα το πιο ευαίσθητο κομμάτι του λαού, τη νεολαία, αφού, σε ομιλία της προς τους νέους του κόμματός της δεν δίστασε να πει ότι «η βοήθεια προς την Ελλάδα πρέπει να συνδέεται με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας». Και οι υποχρεώσεις της Γερμανίας;
Θα περιμέναμε η Καγκελάριος να επιδείξει συμπεριφορά ανάλογη αυτής των Συμμάχων προς τη Γερμανία, όταν, το 1953, με το χρεοστάσιο και την οικονομική βοήθεια που προσέφεραν, συντέλεσαν στην ανάπτυξη και την ανοικοδόμηση της Γερμανίας. Από αυτή την προσπάθεια δεν έλειψε, τότε, η καθημαγμένη Ελλάδα.
Εμείς δεν έχουμε την πρόθεση να καλέσουμε σε γεύμα την Καγκελάριο. Την προσκαλούμε όμως να επισκεφθούμε μαζί το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, για να δει ότι ακόμα και σήμερα, 67 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, το χορτάρι δεν φυτρώνει εκεί όπου χύθηκε τόσο αίμα. Η γη δεν λησμονεί. Δεν δικαιούνται, λοιπόν, να λησμονούν και οι άνθρωποι.
Είναι ώρα να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή του προέδρου του γερμανικού Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) Β. Rixingker, που καλεί την Άγκελα Μέρκελ, ερχόμενη στην Ελλάδα, να ακούσει και τη φωνή της αντίστασης στις ωμές περικοπές που απειλούν να εντείνουν την πόλωση στη χώρα και προειδοποιεί ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να έρθει αντιμέτωπη με μια ανθρωπιστική καταστροφή.
Την πόλωση στη χώρα την πληρώνουμε ήδη με την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής. Θα μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας να δούμε και τις επιπτώσεις της ανθρωπιστικής καταστροφής; Τότε θα είναι πολύ αργά όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Παράλληλα με τις ρατσιστικές επιχειρήσεις υπό την ονομασία “ξένιος Ζευς”, ένα πλήθος δημοσιευμάτων κατέκλυσε το διαδίκτυο σχετικά με τα εμβάσματα των μεταναστών προς τις χώρες τους και την δήθεν “αιμορραγία” που προκαλούν στην ελληνική οικονομία, την ώρα μάλιστα που ο “χειμαζόμενος” ελληνικός λαός έχει υποστεί τα πάνδεινα εξαιτίας του μνημονίου. Είναι προφανής ο στόχος των αλλεπάλληλων αναδημοσιεύσεων αυτής της είδησης, από εθνικόφρονα κυρίως μπλοκ αλλά και από εφημερίδες που κάνουν πλάτες σε αυτού τους είδους την “πληροφόρηση”. Οι αναδημοσιεύσεις συνεχίζονται μέχρι και τώρα και φυσικά από τη ροή της πληροφορίας δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι βουλευτές της χρυσής αυγής. Ο Παναγιώταρος για παράδειγμα σήκωσε την “αποκαλυπτική” είδηση μόλις στις 11/9 υπό τον τίτλο “Πάνω από 28 δις ευρώ μας στοιχίζουν οι λαθρομετανάστες!!!! Δεν θα σας το πουν ποτέ τα ΜΜΕ”
Ορίστε πως συμβαίνει αυτό, σύμφωνα πάντα με τα σχετικά copy-paste δημοσιεύματα:
“-7 δισ. ευρώ μας κοστίζει η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των λαθρομεταναστών. – 12 δισ. ευρώ υπολογίζεται ότι είναι το συνάλλαγμα που διαρρέει από την Ελλάδα προς τις χώρες καταγωγής των μεταναστών. (Στοιχεία από Τράπεζα της Ελλάδας)- Σε αδρές γραμμές έχουν φύγει πάνω από 300 Δις. τα τελευταία 15 έτη. – 9 δισ. ευρώ ετησίως υπολογίζεται ότι είναι το ύψος των διαφυγόντων φόρων και ασφαλιστικών εισφορών από το παραεμπόριο το οποίο ασκείται σχεδόν αποκλειστικά από μετανάστες παράνομους και μη. (Στοιχεία από Υπουργείο Ανάπτυξης) Έτσι μόνο το άμεσο οικονομικό κόστος της υπόθεσης λαθρομετανάστευση ανέρχεται ετησίως στο αστρονομικό ποσό των 28 δις ευρώ (τουλάχιστον 13% του ΑΕΠ !!!!!). Το έμμεσο οικονομικό κόστος (πχ. αυξημένες ανάγκες φύλαξης των συνόρων) δεν μπορεί να υπολογιστεί. Την ίδια στιγμή βάσει στοιχείων της ΕΛ.ΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή) το έλλειμμα του προϋπολογισμού για το 2012 υπολογίζεται στα 24,5 δις ευρώ. Προσοχή μιλάμε για το συνολικό έλλειμμα συμπεριλαμβανομένων τόκων και χρεολυσίων και όχι για το πρωτογενές έλλειμμα.”
Αναζητώντας κανείς την πηγή της “είδησης” αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πλυντήριο ξεπλύματος ψευδών πληροφοριών. Η πηγή χάνεται στα άδυτα του διαδικτύου. Σε διάφορες παραλλαγές της είδησης τα νούμερα αλλάζουν: Υπό τον τίτλο “6,5 δισ. κοστίζει η περίθαλψη των λαθρο-εποίκων” μαθαίνουμε από εκατοντάδες ιστοσελίδες τον Ιούνιο ότι:
“Δεν θα είχε κοπεί καμία σύνταξη, κανένας, μισθός, τα σχολεία και τα νοσοκομεία θα λειτουργούσαν κανονικά και ούτε θα υπήρχε πρόβλημα με τα φάρμακα που έχουν πληρωμένα με κρατήσεις μιάς ζωής οι Έλληνες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι”.
Εδώ ξεκαθαρίζεται το πράγμα εντελώς. Για το μνημόνιο και τις δραματικές συνέπειες που έχει για τη ζωή εκατομμυρίων πολιτών κυρίως εργαζομένων και νέων αλλά και της πλειοψηφίας των μικροαστικών στρωμάτων αποκλειστικός υπεύθυνος είναι οι μετανάστες. Τα φασιστοειδή μετά από μια περιπλάνηση από τους τοκογλύφους, στους μασόνους, τους εβραίους, τους γερμανούς και τους 300 της βουλής κατέληξαν στους “λαθροέποικους”. Κατάλαβες ελληνάρα. Αν τους διώξεις θα μπορείς να αποπληρώσεις σιγά-σιγά τις υποχρεώσεις σου στους πιστωτές της χώρας. 28 δις κάθε χρόνο δεν είναι και λίγα. Σε 10 χρονάκια έχουμε καθαρίσει και χωρίς να αναγκαστούμε να μειώσουμε μισθούς, συντάξεις, σχολεία και νοσοκομεία. Έχουμε και λέμε σύμφωνα με αυτό το ρεπορτάζ:
” 2.700.000.000€ στοιχίζουν στο κράτος κάθε χρόνο τα νοσήλια των ανασφάλιστων λαθρομεταναστών.. Εάν συνυπολογιστούν και οι επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων το κόστος ανεβαίνει στα 5-6,5δις (δηλώσεις του Λοβέρδου). ΕΛΛΗΝΑ διαλέγεις, αν θέλεις να έχεις φαρμακοθεραπευτική περίθαλψη, εσύ, το παιδί σου και οι γονείς σου, πρέπει να σταματήσεις να περιθάλπεις τζάμπα τους λαθρομετανάστες… Κόβεις τις μαλακίες και τις κουλτουριάρικες ιδέες και διαλέγεις αν θες να πληρώνεις εκτός από τα δικά σου (φάρμακα) και τα (φάρμακα) των λαθρομεταναστών …”
Κατάλαβες “έλληνα”. Άμα δεν κατάλαβες διάβασε και τη συνέχεια και στο καπάκι βγες και κοπάνα κανένα “πακιστάνι”:
“17.000.000.000€ -22.000.000.000€ είναι το συνάλλαγμα που φεύγει από την χώρα μας και πηγαίνει στις χώρες των λαθρομεταναστών… Πρέπει να διαλέξουμε αν προτιμάμε να ζήσουμε εμείς αξιοπρεπώς στην χώρα μας ή να πεινάσουμε για να τρώνε οι κάθε είδους πακιστανοί…”
Εδώ το συνάλλαγμα απογειώνεται. Από τα 12 δις καταλήγουμε στα 22 δις. Η προτροπή “να πεινάσουμε ή να ζούμε αξιοπρεπώς” ακούγεται λογική. Υπάρχει όμως και συνέχεια:
“1.500.000.000€ στοιχίζει η παρανομία των λαθρομεταναστών στην χώρα μας (αυτά τα στοιχεία δίνει το υπουργείο Δ/Τ, μόνο για την επιπλέον αστυνόμευση)… 7.500.000.000€ είναι τα έσοδα από το παραεμπόριο των λαθρομεταναστών… Αν συνυπολογίσουμε και τα μαγαζιά που κλείνουν, τα ποσά που χάνει το κράτος είναι ανυπολόγιστα.”
Αν προσθέσουμε τα νούμερα φτάνουμε στα 32 δις. Απίστευτα πράγματα.
Η φιλολογία για το πόσο κοστίζουν οι “λαθρο”μετανάστες δεν είναι καινούργια. Στο βίντεο αυτό ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ Βελόπουλος υπολογίζει τοΔεκέμβρη του 2009 σε 12 ΔΙΣ την εκροή συναλλάγματος από τους αλλοδαπούς. Μάλιστα 12 δις κι αυτός. Οι εθνοπρεπείς καθώς φαίνεται έχουν ένα κόλλημα με τα 12δις εκροή συναλλάγματος πριν ακόμα το μνημόνιο. Μάλιστα για να δώσουν όπως θα είδατε και μια αίσθηση επιστημονικότητας στα παραμύθια τους ισχυρίζονται ότι το νούμερο αυτό το δίνει η Τράπεζα Ελλάδας. Τα 6-7 δις για νοσοκομεία φάρμακα τα επιβεβαιώνει ο Λοβέρδος και τα περί παραεμπορίου το υπουργείο ανάπτυξης, ενώ τα περί χρεολυσίων η Ελλ.Στατ. Ας τα πιάσουμε όλα αυτά με τη σειρά.
“Εκροή συναλλάγματος”
Όποιος θέλει να μάθει ακριβώς τα μεταναστευτικά εμβάσματα δεν έχει παρά να κοιτάξει τους σχετικούς πίνακες του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Φανταζόμαστε ότι οι κουφιοκέφαλοι εθνομπλοκερς δεν θα έχουν αντίρρηση περί αυτού μιας και οι ίδιοι δέχονται την Τράπεζα Ελλάδας ως πηγή της αποκαλυπτικής τους πληροφορίας. Αντιλαμβανόμαστε βεβαίως ότι πολλοί εξ αυτών είναι παντελώς κρετίνοι και δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών αλλά αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα. Σύμφωνα λοιπόν με την Τράπεζα Ελλάδας τα μεταναστευτικά εμβάσματα που περιλαμβάνονται στο λογαριασμό Ι.Δ.2. “Λοιποί τομείς”δείχνουν αναλυτικά ότι τα εν λόγω ποσά δεν ξεπερνάνε για την 12ετία 2000-2011 τα 11,4 δις. Κατά μέσο όρο 950 εκ το χρόνο. Για φέτος η εκτίμηση είναι ότι θα πέσει κοντά στο 1δις από 1,38 το 2011 δεδομένου ότι στο 1ο εξάμηνο έχουμε ήδη μια μείωση σε σχέση με το περσινό 25%. Σύμφωνα τώρα με την Eurostat η εκροή χρημάτων από τους μετανάστες προς τις χώρες τους είναι ακόμα μικρότερη από τα ποσά που εμφανίζονται στον πίνακα. Έτσι το 2009 έφυγαν 908 εκ και το 2010 1.081 εκ. προς χώρες εντός και εκτός Ε.Ε. Καταλαβαίνει κανείς ότι στα ποσά αυτά περιλαμβάνονται και εμβάσματα ελλήνων προς το εξωτερικό ενδεχομένως προς φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό ή και κατοίκων της Ε.Ε. ή των ΗΠΑ προς τις χώρες τους. Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύονται σε ιστοσελίδες ξενοφοβικού προσανατολισμού, που όμως με τα copy paste έχουν χάσει τον μπούσουλα.
“Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα μετατράπηκε από χώρα προσέλκυσης εμβασμάτων σε χώρα αποστολής χρημάτων, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο αρμόδιος επίτροπος Αλγκίρντα Σεμετά. Ο κοινοτικός επίτροπος απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γιώργου Παπανικολάου, αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι το 2010 οι εκροές των μεταναστευτικών εμβασμάτων από την Ελλάδα εκτιμάται ότι έφθασαν τα 2,065 δισ. ευρώ. Από αυτά, 984 εκ. ευρώ κατευθύνθηκαν προς άλλα κράτη μέλη της ΕΕ, 514 εκ. κατευθύνθηκαν προς τη γειτονική Αλβανία, περίπου 190 εκ. στο Ισραήλ και 103 εκ. στη Γεωργία. Από την άλλη πλευρά, στην Ελλάδα ήλθαν μέσω εμβασμάτων περίπου 1,34 δισ. ευρώ και συγκεκριμένα 441εκ. ευρώ από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, 339 εκ. από τις ΗΠΑ, 236 εκ. από τη Γερμανία και 221 εκ. από το Βέλγιο”.
Βεβαίως τα 2 δις εκροή που δίνει ο επίτροπος διαφέρει από τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδας (ενδεχομένως πρόκειται για διαφορετική λογιστική καταγραφή) όμως δίνει μια πιο καθαρή εικόνα για τον τόπο προορισμού αυτών των χρημάτων. Έτσι 514εκ καταλήγουν στην Αλβανία και συνολικά 984 εκ σε χώρες εκτός ΕΕ.
Σύμφωνα με ερώτηση που είχε κάνει στη Βουλή ο πρώην βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης προς τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, σχετικά με αποστολές χρημάτων στο εξωτερικό η απάντηση που έλαβε για το 2007 ήταν η εξής:
“Σύμφωνα λοιπόν με την Τράπεζα της Ελλάδος, η μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό διενεργείται από τις τράπεζες και από εταιρείες ταχυμεταφορών, εποπτευόμενες όμως από την Τράπεζα της Ελλάδος. Η μεταφορά κεφαλαίων από τις τράπεζες διενεργείται σύμφωνα με τις διατάξεις που αποσκοπούν στον έλεγχο της προέλευσης των χρημάτων από εγκληματικές δραστηριότητες.Το σύνολο των μεταναστευτικών εμβασμάτων στο εξωτερικό το έτος 2006 ήταν 770.000.000 ευρώ. Τα μέσω των εταιρειών ταχυμεταφορών αποστελλόμενα ποσά γίνονται με μεσολάβηση της Τράπεζας και τα σχετικά ποσά περιλαμβάνονται στο ως άνω ποσό των μεταναστευτικών εμβασμάτων.
Το θεσμικό πλαίσιο της εποπτείας των συγκεκριμένων εταιρειών καθορίζεται πρώτον, με το ν.3148/2003 και την πράξη 2536/2004 του Διοικητού της Τράπεζας της Ελλάδος όσον αφορά την επάρκεια της τεχνικοοικονομικής δομής των εταιρειών, δηλαδή το λογιστικό σύστημα, το σύστημα πληροφορικής, το σύστημα εσωτερικού ελέγχου και το ελάχιστο ποσό των ιδίων κεφαλαίων που είναι 150.000 ευρώ και δεύτερον, με την πράξη 2577/2006 του Διοικητού της Τραπέζης Ελλάδος ως προς την εποπτεία των διαδικασιών πρόληψης του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και χρηματοδότησης της τρομοκρατίας.
Οι εποπτευόμενες από την Τράπεζα της Ελλάδος εταιρείες παροχής υπηρεσιών διαμεσολάβησης στην μεταφορά κεφαλαίων ανέρχονται σε δώδεκα και διαθέτουν περίπου 2150 σημεία παροχής υπηρεσιών ανά την Ελλάδα. Από αυτά έχουν αφαιρεθεί τα υποκαταστήματα των τραπεζών πρακτόρων τους, τα οποία και γνωστοποιούνται στην Τράπεζα της Ελλάδος. Το έτος 2006 η συνολική αξία των κεφαλαίων, που απεστάλησαν στο εξωτερικό με τη διαμεσολάβησή τους, ανήλθαν στο ποσό των 588. 929.195 ευρώ, το δε μέσο ποσό εξερχόμενου εμβάσματος στα 405 ευρώ“. (ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΛΘ΄, Τρίτη 27 Νοεμβρίου 2007, ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ)
Όπως βλέπουμε τα ποσά είναι μικρότερα από αυτά που δίνει η Τράπεζα Ελλάδας για τις ίδιες χρονιές. Επίσης δίνονται και διευκρινήσεις για τον τρόπο που μεταφέρονται τα ποσά αυτά από τις μεταφορικές εταιρίες, ταχυδρομεία και τράπεζες, που όλες βρίσκονται κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο της τράπεζας Ελλάδας. Αυτά για όσους ισχυριστούν ότι τα κανάλια μεταφοράς χρημάτων είναι ανεξέλεγκτα. Επιπλέον μαθαίνουμε ότι το μέσο ποσό εξερχόμενου εμβάσματος είναι 405 ευρώ, που σημαίνει ότι ακόμα και για μικροποσά οι μετανάστες προτιμούν το έμβασμα παρά άλλους τρόπους μεταφοράς που ενδεχομένως θα έβαζαν σε κίνδυνο την αποστολή τους.
Δεν χρειάζεται να γίνει κανείς περισσότερο κουραστικός πάνω στο θέμα. Είναι σαφές ότι τα ρατσιστικά παραμύθια ξεπερνούν κάθε φαντασία. Επιπροσθέτως για να ευσταθεί ο εξωφρενικός ισχυρισμός των 12 ή ακόμα και 22 δις σε εμβάσματα, θα έπρεπε κάθε μετανάστης να στέλνει στη χώρα 12 με 22 χιλ ευρώ το χρόνο, κι αυτά μόνο αν υποθέσουμε ότι από το 1εκατομμύριο μετανάστες που ζουν στην Ελλάδα εργάζονται όλοι ανεξαιρέτως ακόμα και τα νεογέννητα και φυσικά με μηδενική ανεργία. Επίσης θα πρέπει για να στέλνουν αυτά τα ποσά να βγάζουν επιπλέον 6000 ευρώ έκαστος προκειμένου να καλύψουν και τις καθημερινές τους ανάγκες, εκτός αν υποθέσουμε ότι δεν τρωνε και δεν πληρώνουν καμία υποχρέωση. Επομένως θα πρέπει τα ετήσια εισοδήματά τους να ξεπερνάνε τα 18000 ως 28000 αναλόγως. Αν τώρα σκεφτούμε ότι μεταξύ των μεταναστών ζουν 180000 παιδιά κάτω των 18 ετών και ότι πλήττονται εξίσου από την ανεργία και τέλος ένα μέρος τους κυρίως νοικοκυρές δεν περιλαμβάνεται στο εργατικό δυναμικό τότε ο ενεργός απασχολούμενος οικονομικά πληθυσμός θα πρέπει να μην ξεπερνά τις 500χιλ. Ως εκ τούτου καθένας από αυτούς θα πρέπει να στέλνει στις χώρες του από 24000 μέχρι και 44000 ευρώ ετησίως και προφανώς να κερδίζει από 35000 μέχρι 55000 ευρώ έκαστος. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι μετανάστες αποτελούν τη νέα άρχουσα τάξη της Ελλάδας. Είναι πάμπλουτοι, λυμαίνονται τη χώρα κανονικά και μεις δεν έχουμε να φαμε.
Ναι αλλά πόσοι είναι;
Φυσικά οι φασίστες και όσοι αρέσκονται να παπαγαλίζουν τις αηδίες τους μπορούν να ισχυριστούν εδώ ότι οι μετανάστες δεν είναι 1εκ αλλά 3εκατομμύρια. Αν ψάξει κανείς τα φασιστοσαϊντ θα πέσει πάνω σε ένα όργιο φημών γύρω από τον πληθυσμό των “λαθροεισβολαίων”. Δυστυχώς ελλείψει μια συστηματικής απάντησης από την αριστερά οι φήμες αυτές αποτελούν τον κυρίαρχο μύθο γύρω από το μέγεθος των“μεταναστευτικών κυμάτων που κατακλύζουν καθημερινά τη χώρα”. Στην πραγματικότητα οι μετανάστες δεν ξεπερνούν το 1 εκ . Από αυτούς περισσότεροι από τους μισούς έχουν άδεια παραμονής ενώ οι υπόλοιποι είτε την έχασαν, είτε μπήκαν στη χώρα μετά το 2004 οπότε και δεν υπάρχει καμία διαδικασία να νομιμοποιηθούν παρά μόνο να διεκδικήσουν πολιτικό άσυλο, που ως γνωστόν δεν δίνεται σχεδόν σε κανέναν.
Γύρω από τον αριθμό αυτόν υπάρχουν δύο δεδομένα. α) η απογραφή του 2001 που κατέγραψε 762191 αλλοδαπούς από τους οποίους οι 70000 ήταν κάτοικοι ΕΕ και ΗΠΑ σε σύνολο 10.934.097 πληθυσμού. β) Στην απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός στη χώρα μετρήθηκε στα 10.787.690 εκ των οποίων 9903268 με ελληνική υπηκοότητα. Από αυτά τα νούμερα προκύπτει ότι οι αλλοδαποί στην Ελλάδα είναι 884.422. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι “παράνομοι” δεν μετρήθηκαν. Γι’ αυτό όμως καλύτερα να ρωτήσει τους 50 χιλιάδες απογραφείς. Όποιος δούλεψε στην απογραφή ξέρει ότι σε κάθε πολυκατοικία που έμπαινε υπήρχαν πάντα πρόθυμοι γείτονες, ιδιοκτήτες και διαχειριστές που έδιναν πλήρη κατάλογο όλων των ενοίκων, εκπληρώνοντας εξ ολόκληρου τα εθνικά τους καθήκοντα και το πάνδημο αίτημα για καταγραφή όλων των “παρανόμων” που έχουν εισέλθει στη χώρα, περιμένοντας πώς και πώς τα τελικά αποτελέσματα. Ακόμα κι αν κάποιος “λαθραίος” ήθελε να ξεφύγει, δεν θα τα κατάφερνε. Ο απογραφέας θα τον κατέγραφε έστω και ως “Σύριο, πακιστανό, μαροκινό ή σομαλό που μένει μαζί με άλλους 3 στο υπόγειο, οδός τάδε, δήμος τάδε τομέας ταδε” κοκ. Να είναι σίγουροι όσοι αναρωτιούνται ότι οι πάντες έχουν καταγραφεί, ακόμα και οι έλληνες που επίσης κάποιοι αρνιόντουσαν να ανοίξουν την πόρτα και να απαντήσουν στις ερωτήσεις του απογραφέα. Απαντήσεις που ως γνωστόν δεν προϋπέθεταν την επίδειξη ταυτοτήτων, διαβατηρίων, ούτε άλλων εγγράφων. Μάλιστα οι μετανάστες ήταν πολύ πιο πρόθυμοι να δείξουν τα διαβατήρια τους στους απογραφείς για να γράψου σωστά τα ονόματα, από κάτι έλληνες που θολωμένοι από τα 666, τις ηλεκτρονικές ταυτότητες και τους μασόνους ήταν εντελώς επιφυλακτικοί για το αν τα ερωτηματολόγια θα καταλήξουν στα αρχεία της μοσάντ ή της ελληνικής Στατιστικής Αρχής . Βεβαίως η στατιστική υπηρεσία μετά από έρευνα πεδίου που έκανε στο 0,5% των νοικοκυριών διαπίστωσε συνέπεια των απαντήσεων και των σε ποσοστό 97%. Όσον αφορά το μέγεθος στις επόμενες εβδομάδες θα δοθούν τα τελικά νούμερα για τον μόνιμο πληθυσμό. Η απόκλιση όμως δεν θα είναι σημαντική. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν ένα 10% κατάφερε να “κρυφτεί” οι μετανάστες πάλι δεν ξεπερνούν το 1 εκ.
Σύμφωνα με τη Eurostat, 900.000 μετανάστες ζούσαν το 2009 στην Ελλάδα καταλαμβάνοντας το 8,1% του πληθυσμού. Συγκεκριμένα 577.000 προέρχονται από την Αλβανία, 22.300 είναι Ουκρανοί, 17.200 Γεωργιανοί, 16.200 Πακιστανοί και 13.900 Αιγύπτιοι. Σύμφωνα επίσης με την Eurostat η καθαρή εισροή μεταναστών από το 2001 ήταν 358.940. Η καθαρή εισροή προκύπτει αν αφαιρέσει κανείς από αυτούς που μπήκαν μέσα στη δεκαετία αυτούς που έφυγαν. Αν προσθέσουμε σ’ αυτό τους 762191 της απογραφής του 2001 βγαίνει ένα σύνολο 1.120 χιλιάδες. Αλλά αυτό είναι και ένα απόλυτο όριο. Από κει και πέρα μιλάμε μόνο για φανταστικά νούμερα, που διαδίδουν χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχεία τα κάθε είδους ρατσιστικά πρακτορεία, όπως για παράδειγμα ότι οι Πακιστανοί είναι 1,5 εκ. ενώ στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούν τις 20-30 χιλιάδες. Το 2011,σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat, στην Ελλάδα ζούσαν 956.000 αλλοδαποί ή 8,5% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ο αριθμός αυτός έφτανε το 1,255 εκατομμύρια άτομα ή 11,1% του πληθυσμού, όταν υπολογίζονταν οι κάτοικοι που έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα.
Από τον μεγάλο αυτό αριθμό αλλοδαπών, μικρό μόνο ποσοστό είναι πολίτης μίας χώρας της ΕΕ των 27 (153.000 ή 1,4% του πληθυσμού), ή έχει γεννηθεί στην Ευρώπη (317.100 ή 2,8%). Η συντριπτική πλειοψηφία είναι πολίτες εκτός ΕΕ (803.000 ή 7,1%) και έχουν γεννηθεί σε κάποια τρίτη χώρα (938.100 ή 8,3%). Πηγή
Τέλος να υπενθυμίσουμε δύο σημαντικές έρευνες που έγιναν πριν 3 χρόνια. Η μία του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής και η δεύτερη του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος “Κλαντεστίνο”. Και στις δύο οι μετανάστες χωρίς χαρτιά υπολογίζονται γύρω στις 200 χιλιάδες σε ένα σύνολο 800 χιλ μεταναστών το 2009. Εδώ σχετικό άρθρο.
Οι ρατσιστές υπολογίζουν ότι οι μετανάστες επιβαρύνουν το σύστημα υγείας με 7 δις το χρόνο. Γι’ αυτό μάλιστα επικαλούνται δηλώσεις του ανεκδιήγητου Λοβέρδου. Εδώ συναντιούνται όλοι οι ψεύτες. Ο ένας επικαλείται τον άλλον. Άσχετα αν η πηγή της πληροφορίας πρέπει να κρεμαστεί στο Γουδί μαζί με τους “300 της βουλής”. Άσχετα αν είναι ή έστω ήταν σύντροφος του “Τζέφρι”, μασόνος, εβραίος, ανθέλληνας, αν έχει κουβαλήσει εδώ τους πακιστανούς. Όλα αυτά προς τα παρόν τα ξεχνάμε. Ο Λοβέρδος δίνει τροφή στο ρατσιστικό παραλήρημα και οι φασίστες το ανταποδίδουν, στον αξιόπιστο πλέον συνομιλητή τους. ¨όμως για να είμαστε δίκαιοι με το Λοβέρδο όσο κι αν ψάξαμε δεν βρήκαμε πουθενά να έχει μιλήσει για 7 δις. Ο Λοβέρδος έχει κάνει εμετικές δηλώσεις για τους μετανάστες. Μίλησε για υγειονομικές βόμβες (1/4/2012), για βόμβα λοιμώξεων με αφορμή την Υπατεία (14/02/2011), για μετανάστριες που κολλάνε AIDS του έλληνες πελάτες (16/12/2012) και τα150 εκατομμύρια ευρώ και άνω που δαπανά το ελληνικό δημόσιο για τους αλλοδαπούς που δεν βρίσκονται νόμιμα στη χώρα και καταφεύγουν στο σύστημα υγείας δια των ευημεριών και νοσηλεύονται επί πολλές ημέρες. Τους δίδεται φαρμακευτική περίθαλψη χωρίς να πληρώνουν ευρώ” (14/10/2012). Για μέχρι 150 εκ. έχει μιλήσει το φιλαράκι των φασιστών. Αν αυτοί ξέρουν κάτι παραπάνω για το Λοβέρδος και τα 7 δις ας μας πούνε και ακριβώς τη μέρα που το δήλωσε μήπως μας εξηγήσει κι αυτός που είναι πιο ειδήμων από τους καραφλοξερωκεφαλους αν γνωρίζει κάτι γι’ αυτά τα 7 δις και μας ανοίξουν τα μάτια. Όσο βέβαια ο ίδιος δεν διαψεύδει τα χιλιάδες σχετικά δημοσιεύματα, που τον χρησιμοποιούν και ως πηγή τότε προφανώς αναλαμβάνει και ο ίδιος ένα μέρος της ευθύνης αυτής της ελεεινής παραπληροφόρησης. Μέχρι τότε ας δούμε τα αληθινά στοιχεία μόνοι μας
Σύμφωνα με τα στοιχεία που επεξεργάστηκε η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας (ΕΣΔΥ) τα μεγέθη των δημόσιων δαπανών Υγείας ήταν: 2009 14 δισ. ευρώ, 2011 13,12 δισ. ευρώ με την πρόβλεψη να διαμορφωθούν το 2012 σε 9,5 δισ. Ευρώ. (Ριζοσπάστης 12 Σεπτέμβρη 2012) Από αυτά τα 2,8δις αποτελούν την φαρμακευτική δαπάνη. Τα ποσά αυτά μπορεί να τα βρει ο οποιοσδήποτε κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα στο διαδίκτυο.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι μιλάμε ξανά για ασύστολα παραμύθια. Οι μετανάστες αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού. Μάλιστα αν συνυπολογίσει κανείς την ηλικιακή τους σύνθεση και την μεγαλύτερη δυσκολία πρόσβασης στο σύστημα υγείας τότε η δήθεν επιβάρυνση δεν μπορεί να ξεπερνάει τα 500 εκ ίσως και λιγότερο, δεδομένου ότι αν “επιβαρύνουν” κάτι είναι τα έκτακτα περιστατικά στα εφημερεύοντα. Όμως τι σημαίνει “επιβάρυνση”. Μήπως οι φαρμακοποιοί τους δίνουν τσάμπα φάρμακα; Μήπως επισκέπτονται τα ιατρεία του ΙΚΑ ή τους γιατρούς του ΕΟΠΠΥ χωρίς να έχουν θεωρημένα βιβλιάρια; Μήπως πάνε στα κέντρα υγεία χωρίς να έχουν πληρώσει τον ΟΓΑ, που ως γνωστόν οι περισσότεροι μετανάστες είναι ασφαλισμένοι, πληρώνοντας οι ίδιοι τις εισφορές τους; Για να ευσταθούν τα ψέματα των ρατσιστών και του φίλου τους του Λοβέρδου θα πρέπει οι μετανάστες να καταναλώνουν το 80% της δημόσιας δαπάνης για την υγεία χωρίς φυσικά να πληρώνουν την παραμικρή εισφορά. Μόνο αλήτες που προετοιμάζονται για εμφύλιο πόλεμο μπορούν να λένε τέτοια τερατώδη ψέματα. Και μόνο ηλίθιοι που θέλουν να τους πιστεύουν ημπορούν να τα αναπαράγουν. Κι όμως εδώ και 2 χρόνια οι φασίστες αναπαράγουν ξανά και ξανά το ίδιο ψέμα, κάθε μέρα, μέχρι να το μάθει και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας. Ειδικά τώρα που το σύστημα υγείας έχει χρεοκοπήσει, που οι ασφαλισμένοι πρέπει να πληρώνουν τις επισκέψεις τους στο γιατρό και τα φάρμακα, τώρα οι φασίστες υποδεικνύουν τον υπαίτιο, που δεν είναι άλλοι από τους μετανάστες. Δεν είναι οι μίζες, δεν είναι το πάρτι με τις φαρμακευτικές εταιρίες, δεν είναι η επί δεκαετίες λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων, δεν είναι τα 8 δις από τα κουρεμένα ομόλογα, που θα τα πληρώσουν οι ασφαλισμένοι, σε αντίθεση με τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιούνται με εγγυητή ξανά το δημόσιο και με δάνεια στις πλάτες πάλι του λαού. Δεν είναι οι εργοδοτικές εισφορές που δεν πλήρωναν οι υπόχρεοι. Όχι, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν αποτελεί αιτία που δεν έχουμε φάρμακα και γιατρούς. Οπότε η λύση είναι μια. “ΕΛΛΗΝΑ διαλέγεις, αν θέλεις να έχεις φαρμακοθεραπευτική περίθαλψη, εσύ, το παιδί σου και οι γονείς σου, πρέπει να σταματήσεις να περιθάλπεις τζάμπα τους λαθρομετανάστες… Κόβεις τις μαλακιες και τις κουλτουριάρικες ιδέες και διαλέγεις αν θες να πληρώνεις εκτός από τα δικά σου (φάρμακα) και τα (φάρμακα) των λαθρομεταναστών …” Σύμφωνα πάντως με τη λογική των φασιστών υπεύθυνοι για το ότι δεν έχει περίθαλψη ο “έλληνας” θα έπρεπε να είναι επίσης “οι ανασφάλιστοι έλληνες εργαζόμενοι που σε ποσοστό 25% απασχολούνται στη μαύρη εργασία σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας (29.9.10), οι εκατοντάδες χιλιάδες ασθενείς εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, των οποίων τα αφεντικά τους επί δεκαετίες τούς έκλεβαν τις εισφορές και δεν τις απέδιδαν στο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης, έχοντας ωστόσο τυπικά (με διάφορες “περαιώσεις” και χαριστικές “ρυθμίσεις”) εντάξει αυτούς τους εργαζόμενους νομιμοφανώς στο σύστημα, οι εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες του ΟΓΑ, ιδίως οι φτωχοί συνταξιούχοι του, και οι άποροι της Πρόνοιας – που, ως γνωστόν, δεν απέδιδαν εισφορές ούτε φόρους από τα (χαμηλά ή ανύπαρκτα) εισοδήματά τους. Αλλά ακόμα και οι “τυχεροί” εργαζόμενοι, που έχουν το βασικό μισθό της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης και συνεχόμενη κοινωνική ασφάλιση από τα 18 τους, που “επιβαρύνουν” τα νοσοκομεία και το Ταμείο τους, αν χρειαστούν λ.χ. μια εγχείριση καρδιάς κι ένα βηματοδότη στα 55 τους χρόνια, ή αν τα “προστατευόμενα” μέλη της οικογένειας τους αρρωστήσουν με καρκίνο και χρειάζονται πανάκριβες χημειοθεραπείες; Ή αν το παιδί τους γίνει “λιώμα” σε ένα τροχαίο, με τι ποσά θα “επιβαρυνθεί” το σύστημα υγείας για να το συναρμολογήσει με δεκάδες και πανάκριβες επεμβάσεις, αρθροπλαστικές κ.λπ; Ο κατάλογος με τα παραδείγματα “επιβάρυνσης” του δημόσιου συστήματος υγείας δεν έχει τέλος.” (Ιος, 23/10/2010) . Και είναι προφανές ότι οι φασίστες θεωρούν ότι θα λύσουν τα προβλήματα βιωσιμότητας τους συστήματος υγείας πετώντας έξω απ’ αυτό όσους το επιβαρύνουν για να έχουν οι κανονικοί “υγιείς” και “εργατικοί έλληνες” πρόσβαση εθνικά καθαρό από όλα τα μιάσματα σύστημα υγείας.
Φόροι-εισφορές
Το τελευταίο παραμύθι είναι τα “9 δις διαφυγόντων φόρων και ασφαλιστικών εισφορών από το παραεμπόριο”. Αυτό το ποσό αναλύεται σε 4 δις από ΦΠΑ και 5 δις από φόρους εισοδήματος και εισφορές, λόγω παραεμπορίου. Είναι προφανές ότι για να “χάνονται” 4δις σε ΦΠΑ το “παραεμπόριο” τζιράρει κάθε χρόνο 20 και πλέον δις ευρώ. Ακριβώς σε αυτό το ποσό το εκτιμά η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου.
“Η “μάστιγα” του παραεμπορίου ανέρχεται στο ποσό-σοκ των 20 δισ. ετησίως στη χώρα μας. Υπολογίζεται ότι η απώλεια για τα κρατικά έσοδα ανέρχεται στα 6 δισ. ευρώ. Αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος του προβλήματος και την ανάγκη να δοθεί άμεσα λύση όταν η χώρα “ματώνει” για να εξασφαλίσει μέτρα ύψους 11,5 δισ. Ευρώ”, (Ειδήσεις Star) δήλωσε στις 22/8 ο υπουργός Ανάπτυξης Κωστής Χατζηδάκης κηρύσσοντας τον πόλεμο στο “παρεμπόριο”, δύο βδομάδες πριν αναλάβει έργό η χρυσή αυγή πατάσσοντας με τη σειρά της το παραεμπόριο στα πανηγύρια και τις λαϊκές αγορές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και το κράτος και το παρακράτος συμφωνούν ως προς το επείγον του καθήκοντος. Βλέπετε μιλάμε για 20 δις όταν η αξία των μέτρων που θα ματώσουν εκ νέου τα εισοδήματα που έχουν απομείνει στις φτωχές πλέον, αλλά υπερήφανες εθνικά, ελληνικές οικογένειες κοστίζουν μόλις 11,5 δις. Ο συσχετισμός είναι προφανής για όποιον δεν κατάλαβε. Τσακίζοντας τους τύπους με τα σεντόνια θα γλιτώσουμε την νέα σφαγή που έρχεται. Γι’ αυτό λοιπόν ελληνάρες στα όπλα.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα πέρα από την χρυσαυγίτικη χατζηδάκεια προπαγάνδα. Το εμπόριο συμμετέχει στο ΑΕΠ σε ποσοστό 16%. Αν υπολογίσουμε ότι η ιδιωτική κατανάλωση είναι περίπου το 60% του ΑΕΠ δηλαδή 120 δις ευρώ τότε ο συνολικός εμπορικός τζίρος δεν ξεπερνάει τα 100 δις δεδομένου ότι ένα μεγάλο αυτής της δαπάνης καναναλώνεται σε υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης κοκ. (το ποσό αυτό αντιστοιχεί επίσης στα 16,5 δις ΦΠΑ που θα εισπραχθεί μέσα στο 2012, Προϋπολογισμός 2012, σελ 28) Επίσης ένα άλλο μέρος για την αγορά κατοικιών ή την αποπληρωμή των δανείων που πάρθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Ως γνωστόν σε αυτούς τους κλάδους δεν δραστηριοποιούνται σομαλοί, ζαϊρινοί και άλλοι πακιστανοί και αλλοεθνείς “λαθρέμποροι”. Επίσης κάθε οικογένεια ως γνωστόν ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος στα σούπερ μαρκετ, σε λογαριασμούς τηλεφώνων και της ΔΕΗ που εμπεριέχουν και πλήθος από χαράτσια, ενώ πλήθος ευκαιριών σε αγαθά βρίσκει στα μεγάλα καταστήματα τύπου ΙΚΕΑ, Leroy Merlin, Τσάμπο, Ζάρα κοκ που επίσης δεν δραστηριοποιούνται μελαψοί “λαθρέμποροι”. Το ίδιο συμβαίνει από όσο γνωρίζουμε και στην αγορά διαρκών αγαθών (ηλεκτρικά είδη, αυτοκίνητα, είδη σπιτιού) εκτός αν υπολογίζουμε στα διαρκή αγαθά, τους αναπτήρες, τους φακούς και τα μπαλάκια που μόλις τα χτυπήσεις στο έδαφος αναβοσβήνει κάποιο φως, είδη τα οποία ως επί το πλείστον πουλάνε οι γνωστοί λαθρέμποροι εξ ανατολής που έχουν κατακλύσει τη χώρα. Στο μόνο που δραστηριοποιούνται οι γνωστοί “λαθρέμποροι” που λυμαίνονται την “εθνική μας” οικονομία είναι στα φο-μπιζού, στα βρακιά, τις κάλτσες, τα γκατζετ κινητών, cd και τις τσάντες που πουλάνε απλωμένα σε σεντόνια σε ορισμένα πεζοδρόμια, ή στα φανάρια μαζί με παγωμένα νερά και μπανάνες . Θέλουν λοιπόν να μας πουν ότι ξοδεύουμε το 20% του εισοδήματός μας σε τέτοια προϊόντα ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι δεν αγοράζουμε βρακί στο εμπόριο παρά μόνο από πλανόδιους μετανάστες.
Σε ποιον τα πουλάνε αυτά, μήπως σε τίποτα εξωγήινους; Ο τζίρος για να υπάρχει πρέπει κάποιοι να τον καταναλώσουν. Άρα κάθε κάτοικος αυτής της χώρα πρέπει να ξοδεύει (20δις/10εκ) 2000 ευρώ το χρόνο για προϊόντα παραεμπορίου και κάθε 4μελής οικογένεια 8000 ευρώ. Ρε δεν πάτε να τα πουλήσετε σε κανένα άσυλο ηλιθίων αυτά.
Επίσης ο τζίρος αυτός σημαίνει και το σχετικό εισόδημα για τους μετέχοντας του “κυκλώματος”, που προφανώς ελέγχεται εξ ολοκλήρου από τους εισβολείς λαθρομετανάστες. Μπορούμε να υποθέσουμε λοιπόν ότι από τα 20δις τζίρο τα 15 είναι κέρδη του κυκλώματος δεδομένου ότι δεν πληρώνουν φόρους, ΦΠΑ, δημοτικά τέλη, ενοίκια, ασφαλιστικές εισφορές και οτιδήποτε άλλο επιβαρύνει τον υγιή και δύσμοιρο έλληνα εμποράκο. Ο οποίος πλήττεται από το παραεμπόριο και όχι από το ΙΚΕΑ, ούτε από το γεγονός ότι οι πιστωτικές έχουν τερματίσει και οι χαρούμενοι καταναλωτές της δεκαετίας του μιλένιουμ είναι είδος υπό εξαφάνισης. ¨όχι όχι εμποράκο, ο μετανάστης με το τσουβάλι σου πήρε τη δουλειά. Αν υποθέσουμε τώρα ότι από το 1 εκ. μετανάστες εργάζονται οι 500 χιλιάδες (αν και με την ανεργία που έχει πέσει ίσως εργάζονται οι μισοί), στο παραεμπόριο απασχολούνται οι 100000. Τι λένε για το νούμερο αυτό τα σαΐνια της εθνικής υπερηφάνειας; Γιατί κάποιοι δουλεύουν και στα χωράφια, άλλοι στις οικοδομές, οι γυναίκες στα σπίτια, άλλοι σε εργοστάσια, ε τι λετε. Αλλιώς πως μας παίρνουν τι δουλειές αν δεν δουλεύουν ούτε εκεί. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είναι 100000, που δεν είναι, αλλά έτσι για να μεγεθύνουμε λίγο το “πρόβλημα”, γιατί με μικρότερα νούμερα τι σκατά πρόβλημα είναι). Επομένως 15δις/100χιλ, έχουμε κέρδη 150.000 ευρώ εισόδημα ανά “λαθρέμπορα”. Εντάξει ούτε ο διοικητής της Εθνικής Τράπεζας δεν βγάζει τόσα. Και μας λένε οι αριστεροί για τους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές, όταν το μεγάλο κεφάλαιο του παρεμπορίου που λυμαίνεται τα πεζοδρόμια της Πατησίων και των λαϊκών αγορών κονομάει 20 δις. “Αν συνυπολογίσουμε και τα μαγαζιά που κλείνουν, τα ποσά που χάνει το κράτος είναι ανυπολόγιστα”. Μιλάμε για εθνική τραγωδία. Οι φασιστές κλαίγονται για τα χρήματα που χάνει το κράτος και δεν μπορεί να πληρώσει τους πιστωτές. Και το κράτος έρχεται εξαιτίας της “αδράνειας” του και τα παίρνει από τους τίμιους έλληνες. Αν υπάρχει μια τραγωδία σε όλα αυτά είναι το ασύλληπτο μέγεθος της ηλιθιότητας που έχει κυριεύσει τους εμπνευστές αυτών των σκέψεων.
Το τελευταίο παραμύθι της αποκαλυπτικής είδησης αφορά το ύψος των τοκοχρεολυσίων. Έτσι “το έλλειμμα του προϋπολογισμού για το 2012 υπολογίζεται στα 24,5 δις ευρώ. Προσοχή μιλάμε για το συνολικό έλλειμμα συμπεριλαμβανομένων τόκων και χρεολυσίων” Ωστόσο σύμφωνα με το σχέδιο προϋπολογισμού το έλλειμμα μόνο για φέτος προβλέπεται στα 19δις, συμπεριλαμβανομένου τους τόκους. (Προϋπολογισμός 2012, σελ 27)Αν υποθέσουμε ότι από το κούρεμα θα μειωθούν οι τόκοι 2δις αυτό ίσως μειώσει το φετινό έλλειμμα στα 17 δις αν όλα τα άλλα πάνε καλά, πράγμα απίθανο με την ύφεση που τρέχει στο -7%. Όσον αφορά τώρα τα χρεολυσία αυτά να υπενθυμίσουμε στους αλχημιστές γκεμπελίσκους ότι το 2010 ήταν 42 δις. Όταν λέμε χρεολύσια εννοούμε τα ομόλογα και τα έντοκα γραμμάτια που λήγουν και πρέπει να αποπληρωθούν. Επομένως όταν μιλάμε για τοκοχρεολύσια θα μιλάμε για 50-60 δις και όχι για 24 δις. Για φέτος από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας το δημόσιο δανείστηκε μέχρι και τον Ιούνιο 38δις ενώ άλλα 10 περίπου δίς σε έντοκα γραμμάτια. Σύνολο 48 δις. Οι φασίστες παίζουν με τα νούμερα όπως τους βολεύει και μας λένε ότι τα χρεολύσια για φέτος ήταν μόνο 7 δις. Κατάλαβες ελληνάρα μικρό το νούμερο, άμα κυνηγήσεις τους “λαθροέποικους” θα μπορέσεις μετά να το πληρώσεις. Ενώ τα 48 δις είναι πολλά, δεν μαζεύονται με τίποτα.
Τώρα το χρέος που έχει απομείνει στις 30/6 μετά το κούρεμα είναι ήδη στα 303,5 δις. (Στοιχεια του Υπουργείου Οικονομικών) Ακόμα και με την επιμήκυνση τα ποσά που πρέπει να δανείζεται το ελληνικό δημόσιο για την αποπληρωμή των ομολόγων και των γραμματειών δεν μπορεί να είναι λιγότερο από 30 δις κατά μέσο όρο το χρόνο. Ίσως τις επόμενες χρονιές να είναι κάπως μικρότερο, αν συνεχιστεί το υποτιθέμενο πρόγραμμα σταθερότητας αλλά στη συνέχεια θα αυξηθεί. Όπως και να χει τα τοκοχρεολύσια θα συνεχίσουν να βρίσκονται σε διπλάσια μεγέθη από αυτά που ισχυρίζονται οι φασίστες για να αποδείξουν πόσο εφικτό είναι το σχέδιό τους και πόσο απλές οι λύσεις. Μερικές κλωτσιές σε 2-3 πάγκους, ένα κυνηγητό στα φανάρια, ένας τσαμπουκάς σε ένα σχολείο για τους τσιγγάνους και μερικά φανταστικά επεισόδια επεμβάσεων της χρυσής αυγής σε νοσοκομεία για τα φακελάκια και όλα θα λυθούν στο πιτς-φυτίλι.
Από τα παραμύθια στις εκκαθαρίσεις
Η χρυσή αυγή προσπαθεί να συσπειρώσει δυνάμεις γύρω από αυτή τη θεματολογία και να χτίσει τη φήμη της σαν μηχανισμός που δίνει λύσεις εδώ και τώρα, βοηθώντας δήθεν τους αναξιοπαθούντες έλληνες. Στην πραγματικότητα αυτό που επιδιώκει είναι να στρέψει την κοινωνική οργή εναντίον των πιο αδύναμων και περιθωριοποιημένων κομματιών της κοινωνίας. Οι μετανάστες είναι ο πιο αδύναμος στόχος και ειδικά αυτοί που προέρχονται από την Ασία. Ήδη οι φασίστες προσπαθούν να ανοίξουν νέα μέτωπα με τους τσιγγάνους, τους ομοφυλόφιλους και φυσικά με όσους “κουλτουριάρηδες” τους υπερασπίζονται και επιβαρύνουν τον φτωχό έλληνα νοικοκύρη. Ο κατάλογος των στόχων της χρυσής αυγής κάθε μέρα θα μεγαλώνει. Και όσο θα συμπληρώνεται θα χρειάζονται νεό αίμα για τα τάγματα εφόδου για να “παταχτούν τα μιάσματα”. Για αυτό και τόσα ψέματα. Για να επιταχυνθούν οι στρατολογίες. Φυσικά καμία κρίση δεν πρόκειται να ξεπεραστεί, ούτε πρόκειται να πληρωθούν οι δόσεις των δανείων με τον διωγμό των μεταναστών και την δήθεν εξοικονόμηση 28 δις που θα προκύψει απ’ αυτό. Το μόνο που επιδιώκει η φασιστοσυμμορία είναι με τις ενέργειές της να προκαλέσει τους αντιπάλους της, επιβάλλοντας από τώρα το βρωμερό της ρατσιστικό σχέδιο. Ένα νέο απαρτχάιντ, ένα καθεστώς διακρίσεων και εξαιρέσεων, με τους ταγματασφαλίτες και τους “καθαρούς” έλληνες σε προνομιακή θέση. Όποιος αντιδράει στα αίσχη κατά των μεταναστών αυτομάτως γίνεται στόχος. Η αριστερά μέχρι στιγμής αντιδρά σαν να μην την αφορούν όλα αυτά με έναν άμεσο τρόπο. Σαν να θέλει να αποφύγει την “πρόκληση” γιατί αυτό αποπροσανατολίζει την κουβέντα από το κεντρικό που είναι το μνημόνιο. Σαν να είναι το “μεταναστευτικό” όντως ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Αυτό είναι ήδη μια μεγάλη υποχώρηση. Η λογική δεν απαντάμε στις προκλήσεις είναι ήδη μια ήττα στα σημεία. Τι σημαίνει δεν απαντάμε, όταν δίπλα μας οι φασίστες επιβάλλουν καθεστώς απαρτχάιντ; Σημαίνει απλά ότι υποχωρούμε. Όμως κάθε υποχώρηση στρώνει το δρόμο στην ήττα. Κανένας δεν θα τη γλιτώσει από το απαρτχάιντ που ετοιμάζουν οι νεοφασίστες της χρυσής αυγής με το αβαντάρισμά των ΜΜΕ και του κράτους. Έτσι κι αλλιώς είναι ό μόνος τρόπος για να επιβιώσει το αστικό καθεστώς σε αυτές τις συνθήκες. Ο ρατσισμός συσπειρώνει και επανασυγκροτεί ένα νέο μπλοκ εξουσίας μια νέα κοινωνική συμμαχία. Η αριστερά κάθε είδους να είναι σίγουρη ότι στη νέα τάξη πραγμάτων δεν θα έχει καμία θέση. Αν θέλει να διεκδικήσει την παρουσία της πρέπει να δώσει τη μάχη τώρα. Τσακίζοντας την φασιστική προπαγάνδα που εισχωρεί στις γραμμές μας. Είναι γελοίο να μιλάς με ανθρώπους που ψηφίζουν αριστερά και να ακούς ακόμα κι απ’ αυτούς τα παραμύθια των ρατσιστών. Πριν να προσπαθήσουμε να πείσουμε τους μισάνθρωπους που ψηφίσαν χρυσή αυγή να “διορθώσουν την ψήφο τους” ας πείσουμε πρώτα τον κόσμο της αριστεράς που έχει γίνει σουρωτήρι από τη ρατσιστική προπαγάνδα. Και κάτι τελευταίο. Καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνει, όσο τα τάγματα εφόδου βρίσκονται στο δρόμο. Και αν περιμένει κανείς από τον Δένδια να τα αντιμετωπίσει, ας κοιτάξει όχι τι λεει, αλλά τι κάνει το υπουργείο του: Αγορά Κυψέλης, κατάληψη Δέλτα και Ξένιος Δίας. Αυτά έχουμε μέχρι στιγμής. Και έρχονται κι άλλα. Τα τάγματα εφόδου πρέπει και μπορούν τα τσακιστούν από την αριστερά και το κίνημα. Από ένα μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα που θα απλωθεί σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, πανεπιστήμια, σχολεία και δρόμους. Ο φασισμός μπορεί να ηττηθεί από ένα υποκείμενο που θα επιδιώξει τη συντριβή του. Κάθε επίκληση σε ανύπαρκτα υποκείμενα, του στυλ λαός, εργάτες, νεολαία, συνδικάτα κ.ο.κ. είναι απλά αποφυγή της μάχης.
ΑπόψειςComments Off on Νέο βιβλίο ιστορίας Στ’ Δημοτικού: Όπισθεν ολοταχώς!
Oct032012
Γράφουν οι Γ. Στόγιας, Α. Δημητρόπουλος, Ρ. Χόπλαρου.
Το νέο εγχειρίδιο ιστορίας για την Στ’ Δημοτικού που διανεμήθηκε φέτος στα σχολεία Ελλάδας και Κύπρου σηματοδοτεί ένα γιγάντιο άλμα προς τα πίσω, τόσο από πλευράς παιδαγωγικής μεθόδου όσο και από αυτής του περιεχομένου. Το έργο της συγγραφικής ομάδας (με επικεφαλής τον ιστορικό Ι. Κολιόπουλο), σε διάσταση και από την Ιστορία ως επιστήμη, και από την επιστήμη της Διδασκαλίας της Ιστορίας, αναπαράγει μια ιδέα της σχολικής ιστορίας ως μέσο εθνικού και ηθικού φρονηματισμού, με χειρότερο τρόπο από το προηγούμενο βιβλίο που ήρθε να αντικαταστήσει. Πληροί, δε, όλα τα κριτήρια κακής χρήσης της Ιστορίας, όπως αυτά έχουν διατυπωθεί και κυρωθεί στις σχετικές συστάσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης Rec(2001)15 και Rec(2011)6 . Στο πλαίσιο της παρούσας παρέμβασης θα περιοριστούμε σε μια σειρά αρχικών σκέψεων και παρατηρήσεων.
Ο τίτλος του βιβλίου στο εξώφυλλο είναι «Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου». Στο εσωτερικό του, αυτό μεταφράζεται σε δεκαπέντε (15) σελίδες ευρωπαϊκής ιστορίας και διακόσιες εννιά (209) σελίδες με επίκεντρο την ελληνική. Αντί τα παιδιά να γνωρίσουν πώς τα γεγονότα και οι μεγάλες αλλαγές συνδέονται μεταξύ τους σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, το ελληνικό έθνος ανάγεται σε μοναδικό, περιούσιο και ανάδελφο.
Το εκτεταμένο αφηγηματικό κείμενο (σε λόγια γλώσσα, δυσλειτουργική σε σχέση με το πλαίσιο επικοινωνίας για το οποίο προορίζεται) και οι μονοπρισματικές πηγές περιορίζουν την κατανόηση των ιστορικών θεμάτων.
Απουσιάζουν ερευνητικά ερωτήματα και δραστηριότητες των μαθητών που να προάγουν το κριτικό πνεύμα και τον ιστορικό εγγραματισμό τους. Η στείρα γεγονοτολογία, ο δογματισμός και η χρηστομάθεια δεν βοηθούν στην ανάπτυξη δεξιοτήτων και στη συγκρότηση εννοιών (π.χ. ιστορικός χρόνος, αλλαγή και συνέχεια, τεκμήριο, αιτία και συνέπεια, ιστορική σημαντικότητα). Το βιβλίο μαθητή και το βιβλίο εργασιών που το συνοδεύουν περιορίζονται κυρίως σε ερωτήσεις απομνημόνευσης χρονολογιών, τοποθεσιών και ονομάτων. Γενικά, η ιστορία αντιμετωπίζεται παιδαγωγικά ως ένα γλωσσικό μάθημα με ασκήσεις του τύπου «συμπληρώστε τα κενά». Σε αυτό το πνεύμα, δεν λείπουν και οι προτροπές σε «εκθέσεις ιδεών» όπως αυτή: «Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η αξία της θυσίας του Μάρκου Μπότσαρη;» (σελ. 113).
Η πολεμική ιστορία, τα ηρωικά κατορθώματα «παλικαριών» (σελ. 83) που αψηφούν το θάνατο, συνθέτουν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης, αφήνοντας την πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ιδεολογική και πολιτιστική ζωή να διαδραματίζουν συμπληρωματικό ρόλο. Η (αντρική) εθνική ιστορία γράφεται με το σπαθί. Και, φυσικά, οι απαραίτητες κοινοτοπίες της μισαλλόδοξης ρητορικής: Οι Έλληνες έχουν πάντα δίκαια, ενώ οι εχθρικοί λαοί (Βούλγαροι και Τούρκοι) έχουν πάντα άνομα συμφέροντα. Οι Έλληνες -ακόμη κι όταν επιτίθενται!- είναι αμυνόμενοι, απαντούν σε μία προηγούμενη πρόκληση. Όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι μεγαλουργούν. Όταν όμως επιτρέπουν στους ξένους να τους διχάσουν, έρχεται η καταστροφή.
Σε κανένα σημείο δεν αφήνεται κάποια «σκιά» για τους ελληνικούς φορείς εξουσίας, είτε αυτοί αφορούν σε πρόσωπα είτε σε θεσμούς. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένθερμη υποστηρίκτρια της Επανάστασης του ’21. Τόσο κατά την προεπαναστατική περίοδο, όσο και κατά τον αγώνα της Ανεξαρτησίας, οι πρόκριτοι και οι κλέφτες κινούνται με μόνη έγνοια τους το καλό της πατρίδας. Ακόμη και στο εγχειρίδιο του 1989 (που επαναφέρθηκε ύστερα από την απόσυρση εκείνου της ομάδας Ρεπούση) είχαμε, επί του θέματος, δύο αντιτιθέμενες πηγές με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Οι Προεστοί προστάτευαν/καταπίεζαν τους ραγιάδες» (σελ 38-39).
Στη συνέχεια, μερικά αντιπροσωπευτικά «μαργαριτάρια» που αλιεύσαμε κατά την ανάγνωση του βιβλίου:
Ο Κοσμάς ο Αιτωλός εγγράφεται, τουλάχιστον εν μέρει, στο πνεύμα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (σελ. 53).
Το «Κρυφό Σχολειό» αποτελεί «αποτύπωση στην εθνική συλλογική μνήμη» των δύσκολων συνθηκών για την παιδεία τα πρώτα μετά την Άλωση χρόνια. Μια σκοτεινή διατύπωση απέναντι στην εύγλωττη εικόνα του Γκύζη και το ποίημα του Πολέμη (σελ. 54-55). Όλα αυτά αντί να γραφτεί πως το «Κρυφό Σχολειό» είναι μύθος (ή έστω θρύλος, όπως το αποκαλούσε το εγχειρίδιο του 1989), και να συζητηθούν οι συνθήκες που οδήγησαν στην κατασκευή του και ο ρόλος τον οποίο επιτέλεσε.
Για την άλωση της Τριπολιτσάς, εν μέσω περιγραφών στρατηγικών σχεδίων και ηρωισμών, μαθαίνουμε ότι «Ακολούθησαν σφαγές και λεηλασίες» (σελ. 99). Έτσι, απρόσωπα, χωρίς τους αριθμούς, τα επίθετα και τα επιρρήματα που κοσμούν συνήθως τις τουρκικές βιαιοπραγίες.
Όλες οι αναφορές στους Οθωμανούς και τους Τούρκους είναι αρνητικές, με αποκορύφωμα αυτή της πηγής στη σελ. 31 όπου ο μαθητής διαβάζει: «[…]Και αν θελήσει ο Πανάγαθος και φιλεύσπλαχνος Θεός και βοηθήσει να ελευθερωθεί το δυστυχισμένο γένος μας από τον τρομερό, απάνθρωπο, αντίχριστο και άσπλαχνο Τούρκο […]».
Η παρουσία των γυναικών στην ιστορία εξαντλείται σε τέσσερις σειρές για την Μπουμπουλίνα και τη Μαυρογένους (σελ. 92) και σε άλλες έντεκα για τα δικαιώματα των γυναικών (σελ. 188), και τα δύο εκτός του κύριου κειμένου της αφήγησης.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς, «η Ναυμαχία του Ναυαρίνου» επιτάχυνε τις εξελίξεις! Άρα, σε πείσμα κάθε ιστορικής αποτίμησης της πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής κατάστασης των ελληνικών δυνάμεων κατά το 1827, το αναγνωρισμένο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος ήταν μοιραίο ότι θα σχηματιζόταν. Φαίνεται θα ήταν γραμμένο στους ουρανούς!
Σε αντιδιαστολή με τη μεγάλη έκταση του κειμένου που αφιερώνεται στην περιγραφή πολεμικών κατορθωμάτων και ηρωικών θανάτων, άλλα θέματα αντιμετωπίζονται ως ελάσσονος σημασίας. Π.χ. το γλωσσικό ζήτημα (σελ. 163), η βιομηχανική επανάσταση (σελ.156) και η Οκτωβριανή επανάσταση (σελ.192) καταλαμβάνουν από τρεις, εννιά και εννιά σειρές αντίστοιχα. Μόνο το κείμενο για τον Κανάρη, με μεγάλη γραμματοσειρά, είναι είκοσι τρεις σειρές.
Στο πνεύμα των σχολικών εορτών, με μια ομφαλοσκοπική αντιστροφή, ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος αναφέρεται ως ένα παράρτημα του Αλβανικού έπους. Στην «ατυχέστερη» πρόταση όλου του βιβλίου, «ο πόλεμος ήταν το ολέθριο επακόλουθο της αποτυχίας στην εφαρμογή των όρων ειρήνης, που είχαν τερματίσει τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο». Καμία αναφορά στον φυλετικό ρατσισμό, στη ναζιστική ιδεολογία, στο επεκτατικό όραμα του αριανισμού, στην προπαγάνδα. Η Χρυσή Αυγή θα είναι ευτυχής και ευγνώμων.
Για λόγους οικονομίας του παρόντος κειμένου, θα περιοριστούμε στα παραπάνω. Αναμένουμε ότι ερευνητές ιστορικοί και παιδαγωγοί, θα εκπονήσουν συνολικότερες κριτικές στο εν λόγω εγχειρίδιο.
Επιγραμματικά, το δικό μας συμπέρασμα είναι ότι παρά τη διακηρυγμένη αποδοχή της ανάγκης για ουσιαστικές αλλαγές στις μεθόδους διδασκαλίας και μάθησης στα σχολεία ώστε να αναπτύσσονται οι κριτικές ικανότητες των αυριανών πολιτών, ο στόχος αυτός δεν θα προαχθεί με το συγκεκριμένο βιβλίο ιστορίας.
Τέλος, μια ορθογραφική παρατήρηση: στη σελ. 231 διαβάζουμε ότι μεταπολιτευτικά «το βιωτικό επίπεδο των Ελλήνων βελτιώθηκε εντυπωσιακά». Ναι, με «ω». Ίσως να πρόκειται περί μαύρου χιούμορ σε σχέση με την κρίση που βιώνουμε σήμερα. Ή πως, με τέτοιο αναχρονιστικό βιβλίο, ο βίος των παιδιών στην τάξη θα είναι αβίωτος!
ΑπόψειςComments Off on Μου αρέσουν τα τούρκικα σήριαλ
Sep292012
Έχω έναν ξάδερφο, καλό άνθρωπο, με λίγο απλοϊκές θεωρίες για τον κόσμο. Για χρόνια πίστευε ότι πίσω από οτιδήποτε κρυβόταν η CIA. Τελευταία άλλαξε, πιστεύει ότι αυτή που κρύβεται τελικά είναι η Goldman Sachs. Επίσης για χρόνια πίστευε ότι η διπλανή μας χώρα κατοικείται από πολεμοχαρείς ημιάγριους που μόνη τους σκέψη είναι πώς θα μας εξολοθρεύσουν μέχρις ενός. Τελευταία άλλαξε και σε αυτό.
Συνομήλικός μου, μετήλθε της ημετέρας φοβικής παιδείας που μεγάλωσε γενιές με το στερεότυπο του απολίτιστου, δύσμορφου αιμοχαρούς Τούρκου, μια υποδεέστερη παραλλαγή του ανθρώπινου είδους. Η ιστορία που διδάχτηκε μονόπλευρη και μεροληπτική (όπως αντιστοίχως αυτή που διδάσκονται στην άλλη πλευρά του Αιγαίου), η εθνική ιδεολογία συμπαγής και μανιχαιστική, λίγα περιθώρια άφηνε σε ένα άνθρωπο που δεν είχε ευκαιρίες βαθύτερης μόρφωσης να αμφισβητήσει το κλισέ του ύπουλου, βάρβαρου εχθρού στα ανατολικά σύνορα.
Δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα στις μέρες μας. Μπορεί να μην είναι πια τόσο χοντροκομμένη η προπαγάνδα όπως τότε που στα σχολικά σκέτς μας έβαζαν να παριστάνουμε τους Τούρκους σαν κάτι μεταξύ ουρακοτάγκου και νεάτερνταλ, αλλά η κυρίαρχη εικόνα του κατσαπλιά Τούρκου παραμένει. Δεν είναι ότι δεν υπήρξαν σποραδικές πρωτοβουλίες με σκοπό την άμβλυνσή της αλλά λίγα απέδωσαν. Η προσπάθεια που έγινε πριν λίγα χρόνια να αλλάξει το βιβλίο της ιστορίας βούλιαξε στα λάθη της, την πολιτική ατολμία και το εθνικιστικό παραλήρημα των Καρατζαφέρηδων. Οι προοπτικές φαίνονταν ακόμα χειρότερες για το μέλλον μια που κερδίζει συνεχώς έδαφος η ακροδεξιά που τρέφεται από τις εθνικιστικές υστερίες.
Και ξαφνικά η ζωή μάς ειρωνεύεται. Ο ξάδερφος, ο οποίος στο παρελθόν έκλεινε τις μισές του αγορεύσεις με τη φράση «ο Τούρκος καραδοκεί», τώρα τρώει τις ώρες του στο καφενείο συζητώντας για τούρκικους έρωτες, τούρκικες φιλίες, τούρκικα πάθη, τούρκικα ανθρώπινα. Οι ξάδελφοι και οι ξαδέλφες όλης της Ελλάδας κάνουν κάθε μέρα παρέα, παρακολουθούν ανελλιπώς και ταυτίζονται με χαρακτήρες ενός λαού που κάποτε νόμιζαν ότι αποτελείται από ανθρωποφάγους. Τώρα τους έχουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας στο σπίτι τους, έχουν εξοικειωθεί μαζί τους, μοιράζονται τις ζωές τους. Ξαφνικά οι Τούρκοι είναι κανονικοί άνθρωποι, όμορφοι και άσχημοι, καλοί και κακοί, πλούσιοι και φτωχοί, άρχοντες και εξαθλιωμένοι, ευτυχισμένοι και δυστυχισμένοι, πολιτισμένοι και απολίτιστοι. Ξαφνικά το καταλάβαμε, οι Τούρκοι είναι σαν κι εμάς.
Είναι μια απροσδόκητη όσο και ευπρόσδεκτη εξέλιξη. Η υποκουλτούρα της μισαλλοδοξίας των παπάδων, των ακροδεξιών και των λοιπών επαγγελματιών της εθνικοφροσύνης που υπέθαλπε το κράτος για δεκαετίες γνώρισε την ήττα όχι από φωτισμένες πνευματικές και πολιτικές προσωπικότητες αλλά από έναν ισοϋψή τους αντίπαλο. Την τηλεοπτική υποκουλτούρα. Τα τουρκικά σήριαλ μας κάνουν περισσότερο καλό από όσο νομίζουμε. Ο ξάδερφος τώρα λέει “ανθρωπάκια του Θεού είναι και οι Τούρκοι, οι πολιτικοί μάς βάζουνε να πολεμούμε. Και η CIA.”
ΑπόψειςComments Off on Ο μαγικός κόσμος της τεχνικής μέρος 12ο : Η εργασία, οι αμοιβές κι ο χρόνος.
Sep272012
Η από τα κάτω οργάνωση των ανθρώπων, λύνει τόσα πολλά προβλήματα των σημερινών κοινωνιών, που όταν συμβεί, όλοι θα αναρωτιούνται γιατί σκατά δεν το έκαναν νωρίτερα . Κανονικά θα έπρεπε πρώτα να ασχοληθώ με τους τρόπους οργάνωσης, αλλά επειδή ξύπνησα με όρεξη για άλλα, θα το πιάσω λίγο ανάποδα.
Ο οικονομισμός που μας βαράει όλους, δεν μας έχει επιτρέψει να παραδεχθούμε αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε στην προσωπική μας εμπειρία. Πως η εργασία δεν αποτελεί μόνο έναν τρόπο βιοπορισμού. Αποτελεί και ένα είδος κοινωνικοποίησης, κάτι που δίνει δομή στο χρόνο μας, μας κάνει να νιώθουμε χρήσιμοι (γι’αυτό και όταν δεν το κάνει, νιώθουμε άσχημα για δαύτη), κάτι που μας δίνει αξία. Και η αξία αυτή δεν είναι απαραίτητα εγχρήματη. Ίσα ίσα η εγχρήματη αξία δεν μας προσφέρει χαρά παρά έμμεσα και εξ αντανακλάσεως. Θα πρέπει να ξοδέψουμε αυτή την εγχρήματη αξία για να πάρουμε χαρά, ή (στο πιο προχωρημένο στάδιο anal retentiveness παράνοιας που βρίσκονται κάποιοι σαν εμένα) θα πρέπει να δούμε τον λογαριασμό μας να ανεβαίνει στην τράπεζα ως χαρά για μια μελλοντική φαντασιακή χαρά που θα πάρουμε κάποτε, όταν λχ θα καθόμαστε στο βερολίνο και θα ασχολούμαστε με πράγματα για τα οποία κανείς δεν θα μας έδινε ένα χρηματικό αντάλλαγμα, ή θα τα δώσουμε στα παιδιά μας για να είναι αυτά χαρούμενα ή ή ή.
Πόσες εκθέσεις έχουμε γράψει στο σχολείο για την αποξένωση? Κι όχι άδικα διότι όταν κοιτάξουμε τριγύρω μας βλέπουμε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος από δαύτη. Πόσες ταινίες έχουμε δει που περιγράφουν τον τρόμο του κενού μόλις ο άνθρωπος σταματήσει να δουλεύει? Πόσοι το έχουμε δει σε ανθρώπους τριγύρω μας? Η εργασία, ή μάλλον η απασχόληση σε κάτι που το θεωρούμε χρήσιμο κι ευχάριστο είναι λοιπόν πολύ πιο σημαντική από την απλή επιβίωση. Με αυτό δεν εννοώ ότι ένας άνεργος που σκέφτεται 2 φορές αν θα χτυπήσει εισιτήριο στο λεωφορείο δεν έχει ανάγκη από χρήματα και θα πρέπει να είναι υπεράνω, εννοώ ότι, όταν σκεφτόμαστε την εργασία μόνο ως επιβίωση, ξεχνάμε πολλές από τις άλλες έννοιες που αυτή εμπεριέχει.
Η καταστροφή της εργασίας.
Καθώς η ανεργία έχει χτυπήσει παραπάνω από το 1/3 του ενεργού πληθυσμού, κι αν προσθέσουμε σε αυτούς τους υπόλοιπους που θα ήθελαν να βρουν μια κάποια δουλειά αλλά δεν τολμούν καν να το δηλώσουν, έχουμε μια τεράστια απώλεια παραγωγής. Όπως έχω γράψει και παλιότερα, για μια οικονομία δεν υπάρχει μεγαλύτερο είδος σπατάλης από την ανεργία. Φυσικά οι στούρνοι αυτού του κόσμου θα σας πουν ότι η σοβιετική μας οικονομία δεν παράγει πράγματα που είναι επιθυμητά σε τιμές ανταγωνιστικές γι’ αυτό και βρίσκεται κάτω από το όριο της πλήρους απασχόλησης. Κάτι που φυσικά είναι αλήθεια, αλλά όχι με τον τρόπο που τον θεωρεί ένας στούρνος. Διότι ο στούρνος θεωρεί χρήσιμη και απαραίτητη τη θέση του διοικητή της εμπορικής τράπεζας που μοιράζει θαλασσοδάνεια και καταστρέφει τη δυναμική μιας οικονομίας από αυτό που έμαθε στο πρώτο έτος της σχολής και ονομάζεται miss-allocation of capital. Δηλαδή χρήση πολύτιμων πόρων σε άχρηστα πράγματα (που έχουν λχ καλή προμήθεια).
Επιπλέον, οι στούρνοι αυτού του κόσμου αποκρύπτουν το ευχάριστο γεγονός πως δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές για να δουλεύουμε όλοι 8ωρο. Ακόμα και σε οικονομίες με εμπορικό πλεόνασμα όπως η γερμανική, δεν υπάρχουν αρκετές δουλειές για να δουλεύουν όλοι 8ωρο. Και το εμπορικό πλεόνασμα σημαίνει ότι κάποιος κλέβει εργατοώρες από μια άλλη οικονομία. Αλλά και μόνο η έννοια του κλέβω εργατοώρες είναι μια διαστροφή που υφίσταται μόνο επειδή στο σύστημά μας η ανάγκη για λιγότερη εργασία ορίζεται σαν κατάρα (ανεργία) και όχι σαν ευχή.
Μια οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση λοιπόν, έχει ακόμα μεγαλύτερο έλλειμα από εργασία. Στην ουσία βρίθει από δουλειές που πρέπει να γίνουν. Η διαφορά είναι ότι δεν υπάρχουν οι πόροι για να γίνουν αυτές οι δουλειές, δηλαδή τα χρήματα. Όμως όπως έχουμε μάθει από τις αρχές του 20ου αιώνα, οι εγχρήματοι πόροι που λείπουν δεν είναι παρά μια σύμβαση μεταξύ των ανθρώπων που το κράτος επιβάλει και ορίζει την ποσότητά τους, κι όχι κάτι που ορίζεται από τη φύση. Αυτή η “μικρή” λεπτομέρεια ήταν μια μεγάλη ανακάλυψη των οικονομικών, καθότι ο 19ος αιώνας βασανιζόταν από ένα τεράστιο και εντελώς παράλογο φετίχ. Τον κανόνα του χρυσού και την ιδέα της σπανιότητας του εγχρήματου κεφαλαίου. Παρότι όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι έχουν κατανοήσει αυτή τη μικρή σύμβαση, οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι για λόγους προσωπικού οφέλους και ιδεολογικής άρνησης φροντίζουν να την αποκρύπτουν από το ευρύ κοινό. Έτσι λοιπόν καθώς η πιστωτική φούσκα της τελευταίας 30ετίας βασίζεται ακριβώς στη σύμβαση πως το χρηματικό κεφάλαιο παράγεται κατά βούληση με μια απλή εντολή, οι φιλελεύθεροι θέλουν ο πολύς κόσμος να συνεχίζει να πιστεύει ότι ισχύει και για το κράτος, αυτό που βίωνε ο ίδιος ως καθημερινότητα. Τα χρήματα δεν βγαίνουν από τον εκτυπωτή του σπιτιού μας, ούτε απλά προσθέτοντας ένα νούμερο στο excelακι με τα έσοδα/έξοδα μας και βρίσκονται σε μια μόνιμη σπανιότητα (φρόντισαν όμως μέσω της παραχωρησης στις τράπεζες στην εξαίρεση από τον κανόνα, αυτή η σπάνη να μην ισχύει για τους ίδιους). Μια τέτοια υποκριτική αφήγηση έκανε πρόσφατα ο ίδιος ο διοικητής της κεντρικής γερμανικής τράπεζας και το γεγονός πως δεν γελάνε ακόμα και οι πέτρες στη γερμανία με τον παραμυθά, έχει να κάνει με το πόσο κοντά στο ελληνικό 2009, βρίσκεται ακόμα η γερμανική κοινωνία.
Στην ελλάδα αυτή η σπανιότητα του εγχρήματου κεφαλαίου που έχει παραλύσει την οικονομία, επιβάλλεται από την νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, και εκεί στηρίζουν το βασικό τους επιχείρημα οι οπαδοί της δραχμής. Ότι δηλαδή η πολιτική της εκτ, είναι κουρδισμένη προς το συμφέρον των μεγάλων χωρών με αποτέλεσμα οι μικρές να εμφανίζουν φαινόμενα αντίστοιχα με τις κρίσεις που δημιουργούσε τον 19ο αιώνα ο κανόνας του χρυσού. (έχουν δίκιο φυσικά σε αυτό, αλλά έχω γράψει δύο σεντόνια με τις ενστάσεις μου ας μην επεκταθούμε τώρα).
Ποιος είναι ο παραλογισμός όλης αυτής της κατάστασης. Πως στην ύφεση πράγματι καταστρέφονται μερικές εντελώς αδιάφορες και άχρηστες εργασίες* που απομυζούσαν δυναμική από την οικονομία μας, όπως το υπάλληλος ή διευθυντής σε ένα από τα 3.300 τραπεζικά καταστήματα (πού να μην υπήρχαν και τα ATM δηλαδή) ή το ιδιοκτήτης ενός από τα 4.500 καταστήματα κινητής τηλεφωνίας. Δυστυχώς όμως έχουν καταστραφεί πολύ πολύ περισσότερες χρήσιμες εργασίες ακριβώς διότι η κυβέρνηση θεωρεί το δικαίωμα στην τραπεζική, πολύ ανώτερο από το δικαίωμα στην υγεία ή την παιδεία. Έτσι λοιπόν το γεγονός πως τα παιδιά δεν έχουν δασκάλους, δεν σημαίνει ότι δεν έχουν ανάγκη από δασκάλους.
Αυτή η μεγάλη ανισορροπία είναι δραματική για πολλούς ανθρώπους. Είτε δασκάλους χωρίς δουλειά, είτε για τα παιδιά χωρίς δασκάλους, όμως αντί να καθόμαστε να κοιτάμε τι θα κάνει το κράτος γι’ αυτό, για εμένα είναι πολύ πιο σημαντικό να καλύψουμε το κενό πολύ πριν το κράτος σκεφτεί να το κάνει. Κι εδώ μπαίνει η πολύ σημαντική οργάνωση από τα κάτω.
*πριν προσβληθείτε προσπαθήστε να διαχωρίσετε μεταξύ του άχρηστες εργασίες και του άχρηστοι άνθρωποι, διότι μόλις 2 παραγράφους πιο πάνω εξήγησα πως δεν υπάρχουν άχρηστοι άνθρωποι.
Η οργάνωση
Είναι δύσκολο πράγμα το παραδέχομαι, ειδικά έτσι όπως έχουμε εκπαιδευθεί τα τελευταία 30 χρόνια. Ακόμα και η αριστερά διατηρεί μια κρατικίστικη αντίληψη στο ζήτημα, πως το κράτος -σχεδόν ως από μηχανής θεός που βρίσκεται πάνω απο την κοινωνία- θα πρέπει να λύσει όλα μας τα προβλήματα. Γι’ αυτό και υπάρχει ένας εγγενής φόβος πως αν η κοινωνία καλύψει με τοπικές οργανώσεις από τα κάτω, αυτά που το κράτος αρνείται να παράσχει, τότε οι φιλελεύθεροι θα έχουν κερδίσει. Νομίζω όμως πως αυτό είναι μια πλάνη. Η οργάνωση της κάθε τοπικής κοινωνίας δεν καταστρέφει την ιδέα των κοινών αγαθών που το κράτος προσφέρει. Ίσα ίσα εμπεδώνει το συναίσθημα πως το κράτος είμαστε εμείς και τα αγαθά αυτά είναι κοινά, ακριβώς διότι και τυπικά το κράτος γινόμαστε εμείς. Υποκαθιστώντας τις υπηρεσίες υγείας του κράτους από μια τοπική οργανωση του δήμου λχ, δεν μειώνουμε την ανάγκη για το αγαθό της υγείας ως δημόσιο αγαθό, την κρατάμε ζωντανή ως δεδομένο για μια ευνομούμενη κοινωνία. Για να κέρδιζαν οι φιλελεύθεροι θα ήταν σαν να λέμε πως οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι ασθενείς που έπαιρναν μέρος στο εγχείρημα να σταματήσουν να πιστεύουν στη δημόσια υγεία επειδή την εξασκούν οι ίδιοι. Κάτι που φυσικά δεν πρόκειται να συμβεί, διότι όλοι αυτοί με την ενέργεια τους, βούτηξαν το δάχτυλο στην πηγή της κοινωνικής εξουσίας. Αν κάτι καταστρέφεται από αυτή τη διαδικασία είναι η ύπαρξη ενός κράτους που βρίσκεται ως αυτόνομος παίκτης έξω και πέρα από την κοινωνία. Αντίληψη και πρακτική που είναι ενγενής στο κράτος, αλλά καθόλου επιθυμητή.
Από την άλλη μεριά δεν μπορούμε να κάνουμε το άλμα και να πούμε ότι το κράτος δεν μας αφορά. Όπως προσπαθούσα να εξηγήσω και στο σοσιαλισμό για όσους γουστάρουν, ένα εχθρικό κράτος μπορεί να σε καταστρέψει ανά πάσα στιγμή, αλλάζοντας απλά και μόνο τους κανόνες. Άρα για εμένα τα δύο πράγματα δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Το κράτος είναι απαραίτητο να είναι φιλικό ή φιλικά αδιάφορο, αλλά χωρίς την παρέμβαση της ίδιας της κοινωνίας το κράτος θα γίνει ξανά ανεξέλεγκτο, αρτηριοσκληρωτικό, εχθρικό και θα εξυπηρετεί την ίδια εσωτερική ελίτ του. Ίσα ίσα λοιπόν αυτή η διπλή δράση, μας λύνει το τεράστιο πρόβλημα της κότας και του αυγού. Του πώς δηλαδή θα φτιάξουμε ένα κράτος που να δουλεύει προκειμένου να φτιάξουμε μια κοινωνία που να λειτουργεί και να “ευτυχεί” χωρίς να έχουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Η οργάνωση από τα κάτω για τον τρόπο που κατανοώ των κόσμο, μας βοηθάει και σε μια άλλη πολύ βασική συνιστώσα του καπιταλισμού. Αυτή της αμοιβής. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω στα αγαθά και τα εμπορεύματα, αν μπορούμε να βρούμε ένα βασικό σταθερό μοτίβο στο πως επεκτείνεται ο καπιταλισμός, αυτό είναι λίγο πολύ η εμπορευματοποίηση των πάντων με προεξάρχουσα φυσικά την ίδια την εργασία. Αυτή η εμπορευματοποίηση, για εμένα, είναι ο βασικότερος εχθρός και το κράτος δεν μπορεί να κάνει πολλά για να την πολεμήσει. Ακριβώς επειδή το κράτος είναι στην ουσία ένας μεγάλος γραφειοκρατικός απρόσωπος οργανισμός, για να προσελκύσει υπαλλήλους θα πρέπει να τους τάξει μια εγχρήματη αμοιβή. Φυσικά είπαμε ότι οι άνθρωποι δεν δουλεύουν μόνο γι’ αυτόν τον λόγο (αλλιώς μέχρι πριν από 10 χρόνια θα έπρεπε να μην υπάρχουν δάσκαλοι), αλλά στην περίπτωση του κράτους εργοδότη, η εγχρήματη αμοιβή υποκαθιστά έναν πολύ βασικό ρόλο που σε μια μικρή επιχείρηση παίρνει το φιλότιμο, οι προσωπικές σχέσεις με τον εργοδότη και τους άλλους εργαζόμενους, το προσωπικό χρέος, η περηφάνια για το αγαθό που παράγεις κλπ κλπ. Από τη φύση του λοιπόν κάθε μεγάλος οργανισμός τείνει να αποξενώνει την εργασία από τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της και να κρατά ως κυρίαρχο την αμοιβή. Αυτό μπορούμε να το δούμε και στις διεκδικήσεις όλων των ΔΥ τα τελευταία 20 χρόνια και αποτελεί ένα αγκάθι ανάμεσα στην κοινωνία και το σώμα των ΔΥ.
Θα μου πείτε σε έχει εκμεταλλευτεί ρε μαλάκα ο αφεντικός σου βασιζόμενος στις προσωπικές σας σχέσεις? Ναι, φυσικά όπως στους περισσότερους μας, αλλά με αυτό δεν καταδικάζω τις προσωπικές σχέσεις. Καταδικάζω τη δυναμική της σχέσης μας όπου εγώ μπορούσα να γίνω αντικείμενο εκμετάλλευσης και για τον ίδιο το κίνητρο της “διαφθοράς” ήταν αρκετά σημαντικό. Αν αφαιρέσουμε αυτή τη δυναμική που ονόμαζε τον έναν υπάλληλο και τον άλλο μεγαλομέτοχο, αφαιρούνται πολύ πιο εύκολα και οι όροι της εκμετάλλευσης.
Το πρόβλημα του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης
Πριν λοιπόν σας απλώσω το μεγαλειώδες σχέδιό μου (τσάμπα περιμένετε), θα ήθελα να βάλω κι άλλη μια υποσημείωση. Στην αναρχοαριστερή κουλτούρα, υπάρχει μια αντίθετη τάση από την κρατικίστικη αριστερή. Διότι στη δεύτερη οι άνθρωποι τείνουν να σκέφτονται οικονομικίστικα και εγχρήματα, κλασικό παράδειγμα το κατώτατος μισθός 1.300 ευρώ του κκε -το οποίο δεν έλεγε τίποτα ούτε για τη χρησιμότητα ούτε για την ποιότητα αυτής της εργασίας (το αίσθημα της αποξένωσης της εργασίας στην εσσδ στην οποία οι κκεδες ακόμα προσβλέπουν ήταν πολύ συχνά μεγαλύτερο από αυτό στη δύση). Ενώ στην πρώτη προσπαθούν να κάνουν κατευθείαν το άλμα στον απο-εμπορευματοποιημένο κομουνισμό των ινδιάνικων φυλών. Εκεί που όταν χρειάζεσαι ένα καινούργιο ρούχο, πας στη μεγάλη σκηνή και παίρνεις τα υλικά για ένα ρούχο. Μόνο που εκεί σκοντάφτουν σε 2-3 πολύ σημαντικά προβλήματα.
Το πρώτο έχει να κάνει με τα ελεύθερα αγαθά που πάσχιζα να εξηγήσω στον σοσιαλισμό για όποιον γουστάρει. Από τη στιγμή που ζούμε σε έναν κόσμο όπου τα αγαθά και οι υπηρεσίες δεν είναι ελεύθερα και από τη στιγμή που οι αναρχοαριστερές ομάδες δεν έχουν τους πόρους ή τη δυνατότητα να επιβάλουν την απελευθέρωση των αγαθών (με το να προσφέρουν μαζικά σε μηδενική τιμή άπειρες ποσότητες αγαθών προκειμένου να αποεμπορευματοποιηθούν), συμβαίνουν λίγο πολύ τα εξής. Η παραγωγή των αγαθών ανατίθεται στα μέλη της ομάδας, τα μέλη της ομάδας σπαταλάνε ίδιους πόρους για την παραγωγή του αγαθού, και η μεγάλη ζήτηση που προκαλεί η μηδενική τιμή, αρχίζει να εξαντλεί τους ιδεολόγους παραγωγούς. Ας το πάρουμε με ένα ευτελές (κοστολογικά) παράδειγμα για να δείξουμε πως ακόμα και ο διαμοιρασμός κάτι που πρακτικά είναι δωρεάν, δημιουργεί τεράστια πίεση.
Ας πούμε λοιπόν πως μια ομάδα αποφασίζει να μοιράζει δωρεάν καφέ στο κέντρο της αθήνας κάθε πρωί. Ο καφές κοστίζει ελάχιστα και για χάρη του παραδείγματος ας υποθέσουμε πως είναι τσάμπα. Μέσα σε λίγο καιρό η δυναμική της αγοράς θα κάνει τη ζήτηση δωρεάν καφέ πολύ μεγάλη για 2-3 λόγους. 1. οι εργαζόμενοι θα πίνουν παραπάνω καφέ, 2. οι εργαζόμενοι δεν θα αγοράζουν καφέδες από τους γρηγόρηδες αυτού του κόσμου και 3. οι εργαζόμενοι δεν θα έχουν καν κίνητρο να φτιάχνουν τον καφέ στη δουλειά από τη στιγμή που μπορούν να κατέβουν 2 δρόμους παρακάτω και να πάρουν δωρεάν έναν λαχταριστό καφέ.
Τι έχουμε λοιπόν? Έχουμε μια ομάδα που προσπαθεί με το παράδειγμά της να απο-εμπορευματοποιήσει κάτι τόσο εξευτελιστικά φθηνό όπως ένα ποτήρι καφέ και να δείξει με το παράδειγμα στον κόσμο πως είναι ηλίθιοι να πληρώνουν 2-3-4ευρώ για κάτι τέτοιο. Όμως ακόμα κι αν όλη η ομάδα δουλεύει 8ωρα σε βάρδιες, πολύ γρήγορα θα πρέπει να δουλεύει με ρυθμούς βέγγου και η ζήτηση δεν θα ικανοποιείται. Για την ακρίβεια η αύξηση της ζήτησης θα μετριαστεί μόλις η ουρά μεγαλώσει τόσο, που κάποιοι θα προτιμήσουν κάποια από τις παλιότερες εναλλακτικές αντί να περιμένουν στον δρόμο.
Ακόμα χειρότερα, όσο πιο γαμάτο καφέ φτιάχνει η ομάδα μας, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η επιμονή για την ουρά και άρα η ζήτηση.
Ποιο είναι το στρατηγικό σφάλμα στο παραπάνω παράδειγμα? Πώς όσο μεγαλύτερη επιτυχία έχει το εγχείρημα, τόσο πιο αδύνατη γίνεται η πραγματοποίησή του. Σύντομα τα μέλη της ομάδας θα πάθουν υπερκόπωση και ταυτόχρονα θα αρχίσουν να νιώθουν και την αδικία μπροστά τους. Όταν τα στελέχια με τα iphone θα περιμένουν στην ουρά για δωρεάν καφέ αντί να αντιγράψουν το παράδειγμά τους μέσα στην επιχείρησή τους, τότε η στιγμή που το ποτήρι του καφέ θα ξεχειλίσει θα είναι κοντά.
Η αντίδραση των μελών της ομάδας θα είναι λογική έτσι όπως είναι στημένο το παιχνίδι, αλλά καταστροφική για το αποτέλεσμα του εγχειρήματός τους. Θα αναγκαστούν είτε να σεχταρίσουν, προσφέροντας καφέ μόνο σε κάποιους και άρα “αποδεικνύοντας” πως δεν υπάρχουν ελεύθερα αγαθά, είτε θα το εγκαταλείψουν ολοσχερώς απογοητευμένοι και κουρασμένοι. Όμως δεν θα φταίει ο στόχος τους για την αποτυχία αλλά μια παγίδα που οι φαντασιώσεις των ίδιων έστησαν. Διότι κάτι που ξεχνάμε όταν μιλάμε για τη ρομαντική φαντασίωση των κομουνιστών ινδιάνων με τη μεγάλη κεντρική τέντα, είναι πως εμείς δεν ζούμε σε μια τέτοια κοινωνία. Και στα όρια των πόλεων αυτό είναι πολύ δύσκολο να συμβεί. Διότι μια μικρή κοινότητα μπορεί να γεμίσει ντροπή τον “τεμπέλη” ινδιάνο που δεν συμμετέχει στο κυνήγι ή κλείνει τη μύτη του αηδιασμένος κάθε φορά που πρέπει να τρίψουν τα δέρματα. Ο κομουνισμός είναι πιο εύκολος σε μικρές κοινότητες όπου τα μέλη γνωρίζονται μεταξύ τους και άρα μπορούν να αλληλοελέγχονται στο κομμάτι “ο καθένας με τις δυνατότητές του” χωρίς να χρειάζεται αυτό να παίρνει μια τυπική απρόσωπη μορφή όπως το χρηματικό αντίτιμο για έναν καφέ, ή το συμβόλαιο ενός εργοδότη μ’ έναν εργαζόμενο.
Ταυτόχρονα εδώ βλέπουμε κι ένα άλλο πρόβλημα του εθελοντισμού. Ο εθελοντισμός είναι κάτι υπέροχο και καλύπτει πολλές από τις ανάγκες που καλύπτει η εργασία, όχι όμως και τον βιοπορισμό (μιλάμε για τον πραγματικό εθελοντισμό, όχι τις ΜΚΟ με τα τζιπ και τα στελέχια με τους παχυλούς μισθούς). Έτσι ο εθελοντής θα πρέπει να καλύπτει τις βιοποριστικές του ανάγκες με έναν άλλο τρόπο. Κι αν αυτός ο τρόπος είναι η περιουσία που του άφησε η θειά του, έχει καλώς. Αν όμως αυτός ο τρόπος σημαίνει παράλληλη εργασία, τότε ο εθελοντής γνωρίζουμε ότι υπερεργάζεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γουστάρει να κάνει την εθελοντική δουλειά και πολλές φορές η εθελοντική εργασία του προσφέρει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την αλλοτριωμένη βιοποριστική του εργασία. Σημαίνει όμως ότι κουράζεται κάνοντας κάτι που δεν είναι πολύ βιώσιμο ή άνθρωπινο για τον ίδιο (γι’ αυτό και το ονομάζουμε αλτρουισμό) .
Όμως όλο αυτό το σχήμα βάζει πολύ σημαντικά όρια στο ποιος μπορεί να προσφέρει εθελοντική εργασία. Διότι δεν μπορείς να πας στον άνεργο και να του πεις κάνε δωρεάν ενισχυτική διδασκαλία στα παιδάκια που μένουν πίσω στο σχολείο, χωρίς να του προσφέρεις έναν τρόπο για να επιβιώνει αξιοπρεπώς. Αυτό ακριβώς το λογικό (αλλά εξαιρετικά σεχταριστικό και εγωιστικό) επιχείρημα κρύβεται πίσω από τη βδελυρή ανακοίνωση ενός συλλόγου αδιόριστων εκπαιδευτικών όταν καταδίκασαν μια τοπική ελμε που ανακοίνωσε τη δωρεάν εθελοντική ενισχυτική διδασκαλία από τα εργαζόμενα μέλη της στα παιδιά της περιοχής τους.
Χοροπηδώντας γύρω από το αδιέξοδο.
Ευτυχώς για πολλούς ανθρώπους, το χρέος τους προς τον συνάνθρωπο που ζορίζεται, ξεπερνά όλα τα εμπόδια που περιγράφω και ακόμα πιο ευτυχώς οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν συνήθως διάφορες αριστερές φαντασιώσεις στο μυαλό τους. Και γι’ αυτό βλέπουμε τριγύρω να δημιουργούνται σιγά σιγά προσπάθειες από τα κάτω. Κοινωνικά ιατρεία, προσπάθειες συλλογής των φαγητών που περισσεύουν από τα εστιατόρια κλπ κλπ. Όμως όλα αυτά θα αποκτούσαν άλλη δυναμική αν μπορούσαμε να άρουμε τα βαρίδια που τα κάνουν γολγοθά να πραγματοποιηθούν.
Χωρίς το κράτος, η άρση των βαριδιών είναι περιορισμένη άλλα όχι αδύνατη. Στα αγαθά και τα εμπορεύματα, δίνω στην ουσία αυτό που εγώ θεωρώ ως ενδιάμεση λύση. Πολεμάς ανεμόμυλους όταν σε μια πλήρως εμπορευματοποιημένη κοινωνία πας να εισάγεις ένα ελεύθερο αγαθό χωρίς να διαθέτεις μαζική συμμετοχή στην απο-εμπορευματοποίηση, αλλά μπορείς σχετικά εύκολα να πολεμήσεις αυτή την εμπορευματοποίηση μειώνοντας της. Και χωρίς να το καταλάβεις σύντομα διάφορα αγαθά θα γίνουν ελεύθερα ή σχεδόν ελεύθερα (διότι δεν νοείται ελεύθερο αγαθό που χρειάζεται κάποιο χρόνο για να παραχθεί). Το σημαντικό όμως είναι να φτιάξεις δομές που από τη φύση τους είναι σταθερές κι όχι ασταθείς. Στο παράδειγμα του καφέ, θα πρέπει η επιτυχία του εγχειρήματος με κάποιο τρόπο να αντιμετωπιστεί ως αυτό που είναι κι όχι ως μια κατάρα 🙂 Ένα πράγμα που πρέπει να συμβεί λοιπόν προκειμένου τέτοιου είδους οργανώσεις να έχουν ισχύ, είναι να μπορέσει να δραστηριοποιηθεί σε αυτές το τμήμα εκείνο του πληθυσμού που έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη και ταυτόχρονα τον περισσότερο χρόνο. Δηλαδή οι άνεργοι. Για να συμβεί αυτό όμως, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να διασφαλίζεται η επιβίωσή τους από τη συμμετοχή τους στο εγχείρημα καθώς δεν έχουν άλλους πόρους να το πράξουν. Ένα δεύτερο πρόβλημα έχει να κάνει με την έλλειψη χρηματικών πόρων που λειτουργούν ως κεφάλαιο κίνησης. Ένας υδραυλικός δεν έχει δουλειά κι ένας καθηγητής εξίσου, αλλά ο υδραυλικός έχει μια κόρη που χρειάζεται βοήθεια και ο καθηγητής έχει σάπιες σωλήνες. Κανείς από τους δύο δεν έχει χρήματα για κάτι που και οι δύο χρειάζονται.
Το πρώτο πρόβλημα λύνεται με το μέτρο της σταδιακής απο-εμπορευματοποίησης. Αυτό σε πρωτόλειο στάδιο έγινε με το κίνημα με τις πατάτες, εμένα όμως οργανωτικά μου αρέσουν περισσότερο και μου φαίνονται πιο σταθερά και διαφανή εγχειρήματα τύπου κολεκτιβών εργασίας. (θα αφιερώσω άλλη τεχνική σε αυτά). Υπάρχουν δεκάδες αγαθά (όπως ο καφές) των οποίων η υπεραξία όταν αυτό το προϊόν φτάνει στον τελικό καταναλωτή είναι δραματική. Σε αυτή την υπεραξία θα πρέπει να στοχεύσουμε και να επιστρέψουμε το μεγαλύτερο κομμάτι πίσω στην κοινωνία και τους εαυτούς μας.
Όμως σήμερα θα ασχοληθώ περισσότερο με το δεύτερο πρόβλημα, που είναι το πρόβλημα των πιστώσεων. Προτείνω λοιπόν τη δημιουργία (γίνεται σε έναν μήνα σε περίπτωση που κάποιος γραφειοκράτης σας πει ότι θέλει “σχεδιασμό” και 1.500.000 ευρω) ενός ebay, μιας αγοράς δηλαδή αγαθών και υπηρεσιών η οποία θα λειτουργεί με δύο νομίσματα. Το κυριότερο νόμισμα ονομάζεται χρόνος και το δευτερεύων θα είναι το παλιό καλό ευρώ μας.
Ο χρόνος λοιπόν είναι το μοναδικό εκείνο αγαθό που κανείς μας (πλούσιος ή φτωχός) δεν θα αποκτήσει ποτέ περισσότερο και ταυτόχρονα είναι εκείνο το αγαθό που κανείς μας δεν μπορεί να συσσωρεύσει σε υπερβολικό βαθμό (γιατί μπορείς να δουλεύεις διπλάσια από έναν άλλο, αλλά όχι πενταπλάσια). Έτσι λοιπόν μια αγορά που λειτουργεί με την αρχή της ανταλλαγής χρόνου, είναι μια αγορά εγγενώς πιο δίκαιη και ισότιμη με όλους 🙂
Για αρχή δεν χρειάζεται καν να βάλεις αυστηρά όρια κοστολογικού ελέγχου, διότι πολύ απλά ένας άνεργος καθηγητής που θα ανταλλάξει μερικά ιδιαίτερα με έναν υποεργαζόμενο οδοντίατρο, στην ουσία δεν νιώθουν ριγμένοι μεταξύ τους.
Ένα από τα βασικά προβλήματα κάθε αγοράς είναι η αδυναμία συνάντησης της ζήτησης με την προσφορά και η έλλειψη εμπιστοσύνης. Αυτά τα δύο είναι αλληλοεξαρτώμενα.
Στα παζάρια της περσίας του μεσαίωνα οι έμποροι μεταξύ τους αντάλλασσαν τσεκ (από που νομίζετε προέρχεται η λέξη?) με ευκολία μεγαλύτερη από αυτή που σήμερα καταθέτεις τα χρήματά σου στην τράπεζα. Γιατί συνέβαινε αυτό? Διότι όλοι οι έμποροι γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν υπήρχε μεγαλύτερη εγγύηση από το καλό σου όνομα (καθώς το κράτος δεν θα έφερνε τους μπάτσους να σε σώσουν από έναν μπαταχτσή έμπορο). Αυτό όμως περιορίζει το μέγεθος της αγοράς (δύσκολα μπορείς να γνωρίζεις παραπάνω από 200 ανθρώπους), κάτι που χτύπαγε στο άλλο πρόβλημα της αγοράς, δηλαδή τη μη συνάντηση της ζήτησης με την προσφορά. Είναι προφανές πως στην αθήνα θα υπάρχουν πολλοί καθηγητές και γιατροί διαθέσιμοι, αλλά πολύ λίγοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι. Ένα πανελλαδικό μη κερδοσκοπικό ebay λοιπόν, θα μπορεί να φέρει κοντά ομάδες ανθρώπων με διαφορετικά αγαθά να ανταλλάξουν και διαφορετικές ανάγκες να ζητήσουν. Και ταυτόχρονα θα δημιουργήσει σχέσεις εμπιστοσύνης καθώς οι αγοραστές και οι πωλητές θα βαθμολογούνται για τις μεταξύ τους συναλλαγές. Μια ομάδα ιατρών όλων των ειδικοτήτων θα μπορούσε να πάει διακοπές για κανένα μήνα (ανα δύο ή ανά τρεις) σε κανένα βουνό και στο ενδιάμεσο να κοιτάξει τις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού με αντάλλαγμα τυρί γάλα, αυγά, κατσικάκια και λουκάνικα (σλουρπ) για όλο το χρόνο (αυτό έχει bug, πρέπει να μάθουμε στη γιαγιά να εξηγεί το πρόβλημα της από το βιντεοτηλέφωνο όταν οι γιατροί δεν θα είναι εκεί).
Μόνο η φαντασία και κάποιες αντικειμενικές συνθήκες περιορίζουν τη δυνατότητα της αγοράς αυτής και με λίγη φαντασία αρκετές από τις αντικειμενικές δυσκολίες ξεπερνιούνται. Θα πιάσω κάποιες από τις λεπτομέρειες της σε επόμενη τεχνική, διότι της αξίζει και ταυτόχρονα φτάσαμε πάλι τις 3.500 λεξεις.
Μου ζητούν να πληρώνω τους φόρους μου εκείνοι που προσφέρουν στους φοροφυγάδες νομιμότητα και κοινωνικό κύρος.
Παρά ταύτα πληρώνω τους φόρους μου.
Απ’ το υστέρημά μου, ακόμα και κάνοντας χρέη για να πληρώσω, πληρώνω τους φόρους μου. Κατανοώ όσους συμπολίτες μου δεν μπορούν να πληρώσουν πια, αλλά όσο μπορώ θα τους πληρώνω.
Κι, ως φαίνεται, για αυτό ακριβώς μας προσθέτουν και νέους φόρους. Κάθε είδους. Εμμεσους και άμεσους. Οθωμανικούς (χαράτσια) κι ευρωπαϊκούς (έκτακτες εισφορές).
Μάλιστα, βρίσκουν τρόπους τις έκτακτες εισφορές να τις κάνουν μόνιμες (όπως το χαράτσι για τα ακίνητα μέσω ΔΕΗ).
Μου βάζουν φόρους κεφαλικούς αυτοί που κλέβουν απ’ τους φόρους μου για την παιδεία ή την υγεία και τους πάνε πεσκέσι στους καναλάρχες και τους λοιπούς προπαγανδιστές των οκτώμισι, αυτούς ακριβώς που σε κατηγορούν ότι εσύ φταις για όλα.
Εσύ φταις που δεν πληρώνουν φόρους οι εφοπλιστές, εσύ φταις για τις μίζες στην Αμυνα, εσύ φταις για τις μίζες στη Ζήμενς, εσύ τα έφαγες μαζί με τον κ. Χριστοφοράκο, εσύ φταις, σου λένε, που μας ψήφισες – ουπς! σε αυτό πρέπει να παραδεχθούμε ότι έχουν ένα δίκιο! Επί πολλά χρόνια ήξερες κι όμως τους ψήφιζες.
Πλην όμως, ο πολίτης δεν δικάζεται για την ψήφο του. Ούτε είναι ο πολίτης αυτό που ψήφισε χθες. Ο πολίτης είναι πάντα αυτό που ψηφίζει κάθε φορά. Δεν υπάρχουν ψηφοφόροι από παρθενογένεση ούτε «καθαροί» ψηφοφόροι εξ ουρανού. Ο πολίτης έχει κάθε δικαίωμα να αλλάζει γνώμη, επιλογή, κόμμα (όπως και να επιμένει στα ίδια). Αυτοί που προσπαθούν να του δημιουργήσουν ενοχή για τις επιλογές του ή τα πεπραγμένα του θέλουν απλώς τη συνενοχή του στα δικά τους κρίματα. Την ενοχική του αδράνεια και την αυτοακύρωσή του.
Οι πολίτες έχουν πολιτικές ευθύνες αλλά δεν λογοδοτούν για αυτές στους πολιτικούς (πόσω μάλλον στα παπαγαλάκια και τα κάθε λογής φερέφωνα). Αντιθέτως οι πολιτικοί για τις πολιτικές τους ευθύνες (πρέπει να) λογοδοτούν στους πολίτες.
Αν κάποιος πολίτης αλλάξει γνώμη και επιλογές, ασκεί το δημοκρατικό του δικαίωμα, αν ένας πολιτικός διαπράξει το ίδιο, πρέπει να δώσει εξηγήσεις, διότι οι έως εκείνη τη στιγμή πράξεις του αφορούσαν το κοινό καλό ή κακό -συνεπώς δεν υπάρχουν κολυμβήθρες του Σιλωάμ για τους πολιτικούς, αλλά υπάρχει μια συνεχής διαδικασία κάθαρσης για τους πολίτες- μια κρήνη όπου κανείς μπορεί «να πλένει τα ανομήματά του κι όχι μόνον την όψη του», να διορθώνει τα λάθη του, αν έχει κάνει, χωρίς άλλο κόστος παρά εκείνο που ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως πρέπει να καταβάλει – δεν είναι η πολιτική «δίκη» για τους πολίτες, είναι «δίκη» για τους πολιτικούς.
Τώρα προσπαθούν να σε καθηλώσουν. Εσύ φταις για το φακελάκι του γιατρού, εσύ φταις για το γρηγορόσημο, εσύ φταις για τη «χαμηλή» διαφθορά.
Ε λοιπόν, αν φταις για αυτό (και κάποιοι από μας φταίνε), φταις το ίδιο και για το φιλότιμο του γιατρού, φταις το ίδιο και για τον καθηγητή που βοηθάει τα παιδιά με σθένος κι αίσθημα τιμής, φταις και για τον δημόσιο υπάλληλο που κάνει καλά τη δουλειά του, φταις για τον στρατιωτικό που κρατάει άμυνα, διότι όλοι αυτοί που κάνουν το καθήκον τους σε σένα απευθύνονται, σε σένα προσφέρει ο γιατρός το φιλότιμό του, ο καθηγητής τον κόπο του, ο υπάλληλος τη γνώση του, ο στρατιωτικός την αγρύπνια του, επιτέλους! το φιλότιμο του ενός προσφέρεται στο φιλότιμο του άλλου.
Ένα φαινόμενο που θάλλει ανάμεσα στους εργαζόμενους, στις εργατικές τάξεις, τους βιοπαλαιστές και τους επιχειρηματίες που πάνε με τον σταυρό στο χέρι – δηλαδή με τον νόμο. Δεν ακμάζει (δεν υπάρχει καν) αυτό το φαινόμενο ούτε ανάμεσα στους τοκογλύφους, ούτε ανάμεσα στα λαμόγια, τους αεριτζήδες, τα τραστ, τους κομματικούς καρεκλοκένταυρους και το υπηρετικό τους προσωπικό, τα παπαγαλάκια της Διαπλοκής και της Διαφθοράς, τους τρομοκράτες των οκτώμισι, τους «τιμητές» της δεκάρας.
Δουλεύω σαν σκύλος και μου κόβουν τον μισθό, την ασφάλιση, τη σύνταξη, σπουδάζω και μένω άνεργος ή δουλεύω για ψίχουλα, βαρειά η μελαγχολία της δυσπραγίας μας πλημμυρίζει τα σπίτια μας.
Και μου λένε πως φταίω εγώ ο κλεφτοκοτάς (ή όχι) που μπήκαν οι αλεπούδες στο κοτέτσι. Και φέρνουν τώρα λύκους να τις διώξουν, κι αύριο λιοντάρια να διώξουν τους λύκους – δεν θα έχουν τέλος τα πακέτα και τα «μέτρα».
Ώσπου να επιτευχθεί ο στόχος. Να σκλαβωθείς. Και σκλάβος μένει μόνον όποιος νομίζει ότι η σκλαβιά του αξίζει, ότι φταίει ο ίδιος για αυτήν.
Χρόνια τώρα αυτή είναι η δουλειά της κυρίαρχης προπαγάνδας: να μας κάνουν ενοχικούς. Και να μας στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου.
Τώρα που το σύστημα τρίζει, σε αυτήν την προπαγάνδα της Διαπλοκής προσθέτει τις δυνάμεις της και η Χρυσή Αυγή βρίζοντας τους πάντες, τους αριστερούς, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες (αυτές τις δέρνει κιόλας), τους εβραίους, τους μουσουλμάνους, τους πάντες δηλητηριάζοντας τον έναν εναντίον του άλλου, εφαρμόζοντας χάριν της άρχουσας τάξης αυτό που αυτή η τάξη ποθεί περισσότερο διότι το θεωρεί ασφαλέστατο: το διαίρει και βασίλευε.
Ε λοιπόν, η ταπεινότης μου είναι με το φιλότιμο του γιατρού κι όχι με το δηλητήριο του φερέφωνου ή το μίσος του φασίστα. Προσδοκώ στην πολιτική συμπεριφορά των ανθρώπων κι όχι στον αταβισμό των θηρίων.
Είμαι με το φιλότιμο, την αλληλεγγύη και την ελπίδα, όχι με την κατεργαριά, τον ατομικισμό και τα πογκρόμ.
Σήμερα το φιλότιμο διαδηλώνει στους δρόμους, η εργασία και ο πολιτισμός της εργασίας – το πιο ευγενικό δημοκρατικό καρκατσουλιό σήμερα μάχεται, όπως μάχεται υπό κλίμακα κάθε μέρα, όπως θα μάχεται και αύριο, ώσπου ανάγκη άλλης μάχης να μην υπάρχει και εορταστικός σαν Κυριακή να κυλάει ο βίος μας, ο βίος του ανθρώπου δημιουργού.
«Ονειρα» θα μου πεις! χωρίς τα όνειρα, σκοτάδι του Αδη, θα αντιλέξω και, σύντροφέ μου, θα προσθέσω: όχι μόνον όνειρα, αλλά στόχοι. Πολιτικοί στόχοι. Εφικτοί. Ούτε η ισονομία είναι ουτοπία, ούτε η απελευθέρωση των ανθρώπων! Η ελευθερία είναι ανάγκη…
ΑπόψειςComments Off on Ο γέροντας Παστίτσιος και το στυγερό ηθικό έγκλημα – Η ελληνική δικαιοσύνη στα καλύτερά της
Sep252012
Τα συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας φαίνεται ότι βρίσκονται σε άριστη κατάσταση, παρά τη βαθιά κατάσταση ύπνου που την διέπει σε κάθε τι άλλο. Η ταχεία σύλληψη του δημιουργού μιας σατιρικής σελίδας στο facebook καταδεικνύει όχι μόνο το ντροπιαστικό κλίμα ανελευθερίας που επικρατεί στο πεδίο της δημόσιας έκφρασης, αλλά και τον εξαιρετικά παρωχημένο τρόπο με τον οποίο η κοινωνία και το νομικό κατεστημένο ερμηνεύουν την έννοια της ύβρεως και της βλασφημίας.
Είναι αδιανόητο ότι εν έτει 2012 υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ανάγουν την πνευματικότητα και τις προσωπικές, θρησκευτικές τους πεποιθήσεις στη σφαίρα του απυρόβλητου, κατακεραυνώνοντας με τη συμφεροντολογική βοήθεια του κράτους όποιον τολμήσει να τις πιάσει στο στόμα του. Μου φαίνεται εξαιρετικά ειρωνικό και οξύμωρο δε, το γεγονός ότι τα σύμβολα μιας παντοδύναμης θρησκευτικής αυτοκρατορίας είναι τόσο εύθραυστα που προσβάλλονται από το χιούμορ της αμελητέας μερίδας που δεν τα ασπάζεται. Είχα την εντύπωση πως η εκκλησία, ως βασικός εκφραστής των χριστιανικών ιδεωδών, διδάσκει τους πιστούς της ότι η πίστη είναι πρωτίστως μια εσωτερική διαδικασία του ανθρώπινου νου, που μόνο συμπληρωματικά επηρεάζεται από τις εξωτερικές εκδηλώσεις. Λίγο περίεργο που το πανίσχυρο και αταλάντευτο ηθικό υπόβαθρο της χριστιανικής πίστης των Ελλήνων κλονίστηκε από μια παράσταση προφανούς αστεϊσμού, που καμία κυριολεκτική σημασία δεν έχει.
Την ώρα που θεμελιώδεις θεσμοί του ελληνικού κράτους καταπατώνται με πρωτοφανή αγριότητα και πρόδηλο κυνισμό, τη στιγμή που κεφαλαιώδη αγαθά, όπως το δικαίωμα στη ζωή, την ασφάλεια και την εργασία συρρικνώνονται καθημερινά στο όνομα μιας διεστραμμένης δημοκρατίας, η ελληνική δικαιοσύνη θεώρησε συνετό να καταφερθεί εναντίον της ελευθερίας του λόγου, αγνοώντας τις ουσιαστικές πληγές δικαίου που την περιστοιχίζουν. Άραγε το παραεμπόριο, οι απάτες και οι υπόλοιπες παράνομες δραστηριότητες που περιβάλλουν το brand της θρησκείας γιατί τυγχάνουν παραδοσιακά τέτοιας επιλεκτικής παράβλεψης ;
Είναι άκρως επικίνδυνο αλλά ασφαλώς προβλέψιμο που τη δεδομένη χρονική συγκυρία η πολιτεία επιλέγει να πλήξει την ελευθερία του λόγου στο πλαίσιο της υποτιθέμενα ορθής εφαρμογής του νόμου. Προφανώς, ο ρόλος που διαδραματίζει η εκκλησία στην επαχθή μεταχείριση των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι βολικός και καθόλου τυχαίος. Η αμορφωσιά και η διαχρονική μικρόνοια της ελληνικής κοινωνίας την καθιστούν ιδανικό θύμα χειραγώγησης και ο παράγοντας της θρησκευτικής πίστης είναι το κατάλληλο μέσο για τον διασκεδασμό της κοινής γνώμης. Δεν είναι η πρώτη φορά που η πνευματική υφή της θρησκείας συγκρούεται με τη νομικίστικη διάστασή της- η αντίφαση, όμως, που απορρέει από αυτό τον εννοιολογικό διαμελισμό δεν φαίνεται να συγκινεί το κοιμισμένο ποίμνιο.
Το θρησκευτικό αίσθημα που θίγεται από το χιούμορ μάλλον δεν είναι άξιο να αποκαλείται θρησκευτικό αίσθημα. Είναι ο ευτελής φόβος της ανοησίας μπροστά στην κοινή λογική.
Ντροπή στη δικαιοσύνη που ξέρει να βρίσκει όσες αφορμές χρειάζεται για να αποφύγει τα πραγματικά της καθήκοντα, αλλά δεν ξεχνάει να κινηθεί άμεσα όταν το επονείδιστο κοινωνικοπολιτικό καθεστώς που συντηρεί εμφανίζει σημάδια παρακμής.
ΑπόψειςComments Off on Η απάντηση του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσ/κης στο Νοσοκομείο που πραγματοποίησε τη φιέστα “ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΧΑ”
Sep202012
Ανοιχτή επιστολή προς την κα. Χασαποπούλου – διευθύντρια Αιμοδοσίας ΑΧΕΠΑ
Οι Νοσοκομειακοί γιατροί και ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος, μόλις δημοσιοποιήθηκε η καμπάνια της Χ.Α. “αίμα μόνο για Έλληνες” σας ζήτησαν να ματαιώσετε την προγραμματισμένη αιμοδοσία, να αρνηθείτε, δηλαδή, να διαφημίσετε το “φιλανθρωπικά” ρατσιστικό και μισαλλόδοξο έργο της φασιστικής ΧΑ. Να αρνηθείτε να εξυπηρετήσετε τη φασιστική προπαγάνδα και να προστατέψετε την ιδέα της αιμοδοσίας.
Δυστυχώς, κ. Χασαποπούλου, παρά τις αντιδράσεις της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλονίκης και της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), όχι μόνον πραγματοποιήσατε την προγραμματισμένη προπαγανδιστική αιμοδοσία, αλλά και εκδόσατε και κείμενο για να δικαιολογήσετε την απόφασή σας.
Στο εν λόγω κείμενο, χαρακτηρίζετε ως «ακατανόητες», «απαράδεκτες» και «παράλογες» τις αντιδράσεις των εκπροσώπων των νοσοκομειακών γιατρών καθώς, όπως λέτε: (Το ΄μόνο για Έλληνες΄ δεν μπορούσε να αποτελεί λόγο ακύρωσης ή αναβολής της αιμοδοσίας διότι αφορά μόνο τις λεγόμενες ΄καλύψεις΄ του συλλόγου και όχι τη διαχείριση του αίματος)) Αντιμετωπίζετε δηλαδή την ΧΑ ως ένα συνήθη σύλλογο, παριστάνοντας πως αγνοείτε τη δράση και τις στοχεύσεις της…
Όμως, ουδείς πλέον, μπορεί να ισχυρισθεί πως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει με τη Χρυσή Αυγή.
Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί πως αγνοεί τις στοχεύσεις της καθημερινά προβαλλόμενης πρακτικής της, που εκτείνεται από τον εκφοβισμό μέχρι τη δράση εγκληματικών ταγμάτων εφόδου.
Οι “φιλανθρωπικές” εξορμήσεις, οι διαποτισμένες από μίσος για τον Άλλον, όπως η διανομή τροφίμων σε Έλληνες ή η εθελοντική εργασία με αποκορύφωμα τις αιμοδοσίες, λειτουργούν ως η πρώτη επαφή στρατολόγησης στα τάγματα εφόδου που μπορεί σήμερα να εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον των μεταναστών αλλά αύριο θα εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίων όλων, πλην αυτών των ιδίων. Όπως καλά γνώριζε ο Γκαίμπελς, “στρατολογημένος” δεν είναι μονάχα αυτός που κρατάει ένα ρόπαλο και δέρνει μέχρις θανάτου τον εχθρό, αλλά αυτός που με κινήσεις, διευκολύνσεις ή εγκληματικές αποσιωπήσεις, εξυπηρετεί το στόχο. Το φασιστικό στόχο.
Επιπλέον, στην επισήμανση που μας κάνετε “ότι ο κώδικας ιατρικής δεοντολογίας επιβάλει υπακοή σε ιεραρχικά ανώτερους”, είναι φανερό πως μπερδεύετε τον ΚΙΔ με τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα. Οφείλουμε να σας θυμίσουμε πως : Η αντίληψη που πρέσβευε ότι οι γιατροί υπακούουν στους ιεραρχικά ανώτερους και όχι στην ιατρική ηθική, οδήγησε ιστορικά σε μεγάλα εγκλήματα, που οι φιλάνθρωποι χρυσαυγίτες που πριμοδοτείτε εγκωμιάζουν ανερυθρίαστα.
Υπ αυτήν την οπτική, λοιπόν, θεωρούμε πως λειτουργήσατε σαν να είσασταν στρατολογημένη στη ΧΑ και με τις ενέργειες σας μολύνατε την ιδέα της αιμοδοσίας. Σεις καθώς και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που από άγνοια ή από πρόθεση χρησιμοποιείσθε ώστε να νομιμοποιήσετε τη φριχτή προπαγάνδα της ΧΑ, συμβάλλοντας στη διάχυση του μίσους και του φασισμού στην κοινωνία.
Δεν υπάρχει πια, κανένα άλλοθι αδράνειας και ανοχής.
ΑπόψειςComments Off on Aπό τα “Πολιτικά” του Αριστοτέλη στους ηλίθιους ιδιώτες της εποχής μας – Η κοινωνία μας διαλύεται και κανείς δεν επαναστατεί…
Sep122012
Όταν κάποιος ρώτησε τον Βασιλιά της Σπάρτης Δημάρατο, γιατί οι Σπαρτιάτες θεωρούν άτιμους αυτούς που πετούν την ασπίδα τους και όχι αυτούς που πετούν τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, αυτός απάντησε: “Γιατί τις περικεφαλαίες και τους θώρακες τους φορούν για δική τους προστασία, ενώ την ασπίδα την κρατούν για να υπερασπίσουν την από κοινού παράταξη.“ Πλούταρχος (Αποφθέγματα Λακωνικά, 220 Α) Η λέξη “idiot” που στα αγγλικά σημαίνει “ηλίθιος”, χαρακτηρίζει όπως και στην Ελληνική τα άτομα χαμηλού νοητικού επιπέδου και προέρχεται από την Ελληνική λέξη Ιδιώτης.
Η λέξη “ιδιώτης” προέρχεται από τη λέξη “ίδιος” που σήμαινε στην αρχαιότητα ότι και σήμερα. Στα λατινικά μεταφέρθηκε ως “idiota” και αρχικά σήμαινε “μέσος άνθρωπος” ενώ αργότερα “αμόρφωτος, απαίδευτος άνθρωπος”. Την ίδια σημασία (του αμόρφωτου ανθρώπου) είχε η λέξη αρχικά και στην Αγγλική γλώσσα, ενώ σήμερα σημαίνει απλώς ηλίθιος, δηλαδή άτομο πολύ χαμηλού νοητικού επιπέδου ενώ η ηλιθιότητα (idiocy) χαρακτηρίζει το προσόν του ηλίθιου δηλαδή τη μεγάλη βλακεία.
Ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του χρησιμοποίησε τoν όρο “ιδιωτικός” για να περιγράψει τις προσωπικές υποθέσεις των πολιτών σε αντιδιαστολή με τον όρο “πολιτικός” που χρησιμοποίησε για να περιγράψει τις δημόσιες υποθέσεις (του δήμου, αυτό που ονομάζουμε σήμερα “τα κοινά”). Στην αρχαία Αθήνα σημαντικότερη αποστολή της πολιτείας ήταν η μετατροπή των ιδιωτών (των εγωκεντρικών ατόμων που ασχολούνταν με τις προσωπικές τους υποθέσεις) σε πολίτες (σε άτομα που ασχολούνται και συμμετέχουν στα κοινά). Θεωρούσαν ότι η ιδιότητα του ιδιώτη είναι μια φυσική ιδιότητα την οποία διαθέτουν όλοι οι άνθρωποι από τη φύση τους, ενώ η ιδιότητα του πολίτη είναι επίκτητο χαρακτηριστικό που διαμορφώνεται μέσω της παιδείας που παρέχει η πολιτεία. Συνεπώς το άτομο που παρέμενε “ιδιώτης” ήταν άτομο απαίδευτο και αμόρφωτο, αφού δεν είχε εκπαιδευτεί επαρκώς στην ενασχόληση με τα κοινά.
Σήμερα, το έργο της μετατροπής των “ιδιωτών” σε “πολίτες” μάλλον δε θεωρείται τόσο σημαντικό όσο στην αρχαιότητα. Στα σχολεία τα παιδιά μας, διδάσκονται οποιαδήποτε άλλη ανοησία, εκτός από το πως να γίνουν σωστοί και ωφέλιμοι για την κοινωνία πολίτες. Στα σχολικά προγράμματα, έχουν ενταχθεί μαθήματα όπως η “οικιακή οικονομία” που μαθαίνει στα παιδιά πως να τακτοποιούν τα του οίκου τους (τα ιδιωτικά τους θέματα), και έχουν εξαιρεθεί μαθήματα όπως η “πολιτική οικονομία”, ή η “πολιτική αγωγή” ή οποιοδήποτε άλλο μάθημα θα μετέτρεπε τους μαθητές σε ενεργούς πολίτες. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι σε καμία τάξη της δωδεκαετούς εκπαίδευσης των παιδιών μας δε διδάσκονται έργα των αρχαίων μας φιλοσόφων.
Μια απλή ανάγνωση και ένας μικρός σχολιασμός των “Πολιτικών” του Αριστοτέλη, θα ανέβαζε το επίπεδο πολιτικής μας παιδείας κατακόρυφα σε σχέση με το σημερινό. Αντί αυτού, η νεολαία μας εκπαιδεύεται πολιτικά ψηφίζοντας για την εκλογή του δεκαπενταμελούς συμβουλίου της τάξης και του σχολείου με διαδικασίες παρόμοιες με αυτές των εκλογών, ενώ μετά τις εκλογές, κανείς δεν ασχολείται με τα “κοινά” της τάξης ή του σχολείου, παρά μόνο αν δημιουργηθεί πρόβλημα στην ομαλή διοργάνωση της πενθήμερης εκδρομής.
Η κατάσταση αυτή, έχει σαν αποτέλεσμα την παραγωγή “απαίδευτων” πολιτών, που φροντίζουν μόνο το ιδιωτικό τους συμφέρον, των οποίων η συμμετοχή στα κοινά περιορίζεται στην άσκηση του δικαιώματος ψήφου και οι οποίοι ακόμα και όταν ψηφίζουν, το κάνουν με γνώμονα το ιδιωτικό τους συμφέρον και όχι το κοινό. Και φυσικά, τέτοιοι πολίτες αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το ωφέλιμο για την κοινωνία είναι ωφέλιμο και για τους ίδιους (αφού κι αυτοί οι ίδιοι είναι μέλη της κοινωνίας), αδυνατούν να δούν την προσωπική και οικογενειακή ευημερία τους στα πλαίσια μιας ευημερούσας κοινωνίας και επιδίδονται σε αυτό που η φύση τους προστάζει, το άνευ όρων κυνήγι επιβίωσης και επιβολής εξουσίας όπου όλα επιτρέπονται.
Η συμπεριφορά αυτή, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, ταιριάζει σε ζώα μάλλον παρά σε ανθρώπους.
Στη ζούγκλα, ο φοροφυγάς και ο κλέφτης γίνονται “μάγκες” με βίλες και ακριβά αυτοκίνητα, ενώ τα υπόλοιπα “κορόιδα” που δεν έχουν τα “κότσια” να κάνουν “μαγκιές”, αλλά τόσα χρόνια πλήρωναν φόρους και εισφορές τώρα χάνουν το σπίτι και την περιουσία τους.
Η κοινωνία διαλύεται και κανείς δεν επαναστατεί. Οχι τουλάχιστον μέχρι ο δικαστικός επιμελητής να χτυπήσει τη “δική μας” πόρτα για να κατασχέσει το “δικό μας” σπίτι. Μέχρι τότε, μπορούμε να ελπίζουμε. Οτι η συμφορά δε θα χτυπήσει το δικό μας σπίτι. Οτι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Από μόνα τους. Η ότι κάποιος άλλος θα τα φτιάξει για εμάς. Ελπίζουμε ότι “εμείς” θα επιβιώσουμε, ακόμα κι αν χρειαστεί να πεθάνουν όλοι οι υπόλοιποι. Γιατί “εμείς” έχουμε καλό κράνος και θώρακα που αντέχουν στα χτυπήματα. Και μόνον αν δεν έρθουν έτσι τα πράγματα θα επαναστατήσουμε. Και τότε, θα επαναστατήσουμε για την “εργατική τάξη”, για τα “ταξικά μας αδέρφια” και για οτιδήποτε άλλο εκτός από την διάλυση της κοινωνίας μας.
Και αυτό, γιατί όλοι μας πετάξαμε τις ασπίδες, φορέσαμε τις περικεφαλαίες και τους θώρακες, κρυφτήκαμε στα σκοτεινά και κανείς μας δε σκέφτεται ότι αν παραταχθούμε ενωμένοι σε φάλαγγα και πολεμήσουμε τον κοινό εχθρό όλοι μαζί, μπορούμε να νικήσουμε.
ΑπόψειςComments Off on ΟΛΜΕ: Ανοιχτό γράμμα σε μαθητές-γονείς-εκπαιδευτικούς
Sep102012
ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΡΑΜΜΑ
σε μαθητές-γονείς-εκπαιδευτικούς
Αγαπητοί και αγαπητές γονείς, μαθητές και συνάδελφοι εκπαιδευτικοί
Θα μπορούσαμε να σωπάσουμε, κερδίζοντας την εύνοια των ισχυρών, αλλά προτιμάμε να μιλήσουμε όπως αρμόζει σε δασκάλους/ες οι οποίοι σέβονται τη δουλειά τους, τη γνώση και τους μαθητές τους. Η παραίτηση και η σιωπή δεν ταιριάζει σε αγωνιζόμενους και σκεπτόμενους ανθρώπους. Η εξουσία προσπαθεί να φιμώσει όσους σκέπτονται, να στρεβλώσει τις ιδέες μας για έναν καλύτερο κόσμο, να συκοφαντήσει τη νέα γενιά, για την οποία ετοιμάζει μια κοινωνική κόλαση. Εμείς οφείλουμε να πάμε κόντρα στον καιρό, ακόμα κι αν το τίμημα είναι βαρύ. Λοιπόν, θα μιλήσουμε !
Η νέα σχολική χρονιά ξεκινά με τους χειρότερους οιωνούς. Αντί κάθε οικογένεια και κάθε μαθητής/τρια-εκπαιδευτικός να καταστρώσει τον κατάλογο των υποχρεώσεων, των ονείρων και των προσδοκιών του, ασχολείται με τη “λίστα” των περικοπών, την οποία σκέφτηκε η Τρόϊκα και υλοποιεί η κυβέρνηση.
Λιγότερα και χειρότερα, αυτό είναι το γενικό πλαίσιο. Λιγότερα σχολεία, κλείσιμο των βρεφονηπιακών σταθμών, περικοπές στο μισθό, σύνταξη, ασφάλιση, ιδιωτικοποίηση ακόμα και στο νερό της φύσης, αύξηση πετρελαίου, τιμές-φωτιά, στο απόσπασμα υγεία-παιδεία-πρόνοια.
Το μνημόνιο φαντάζει σαν θηλιά στο λαιμό όλων μας. Μας λένε ότι θάρθουν καλύτερες μέρες. Σαν τον ορίζοντα που όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Η αυριανή μέρα, αν μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια, θα είναι μέρα πένθους για όλα τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Από όπου κι αν πέρασε το ΔΝΤ άφησε πίσω του χαλάσματα, θρήνο και οδυρμό. Η κερδοφορία του κεφαλαίου αποδεικνύεται ισχυρότερη, για τις υποτελείς κυβερνήσεις, από τις ανάγκες των ανθρώπων και της νέας γενιάς.
Εμείς δε θα γίνουμε Αγαμέμνονες για να θυσιάσουμε την Ιφιγένεια ώστε να φτάσουμε στην Τροία (των κερδών). Ο δάσκαλος πρέπει να βρίσκεται στο πλάι της Αντιγόνης για να πολεμήσει την εξουσία του Κρέοντα.
Σε αυτή τη ζωή είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Οι αγωνίες σας είναι και δικές μας, το μεροδούλι-μεροφάϊ αφορά όλους μας, η φτωχή παιδεία μας συντρίβει. Όταν οι μαθητές μας διπλώνονται από την πείνα στην τάξη ή στην αυλή, όταν η άνεργη μάνα μιλάει “για το άδειο ψυγείο”, καμία γραμματική δε μπορεί να αποδώσει τον ανθρώπινο πόνο. Είμαστε όλοι μαζί, γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι κομμάτι του λαού μας, σάρκα από τη σάρκα του, αίμα από το αίμα του.
Η πολυπλόκαμη εξουσία μιλάει για ρετιρέ, τεμπέληδες, πολυάριθμους και άλλα τέτοια παρόμοια για να μας διχάσει. Όπως ακριβώς αυτός που κλέβει το ψωμί από το τραπέζι φωνάζει “κλέφτης” και αυτός που τους παίρνει τα βιβλία φωνάζει τους μαθητές μας “αγράμματους”. Να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, να δείχνουμε τους ψεύτες και τους άρπαγες, να ένα σπουδαίο καθήκον.
Η παιδεία είναι αγαθό κι όχι εμπόρευμα. Τα σχολεία είναι τόπος κοινωνικοποίησης, γνώσης, αλληλεγγύης, κι όχι μπακάλικο. Αν αφήσουμε τα σχολεία στα νύχια της αγοράς και των ιδιωτών δε θα φτωχύνει μόνο ο εκπαιδευτικός, θα φτωχύνει ο νους μας κι η χώρα. Όταν κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή, κι όταν παίρνεις το βιβλίο και την εργασία από τη νέα γενιά την οδηγείς στον κοινωνικό Καιάδα.
Δε θα το επιτρέψουμε! Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε, ακόμα κι αν θέλουν να το επιβάλουν όλοι «οι διάβολοι των αγορών».
Μπορούμε να τους σταματήσουμε; Βεβαίως. Είναι ισχυροί αλλά όχι ανίκητοι όπως παρουσιάζονται. Να ενωθούμε σαν μία γροθιά, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, να δώσουμε το χέρι στο διπλανό μας, να εμπνεύσουμε την κοινωνία. Έτσι τα φαντάσματα κι ο φόβος θα εξαφανιστούν.
Κανείς δεν είναι δυνατότερος από τον αποφασισμένο λαό
Κανείς δε θα μείνει ατιμώρητος όταν σφαγιάζεται η νεολαία μας
Άδραξε τη μέρα!
Οι εκπαιδευτικοί της Ελλάδας σε καλούν σε συστράτευση. Για να υπερασπίσουμε, με λογισμό και όνειρο, το μέλλον των παιδιών μας. Απλώνουμε σε όλα τα σχολεία, τις σχολές, τις γειτονιές, το μήνυμά μας. Ούτε σπιθαμή πίσω!
Η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό. Δεν υπογράφουμε τον αργό θάνατο των παιδιών μας και της χώρας. Να γκρεμίσουμε την αντιλαϊκή πολιτική πριν να είναι πολύ αργά.
Το δίλημμα τέθηκε τρομακτικά: ή Εμείς ή Αυτοί.
Η παραίτηση και η δειλία δεν ταιριάζει σε εργαζόμενους, σε εκπαιδευτικούς και στη νέα γενιά.
«Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται
Ζυγόν δουλείας ας έχωσιν
Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»
Ανδρέας Κάλβος
Να έχετε υγεία, καθαρή σκέψη, αλληλεγγύη, αποφασιστικότητα και αγωνιστική στάση
ΑπόψειςComments Off on Ανταλλακτική οικονομία: Πάνω απ’ τα κέρδη ο άνθρωπος
Aug312012
Για να ξεπεράσει αυτή την κρίση ο «καπιταλισμός του καζίνου» είναι υποχρεωμένος να καταστρέψει μέρος του κεφαλαίου και της εργασίας κηρύσσοντας τον πόλεμο στην κοινωνία. «Η ποσότητα επί την ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος». Η ποσότητα μειώνεται και το χρήμα που κυκλοφορεί δεν αλλάζει γρήγορα χέρια.
Οικονομία των αναγκών
Αυτό δημιουργεί κυκλοφορικό πρόβλημα και απειλεί με θρομβώσεις και εγκεφαλικό το σύστημα το οικονομικό. Μπορούν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες να επιβιώσουν χωρίς λεφτά; Η εμπειρία της Λατινικής Αμερικής και κυρίως της Αργεντινής απαντά σ’ αυτό το ερώτημα θετικά. «Μπορώ και χωρίς ευρώ»! Με την αλληλέγγυα κοινωνική οικονομία του ισογείου. Με το ισοδίκαιο ανταλλακτικό εμπόριο. Με τα τοπικά και εθνικά δίκτυα ανταλλαγών. Με την επανατοπικοποίηση των διατροφικών συναλλαγών, τη γεωργία της εγγύτητας και τις αγορές απευθείας διάθεσης. Με τα εναλλακτικά-ιδεατά κοινωνικά νομίσματα που δημιουργούν μια νομισματική ποικιλότητα (diversite monetaire). Με τα δίκτυα αλληλοβοηθητικής ασφάλειας υγείας και τα ταμεία αλληλεγγύης. Με τα ανταλλάξιμα χρονομερίδια της εργασίας και το κοινωνικό χρήμα. Με διευρυνόμενα δίκτυα ανταλλαγών σε όλα: στα σπίτια, στα εξοχικά, στο πάρκινγκ, στις μετακινήσεις, στα εμπορεύματα, στις υπηρεσίες, στις διακοπές. Με τη δημιουργία κοινωνικών – ηθικών τραπεζών και χρονοτραπεζών. Με την εφευρετικότητα της νέας οικονομίας των αναγκών. Καλώς ήρθατε στη μετά ευρώ εποχή: «Εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί»!
Ως κοινωνική ή αλληλέγγυα οικονομία θα μπορούσαμε να ορίσουμε το χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της οικονομίας και αναπτύσσει δραστηριότητες με κοινωνικούς σκοπούς και στόχους. Πρόκειται για πολυμορφικές κινήσεις και εναλλακτικά δίκτυα, τα οποία άλλοτε αποκτούν θεσμική μορφή (θεσμοθετούνται) και άλλοτε παραμένουν εξωθεσμικά και άτυπα. Πρόκειται για την οικονομία των αναγκών. Ή όπως την ονομάτισε η Ανιές Χέλερ, «οικονομία των ριζικών αναγκών».
Οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας δραστηριοποιούνται με μοναδικό μέλημα την εξυπηρέτηση των μελών τους και το συλλογικό όφελος. Χαρακτηρίζονται από τις ισότιμες-δημοκρατικές διαδικασίες στη λήψη των αποφάσεων και έχουν προτεραιότητα τις ανάγκες των ανθρώπων και την απασχόληση. Υπάρχει, βεβαίως, διένεξη για το αν η αλληλέγγυα οικονομία της βάσης ταυτίζεται με την κοινωνική οικονομία της αγοράς. Αφού σε πολλές περιπτώσεις τα όρια ανάμεσα στον εθελοντισμό και την κερδοφορία δεν είναι διάφανα…
Ωστόσο υπολογίζεται ότι το 10% των εργαζομένων στην Ευρώπη απασχολούνται σήμερα σε διάφορους κλάδους της κοινωνικής οικονομίας. Περίπου 40 εκατομμύρια Γάλλοι και 60 εκατομμύρια Γερμανοί είναι μέλη τέτοιων συνεταιρισμών, σωματείων, συλλόγων, δικτύων και αλληλοβοηθητικών ταμείων που συναποτελούν την κοινωνική οικονομία. Η Social Economy Europe (www.social economy.eu.org) είναι το πανευρωπαϊκό σχήμα που συγκεντρώνει κάτω από την ομπρέλα του πολλές από αυτές τις εναλλακτικές οργανώσεις και δραστηριότητες. Σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει νομικό και θεσμικό πλαίσιο για την κοινωνική οικονομία. Στην Ελλάδα, αν όλα πάνε καλά, η διαβούλευση θα αρχίσει σε λίγο καιρό, (βλέπε www.enet.gr «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 6 Μαρτίου 2011, σχετικό αφιέρωμα του Σπύρου Φρεμεντίτη).
Ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο
Η κοινωνική αλληλέγγυα «οικονομία του ισογείου» κατάφερε να δημιουργήσει παράλληλες ουτοπικές πραγματικότητες και οάσεις μέσα στο σύστημα αφήνοντας τις πραγματικές ουτοπίες στη δικαιοδοσία των επαναστάσεων.
Οι φτωχοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στον τυφώνα του νεοφιλελευθερισμού και της κρίσης δημιούργησαν εκτεταμένα δίκτυα ανταλλαγών προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζονταν στο ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο στην τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας και επινόησαν τα δικά τους ιδεατά-εναλλακτικά νομίσματα. Στη Λατινική Αμερική, και κυρίως στην Αργεντινή έχουν τη μεγαλύτερη εμπειρία.
Το ισοδίκαιο ηθικό εμπόριο ήταν κομμάτι της κουλτούρας των πολιτικών κινημάτων αμφισβήτησης στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 και στη συνέχεια, μετά το ’80, του καταναλωτικού κινήματος. Στόχος του, οι δικαιότερες εμπορικές συμφωνίες με τις αναπτυσσόμενες χώρες, η ενίσχυση των περιθωριοποιημένων παραγωγών, οι καλύτερες συνθήκες εργασίας, οι επενδύσεις στις τοπικές κοινωνίες και ο σεβασμός στο περιβάλλον, στη βιοποικιλότητα και στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Γεωργία της εγγύτητας και αγορές απευθείας διάθεσης τροφής
Στη Γαλλία υπάρχουν περισσότερες από 500 ενώσεις (ΑΜΑΡ) όπου περίπου 1.000 παραγωγοί φέρνουν βιολογικά προϊόντα, μέσω εναλλακτικών δικτύων, απευθείας στη γειτονιά, με σχεδόν μηδενικό κόστος συναλλαγής, καλύπτοντας ήδη 70 χιλιάδες καταναλωτές. Το πιο γνωστό ΑΜΑΡ στο Παρίσι είναι το «Αλληλέγγυο Κολοκύθι». Τα προϊόντα του στοιχίζουν 20% λιγότερο απ’ ότι στις λαϊκές αγορές. Η γεωργία της εγγύτητας και τα κινήματα των τοποφάγων αναπτύσσονται ταχύτατα σ’ όλη την Ευρώπη. Η Βρετανία, ας πούμε, στο πλαίσιο του κινήματος «Πόλεις σε μετάβαση» και στην Ισπανία με πιο χαρακτηριστικό το «Xarxa de consum solidari» της Βαρκελώνης. Στόχος τους, η δίκαιη τιμή μέσω της επανατοπικοποίησης των διατροφικών συναλλαγών. Όποιος δεν έχει να πληρώσει τα προϊόντα μπορεί να παρέχει ανταλλακτική εργασία στην παραγωγή και στη διανομή.
Ανταλλακτικά δίκτυα – LETS
Μέσα απ’ αυτά επιβίωσε το κατεστραμμένο Βανκούβερ το 1983. Υπάρχουν παντού: στον Καναδά, στις ΗΠΑ, στη Λατινική Αμερική, στην Αυστραλία, στην Κίνα, στην Ινδία. Στην Ευρώπη τα πιο γνωστά δίκτυα ανταλλαγών είναι τα LETS, τα οποία λειτουργούν κατά βάση σε συνοικίες, γειτονιές και χωριά των αγγλοσαξονικών χωρών. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα τοπικά δίκτυα είναι μέρος ενός μεγαλύτερου δικτύου που απλώνεται σε ολόκληρη τη χώρα και παρέχει τη δυνατότητα σε όλους τους πολίτες-μέλη να συναλλάσσονται μεταξύ τους. Όλα τα μέλη έχουν πρόσβαση στον κατάλογο των προσφερόμενων ή ζητούμενων προϊόντων-υπηρεσιών και καθένας επιλέγει τι χρειάζεται και τι θα προσφέρει. Στην πλειονότητα των συστημάτων αυτών οι τιμές καθορίζονται συλλογικά. Σε άλλα ανταλλακτικά συστήματα χρησιμοποιούνται συμβολικές μονάδες-νομίσματα, ώστε να καθορίζονται οι τιμές, και σε άλλα «εργατοώρες» με βάση τις οποίες καθορίζεται η αξία του προϊόντος.
Οι συναλλαγές γίνονται κυρίως ηλεκτρονικά, καταγράφονται σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και κάθε μέλος μπορεί ακόμη και με ένα τηλεφώνημα να αναφέρει τη συναλλαγή που πραγματοποίησε. Στα πιο προχωρημένα ανταλλακτικά δίκτυα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου υπάρχουν περισσότερα από 300 LETS, τα μέλη καταγράφουν απευθείας τις συναλλαγές τους στο Διαδίκτυο με τη χρήση κωδικών. Τα «έξοδα διαχείρισης» και το λειτουργικό κόστος του συστήματος, όπως οι τηλεφωνικοί λογαριασμοί, καλύπτονται από τις ετήσιες εισφορές των μελών ή και από ποσοστιαίες χρεώσεις επί της αξίας των συναλλαγών.
Στην Ελβετία, μάλιστα, υπάρχει και το Wirtschaftsring (Επιχειρηματικός κύκλος), που είναι στην ουσία ένα πιστωτικό ίδρυμα μέσω του οποίου οι επιχειρήσεις και οι ελεύθεροι επαγγελματίες της χώρας προβαίνουν σε πολυμερές ανταλλακτικό εμπόριο.
Χρονοτράπεζες
Οι τράπεζες χρόνου είναι ένα δίκτυο ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών που στηρίζεται από το δικό του εσωτερικό «νόμισμα-χρόνο» ή «νόμισμα-εργασία». Κάθε μέλος της χρονοτράπεζας μπαίνει στο ηλεκτρονικό δίκτυο και δηλώνει το είδος της υπηρεσίας που έχει τη δυνατότητα να προσφέρει και το χρόνο που μπορεί να απασχοληθεί.
Κάθε ώρα εργασίας «αμείβεται» το ίδιο. Η νταντά αμείβεται όσο και ο γιατρός. Μία ώρα μαθήματος Ισπανικών εξισώνεται με μία ώρα φροντίδας των παιδιών. Θες να χωρίσεις με τον άντρα σου αλλά δεν μπορείς να πληρώσεις τον δικηγόρο; Κανένα πρόβλημα! Αυτός σου βγάζει το διαζύγιο και εσύ του καθαρίζεις για ένα μήνα το σπίτι. Δηλαδή, στους λογαριασμούς του κάθε μέλους καταγράφονται οι ώρες που εργάστηκε και επομένως οι ώρες που του αναλογούν προκειμένου να λάβει κάποιο προϊόν ή υπηρεσία από ένα άλλο μέλος.
Οι τράπεζες χρόνου αξιοποιούν τους εθελοντές και βοηθάνε να στηριχθούν οικογένειες με οικονομικά προβλήματα. Ενεργές τράπεζες χρόνου λειτουργούν σήμερα σε περισσότερες από 26 χώρες, μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Μεγάλη Βρετανία, οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα.
Ηθικοί τραπεζίτες…
Εκτός από τις τράπεζες που ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος, υπάρχουν και οι λεγόμενες «ηθικές τράπεζες», που έχουν διαμορφώσει ένα κοινωνικό, περιβαλλοντικό προφίλ και υποστηρίζουν ότι επενδύουν με όρους κοινωνικής ευθύνης. Όλες οι τράπεζες ενδιαφέρονται να φιλοτεχνήσουν ανάλογο προφίλ. Από τις πιο γνωστές αυτού του χώρου είναι οι Triodos και GLS. Η GLS υποστηρίζει πολιτισμικές, κοινωνικές και οικολογικές πρωτοβουλίες. Δίνει χαμηλότοκα δάνεια σε αυτοδιοικούμενα σχολεία, θεραπευτήρια, βιολογικές καλλιέργειες, σε κοινόβια και ανέργους. Η Triodos στηρίζει τους πελάτες που παίρνουν πρωτοβουλίες για τον πολιτισμό, το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Στους στόχους της αναφέρεται η προσπάθεια διασφάλισης της ποιότητας ζωής, γι’ αυτό χρηματοδοτεί μόνο όσους κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη υπάρχει και η Charity Bank, η οποία χρηματοδοτεί κι εκείνους που οι συμβατικές τράπεζες δεν τολμούν, λόγω υψηλού ρίσκου.
Διεθνή δίκτυα ανταλλαγών
Υπάρχουν πάρα πολλά. Ένα από τα πιο γνωστά είναι το site www.foodieexchange.ning.com, στο οποίο food bloggers από όλο τον κόσμο ανταλλάσσουν μεταξύ τους πακέτα με διατροφικά προϊόντα από τις χώρες τους. Το κάθε πακέτο πρέπει να έχει αξία το λιγότερο 10 δολάρια ή 10 ευρώ και να μην είναι πάνω από 500 γραμμάρια, αλλιώς υπάρχει έξτρα χρέωση.
Τράπεζα χρόνου του δικτύου γυναικών Ευρώπης (www.enow.gr)
Η τράπεζα χρόνου στη χώρα μας λειτουργεί από το 2005 με πρωτοβουλία του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης, που βρίσκεται στη Δάφνη. Τα άτομα νιώθουν καλύτερα με την αίσθηση πως έχουν κάτι ανταλλάξιμο με αξία, δηλαδή το χρόνο τους. Η εργασία όλων στην τράπεζα αξιολογείται ποιοτικά και αυτό λειτουργεί ως ανταμοιβή αλλά και ως κίνητρο αναβάθμισης προσόντων. Σ’ αυτήν συμμετέχουν άνεργοι, μετανάστες, πρόσφυγες, μονογονεϊκές οικογένειες, συνταξιούχοι, φοιτητές κ.ά.
Βρες τζάμπα πάρκινγκ παντού! Ανταλλάσσοντας το δικό σου πάρκινγκ τις ώρες που δεν το χρησιμοποιείς με κάποιον άλλον που συμμετέχει στην ίδια βάση δεδομένων. Μπες στο www.parkaro.gr και θα βρεις από το κινητό σου κάθε στιγμή μια θέση κενή για να παρκάρεις δωρεάν εκεί που θέλεις.
Μάθημα στο ΤΕΙ Μεσολογγίου και διδακτορικές διατριβές
Επίσημο μάθημα στο Α’ εξάμηνο του ΤΕΙ Μεσολογγίου είναι η Κοινωνική Οικονομία. Οι καθηγητές του τμήματος Διοίκησης Κοινωνικών και Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Μεσολογγίου (http://www.dikseo.teimes.gr/), Τάκης Νικολόπουλος (rokmar@ath.forthnet.gr) και Δημήτρης Καπογιάννης (ekap46@otenet.gr) και ο συνεργάτης Παναγιώτης Ζάνης (pzannis @athena-net.gr), οι οποίοι μας βοήθησαν με τις σημειώσεις τους γι’ αυτή την έρευνα, διδάσκουν τους φοιτητές για τη διεθνή εμπειρία στη χρήση εναλλακτικών κοινωνικών νομισμάτων.
Πολλά διδακτορικά γίνονται για την Κοινωνική Οικονομία. «Δίκτυα ανταλλαγής και παράλληλα νομίσματα: Θεωρητικές προσεγγίσεις και το παράδειγμα της Ελλάδας», είναι το θέμα του διδακτορικού της Ειρήνης Σωτηροπούλου, η οποία συνεργάστηκε μαζί μας σ’ αυτή την έρευνα και την ευχαριστούμε, με επιβλέποντα καθηγητή τον Γεώργιο Σταθάκη (stathakis@econ.soc.uoc.gr) στο Τμήμα Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο:
Δεκάδες ιστότοποι για ανταλλαγές προϊόντων και υπηρεσιών στην Ελλάδα βρίσκονται αυτή τη στιγμή υπό κατασκευή. Η αυξανόμενη ένταση της οικονομικής κρίσης έχει στρέψει πολλούς, κυρίως τους νέους, σε διάφορες μορφές ανταλλακτικής οικονομίας.
«Με μεγάλη μου χαρά σάς ανακοινώνω την ίδρυση διαδικτυακού συνδέσμου με σκοπό την αμοιβαία ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος, υπό την ονομασία «Λόγω Τιμής» (http://www.logo-timis.gr)» γράφει στο Διαδίκτυο ο δημιουργός της ιστοσελίδας Γιώργος Κολέμπας, ένας μαθηματικός που πλέον ζει στο Πήλιο και ασχολείται με την οικογεωργία.
Η ομάδα τού sporos.org θέλει να αποδείξει «ότι οι εμπορικές σχέσεις δεν καθορίζονται «εκ φύσεως» από το κέρδος των λίγων· μπορούν να παραμένουν ανθρώπινες ικανοποιώντας πραγματικές ανάγκες». Το εναλλακτικό μοντέλο εμπορίου του «σπόρου» ξεκίνησε μέσω ενός δικτύου αντίστοιχων συλλογικοτήτων στην Ευρώπη και απέκτησε πρόσβαση σε προϊόντα οργανωμένων παραγωγών του παγκόσμιου Νότου που αγωνίζονται να απεξαρτηθούν από τους τοπικούς μεσάζοντες και τις μεγάλες εταιρείες. Καφές από τους συνεταιρισμούς των Ζαπατίστας της περιοχής Τσιάπας του Μεξικού. Κακάο από την κοοπερατίβα El Ceibo της Βολιβίας. Μάτε από το Κίνημα των Χωρίς Γη (MST) της Βραζιλίας. Τσάι από το κίνημα των Adivasi και άλλους παραγωγούς της Ινδίας. Ζάχαρη από συνεταιρισμούς στο Εκουαδόρ.
Παγκόσμιο δίκτυο που αριθμεί πάνω από 8 εκατομμύρια μέλη σε όλο τον κόσμο. Ανταλλάσσουν μεταξύ τους αντικείμενα, τα οποία θα κατέληγαν σε χωματερές. Το σκουπίδι του ενός είναι το διαμάντι κάποιου άλλου. Στην Ελλάδα υπάρχουν αρκετοί online κόμβοι που εξυπηρετούν πολλές πόλεις. Το ελληνικό δίκτυο έχει περίπου 10.000 μέλη.
Στην ίδια λογική ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών κινείται και το «Δώσε – Πάρε» που έχει πάνω από 1.200 μέλη. Θα βρεις από κρέμα για πανάδες μέχρι πλαστικές ραφιέρες. Μπες στο site και θα πάθεις πλάκα!
Κοινωνικά παντοπωλεία
Σε περισσότερες από 20 ελληνικές πόλεις λειτουργούν κοινωνικά παντοπωλεία. Χιλιάδες οικογένειες, άνεργοι και ηλικιωμένοι σιτίζονται απ’ αυτά. Από τα πακέτα που μοιράζονται εκεί με βασικά είδη διατροφής και υγιεινής. Εκεί προσφέρονται αγαθά από ιδιώτες, κοινωνικούς φορείς, ακόμη κι από σουπερμάρκετ και γίνονται κάθε είδους ανταλλαγές.
Ο Rob Prince από την Αγγλία είναι ο γκουρού των ανέξοδων διακοπών διαρκείας, που όπως υποστηρίζει αποτελούν τη μοναδική εναλλακτική λύση στη μισθωτή σκλαβιά. Ο Rob πήγαινε χρόνια στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία σαν τουρίστας, αλλά, επειδή δεν είχε λεφτά, ενίοτε δούλευε σε φάρμες και πληρωνόταν σε είδος. Οι ιδιοκτήτες τον κοίμιζαν, τον τάιζαν και τον χαρτζιλίκωναν. Μ’ αυτό τον τρόπο ταξίδεψε σε ολόκληρη την Αυστραλία και την Ωκεανία με ελάχιστα έξοδα. Μέχρι που το ‘κανε ιδεολογία και μπίζνα… Δημιούργησε το πρόγραμμα ανταλλαγών Help Exchange! Μέσω μιας βάσης δεδομένων ενημερώνει όσους ενδιαφέρονται να κάνουν ανέξοδες διακοπές, δουλεύοντας παράλληλα για εκείνους που θα τους φιλοξενήσουν. Στο site www.helpx.net βρίσκεις το μέρος του κόσμου που σου αρέσει να κάνεις διακοπές και επιλέγεις από μια λίστα πού θα μείνεις και ποιες υπηρεσίες μπορείς να παρέχεις. Ο κατάλογος περιλαμβάνει φάρμες βιολογικής καλλιέργειας, αγροτόσπιτα, ράντσα, πανδοχεία και ιστιοπλοϊκά σκάφη. Η ταρίφα; Συνήθως για δύο ώρες δουλειάς ημερησίως εξασφαλίζεις μόνο διαμονή, στις τέσσερις περιλαμβάνεται και η διατροφή. Αν πιάσεις τις έξι, θα μπορείς να χρησιμοποιείς δωρεάν και το Ίντερνετ και με 8ωρο γυρίζεις πίσω με χαρτζιλίκι.
Θες να κάνεις δωρεάν διακοπές στο εξωτερικό; Υπάρχουν πολλοί διεθνείς οργανισμοί. Ένας από αυτούς είναι η Homelink International, όπου γίνεσαι μέλος με συνδρομή 100 ευρώ το χρόνο και έχεις τη δυνατότητα να περάσεις τις διακοπές σου σε σπίτι άλλου μέλους στο εξωτερικό, παραχωρώντας το δικό σου σπίτι ή εξοχικό για ανάλογο χρόνο. Μπορείς να ανταλλάξεις ακόμα και το αυτοκίνητό σου, εξοικονομώντας και τα χρήματα που θα δαπανούσες για τις μετακινήσεις σου. Έχεις τη δυνατότητα να μείνεις σε περισσότερα από 50 χώρες σε όλο τον κόσμο. Σ’ αυτές η Homelink έχει περίπου 16.000 μέλη.
«Διακοπές σ’ όλο τον κόσμο από τον καναπέ σου»! Δεν θα χρειαστεί να πληρώσεις ούτε ένα ευρώ για διαμονή. Σίγουρα η καλύτερη φάση είναι να έχεις φίλους που θα σε φιλοξενήσουν στο εξοχικό τους, έστω κι αν χρειαστεί να κοιμηθείς στον καναπέ. Αν όμως στη χώρα και στην πόλη που θες να πας δεν έχεις γνωστούς, ρίξε μια ματιά στο www.couchsurfing.com. Εκεί υπάρχουν 800.000 δωρεάν καναπέδες για να κοιμηθείς όπου κι αν βρεθείς! Αρκεί μιαν άλλη στιγμή να δεχτείς να φιλοξενήσεις κάποιον στο δικό σου καναπέ. Ανάλογες προτάσεις θα βρεις και στα sites www.hospitality.club.org και www.global freeloaders.com. Επίσης μια καλή επιλογή για δωρεάν φιλοξενία είναι τα μοναστήρια…
Το home exchange είναι ένα πρόγραμμα ανταλλαγής εξοχικών που λειτουργεί στο εξωτερικό από το 1953 και τώρα, λόγω κρίσης, έχει πάρει τα πάνω του. Γίνεσαι μέλος στο www.elladahomeexchange.gr και βρίσκεις άτομα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας που θα ήθελαν να ανταλλάξουν το εξοχικό τους με το δικό σου. Οι ανταλλαγές γίνονται χειμώνα-καλοκαίρι, Σαββατοκύριακα και αργίες. Αυτός έχει στη θάλασσα κι εσύ στο βουνό. Οπότε, αν βαρέθηκες το εξοχικό σου ή κάποιους μήνες δεν το χρησιμοποιείς, για να κάνεις δωρεάν διακοπές, αντάλλαξέ το! Αρκεί να το παραδώσεις στους μουσαφίρηδες καθαρό, με πετσέτες, σεντόνια και τακτοποιημένο.
Μέσω του www.carpooling.gr μπορείς να ταξιδέψεις στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο από το «διαδικτυακό κέντρο οτοστόπ». Μια πρωτοβουλία που ξεκίνησαν το 1990 Γερμανοί φοιτητές και στην οποία συμμετέχουν πλέον εκατοντάδες φορτηγατζήδες, πουλμαντζήδες κ.ά., οι οποίοι σε πάνε τζάμπα παντού.
Παντού το βλέπω γραμμένο: θέλουμε την χώρα μας πίσω. Δηλαδή; Ποια χώρα; Ίσως να είναι λόγω ηλικίας, αλλά η χώρα που θυμάμαι εγώ πρό ΔΝΤ ήταν ο Οτσαλάν, τα Ίμια, το Βατοπαίδι, το Χρηματιστήριο, ο Σημίτης και το συνάφι του, τα γαλάζια παιδιά (που είναι και τα καλύτερα), οι πρασινοφρουροί, οι «αγανακτισμένοι πολίτες», η μίζα, τα υποβρύχια που γέρνουν, ο Μητσοτάκης και ο Τσοβόλας που τα δίνει όλα, οι εκατοντάδες δίσκοι λουλούδια στα μπουζούκια, ο Τριανταφυλλόπουλος με τις κάμερες παντού, το διαλυμένο σύστημα παιδείας, το νόμιμο και ηθικό, ο κομιστής που ακόμα και μετά από όλα αυτά, συνεχίζει να διατηρεί εφημερίδα. Με μεγάλη κυκλοφορία κιόλας.
Φυσικά και η Ελλάδα δεν ήταν και δεν είναι μόνο αυτά, αλλά η μεταπολίτευση διαμόρφωσε ένα τέτοιο σκηνικό που διέφθειρε βαθιά μεγάλα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, τόσο μεγάλα ώστε να ελέγχουν το σκηνικό αυτό και να πνίγουν μέσα τους οτιδήποτε καθαρό, τίμιο και ξάστερο τολμούσε να ξεπηδήσει. Αυτά τα κομμάτια είναι που ζητούν πίσω όχι την χώρα τους, αλλά το lifestyle τους. Αυτοί που όσο είχαν τα λεφτά, το βόλεμα και την καβάτζα τους, δεν συγκινούνταν από την ρεμούλα, την διαφθορά και τον ολοκληρωτικό εξευτελισμό της έννοιας «δημοκρατία».
Κοινώς, αυτό που θέλουμε πίσω, είναι η σαπίλα μας και η κοινωνική παρακμή μας. Έχει μια γοητεία αυτή η παρακμή, σε κάνει να νοιώθεις κάπως, αυτό που στην νεοελληνική ονομάζουμε «μάγκας». Ήταν μαγκιά και όχι τρισμέγιστη ηλιθιότητα η πρακτική του να πληρώνουμε Αλβανούς μετανάστες για να μας γυρίζουν το αρνί το Πάσχα πχ. Ποιο το όφελος; Ποια η ικανοποίηση; Καμία. Στεγνή λογική του τύπου «έχω τα λεφτά και πληρώνω».
Μνήμη χρυσόψαρου, για μεγάλα κομμάτια μιας κοινωνίας που παραδέχτηκαν (αν και δεν εξόρκισαν δια παντώς) όλη αυτή την αρρώστια μόλις είδαν το χέρι του κράτους και των αφεντικών του να μπαίνει για τα καλά στην τσέπη τους, και τότε «εξεγέρθηκαν». Κυρίως όμως κατά της συνεχούς αφαίμαξης που υφίστανται και της κατάρρευσης όλων αυτών που μέχρι τώρα ήξεραν ως σταθερά. Τελικά, αυτός που θέλει την χώρα του πίσω, είναι ο νεοπλουτισμός και ο μικροαστισμός. Αυτό που ζητάει δεν είναι η πατρίδα του, αλλά η χρυσή δεκαετία του. Όπως ήταν. Αναλλοίωτη.
Είναι λίγο περίεργο που η Αριστερά επιμένει να αντιμετωπίζει την σύγχρονη ελληνική κοινωνία με όρους του ’60 και του ’70. Δεν αναφέρομαι στον λόγο και τις πρακτικές της, αυτά είναι απόρροια της ανάλυσης. Αναφέρομαι σε μια ιδεαλιστική θεώρηση της ελληνικής κοινωνίας, στην οποία οι κατώτερες τάξεις εξιδανικεύονται: εργάτες, αγρότες κτλ με μόνιμες διεκδικήσεις για δημοκρατία, ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη. Οι δεκαετίες αυτές που μετέτρεψαν μια αγωνιζόμενη κοινωνία σε εν πολλοίς μικροαστούς με μέγιστη αξία το μαγαζί τους, το σπίτι τους η το δεύτερο αυτοκίνητο τους, σβήνονται μέσα σε ελπίδες ενός «λαού» που θα εξεγερθεί για άλλη μια φορά για να επιβάλλει το δίκιο του. Οι τελευταίοι μήνες αποδεικνύουν πόσο λανθασμένη είναι μια τέτοια αντίληψη.
Η επίσημη Αριστερά συνεχίζει να διατηρεί ελπίδες εκλογικών νικών. Για να το πώ αλλιώς, η Αριστερά προσπαθεί να πάρει την εξουσία. Τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Το πρόβλημα ξεκινάει όμως από την στιγμή που έχουμε πλέον ξεχάσει ότι ο κύριος σκοπός μας, ο κύριος λόγος ύπαρξης της Αριστεράς δεν είναι να έρθει στην εξουσία, πόσο μάλλον με την μορφή ενός κόμματος. Τα ιδανικά της Αριστεράς στοχεύουν στον μετασχηματισμό της κοινωνίας σε ένα άλλο επίπεδο λειτουργίας πρώτα και κύρια, και ο μετασχηματισμός αυτός δεν μπορεί να είναι μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Αυτός ο μετασχηματισμός, αυτή η αυτοοργάνωση της κοινωνίας που θα ξαναφέρει την συλλογικότητα στο προσκήνιο, την αντίσταση ως πρακτική επιβίωσης και αξιοπρέπειας, που έχει την δυνατότητα να εξαφανίσει παρτακισμούς, βολέματα και αντιλήψεις του παρελθόντως, είναι αυτό που ίσως λείπει σήμερα.
Την χώρα μου πίσω όπως την γνώρισα δεν την θέλω. Δεν με εμπνέει. Αυτή η χώρα δεν δημιουργούσε. Δεν παρήγαγε πολιτισμό. Δεν είχε παιδεία. Δεν είχε σεβασμό στους πολίτες της, και κατά συνέπεια ούτε οι πολίτες της σε αυτή. Δεν είχε ελεύθερη έκφραση, δεν είχε ανοιχτή δημοκρατία, δεν είχε ανεξιθρησκεία, δεν είχε ίσα δικαιώματα για όλους, δεν είχε ίσες ευθύνες για όλους. Αλλού είναι το point, και όσο βαυκαλιζόμαστε με την επιστροφή στο «κράτος πρόνοιας που εξαφανίζεται» (ποιο;;) και την «δημοκρατία που καταστρέφεται», τόσο βουλιάζουμε στα ίδια. Με τα πρόσκαιρα εκλογικά μας κέρδη να προσφέρουν ικανοποίηση στο τώρα, αλλά ένα μέλλον πιο μαύρο από ποτέ.
Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ, το παραπάνω κείμενο δεν υπονοεί ότι είμαι οπαδός του «μαζί τα φάγαμε» και παρόμοιων υπόπτων επιχειρημάτων με ξεκάθαρο σκοπό ενοχοποίησης της κοινωνίας ώστε να κάνει μόκο. Πολύς κόσμος βουτήχτηκε στην διαφθορά, αλλά επειδή επι χρόνια διδάχτηκε από τους ομοίους του κ. Πάγκαλου ότι αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν τα πράγματα. Επίσης, δεν υπονοώ ότι σύσσωμη η ελληνική κοινωνία είναι διεφθαρμένη. Παρόλα αυτά, άνθρωποι που επι 30 και χρόνια δέχονταν την διαφθορά ως φυσιολογικό (και ως θεμιτό), είναι αδύνατον να γίνουν πολίτες από την μία μέρα στην άλλη, επειδή ψήφισαν αριστερά, όπως είναι αδύνατον να περιμένουμε ξαφνικά να αναπτύξουν μια συνείδηση συλλογικότητας και αλληλεγγύης που είναι αναγκαία για μια προοδευτική πορεία της ελληνικής κοινωνίας.
Παράλληλα με τις ρατσιστικές επιχειρήσεις υπό την ονομασία “ξένιος Ζευς”, ένα 