Για δεύτερη φορά ο υπουργός υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης σηκώνει τα χέρια ψηλά και παραπέμπει περιστατικά ανασφάλιστων στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, καταγγέλλει στο Κόκκινο ο γιατρός Γιώργος Βήχας.

Παραθέτουμε το γράμμα που δημοσίευεσε ο γιατρός του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, Γιώργος Βήχας.

“Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να μεταφέρω αυτό που έζησα πρίν από λίγο στο ΜΚΙΕ, δεν ξέρω πως να μεταφέρω την φόρτιση και το μεγαλείο μιας στιγμής, μιας στιγμής που είναι ικανή να σταματήσει τον χρόνο, να σε κάνει να αισθανθείς για λίγο την ανάσα του Θεού!

Το πρωί με πήραν τηλέφωνο από το γραφείο του Γεωργιάδη και μου είπαν πως έδωσαν το τηλέφωνο μου στους γονείς ενός νεαρού 31 ετών ο οποίος έχει μια πάθηση στο γαστεντερικό του σύστημα, σοβαρή και χρειάζεται επειγόντως ένα φάρμακο αξίας 2000 ευρώ. Ναι σωστά καταλάβατε έδωσαν το τηλέφωνο μου από το γραφείο του Γεωργιάδη ο οποίος για να μην ξεχνιόμαστε είναι ο Υπουργός Υγείας(;) στην χώρα μας.

Παρεπιπτόντως είναι το δεύτερο περιστατικό σήμερα, που δίνουν δηλαδή το τηλέφωνο μου σε ανασφάλιστο ασθενή από το γραφείο του υπουργού.
Πράγματι μου τηλεφώνησαν οι γονείς του παιδιού και πρίν από λίγο συναντήθηκα μαζί τους στο ΜΚΙΕ.

Το παιδί τους είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση σωματική και ψυχολογική, οι γονείς επίσης είναι σε ασχημη ψυχολογική κατάσταση και επιπλέον έχει καταρρακωθεί η αξιοπρέπεια τους από τις κλειστές πόρτες της πολιτείας.

Άρχισα αμέσως τις προσπάθειες για να βρώ το φάρμακο, δυστυχώς εμείς δεν το έχουμε και από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως είναι πολύ δύσκολη η εύρεση του.
Ενώ είμαι με τους γονείς απέναντι μου οι οποίοι έχουν ”κρεμαστεί” στην κυριολεξία από πάνω μου, εγώ μέσα αισθάνομαι ανήμπορος να βοηθήσω προσπαθώ όμως να τους παρηγορήσω και να τους κάνω να νιώσουν αν μη τι άλλο αξιοπρέπεια και ελπίδα πως το φάρμακο θα βρεθεί, πως υπάρχουν άνθρωποι που είναι μαζί τους σε αυτή την αγωνιώδη προσπάθεια. ”Δεν έιστε μόνοι σας” προσπαθούσα να τους πω και να τους πείσω με πολλούς τρόπους.

Και τότε έγινε…Με φώναξαν από την γραμματεία πως κάποια κυρία με ήθελε επειγόντως στο τηλέφωνο. Πήγα αμέσως, ρωτάω τι θέλει και ακούω το εξής¨: ” είμαι από μια εθελοντική οργάνωση τάδε και μόλις μας πήρε τηλέφωνο ένας κύριος ο οποίος δεν μας είπε το όνομα του αλλά θέλει να βοηθήσει σε οποιοδήποτε ιατρικό θέμα του ιατρείου σας, να καλύψει αν υπάρχει κάποια ανάγκη στο ιατρείο σας τώρα και μου είπε να σας πάρουμε τηλέφωνο.

Έχετε κάποια ανάγκη; ” Το ερώτημα της έμεινε μετέωρο προσμένοντας την απάντηση μου για αρκετά δευτερόλεπτα. Μόλις τα κατάφερα ψέλλισα ”ναι” και της περιέγραψα την περίπτωση του νεαρού Σχεδόν αμέσως δρομολογήθηκε η αγορά του φαρμάκου από τον άγνωστο κύριο.

Πρίν από λίγο έφυγαν από το ιατρείο οι γονείς του παιδιού, με δάκρυα στα μάτια αλλά αυτά τα δάκρυα ήταν δάκρυα συγκίνησης, χαράς, ασιοδοξίας, δάκρυα που μόνο το μεγαλείο της αλληλεγγύης μπορεί να γεννήσει.

Και η τελευταία φράση της μάνας φεύγοντας: ” σήμερα δεν σώθηκε η ζωή του παιδιού μου, σήμερα κατάλαβα πως υπάρχει Ελλάδα, κατάλαβα γιατί δεν θα γονατίσουμε, σήμερα γεννήθηκε και πάλι η Ελπίδα μέσα μου.

Σας ευχαριστώ!”

Γιώργος Βήχας, Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://stokokkino.gr/

Θεσσαλονίκη 06/04/2014

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ…

Επειδή η νεοφιλελεύθερης κοπής «αξιολόγηση» στην ελληνική εκπαίδευση επιχειρεί:

·         να μετατρέψει τα σχολεία σε διαβαθμισμένης ποιότητας ανταγωνιστικές επιχειρήσεις πώλησης υπηρεσιών εκπαίδευσης – κατάρτισης

·         να ανατρέψει πλήρως, τόσο το πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, όσο και να μεταλλάξει ολοκληρωτικά το πλαίσιο άσκησης του εκπαιδευτικού τους έργου και του παιδαγωγικού τους ρόλου

·         να φαλκιδεύσει τις δυνατότητες μακρόχρονης εκπαιδευτικής σταδιοδρομίας των μαθητών και να επιδεινώσει τις, κακής ποιότητας, μορφωτικές προδιαγραφές της παρεχόμενης εκπαίδευσης.

Επειδή δεν επιθυμούμε  οι επιχειρούμενες αλλαγές να καταστούν  αναπόδραστη πραγματικότητα.

Επειδή, μέχρι στιγμής και σε αναντιστοιχία με τα χαρακτηριστικά, την κλίμακα και την ένταση της επίθεσης που δέχεται η εκπαίδευση, δυστυχώς δεν έχει δοθεί στον κλάδο η δυνατότητα μιας ξεκάθαρης, αποφασιστικής, αγωνιστικής και νικηφόρας συνδικαλιστικής απάντησης.

Επειδή στην παρούσα συγκυρία θεωρούμε χρέος, τόσο δικό μας όσο και όλων των συναδέλφων/ισσών, την εμπράγματη και συνεχή εναντίωση, πρέπει ο καθένας και η καθεμιά να εξαντλήσει τα όρια αντίστασης από τη θέση που υπηρετεί, μετατρέποντας κάθε σπιθαμή δικαιοδοσίας και επιρροής του σε σημείο αγωνιστικής συσπείρωσης και οργανωμένης αντεπίθεσης.

Επειδή σύμφωνα με τις προσωπικές και πολιτικές μας αξίες και την συνδικαλιστική αναγκαιότητα καθήκον μας είναι η μη «αξιολόγηση» των συναδέλφων προκειμένου:

·         να υπερασπιστούμε το δημόσιο, δωρεάν σχολείο και τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών

·         να προασπίσουμε την παιδαγωγική ελευθερία, τη δημοκρατία και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών

Αυτό το καθήκον, θα το πράξουμε με τον επωφελέστερο τρόπο και στον προσφορότερο χρόνο για την συλλογική αντίσταση και αγώνα με ΜΑΖΙΚΕΣ – ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ – ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ υπηρεσιακές παραιτήσεις.

Λιάμπας Γιώργος

Δ/ντης 9ου Δημ. Σχ. Καλαμαριάς

Αιρετός ΠΥΣΠΕ Ανατ. Θεσ/νικης

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κων Π.Ε. «Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ»

Βουρτσάκη Βάνα

Δ/ντρια 2ου Δημ. Σχ. Πυλαίας Θεσ/νίκης

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κων Π.Ε. «Ο ΠΛΑΤΩΝ»

Κουλιούμπας Οδυσσέας

Δ/ντης 2ου Δημ. Σχ. Νεάπολης Θεσ/νίκης

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κων Π.Ε. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

Βλάχου Ελένη

Δ/ντρια 5ου Δημ. Σχ. Συκεών Θεσ/νίκης

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κων Π.Ε. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

Χαλαστάνης  Θόδωρος

Δ/ντης Ειδ. Δημ. Σχ. Αλεξάνδρειας Ημαθίας

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κων Π.Ε. Ημαθίας

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alfavita.gr/

«Ως πατέρας συγκινήθηκα από την πράξη του υιού Μπαλτάκου. Ήθελε να προασπιστεί τον πατέρα του. Καταδικάζω τη βία, αλλά τις πράξεις των ανθρώπων τις κρίνουμε πάντα ανθρώπινα, ήταν μια ανθρώπινη στιγμή. Οι χρυσαυγίτες το έπαιζαν και μάγκες και λένε και οι ίδιοι ότι πιστεύουν στη βία. Είναι ένα παιδί που βλέπει τον πατέρα του να καταστρέφεται και χάνει τον έλεγχο…».

Μπουμπούκος, Απρίλιος 2014

***

Αν έχετε χάσει τον πατέρα σας επειδή άργησε για ευνόητους λόγους να χειρουργηθεί ή επειδή δεν έβρισκε κρεβάτι στην εντατική, ή επειδή ο Μπουμπούκος του έκοψε τα φάρμακα, θα είναι μια ανθρώπινη στιγμή αν την στήσετε κάπου στον Μπουμπούκο και τον κάνετε για την υπόλοιπη άχρηστη ζωή του να τρέφεται με καλαμάκι και να επικοινωνεί κουνώντας τα βλέφαρα. Ανθρώπινη αντίδραση θα είναι και τίποτα άλλο…

Στα λόγια όλες οι κυρώσεις και οι κορώνες είναι εύκολες. Στην πράξη, όμως, υπερισχύουν πάντα τα οικονομικά συμφέροντα. Έτσι, ειδικά η Γερμανία δεν μπορεί παρά να τηρήσει… light γραμμή στην κόντρα Δύσης – Ρωσίας.

Είναι σαφές ότι οι πιο λαλίστατοι Αμερικανοί διακυβεύουν σαφώς λιγότερα απ’ ό,τι η «ατμομηχανή της Ευρώπης», όμως έτσι κι αλλιώς οι οικονομικοί δεσμοί του τριγώνου ΗΠΑ – Γερμανίας – Ρωσίας είναι, όπως θα δούμε, τόσο αλληλένδετοι πια, ώστε τα λόμπι έχουν δυνατό παρεμβατικό ρόλο και βάζουν φρένο στον όποιο παρορμητισμό πολιτικών ή τα επικοινωνιακά τρικ τους. Γι’ αυτό, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δεν έχει χοντρύνει το παιχνίδι. Δεν την πονάνε τέτοιες κυρώσεις τη Ρωσία…
Το λόμπι των Γερμανών βιομηχάνων και επιχειρηματιών, λοιπόν, πιέζει όλο και περισσότερο τη Μέρκελ, τονίζοντας ότι παραδοσιακά οι οικονομικές κυρώσεις δεν καταφέρνουν να επιβάλουν τη βούληση των πολιτικών. Το ζουμί, όμως, βρίσκεται αλλού…

Απλοί λόγοι
Ουσιαστικά, λοιπόν, η Γερμανία δεν μπορεί να προχωρήσει σε εμπορικό εμπάργκο και επώδυνες οικονομικές κυρώσεις. Γι’ αυτό είναι η χώρα που προβάλλει τους ισχυρότερους δισταγμούς για επιβολή σκληρότερης τιμωρίας στη Ρωσία. Απλοί οι λόγοι:
◆ Η Γερμανία προμηθεύεται το ένα τρίτο της ενέργειάς της (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) από τη Ρωσία.
◆ Επιπρόσθετα, κάνει μεγάλες εξαγωγές στη ρωσική αγορά. Μόνο στη Γερμανία αναλογεί το ένα τρίτο των συνολικών εξαγωγών της Ε.Ε. στη Ρωσία. Ως γνωστόν, για τη Γερμανία «οι εξαγωγές είναι πάνω απ’ όλα».
◆ Η Ρωσία αποτελεί την 11η μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά της Γερμανίας, με εξαγωγές αξίας 36 δισ. ευρώ μόνο για το 2013.
◆ Το γερμανικό λόμπι των μεγάλων επιχειρήσεων υπολογίζει ότι 300.000 γερμανικές θέσεις εργασίας εξαρτώνται από το εμπόριο με τη Ρωσία, 6.200 γερμανικές εταιρείες δραστηριοποιούνται σ’ αυτή τη χώρα, ενώ οι επενδύσεις των γερμανικών εταιρειών συνολικά στη Ρωσία ξεπερνούν τα 20 δισ. ευρώ.
Αυτές που έχουν τη μερίδα του λέοντος στις εξαγωγές προς τη Ρωσία είναι οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, κυρίως οι Daimler, BMW και Volkswagen. Μόνο πέρυσι οι πωλήσεις γερμανικών αυτοκινήτων στη συγκεκριμένη αγορά αυξήθηκαν κατά 22%, με τη Volkswagen να ξεπερνά τα 200.000 «κομμάτια»!
Τα μηχανήματα είναι ο αμέσως επόμενος τομέας γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσία, με 8 δισ. ευρώ για το 2013. Όπως διαπιστώνουμε, τα ποσά ζαλίζουν. Και ειδικά σε εποχές που ακόμα η παγκόσμια οικονομία δεν έχει αναθαρρήσει από την κρίση.
Μάλιστα, σε αντίθεση με τις εξαγωγές πολυτελών αυτοκινήτων, αυτές των γερμανικών μηχανημάτων στη Ρωσία θεωρούνται «παραδοσιακές» και χρονολογούνται από τη σοβιετική εποχή. Η Ρωσία, λοιπόν, αποτελεί την τέταρτη μεγαλύτερη αγορά για τα γερμανικά μηχανήματα μετά την Κίνα, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Πολλές από τις εταιρείες που εξάγουν μηχανήματα στη Ρωσία είναι οι λεγόμενες Mittelstand, δηλαδή μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της γερμανικής οικονομίας, απασχολώντας τεράστια μερίδα εργαζομένων. Είναι ακριβώς αυτές που θα δεχθούν το μεγαλύτερο πλήγμα, αν η Γερμανία προχωρήσει σε κυρώσεις που θα πλήξουν το εμπόριο με τη Ρωσία.

Διπλό χτύπημα
Με τη Ρωσία να εξάγει κυρίως ενέργεια, οι γερμανικές βιομηχανίες θα δεχθούν διπλό χτύπημα σε περίπτωση διατάραξης των εμπορικών σχέσεων. Η BASF, ο γίγαντας της γερμανικής χημικής βιομηχανίας, χρησιμοποιεί το ρωσικό φυσικό αέριο ως πηγή ενέργειας αλλά και ως πρώτη ύλη. Πέρυσι οι εξαγωγές στη ρωσική αγορά ήταν 1,4 δισ. από τα 74 δισ. ευρώ των συνολικών της πωλήσεων. Οι βιομηχανίες χημικών, γενικότερα, είναι ο τρίτος κατά σειρά τομέας γερμανικών εξαγωγών στη Ρωσία (αξίας 3,2 δισ. ευρώ το 2013).
Ιδιαίτερα ανήσυχες είναι και οι μεγάλες γερμανικές εταιρείες με υποκαταστήματα. Η Metro, μέσω των καταστημάτων της θυγατρικής της Media Markt στη Ρωσία, πραγματοποίησε πωλήσεις της τάξης των 5,3 δισ. ευρώ το 2013. Αλλά και μεγάλες γερμανικές βιομηχανίες έχουν τεράστια συμφέροντα. Η Siemens, για παράδειγμα, διαθέτει εργοστάσιο επί ρωσικού εδάφους που κατασκευάζει μηχανές για τους σιδηροδρόμους στην αχανή χώρα.
Η τελευταία, μάλιστα, εξέλιξη στο θρίλερ με τα πιθανά ρωσικά αντίποινα, αν η Δύση προχωρήσει σε περαιτέρω κυρώσεις, είναι εξόχως απειλητική γι’ αυτές τις βιομηχανίες. Η ρωσική Βουλή εξετάζει το τελευταίο διάστημα πιθανό νόμο που θα επιτρέπει την απαλλοτρίωση των περιουσιακών στοιχείων ξένων εταιρειών στην επικράτεια της Ρωσίας! Αν και ακούγεται περισσότερο σαν μπλόφα από τη ρωσική πλευρά, μια τέτοια κίνηση θα ήταν βόμβα μεγατόνων για τις τεράστιες, και πρακτικά αμετακίνητες, επενδύσεις των γερμανικών βιομηχανιών.
Παρότι η κυβέρνηση της Μέρκελ δεν χάνει ευκαιρία να τονίζει ότι ένα εμπορικό εμπάργκο θα ήταν εξίσου οδυνηρό για τη Ρωσία, οι Γερμανοί βιομήχανοι και μεγαλοεπιχειρηματίες ξέρουν πολύ καλά τι διακυβεύεται. Και πασχίζουν να συμβάλουν – αν όχι να… επιβάλουν – στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας όλο αυτό το διάστημα, πιέζοντας την καγκελάριο να αντιμετωπίσει τον Πούτιν «ως μέρος της λύσης και όχι ως αντίπαλο».

ΤΙPS
◆ Το εμπορικό ισοζύγιο ΗΠΑ – Ρωσίας το 2013 ήταν μόλις 38,1 δισ. δολάρια. Το μερίδιο των εξαγωγών των ΗΠΑ ήταν 11,2 δισ. δολάρια, ενώ της Ρωσίας προς τις ΗΠΑ στα 26,9 δισ. δολάρια.
◆ Καλό για όποιον αναλύει τις εξελίξεις είναι να συνυπολογίζει το γιγαντιαίο «ντιλ» μεταξύ της ExxonMobil και της ρωσικής Rosneft για συνεκμετάλλευση του κοιτάσματος Bazhenof στη δυτική Σιβηρία. Μπίζνα αξίας μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων!
◆ Οι εξαγωγές της Ε.Ε. προς τη Ρωσία για το 2013 άγγιξαν τα 264 δισ. δολάρια κι αυτές της Ρωσίας προς την Ε.Ε. τα 152 δισ. Είναι πολλά τα λεφτά, λοιπόν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.topontiki.gr/

ΜΚΙΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ:  ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λεφτά υπάρχουν!  Όχι όμως για τους ανασφάλιστους πολίτες.

«7,9 δισ. ευρώ δίδονται ως εγγυήσεις σε δύο τράπεζες αλλά 700 εκ. ευρώ δεν μπορούν να βρεθούν για τους 3 εκατ. ανασφάλιστους πολίτες»

Είναι ειλικρινά πάρα πολύ δύσκολο να κρύψει κανείς την αγανάκτησή του όταν μαθαίνει ότι για άλλη μια φορά βρέθηκαν τα χρήματα για τη στήριξη των τραπεζών αλλά για τις ζωές των πολιτών η εξεύρεση πόρων εξακολουθεί να είναι αδύνατη.

Συγκεκριμένα, στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου – και σύμφωνα με τα ΦΕΚ 3319 (27/12/2013) και 3379 (31/12/2013) – η κυβέρνηση παρείχε για την κάλυψη ομολογιακού δανείου εγγυήσεις ύψους 3,609,600,000 ευρώ για την Alpha Bank και 4,280,000,000 για τη Eurobank Ergasias. Ήτοι, το κράτος εγγυήθηκε συνολικά δάνεια ύψους 7,9 δισ. ευρώ τα οποία προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος της χώρας μας.

Την ίδια ώρα, το αρμόδιο υπουργείο μειώνει δραματικά τον προϋπολογισμό του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ). Το αποτέλεσμα από τις δραματικές αυτές περικοπές; Η έκθεση της Lancet (http://download.thelancet.com/pdfs/journals/lancet/PIIS0140673613622916.pdf), από την οποία παρατίθενται ορισμένα συμπεράσματα, είναι σαφής:

– Κατά την περίοδο 2009-2010 καταργήθηκε το 1/3 των προγραμμάτων εργασίας στον δρόμο για την πρόληψη και θεραπεία πολιτών οι οποίοι κάνουν χρήση παράνομων ουσιών.

– Την ίδια στιγμή, οι σύριγγες και τα προφυλακτικά που διανέμονταν σε χρήστες ναρκωτικών μειώθηκαν αντίστοιχα κατά 10% και 24% με το αναμενόμενο αποτέλεσμα στην υγεία του εν λόγω ευάλωτου πληθυσμού: ο αριθμός των νέων μολύνσεων από τον ιό HIV στους χρήστες αυξήθηκε, από 15 το 2009 σε 484 το 2012, ενώ τα προκαταρκτικά στοιχεία για το 2013 υποδηλώνουν ότι η εμφάνιση της φυματίωσης έχει υπερδιπλασιαστεί σε σχέση με το 2012.

– Οι δραστικές μειώσεις στους προϋπολογισμούς των δήμων, έχουν οδηγήσει στη μείωση διάφορων δραστηριοτήτων, όπως λ.χ. τα προγράμματα ψεκασμών για τα κουνούπια, το οποίο σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, επέτρεψε την επανεμφάνιση της ελονοσίας σε τοπικό επίπεδο για πρώτη φορά σε 40 χρόνια.

– Μέσα από μια σειρά μέτρων λιτότητας, ο κρατικός προϋπολογισμός για τα νοσοκομείαμειώθηκε κατά 26% μεταξύ του 2009 και του 2011.

– Ένα βασικό κόστος που αποτελεί στόχο για την τρόικα, είναι οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες. Ο στόχος ήταν να μειωθούν από 4,37 δισ. ευρώ το 2010 σε 2,88 δισ. το 2012 (ο στόχος εκπληρώθηκε) και σε 2 δισ. μέχρι το 2014. Ωστόσο, έχουν υπάρξει πολλά ανεπιθύμητα αποτελέσματα: Μερικά φάρμακα είναι αδύνατο να αποκτηθούν λόγω των καθυστερήσεων στις αποζημιώσεις των φαρμακείων που δημιουργούν δυσβάστακτα χρέη. Επιπλέον, οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν μειώσει τις προμήθειες λόγω των απλήρωτων λογαριασμών και του χαμηλού περιθωρίου κερδών.

– Το 2011, το κόστος επίσκεψης στα εξωτερικά ιατρεία αυξήθηκε από τρία σε πέντε ευρώ και η συμμετοχή για ορισμένα φάρμακα αντίστοιχα αυξήθηκε κατά 10% ή και περισσότερο, ανάλογα με την ασθένεια. Επίσης, από το 2014 τέθηκαν σε ισχύ νέα τέλη για τις συνταγές φαρμάκων (ένα ευρώ ανά συνταγή).

– Οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας έχουν επηρεαστεί σοβαρά, αφού η σχετική κρατική χρηματοδότηση μειώθηκε κατά 20% μεταξύ του 2010 και του 2011, και κατά επιπλέον 55% μεταξύ του 2011 και του 2012. Στο μεταξύ, οι μελέτες δείχνουν  αύξηση της μείζονος κατάθλιψης από 3,3% το 2008 σε 8,2% το 2011, με σημαντική συχνά αιτία την οικονομική δυσπραγία. Επιπλέον, ερευνητές ανέφεραν αύξηση 36% μεταξύ  2009 -2011 στον αριθμό των ανθρώπων που έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας, ενώ οι θάνατοι από αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 45% μεταξύ του 2007 και του 2011.

– Το ποσοστό των παιδιών που κινδυνεύουν λόγω φτώχειας αυξήθηκε, από 28,2% το 2007 σε 30,4% το 2011, ενώ όλο και περισσότερα παιδιά υποσιτίζονται. Το 2012 σχετική έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, τόνισε ότι «το δικαίωμα στην υγεία και στην πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας δεν είναι σεβαστό για όλα τα παιδιά στην Ελλάδα».

– Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν μια αύξηση 19% στον αριθμό των βρεφών με χαμηλό βάρος, μεταξύ 2008-2010. Ερευνητές από την Ελληνική Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας ανέφεραν αύξηση κατά 21% σε θνησιγένειες μεταξύ του 2008 και του 2011, γεγονός που αποδίδεται στη μειωμένη πρόσβαση σε προγεννητικές υπηρεσίες υγείας για τις εγκύους. Η θνησιμότητα νεογνών σημείωσε αύξηση κατά 43% μεταξύ του 2008 και του 2010, με τις αυξήσεις των θανάτων στα νεογνά να υποδεικνύουν εμπόδια στην πρόσβαση σε έγκαιρη και αποτελεσματική φροντίδα κατά την εγκυμοσύνη αλλά και μετά τον τοκετό.

Η μελέτη της Lancet καταλήγει:

«Η κλίμακα και η ταχύτητα των αλλαγών που επιβλήθηκαν, περιόρισαν την ικανότητα του δημόσιου συστήματος Υγείας να ανταποκριθεί στις ανάγκες του πληθυσμού, σε μια εποχή αυξημένης ζήτησης. Τα θεμέλια για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης, χρειάζονται δομές για την πλήρη λογοδοσία, τον αποτελεσματικό συντονισμό και τη διαχείριση της απόδοσης, καθώς και τη χρήση των δεξιοτήτων των επαγγελματιών του τομέα της Υγείας και των πανεπιστημιακών -και όχι άρνηση της κατάστασης. Οι άνθρωποι στην Ελλάδα αξίζουν κάτι καλύτερο.»

Εμείς λοιπόν καλούμε τους πολίτες να αναλογιστούν πώς είναι δυνατόν ένα  κράτος να χρηματοδοτεί αλόγιστα τις τράπεζες με δισεκατομμύρια ευρώ ενώ την ίδια ώρα κάνει δραματικές περικοπές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, στην παιδεία, στις συντάξεις και στους μισθούς των πολιτών.  O ίδιος ο Υπουργός Υγείας παραδέχτηκε δημόσια στη Βουλή (Παρασκευή 7 Μαρτίου) ότι το συνολικό ετήσιο κόστος για να έχουν πρόσβαση οι 3 εκατ. ανασφάλιστοι συμπολίτες μας στο Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι μόλις 700 εκ. ευρώ. Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση εγγυάται 7,9 δισ. ευρώ για δύο τράπεζες και δεν δίνει μόλις 700 εκ. ευρώ για να σωθούν ανθρώπινες ζωές;

Ας αναλογιστούμε τι είδους «άνθρωποι» επιβάλουν συνθήκες μαζικής γενοκτονίας σε έναν λαό μόνο και μόνο για να αποπληρωθούν οι δανειστές του ενώ επιλέγουν να χρηματοδοτούν το τραπεζικό σύστημα της χώρας το οποίο πριν από την κρίση είχε ετησίως κέρδη δισεκατομμυρίων ευρώ.

Σημείωση: Όλη η μετάφραση άρθρου της Independent αλλά και τα κύρια μέρη της μελέτης της Lancet μπορείτε να διαβάσετε εδώ: www.mkiellinikou.org/2014/02/24/1032/

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/

Κρατάει τέσσερις δεκαετίες το σλόγκαν των φιλοχουντικών, φιλοβασιλικών και χρυσαυγιτών ότι η δικτατορία των Συνταγµαταρχών παρέδωσε µια «παρθένα» οικονοµία, δίχως κανένα χρέος.
Το ίδιο πολυφορεµένο παραµύθι ακούστηκε και στο τελευταίο βίντεο, µε πρωταγωνιστή τον προφυλακισµένο Νίκο Μιχαλολιάκο, όταν σε µια ταβέρνα παραληρούσε ως συνήθως: «Επί 21ης Απριλίου τούς άφησε µε µηδέν χρέος και κατάντησαν τα πράγµατα… εκεί τα κατάντησαν. Τα λένε οι ίδιοι…, τα οµολογούν, η γενιά του Πολυτεχνείου».
Φυσικά, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος µε στοιχειώδη λογική και την ελάχιστη κατάρτιση θα µπορούσε να υποθέσει, δίχως να γνωρίζει καν τίποτα παραπάνω, ότι θα ήταν αδύνατο ένα χρέος που τρέχει κι αυξάνεται από καταβολής ελληνικού κράτους να εξαφανιστεί ή έστω να φρεναριστεί και να µειωθεί για µια εφταετία, ειδικά από µια χούντα ασυδοσίας και ασχετοσύνης. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η χούντα τα έκανε µαντάρα και στα οικονοµικά. Με το δηµόσιο ταµείο να πηγαίνει κατά διαόλου. Χειρότερα από πριν και µετά. Και ο µεγαλύτερος µύθος απ’ όλους ήταν αυτός της ανάπτυξης. Ουδεµία χειροπιαστή ανάπτυξη υπήρξε επί εφταετίας. Το αντίθετο…
Εκτός κι αν µπορεί να θεωρηθεί επίτευγµα το (απογοητευτικό) +0,9%, τη στιγµή που όλη η Αθήνα χτιζόταν, οι Έλληνες µετανάστες και οι ναυτικοί τόνωναν τις καταθέσεις µε δεκάδες χιλιάδες εµβάσµατα από το εξωτερικό, ενώ η Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 προσπαθούσε να σηκώσει για πρώτη φορά κεφάλι, ύστερα από την Κατοχή, τον Εµφύλιο και την κατάµαυρη δεκαετία του ’50. Μόνο οι υπερεργολάβοι και οι ρουφιάνοι πλούτισαν, λοιπόν, στην οδυνηρή εφταετία σκανδάλων…

Χουντικοί µύθοι
Το «Π» ρίχνει κλοτσιά µια για πάντα σ’ αυτές τις µυθοπλασίες περί «καλής» οικονοµίας επί χούντας. Και, µάλιστα, µε ντοκουµέντα. Με δηµοσιεύµατα ακριβώς απ’ αυτήν την εποχή. Επί δικτατορίας! Τότε, δηλαδή, που η λογοκρισία έδινε κι έπαιρνε. Και τα παρουσιάζουµε αυτά τα δηµοσιεύµατα της επταετίας, ακριβώς επειδή σίγουρα υπάρχουν ακόµα άπιστοι Θωµάδες.
Σύµφωνα µε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λοιπόν, το 1974 το δηµόσιο χρέος είχε ανέβει στο 20,8% επί του ΑΕΠ, στα 114 δισ. δρχ. εκείνη τη χρονιά, µε τον εσωτερικό κι εξωτερικό δανεισµό να γιγαντώνονται. Το χρέος ξεκίνησε από 37,8 δισ. δρχ. το 1967, ενώ το 1973 ήταν ήδη στα 87 δισ., µε το έλλειµµα στο εµπορικό ισοζύγιο να είναι 4,5 φορές ψηλότερο και τις καταθέσεις, παρά τις διαρκείς τονωτικές ενέσεις των Ελλήνων µεταναστών, να µειώνονται δραµατικά µετά το 1970. Ο πληθωρισµός κάλπαζε, το πραγµατικό εισόδηµα µειωνόταν, οι φόροι έκαναν επέλαση, το ίδιο και η ακρίβεια.

Τζάµπα… εργολάβοι
Ακόµα και µια ελαφριά µείωση του εξωτερικού δανεισµού ήταν τεχνητή, αφού οι εργοληπτικές εταιρείες έπαιρναν τα δάνεια από το εξωτερικό µε εγγύηση ελληνικού ∆ηµοσίου και στη συνέχεια γίνονταν ανάδοχες των δηµόσιων έργων, µε παραχώρηση των δανείων στο ελληνικό κράτος. ∆εκάδες τέτοια δάνεια – συµβάσεις έγιναν και µ’ αυτήν την πατέντα – µετατροπή και το χρέος φαινόταν ως «εσωτερικό». Καραµπινάτη δηµιουργική λογιστική, δηλαδή, του «µυστράκια» Παττακού και τον οµοϊδεατών του.
Από το 1971, λοιπόν, η κατάσταση στην οικονοµία δεν µπορούσε να κρυφτεί άλλο. ∆εν θα ήταν, µάλιστα, υπερβολή να πούµε ότι τότε άρχιζε να χτίζεται πια για τα καλά η λερναία ύδρα του χρέους.
Στις 6.4.1971 οι εφηµερίδες δηµοσιεύουν: «Αύξηση κατά 23,5% σηµείωσε το δηµόσιο χρέος εντός του πρώτου 5µήνου του 1970, έναντι του 1969, κι έφθασε τα 58,3 δισεκατοµµύρια δρχ. τον Μάιο του περασµένου έτους, έναντι 47,2 που ήταν τον Μάιο του 1969, σύµφωνα µε στοιχεία της ΕΣΥΕ».
Στις 22.9.1971 υπάρχει στα «Νέα» οικονοµική ανάλυση του Κωνσταντίνου Κόλµερ, όπου διαβάζουµε ότι «ναι µεν σηµειώθηκε το 1970 µια επιβράδυνση στην αύξηση του ρυθµού αυξήσεως του χρέους στο 12% έναντι 25% του 1969 (σ.σ.: πάλι επί χούντας είχε εκτιναχθεί, δηλαδή), όµως σηµειώθηκε µια ουσιώδης αύξηση του κρατικού δανεισµού µε έντοκα γραµµάτια και διπλασιασµός του δανεισµού σε συνάλλαγµα». Παρατίθενται, µάλιστα, και αποκαλυπτικά στοιχεία για το δηµόσιο χρέος από το 1958, µε πηγή πάντα τη στατιστική υπηρεσία:

∆ΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ ∆ΙΣ. ∆ΡΧ.
1958………………………………………………..3,5
1959………………………………………………..8,0
1960………………………………………………..9,7
1961………………………………………………11,6
1962………………………………………………13,1
1963………………………………………………17,6
1964………………………………………………21,4
1965………………………………………………25,4
1966………………………………………………32,0
1967………………………………………………37,8
1968………………………………………………45,3
1969………………………………………………56,7
1970………………………………………………63,7

Από το 1966, δηλαδή, που το χρέος ήταν 32 δισ., διπλασιάστηκε µέχρι το 1970 στα 63,7 δισ.
Σύµφωνα, εξάλλου, µε στοιχεία του ∆εκεµβρίου του 1971, υπήρξε «αύξηση των εισαγωγών µ’ έναν ρυθµό 15% περίπου, µε ταυτόχρονη µείωση των εξαγωγών κατά 5%, διαφορά που διεύρυνε το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου». Πάτωναν οι εξαγωγές, θέριευαν οι εισαγωγές…
Το 1972 ο Τύπος βοούσε πια για την τραγική κατάσταση της οικονοµίας. Στις 13.9.1972 τα «Νέα» έγραφαν στον τίτλο του ρεπορτάζ τους: «Κατά 7,7 δισ. αυξήθηκε το 1971 το δηµόσιο χρέος». Και συνέχιζαν:
«Αυξήθηκε κατά 7,7 δισεκατοµµύρια δραχµές το δηµόσιο χρέος της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του 1971. Σύµφωνα µε τα στατιστικά στοιχεία του τελευταίου τεύχους του ∆ελτίου Στατιστικής ∆ηµοσίων Οικονοµικών, κατά το τέλος του 1971 το συνολικό δηµόσιο χρέος ανήλθε σε 71,4 δισ. δραχµές». Από 63,7 που ήταν το 1970!
Με τη σηµείωση ότι µειώθηκε κατά 600 εκατ. δρχ. το χρέος σε ξένο νόµισµα και αυξήθηκε κατά 1,8 δισ. το χρέος σε εγχώριο νόµισµα. Με την πατέντα, που λέγαµε.
Στον «Οικονοµικό Ταχυδρόµο», στις 15.2.1973, τα σηµάδια κατρακύλας της οικονοµίας συνεχίζονται: «Μεταξύ Μαΐου 1971 και 1972 το δηµόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 7.118 εκατ. δρχ. ή σε ποσοστό 10% κι έφθασε στο ύψος των 73.806 εκατ. δρχ.».

«Θυσίες και κόστος»
Το πιο ενδιαφέρον άρθρο όλης εκείνης της εποχής το ξετρυπώσαµε στο «Βήµα». Στις 20.10.1973 υπήρχε πρωτοσέλιδη ανάλυση µε τίτλο «Ο απολογισµός µιας εξαετίας, θυσίες και κόστος». Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτά τα περί «µηδενικών χρεών» δεν µπορούν να λέγονται ούτε γι’ αστείο. Πιο τρανταχτή διαπίστωση; Ότι στην εξαετία της δικτατορίας το εξωτερικό χρέος έγινε 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Από καταβολής ελληνικού κράτους! Ιδού τα σηµαντικότερα αποσπάσµατα:
♦  «∆ιαπιστώθηκε στο προηγούµενο σηµείωµα ότι από τα προβαλλόµενα σαν επιτεύγµατα της οικονοµικής της εξαετίας, η µεν οικονοµική σταθερότητα όχι µόνο δεν εξασφαλίστηκε, αλλά αντίθετα διαταράχθηκε κατά τρόπο επικίνδυνο, η αύξηση του συναλλαγµατικού αποθέµατος είναι εικονική και οφείλεται στο δανεισµό από το εξωτερικό, ο δε ρυθµός αναδιάρθρωσης της οικονοµίας υπήρξε κατώτερος των δαπανών και δυσαναλόγως µικρότερος σε σχέση µε το παρελθόν».
♦ «Η µόνη διαφορά έναντι του παρελθόντος είναι η αποκληθείσα µε µετριοφροσύνη «ταχύρρυθµη ανάπτυξη», δηλαδή η επίτευξη πρόσθετου ρυθµού ανάπτυξης έναντι του παρελθόντος κατά 0,9% τον χρόνο, σύµφωνα µε τα επίσηµα στοιχεία. Ποιες όµως υπήρξαν οι θυσίες για να καταλήξουµε σ’ αυτό το ασήµαντο ποσοτικά και ανεπαρκές ποιοτικά ποσοστό ετήσιας αύξησης του εισοδήµατος;».
♦ «Μια από τις σπουδαιότερες θυσίες της εξαετούς περιόδου που προορίζεται να επηρεάσει δυσµενώς τις εξελίξεις της οικονοµίας στο µέλλον είναι η αύξηση του εξωτερικού χρέους της οικονοµίας. Το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδας όπως είχε διαµορφωθεί µε τις ρυθµίσεις των προπολεµικών χρεών ανερχόταν από το 1821 µέχρι και το 1966 σε 1.110 εκατ. δολάρια περίπου».
♦ «Μέσα σε έξι χρόνια το χρέος αυτό ξεπέρασε τα 2.700 εκατ. δολάρια, χωρίς να υπολογίζονται οι καταθέσεις σε συνάλλαγµα από το εξωτερικό. Ήρκεσαν, δηλαδή, έξι χρόνια για να γίνει το εξωτερικό χρέος της χώρας 1,5 φορά µεγαλύτερο απ’ όσο είχε φθάσει σε διάστηµα 145 χρόνων. Και αυτό για έναν πρόσθετο ρυθµό ετήσιας αύξησης 0,9%».
♦ «Ακόµα και το δηµόσιο εξωτερικό χρέος που από την εθνική ανεξαρτησία ως το 1966 δεν ξεπερνούσε τα 300 εκατοµµύρια δολάρια έφθασε κατά την τελευταία εξαετία τα 700 εκατ. δολάρια, το δε εσωτερικό δηµόσιο χρέος από 32 δισ. δρχ. φθάνει τώρα περίπου τα 80 δισ. Ας σηµειωθεί ότι τώρα µέρος των δανείων του κεντρικού προϋπολογισµού πραγµατοποιείται µέσω Τραπέζης Ελλάδος και δεν εµφανίζεται στους λογαριασµούς του δηµόσιου χρέους»!

Οι πλούσιοι, πλουσιότεροι
Και συνέχιζε η εφηµερίδα στον απολογισµό που έκανε τον Οκτώβριο του 1973 µε το εµπορικό ισοζύγιο: «Η δεύτερη µεγάλη θυσία της ελληνικής οικονοµίας κατά την περίοδο αυτήν υπήρξε η θεαµατική διόγκωση του εµπορικού ισοζυγίου. Το έλλειµµα του εµπορικού ισοζυγίου από 745 εκατ. δολάρια προβλέπεται ότι θα φτάσει τελικά το τέλος του 1973 τα 2.600 εκατ. δολάρια, δηλαδή περίπου θα τετραπλασιασθεί. Εκείνο πάντως που είναι άκρως ανησυχητικό είναι η αλµατική αύξηση των εισαγωγών που από 1.150 δισ. το 1966 προβλέπεται να φθάσει τα 3.500 τουλάχιστον το 1973. Η αύξηση αυτή των εισαγωγών αντανακλά αφενός µεν τον χαµηλό βαθµό ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονοµίας, αφετέρου δε την ανεπάρκεια της εγχώριας παραγωγής».
Στη συνέχεια διαβάζουµε ότι οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι: «Ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας της οικονοµίας περιορίστηκε. Τα συµπτώµατα κερδοσκοπίας εντάθηκαν. Έχει ήδη σηµειωθεί ένταση στην ανισοκατανοµή µε την αύξηση της µερίδας των κερδών έναντι της µερίδας των µισθών στο εθνικό εισόδηµα. Πρέπει να προστεθεί ότι η τελευταία πληθωριστική διαδικασία δεν έθιξε τα υπέρογκα κέρδη της περιόδου αυτής».
Μόλις λίγες εβδοµάδες µετά την πτώση της χούντας, ο οικονοµολόγος Αδαµάντιος Πεπελάσης δηµοσιεύει άρθρο του (2.8.1974), στο οποίο κάνει λόγο για ξεπούληµα της Ελλάδας στα ξένα κεφάλαια από τους Συνταγµατάρχες:
«Η ανάπτυξη της επταετίας είχε αντιλαϊκό χαρακτήρα. Η µεγάλη µάζα δηλαδή επωµίσθηκε το βάρος της ανάπτυξης, καρπώθηκε τα λιγότερα ωφελήµατα κι έφερε το κόστος των διάφορων αντιφατικών και συγκυριακών µέτρων για την προσπάθεια επαναφοράς της οικονοµίας σε σχετική σταθερότητα και ισορροπία. Ιδιαίτερα τα µέτρα των τελευταίων 12 µηνών ήταν εξοντωτικά για τα µικρά εισοδήµατα.
Η άνοδος των τιµών κατά 40%-45% το 1973 (και κατά 9% για το πρώτο εξάµηνο του 1974) υπερκάλυψε την αύξηση των αστικών εισοδηµάτων ενώ το αγροτι κό εισόδηµα άρχισε να συρρικνώνεται σηµαντικά. Οι ξένες παραγωγικές επενδύσεις µειώνονται εντυπωσιακά. Ενώ στην περίοδο 1965-66 εισάγονται 200 εκατ. δολάρια για παραγωγικές επενδύσεις, σ’ όλη την επταετία 1967-1973 εισάγεται πραγµατικά το µισό περίπου της προηγούµενης επταετίας. Τα άλλα ξένα κεφάλαια που εισέρρευσαν ήταν ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ – αγορά γης, οικοπέδων και παρόµοια».
Τελικά, αυτά τα περί «οικονοµικού θαύµατος της χούντας» δεν είναι απλά παραµύθια της Χαλιµάς, αλλά όσοι τα λένε προσπαθούν να βγάλουν λάδι, γκεµπελικά και προκλητικά, µια καταστροφική οικονοµική περίοδο που βάλτωσε τη χώρα σε όλα τα επίπεδα… Και το ότι κάποιοι θέλουνε να ξεχνάνε τόσο εύκολα, είτε επειδή είναι ωφεληµένοι από σκοτεινές περιόδους σαν την εφταετία είτε επειδή έστω είναι ανιστόρητοι, δεν πάει να πει ότι όλοι έχουµε πάθει µαζικό Αλτσχάιµερ και οµαδική τύφλωση…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.topontiki.gr/

Σεμινάριο – Στρογγυλή τράπεζα με τίτλο «Η κρίση ως καθεστώς» πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 4 Μαρτίου 2014 στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων. Γίνεται η κρίση καθεστώς; «Ναι. Γίνεται» απαντά στο tvxs.gr ο Δημήτρης Χριστόπουλος, Αντιπρόεδρος Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σημειώνοντας ότι «η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο που ήρθε για να εδραιωθεί».

Γίνεται καθεστώς η κρίση στην Ελλάδα;

Ναι. Γίνεται. Στην αρχή ο κόσμος έλεγε «πώς (και πότε) θα περάσει τούτο δω» ενώ τώρα παλεύει να στήσει ατομικά και συλλογικά βιοτικά σχέδια με «τούτο δω». Δεν γνωρίζω κανένα εχέφρονα άνθρωπο να νομίσει ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε εκεί που είμαστε. Μόνο το ΚΚΕ νομίζει ότι μπορεί να επανέρθουμε στον υπαρκτό σοσιαλισμό που τόσο νοσταλγεί. Όχι μόνο διότι το ‘προ κρίσης’ δεν ήταν καθεστώς να οικειοποιηθεί κανείς για δικό του – λόγω των πολλών στραβών του – αλλά κυρίως διότι πλέον η πορεία στην οποία έχει μπει η χώρα μετά το πρώτο Μνημόνιο είναι μια πορεία μετάλλαξης, μετάβασης προς κάτι άλλο το οποίο ήρθε για να εδραιωθεί. Υπονοώ δηλαδή κάτι που μπορεί να φαίνεται παράδοξο. Ότι πλέον καλύτερα να μη συζητάμε για κρίση, αλλά για μια μετάβαση σε ένα νέο. Το να μιλάμε για «κρίση» είναι σαν να βλέπουμε μόνο τη βοή των πρώτων φάσεων της αναδιάρθρωσης, της περίφημης «δημοσιονομικής προσαρμογής» και όχι αυτό που αναδύεται όταν κατακάθεται η σκόνη των Μνημονίων. Υπό την έννοια αυτή, η «κρίση χρέους» ήταν περισσότερο η θρυαλλίδα αυτής της μετάβασης. Δεν είμαστε εδώ που είμαστε λόγω του χρέους, αλλά δια τους χρέους: στ’όνομά του. Επομένως ακόμη κι όταν η «κρίση» παρέλθει, η νέα πολιτειακή και οικονομική συγκυρία στην οποία θα εισέλθει η χώρα δεν θα έχει τα χαρακτηριστικά του προ κρίσης καθεστώτος αλλά ενός αδιάγνωστα νέου.

Αυτό που ζούμε εδραιώνεται ως μια νέα κανονικότητα. Η λέξη «κρίση» παραπέμπει στο εξαιρετικό, το ανώμαλο, το μη κανονικό από το οποίο κάποια στιγμή – αργά ή γρήγορα – βγαίνεις. Αντιθέτως, η «κρίση» ήρθε για να μείνει και υπό την οπτική αυτή, γίνεται καθεστώς. Γι’αυτό, κάνω λόγο για την κρίση ως μετάβαση: όπως κάθε μετάβαση διακρίνεται για την πρώτη φάση που έχει κυρίως διακηρυκτικά χαρακτηριστικά, και, σε δεύτερη φάση, την εδραίωση. Το ρίζωμα. Μόνο που αυτή η μετάβαση δεν είναι μετάβαση προς τη δημοκρατία, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε στη αμέριμνη μεταπολίτευσή μας, αλλά μετάβαση από τη δημοκρατία. Καθώς δεν υπάρχουν συναινέσεις στον κόσμο, η πολιτική συμμετοχή παρακάμπτεται. Δεν είναι μετάβαση προς ένα πολιτειακό μηχανισμό ανάληψης κοινωνικής ευθύνης και αναδιανομής (με όλα τα σκάρτα που το κοινωνικό κράτος κουβαλούσε στην Ελλάδα), αλλά μετάβαση από αυτόν το μηχανισμό προς ένα κράτος που απλώς δε νοιάζεται. Ένα κράτος που έχει κάνει το «άει πνίξου» ιδεολογία: από το Φαρμακονήσι ως τα νοσοκομεία του. «Θέλεις να μορφωθείς; Αν μπορείς.» «Θες να γιάνεις; Αν έχεις λεφτά;» «Θες δουλειά; Μόνο πρόσκαιρα» κτλ…

Αυτό όμως δεν είναι εκτροπή, μια λέξη βαθιά ριζωμένη στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Η εκτροπή υπονοεί ότι είσαι στον καλό το δρόμο, παρεκτρέπεσαι και μετά επανέρχεσαι. Αυτό ακριβώς αμφισβητώ και για το λόγο αυτό γενικώς δε μου αρέσει η χρήση αυτής της λέξης σήμερα. Ούτε στον καλό το δρόμο είμαστε πριν, ούτε παρεκτραπήκαμε – διότι εκεί που είμαστε δεν θα γυρίσουμε – και ούτε πρέπει. Άρα, για να χαράξουμε μια πολιτική που θα έχει σοβαρές πιθανότητες ανατροπής του εφιάλτη στον οποίο η ελληνική κοινωνία έχει μπει, θα πρέπει να ξεχάσουμε την «κρίση» ως κάτι που θα φύγει, αλλά θα πρέπει να τη σκεφτούμε ως καθεστώς. Ως κατάσταση. Ένα καθεστώς με λιγότερη δημοκρατία και λιγότερη, ως ανύπαρκτη, κοινωνική ευθύνη της πολιτείας.

Είναι μια κατάσταση που αφορά μόνο την Ελλάδα ή και τις άλλες χώρες του νότου;

Μα είναι μια κατάσταση που αφορά καταρχήν όλες τις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού οι οποίες στη δεκαετία του 90 μπήκαν σε αυτήν ακριβώς τη διαδικασία μετάβασης στη δημοκρατία, διαλύοντας τις όποιες κοινωνικές υποδομές τους, είναι μια κατάσταση που δοκιμάστηκε με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία, στη Λατινική Αμερική πιο πριν, είναι μια κατάσταση που ισχύει στον περισσότερο κόσμο – Δύση κι Ανατολή – και υπό την έννοια αυτή το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο ήταν η εξαίρεση στον παγκόσμιο καπιταλισμό και όχι ο κανόνας. Σήμερα, αυτό που συμβαίνει είναι ότι πλέον δια του ευρωπαϊκού νότου, μετά την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, το μοντέλο της βίαιης προσαρμογής ή νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης – ή όπως θες πες το – επισκέπτεται για τα καλά και τον ευρωπαϊκό πυρήνα. Προσοχή όμως, το γεγονός ότι η κατάσταση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, με τάσεις εξάπλωσης, δεν σημαίνει ότι οι κραδασμοί από αυτήν τη βίαιη προσαρμογή είναι ίδιοι παντού. Εδώ, για διάφορους λόγους, που σχετίζονται με ελληνικές ιδιαιτερότητες, οι κραδασμοί είναι ισχυρότεροι και για το λόγο αυτό πιο επικίνδυνοι ώστε να ολισθήσει η χώρα στην αποτυχία. Τέτοιες ιδιαιτερότητες δεν είναι μόνο οι γνωστές διοικητικές παθογένειες και η αμεριμνησία των πολιτικών ελίτ που τις οδήγησε σε ανεπίστρεπτη ανυποληψία, αλλά, κυρίως, το ότι στην Ελλάδα έχουμε Αριστερά σε θέση κόμματος εξουσίας και την πιο Άκρα Δεξιά στην Ευρώπη. Άρα: ναι, η κατάσταση φυσικά δεν αφορά μόνο την Ελλάδα: ακόμη και οι καθεστωτικοί διανοούμενοι που στην αρχή των Μνημονίων ρίχνανε το φταίξιμο μόνο στα καθ’ημάς, έχουν επ’αυτού σιγήσει. Από την άλλη όμως, η Ελλάδα έχει τη δική της απόχρωση που δυστυχώς για εμάς πού είμαστε εδώ είναι και η πιο οδυνηρή για τους λόγους που εξήγησα. Ακόμη και ότι εδώ οι αντιστάσεις ήταν μεγαλύτερες από την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία οδήγησαν την τρόικα στο να ακολουθήσει πιο ισοπεδωτικές πολιτικές ώστε να μη μπορεί ο κόσμος να σηκώσει κεφάλι. Να ηττηθεί δηλαδή.

Υπάρχουν ομιλητές από την Τουρκία, την Αργεντινή, την Βουλγαρία. Είναι χώρες- παραδείγματα μονιμοποίησης της κρίσης;

Νομίζω πως ναι. Κανείς στην Τουρκία δεν θα σας μιλήσει για κρίση σήμερα. Όλη μιλάνε για ανάπτυξη και τα σχετικά. Αν εξαιρέσει κανείς το ισλαμικό πέπλο, συζητάμε για την ίδια ανάπτυξη στην οποία πιθανώς να περιέλθει η Ελλάδα μετά από μερικά χρόνια. Ένα μόνιμο «μνημόνιο» χωρίς Μνημόνια. Με τον αυταρχισμό να περισσεύει και τη βία πανταχού παρούσα. Αντίστροφα, βλέπω αυτή τη μεγαλομανία και την έπαρση στη Τουρκία και μου θυμίζει πολύ «ισχυρή Ελλάδα» των προηγούμενων χρόνων, άρα μάλλον οι Τούρκοι έχουν λόγους να κοιτάνε καλύτερα τι απόγινε η «ισχυρή Ελλάδα» παρά να χαμογελούν χαιρέκακα με τα παθήματα του γείτονα, όπως βλέπω καμιά φορά. Ρωτήστε ένα Βούλγαρο πώς τα βγάζει πέρα στη κρίση. Θα σου πει ακριβώς ότι «αυτό δεν είναι κρίση. Έτσι έχουν τα πράγματα. Με ό,τι έχουμε θα ζήσουμε». Αυτό συμβαίνει μια εικοσιπενταετία στη γειτονική χώρα. Εκεί πλέον η κρίση έχει γίνει για τα καλά καθεστώς. Ρουτίνα. Δεν είναι τυχαίο πως και εμείς ουσιαστικά αυτό λέμε: «Βουλγαρία γίναμε». Η ιστορία λοιπόν τα φέρνει ώστε να μη γίνει η Βουλγαρία Ελλάδα, αλλά το ανάποδο. Φυσικά, εδώ το απλουστεύω διότι τα πράγματα είναι πιο σύνθετα και οι αποστάσεις μεγάλες, αλλά υπονοώ με σαφήνεια ότι η «κρίση» στη Βουλγαρία και στα υπόλοιπα Βαλκάνια είναι πλέον μια ενδημική κατάσταση που έχει de facto εισάγει νέες κανονικότητες στην οργάνωση των κοινωνιών αυτών. Για την Αργεντινή ομολογώ πως δεν γνωρίζω και για το λόγο αυτό αδημονώ να ακούσω τι θα πει ο άνθρωπος. Πάντως φαντάζομαι ότι οι περιπέτειες στις οποίες ξαναμπαίνει η χώρα στις μέρες μας δείχνουν ότι η «κρίση» πιθανώς να μην έφυγε ποτέ.

Tι σημαίνει η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα για οποιαδήποτε πρόταση εναλλακτικής, προοδευτικής πολιτικής;

Το είπα και στην αρχή: πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε την κρίση ως κανονικότητα. Ως μετάβαση. Όχι ως εκτροπή. Δεν ξαναγυρνάμε πίσω. Χτίζουμε στρατηγικές ανάσχεσης ώστε να σώσουμε ότι ακόμη σώζεται αλλά συνάμα δουλεύουμε τη δημιουργίας του νέου, με επίγνωση των συνθηκών στις οποίες τις επεξεργαζόμαστε. Δεν χαϊδεύουμε αυτιά. Η πίτα δε μεγαλώνει άμεσα. Η πίτα όμως μπορεί και πρέπει να μοιραστεί ίσα για να μπορέσει να μεγαλώσει. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι εύκολο να δεχθεί κανείς εύκολα την ‘κρίση ως καθεστώς’ διότι είναι σαν να αποδέχεται ότι η κρίση μας νίκησε και εδραιώθηκε. Πιστεύω το αντίθετο. Το ότι συνειδητοποιούμε πού είμαστε δε σημαίνει ότι υποκλινόμαστε στο καθεστώς. Τουναντίον, μόνο έτσι έχουμε σοβαρές ελπίδες ανατροπής του. Υπό την έννοια αυτή, πλέον η Αριστερά πρέπει να μετατοπίσει το λόγο της από το «άντιμνημόνιο» στο κοινωνικά επιβεβλημένο περιεχόμενο του μετα-μνημονίου. Εκεί θα δοκιμαστεί ως μια δομικά αντικαθεστωτική δύναμη.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Ο παιδίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Χαράλαμπος Βελιώτης με επιστολή του εκπέμπει S.O.S για την τραγικότητα της κατάστασης στην υγεία.

«Δεν μπορώ πια να ασκώ την παιδιατρική μου, με τον τρόπο που της αρμόζει και με το σεβασμό απέναντι στους μικρούς μας ασθενείς και τους γονείς του. Κι αυτό θέλει η διοίκηση. Να λυγίσουμε και να αλλοτριωθούμε, όπως οι ίδιοι και να πουν με στόμφο, πως είμαστε τα ίδια κουμάσια με αυτούς», αναφέρει μεταξύ άλλων ο κ. Βελιώτης στην επιστολή του.

Αναλυτικά η επιστολή:

Αξιότιμοι συμπολίτες μου,

Πριν μερικούς μήνες, έχοντας κατά νου τις ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα, απευθύνθηκα στον κο υπουργό Υγείας, με σκοπό να γίνω το εφαλτήριο, για να συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της σημερινής κατάστασης, προσπαθώντας να αγγίξω τα όποια υπολείμματα ανθρωπιάς του έχει αφήσει η άσκηση της εξουσίας. Δεν ανήκω στους ρομαντικούς ουμανιστές, ώστε να προσδοκώ κάτι από ένα πειθήνιο εκτελεστικό όργανο, που θεωρεί τον εαυτό του ότι ανήκει σε αυτούς που κυβερνούν, στην ντόπια ελίτ, ενώ ο λαός είναι ένα κοπάδι προβάτων.

Ουσιαστικά και τότε και πολύ περισσότερο τώρα, προσδοκώ στην ευαισθητοποίηση του κάθε πολίτη αυτής της χώρας, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τη δική μου αλήθεια, τη δική μου πραγματικότητα και αφού τον «βάλω στο πετσί μου», να αναλογιστεί το μέγεθος του προβλήματος και να αποφασίσει για το μέλλον του, χωρίς να δειλιάσω μπρος σε αλήθειες, αλλά και χωρίς να προβώ σε κομπορρημοσύνες και ταρτουφισμούς, σπάζοντας προσωρινά τη σιωπή μου, μια σκόπιμη σιωπή, ως τη μόνη τίμια απάντηση στα δεινά των συνανθρώπων μου.

Ως νοσοκομειακός ιατρός (η ειδικότητα του παιδίατρου έχει τη βαρύτητα της), εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς που σηκώνει στις πλάτες της τις υπαρκτές και πολλές αμαρτίες των προηγούμενων νοοτροπιών, που δυστυχώς σε μια προνομιούχα μειοψηφία επιβιώνουν ακόμα (χρηματισμός, σχέσεις οικονομικές με τις φαρμακευτικές εταιρίες, νεποτισμός, ανάγωγη συμπεριφορά, κακή άσκηση της τέχνης μας κ.τ.λ.), φώναζα με όσο σθένος είχα πως δεν αντέχουμε άλλο, γινόμαστε επικίνδυνοι και είναι θέμα λίγων μηνών να καταρρεύσουμε και μαζί με μας όλο το ΕΣΥ.

Δεν έγινα δυστυχώς πιστευτός και αρχικά θεωρήθηκε ως ένα συνδικαλιστικό τέχνασμα άσκησης πίεσης στη διοίκηση, για να μη χάσουν οι ιατροί τα κεκτημένα τους. Γιατί να πέσετε τόσο έξω. Δεν μπορείτε να διακρίνετε το ψέμα από μια ειλικρινή και τίμια φωνή; Δεν το πίστεψε ο διοικητής, γιατί δεν ήθελε ποτέ να το πιστέψει, μιας και διοικεί νούμερα, ισολογισμούς και είναι ο πιο φανατικός υποστηρικτής της τρόικας, έχοντας ως σκοπό του να βάλει σε τάξη τους «τεμπέληδες ελληναράδες και χαραμοφάηδες ιατρούς του ΕΣΥ».

Αυτός δε θα το πιστέψει συμπολίτη μου και μου είναι πραγματικά αδιάφορο. Άλλο είναι το στρατόπεδό του. Αλλά εσύ, με τη καρδιά τον δικαιώνεις στα καφενεία και στα κομμωτήρια, τονίζοντας με έμφαση «τους έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, για αυτό διαμαρτύρονται οι παλιοφακελάκηδες, που άμα δεν έχεις λεφτά πεθαίνεις». Και μόνο για μια τέτοια κουβέντα θα ήθελα να ακούσεις και μένα και μετά αποφάσισε για το μέλλον μου, το μέλλον των παιδιών μου, αλλά και το δικό σου μέλλον.

Δυστυχώς, δε με πίστεψαν και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, τίμιοι και λογικοί άνθρωποι, θεωρώντας ότι υπερβάλλω (στο ότι δεν αντέχουμε περικοπές στο ανθρώπινο δυναμικό) και όλο και κάποια εξοικονόμηση μπορεί να γίνει. Με θεώρησαν ένα αριστερό συνδικαλιστή που στόχο έχει την προβολή του και μόνο. Ένας από τους ουσιαστικούς λόγους παραίτησης μου είναι γιατί σιχαίνομαι αυτή την παρακμή του δήθεν συνδικαλισμού των ημερών μας και δε βρήκα καλύτερο τρόπο να το διατρανώσω.

Δυστυχώς, η δυσπιστία και η αλλοτρίωση στην εποχή μας είναι οι κυρίαρχοι των ανθρώπινων σχέσεων, που έχουν μετατραπεί σε σχέσεις συμφέροντος. Εννοείται πως ούτε η 4η ΥΠΕ, ούτε το υπουργείο συγκινήθηκε από τις επιστολές μου, τα φαξ και τα τηλεφωνήματα που τους απέστειλα. Για την κεντρική διοίκηση ήμουν μόνο μια προσωρινή παραφωνία, ανάξια λόγου για αυτούς τους σημαντικούς ανθρωπίσκους, που επιστράτευσαν τα τοπικά στελέχη διοίκησης για να με μηδενίσουν ως εμπόδιο στη «σωτήρια « πολιτική τους. Τέλος, ούτε οι πλειοψηφία των συναδέλφων μου με πίστεψε, χωρίς να ξέρω τους λόγους, μόνο να εικάζω μπορώ. Δεν είναι, όμως, ώρα για εικασίες.

Οι ίδιοι πίστεψαν πως με τις δικές τους επαφές, πιπιλίζοντας το τροπάρι του μόνιμα αδικημένου νομού και μέσω των βουλευτών θα βρούνε λύση. Από ποιους βουλευτές, που οι άνθρωποι πιστοί στην κομματική γραμμή νομοθέτησαν το χάλι στο οποίο καλούμαστε να δουλέψουμε. Πρόκειται για μία τακτική που δεν την υιοθέτησα (να γλείφω για βουλευτική ελεημοσύνη), θεωρώντας τη αναχρονιστική και που με οδήγησε σε ουσιαστική ρήξη με το συνδικαλιστικό κατεστημένο, όχι μόνο των εν ενεργεία συνδικαλιστών, αλλά και των συναδέλφων μου που θεωρούν πως χτυπώντας το χέρι, υψώνοντας τη φωνή και διαπραγματευόμενος με την εξουσία θα δώσεις λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα. Δυστυχώς, αγνοείται το πολυποίκιλο και αλληλοσχετιζόμενο της παγκοσμιοποιημένης μας εποχής. Ξεχνούν πως η λύση βρίσκεται μέσα μας. Όταν ο λαός φοβάται την εξουσία γίνεται μάζα, όχλος, που άγεται και φέρεται. Αν, όμως προκαλεί φόβο στην εξουσία, γίνεται κοινωνία ελευθέρων πολιτών.

Μια ματιά στο τώρα της ελληνικής πραγματικότητας είναι αποκαλυπτική. Το νοσοκομείο της Ζακύνθου καταρρέει και ο διοικητής του παραιτείται σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υποχρηματοδότηση του νοσοκομείου του. Οι ιατροί του Ρεθύμνου αγωνιούν μήνες τώρα γιατί λειτουργούν χωρίς βασικές ειδικότητες.

Η μονάδα νεογνών στο πανεπιστημιακό ΑΤΤΙΚΟ δεν έχει νεογνολόγους για να δουλέψει. Ιατροί ξυλοκοπούνται στις εφημερίες του γιατί ο κόσμος περιμένει ώρες στην αναμονή. Και για να γίνω πιο τοπικός. Το νοσοκομείο μας υπολειτουργεί επιστημονικά τους τελευταίους 14 μήνες. Χωρίς τις μισές ειδικότητες και με τις άλλες να τα βγάζουν πέρα με ένα ιατρό ειδικό και αν είναι τυχεροί με μερικούς ειδικευόμενους, που καλούνται να σηκώσουν βάρος που δεν τους αναλογεί, με φθορά δική τους και φθορά στην υγεία των ασθενών μας.

Οι ικεσίες μας και οι προειδοποιήσεις μας δεν έφθασαν ούτε στα δικά σου αυτιά συμπολίτη μου. Πιο το αποτέλεσμα. Να υπάρχει ένας καρδιολόγος μέρα παρά μέρα, μέχρι να καταρρεύσει, ένας σούπερ ήρωας παθολόγος, που καλύπτει τα πάντα, ένας χειρουργός, και δυστυχώς από σήμερα και ένας ΜΟΝΟ παιδίατρος.

Ας μιλήσω λίγο παραπάνω για την ειδικότητα μου, Σερραίε πολίτη, με όλο το σεβασμό προς τους άλλους συναδέλφους. Θέλω να δείτε πως είναι η ζωή μου, αλλά και των συναδέλφων μου.
Για να λειτουργεί ικανοποιητικά η παιδιατρική του νοσοκομείου μας, που καλύπτει συνοπτικά τους εξής τομείς: κλινική 20 κλινών (νοσηλεύονται 700/έτος), άτυπη-μη νόμιμη μονάδα νεογνών ενδιάμεσης νοσηλείας 5 θερμοκοιτίδων (νοσηλεύονται 100/έτος), τμήμα ΤΕΠ (εξετάζονται 25000 περιστατικά/έτος), αίθουσα τοκετού (σε 600 τοκετούς/έτος), 2 μαιευτικές κλινικές (εξέταση 4000 περιστατικών νεογνών /έτος), διακομιδές στη Θεσσαλονίκη (περίπου 100/έτος), θα έπρεπε να είχε 7 ειδικούς παιδίατρους και 8 ειδικευόμενους και στις εφημερίες να υπήρχαν: 1 ειδικός και 2 ειδικευόμενοι σε ενεργή εφημερία, ενώ 1 ειδικός σε ετοιμότητα σε περίπτωση διακομιδής ή άλλης επείγουσας συνθήκης. Πρώτα θυσιάστηκε η ετοιμότητας του ειδικού. Τη θεώρησαν περιττή για τη δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς. Κι όταν μιλάμε για εφημερία αγαπητέ μου πολίτη, τουλάχιστον για την παιδιατρική, που μπορώ και πρέπει να έχω άποψη, μιλάμε για την προστασία του παιδιού σου.

Είμαι απλήρωτος 10 μήνες και οι διακομιδές που έχω κάνει με το διασωληνωμένο νεογνό κάποιου συμπολίτη μας δεν φαίνονται πουθενά, είναι άφαντες, κομμένες από το λογισμικό τους σύστημα, αλλά έχουν γίνει από μένα τον τεμπέλη, που μέσο όρο εργάζομαι 8 ώρες/ημέρα για 365 μέρες το χρόνο. Μετά κόψανε τον ένα από τους δύο ειδικευόμενους από την εφημερία, με το σκεπτικό ότι τα καταφέρνουμε. Τι καταφέρνουμε; Γιατί μας ζητούν να στηριχτούμε στη φιλοτιμία του ειδικευόμενού μας, ιατρού εμπειρίας από 1 μήνα μέχρι 2 έτη, που έρχεται για να μάθει και όχι για να κρατήσει την εφημερία.

Αυτό που καταφέρνω είναι να ξεκινώ την εργασία μου – εφημερία μου, μιας και η κλινική μου εφημερεύει καθημερινά όλο το 24ωρο, από τις 8 το πρωί και να πηγαίνω για ύπνο μετά από 20 ώρες, αν είμαι τυχερός και δεν υπάρχει κάτι το επείγον. Σε όλο αυτό το διάστημα να πρέπει: να εξετάσεις-θεραπεύσεις τα παιδιά που νοσηλεύεις (με τις ιδιαιτερότητες ενός παιδιού), να εξετάσεις τα νεογνά των μαιευτικών κλινικών με τις μαίες και τους γονείς να διαμαρτύρονται και με το δίκιο τους, γιατί αργεί αυτός ο ιατρός, οπότε να με βρίζουν σιωπηρά, κι ας μην έχω καθίσει ούτε λεπτό, γιατί πρέπει να είμαι στις καισαρικές στην αίθουσα τοκετού, με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί εισαγωγή το νεογνό, γιατί όταν χρειάζεται θέλω το λιγότερο 1 ώρα για να το σταθεροποιήσω. Κι αν υπάρχει χρόνος να εξετάσουμε τα δεκάδες παιδιά που παραπέμπουν οι ιδιώτες παιδίατροι ή φέρνει το προσωπικό του νοσοκομείου ή ζητούν τη βοήθειά μας οι ειδικευόμενοι για κάτι που τους προβληματίζει και πιστέψτε με και συχνό είναι και το σωστό είναι, για να εκπαιδεύουμε και να μην κινδυνέψει κάποιο παιδί, όσο γίνεται υπό τα ανθρώπινα όρια. Και να εξετάζεις μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Αυτό σημαίνει τα καταφέρνουμε. Γιατί τόση κοροϊδία.

Γιατί συμπολίτη μου νομίζεις πως είμαι τεμπέλης και πως η δουλειά μου δεν αξίζει; Δεν αξίζουν τα παιδιά σου τίποτα; Και θα πρέπει το επόμενο πρωί να είμαι νηφάλιος για άλλες 7 ώρες εργασίας.
Για ποιο λόγο σας κουράζω με τέτοιες λεπτομέρειες. Γιατί δεν αντέχω άλλο τη υποκρισία και την κοροϊδία.

Δεν μπορώ πια να ασκώ την παιδιατρική μου, με τον τρόπο που της αρμόζει και με το σεβασμό απέναντι στους μικρούς μας ασθενείς και τους γονείς του. Κι αυτό θέλει η διοίκηση. Να λυγίσουμε και να αλλοτριωθούμε, όπως οι ίδιοι και να πουν με στόμφο, πως είμαστε τα ίδια κουμάσια με αυτούς. Πριν λίγες ημέρες μέσα στην παραζάλη της δουλειάς, ακούγοντας από παντού το όνομα μου και όλοι να ζητούν τον παιδίατρο, φώναξα για πρώτη φορά σε μια γιαγιά που όρμησε στο γραφείο για να τις γράψω φυσιοθεραπείες για το εγγόνι της. Η γυναίκα έβλεπε το υπαρκτό πρόβλημα της, γιατί δήθεν δεν μπορεί να τις γράψει άλλος παιδίατρος, παρά μόνο νοσοκομειακός. Να το χάψω και να εξυπηρετήσω, όπως πάντα. Σε τέτοιες συνθήκες; Που να ξέρει ο καθένας τι γίνεται στο μυαλό μου, ποιο είναι επείγον, πως πρέπει να λειτουργεί μια κλινική.

Αισθάνθηκα άσχημα που φώναξα, αλλά και που δουλεύω τόσα απάνθρωπα. Ας πάει κάποιος σε μια γερμανική κλινική. Η διοίκηση με ποδοπάτησε εδώ και καιρό. Εσύ, σύμμαχέ μου, Σερραίε πολίτη, γιατί δεν με καταλαβαίνεις; Γιατί δεν με πίστεψες πως δεν αντέχω άλλο και όλη η προσπάθεια είναι πλέον δυσβάστακτη, αλλά και επικίνδυνη; Και το αποκορύφωμα, η επιβράβευση των προσπαθειών όλων των παιδιάτρων, που είμαστε όλοι κι όλοι 6 σε όλο το νομό, αντί για 23, με αφορμή την επίσχεση των ειδικευομένων, να εφημερεύουμε από σήμερα ένας μόνο ειδικός, γιατί οι 4 ώρες ξεκούρασης στις 24 είναι μια τρελή πολυτέλεια, που δεν την αξίζουμε.

Και άντε και αντέχεις της αϋπνία. Το λάθος που θα κάνεις από την κούραση; Η διακομιδή που θα προκύψει; Ποιος θα διακομίσει και ποιος θα μείνει πίσω; Τι θα πω στη συνείδηση μου, στη μάνα του άρρωστου παιδιού, στα παιδιά μου που θα έχω καταλήξει φυλακή ή στην εντατική; Για ποιο λόγο η ολική θυσία μου, αφού η μέχρι τώρα μερική θυσία δεν σε έχει αγγίξει συμπολίτη μου και με τσουβαλιάζεις με τους επιόρκους, που εσύ τους χρημάτισες, γιατί ήθελες άμεση εξυπηρέτηση και το καλό όνομα, άσχετα αν σε χειρούργησε ο βοηθός του ονόματος;

Με την επιστολή αυτή, που θα κοινοποιηθεί στη διοίκηση, στην ΥΠΕ, το υπουργείο και τα ΜΜΕ-διαδίκτυο, δε θα έχεις δικαιολογία πως δεν ήξερες σε τι περιπέτεια βαδίζουμε κι εσύ ως χρήστης του ΕΣΥ κι εγώ ως λειτουργός του ΕΣΥ. Αντί για 4,5 άτομα στην εφημερία, από σήμερα υπάρχει μόνο ΕΝΑ. Η ευθύνη είναι της τροικανής διοίκησης, που επιτελούς βρήκε που γίνονται οι σπατάλες και τις έκοψε, κυριολεκτικά σφάγιασε, αλλά και σε εσένα που θα μου φέρεις το παιδί σου να το εξετάσω θεωρώντας ότι μπορώ να το κάνω καλά. Αν άλλοι συνάδελφοι ή άλλης ειδικότητας μπορούν να ασκούν την ιατρική κάτω από αυτές τις συνθήκες να το πουν και να το κάνουν δημόσια. Κι αν κάποιος έξυπνος πει πως αν δεν αντέχεις παραιτήσου και φύγε να έρθει πιο ικανός από εσένα, θέλω να ξέρει πως μάταια θα ψάξει, μιας και ανθρώπους για τέτοια θυσία μόνο ως μουσειακά είδη θα βρείτε.

Μη γελιέσαι συμπολίτη μου. Ο στόχος τους είσαι εσύ, η περιουσία σου, οι εργατοώρες σου, η ζωή σου η ίδια. Θέλω να ξέρετε πως μας οδηγούν, τους παιδιάτρους του νοσοκομείου μας στη σφαγή. Πριν μας κατασπαράξετε, ως απώτατο χρέος στα παιδιά μου, θέλω να ξέρετε πως έως τώρα έχω προσπαθήσει να τηρήσω την ιπποκρατική αρχή και αν δεν μπορώ να ωφελήσω, προσέχω να μη βλάπτω. Δεν έχω χρηματιστεί, ούτε κατά διάνοια και έχω προσπαθήσει να βοηθήσω, σύμφωνα με τις δυνατότητές μου και τις λίγες μου γνώσεις, όποιο συμπολίτη τον έσπρωξε η ανάγκη σε μένα. Για αυτά τα λίγα ας είναι τα παιδιά μου περήφανα για τον πατέρα τους. Μακάρι να σωθεί η πατρίδα και να ξαναχαμογελάσουμε, κι ας έχουν θυσιαστεί ορισμένοι. Αλλά μέσα από την απάθεια του λαθρεπιβάτη του καναπέ και της άποψης «εγώ θα βγάλω τα κάστανα από τη φωτιά», μέσα από τον υπάρχοντα συνδικαλισμό, μέσα από τα σημερινά κόμματα και κυρίως μέσα από τους δοτούς και κομπλεξικούς δήθεν ευρωπαϊκής κουλτούρας διοικούντες, προβλέπω ένα ζοφερό μέλλον.

Ας σταματήσουμε τους υποκριτικούς λόγους και την ψεύτικη επαναστατική διάθεση. Άλλοτε να λέμε ευχαριστώ δημόσια στη διοίκηση και την εξουσία και άλλοτε να βρίζουμε και να μηνύουμε κατά το δοκούν με γνώμονα τα συμφέροντα της κάστας μας. Από τη μια να ξεσηκωνόμαστε, και σωστά, που θα εφημερεύει ένας ιατρός στο Κέντρο Υγείας και από την άλλη να σιωπάμε που δεν υπάρχει παιδίατρος στο Κέντρο Υγείας για χρόνια. Γιατί τόσο ρατσισμός για τα παιδιά μας; Από τη μια να λέμε, και σωστά, ότι χρειαζόμαστε στο Κέντρο Υγείας για να σώσουμε κάποιο συμπολίτη μας και από την άλλη όταν στα ΤΕΠ του νοσοκομείου μπορείς να σώσεις κατά δεκάδες, να ξεχωρίζεις το σώσιμο σε πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο. Από τη μια να δέχεσαι την ουσιαστική βοήθεια των ιατρών από τα Κέντρα Υγείας, που πολλές φορές είναι αν όχι καλύτερη τουλάχιστον ισάξια με τους νοσοκομειακούς ιατρούς, και από την άλλη να κάνεις διακρίσεις σε ιατρούς πρώτης και δεύτερης διαλογής, για να το παίζεις ντεμέκ διευθυντής και ιατρός ολκής. Αυτά τα ανάξια σοβαρής κριτικής πρέπει να εκλείψουν άμεσα. Είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και δεν περισσεύει κανείς και αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι πάντες και επιτέλους ας με πιστέψετε πως είμαστε τόσο λίγοι για ένα δυσανάλογα μεγάλο έργο, που πια δεν αντέχουμε. Πλέον η άσκηση της ιατρικής μου στρέφεται σε βάρος της υγείας μου και ο αγώνας μου θα είναι να μη στραφεί εναντίον των παιδιών μας. Αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η διοίκηση. Η δική σου η ευθύνη συμπολίτη μου, ποια είναι; Πως με προστάτεψες; Πως με βοήθησες; Πως σκέφτηκες για το παιδί σου; Σου αρκεί να βλέπεις μια άσπρη μπλούζα και μόνο; Ποια η δική σου η πράξη; Όλα να τα αφήσουμε στο έρμο το ριζικό μας;

Με τιμή και σεβασμό

Σε κάθε συμπολίτη μου,

Σε κάθε ασθενή μου

Χαράλαμπος Ν. Βελιώτης

Παιδίατρος-Νεογνολόγος

Επιμελητής Α` ΕΣΥ

Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού: ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Κοινωνική αλληλεγγύη ή Κοινωνικός Δούρειος Ίππος;

Δυστυχώς τα κομματικά και οικονομικά κέντρα έχουν βαλθεί το τελευταίο διάστημα να αλώσουν τους χώρους αλληλεγγύης με τον πλέον ύπουλο τρόπο.   Αρχικά τους αγνόησαν.  Μετά διέκριναν να απειλείται το κατεστημένο σύστημά τους και προσπάθησαν να τους αλώσουν πετώντας λάσπη αλλά και επιβάλλοντας «τον νόμο και την τάξη».  Ουσιαστικά όμως δεν κατάφεραν τίποτα, αφού η αντίδραση της κοινωνίας είναι άμεση και ακαριαία.  Έτσι ξεκίνησαν ένα νέο σχέδιο πολύ πιό  υποχθόνιο και ύπουλο, αφού ουσιαστικά στρέφουν την ίδια την αλληλεγγύη ενάντια στους πολίτες!

Πώς το καταφέρνουν αυτό;  Με έναν πολύ έξυπνο και απλό τρόπο.  Καταργούν δημόσια νοσοκομεία και κλινικές, απολύουν γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό και αφήνουν ανασφάλιστους χωρίς καμία πρόσβαση στο ΕΣΥ και πολλούς ασφαλισμένους σε οικονομική αδυναμία ακόμη και για  την συμμετοχή τους σε φάρμακα και εξετάσεις.  Ταυτόχρονα όμωςδημιουργούν δομές που τις ονομάζουν Κοινωνικά Ιατρεία, Κοινωνικά Φαρμακεία, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Κοινωνικά Φροντιστήρια, ακόμα και Κοινωνικά Γηροκομεία, που δεν βασίζονται στην αλληλεγγύη, αλλα σε προσωρινά κοινοτικά κονδύλια (ΕΣΠΑ), για να υποκαταστήσουν ουσιαστικά (ή καλύτερα να δώσουν την ΕΝΤΥΠΩΣΗ ότι υποκαθιστούν) το Εθνικό Σύστημα Υγείας ή άλλες δομές κοινωνικής πρόνοιας του κράτους.

Στον τομέα της Υγείας, αυτές οι δομές που ουσιαστικά είναι δημοτικά ιατρεία-φαρμακεία κ.α λαμβάνουν χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κάποιοι από το προσωπικό τους λαμβάνουν λίγα χρήματα, ενώ πολλοί δουλεύουν εθελοντικά.  Δηλαδή έχουμε δομές που προσφέρουν ένα μικρό ποσοστό αυτού που προσφέρει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, με χαμηλό κόστος (για το κράτος και την Ε.Ε.) αλλά με προσωπικό που είτε δεν αμείβεται, είτε λαμβάνει ελάχιστα χρήματα.  Το μήνυμα, με λίγα λόγια, που περνάει δηλαδή το κράτος μας είναι «οι εθελοντές θα κάνουν τα πάντα».

Η αλήθεια είναι ότι οι εθελοντές εντός και εκτός εισαγωγικών, ΔΕΝ μπορούν να κάνουν τα πάντα. Τα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία είναι ΛΥΣΕΙΣ ΑΝΑΓΚΗΣ και ούτε αποσκοπούν, αλλά ούτε και μπορούν, να υποκαταστήσουν στο ελάχιστο δομές όπως το ΙΚΑ (ΕΟΠΥΥ), πολλώ δε μάλλον δευτεροβάθμιες δομές υγείας, όπως είναι ένα δημόσιο νοσοκομείο ή ένα ψυχοθεραπευτήριο.

Η μαζική δημιουργία «κοινωνικών» ιατρείων-φαρμακείων που λαμβάνουν χρήματα από την Ε.Ε. ή και το κράτος το μόνο που καταφέρνει είναι να κρύβει το πρόβλημα.  Τα πραγματικά αλληλέγγυα κοινωνικά ιατρεία-φαρμακεία εκτός από τις υπηρεσίες που προσφέρουν στον δοκιμαζόμενο λαό, αναδεικνύουν παράλληλα και τους λόγους για τους οποίους οι πολίτες προσέρχονται σε αυτά και φυσικά απαιτούν να υπάρχει το Εθνικό Σύστημα Υγείας, για τον απλό λόγο ότι γνωρίζουν πως δεν μπορούν τα ίδια να το υποκαταστήσουν.

Η δημιουργία των παραπάνω δομών από πολλούς φορείς Δήμους, Συλλόγους, ΜΚΟ και άλλους, δυστυχώς έχει γίνει της μόδας.  Κάποιοι βγάζουν χρήματα στις πλάτες των πολιτών που υποφέρουν, αλλά και στις πλάτες των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ εθελοντικών δομών, όπως και το δικό μας ιατρείο (που δεν λαμβάνει χρηματοδότηση από πουθενά και δεν αποσκοπεί να γίνει μόνιμη δομή ή ΜΚΟ). Μάλιστα οι δομές αυτές παραπέμπουν ασθενείς τους σε εμάς, παρόλο που  αυτοί πληρώνονται με το «κεφάλι», ενώ εμείς δουλεύουμε καθαρά εθελοντικά και αυτό επειδή γνωρίζουν ότι δεν μπορούμε να αφήσουμε τους ανθρώπους στο έλεος της ασθένειας.

Δεν μας επιτρέπεται να αφήσουμε την αλληλεγγύη που προσφέρουν οι πολίτες να γίνει όπλο που θα στραφεί ενάντια στα συμφέροντα όλων μας.  Όταν κάποιοι έχουν φτάσει να προτείνουν την ανάγκη δημιουργίας «Κοινωνικών Γηροκομείων» τότε σίγουρα πρέπει όλοι μας να αναλογιστούμε τι είδους τέρας πάνε να δημιουργήσουν.

Τέλος, ας σκεφτούμε πώς γίνεται ο Υπουργός Υγείας να χαίρεται όταν λαμβάνει βοήθεια το Εθνικό Σύστημα Υγείας από Έλληνες του εξωτερικού και την μοιράζει σε δημόσια νοσοκομεία, την ίδια ώρα που ο ίδιος υπερασπίζεται τις τράπεζες και τους δανειστές που παίρνουν μέχρι το τελευταίο σεντ που τους αναλογεί και το οποίο έχει κοπεί από Παιδεία, Υγεία και άλλες κοινωνικές παροχές.  Αυτό εμείς το λέμε κατάντια και όχι αλληλεγγύη.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/