Ντρέπομαι…

 Απόψεις  Comments Off on Ντρέπομαι…
Nov 052014
 

Έπρεπε να το ζήσουμε και αυτό. Έπρεπε για να ολοκληρωθεί η ευτυχία μας να δούμε τον «δημοκράτη» Θάνο Πλεύρη να ορκίζεται βουλευτής της ΝΔ. Έπρεπε να ξαναδούμε μαζί το «παρεάκι» Βορίδη – Γεωργιάδη – Πλεύρη να ενισχύει έτι περαιτέρω την ακροδεξιά πτέρυγα του κόμματος του κ. Σαμαρά. Ανατρίχιασα, δεν το αρνούμαι…

Όλα σχεδόν τα περήφανα στελέχη του ΛΑ.Ο.Σ. του κ. Καρατζαφέρη στο κόμμα που κυβερνάει τη χώρα. Όλοι αυτοί – μαζί με τους εξέχοντες προσωπικούς φίλους του κ. Σαμαρά όπως τον κ. Μπαλτάκο ή τον κ. Κρανιδιώτη – άξιοι προασπιστές των εθνικών μας συμφερόντων, έτοιμοι να προτάξουν στήθος απέναντι σε κάθε απειλή που δέχεται η πατρίδα. Και είναι πολλές οι απειλές: ο ύμνος του ΕΑΜ στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, οι οικονομικοί μετανάστες, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Εβραίοι. Που να αρχίσω και που να τελειώσω…

Βέβαια αναρωτιέμαι τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς αφού ο κ. πρωθυπουργός δίνει, καθημερινά πλέον, πάρα πολλά δείγματα των αρχών που διέπουν την διακυβέρνηση της χώρας και γίνεται όλο και πιο φανερό το επικίνδυνο προεκλογικό του παιχνίδι. Βλέποντας και προβλέποντας ότι, όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, όχι μόνο πρόεδρο Δημοκρατίας δεν εκλέγει η παρούσα Βουλή αλλά και ότι η κυβέρνηση χάνει τις εκλογές, έχει αρχίσει τις απονενοημένες προσπάθειες να απευθυνθεί στο πιο κατάπτυστο λαϊκό αίσθημα, να το ενισχύσει, να το «νομιμοποιήσει» ηθικά και να κερδίσει ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Αυτό το αγχωμένο παραλήρημα, για παράδειγμα, στα 40α «γενέθλια» της ΟΝΝΕΔ πως αλλιώς να το ερμηνεύσει κανείς; Ο πρωθυπουργός της χώρας δεν ντρέπεται όταν χρησιμοποιεί όρους όπως «θρασίμια χωρίς τρόπους από το σπίτι τους» αναφερόμενος στους νέους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο και μια καλύτερη παιδεία την οποία δικαιούνται και το κράτος δεν τους την προσφέρει – έστω και αν αποδεχτεί κανείς ότι κάποιες φορές γίνονται και λάθη στις διεκδικήσεις αυτές. Δεν ντρέπεται όταν μέλη του κόμματος του, υπουργοί και βουλευτές, γύριζαν κάποτε ως νεολαίοι με τσεκούρια και μπαλτάδες στις γειτονιές της Αθήνας τρομοκρατώντας τον κοσμάκη. Δεν ντρέπεται που μίλαγε σε μια μικρή αίθουσα του ΣΕΦ (μην φανταστείτε το κανονικό ΣΕΦ) γεμάτη από χαμογελαστά – αλλά βαριεστημένα – στελέχη του κόμματος και λίγους, πολύ λίγους, νέους πίσω πίσω που βαράγανε κάτι ταμπούρλα όταν μιλούσε ο κ. Σαμαράς. Δεν ντρέπεται γιατί το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να μην χάσει την εξουσία ή αν τυχόν την χάσει να τα έχει κάνει όλα συντρίμμια πριν αποχωρήσει. Ούτε ο Ρώσικος στρατός όταν υποχωρούσε μπροστά στον Ναπολέοντα δεν τα είχε καταφέρει τόσο καλά στην πολιτική της καμένης γης όσο η κυβέρνηση μέσα στον πανικό της.

Εγώ πάλι ντρέπομαι για όλα αυτά. Ντρέπομαι που υπάρχουν νέοι στη χώρα που στα Πανεπιστήμια ψηφίζουν την ΔΑΠ και την βγάζουν πρώτη δύναμη και ντρέπομαι που αυτοί οι νέοι δεν αντιδρούν στα όσα συμβαίνουν αλλά, όπως και η κυβέρνηση που υποστηρίζουν, εμμονικά επιμένουν στην δαιμονοποίηση των πολιτικών τους αντιπάλων. Ντρέπομαι που οι κκ Πλεύρης και λοιποί είναι βουλευτές ή και υπουργοί του κυβερνώντος κόμματος. Ντρέπομαι να ακούω τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να καθυβρίζουν χυδαία όποιον τους αντιτίθεται χωρίς σοβαρά επιχειρήματα πολιτικού διαλόγου. Ντρέπομαι που η δημοκρατία καταπατάται ύπουλα, καθ’ έξιν και χωρίς αιδώ. Ντρέπομαι που οι μετανάστες που αντέδρασαν στις απάνθρωπες και φρικιαστικές συνθήκες κράτησής στα στρατόπεδα της Αμυγδαλέζας δικάζονται από το κράτος. Ντρέπομαι για τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας.

Ντρέπομαι κάθε φορά που βλέπω όλους αυτούς που επί 40 χρόνια κυβέρνησαν εναλλάξ τη χώρα, την κατέστρεψαν, την χρεοκόπησαν και την διέσυραν διεθνώς να τολμούν να εκτοξεύουν κατηγορίες και να βγάζουν την ουρά τους απέξω λες και κάποιοι «άλλοι» μας έφεραν εδώ που μας έφεραν και όχι αυτοί οι ίδιοι. Ντρέπομαι που ακόμα τους ακούμε, που ακόμα επιτρέπουμε να συνεχίζουν να μας κοροϊδεύουν και καθόμαστε με σκυμμένο το κεφάλι στις ουρές για τον ΕΝΦΙΑ ή την εφορία όταν όλοι οι πραγματικοί φταίχτες έμειναν ατιμώρητοι και η κάθαρση που απαιτείται σε κάθε τραγωδία δεν επήλθε ποτέ… Μονάχα η ύβρις παραμένει ατιμώρητη και αλαζονική.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Ποιος ήταν ο στρατηγός Επιτήδειος, πατέρας του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής;

 Απόψεις  Comments Off on Ποιος ήταν ο στρατηγός Επιτήδειος, πατέρας του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής;
Oct 292014
 
Η αληθινή ιστορία της δεκαετίας του ’40 εξηγεί τη σημερινή υποστήριξη προς τους εγχώριους ναζί. Βίος και πολιτεία του στρατηγού Επιτήδειου, πατέρα του ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής.

Μια απορία διατυπώνεται συχνά τα τελευταία χρόνια: πώς είναι δυνατό μισό εκατομμύριο συμπατριώτες μας να ψηφίζουν μια χιτλερική οργάνωση, όταν ο ελληνικός λαός υπέφερε τόσα και τόσα από τη ναζιστική κατοχή στα χρόνια του Β′ Παγκοσμίου Πολέμου; Η έκπληξη κορυφώθηκε στη διάρκεια των τελευταίων εκλογών, όταν δύο απόστρατοι στρατηγοί και κάμποσοι ακόμη αξιωματικοί του ελληνικού στρατού δεν δίστασαν να κατέβουν ως υποψήφιοι της οργάνωσης, επικαλούμενοι έναν «εθνικισμό» που δεν έχει κανένα πρόβλημα να τιμά (και να ταυτίζεται με) τον πιο βάναυσο κατακτητή που γνώρισε τούτη η χώρα.

Στην πραγματικότητα, η απορία αυτή οφείλεται σε άγνοια μιας κρίσιμης πτυχής του πρόσφατου παρελθόντος.Οχι εκ μέρους των ψηφοφόρων και των υποψηφίων της Χρυσής Αυγής, που γνωρίζουν πολύ καλά τι στηρίζουν, αλλά όσων ξαφνιάζονται απ’ αυτή την υποστήριξη. Η εικόνα που φιλοτεχνήθηκε μεταπολεμικά για την Κατοχή παραγνωρίζει συνειδητά τη συνεργασία μιας υπολογίσιμης μερίδας του ελληνικού λαού με τον κατακτητή και, κυρίως, την ύπαρξη μιας ευδιάκριτης συνέχειας ανάμεσα στον κατοχικό δωσιλογισμό και το μεταπολεμικό «βαθύ κράτος». Αρκετές χιλιάδες συμπατριώτες μας πολέμησαν το 1943-44 στο πλευρό των ναζί κατά της ΕΑΜικής Αντίστασης κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς ενσωματώθηκαν κατόπιν στον σκληρό πυρήνα της κυρίαρχης εθνικοφροσύνης, στελεχώνοντας τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας του εμφυλίου και των επόμενων δεκαετιών. Αναγκασμένοι συνήθως ν’ αποσιωπούν το κατοχικό παρελθόν τους, αφού το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος αντλούσε τη νομιμότητά του όχι από τις δωσιλογικές αλλά από τις εξόριστες βασιλικές κυβερνήσεις, αναρριχήθηκαν παρ’ όλα αυτά στις κορυφές της υπηρεσιακής και πολιτικής ιεραρχίας. Με αποκορύφωμα τα χρόνια της χούντας, όταν η ένοπλη συνεργασία με το Γ′ Ράιχ αναγνωρίστηκε διακριτικά ως «εθνική αντίσταση» εφόσον είχε διαπραχθεί στο πλαίσιο του κοινού αντικομμουνιστικού αγώνα (Ν.Δ. 179/1969).

Από εύελπις, γερμανοτσολιάς

Μια τέτοια υπηρεσιακή διαδρομή, από τα Τάγματα Ασφαλείας της Κατοχής στην ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων επί χούντας, θα μας απασχολήσει σήμερα. Ο λόγος για τον αντιστράτηγο Αθανάσιο Επιτήδειο (1921-2003), πατέρα του επίσης απόστρατου αντιστράτηγου και σημερινού ευρωβουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γεωργίου Επιτήδειου. Μια καριέρα που, όπως τόσες άλλες, μπορεί να εξηγήσει την αποδοχή των επίδοξων μιμητών του Χίτλερ από χιλιάδες «εθνικιστές» συμπατριώτες μας.

Σύμφωνα με τη νεκρολογία του που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Συνδέσμου Αποστράτων Αξιωματικών του όπλου του, βασισμένη στο βιογραφικό σημείωμα που εκφώνησε στην κηδεία του ο εκπρόσωπος της αντίστοιχης διεύθυνσης του ΓΕΣ, ο Αθανάσιος Επιτήδειος γεννήθηκε το 1921 στα Ψαχνά της Εύβοιας, αποφοίτησε το 1942 από τη Σχολή Ευελπίδων και «έλαβε μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά τις περιόδους: 1940-41, 1944-45 και 1946-49» («Πυροβολητής», φ.5, 5-6.2003, σ.2). Η εύσχημη αυτή διατύπωση συγκαλύπτει διακριτικά αυτό που μας είναι γνωστό από άλλες πηγές: τη συμμετοχή του εκλιπόντος στα «ευζωνικά τάγματα» της γενέτειράς του, βοηθητική μονάδα των κατοχικών στρατευμάτων που υπαγόταν τυπικά μεν στο υπουργείο Εθν. Αμύνης της δωσιλογικής κυβέρνησης, ουσιαστικά δε στον αρχηγό των SS στην Ελλάδα, αντιστράτηγο Βάλτερ Σιμάνα.

Γνωστά επίσης ως «γερμανοτσολιάδες», τα ευζωνικά τάγματα συγκροτήθηκαν το 1943-44 στο πλαίσιο της προσπάθειας των κατοχικών αρχών «να σωθεί γερμανικό αίμα» μέσω της μετατροπής της αντιφασιστικής αντίστασης σε ενδοελληνικό εμφύλιο: «η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού», εξηγούσε χαρακτηριστικά ο στρατιωτικός διοικητής της Ελλάδας Αλεξάντερ Λέερ τον Ιανουάριο του 1944, «πρέπει να χρησιμοποιηθεί πλήρως, για να εκδηλωθεί φανερά και να εξαναγκαστεί σε απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας». Στο πλευρό των κατοχικών στρατευμάτων στρατολογήθηκαν συνολικά 5.725 «εύζωνοι» και 16.625 άλλοι «εθελοντές» κι ανασυγκροτήθηκαν εκ βάθρων τα σώματα ασφαλείας, η δύναμη των οποίων ανήλθε σε 18.211 αστυνομικούς και χωροφύλακες. Σύμφωνα με το τελικό υπηρεσιακό απολογισμό του Σιμάνα, «τα ευζωνικά τάγματα πολέμησαν τον κομμουνισμό και τις συμμορίες του ΕΛΑΣ με αξιοσημείωτη επιτυχία», οι δε νεκροί και τραυματίες τους καταχωρήθηκαν από τον ίδιο στις «ημέτερες απώλειες», δίπλα στους πεσόντες των SS και της SD (Hagen Fleischer, «Νέα στοιχεία για τη σχέση γερμανικών αρχών κατοχής και Ταγμάτων Ασφαλείας», περ. «Μνήμων», τχ.8 [1980-82], σ.200-2).

Στην Εύβοια η συγκρότηση του Τάγματος Ασφαλείας ξεκίνησε με την άφιξη στη Χαλκίδα του νέου νομάρχη, στρατηγού Δημητρίου Λιάκου, κι 80 περίπου «ευζώνων» από την Αθήνα (29.12.1943). Τους αμέσως προηγούμενους μήνες το νησί είχε απολαύσει μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα ελευθερίας, καθώς η ιταλική συνθηκολόγηση της 9ης Σεπτεμβρίου 1943 έγινε δεκτή με μαζικές διαδηλώσεις στη Χαλκίδα και ουσιαστική έξοδο της εκεί ΕΑΜικής ηγεσίας από την παρανομία. Εξίσου ραγδαία υπήρξε η ανάπτυξη του τοπικού ΕΛΑΣ, που από 30 αντάρτες τον Ιούλιο έφτασε στα τέλη Σεπτεμβρίου τους 2.000. Την άφιξη του Λιάκου ακολούθησε ωστόσο πραγματικό ανθρωποκυνηγητό στην πρωτεύουσα του νομού από ταγματασφαλίτες και Γερμανούς και η εγκατάσταση «λόχων ασφαλείας» σε μια σειρά περιμετρικά χωριά της ενδοχώρας (Ψαχνά, Ερέτρια, Αλιβέρι, Αμάρυνθος). Το πρώτο χωριό που οπλίστηκε από τις κατοχικές αρχές ήταν τα Ψαχνά (10.1.1944), με τη στρατολόγηση περίπου εκατό κατοίκων. Η αποτυχημένη απόπειρα του ΕΛΑΣ να τους αφοπλίσει (22.2.1944) λειτούργησε ως ορόσημο για την επέκταση του φαινομένου στη γύρω περιοχή. Τον Απρίλιο, οι «πολιτοφυλακές» αυτές απάρτισαν τρία ευζωνικά τάγματα με οκτώ συνολικά λόχους. Δύο απ’ αυτούς είχαν έδρα τη Χαλκίδα, δύο τα Ψαχνά κι από ένας το Βασιλικό, την Αμάρυνθο, το Αλιβέρι και τις Γούβες.

Πληροφορίες για την ένταξη του εύελπι Επιτήδειου σ’ αυτό το πλέγμα αντλούμε από έγγραφα που φυλάσσονται στο αρχείο Γιάννη Δουατζή, στο ΕΛΙΑ. Σύμφωνα με έκθεση του ανανήψαντα αξιωματικού του ΕΛΑΣ Νικολάου Σιμιτζή (Μάιος 1947), ο Επιτήδειος συνελήφθη το φθινόπωρο του 1943 από το ΕΑΜ ως ύποπτος συνεργασίας με τον εχθρό, κρατήθηκε μαζί με άλλους εθνικόφρονες στο σχολείο του χωριού Αττάλη, αλλά σύντομα αφέθηκε ελεύθερος. Σε κατάλογο των αξιωματικών του νησιού που φυλακίστηκαν ως δωσίλογοι κατά την Απελευθέρωση (Φ.6.2) φέρεται πάλι ως πρωτεργάτης του εξοπλισμού του χωριού του: «κατετάγη [στα] Τάγματα. Πρωτοπόρος Ψαχνών-Καστέλας. Κρατείται». Ο απολογισμός της δράσης του 1ου τάγματος από το διοικητή του Γεώργιο Τσιρίνη τον φωτογραφίζει ως αξιωματικό του 4ου Λόχου Ψαχνών, ενώ οι εκθέσεις των συμπολεμιστών του Αλέξανδρου Ορφανάκου (Ιούνιος 1947) και Εμμανουήλ Τσάλλη (Μάιος 1948) τον μνημονεύουν ρητά ως ανθυπασπιστή διμοιρίτη του 8ου λόχου Γουβών. Την υπηρεσία του στις Γούβες κατά τους τελευταίους μήνες της Κατοχής παραδέχεται κι ο ίδιος στην έκθεση που υπέβαλε μεταπολεμικά στις προϊστάμενές του στρατιωτικές αρχές. Κατά πάσα πιθανότητα, η θητεία του στα τάγματα ξεκίνησε από τη γενέτειρά του για να συνεχιστεί κατόπιν στις Γούβες. Χωριό που γειτόνευε μ’ ένα βαριά οπλισμένο γερμανικό ναυτικό οχυρό, οι τελευταίες ανακηρύχθηκαν τον Φλεβάρη του 1944 πρωτεύουσα της Βόρειας Εύβοιας, με υποχρεωτική σύμπτυξη εκεί όλων των δημοσίων υπηρεσιών της περιοχής και την καταφυγή εκεί όσων από τους «εθνικόφρονες» των πέριξ είχαν λόγους να φοβούνται τον ΕΛΑΣ. Σε ονομαστικό κατάλογο των απλών γερμανοτσολιάδων του 4ου λόχου, συνταγμένο από τον πρώην διοικητή του (2.12.1944), συναντάμε τέλος έναν ακόμη ταγματασφαλίτη με το ίδιο επώνυμο και πατρώνυμο –τον 19χρονο Ιωάννη Επιτήδειο του Γεωργίου.

Στο πλευρό της Βέρμαχτ

Για τη δράση αυτών των μονάδων στην Εύβοια του 1944 και τη στενή συνεργασία τους με τον γερμανικό στρατό, τα ντοκουμέντα τους που περιέχονται στο αρχείο και το βιβλίο του Γιάννη Δουατζή είναι κάτι παραπάνω από εύγλωττα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί η εξόρμηση του Ιουνίου του 1944 από τα Ψαχνά για την εκκαθάριση της περιμέτρου του όρους Δίρφυς, στην οποία μετείχαν 128 «εύζωνοι» του εκεί λόχου μαζί με «τμήμα Γερμανών εξ 1 αξιωματικού και 55 οπλιτών» (Δουατζής 1982, σ.41). «Ευθύς ως εκινήθησαν δύο διμοιρίαι με μία τοιαύτη Γερμανών με επικεφαλής τον υποφαινόμενον, εδέχθησαν πυρά εξ αυτομάτων όπλων», διαβάζουμε στην αναφορά του διοικητή τους ταγματάρχη Τσιρίνη για τις 4.6.44. «Ηρχισεν η καταδίωξις εντός του δάσους των αντεθνικών ομάδων επί 4ωρον με αποτέλεσμα την σύλληψιν πολλών υπευθύνων του χωρίου» (σ.43). Στις 10 Ιουνίου, πάλι, ενώ η ελληνογερμανική φάλαγγα προχωρούσε προς τη Λάμαρη «συνελήφθη εξ απροόπτου παρατηρητής των αντεθνικών οργανώσεων, όστις παρά τας πιέσεις ουδέν εμαρτύρησεν περί της αποστολής του. Εξετελέσθη επί τόπου» (σ.43-4). Στις 13 Ιουνίου στο Κοτρώνι «τμήμα δυνάμεως 1 διμοιρίας Ελληνικής και 20 Γερμανών με δύο βαρέα πολυβόλα ενεπλάκη εις δίωρον αγώνα με αποτέλεσμα την σύλληψιν 4 εκ των υπευθύνων του Εφεδρικού ΕΛΑΣ φερόντων όπλα. Ομοίως την αυτήν ημέραν έτερον τμήμα ελληνικόν συνέλαβε έναν αντάρτην Κομμουνιστήν και τρεις Γυναίκας. Την αυτήν ημέραν και περί ώραν 16ην έτερον τμήμα ελληνικόν μετά Γερμανικού τοιούτου συνέλαβε δύο γυναίκας πλην ετραυματίσθη θανασίμως ο εκ του χωρίου Καστέλλα Ψαχνών στρατιώτης Μακρής Κωνσταντ. πεσών εις ενέδραν και πυροβοληθείς εξ εγγυτάτης αποστάσεως» (Φ.1.1).

Ακόμη αποκαλυπτικότερη είναι η διαταγή του αρχηγού των ταγματασφαλιτών, στρατηγού Παπαθανασόπουλου, για την εκκαθάριση της κεντρικής Εύβοιας (16.7.1944): «Πας πολίτης ευρισκόμενος κατά την πορείαν των αποσπασμάτων είτε κατά την νύκτα είτε κατά την ημέραν θα συλλαμβάνεται. Επίσης δέον να συλληφθώσιν άπαντες οι ποιμένες και τα μικρά ακόμη ποιμενόπαιδα, τα δε ποίμνια να κατάσχωνται εξ ολοκλήρου, καθ’ όσον έχει ήδη αποδειχθή ότι ούτοι είνε οι πολυτιμώτεροι βοηθοί, συνεργάται, τροφοδόται και σύνδεσμοι των ληστοσυμμοριτών. Επίσης δέον όπως κατάσχωνται άπαντα τα ζώα άτινα θα ανευρεθώσι εντός του κλοιού, εις οιονδήποτε και αν ανήκουσι ταύτα. […] Οι Διοικηταί των αποσπασμάτων θα μεριμνήσωσι διά την συγκέντρωσιν ζώων προς φόρτωσιν του βαρέως οπλισμού των Γερμανικών τμημάτων και πυρομαχικών αυτών». Στην επιχείρηση που εξαπολύθηκε με ορμητήρια το Βασιλικό, την Ερέτρια και την Αμάρυνθο μετείχαν 4 λόχοι ταγματασφαλιτών, απόσπασμα της Ειδικής Ασφάλειας και δυο γερμανικοί λόχοι «μετά 6 βαρέων όλμων και 9 βαρέων πολυβόλων».

Σε μεγάλο βαθμό, οι εξορμήσεις αυτές ισοδυναμούσαν με οργανωμένο πλιάτσικο της υπαίθρου, ιδίως όσων χωριών υποστήριζαν το αντάρτικο. «Η Στροφιλιά, παλαιά κομμουνιστική φωλεά, πρέπει σκληρώς να τιμωρηθή», διαβάζουμε σε διαταγή του Παπαθανασόπουλου (21.7.44). «Να συλληφθώσιν άπαντες οι νέοι από 18-35 ετών. Αι περιουσίαι των υπευθύνων, ανταρτών και του εφεδρικού ΕΛΑΣ Στροφιλιάς να δημευθώσιν και γενικώς η Στροφιλιά να τιμωρηθή σκληρώς […] Εις τους κατοίκους ολοκλήρου της περιοχής, ην πρόκειται να εκκαθαρίσωμεν, δέον να επιβληθή η κεκανονισμένη φορολογία εις είδος 10% επί της παραγωγής των και να μεριμνήσητε δια την συγκέντρωσιν και μεταφοράν. […] Ιδιαιτέρως από την Στροφιλιά θα εισπραχθή το 20% επί της παραγωγής έστω και βιαίως. […] Γενικώς, άπαντα τα Τμήματα θα μεριμνήσωσι διά την επίταξιν τροφίμων και ελαίου διά τους άνδρας των και διά την μεταφοράν εις Χαλκίδα όσον το δυνατόν μεγαλυτέρας ποσότητος». Εξαιρετικά εύγλωττη είναι επίσης η άκαρπη ενδοϋπηρεσιακή καταγγελία του ταγματάρχη Τσιρίνη κατά του Παπαθανασόπουλου και του επιτελείου του, για ιδιοποίηση αυτών των λαφύρων αλλά και των εγκαταλειμμένων εβραϊκών περιουσιών της Χαλκίδας (Δουατζής, σ.68-74).

Στο πεδίο της μάχης οι επιδόσεις των γερμανοτσολιάδων υπήρξαν αντίθετα μάλλον πενιχρές, ιδίως όταν στερούνταν τις πλάτες της Βέρμαχτ. Χαρακτηριστική η άρνηση των «ευζώνων» των Ψαχνών να πολεμήσουν μετά τον θάνατο 8 συντρόφων τους σε επίθεση ανταρτών στη Στενή (3.7.44): «Ανδρες αμφοτέρων λόχων επηρεασθέντες από αριθμόν απωλειών, εμφάνισιν όλμων και αφθονίαν πυρομαχικών [του ΕΛΑΣ] εξεδήλωσαν σημεία στάσεως, αρνούμενοι απολύτως παραμείνωσι Στενήν», ενημέρωσε χαρακτηριστικά ο Τσιρίνης τους προϊσταμένους του (σ.54), προτού συλλάβει -προσωρινά- τους «πρωταιτίους υπαξιωματικούς» (σ.160). Για την ανύψωση του ηθικού, ο Γερακίνης έστειλε πάντως αυθημερόν συγχαρητήρια στους υφισταμένους του: «Ληστοσυμμορίται επλήρωσαν ασφαλώς ακριβά παράφρονα επίθεσίν των κατά ηρωικών ευζώνων. Ανακοινώσατε εις τους άνδρες ότι ο διεξαγόμενος αγών κατά των καταλυτών πάσης ηθικής εννοίας και νομιμότητος είναι ίσως εκ τον ιερωτέρων ους διεξήγαγεν διά μέσου των αιώνων η ένδοξος φυλή μας».

Λιγότερο χαριτωμένες υπήρξαν κάποιες άλλες πτυχές αυτού του «ιερού αγώνα»: οι ομαδικές εκτελέσεις 93 «κομμουνιστών» στη Χαλκίδα, το κάψιμο ολόκληρων χωριών και οι μαζικές σφαγές χωρικών ως αντίποινα για τη δράση του αντάρτικου. Η συνεργασία με τους ναζί αποτυπώνεται και σε ιδιάζουσες φρικαλεότητες, όπως το σούβλισμα της Εβραίας δασκάλας του χωρού Στρόπωνες, Μέντυ Μόσχοβιτς, μετά τον ομαδικό βιασμό της από Γερμανούς και γερμανοτσολιάδες (7.3.1944).

Αξιοσημείωτη είναι, τέλος, η προσπάθεια να επιβληθεί μια αντεστραμμένη ανάγνωση αυτής της συνεργασίας: «Δεν εβοηθήσαμε τον κατακτητή, όπως μας κατηγορούν οι ληστοσυμμορίται», διακηρύσσει χαρακτηριστικά ο Παπαθανασόπουλος με προκήρυξή του στις παραμονές της απελευθέρωσης (9.9.44). «Το αντίθετον ακριβώς συνέβη. Ο κατακτητής μας εβοήθησε για να σώσουμε την πατρίδα μας και τη φυλή μας».

«Σταύρωση» και επανένταξη

Στην ενδοϋπηρεσιακή έκθεση που συνέταξε τον Αύγουστο του 1948, ως υπολοχαγός πλέον του κυβερνητικού στρατού, ο Επιτήδειος αποφεύγει προσεκτικά κάθε αναφορά στα κατοχικά πεπραγμένα του, περιοριζόμενος στην εξιστόρηση της συνθηκολόγησης του ίδιου και των συμπολεμιστών του. Η επτασέλιδη αφήγησή του ξεκινά στις αρχές Οκτωβρίου του 1944, με τη φυγή του από τις Γούβες για λόγους υγείας. Από το χωριό κατέβηκε «επί όνου» στο παραθαλάσσιο γερμανικό οχυρό, όπου επιβιβάστηκε σε καΐκι για τη Χαλκίδα. «Αναχωρών εκ Γουβών κατεχόμην υπό θλίψεως», γράφει, «διότι εγκατέλειπον συμπολεμιστάς με τους οποίους δεσμοί αρκετοί μας συνέδεσαν σφυρηλατηθέντες εις τα πεδία των μαχών διά την σωτηρίαν της φυλής μας. […] Πάντως όμως πιστεύων εις το δίκαιον του αγώνος, ον διεξήγαγον οι κάτοικοι των Γουβών και όλα τα εν Ευβοία Τάγματα Ασφαλείας και έχων βαθείαν πίστην εις ο ιερόν έχουν οι Ελληνες, διότι θρησκευτικήν οικογενειακήν αγωγήν έλαβον, έμεινα ήσυχος και είχον την στερεάν πεποίθησιν ότι ο Θεός θα προστατεύση αυτούς» (σ.1).

Στο νοσοκομείο παρέμεινε μια βδομάδα. Οταν βγήκε, ο Παπαθανασόπουλος είχε απαγορεύσει πια κάθε απόπλου από τη Χαλκίδα, οπότε αντί για το πόστο του κατέφυγε στο χωριό του. Εκεί θα τον βρουν τα κακά μαντάτα: «από ραδιοφώνου επληροφορούμεθα την παράδοσιν των Ταγμάτων της Πελοποννήσου και συνεπώς θα ήρχετο και η δική μας σειρά, ήτις και δεν εβράδυνε» (σ.1). Οταν έφτασε στα Ψαχνά ένας αξιωματικός-εκπρόσωπος της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, οι ταγματασφαλίτες προτίμησαν να παραδοθούν αμαχητί. Κατά τη μεταγωγή τους στη Χαλκίδα, γιουχάρονται από τα συγκεντρωμένα πλήθη˙ εμπειρία που, παρά την απουσία φυσικής βίας, ο αμετροεπής ανθυπασπιστής μας δεν διστάζει να ταυτίσει στην έκθεσή του με τα πάθη του… Χριστού:

«Η πορεία μας εκ Ψαχνών προς Χαλκίδα και η διέλευσις εξ Αρτάκης έφερεν εις τον νουν τον τόπον του κρανίου ένθα οδηγείτο ο Σωτήρ του κόσμου προς Σταύρωσιν, διότι αι λέξεις του ευαγγελίου αι αναφερόμεναι εις τα μαρτύρια του Κυρίου εύρισκον πανηγυρικήν επαλήθευσιν εις την περίπτωσίν μας καθ’ όσον καθ’ όλην την διάρκειαν της πορείας εδέχθημεν εμπαιγμούς και κολαφισμούς. Εισελθόντες εις Χαλκίδα και διασχίσαντες τας οδούς αυτής εδέχθημεν νέας ύβρεις. Εν συνεχεία ετέθημεν υπό αυστηροτάτην απομόνωσιν, μη δυνάμενοι να ερχόμεθα εις επαφήν με τον λοιπόν κόσμον. Καθημερινώς δε αντικρύζαμεν μετά βδελυγμίας τας κακούργους φυσιογνωμίας των φρουρών μας ελασιτών» (σ.2).

Η αυτοβιογραφική αυτή αφήγηση ολοκληρώνεται με τη λεπτομερή περιγραφή της συμβολής του Επιτήδειου στη συνθηκολόγηση των συντρόφων του που παρέμεναν ταμπουρωμένοι στο οχυρό των Γουβών. Συνοδευόμενος μέχρι εκεί από ένα απόσπασμα Αγγλων κι ΕΛΑΣιτών, δεν παραλείπει να υποσημειώσει την «οικτράν» εντύπωση που του προκάλεσαν «αι ποικίλαι στολαί και είδη οπλισμού» των ανταρτών. Αποκαλυπτική είναι επίσης η πληροφορία που παραθέτει, πως οι ταγματασφαλίτες «δεν έτρεφον εμπιστοσύνην» στους Βρετανούς φαντάρους επειδή αυτοί «έφερον ερυθρούς μπερέδες, το πλέον μισητόν εις αυτούς χρώμα, το αντιπροσωπεύον το αίμα και την θηριωδίαν των Κομμουνιστών» (σ.3).

Στην κορυφή της ιεραρχίας

Τελικά το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά

Για τη μεταπολεμική υπηρεσιακή εξέλιξη του πρώην γερμανοτσολιά στον ελληνικό στρατό δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα. Η λακωνική νεκρολογία του μας πληροφορεί απλώς ότι «διετέλεσε Διοικητής της 155 ΜΜΠ και της VIII ΜΠ, Διευθυντής 2ου Ε.Γ. και Α′ Υπαρχηγός ΓΕΣ». Σ’ αυτό το τελευταίο αξίωμα διορίστηκε στις 10 Ιουνίου 1974, κατά την ύστερη φάση της δικτατορίας Ιωαννίδη, με ταυτόχρονη προαγωγή του σε αντιστράτηγο («Μακεδονία» 11.6.74). Στη θέση αυτή θα τον βρουν, ένα μήνα μετά, το χουντικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι εκθέσεις των συναδέλφων του συμφωνούν ότι κατά τη σύσκεψη της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας την 21η Ιουλίου υποστήριξε με θέρμη την αποφυγή πολέμου με την Τουρκία, τονίζοντας την αδυναμία του ελληνικού στρατού να τα βγάλει πέρα (Αρχείο Καραμανλή, τ.7ος, σ.352 & 358˙ Πέτρος Αραπάκης, «Το τέλος της σιωπής», Αθήνα 2000, σ.223˙ Γρ. Μπονάνος, «Ιδού η αλήθεια», Αθήναι 1986, σ.270). Στις επόμενες μέρες τού ανατέθηκε πάντως από την κυβέρνηση Καραμανλή η προετοιμασία των δυνάμεων που θ’ αποστέλλονταν στην Κύπρο σε περίπτωση κλιμάκωσης.

Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, ο στρατηγός Επιτήδειος διατήρησε τη θέση του για μερικούς μήνες. Αποστρατεύθηκε στις 4 Μαρτίου 1975, κατά τις σαρωτικές αλλαγές που ακολούθησαν το αποτυχημένο ιωαννιδικό «πραξικόπημα της πιτζάμας». Σύμφωνα με την επίσημη σχετική ανακοίνωση, στις «ανακατατάξεις» εκείνες πρυτάνευσαν τα κριτήρια της «επαγγελματικής ικανότητος» των στελεχών και της «νομιμοφροσύνης προς το δημοκρατικόν καθεστώς».

Την ίδια περίπου εποχή ξεκίνησε την καριέρα του ο γιος του. Από τις εφημερίδες των ημερών πληροφορούμαστε ότι ο Γεώργιος Επιτήδειος ονομάστηκε ανθυπολοχαγός τον Ιούλιο του 1975, έχοντας εισαχθεί και φοιτήσει στην Ευελπίδων επί χούντας. Οι δημοκρατικές συνθήκες των επόμενων δεκαετιών υπήρξαν, βέβαια, ριζικά διαφορετικές από εκείνες που υπηρέτησε ο πατέρας του. Ωσπου, με το πλήρωμα του χρόνου, το μήλο έπεσε κάτω από τη μηλιά.

………………………………………………………………………………..

 

Η καριέρα του προϊσταμένου

Ο Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός Συγκοινωνιών του στρατάρχη Παπάγου

Ο Χρήστος Γερακίνης ως υφυπουργός Συγκοινωνιών του στρατάρχη Παπάγου

«Απώλειαι: εκ των ημετέρων, εις Γερμανός στρατιώτης βαρέως τραυματίας». Η ιστορική αυτή ρήση που κοσμούσε την ημερήσια διαταγή του υποδιοικητή των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, συνταγματάρχη Χρήστου Γερακίνη για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην κεντρική Εύβοια (4.6.1944), κάθε άλλο παρά εμπόδισε την ευδόκιμη σταδιοδρομία του συντάκτη της στο μεταπολεμικό κράτος των εθνικοφρόνων. Οπως δεν την εμπόδισε και η λίγο μεταγενέστερη διαταγή του προς τους υφισταμένους του να «επιβάλουν το κράτος του νόμου αδιαφορούντες αν τούτο επιβάλλει την λήψιν των σκληροτέρων μέτρων» (5.7.1944).

Λίγο μετά τη Βάρκιζα ο Γερακίνης διορίστηκε από την κυβέρνηση Βούλγαρη υποδιοικητής της Σχολής Ευελπίδων, για να διασφαλίσει -προφανώς- την εθνικά ορθή διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς αξιωματικών. Οπως διαβάζουμε στη «Μαύρη Βίβλο» που εξέδωσε τον Ιούνιο του 1945 το ΕΑΜ, εις βάρος του εκκρεμούσαν πάνω από 20 μηνύσεις κι είχαν ήδη εκδοθεί από τον ανακριτή δύο εντάλματα σύλληψης. Τον Δεκέμβριο προήχθη σε διοικητή της σχολής, τον Μάιο του 1946 του ανατέθηκε η διοίκηση του Γενικού Κέντρου Εκπαιδεύσεως Αξιωματικών («Εμπρός» 31.5.1946) κι ακολούθησε η προαγωγή του σε ταξίαρχο («Εμπρός» 23.7.1946, «Ριζοσπάστης» 1.8.1946). Την ίδια εποχή η δίκη του -και 13 συνεργατών του- αναβλήθηκε με εντολή του υπουργείου Δικαιοσύνης («Ριζοσπάστης» 17.5.1946). Το 1948-49 τον συναντάμε, στρατηγό πλέον, να διοικεί τη 15η μεραρχία του κυβερνητικού στρατού στις μάχες του Γράμμου. Το τελευταίο υπηρεσιακό πόστο που κατέλαβε, πριν αποστρατευθεί το φθινόπωρο του 1952 από την κυβέρνηση Πλαστήρα, ήταν η αρχηγία του Σώματος Εφοδιασμού Μεταφορών («Ελευθερία» 1.10.1952).

Τη στρατιωτική καριέρα ακολούθησε ωστόσο η πολιτική. Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 ο στρατηγός κατέβηκε υποψήφιος με τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου στην εκλογική περιφέρεια Χαλκίδας και, ελέω πλειοψηφικού, βρέθηκε βουλευτής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες των ημερών, η προεκλογική του καμπάνια δεν υπήρξε πάντως καθόλου ανέφελη: «Εις το χωρίον Ροβιές, το οποίον επί κατοχής είχε λεηλατηθεί υπό των ταγμάτων ασφαλείας», διαβάζουμε στη φιλελεύθερη «Ελευθερία» της 4.11.1952, «ο συναγερμικός υποψήφιος κ. Γερακίνης εξεδιώχθη κυριολεκτικώς με ρόπαλα υπό των κατοίκων». Τον Απρίλιο του 1954 ο στρατάρχης τον διόρισε υφυπουργό Συγκοινωνιών, για να τον αντικαταστήσει ωστόσο τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς με τον ανερχόμενο Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Σε τελική ανάλυση, ο Γερακίνης δεν υπήρξε πάντως το μόνο στέλεχος μεταπολεμικών κυβερνήσεων που βαρυνόταν με προβληματικές δηλώσεις επί κατοχής. Μολονότι απαλλαγμένος από το στίγμα του ένοπλου δωσιλογισμού, ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης του εθνάρχη Καραμανλή, Γεώργιος Θέμελης (1958-1961) έμεινε κι αυτός στην ιστορία για την προκήρυξη που τοιχοκόλλησε το 1943, ως νομάρχης Πέλλας, προειδοποιώντας τους κατοίκους πως «όποιος σηκώσει χέρι κατά των Γερμανών δεν είναι Ελλην».

……………………………………………..

 

Διαβάστε

 

*Γιάννης Δουατζής, Οι ταγματασφαλίτες (Αθήνα 1982, εκδ. Αφοι Τολίδη). Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για τη δράση των ταγματασφαλιτών της Εύβοιας, από το αρχείο του πολιτικού καθοδηγητή τους, δικηγόρου Ν. Αναγνωστόπουλου. Φωτοτυπίες των πρωτοτύπων, και πολλών ακόμη αδημοσίευτων εγγράφων, φυλάσσονται στο αρχείο του συγγραφέα που έχει κατατεθεί στο ΕΛΙΑ.

 

*Τάσος Κωστόπουλος, Η αυτολογοκριμένη μνήμη. Τα Τάγματα Ασφαλείας και η μεταπολεμική εθνικοφροσύνη (Αθήνα 1995, εκδ. Φιλίστωρ). Η ένταξη των ταγματασφαλιτών στο μεταπολεμικό κράτος με αντίτιμο τη σιωπή για τα κατοχικά κατορθώματά τους. Επισκόπηση της μνημονικής διαχείρισης του φαινομένου από την εθνικόφρονα πολιτική και ιστοριογραφία.

 

*Σωτήρης Παπαπολίτης, Μέρες του 1943-1944 στην Εύβοια (Αθήνα 1995, εκδ. Χατζηνικολή). Αναμνήσεις ενός ΕΑΜικού στελέχους και ντοκουμέντα για την κρίσιμη χρονιά από την ιταλική συνθηκολόγηση ώς την απελευθέρωση.

 

*Σταμάτης Καββαδίας, Η εθνική αντίσταση στην Εύβοια (Αθήνα 2007). Εξιστόρηση των ίδιων γεγονότων από τον επικεφαλής του ΕΑΜ Εύβοιας κατά το πρώτο επτάμηνο του 1944.

 

*[Μιχάλης Ποντίκης], Ταξιάρχες 1944. Το πορφυρό σημάδι της αιωνιότητας (Κύμη 2009, εκδ. Δήμος Κύμης). Χρονικό μιας από τις ομαδικές σφαγές που πραγματοποίησαν στην Εύβοια Γερμανοί και ταγματασφαλίτες. Στον πρόλογο του βιβλίου, ο συγγραφέας εξηγεί πως απέφυγε κάθε αναφορά στα ονόματα των ταγματασφαλιτών, προκειμένου ν’ αποφευχθεί ο στιγματισμός των απογόνων τους από τις τοπικές κοινωνίες.

 

ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ: Τάσος Κωστόπουλος, Αντα Ψαρρά, Δημήτρης Ψαρράς ios@efsyn.gr

 

Πηγη: efsyn.gr

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.kar.org.gr/

To κουφάρι της Αμφίπολης βρωμάει εθνικισμό

 Απόψεις  Comments Off on To κουφάρι της Αμφίπολης βρωμάει εθνικισμό
Oct 262014
 

Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μέσα από τους μηχανισμούς του θεάματος σύσσωμη την επιστημονική, πνευματική και πολιτική ελίτ του έθνους σε απευθείας σύνδεση να μας ενημερώνει διαρκώς για την εξέλιξη των ερευνών, προς αναζήτηση εθνικά φανταχτερών κουφαριών. Εν μέσω βομβαρδιστικών ειδήσεων για μέτρα, φόρους, περικοπές και εξαθλίωση, το εθνικό φρόνημα των ελλήνων[1] επιχειρείται να τονωθεί μέσα από τα ερείπια ενός υποτιθέμενου «ένδοξου», «ελληνικού» παρελθόντος, φροντίζοντας παράλληλα να τονιστεί η «ελληνικότητα» της Μακεδονίας, που τόσο έχει απασχολήσει τον ελληνικό εθνικισμό εδώ και δεκαετίες[2]. Σε καιρούς εντεινόμενης καπιταλιστικής λεηλασίας και επιβολής του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, το οποίο έχει μετατραπεί σε κανόνα, με πρόσχημα τη σωτηρία της εθνικής οικονομίας, το έθνος ως φαντασιακή κατασκευή, επιτελεί τον έτσι κι αλλιώς ιστορικό του ρόλο, δηλαδή τόσο να αμβλύνει τις ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις προτάσσοντας ένα αυθαίρετο διαταξικό «εμείς», όσο και να εγκολπώσει διαφορετικές απογυμνωμένες από την ιστορικότητα τους και ανανοηματοδοτούμενες συνδέσεις με το παρελθόν, για να νομιμοποιηθεί και να θεμελιωθεί πάνω σε προγόνους, αρχαιολογικά ερείπια και «ένδοξες» μάχες.

 

Μια καλή δόση α λα γκρεκ εθνικής υπερηφάνειας…

Σε αντίθεση με τη σημασία που δίνεται συνήθως στις υπόλοιπες αρχαιολογικές ανασκαφές, στην περίπτωση της Αμφίπολης η ανασκαφή έχει μετατραπεί σε ένα reality show, με κάθε λογής εξελίξεις, λεπτομέρειες και ευρήματα να δημοσιεύονται σε πρώτο χρόνο. Σε αυτό το show παίρνουν μέρος κάθε είδους εμπειρογνώμονες, ειδικοί και πανεπιστημιακοί, που για πέντε λεπτά δημοσιότητας, λαμβάνουν μέρος στο πανηγύρι της προγονοπληξίας και της παραπλάνησης, επικαλούμενοι τον επιστημονισμό. Τα ΜΜΕ, μηχανισμός στις επιταγές του κράτους έκτακτης ανάγκης, δημιουργούν έτσι στο κοινό την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα εύρημα που αποδεικνύει τη «μεγαλοπρέπεια» του ελληνικού πολιτισμού, δίνοντας στους παθητικούς δέκτες την κατάλληλη δόση α λα γκρεκ εθνικής υπερηφάνειας, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τη μιζέρια της πραγματικής τους ζωής, που αφήνεται όλο και περισσότερο έρμαιο στις διαθέσεις της κυριαρχίας. Ενδεικτικό είναι ότι, η επικεφαλής της ανασκαφής Περιστέρη, έχοντας την αμέριστη στήριξη του υπουργείου πολιτισμού και της κυβέρνησης, τροφοδοτεί δουλικά τους μηχανισμούς τους θεάματος και πουλάει την έρευνα της λάιβ στον τηλεοπτικό φακό. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η αρχαιολογική υπηρεσία διαλύεται και χιλιάδες αρχαιολόγοι απολύονται, στην Περιστέρη έχουν εγκριθεί ως τώρα για την ανασκαφή κονδύλια εκατομμυρίων ευρώ.

Μέσα από όλο αυτό το πανηγύρι δε θα μπορούσε να λείπει η επέλαση του κεφαλαίου, με μικρούς και μεγάλους παράγοντες να μιλούν ήδη για την τουριστική «αξιοποίηση» του αρχαιολογικού χώρου και την «ανάπτυξη» του τόπου. Στους χρηματοδότες της ανασκαφής δεν λείπει και η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε, γνωστή ήδη για τις δραστηριότητες της στην ορεινή Χαλκιδική και την καταστροφή και υποβάθμιση μιας ολόκληρης περιοχής, θέλοντας να κερδίσει κοινωνική νομιμοποίηση.

Η αρχαιολογία στην Ελλάδα ανέκαθεν εξυπηρετούσε εθνικά συμφέροντα, καθώς αποτελεί έναν από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους. Με σκοπό την εθνική συγκρότηση και νομιμοποίηση, ο υλικός πολιτισμός χρησιμοποιείται ως απόδειξη της «ελληνικότητας» και ερμηνεύεται κατά το δοκούν με την επιλεκτική επιλογή προγόνων και προκατόχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Βεργίνας το 1977, όπου και πάλι τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν στην αρχαιολογία, για να εμπεδωθεί και διατρανωθεί η «ελληνικότητα» της Μακεδονίας με τον Φίλιππο Β’, τον πατέρα του Μεγαλέκου, αυτή τη φορά να είναι ο κάτοχος του τάφου, σύμφωνα με τους ανασκαφείς. Το κουφάρι του Μεγαλέκου αποτελεί για αιώνες το ιερό λείψανο που αναζητούν οι αρχαιολόγοι, σαν άλλοι σταυροφόροι, όπως και τώρα στην Αμφίπολη, και ενισχύει τον μακεδονικό και ελληνικό εθνικισμό, με την αυθαίρετη αναγωγή των ευρημάτων σε εθνικά σύμβολα και ενισχύοντας το γόητρο της εθνικής τους ματαιοδοξίας.

Ενάντια στις νεκραναστάσεις εθνικών φρονημάτων και τις αναζητήσεις λειψάνων των ηγεμόνων του παρελθόντος, τα αγάλματα και τα φανταχτερά σύμβολα της ανά των αιώνων εξουσίας, να οικειοποιηθούμε την ιστορική μνήμη, μακριά από κυρίαρχες αφηγήσεις, χρησιμοποιώντας την ως εργαλείο για την κατανόηση των συστημάτων καταπίεσης του παρελθόντος, μακρυά από κλειστές ακαδημαϊκές συζητήσεις ακίνδυνες για την εξουσία, αλλά επαναφέροντας και ανανοηματοδοτώντας την μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες του σήμερα. Μέχρι αυτός ο πολιτισμός της εξουσίας και της εκμετάλλευσης να αποτελέσει ο ίδιος αρχαιολογικά συντρίμμια, πάνω στα οποία θα οικοδομηθεί ένας πολιτισμός ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 

Ο τάφος της Αμφίπολης είναι μια παγίδα, 

Οι προλετάριες δεν έχουνε πατρίδα

  

αυτόνομο σχήμα ιστορικού – αρχαιολογικού

 θεσσαλονίκη

[1] «Αλλά σε αυτό τον αγώνα να κερδίσουμε το μέλλον μας, έχουμε στήριγμα έναν καλό οιωνό, γιατί στην ένδοξη γη της Μακεδονίας ανακαλύφθηκε ένα μοναδικό μνημείο». Από την ομιλία του Σαμαρά για την Αμφίπολη στην ΔΕΘ.

[2]«Το μνημείο […]μία ακόμη επιβεβαίωση για την ελληνική ταυτότητα της Μακεδονίας μας» και «Βλέπετε κάποιοι χτίζουν σύγχρονα αγάλματα καρικατούρες και προσπαθούν να οικειοποιηθούν την ιστορία μας, αλλά εδώ μιλούν οι ίδιοι οι αρχαίοι Μακεδόνες και η μακεδονική γη». Από την ομιλία του Σαμαρά για την Αμφίπολη στην ΔΕΘ.

Το κείμενο μοιράστηκε στην καμάρα και έπειτα στην φιλοσοφική το πρωί της τρίτης 7/10, και ακολούθησε μια αυθόρμητη/αιφνιδιαστική μικροφωνική έξω από τη νέα φιλοσοφική.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://athens.indymedia.org/

Μια φάρσα, μια καφρίλα και ένας Σεφερλής

 Απόψεις  Comments Off on Μια φάρσα, μια καφρίλα και ένας Σεφερλής
Oct 202014
 

Το παρακάτω κείμενο δεν αποτελεί απόπειρα κριτικής, επιθυμία έκφρασης σνομπισμού απέναντι στην ποπ κουλτούρα ή συγκεκαλυμένη διάθεση να λογοκρίνουμε (όλα αυτά τα έχουμε ακούσει κατά καιρούς). Είναι ένα ειλικρινές «άι στο διάολο κύριε ξεφτίλα» αρθρωμένο σε λίγες παραγράφους, βγαλμένο από τα βάθη της καρδιάς μας.

Ο Μάρκος Σεφερλής είναι ένα «υποκριτικό θηρίο», ένας «πολυμήχανος μίμος, τραγουδιστής, χορευτής, χρήστης των ιδιόλεκτων» και ένας «μέγας αυτοσχεδιαστής». Έτσι τουλάχιστον τον είχε περιγράψει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στην περίφημη κριτική του. Για πολλούς από εμάς ο Μάρκος Σεφερλής δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από την ενσάρκωση της κωμικής ευκολίας. Ένας μόνιμος τρόμος μας κυρίευε στο ενδεχόμενο να πέσουμε μπροστά σε μια αφίσα ή μια ρεκλάμα που θα διαφήμιζε το νέο τίτλο-λογοπαίγνιο κάποιας παράστασής του. Ποιόν να πρωτοθυμηθούμε «Τρώει στόρι», «Στη φωλιά του κούκλου», «Allou fun Mark», «ΣουλεϊΜάρκ ο μεγαλοπρεπής», «Γελών λαβέ», «Μάμμα, μία… δεν υπάρχει» και άλλα λοιπά πολύχρωμα. Άλλοι θα τον θυμούνται από τηλεοπτικές παρουσίες σε φτηνές παραγωγές, όταν κατέκλεβε το Fawlty Towers του John Cleese (φέρνοντάς το βέβαια στα κωμικά του μέτρα), κομμάτια των Monty Python, του Benny Hill κ.ά. υποβιβάζοντάς τα από υψηλό χιούμορ και στιγμές υποδειγματικού κωμικού χρονισμού, σε μπαλαφάρα και ακατέργαστη χαβαλετζίδικη κλωτσοπατινάδα.

Το λαϊκό και το ποπ

Η κριτική του Γεωργουσόπουλου έχει σημασία γιατί αναδεικνύει μια ευρύτερη τάση απέναντι σε συγκεκριμένα (θεατρικά και άλλα) φαινόμενα. Μπερδεύει και ταυτίζει το λαϊκό με το ποπ (popular), αδυνατώντας να μιλήσει για οποιοδήποτε από τα δύο. Ως αντίδραση απέναντι στην κουλτούρα των κουλτουριαρέων και των «διανοουμένων» ταυτίζει το εύκολο με το αγνό, αθωώνοντας στην πραγματικότητα την κάθε ευκολία, την κάθε αστοχία, την κάθε πρόχειρη κρυάδα. Και αν τόσο το λαϊκό θέατρο (βλ. π.χ. τα παλαιά κείμενα του καραγκιόζη) όσο και η ποπ κουλτούρα (βλ. π.χ. το αγγλικό Office) έχουν καταφέρει να μας δώσουν υψηλά δείγματα γραφής, αντίθετα η άνευ όρων σύζευξή τους, η μόνιμη ταύτιση του λαϊκού με τον αισθητικό λαϊκισμό και η (ελληνική πατέντα αυτό) αποδοχή πως το κωμικό δεν μπορεί να είναι κάτι πέρα από απλά αστείο -μια μηχανική δημιουργία γέλιου με μηδενικό περιεχόμενο-, το μόνο που έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν είναι μια χαμογελαστή αναγούλα, όπως στην περίπτωσή μας τον Μάρκο Σεφερλή.

Γέλιο επιθετικό

Στην εκπομπή του ανάμεσα σε άλλα ευτράπελα αποφάσισε πώς θα ήταν καταπληκτικά αστείο να τηλεφωνήσει σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και να τους ενημερώσει πώς είναι εκπρόσωπος της πολεοδομίας και πώς το σπίτι τους θα κατασχεθεί. Και ενώ ο τρόμος και ο πανικός υπήρξε ανάγλυφος στις φωνές των δύο ηλικιωμένων, ο ΣουλεϊΜάρκ επιμένει, ενώ ένα κοινό γελοίων στο στούντιο έχει ξελιγωθεί στα γέλια.
Για να προλάβουμε τη βροχή κοινοτοπίας με εμπροσθοφυλακή τη φράση «ποια πρέπει να είναι τα όρια της σάτιρας», να διευκρινίσουμε πώς το κομμάτι αυτό δεν ήταν σάτιρα (εννοώ βασική προϋπόθεση της σάτιρας δεν είναι να σατιρίζει κάτι; Εδώ τι σατιρίζει;). Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι επίθεση. Και μάλιστα επίθεση απέναντι στον ηττημένο.
Το διαδίκτυο κούνησε το εξοργισμένο του δάκτυλο, μηνύσεις απείλησαν, συγγνώμες ειπώθηκαν από τη μεριά της εκπομπής. Αλλά δεν είναι η αστοχία της συγκεκριμένης φάρσας που μου κάνει εντύπωση, είναι η αντίδραση του κοινού στο στούντιο (και μαζί το 62% της τηλεθέασης), αυτοί οι εκτός τόπου και χρόνου, που χαζογελάνε μακάρια, αυτοί που μέσα στην αδιαφορία τους γιορτάζουν τη δική τους τύχη και ταυτίζουν το χαμόγελο με το μίσος. Η φωνή του ζευγαριού στο τηλέφωνο ήταν η φωνή του πανικού μιας ολόκληρης εποχής. Το ίδιο και η σαδιστική αδιαφορία του κοινού του στούντιο.
Ίσως να μη μοιάζει και τόσο σημαντικό να γράφεις για έναν κωμικό σαν τον Σεφερλή, για ένα πρωινάδικο στην εποχή της απόλυτης παρακμής της τηλεόρασης. Αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό ξεπερνάει αυτά τα στενά όρια. Εδώ το κωμικό συμβαδίζει απόλυτα με την πολιτική ρητορική του καναλιού, γίνεται η αισθητική αποτύπωση του γεγονότος πως ο Έλληνας πολίτης είναι ένοχος για την κρίση και γι’ αυτό πρέπει να τιμωρηθεί. Καθιστά μάλιστα το γεγονός τόσο κοινότοπο, ώστε να προκαλέσει γέλιο. Ένα γέλιο επιθετικό, σαδιστικό, γεμάτο δόντια.


(στην εφημερίδα Εποχή)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tsalapatis.blogspot.gr/

Ο πολιτικός Ιωάννης Μεταξάς στο βιβλίο Ιστορίας Γ’ Λυκείου

 Απόψεις  Comments Off on Ο πολιτικός Ιωάννης Μεταξάς στο βιβλίο Ιστορίας Γ’ Λυκείου
Oct 092014
 

Τι λέει:
Σχολικό βιβλίο, λεζάντα στη φωτογραφία του Μεταξά (σελ. 107)

Ο Ιωάννης Μεταξάς (1871­1941) επέβαλε δικτατορικό καθεστώς την 4η Αυγούστου του 1936, επηρεασμένος από τα φασιστικό καθεστώτα και με τη συναίνεση του Βασιλιά Γεωργίου του Β’. Σε διεθνές επίπεδο, προσέδεσε την Ελλάδα στο άρμα της φιλοαγγλικής επιρροής και ηγήθηκε της ελληνικής αντίστασης στην ιταλική εισβολή έως το θάνατό του, τον Ιανουάριο του 1941.

Σχολικό βιβλίο, αφήγηση (σελ. 119)
Ο Ιωάννης Μεταξάς απέρριψε την ιταμή αξίωση: η Ελλάδα θα υπεράσπιζε, έστω και με τα όπλα, τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Η αντίδραση του Έλληνα πρωθυπουργού θα συνοψιστεί έκτοτε στη λέξη «Όχι».

Σχολικό βιβλίο, πηγή (σελ. 118-119)
η αφήγηση του Γκράτσι για την επίδοση του τελεσιγράφου ( … Ο φρουρός άρχισε να χτυπά ένα ηλεκτρικό κουδούνι … επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά… Ο Μεταξάς είχε φορέσει μία σκούρη μάλλινη ρόμπα, από το γιακά της οποίας φαινόταν ένα μετριότατο βαμβακερό νυχτικό … Τα χέρια που κρατούσαν το χαρτί έτρεμαν ελαφρά … έβλεπα τα μάτια να βουρκώνουν …)
Εμανουέλε Γκράτσι, Η αρχή του τέλους, Εστία, σελ. 284-285)

Τι δε λέει:

1. Ο Μεταξάς σ’ όλη τη διάρκεια της στρατιωτικής και πολιτικής του σταδιοδρομίας ήταν οπαδός αυταρχικών μεθόδων και συστημάτων, ότι η απέχθειά του προς τη Δημοκρατία ενισχύθηκε με τη θητεία του στον κοινοβουλευτισμό. (Ιστορία Ελληνικού Έθνους, ΙΕ, σελ.380)

2. Κατ’ ουσίαν υπήρξε ένας τυχοδιώκτης. Αφοσιώνεται στον Κωνσταντίνο του οποίου τις ικανότητες δεν εκτιμά. Γίνεται υπασπιστής του Βενιζέλου, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών, προς τον οποίο όμως έχει δυσπιστία. Φτάνει ως την Αρχηγία του Επιτελείου το 1915. Δημιουργεί το παραστρατιωτικό σώμα των Επίστρατων (1916) και συγκρούεται με το Βενιζέλο. Μετά την απομάκρυνση του Κωνσταντίνου από τους συμμάχους, τον Ιούνιο 1917 μαζί με άλλους επίλεκτους φιλοβασιλικούς εξορίζεται στην Κορσική. Καταδικάζεται σε θάνατο για τη συμμετοχή του στα γεγονότα του Νοεμβρίου 1916. Επιστρέφει στην Αθήνα μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές Νοεμβρίου 1920. Παραγκωνίζεται από το Δ. Γούναρη. Διαφωνεί με τη Μικρασιατική εκστρατεία και αφοσιώνεται στην πολιτική. Συμμετέχει στο κίνημα 1923 και μετά την αποτυχία του καταδικάζεται για δεύτερη φορά σε θάνατο. Το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων συμμετέχει στην Οικουμενική Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη και το Δεκέμβρη 1926 ο Μεταξάς γίνεται υπουργός Συγκοινωνιών. Συνάπτει μεγάλες συμβάσεις για τις οποίες αμφισβητείται η ανιδιοτέλειά του (Το 1927 φτιάχνει και καινούργιο σπίτι). Συμμετέχει σε κυβέρνηση Συνασπισμού. Συνεργάζεται με τον στρατηγό Πλαστήρα. Στις εκλογές Αυγούστου 1928 νικά ο Βενιζέλος ενώ ο Μεταξάς ηττάται και προσωπικά στην Κεφαλλονιά, αποφασίζει να εγκαταλείψει την πολιτική. Το 1931 ο Βενιζέλος τον απαλλάσσει από τις κατηγορίες για το διάστημα που υπήρξε υπουργός Συγκοινωνιών. Το 1932 συμμετέχει στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, στρέφεται προσωπικά εναντίον του Ελ. Βενιζέλου. Το 1934 συμφωνεί με το Βενιζέλο για την υπογραφή του βαλκανικού συμφώνου. Πίσω από τις πλάτες του Π. Τσαλδάρη Μεταξάς και Κονδύλης δυσπιστώντας μεταξύ τους σχεδιάζουν δικτατορία. Συμμετέχει στην καταστολή του κινήματος 1ης Μαρτίου 1935. 25 Νοεμβρίου 1935 επιστρέφει ο Γεώργιος που δέχεται και παρασημοφορεί το Μεταξά. Ιανουάριος 1936, πεθαίνει ο Κονδύλης, Μάρτιος 1936, πεθαίνει ο Βενιζέλος – ο Μεταξάς είναι αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Δεμερτζή και Υπουργός Στρατιωτικών. Απρίλιος 1936, πεθαίνει ο Δεμερτζής και ο Μεταξάς γίνεται πρωθυπουργός. Μάϊος 1936, πεθαίνει ο Τσαλδάρης. Αιματηρά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη αλλά και σε άλλες πόλεις όπως ο Βόλος. Προκήρυξη πανελλαδικής απεργίας για 5 Αυγούστου 1936. 4 Αυγούστου 1936, Βασιλικά Διατάγματα α) «περί διαλύσεως της Γ΄ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων» και β) περί αναστολής των διατάξεων των άρθρων 5, 6, 10, 11, 12, 14, 20, και 95 του Συντάγματος καθ’ όλην την χώραν».
(Επιλογή από το βιογραφικό σημείωμα του Χρ. Χρηστίδη στην έκδοση των ημερολογίων του Ιωάννη Μεταξά.)

3. Ο Μεταξάς, όταν κλήθηκε ως στρατιωτικός να πάει στο μέτωπο της Μικράς Ασίας, αρνήθηκε επειδή έκρινε ότι η εκστρατεία θα οδηγούσε στην καταστροφή! Προφανώς 20 χρόνια μετά δεν είχε πρόβλημα να ηγηθεί ενός πολέμου στον οποίο δε συμμετείχε και δεν υπήρχε κίνδυνος να σκοτωθεί ο ίδιος.

4. Και ένα ανέκδοτο: θαυμάζουμε τον Μεταξά που είπε το «όχι» γιατί είναι ο μόνος που ήθελε να πει «ναι».

Συμπέρασμα: Μάλλον επιχειρείται μονόπλευρη παρουσίαση και εξωραϊσμός του Μεταξά και της δικτατορίας του. Η ιστορία ξαναγράφεται επιλεκτικά για να υπηρετήσει νέες σκοπιμότητες. Το βιβλίο θα μπορούσε να είναι συνοπτικότερο και πληρέστερο.

Μπορείτε να βρείτε το σχολικό βιβλίο στο site του παιδαγωγικού ινστιτούτου. http://www.pi-schools.gr/lessons/history/

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://istoria3.blogspot.gr/2007/12/blog-post_19.html

Τα φονικά σύνορα της Ευρώπης

 Απόψεις  Comments Off on Τα φονικά σύνορα της Ευρώπης
Sep 222014
 

Κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Ισπανίας και Μαρόκου, Ελλάδας και Τουρκίας, Ουγγαρίας και Σερβίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσει βίαιες μεθόδους για να κρατήσει μακριά τους πρόσφυγες. Χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη καταλήγουν στον θάνατο. Νέο ναυάγιο στα ανοιχτά των λιβυκών ακτών.

Η Ευρωπαϊκή συνοριακή δύναμη, Frontex, σαρώνει τα σύνορα της Ευρώπης για να παρεμποδίσει τις εισροές προσφύγων από το 2005. Πλέον ο εμφύλιος της Συρίας έχει δημιουργήσει εκατομμύρια νέους πρόσφυγες ενώ ένα νέο μεγάλο κύμα εξόδου αναμένεται να ξεκινήσει από το Ιράκ εξαιτίας των επιδρομών του Ισλαμικού Κράτους.

Στη Μεσόγειο η ιταλική ακτοφυλακή συλλαμβάνει απελπισμένους ανθρώπους από ετοιμόρροπες βάρκες σχεδόν κάθε μέρα. Στη Γερμανία, περίπου 20.000 άνθρωποι έχουν κάνει αίτηση για άσυλο μέσα στον Ιούλιο. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό που καταγράφεται τα τελευταία 20 χρόνια. Περίπου 200.000 πρόσφυγες αναμένεται να φθάσουν στη Γερμανία συνολικά για φέτος. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη πάνω από 50 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίστηκαν πέρυσι. Ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από αυτόν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Με δεδομένους αυτούς τους αριθμούς, τις εικόνες των σκαφών που κοντεύουν να βουλιάξουν από το βάρος των ανθρώπων στη Μεσόγειο, των φραχτών στα σύνορα αλλά και αυτές από τα υπερπλήρη κέντρα πρόσληψης στις πόλεις όλης της Ευρώπης, το ζήτημα της συνοριακής πολιτικής της ΕΕ εξελίσσεται σε ζήτημα αμφισβήτησης του χαρακτήρα και των αξιών της» σημειώνει χαρακτηριστικά το γερμανικό Spiegel.

Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας νόμιμος δρόμος για να έρθει ένας πρόσφυγας στην Ευρώπη. Όσοι επιθυμούν να υποβάλλουν αίτηση ασύλου σε κάποια χώρα – μέλος της Ένωσης πρέπει πρώτα να φτάσουν παράνομα δίνοντας μεγάλα χρηματικά ποσά σε διακινητές και διακινδυνεύοντας τη ζωή τους μέσα σε βάρκες ή κρυμμένοι σε λεωφορεία και ταξιδεύοντας με πλαστά διαβατήρια.

Η μετατροπή της ΕΕ σε φρούριο έχει οδηγήσει σε εκατομμύρια θανάτους προσφύγων κατά μήκος των συνόρων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε μετά την δημιουργία της Frontex που έχει σφραγίσει  τα χερσαία σύνορα. Έτσι όλο και περισσότεροι πρόσφυγες παίρνουν τον εξαιρετικό επικίνδυνο δρόμο της Μεσογείου για να μπουν στην Ευρώπη.

Ο Γερμανός Klaus Rösler, είναι ο διοικητής της Frontex. «Χρησιμοποιεί φράσεις όπως ‘καταιγίδα στα σύνορα’ και ‘περιοχές κινδύνου’. Το κάνει να ακούγεται σαν η υπηρεσία του να υπερασπίζεται την Ευρώπη εναντίον κάποιου εχθρού» γράφει το Spiegel.

Ο ετήσιος προϋπολογισμός του οργανισμού έχει εκτιναχθεί στα ύψη από περίπου € 6.000.000 το 2005 σε σχεδόν € 90 εκατομμύρια σήμερα. Μόλις τον περασμένο Δεκέμβρη η ΕΕ εγκαινίασε ένα νέο πρόγραμμα € 340 εκ. ευρώ για την παρακολούθηση των συνόρων της με τη βοήθεια των μη επανδρωμένων αεροσκαφών και δορυφόρων.

Η οργάνωση μεταξύ άλλων αναλύει τα δεδομένα που φτάνουν από τους εθνικούς συνοριακούς φορείς, όπως την ισπανική πολιτοφυλακή και την ελληνική ακτοφυλακή που μετρούν τις παράνομες διελεύσεις που γίνονται από τα σύνορα και συλλέγουν πληροφορίες σχετικά με τους διακινητές και τις οδούς μετανάστευσης.

Ένας αριθμός που η Frontex δεν καταγράφει όμως είναι αυτός των ανθρώπων που χάνουν τη ζωή τους πριν καν φτάσουν στα σύνορα της Ευρώπη. Πάνω από 23.000 άνθρωποι χάθηκαν χωρίς να ολοκληρώσουν το ταξίδι τα τελευταία 14 χρόνια.

Από το μέγαρο της Frontex στη Βαρσοβία, το προσωπικό παρακολουθεί όλη τη συνοριακή γραμμή στης ΕΕ. Οι πράσινες κουκίδες συμβολίζουν τους πρόσφυγες που έχουν συλληφθεί. Οι τελείες είναι αραιές στις ακτές της Δυτικής Αφρικής και των Κανάριων Νήσουν. Είναι πολύ πυκνές στο Αιγαίο Πέλαγος. Η θαλάσσια διαδρομή μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας είναι σχεδόν εξ’ ολοκλήρου πράσινη.

Ισπανία – Μαρόκο

Το 1998 η ισπανική κυβέρνηση με τη βοήθεια της ΕΕ έχτισε ένα προπύργιο κόστους 30 εκ. ευρώ κατά μήκος των συνόρων της Μελίγια. Αποτελείται από τρεις φράχτες 12 χιλιομέτρων στο μήκος, που έχουν έξι μέτρα ύψος και φρουρούνται από στρατιώτες του Μαρόκο από τη μια πλευρά και από την ισπανική πολιτοφυλακή από την άλλη. Στόχος της κατασκευής ήταν να σφραγίσει τα σύνορα της Ευρώπης από τους «εχθρούς – μετανάστες».

Ο συνοριακός φράχτης έχει γίνει σύμβολο μιας «Ευρώπης – φρούριο». Ωστόσο, αρκετοί μετανάστες έχουν καταφέρει να παραβιάσουν το φράχτη με όπλο την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Πέρυσι η Frontex ανέφερε σχεδόν 7.000 παράνομες διελεύσεις.

Ελλάδα – Τουρκία

Μέχρι πρόσφατα οι πρόσφυγες στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου ήταν σε θέση να φθάσουν στην Ευρώπη από τη στεριά. Αυτό σταμάτησε όταν η Ελλάδα έκλεισε τα σύνορα της με την Τουρκία. Το 2012, η ελληνική κυβέρνηση εφάρμοσε το μοντέλο Μελίλια χτίζοντας έναν φράχτη 10,5 χιλιομέτρων στο ποτάμι του Έβρου.

Το 2011 και το 2012 η Frontex επένδυσε περίπου 37 εκατομμύρια ευρώ στην επιχείρηση ‘Ποσειδώνας’ για να εξασφαλίσει τα ελληνο- τουρκικά σύνορα. Λίγο πιο βόρεια, στην Βουλγαρία, με την υποστήριξη της ΕΕ δημιουργήθηκε ένας μεταλλικός φράκτης 30 χιλιομέτρων κατά μήκος ενός τμήματος των συνόρων.

Με τα παραπάνω δεδομένα όλο και περισσότεροι πρόσφυγες επιλέγουν τη θαλάσσια οδό. Τουλάχιστον 218 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο Αιγαίο από τον Αύγουστο του 2012 μέχρι τον Ιούλιο του 2014. Σύμφωνα με την Frontex, το 2013, 24.800 παράνομοι μετανάστες προσπάθησαν να φθάσουν στην ΕΕ από την Τουρκία.

Ουγγαρία – Σερβία

Το 2011, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες προειδοποίησε ότι στις ουγγρικές φυλακές μεταναστών χρησιμοποιούνταν καταπραϋντικά φάρμακα. Ο Ματέ Ζαμπό, είναι ο υπεύθυνος για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ουγγρικού κοινοβουλίου. Αναφέρει ότι 7.800 δισκία Rivotril, μαζί με χιλιάδες άλλα ηρεμιστικά δόθηκαν σε 922 κρατούμενους στη φυλακή Nyirbator μέσα στο διάστημα ενός έτους. Ο Ζαμπό αναφέρει επίσης ότι οι συνθήκες εκεί είναι χειρότερες από αυτές μιας συνηθισμένης φυλακής.

Ο πρωταρχικός σκοπός των φυλακών ασύλου είναι η αποτροπή των προσφύγων. Ο στόχος τους είναι οι μετανάστες να αποφεύγουν την Ουγγαρία και να πηγαίνουν σε χώρες της Δυτικής και τη Βόρειας Ευρώπης.

* Ένθετες φωτογραφίες και πίνακες από το Spiegel

Επιμέλεια: Μαρία Αγγελοπούλου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://tvxs.gr/

Τι αγνοούν -ή θέλουν να αγνοούν- οι Αμερικάνοι για την επιτυχία του φινλανδικού μοντέλου

 Απόψεις  Comments Off on Τι αγνοούν -ή θέλουν να αγνοούν- οι Αμερικάνοι για την επιτυχία του φινλανδικού μοντέλου
Sep 212014
 

Το παρακάτω άρθρο της Anu Partanen, Φινλανδής δημοσιογράφου που ζει στη Νέα Υόρκη, αποτελεί μία σύγκριση του φιλανδικού και του αμερικάνικου εκπαιδευτικού συστήματος. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της Φινλανδίας έχει εμπνεύσει πολλές χώρες -μεταξύ των οποίων και τη δική μας. Όμως, η μετάβαση σε ένα τέτοιο μοντέλο εκπαίδευσης, όπως επισημαίνεται και στο άρθρο είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία γιατί απαιτεί διαφορετική οργάνωση της κοινωνίας και των αξιών της. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι εκπαιδευτικές “μεταρρυθμίσεις” των τελευταίων χρόνων έχουν ως πρότυπο το μοντέλο των Η.Π.Α και όχι της Φιλανδίας.

 Η σκανδιναβική χώρα είναι μία εκπαιδευτική υπερδύναμη
επειδή εκτιμά περισσότερο την ισότητα παρά την αριστεία.

 

Όλοι συμφωνούν πως οι ΗΠΑ πρέπει να βελτιώσουν δραματικά το εκπαιδευτικό τους σύστημα. Αλλά πως; Τελευταία μία από τις πλέον ένθερμες τάσεις της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης εξετάζει τη θεαματική επιτυχία της Φιλανδίας που έχει αναδειχθεί σε εκπαιδευτική υπερδύναμη της Δύσης. Δυστυχώς όμως, όταν αναφερόμαστε στο τιμαθήματα έχουν να μας προσφέρουν τα φιλανδικά σχολεία, η συζήτηση φαίνεται να χάνει το νόημα της.

Η μικρή σκανδιναβική χώρα, ήταν γνωστή -αν ήταν γενικά γνωστή για κάτι- ως η πατρίδα της Nokia, της εταιρεία-κολοσσού της κινητής τηλεφωνίας. Αλλά τελευταία η Φιλανδία έχει τραβήξει το ενδιαφέρον παγκοσμίων ερευνών για την ποιότητα ζωής -το Newsweek την κατέταξε στην πρώτη θέση τον περασμένο χρόνο- και το φινλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα λαμβάνει ιδιαίτερο έπαινο, καθώς τα τελευταία χρόνια οι φινλανδοί μαθητές πετυχαίνουν τα υψηλότερα σκορ στον κόσμο.

Τα φινλανδικά σχολεία χρωστούν τη νεαποκτειθήσα φήμη τους κυρίως σε μία έρευνα: την έρευνα PISA, η οποία διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ). Η έρευνα συγκρίνει τις επιδόσεις των 15χρονων σε διαφορετικές χώρες στους τομείς: ανάγνωση, μαθηματικά και επιστήμες. Η Φινλανδία κατατάσσεται στην κορυφή ή κοντά σε αυτήν και στις τρεις κατηγορίες σε κάθε έρευνα από το 2000, πλάι σε χώρες με υπερεπιδόσεις όπως η Νότια Κορέα και η Σιγκαπούρη. Στην πρόσφατη έρευνα του 2009 η Φινλανδία έπεσε ελαφρά με τους μαθητές της Σανγκάης, και της Κίνας να έχουν τα καλύτερα σκορ, αλλά να συνεχίζουν να είναι κοντά στην κορυφή. Καθ’ όλη αυτήν την περίοδο, οι αποδόσεις των αμερικανών στην ίδια έρευνα είναι μέτριες στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Συγκρινόμενη με τα στερεότυπα του ανατολικοασιατικού μοντέλου -πολλές ώρες εξοντωτικού διαβάσματος για εξετάσεις και παπαγαλία- η επιτυχία της Φινλανδίας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επειδή τα φινλανδικά σχολεία αναθέτουν λιγότερη δουλειά στο σπίτι και απασχολούν τα παιδιά με ένα πιο δημιουργικό τρόπο. Όλο αυτό έχει οδηγήσει ένα συνεχές ρεύμα ξένων εκπροσώπων που ταξιδεύουν στη Φινλανδία για να επισκεφτούν σχολεία και να μιλήσουν με τους εθνικούς ειδικούς της εκπαίδευσης, αλλά και μία συνεχή κάλυψη των παγκοσμίων μέσων ενημέρωσης που εντυπωσιάζονται από το φινλανδικό θαύμα.

Γι’ αυτό το λόγο υπήρχε αρκετό ενδιαφέρον για την πρόσφατη επίσκεψη στις ΗΠΑ ενός εκ των κορυφαίων φινλανδών ειδικών στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τουPasiSahlberg, διευθυντή του Education‘s Center for International Mobility (Κέντρων Εκπαίδευσης για την Διεθνή Κινητικότητα) και συγγραφέα του βιβλίουFinnish Lessons: What Can the World Learn from Educational Change in Finland?(μεταφρασμένο και στα ελληνικά:  Φινλανδικά Μαθήματα: Τι μπορεί να μάθει ο κόσμος από την εκπαιδευτική αλλαγή στη Φινλανδία) Νωρίτερα αυτό το μήνα, o Sahlberg σταμάτησε στο Dwight School της Νέας Υόρκης για να μιλήσει με εκπαιδευτικούς και μαθητές. Η επίσκεψή του τράβηξε την προσοχή των εθνικών ΜΜΕ και ήταν η αφορμή για πολλή συζήτηση.

Και όμως δεν είναι ξεκάθαρο αν το μήνυμα του Sahlberg έγινε σαφές. Όπως ο ίδιος μου εξήγησε αργότερα,υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που κανείς στην Αμερική δε θέλει να τα συζητήσει πραγματικά.

***
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Dwight School ένας φωτογράφος των New York Times αγωνίστηκε για μία θέση στο τηλεοπτικό συνεργείο του Dan Rather καθώς ο Sahlberg συμμετείχε σε μία συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με τους μαθητές. Το επακόλουθο άρθρο των Times σχετικά με το γεγονός θα εστίαζε στη Φινλανδία ως ένα“ενδιαφέρον μοντέλο σχολικής μεταρρύθμισης”.

Όμως ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που ο Sahlberg είπε σε αυτήν την επίσκεψη πέρασε πρακτικά απαρατήρητο: “Α, και δεν υπάρχουν ιδιωτικά σχολεία στη Φινλανδία”.

Αυτή η αντίληψη ίσως είναι δύσκολο να κατανοηθεί από έναν Αμερικάνο, αλλά είναι αλήθεια. Μόνο ένας μικρός αριθμός ανεξάρτητων σχολείων υπάρχει στην Φιλανδία και ακόμα και αυτά χρηματοδοτούνται από το δημόσιο. Δεν επιτρέπεται σε κανένα να επιβάλλει δίδακτρα. Δεν υπάρχουν ούτε ιδιωτικά πανεπιστήμια. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ο καθένας στην Φινλανδία παρακολουθεί ένα δημόσιο σχολείο, είτε μιλάμε για παιδικό σταθμό είτε για διδακτορικό δίπλωμα.

Η ειρωνεία του σχολίου του Sahlberg στην διάρκεια της ομιλίας του στο Dwight School είναι προφανής. Όπως πολλά από τα καλύτερα σχολεία της Αμερικής, το Dwight είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα, στο οποίο η φοίτηση κοστίζει πάνω από $35.000 για τους μαθητές του λυκείου -χωρίς να αναφέρουμε πως το Dwight είναι ένας κερδοσκοπικός οργανισμός, μία καινούρια τάση στις ΗΠΑ. Εν τούτοις κανείς δεν σχολίασε την δήλωση του Sahlberg. Με ξάφνιασε αυτό το γεγονός. Όχι όμως και τον ίδιο τον Sahlberg.

Ο Sahlberg γνωρίζει τι αρέσει στους Αμερικάνους να συζητούν όταν πρόκειται για εκπαίδευση γιατί είναι ο άνθρωπος τους σε αυτόν προστρέχουν σε ό,τι αφορά τη Φινλανδία. Γιος δύο δασκάλων, μεγάλωσε μέσα σε ένα φινλανδικό σχολείο. Σπούδασε μαθηματικά και φυσική σε ένα γυμνάσιο στο Ελσίνκι, δούλεψε σε πολλές θέσεις στο φινλανδικό υπουργείο Παιδείας και πέρασε χρόνια ως ειδικός εκπαίδευσης στον ΟΟΣΑ, την Παγκόσμια Τράπεζα και άλλους διεθνείς οργανισμούς.

Τώρα, μαζί με τα υπόλοιπα καθήκοντα του, ο Sahlberg υποδέχεται περίπου 100 επισκέψεις ξένων εκπαιδευτικών το χρόνο, συμπεριλαμβανομένων πολλών αμερικανών, οι οποίοι θέλουν να μάθουν το μυστικό της φινλανδικής επιτυχίας. Το καινούργιο του βιβλίο είναι εν μέρει μία προσπάθεια να απαντηθούν οι ερωτήσεις που δέχεται συνέχεια.

Σύμφωνα με τη δική του άποψη, οι αμερικάνοι έχουν μόνιμες εμμονές με συγκεκριμένες ερωτήσεις: Πώς μπορείς να ελέγχεις τις επιδόσεις των μαθητών σου αν δεν τους κάνεις τεστ συνεχώς; Πώς μπορείς να βελτιώσεις τη διδασκαλία αν δεν λογοδοτούν οι κακοί δάσκαλοι ή αν δεν υπάρχει χρηματικό κίνητρο (merit pay) για τους καλούς δασκάλους; Πώς ενθαρρύνεις τον ανταγωνισμό και εμπλέκεις τον ιδιωτικό τομέα; Πώς παρέχεις την επιλογή σχολείου;

Οι απαντήσεις που δίνουν οι Φινλανδοί δείχνουν να είναι εντελώς αντίθετες από ό,τι οι Αμερικάνοι μεταρρυθμιστές προσπαθούν να κάνουν.

Κατ’αρχάς, η Φινλανδία δεν έχει καθιερωμένου τύπου τεστ. Η μόνη εξαίρεση είναι το λεγόμενο “National Matriculation Exam”, (Εθνικές Εξετάσεις Εισαγωγής στο Παν/μιο), το οποίο δίνουν όλοι στο τέλος ενός εθελοντικού δευτεροβάθμιου σχολείου, του σχετικά ανάλογου με το αμερικανικό λύκειο.

Αντ’αυτού, οι δάσκαλοι των δημόσιων σχολείων εκπαιδεύονται να αξιολογούν τα παιδιά στις τάξεις τους χρησιμοποιώντας ανεξάρτητα τεστ τα οποία δημιουργούν μόνοι τους. Όλα τα παιδιά παίρνουν έναν έλεγχο (report card) στο τέλος κάθε τριμήνου, αλλά τα δεδομένα σε αυτούς βασίζονται σε ατομική αξιολόγηση από τον κάθε δάσκαλο. Κατά περιόδους, το υπουργείο εκπαίδευσης παρακολουθεί την εθνική πρόοδο κάνοντας δειγματολειπτικά τεστ σε ομάδες μαθητών από πολλά και διαφορετικά σχολεία.

Όσο για την «υπαιτιότητα» των δασκάλων και των διοικούντων o Sahlberg απαντά σηκώνοντας τους ώμους: “Δεν υπάρχει λέξη για την λογοδοσία στη Φινλανδία” είπε αργότερα στο ακροατήριο του Teachers College του Πανεπιστημίου της Columbia. “Η λογοδοσία είναι αυτό που μένει όταν η ευθύνη έχει αφαιρεθεί”.

Για τον Sahlberg αυτό που μετράει είναι ότι στη Φινλανδία όλοι οι καθηγητές και οι διοικούντες έχουν κύρος, αξιοπρεπή μισθό και μεγάλη αίσθηση του καθήκοντος (είναι πολύ υπεύθυνοι). Απαιτείται μεταπτυχιακό για να μπορέσει κάποιος να μπει στο επάγγελμα και τα προγράμματα εκπαίδευσης δασκάλων είναι ανάμεσα στα πιο εκλεκτικά επαγγελματικά σχολεία στη χώρα. Αν ο δάσκαλος είναι κακός, είναι ευθύνη του διευθυντή να το παρατηρήσει και να το αντιμετωπίσει.

Και ενώ οι αμερικάνοι λατρεύουν να μιλούν για ανταγωνισμό, o Sahlberg τονίζει ότι δεν υπάρχει τίποτα που να κάνει τους φινλανδούς να νιώθουν πιο άβολα από αυτό. Στο βιβλίο του, αναφέρει το απόφθεγμα ενός φινλανδού συγγραφέα του Samuli Paronen: “Οι αληθινοί νικητές δεν διαγωνίζονται”. Είναι δύσκολο να σκεφτείς μία πιο μη-αμερικανική ιδέα αλλά όταν μιλάμε για την εκπαίδευση, η επιτυχία των Φινλανδών δείχνει ότι η στάση τους ίσως έχει πλεονεκτήματα. Δεν υπάρχουν λίστες με κορυφαία σχολεία ή δασκάλους. Η κύρια ιδέα που οδηγεί την εκπαίδευση δεν είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ εκπαιδευτικών και σχολείων αλλά η συνεργασία.

Τέλος, στη Φινλανδία η επιλογή σχολείου προφανώς δεν είναι προτεραιότητα, όπως δεν είναι και η εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα. Το οποίο μας φέρνει πίσω στη σιωπή μετά το σχόλιο του Sahlberg στο Dwight ότι τέτοια σχολεία δεν υπάρχουν στη Φινλανδία.

“Εδώ στην Αμερική” είπε ο Sahlberg στο Teachers College “οι γονείς μπορούν να διαλέξουν να πάνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Είναι η ίδια ιδέα με την έννοια της αγοράς που ισχύει, ας πούμε στα μαγαζιά. Τα σχολεία είναι ένα μαγαζί και οι γονείς μπορούν να αγοράσουν οτιδήποτε θέλουν. Και στη Φινλανδία οι γονείς μπορούν επίσης να διαλέξουν. Αλλά οι επιλογές είναι όλες οι ίδιες”.

Εδώ ακριβώς είναι το αληθινά σοκαριστικό. Καθώς ο Sahlberg συνέχισε, το κεντρικό μήνυμα του ξεπρόβαλε είτε κάποιος από το ακροατήριο ήθελε να το ακούσει είτε όχι.

Δεκαετίες πριν, όταν το φινλανδικό σύστημα χρειαζόταν άμεσα μεταρρύθμιση, ο στόχος του προγράμματος που η Φινλανδία θεσμοθέτησε, και η οποία κατέληξε σε τόσο μεγάλη επιτυχία σήμερα, δεν ήταν ποτέ η αριστεία. Ήταν η αμεροληψία, η ίση μεταχείριση.

Από το 1980, ο κύριος οδηγός της φινλανδικής εκπαιδευτικής πολιτικής ήταν η ιδέα ότι κάθε παιδί πρέπει να έχει την ίδια ακριβώς ευκαιρία να μάθει, ανεξάρτητα από το οικογενειακό ιστορικό, εισόδημα, ή γεωγραφική προέλευση. Η εκπαίδευση λογιζόταν κυρίως και πάνω απ’ όλα όχι ως ένα τρόπος να παράγει σταρ επιδόσεων, αλλά ως ένα όργανο για να εξισορροπήσει την κοινωνική ανισότητα.

Κατά τους Φινλαδούς, όπως το περιγράφει ο Sahlberg, αυτό σημαίνει ότι τα σχολεία πρέπει να είναι υγιή, ασφαλή περιβάλλοντα για τα παιδιά. Αυτό ξεκινά με τα βασικά. Η Φινλανδία προσφέρει σε όλους τους μαθητές δωρεάν σχολικά γεύματα, εύκολη πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ψυχολογική υποστήριξη και εξατομικευμένη καθοδήγηση σε κάθε μαθητή.

Στην πραγματικότητα, μια που η ακαδημαϊκή αριστεία δεν ήταν συγκεκριμένη προτεραιότητα στην φινλανδική λίστα, όταν οι μαθητές τους πέτυχαν τόσο υψηλά σκορ στην έρευνα PISA το 2001, πολλοί Φινλανδοί θεώρησαν ότι τα αποτελέσματα ήταν λάθος. Αλλά τα επακόλουθα τεστ PISA επιβεβαίωσαν ότι η Φινλανδία -σε αντίθεση με πολύ κοντινές στη φιλοσοφία χώρες, όπως η Νορβηγία-  παρήγαγε ακαδημαική αριστεία μέσω της συγκεκριμένης πολιτικής γραμμής στόχευσης στην ίση μεταχείριση.

Το ότι αυτό το σημείο αγνοείται πάντα ή μένει στην άκρη στις ΗΠΑ φαίνεται ιδιαίτερα οξύ τώρα, που η οικονομική κρίση και το κίνημα “Occupy Wall Street” (“Καταλάβετε την Wall Street”) έχουν επισημάνει με τόσο έντονο τρόπο τα προβλήματα της ανισότητας στην Αμερική. Το χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που μπορούν να διαθέσουν 35.000$ δίδακτρα για κάθε παιδί το χρόνο -ή απλά την τιμή ενός σπιτιού σε μία περιοχή με καλά σχολεία- και του υπόλοιπου “99 τοις εκατό” είναι οδυνηρά απλό να το δεις.

***

O Pasi Sahlberg επισημαίνει ότι το βιβλίο του «Finnish Lessons» δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένας δες-πώς-το-κάνω-οδηγός για να διορθωθούν τα εκπαιδευτικά συστήματα σε όλες τις χώρες. Κάθε χώρα είναι διαφορετική και όπως πολλοί Αμερικάνοι επισημαίνουν, η Φινλανδία είναι ένα μικρό έθνος με πολύ πιο ομοιογενή πληθυσμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όμως ο Sahlberg δεν πιστεύει ότι το μέγεθος ή η ομοιογένεια πρέπει να δώσουν άλλοθι στην Αμερική να απορρίψει το φινλανδικό παράδειγμα. Η Φινλανδία είναι σχετικά ομοιογενής χώρα -το 2010 μόνο 4,6% των κατοίκων της έχουν γεννηθεί σε άλλη χώρα συγκρινόμενοι με το 12,7% στις ΗΠΑ. Αλλά ο αριθμός των γεννημένων σε ξένη χώρα κατοίκων διπλασιάστηκε την δεκαετία μέχρι το 2010 και η χώρα δεν έχασε τις αρχές της στην εκπαίδευση. Οι μετανάστες τείνουν να συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένες περιοχές, κάνοντας τον πληθυσμό ορισμένων σχολείων πιο μεικτό από άλλα,εξακολουθεί να μην υπάρχει ιδιαίτερη διακύμανση ανάμεσα στα φινλανδικά σχολεία στην έρευνα PISA την ίδια περίοδο.

Ο Samuel Abrams, επισκέπτης καθηγητής στο Teachers College του πανεπιστημίου του Columbia, έχει ασχοληθεί με την επίδραση του μεγέθους και της ομοιογένειας στην εκπαιδευτική επίδοση ενός έθνους συγκρίνοντας τη Φινλανδία με μία άλλη σκανδιναβική χώρα: τη Νορβηγία. Όπως και η Φινλανδία, η Νορβηγία είναι μικρή και χωρίς ιδιαίτερη διαφοροποίηση γενικά, αλλά έχει μία προσέγγιση στην εκπαίδευση η οποία είναι περισσότερο αμερικανική παρά φινλανδική. Το αποτέλεσμα; Μέτρια απόδοση στην έρευνα PISA. Η εκπαιδευτική πολιτική, ισχυρίζεται ο Abrams, είναι μάλλον πιο σημαντική για την επιτυχία του σχολικού συστήματος από το μέγεθος της χώρας και την εθνική σύστασή της.

Πράγματι, ο πληθυσμός της Φινλανδίας (5,4 εκατομμύρια) μπορεί να συγκριθεί με μία αμερικανική πολιτεία -έτσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο ποσοστό της αμερικανικής εκπαίδευσης καθορίζεται σε πολιτειακό επίπεδο. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής, έναν ερευνητικό οργανισμό στην Ουάσιγκτον, το 2010 υπήρχαν 18 πολιτείες με ίδιο ή σημαντικά μικρότερο ποσοστό μεταναστών από τη Φινλανδία.

Ακόμα, παρά τις πολλές διαφορές τους, η Φινλανδία και οι ΗΠΑ έχουν έναν κοινό εκπαιδευτικό στόχο. Όταν οι φινλανδοί αξιωματούχοι αποφάσισαν να μεταρρυθμίσουν το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας τους τη δεκαετία του 1970, το έκαναν επειδή συνειδητοποίησαν ότι για να γίνουν ανταγωνιστικοί δε μπορούσαν να βασιστούν στη βιομηχανία ή στους λιγοστούς φυσικούς πόρους. Αντ’ αυτού έπρεπε να επενδύσουν σε μία γνωσιοκεντρική οικονομία.

Με τα βιομηχανικά κέντρα της Αμερικής τώρα σε παρακμή, ο στόχος της εκπαιδευτικής πολιτικής των ΗΠΑ -όπως έγινε σαφές από τον ίδιο τον πρόεδρο Ομπάμα– είναι να διατηρηθεί η αμερικανική ανταγωνιστικότητα κάνοντας το ίδιο πράγμα. Η εμπειρία της Φινλανδίας δείχνει ότι για να κερδίσει σε αυτό το παιχνίδι μία χώρα πρέπει να προετοιμάσει καλά, όχι μόνο ένα μέρος ένα μέρος του πληθυσμού της, αλλά όλον τον πληθυσμό της για τη νέα οικονομία. Το να κατέχεις κάποια από τα καλύτερα σχολεία του κόσμου ίσως δεν είναι και αυτό αρκετό αν υπάρχουν παιδιά που μένουν πίσω.

Είναι αυτός ένας αδύνατος στόχος; Ο Sahlberg λέει ότι ενώ το βιβλίο του δεν αποτελεί εγχειρίδιο χρήσης, σκοπεύει να είναι ένα “φυλλάδιο ελπίδας”.

“Όταν ο πρόεδρος Κένεντι έκανε την έκκληση του για αναβάθμιση της αμερικανικής επιστήμης και τεχνολογίας στέλνοντας έναν άνθρωπο στο φεγγάρι το τέλος της δεκαετίας του ’60, πολλοί είπαν ότι δε μπορεί να γίνει” είπε ο Sahlberg κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Νέα Υόρκη. “Αλλά είχε ένα όνειρο. Όπως ακριβώς ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ κάποια χρόνια πριν είχε ένα όνειρο. Αυτά τα όνειρα έγιναν πραγματικότητα. Το όνειρο της Φινλανδίας ήταν ότι θέλαμε να έχουμε ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα για κάθε παιδί ανεξάρτητα από το που πήγαινε σχολείο ή από το τι οικογένεια προερχόταν. Και πολλοί ακόμα και στη Φινλανδία έλεγαν ότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να γίνει”.

Προφανώς, πολλοί έκαναν λάθος. Είναι δυνατό να δημιουργήσεις ισότητα. Και ίσως ακόμα πιο σημαντικό -ως πρόκληση στον αμερικάνικο τρόπο σκέψης σχετικά με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση- η εμπειρία της Φινλανδίας δείχνει ότι είναι δυνατό να πετύχεις αριστεία με το να εστιάσεις όχι στον ανταγωνισμό αλλά στη συνεργασία, όχι στην επιλογή αλλά στην ίση μεταχείριση.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η εκπαίδευση στην Αμερική δεν είναι η εθνική ποικιλομορφία του πληθυσμού της αλλά η οικονομική ανισότητα της κοινωνίας και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που η φινλανδική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αντιμετώπισε. Περισσότερη ίση μεταχείριση εντός συνόρων ίσως είναι αυτό ακριβώς που η Αμερική χρειάζεται για να είναι πιο ανταγωνιστική στο εξωτερικό.

Το άρθρο αποτελεί μετάφραση του “What Americans keep ignoring about Finland’s school success” της Anu Partanen

Πηγή: http://www.theatlantic.com/national/archive/2011/12/what-americans-keep-ignoring-about-finlands-school-success/250564/

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://giaenadiaforetikosxoleio.wordpress.com/

Ολοκληρώνεται η καταστροφή στην Υγεία

 Απόψεις  Comments Off on Ολοκληρώνεται η καταστροφή στην Υγεία
Sep 202014
 

Νόμοι πηγαίνουν και έρχονται. Υπουργοί και υφυπουργοί στα τηλεπαράθυρα δίνουν μάχες με νούμερα και περίεργες αγγλικές λέξεις όπως claw-back. Θέλουν να μας πείσουν για το success story, για τις θυσίες που δεν πήγαν χαμένες και για το ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα βασικά. Με κουτσουρεμένα ακόμη και αυτά τα αγαθά που αφορούν άμεσα την επιβίωσή μας. Τις τελευταίες μέρες, παρά το γεγονός ότι «η χώρα έχει ορθοποδίσει», όπως λέγεται από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης δεξιά και αριστερά, άνοιξε εκ νέου η συζήτηση για την… χειροτέρευση των όρων με τους οποίους οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτή τη χώρα θα έχουν πρόσβαση στην υπηρεσίες της Υγείας. Ζητήσαμε από το νευροχειρούργο Πάνο Παπανικολάου να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται:

Ολοκληρώνουν την καταστροφή στην Υγεία

Ψηφίστηκε πριν λίγες μέρες ο απαράδεκτος νόμος για την «ΕΣΑΝ Α.Ε.». Σύμφωνα με αυτόν ιδρύεται μια ανώνυμη εταιρεία με συμμετοχή κράτους και ιδιωτών η οποία θα μεσολαβεί μεταξύ ΕΟΠΥΥ και «παρόχων υγείας» (τόσο δημόσια νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας όσο και ιδιωτικές κλινικές). Η ροή της χρηματοδότησης υποτίθεται πως θα γίνεται με επιχειρηματικά κριτήρια «αποδοτικότητας», ενώ θα καταργηθούν τα ανεξάρτητα κονδύλια μισθοδοσίας και η μισθοί του προσωπικού των δημόσιων νοσοκομείων θα πληρώνονται κι αυτοί από τα νοσήλεια.

Εξασφαλίζεται απρόσκοπτη ροή ζεστού ασφαλιστικού χρήματος στους χρυσοδάκτυλους των ιδιωτικών διαγνωστικών αλυσίδων και τους μεγαλοκλινικάρχες
Με τις ρυθμίσεις αυτές καταργείται κάθε διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα όσον αφορά την κρατική – ασφαλιστική χρηματοδότηση. Προφανέστατα θα καταργηθεί η επιχορήγηση των δημόσιων νοσοκομείων από τον κρατικό προϋπολογισμό, χάρις την οποία επιβιώνουν σήμερα αφού ο ΕΟΠΥΥ δεν έχει πληρώσει ούτε το 15% όσων οφείλει τα τελευταία δυόμισυ χρόνια που λειτουργεί. Η συμμετοχή των ιδιωτών «μεγαλοπαρόχων» στην «ΕΣΑΝ Α.Ε.» εξασφαλίζει πως το μερίδιο του λέοντος στο κοινωνικό ασφαλιστικό χρήμα θα εξακολουθήσουν τα το ενθυλακώνουν οι κρατικοδίαιτοι μεγαλοεπιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα διάγνωσης και περίθαλψης.

Συνοπτικά λοιπόν, η σοβαρότατη αυτή αντιδραστική «απορύθμιση» που επιβλήθηκε αιφνιδιαστικά από το τεχνικό κλιμάκιο της τρόϊκας θα αναγκάσει από την μία τα δημόσια νοσοκομεία να λειτουργούν με επιχειρηματικά κριτήρια «αποδοτικότητας», για να εξασφαλίσουν την στοιχειώδη χρηματοδότηση για τη λειτουργία και την μισθοδοσία, και από την άλλη εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ροή ζεστού ασφαλιστικού χρήματος στους χρυσοδάκτυλους των ιδιωτικών διαγνωστικών αλυσίδων και τους μεγαλοκλινικάρχες.

Ο νόμος π.χ. «δεν ξέρει» πως η Σάμος είναι ακριτικό νησί, «ξέρει» μόνο καπιταλιστικά κριτήρια «αποδοτικότητας» για την χρηματοδότηση του νοσοκομείου στο νησί
Η πρώτη άμεση συνέπεια εξαγγέλθηκε ήδη από τον Υπ.Υγείας με σχετικές δηλώσεις του στις οποίες τόνισε πως φυσικά ΘΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ τα μικρότερα νοσοκομεία που δεν θα μπορούν να λειτουργούν «αποδοτικά» σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του νόμου. Με απλά λόγια δεν θα υπάρχει κανένα νοσοκομείο σε ολόκληρους νομούς ακόμα κι αν η συγκοινωνιακή πρόσβαση είναι δυσχερής. Ο νόμος π.χ. «δεν ξέρει» πως η Σάμος είναι ακριτικό νησί, «ξέρει» μόνο καπιταλιστικά κριτήρια «αποδοτικότητας» για την χρηματοδότηση του νοσοκομείου Σάμου αποκλειστικά από τον ΕΟΠΥΥ μέσω DRG’s. Άρα μοιραία το νοσοκομείο ξεμένει από πόρους λειτουργικών δαπανών και μισθοδοσίας. Μοιραία κλείνει άμεσα.

Έτσι το σύστημα εκτός των υπόλοιπων καταστροφικών επιπτώσεων θα ξεμείνει τελείως από εφεδρείες, πράγμα μοιραίο σε περίπτωση σοβαρής επιδημίας ή μαζικής καταστροφής. Με την ίδια χυδαία νεοφιλελεύθερη λογική π.χ. θα έπρεπε να καταργηθεί ο στρατός, αφού πολεμική εμπλοκή της χώρας δεν έχει υπάρξει τα τελευταία 40 χρόνια άρα η παρουσία του δεν είναι «αποδοτική». Ή να παραμείνει από την αστυνομία μόνο η τροχαία, αφού μόνο αυτή είναι «αποδοτική» λόγω κλήσεων. Φυσικά όμως οι δαπανηροί κρατικοί μηχανισμοί καταστολής διατηρούνται και δυναμώνουν, σε αντίθεση με τις δομές δημόσιας περίθαλψης και εκπαίδευσης που υποβαθμίζονται και καταργούνται.

Παραπέρα, καταργούνται και με τη βούλα οι δημόσιου χαρακτήρα εργασιακές σχέσεις των γιατρών του ΕΣΥ προετοιμάζεται το έδαφος για να αμοίβονται σε επόμενη φάση με «ποσοστά» επί των ιατρικών πράξεων και των νοσηλείων. Κατάργηση κάθε έννοιας Εθνικού Συστήματος Υγείας δηλαδή, μέσω του ελέγχου της χρηματοδότησης.

οι πιέσεις από τις μεγαλες διαγνωστικές αλυσίδες είναι αυτές που «φουσκώνουν» τον όγκο των εξετάσεων και όχι οι … άγνωστοι «κακοί γιατροί»
Συνεχίζεται η συντηρητική αναδιάρθρωση στην διαχείριση των ασφαλιστικών δαπανών του ΕΟΠΥΥ για φάρμακα και διαγνωστικές εξετάσεις. Ο θόρυβος που δικαιολογημένα ξέσπασε τις τελευταίες μέρες με αφορμή την περικοπή βασικών εξετάσεων πρόληψης του καρκίνου δείχνει μόνο την κορυφή του παγόβουνου. Η ουσία είναι πως επιχειρείται περαιτέρω συρρίκνωση των δαπανών για διαγνωστικές εξετάσεις αφενός και η μονομερής διοχέτευση του προβλεπόμενου κονδυλίου των 340 εκ ετησίως στους «ημέτερους» των μεγάλων διαγνωστικών αλυσίδων ώστε να οδηγηθούν σε κλείσιμο όλα τα μικρά ακτινολογικά, βιοπαθολογικά κλπ εργαστήρια.

Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός πως η κυβέρνηση και η τρόϊκα υποτίθεται πως «εξανίστανται» για την άνοδο της διαγνωστικής δαπάνης από το 2012 ως σήμερα, όμως αποκρύβουν την αιτία, την οποία οι ιδιοι δημιούργησαν για να ευνοήσουν τους «φίλους» τους μεγαλοδιαγνωστικάρχες, δηλαδή την κατάργηση του πλαφόν ανά διαγνωστικό κέντρο. Η άνοδος του συνολικού όγκου διαγνωστικών εξετάσεων αμέσως μετά την κατάργηση του πλαφόν είναι η απόδειξη πως οι πιέσεις από τις μεγαλες διαγνωστικές αλυσίδες είναι αυτές που «φουσκώνουν» τον όγκο των εξετάσεων και όχι οι … άγνωστοι «κακοί γιατροί».

Έτσι από την μία συρρικνώνεται δραματικά η προβλεπόμενη ασφαλιστική δαπάνη για διαγνωστικές εξετάσεις και από την άλλη η διαχείρισή της «προσαρμόζεται» στα συμφέροντα των βαρώνων του ιδιωτικού τομέα. Για αυτούς είναι πιο «αποδοτικές» οι ακριβές εξετάσεις που δεν γίνονται στα μικρά εργαστήρια, π.χ. μαγνητικές τομογραφίες και όχι οι απλές φθηνές και σωτήριες προληπτικές εξετάσεις (π.χ. τεστ παπ).

Έχουμε να κάνουμε με «δοκιμές υγειονομικής γενοκτονίας» που αν δεν προκαλέσουν κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις θα εφαρμοστούν και σε άλλες χώρες
Από την άλλη, στα «μουλωχτά» και με διάφορα «βρώμικα κόλπα» (πρωτόκολλα συνταγογράφησης, 1 ευρώ χαράτσι ανά κάθε 3 συνταγογραφούμενα, μηνιαίο όριο ανά γιατρό, χαμηλές τιμές αναφοράς κλπ) η συμμετοχή του ασφαλισμένου στην φαρμακευτική δαπάνη έχει αυξηθεί έως και 80% σε πολλές περιπτώσεις. Προετοιμάζεται το επόμενο βήμα, το οποίο θα είναι 100% πληρωμή στο φαρμακείο από την τσέπη του ασφαλισμένου και εκ των υστέρων κατάθεση συνταγών και αποδείξεων για «κάποια» αποζημίωση με «κάποια» εισοδηματικά κριτήρια.

Όλα τα παραπάνω οφείλονται και στην πίεση από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, που καλύπτουν μόνο νοσήλεια και θέλουν να φαίνονται «ισότιμες» με τον κοινωνικό ασφαλιστικό οργανισμό με κριτήρια «ελεύθερης αγοράς». Γι” αυτό θέλουν να καταργηθεί τελείως κάθε παροχή του ΕΟΠΥΥ σχετική με δωρεάν πρωτοβάθμια και φαρμακευτική περίθαλψη.

Όλα τα παραπάνω είναι τελικές ψηφίδες σε ένα ακραίο νεοφιλελεύθερο μοντέλο – «πείραμα» που εφαρμόζουν οι προτέκτορες της τρόϊκας σε βάρος του ελληνικού λαού. Έχουμε μπει στην τελική ευθεία μιας καταστροφικής συντηρητικής αναδιάρθρωσης στον χώρο της περίθαλψης που προωθείται όλα τα τελευταία χρόνια από το μέτωπο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, της κυβέρνησης της Ευρωπαϊκης Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Έχουμε να κάνουμε με «δοκιμές υγειονομικής γενοκτονίας» που αν δεν προκαλέσουν κοινωνικές εκρήξεις και εξεγέρσεις θα εφαρμοστούν και σε άλλες χώρες.

 

Πάνος Παπανικολάου

νευροχειρουργός στο ΕΣΥ και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας Πειραιά και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.toperiodiko.gr/

Αμφίπολη: Το Χώμα Εκδικείται

 Απόψεις  Comments Off on Αμφίπολη: Το Χώμα Εκδικείται
Sep 172014
 

Στο πανεπιστήμιο οι καθηγητές μου με δίδαξαν ότι στη διάρκεια μιας ανασκαφής διατυπώνουμε πολλές υποθέσεις και πολλά ερωτήματα, που τα αφήνουμε ανοιχτά μέχρι να τελειώσει η ανασκαφή ή έστω να χουμε επαρκή δεδομένα. Δεν προσπαθούμε να «φορτώσουμε» αυτό που σκάβουμε με την «υποχρέωση» να επιβεβαιώσει τις αρχικές υποθέσεις μας. (Κι ας μην το τηρούν βέβαια κάποιοι από αυτούς τώρα, αλλά αυτά θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή…)

Ένας άλλος μεγάλος δάσκαλος, που δεν τον πρόλαβα, είχε πει ότι «στην αρχαιολογία ό,τι είναι λογικό δεν είναι και πραγματικό» (πλέον η ρήση ισχύει και για τη σύγχρονη ζωή, γιατί μη μου πείτε ότι είναι λ.χ. λογικό να μας κυβερνάνε αυτοί που μας κυβερνάνε, αλλά κι αυτό είναι άλλο θέμα).

Με οδηγό αυτά τα δύο, ας πάμε στον τάφο της Αμφίπολης. Για να πούμε την αλήθεια μεταξύ μας: με τις σημερινές μας γνώσεις αρχαιολογίας, αν αυτές τις Καρυάτιδες μας τις έφερναν στο γραφείο από κατάσχεση, οι περισσότεροι θα τις τοποθετούσαμε στην αρχαϊστική γλυπτική του 1ου αι. π.Χ. και εξής. Το νωρίτερο να λέγαμε 2ο αι. π.Χ.
Αν μας έλεγαν για ένα μνημείο που έχει μαρμάρινη επένδυση σε πώρινους τοίχους, θα λέγαμε ότι σε αυτή την τεχνική επιδόθηκαν κατεξοχήν οι Ρωμαίοι.
Αν μας λέγανε για ένα κυκλικό τύμβο τέτοιου μεγέθους, θα σκεφτόμασταν ότι είναι πολυάνδριο.
Αν μας λέγανε ότι βρίσκουν ταφικούς θαλάμους γεμάτους χώμα, θα λέγαμε ότι είναι συλημένοι είτε τώρα είτε στην αρχαιότητα -πόσο μάλλον αν βρίσκουμε τρύπες από τις οποίες χωράει ένας άνθρωπος σε κάθε διαφραγματικό τοίχο.

Αν μας έβαζαν σε προφορική άσκηση στο πανεπιστήμιο τάφο που έχει τη μορφή μακεδονικού, αλλά αποτελείται από 3 ή περισσότερους θαλάμους που καθένας έχει το δικό του πρόπυλο με Σφίγγες και Καρυάτιδες, μαρμάρινη οροφή και μαρμάρινες επενδύσεις, θα λέγαμε ότι ίσως κάποιος σημαντικός ντόπιος, που δεν έζησε την εποχή που φτιαχνόταν το μακεδονικό στυλ, αλλά αργότερα, θέλησε να παραγγείλει έναν τάφο που να μιμείται τους μακεδονικούς για λόγους μεγαλοπρέπειας, ενσωματώνοντας ετερόκλητα στοιχεία -και αυτός ο συγκρητισμός από μόνος του θα μας οδηγούσε σε νεότερη χρονολόγηση.

Αν μας έλεγαν ότι ο τάφος έχει μεγαλοπρεπείς θύρες χωρίς θυρώματα (σαν να είναι στοά με πρόπυλα ανοιχτή για να την επισκεφτείς), αλλά μπροστά από κάθε τέτοια θύρα έχει έναν στιβαρό τοίχο που δεν επιτρέπει την πρόσβαση σε αυτήν, θα σκεφτόμασταν κατευθείαν ότι πρόκειται για τοίχους που φτιάχτηκαν σε δεύτερη φάση, για να το σφραγίσουν ή για να στηρίξουν, κι όχι όταν πρωτοχτίστηκε το μνημείο (αν θες να κλείσεις τις θύρες, όταν πρωτοχτίζεις το μνημείο, το «λογικό» είναι να βάλεις θυρόφυλλα, όχι να φτιάξεις άλλο τοίχο).

Αν μας τα έλεγαν όλα αυτά μαζί για ένα μνημείο, θα λέγαμε να τελειώσει η ανασκαφή και να δούμε οπωσδήποτε την κεραμική μέσα και έξω από τον τάφο! Γιατί όλα τα παραπάνω θα ήταν τα «λογικά», όμως μόνο η ανασκαφή θα μας έδειχνε αν ήταν και «πραγματικά».

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί έτσι γίνεται κατανοητή η σημασία του ανασκαφικού «κόντεξτ» (που λέγαμε και στο Αθήνησι). Γίνεται κατανοητό γιατί είναι σημαντικό το μνημείο (εδώ βάζω και τον Τύμβο, γιατί πιστεύω ότι θα υπάρχουν κι άλλα σημαντικά ευρήματα αν ανασκαφεί ολόκληρος). Γιατί η «λογική» μας σε αυτή την περίπτωση καθορίζεται από τις ως τώρα γνώσεις μας, που βασίζονται στα ως τώρα ευρήματα. Κάθε ανασκαφή ενός τέτοιου μνημείου μπορεί να μας ανατρέψει όσα ως τώρα θεωρούσαμε δεδομένα. Μόνο που, πριν φτάσουμε να ξαναγράψουμε τα βιβλία αρχαιολογίας, καλό είναι πρώτα να έχει ολοκληρωθεί η ανασκαφή και να έχουν παρουσιαστεί όλα τα ευρήματά της σε μια σύνθεση.

Στην υπόθεση της Αμφίπολης από την αρχή γίνονται δύο λάθη, που το ένα φέρνει το άλλο. Το πρώτο λάθος είναι όλες οι υποθέσεις που γίνονται, και πρέπει να γίνονται για να επιβεβαιωθούν ή να αναιρεθούν στην πορεία μιας ανασκαφικής έρευνας (συμπεριλαμβανομένης και της χρονολόγησης, της μη σύλησης κ.λπ.), βγαίνουν ως Δελτία Τύπου και αναπαράγονται ως απόλυτες αλήθειες με έναν απόλυτα αντιεπιστημονικό τρόπο (που απλώς υπογραμμίζεται από τα συνεχή λάθη των δελτίων Τύπου με την «επιστημονικοφανή» γλώσσα). Και αυτόν τον αντιεπιστημονικό τρόπο τον επιβάλλει το ίδιο το Υπουργείο Πολιτισμού (και ο πρωθυπουργός, βέβαια, αλλά αυτά τα χουμε ξαναπεί).

Το δεύτερο λάθος, απόρροια του πρώτου, είναι ότι η αμφισβήτηση κάποιου από αυτά τα στοιχεία (της χρονολόγησης, της απόδοσης σε ιστορικό πρόσωπο κ.λπ.) θεωρείται αυτομάτως ότι είναι αμφισβήτηση της αξίας του μνημείου! Για μας τους αρχαιολόγους, και θα πρεπε και για όλους, τα μνημεία δεν έχουν μεγαλύτερη ή μικρότερη αξία με βάση το αν είναι νεότερα, αλλά με βάση τις ιστορικές και άλλες πληροφορίες που κουβαλάνε. Κι εδώ θα επικαλεστώ την άποψη της Ο. Παλαγγιά, που είπε στα ΝΕΑ ότι, αν η άποψή της ότι το μνημείο είναι ρωμαϊκό και συνδέεται με τη μάχη των Φιλίππων είναι σωστή, το μνημείο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία, καθώς συνδέεται με τη μία από τις δύο μάχες που έκριναν το μέλλον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Όποιος τόλμησε να πει ότι είναι νωρίς για το σαξές στόρυ του πρωθυπουργού (Έλληνας νεκρός του 4ου αι. π.Χ. που θα αποδείξει την ελληνικότητα της Μακεδονίας), αντιμετωπίστηκε περίπου ως προδότης!
Όποιος τόλμησε να πει ότι δεν είναι σωστό ο πρωθυπουργός να εξαγγέλλει ότι «σε 15 μέρες ανοίγει ο τάφος», αντιμετωπίστηκε ως αντιπολιτευόμενος ή σφετεριστής της ανασκαφής.
Όποιος επέμενε να μην συντάσσεται με την «υπέροχη γλυπτική του 4ου αι. π.Χ.» και τα «προτεταμένα χέρια», ακόμη και χωρίς να μιλάει, αντιμετωπίστηκε ως ζηλιάρης. Κι όποιος επέμενε ότι «ανοιχτή ανασκαφή» δεν σημαίνει να ταΐζουμε τον κόσμο προσδοκίες και ψευτο-επιστημονισμό μέσω των μίντια, αντιμετωπίστηκε ως οπισθοδρομικός. Για αυτή την αντιστροφή της πραγματικότητας, ναι, πράγματι, χρειαζόταν «επικοινωνιακός σύμβουλος». Όμως, το χώμα εκδικείται.

Σήμερα πού βρισκόμαστε; Οποιαδήποτε πρόβλεψη για το πότε θα τελειώσει η ανασκαφή έχει πάει περίπατο. Ο πρωθυπουργός στην τελευταία του δήλωση ξέχασε την ελληνικότητα και μίλησε για «διεθνές μνημείο». Η Γενική Γραμματέας στο τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, είπε στους δημοσιογράφους ότι μιλάμε για «κοσμοπολίτη ή κοσμοπολίτες» και ότι πιθανώς να υπάρχει διατάραξη από την αρχαιότητα. Η «επικοινωνιολόγος» σιωπά στο τόσο θορυβώδες μέχρι πρότινος προφίλ της.

Ένα μνημείο «φορτώθηκε» με τόσες προσδοκίες (να είναι ο τάφος του Αλέξανδρου, να αναστηλώσει το εθνικό μας φρόνημα και άλλα πολλά), που στο τέλος κινδυνεύει το ίδιο κοινό που ως χτες ξεροστάλιαζε στις οθόνες, να «απογοητευτεί» από το μνημείο. Ποιος θα τους εξηγήσει τότε ότι δεν τους απογοήτευσε το μνημείο, αλλά οι προσδοκίες που ορθώθηκαν γύρω από αυτό για λόγους που καμία σχέση δεν είχαν με την επιστημονική έρευνα; Όλοι αυτοί που για λόγους πολιτικούς, τηλεθέασης, προσωπικής προβολής, ή κατοχύρωσης θέσης εκμεταλλεύτηκαν έτσι το μνημείο, σε ποιον θα ρίξουν τότε το φταίξιμο; Πιστέψτε με, όχι πάνω τους, είναι συνηθισμένοι να ρίχνουν το φταίξιμο σε άλλους…
Κοντός (;) ψαλμός αλληλούια

Μία Αρχαιολόγος

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.toportal.gr/

Πέντε πράγματα που έμαθα από τον Μαρξ

 Απόψεις  Comments Off on Πέντε πράγματα που έμαθα από τον Μαρξ
Aug 222014
 

Ενας φίλος που σπουδάζει λογιστική πάντα μου θυμίζει την πρώτη του διάλεξη,
– παιδιά ποιός ο σκοπός μιας εταιρείας?
– να κάνει κέρδη κύριε.
– ΟΧΙ! Να μεγιστοποιήσει τα κέρδη της.

Για πολλά χρόνια πήγαινα σε ένα καφενείο. Μια μέρα άνοιξε και δεύτερο
κατάστημα και σήμερα έγινε αλυσίδα με τζίρο δεκάδες εκατομμύρια.

Δηλαδή δεν φτάνει στο μαγαζάκι να βγάζεις ένα μισθό εσύ και ένα η γυναίκα
σου, αλλά πρέπει να το μεγαλώνεις, να επεκτείνεσαι για να φας όλη την
πίτα και να μην αφήσεις τίποτα στον άλλο – τον ανταγωνιστή που λένε,
γιατί ως γνωστό θα σε φάει αυτός αν δεν τον φας εσύ. Βέβαια.

Αλλά τα κέρδη που έκανες μείον τα χαβιάρια τις σαμπάνιες και τα κοψίδια
που θα φας, τι θα τα κάνεις? Δεν μπορείς να κολυμπάς μέσα όπως ο Σκρουτζ
γιατί ως γνωστόν το παρκαρισμένο κεφάλαιο λιώνει σαν βούτυρο στον ήλιο,
πρέπει να τα επενδύσεις. Και όχι όπου και όπου έτσι? Μόνο εκεί που θα σου
αποφέρουν μέγιστο κέρδος. Μην τα επενδύσεις σε πρωτοποριακές αντλίες για
την Αφρική αλλά σε κάτι μούρλια στριγκάκια με στρας. Και τι θα γίνει όταν
τα κέρδη στερέψουν, όταν τα κεφάλαια που περιμένουν να επενδυθούν γίνουν
τόσα πολλά που δεν παράγουν κέρδος πλέον? Ε τότε θα πρέπει κάποια να
καταστραφούν για να ξεκινήσει ξανά το παιγνίδι. Μόνο που κανένας λογικός
καπιταλιστής δεν θα βρεθεί για να καταστρέψει τα κεφάλαια του εθελοντικά,
αυτά τα πράγματα ρυθμίζονται με τον νόμο της ζούγκλας, δηλαδή με πόλεμο
όπως έγραψε πριν 2,3 μέρες ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ.

Προς το παρόν το Κεφάλαιο εξασφαλίζει τα κέρδη του με την συμπίεση του
εργατικού κόστους. Σύμμαχος του το Κράτος (και ΕΕ (1)) που μείωσε μισθούς,
απεμπόλησε συλλογικές συμβάσεις που δίνουν διαπραγματευτική δύναμη στον
Εργαζόμενο μα και αυξάνοντας σκόπιμα την Ανεργία (με διάφορες “αθώες”
πολιτικές) για να αυξήσει την προσφορά εργασίας άρα και αυτόματα μείωση
μισθών. Αλλά αυτή η λύση έχει ημερομηνία λήξης.

Τέτοια πράγματα δεν τα καταλαβαίναμε πολλοί (ούτε και το τί σήμαινε
Μάαστριχτ) μέχρι που μας άνοιξε τα μάτια αυτή η κρίση και αρχίσαμε να
διαβάζουμε την θεωρία του Μαρξ. Όπως έκαναν πριν από εμάς και ο Πέτρος και ο Γιόχαν και ο Φραντς (2).

Εκεί έμαθα ότι η ταξική πάλη είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια στην
κοινωνία, από την οποία πηγάζει κάθε αλλαγή. Στο μυαλό μου την βλέπω σαν
ένα mexican stand-off (3) όπου κάθε τάξη περιμένει ένα μικρό λάθος από τις άλλες, ένα παραπάτημα, ένα κλείσιμο των ματιών ώστε να κερδίσει ένα πόντο σε αυτή την πάλη.

mexican stand-off

Ο μη-ταξικά συνειδητοποιημένος εργαζόμενος αυτό το αγνοεί. Όταν
νιώθει τα δόντια του καπιταλιστή (που δεν τον φτάνει το κέρδος μα θέλει την
μεγιστοποίηση του κέρδους) στα καπούλια του, το αποδίδει σε 1,002 άλλους
λόγους (διαφθορά, ανίκανοι υπουργοί, πλεονέκτες τραπεζίτες, μετανάστες,
επιδόματα και συντάξεις) εκτός από την νομοτέλεια της ταξικής πάλης.
Κάποτε μάλιστα νιώθει και ένοχος, “τεμπέλιαζα τον τελευταίο καιρό”, “πήρα
πολλά επιδόματα”, κτλ. Ενώ ούτε του περνά από το μυαλό η σκέψη να
αντιδράσει γιατί ο εν λόγω καπιταλιστής προστατεύεται και νομιμοποιείται
από το κράτος, όπως διάβασα σε αυτή την γλαφυρή διάλεξη του Λένιν:

Στο ζήτημα αυτό πριν απ’ όλα πρέπει να προσέξουμε ότι κράτος δεν υπήρξε
πάντα. Υπήρξε καιρός που δεν υπήρχε κράτος. Αυτό εμφανίζεται εκεί και
τότε, όπου και όταν εμφανίζεται ο χωρισμός της κοινωνίας σε τάξεις, όταν
εμφανίζονται εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι.

Και ενώ οι καπιταλιστές είναι ταξικά συνειδητοποιημένοι 100 τα 100, δεν θα
παραξενευόμουνα αν η τάξη με τους λιγότερους συνειδητοποιημένους να είναι
η Εργατική. Και τώρα το πληρώνει.

Έμαθα επίσης ότι η καλοπέραση του Α αποτελείται από την
καλοπέραση του καπιταλιστή Β συν την εξαθλίωση του εργαζόμενου Γ. Καλά το
λέει ο Τσε Γκεβάρα σε αυτή την συνέντευξη:

Όταν όμως μιλάτε για τον αμερικανικό τρόπο ζωής, και αυτόν του ελεύθερου
κόσμου, πρέπει να λάβετε υπ’ όψη τα 200 εκατομμύρια ανθρώπων στη Λατινική
Αμερική που πεθαίνουν της πείνας, που πεθαίνουν από αρρώστιες, που η ζωή
τους δεν περνάει τα 18 χρόνια, που πεθαίνουν σε παιδική ηλικία. Όλοι αυτοί
οι άνθρωποι συμβάλλουν στο οικονομικό μεγαλείο των Ηνωμένων Πολιτειών οι
οποίες τους εκμεταλλεύονται με τον ένα η τον άλλο τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει
στην Αφρική και συνέβη επίσης στην Ασία. Ο μαρξισμός δίνει ένα τέλος σε
όλα αυτά.

Τώρα κάθε φορά που βλέπω κάποιον να χαϊδεύει το αιφόνο του βλέπω από πίσω ένα ροδαλό καπιταλιστή να μετρά τα λεφτά του γελώντας και ένα φτωχαδάκι να βγάζει τα μάτια του να το συναρμολογήσει σε κάποια Ειδική Οικονομική Ζώνη της Ασίας (σύντομα και στην Ελλάδα) για πενταροδεκάρες και 12ωρο.

Τέλος έμαθα ότι είναι ανώφελο να περιμένουμε από κάποιον να εξημερώσει τον
καπιταλισμό, ή να τον θέσει στην υπηρεσία των εργαζομένων (σχήμα οξύμωρο
έτσι και αλλιώς αφού ο καπιταλισμός βασίζεται στην εκμετάλλευση των
εργαζομένων) μου άρεσε αυτή η συνομιλία του Στάλιν με τον συγγραφέα Η.G.Wells:

Αλλά το βέβαιο είναι ότι δεν μπορείς να φθάσεις σταδιακά στον σοσιαλισμό,
με την αγγλοσαξονική έννοια του όρου, υπό συνθήκες καπιταλισμού. Τι είδους
σοσιαλισμός είναι αυτός; Στην καλύτερη περίπτωση θα βρεθεί μέσα στον
ασφυκτικό κλοιό των πιο σκληρών εκπροσώπων του καπιταλισμού, του
συστήματος της εκμετάλλευσης του ανθρώπου, ενώ αντίθετα προϋποθέτει την
εφαρμογή της αρχής του ελέγχου της οικονομίας σε όλα τα επίπεδα. Και
αμέσως μόλις ο Ρούζβελτ προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει μέσα που θα
μπορούσαν να κλονίσουν τα θεμέλια του καπιταλισμού θα υποστεί συντριπτική,
εξευτελιστική ήττα. Γιατί οι τράπεζες, η βιομηχανία, οι μεγάλες
επιχειρήσεις και οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις δεν είναι στα χέρια του, δεν
θα μπορεί να τις ελέγξει. Οι σιδηρόδρομοι και ο εμπορικός στόλος, τα
πάντα, είναι ατομική ιδιοκτησία. Στρατιές ολόκληρες ειδικευμένων εργατών,
μηχανικών και τεχνοκρατών δουλεύουν για λογαριασμό ιδιωτικών επιχειρήσεων. Επιπλέον, στον καπιταλιστικό κόσμο το κράτος είναι ένας θεσμός
συνυφασμένος με την άμυνα της χώρας, τη διατήρηση της τάξης. Είναι δηλαδή
απλώς μια φοροεισπρακτική μηχανή. Υπό μιαν αυστηρή έννοια λοιπόν η
οικονομία δεν βρίσκεται στα χέρια του κράτους. Αντίθετα, το κράτος
βρίσκεται στα χέρια της καπιταλιστικής οικονομίας, τελεί υπό τον έλεγχό
της. Γι’ αυτόν τον λόγο πολύ φοβάμαι ότι ο Ρούζβελτ δεν θα καταφέρει να
κάνει αυτό που λέτε – αν βεβαίως υποθέσουμε ότι θα ήθελε.

Στο ίδιο κείμενο λέει ότι η ανεργία εξυπηρετεί ένα πολύ απλό σκοπό, την
ρύθμιση της προσφοράς στην αγορά εργασίας δηλαδή την χειραγώγηση των
μισθών από τους εργοδότες, άρα η υψηλή ανεργία είναι εν πολλοίς
προ-σχεδιασμένη και τονώνει τις επιχειρήσεις. Ελεμένταρυ Γουάτσον,
Ελεμένταρυ.

Έχουμε και λέμε, ταξική πάλη, ταξική συνειδητοποίηση ή διολίσθιση,
εκμετάλλευση ανθρώπων από ανθρώπους, μεγιστοποίηση κέρδους, επένδυση
κερδών, ο καπιταλισμός δεν εξημερώνεται, δεν διαχειρίζεται προς όφελος της
Εργατικής τάξης.

ΑΧΠ

——

  1. Τελικά η ΕΕ το άξιζε το Νόμπελ Ειρήνης. Με τις αντι-εργατικές ρήτρες του Μάαστριχτ που πίεσε τα κράτη μέλη να εφαρμόσουν τα τελευταία χρόνια συμπίεσε το εργατικό κόστος και έδωσε λίγα χρόνια ακόμα κερδοφορίας του Κεφαλαίου. Η καταστροφή του συσσωρευμένου Κεφαλαίου με κάποιο πόλεμο θα αργήσει 5,6 χρόνια ακόμα.
  2. Μεταξύ μαθημάτων μπαλέτου ή Μαρξιστικό Φροντιστήριο, θα διάλεγα το δεύτερο για το παιδί μου.
  3. Το mexican stand-off της ταξικής πάλης το συνέλαβε, κατά την γνώμη μου, και ο Σέρτζιο Λεόνε στην ταινία του, Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος. Όπου βέβαια, ο Καλός και ο Άσχημος συμμαχούν εναντίον του Κακού για να μοιραστούν το παραδάκι.

Ο καλός, ο κακός και ο Ασχημος.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://topronomiotouftwxou.wordpress.com/

Γκέρτνερ (καθηγητής Οικονομικών): Αδικαιολόγητες οι συνεχείς υποβαθμίσεις της Ελλάδας

 Απόψεις  Comments Off on Γκέρτνερ (καθηγητής Οικονομικών): Αδικαιολόγητες οι συνεχείς υποβαθμίσεις της Ελλάδας
Aug 212014
 

Πυρά κατά των οίκων αξιολόγησης εξαπολύει ο καθηγητής Οικονομικών Μάνφρεντ Γκέρτνερ. Υποστηρίζει μάλιστα ότι οι εταιρείες αξιολόγησης είναι συνυπεύθυνες για την παρ΄ολίγον χρεοκοπία χωρών της ευρωζώνης.

Πρόκειται για έναν «δημόσιο διαξιφισμό» με προϊστορία: το 2012 ο καθηγητής Γκέρτνερ και ο συνάδελφός του Μπιορν Γκρίσμπαχ δημοσίευσαν μία κοινή μελέτη, στην οποία κατηγορούν τους τρεις μεγαλύτερους οίκους αξιολόγησης (Standard & Poor΄s, Moody΄s, Fitch) για λανθασμένους χειρισμούς στην περίοδο της κρίσης, οι οποίοι επιτάχυναν την πορεία των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης προς την οικονομική καταστροφή, γιατί, όπως υποστηρίζουν οι ερευνητές, τροφοδοτούσαν συνεχώς την ανασφάλεια των επενδυτών και τελικά προκάλεσαν έναν φαύλο κύκλο υποβαθμίσεων και ανόδου των επιτοκίων δανεισμού.

Όπως εξηγεί ο καθηγητής Γκέρτνερ «ο κίνδυνος έγκειται στο ότι μία γνωμοδότηση μπορεί να γίνει μία αυτό-εκπληρούμενη προφητεία. Η αδικαιολόγητη και λανθασμένη υποβάθμιση μίας χώρας μπορεί να υπονομεύσει σε τέτοιο βαθμό την εμπιστοσύνη των αγορών στην αξιοπιστία της, ώστε τα επιτόκια δανεισμού να φτάσουν στα επίπεδα εκείνα που θα δικαιολογούσαν την αδικαιολόγητη υποβάθμιση ή ακόμα και να τα ξεπεράσουν. Όλα αυτά μπορούν να οδηγήσουν ακόμα και μία οικονομικά εύρωστη χώρα στη χρεοκοπία».

Έσυραν οι οίκοι την Ελλάδα στο κούρεμα;

Ο καθηγητής Γκέρτνερ αναφέρει ως παράδειγμα αυτό-εκπληρούμενης προφητείας την περίπτωση της Γαλλίας, η οποία τον Νοέμβριο του 2011 υποβαθμίστηκε «κατά λάθος» από την Standard & Poor΄s με αποτέλεσμα τα επιτόκια δανεισμού για τα γαλλικά κρατικά ομόλογα να εκτοξευθούν στα υψηλότερα επίπεδα από την καθιέρωση του ευρώ. Οι ερευνητές του φημισμένου ελβετικού πανεπιστημίου δεν αμφισβητούν βέβαια ότι οι υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης παρουσίασαν σημαντική επιδείνωση στους οικονομικούς δείκτες στην περίοδο 2009-2012, η οποία θα δικαιολογούσε κάποια υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας από τους οίκους αξιολόγησης. Υποστηρίζουν ωστόσο ότι οι συνεχείς υποβαθμίσεις πήγαιναν πολύ πιο πέρα από ότι θα δικαιολογούσαν τα οικονομικά προβλήματα των χωρών αυτών.

Αλλά όταν υποβάλει στους οίκους αξιολόγησης το ερώτημα, μήπως έχουν γίνει λανθασμένοι χειρισμοί και μήπως οι οίκοι επιφυλάσσουν ιδιαιτέρως ευμενή μεταχείριση στις αγγλοσαξονικές χώρες, από τις οποίες και οι ίδιοι προέρχονται, τότε η απάντηση είναι ένα κοφτό «όχι, δεν κάνουμε κάτι τέτοιο» χωρίς περαιτέρω συζήτηση. «Το ερώτημα που θέσαμε ήταν το εξής: μήπως οι αδικαιολόγητες υποβαθμίσεις ανάγκασαν την Ελλάδα να συρθεί στο κούρεμα του χρέους; Αντί να λάβουμε συγκεκριμένη απάντηση στο ερώτημα αυτό, μας λένε όλο αυταρέσκεια ότι ουσιαστικά κατάφεραν να προβλέψουν το ελληνικό κούρεμα. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον δεν έχουν καταλάβει ούτε το ερώτημά μας, αλλά ούτε και την ουσία του προβλήματος» τονίζει ο ελβετός ερευνητής.

«Και η Γερμανία θα κατέρρεε με τέτοια επιτόκια»

Η «εν δήμω» αντιπαράθεση συνεχίζεται, καθώς ο καθηγητής Γκέρτνερ έχει κατηγορήσει δημοσίως τον Μόριτς Κρέμερ, επικεφαλής του τμήματος Ευρώπης, Μ. Ανατολής και Αφρικής στην Standard & Poor΄s, ότι «ψεύδεται» και «δεν αντιλαμβάνεται στοιχειώδεις συσχετισμούς της οικονομίας». Σε ερώτηση της Deutsche Welle, η Standard & Poor΄s δεν θέλησε να σχολιάσει τις σχετικές αιτιάσεις. Πάντως σε πρόσφατο άρθρο του στη γερμανική οικονομική επιθεώρηση Wirtschaftswoche, ο Μόριτς Κρέμερ απορρίπτει τις αιτιάσεις περί «αυτό-εκπληρούμενης προφητείας» και κατηγορεί τον Μάνφρεντ Γκέρτνερ ότι ουσιαστικά συγχέει τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος.

Ωστόσο ο ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Ζανκτ Γκάλεν επιμένει και παραθέτει μάλιστα ως παράδειγμα την περίπτωση της Ελλάδας: «Πολλοί επισημαίνουν ότι στην περίπτωση της Ελλάδας και της Ιρλανδίας θα ήταν δικαιολογημένη μία υποβάθμιση κατά μία ή δύο βαθμίδες. Αντί γι αυτό, οι χώρες αυτές κατρακύλησαν οκτώ, εννέα, έντεκα βαθμίδες. Αποτέλεσμα: επιτόκια δανεισμού, στα οποία ούτε καν η Γερμανία και η Ελβετία δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν. Είναι βέβαιο ότι αν η Γερμανία είχε να αντιμετωπίσει επιτόκια δανεισμού γύρω στο 23-25% θα πήγαινε για κούρεμα χρέους» δηλώνει ο καθηγητής Γκέρτνερ.

Hilke Fischer / Γιάννης Παπαδημητρίου

Πηγή: Deutsche Welle

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.capital.gr/

Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ για την εξέγερση στο Φέργκιουσον και τον ταξικό πόλεμο στις ΗΠΑ

 Απόψεις  Comments Off on Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ για την εξέγερση στο Φέργκιουσον και τον ταξικό πόλεμο στις ΗΠΑ
Aug 192014
 

Το Barikat μεταφράζει και δημοσιεύει ένα άρθρο του Kareem Abdul-Jabbar στο TIME της 17ης Αυγούστου. Ο Jabbar αποτελεί μια από τις σημαντικότερες μορφές του παγκόσμιου αθλητισμού (20 χρόνια στο ΝΒΑ, πρώτος σε πόντους στην ιστορία της λίγκας), με πλούσια κοινωνική και πολιτική δράση από το αντιπολεμικό κίνημα και το civil rights movement μέχρι το πρόσφατο Occupy. To παρακάτω κείμενο, ανεξαρτήτως συμφωνίας με όλα όσα αναφέρει, αποτελεί μια σημαντική κίνηση υποστήριξης της εξέγερσης στο Ferguson και τον προοπτικών αυτής, από έναν άνθρωπο με τεράστια κοινωνική απεύθυνση και παραδοσιακό εχθρό του συντηρητικού συρφετού στις ΗΠΑ με τον οποίο βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση ήδη από τα 70s όταν και αποφάσισε στην ακμή της καριέρας του να αλλάξει θρησκεία (ασπάστηκε το Ισλάμ) και όνομα (το χριστιανικό του όνομα ήταν Lew Alcindor).
Θα αποτελέσει η πρόσφατη εξέγερση στο Φέργκιουσον του Μιζούρι, ένα σημείο καμπής στη μάχη ενάντια στη φυλετική αδικία ή θα είναι μιά μικρή υποσημείωση, σε κάποια μελλοντική πτυχιακή διατριβή σχετικά με τις πολιτικές αναταραχές στον πρώιμο 21ο αιώνα;

Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στο Μάη του 1970

Θα έχετε πιθανά ακούσει για τoυς πυροβολισμούς στο Kent State: Στις 4 Μάη του 1970, η εθνοφρουρά του Οχάϊο, άνοιξε πύρ κατά των φοιτητών που διαδήλωναν στο Πανεπιστήμιο του Kent. Στα 13 δευτερόλεπτα των πυροβολισμών, τέσσερις φοιτητές σκοτώθηκαν και εννέα τραυματίστηκαν, με το ένα να μένει μόνιμα παράλυτος. Το σοκ και η κατακραυγη για το γεγονός, έφεραν ως αποτέλεσμα μια πανεθνική απεργία στην οποία συμμετείχαν τέσσερα εκατομμύρια φοιτητές, οι οποίοι έκλεισαν 450 ιδρύματα. Πέντε μέρες μετά τα γεγονότα του Kent State, 100 χιλιάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Ουάσινγκτον και η νεολαία της χώρας κινητοποιούταν πλέον ενεργητικά για να έρθει το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ, του ρατσισμού, του σεξισμού και της ανόητης πίστης στο πολιτικό κατεστημένο.

Πιθανότατα, δεν έχετε ακούσει για τους πυροβολισμούς στο Jackson State.

Στις 14 Μάη, δέκα μέρες αφού το Kent State έβαλε φωτιά στο έθνος, στο Πανεπιστήμιο του Jackson State, στο οποίο σπούδαζαν κυρίως μαύροι, η αστυνομία σκότωσε δύο μάυρους νεαρούς (ο ένας τελειόφοιτος του Λυκείου, ο άλλος πατέρας ενός μωρού 18 μηνών), με καραμπίνες και τραυμάτισε άλλους δώδεκα.

Δεν υπήρξε καμία κατακραυγή σε εθνικό επίπεδο. Το έθνος δεν κινητοποιήθηκε για να κάνει κάτι. Αυτό το άψυχο τέρας που αποκαλούμε Ιστορία, κατάπιε το όλο συμβάν σβήνωντας το από τη μνήμη του έθνους.

Kαι εφόσον δεν θέλουμε την αγριότητα του Ferguson να την καταπιεί η Ιστορία και να καταλήξει ένα ερέθισμα στο έντερο της, πρέπει δούμε την όλη κατάσταση όχι μόνο σαν άλλη μια πράξη στα πλαίσια του ρατσισμού του συστήματος, αλλά και ό,τι άλλο στην πραγματικότητα είναι: ταξικός πόλεμος.

Επικεντρώνοντας μονάχα στη φυλετική πτυχή, η συζήτηση γίνεται στο αν ο θάνατος του Michael Brown – ή αυτός των τριών άοπλων μαύρων, που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία στις ΗΠΑ μέσα σε αυτό το μήνα – έγκειται στο θέμα των διακρίσεων ή στις αιτιολογήσεις της αστυνομίας. Έπειτα θα συζητάμε για το αν υπάρχει ο ρατσισμός των μάυρων εναντίον των λευκών, όσο υπάρχει ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους. (Ναι, όντως υπάρχει. Αλλά σε γενικές γραμμές, ο ρατσισμός των λευκών ενάντια στους μαύρους επηρεάζει οικονομικά το μέλλον της μαύρης κοινότητας. Ο ρατσισμός των μαύρων απέναντι στους λευκούς, έχει σχεδόν μηδαμινές κοινωνικές επιπτώσεις.)

Στη συνέχεια, θα αρχίσουμε να συζητάμε για το άν η αστυνομία στις ΗΠΑ είναι και η ίδια μία μειονότητα σε κίνδυνο, που υπόκειται σε διακρίσεις με βάση το χρώμα (της στολής της) – το μπλέ. (Ναι, είναι. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες να λάβουμε υπόψη πριν καταδικάσουμε την αστυνομία, όπως οι πολιτικές πιέσεις, η ανεπαρκής εκπαίδευση και διάφορες απόκρυφες πολιτικές). Ύστερα, θα διερωτηθούμε αν οι μαύροι πέφτουν συχνότερα θύματα πυροβολισμών εξαιτίας του ότι διαπράττουν συχνότερα εγκλήματα. (Στην πραγματικότητα, έρευνες αποδεικνύουν ότι οι μαύροι γίνονται στόχαστρο συχνότερα σε κάποιες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη. Είναι δυσκολότερο να μιλήσουμε για μια μεγαλύτερη, εθνικής εμβέλειας, εικόνα γιατί η έρευνα στο θέμα είναι θλιβερά ανεπαρκής. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μας δείχνει ότι στο διάστημα 2003-2009 στις ΗΠΑ, ανάμεσα στους θανάτους που είχαν να κάνουν με σύλληψη, υπάρχει ελάχιστη διαφορά ανάμεσα σε μαύρους, λευκούς ή λατίνους. Μολαταύτα, τα στοιχεία δεν μας δείχνουν πόσοι από αυτούς ήταν άοπλοι.)

Τα φυλετικά ζητήματα, για τα οποία όλοι σπεύδουν να υψώσουν γροθιές, αποσπούν την Αμερική από το να δεί ότι οι στόχοι της υπερβολικής αντίδρασης της αστυνομίας, βασίζονται λιγότερο στο χρώμα και περισσότερο σε κάτι που είναι ακόμα χειρότερο και από το επίπεδο οδύνης του ιού Έμπολα: στο να είσαι φτωχός. Φυσικά, για πολλούς στην Αμερική, το να έχεις συγκεκριμένο χρώμα στο δέρμα σου είναι συνώνυμο με το να είσαι φτωχός και το να είσαι φτωχός είναι συνώνυμο με το να είσαι εγκληματίας. H ειρωνία είναι ότι αυτή η παρεξήγηση υπάρχει στην πραγματικότητα και μεταξύ των ίδιων των φτωχών.

Kαι έτσι ακριβώς θέλει να έχουν τα πράγματα, η καθεστηκυία τάξη

H τελευταία απογραφή έδειξε ότι 50 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι φτωχοί. 50 εκατομμύρια ψηφοφόροι είναι ένα σημαντικό μπλοκ αν κάποτε οργανωθούν σε μια προσπάθεια να πετύχουν τους οικονομικούς τους σκοπούς. Έτσι, είναι κρίσιμο για εκείνους που βρίσκονται στο «Πλουσιότερο 1%» να κρατούν τους φτωχούς διαλυμένους, αποσπώντας την προσοχή τους με ζητήματα που κυρίως ακουμπούν στο συναίσθημα τους όπως η μετανάστευση, οι αμβλώσεις, ο έλεγχος της οπλοκατοχής, έτσι ώστε να μην σταματήσουν κάποια στιγμή (σ.σ. οι φτωχοί) και αναρωτηθούν πώς τους κοροϊδεύουν για τόσο καιρό.

Ένας τρόπος να κρατήσεις αυτούς τους 50 εκατομμύρια φτωχούς, διαλυμένους είναι μέσω της παραπληροφόρησης. Τα τελευταία στοιχεία από το PunditFact σχετικά με τα ειδησεογραφικά δίκτυα, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι για το Fox και το Fox News Channel, το 60% των όσων μεταδίδουν, είναι ψέμματα. Για το NBC και το MSNBC, το ποσοστό είναι 46%.

Αυτά είναι τα «νέα», αδέρφια! Κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ferguson, το Fox News έπαιξε μια ασπρόμαυρη φώτο του Martin Luther King, με την επιγραφή: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Μartin Luther King / Οι διαδηλωτές στο Missouri στρέφονται στη βία». Mήπως έπαιξαν κάτι αντίστοιχο όταν και οι δύο Μπούς εισέβαλλαν στο Ιράκ: «Ξεχνώντας το μήνυμα του Ιησού Χριστού / Οι ΗΠΑ ξεχνούν να γυρίσουν το μάγουλο και σκοτώνουν χιλίαδες»;

Πώς γίνεται οι τηλεθεατές να κάνουν λογικές επιλογές σε μια Δημοκρατία, αν οι πηγές πληροφόρησης τους είναι διεφθαρμένες; Δεν μπορούν. Και αυτό είναι ακριβώς πώς το «1%» ορίζει τη μοίρα του «99%».

Ακόμα χειρότερα, ορισμένοι πολιτικοί και επιχειρηματίες συνομωτούν για να μείνουν οι φτωχοί ως έχουν. Στην κωμική-ειδησεογραφική εκπομπή του στο HBO με τίτλο Last Week Tonight, o John Oliver έκανε ένα θέμα πάνω στις επιχειρήσεις των payday loans (σ.τ.μ. εταιρίες που παρέχουν «δάνεια ημέρας», με υψηλό τόκο) και εκείνους που με απίστευτη αναισθησία εκμεταλλεύονται την απόγνωση του φτωχού κόσμου. Πώς γίνεται μια τέτοια βιομηχανία που αποσπά 1900% σε τόκους επί των δανείων να τη βγάζει καθαρή; Στο Τέξας, ο τοπικός βουλευτής Gary Elkins κατάφερε και μπλόκαρε νομοθετική ρύθμιση για το θέμα, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είναι ιδιοκτήτης μιας τέτοιας αλυσίδας καταστημάτων που δίνουν payday loans. H βουλευτής Vicki Truitt που διαρκώς κατήγγειλε τον Elkins για την προφανή σύγκρουση συμφερόντων στο θέμα λόγω της εταιρίας του, έγινε λομπίστα για την ACE Cash Express, μόλις 17 μέρες μετά τη λήξη της θητείας της. Στην ουσία, ο Oliver έδειξε πως οι φτωχοί οδηγούνται σε τέτοιου είδους δάνεια, μόνο και μόνο για να καταλήξουν σε αδυναμία πληρωμής και έτσι να συνεχίζουν να δανείζονται. Ο κύκλος αυτός δεν μπορεί να σπάσει.

Βιβλία και ταινίες σε περιβάλλον δυστοπίας, όπως το Snowpiercer, το Divergent, τα Hunger Games και το Elysium σηματοδότησαν την οργή, τα τελευταία χρόνια. Όχι μόνο επειδή εκφράζουν μια νεανική δυσαρέσκεια απέναντι στα πρότυπα εξουσίας. Αυτό θα εξηγούσε κάποια από τη δημοφιλία που έχουν ανάμεσα σε νεότερης ηλικίας κοινά, αλλά δεν δικαιολογεί τη δημοφιλία ανάμεσα στους «20κάτι» και σε μεγαλύτερους ενήλικες. O πραγματικός λόγος που μαζευόμαστε για να δούμε τον πορσελάνινο χαρακτήρα του Donald Sutherland στο Hunger Games είναι το γεγονός ότι ένας αδίστακτος πρόεδρος των ΗΠΑ αφιερωμένος στο να διατηρεί τη θέση του πλούτου ενώ λειαίνει τη φτέρνα του στους λαιμούς των φτωχών, φαντάζει αληθινό σενάριο σε μια κοινωνία που το «1%» κερδίζει ακόμα περισσότερο πλούτο, ενώ η μεσαία τάξη καταρρέει.

Αυτό δεν είναι υπερβολή. Στατιστικές το αποδεικνύουν. Σύμφωνα με την έρευνα του Pew Research Center, μόνο τα μισά από τα νοικοκυριά στις ΗΠΑ είναι μεσαίου εισοδήματος, καταγράφωντας μια πτώση 11% από τη δεκαετία του 1970. Το μέσο εισόδημα της μεσαίας τάξης έχει πέσει 5% την τελευταία δεκαετία και ο συνολικός πλούτος βρίσκεται 28% κάτω. Όλο και λιγότεροι άνθρωποι (μόνο το 23%), θεωρούν ότι θα έχουν άρκετά χρήματα για να βγούν στη σύνταξη. Πιο καταδικαστικό για την κατάσταση, όλων: Λιγότεροι Αμερικανοί από ποτέ, πιστεύουν στην κινητήρια αρχή του Αμερικάνικου Ονείρου, ότι η σκληρή δουλειά θα τους πάει μπροστά.

Αντί να ενωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τον πραγματικό εχθρό – ανίκανους πολιτικούς, νομοθέτες και άλλους που βρίσκονται στην εξουσία- πέφτουμε στην παγίδα να στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλο, ξοδεύοντας τις δυνάμεις μας μαχόμενοι ενάντια στους συμμάχους μάς και όχι ενάντια στους εχθρούς μας. Αυτό δεν έχει να κάνει με αποκλεισμούς μόνο με βάση το χρώμα ή τα πολιτικά κόμματα αλλά, επίσης και σχετικά με το φύλο. Στο βιβλίο της Unspeakable Things: Sex, Lies and Revolution, η Laurie Penny αναφέρει ότι οι μειωμένες ευκαιρίες για καριέρα στους νέους άνδρες, τους οδηγεί στο να νιώθουν λιγότερο πολύτιμοι για τις γυναίκες, με αποτέλεσμα να εκτρέπουν την οργή τους από αυτούς που πραγματικά προκαλούν το πρόβλημα, σε αυτές που επίσης βιώνουν τις συνέπειες: τις γυναίκες.

Ναι, γνωρίζω ότι είναι άδικο να σταμπάρω τους πλουσιότερους με τόσο χοντρές γραμμές. Υπάρχουν μερικοί πολύ πλούσιοι που έχουν προσφέρει φοβερή υποστήριξη στην κοινότητα τους. Ταπεινοί για την επιτυχία τους, προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους γύρω τους. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει με το πλήθος των εκατομμυριούχων και δισεκατομμυριούχων που συνεργάζονται παρασκηνιακά για να μειώσουν τα κουπόνια τροφίμων, δεν ανακουφίζουν το βάρος των φοιτητικών δανείων από τους νέους και τσακίζουν την επέκταση του επιδόματος ανεργίας.

Σε κάθε τέτοια περιστατικά πυροβολισμών, θανάτων και αγριοτήτων, η αστυνομία και το δικαστικό σύστημα μοιάζουν να επιβάλλουν το νόμο ενός άδικου καθεστώτος. Η οργή μας αυξάνεται και οι εξεγέρσεις ζητούν να προκύψει δικαιοσύνη. Τα ειδησεογραφικά κανάλια κάνουν συνεντεύξεις με τον καθένα και οι γνωστές αυθεντίες επιρρίπτουν ευθύνες.

Μετά τι;

Δε λέω ότι οι διαμαρτυρίες στο Ferguson δεν είναι δικαιολογημένες – είναι. Στην πραγματικότητα, χρειαζόμαστε περισσότερες διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Που είναι όμως το Kent State της εποχής; Τι θα χρειαστεί για να κινητοποιήσει 4 εκατομμύρια φοιτητές σε ειρηνική διαμαρτυρία; Γιατί αυτό χρειαζόμαστε για να προκαλέσουμε πραγματική αλλαγή. Η μεσαία τάξη πρέπει να ενωθεί με τους φτωχούς και οι λευκοί να ενωθούν με τους αφροαμερικανούς σε μαζικές διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε τους διεφθαρμένους πολιτικούς, για να μποικοτάρουμε τις εκμεταλλευτικές επιχειρήσεις, για να περάσει νομοθεσία που θα προωθεί την οικονομική ισότητα και τις ευκαιρίες για όλους και για να τιμωρήσουμε όλους όσους τζογάρουν με το οικονομικό μας μέλλον.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα πάθουμε ότι έχουμε τώρα για τα γεγονότα του Ferguson: Μια χούφτα πολιτικών και διασημοτήτων να εκφράζουν τη συμπάθεια και τον αποτροπιασμό τους. Αν δεν έχουμε μια συγκεκριμένη ατζέντα – μια λίστα με τι θέλουμε να αλλάξουμε και πως – θα μαζευόμαστε ξανά και ξανά δίπλα στα νεκρά κορμιά των νεκρών παιδιών μας, των γονιών μας και των γειτόνων μας.

Ελπίζω ο John Steinbeck να αποδειχθεί σωστός όταν έγραφε στα Σταφύλια της Οργής ότι «H Ύφεση δουλεύει για να δυναμώσει και να ενώσει τους καταπιεσμένους». Αλλά είμαι περισσότερο διατεθιμένος να επαναλάβω το Inner City Blues του Marvin Gaye, που γράφτηκε το χρόνο μετά τους πυροβολισμούς στο Kent State και το Jackson State

Inflation no chance

To increase finance

Bills pile up sky high

Send that boy off to die

Make me wanna holler

The way they do my life

Make me wanna holler

The way they do my life

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://barikat.gr/

Η ταξική αλληλεγγύη θα επιβάλει τη δικαιοσύνη, στο δρόμο θα τσακίσουμε τις Μανωλάδες

 Απόψεις  Comments Off on Η ταξική αλληλεγγύη θα επιβάλει τη δικαιοσύνη, στο δρόμο θα τσακίσουμε τις Μανωλάδες
Aug 152014
 

Η δικαστική παρωδία που ξεκίνησε στις αρχές του καλοκαιριού για την υπόθεση της επίθεσης με πυροβολισμούς εναντίον των μεταναστών εργατών στην Νέα Μανωλάδα τον Απρίλιο του 2013, ολοκληρώθηκε με τρόπο εξοργιστικό και παράλληλα αναμενόμενο. Το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πάτρας αθώωσε τόσο τον φραουλοπαραγωγό, Νίκο Βαγγελάτο όσο και τους τρεις μπράβους του για την κύρια κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων. Ταυτόχρονα, οι δύο από τους τρεις μπράβους του Βαγγελάτου που δικάζονταν, κρίθηκαν ένοχοι για τους πυροβολισμούς στους μετανάστες. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο άφησε ανέγγιχτη την πρακτική της δουλεμπορίας νομιμοποιώντας τις λογικές του Βαγγελάτου και απλά, για να τηρήσει τα προσχήματα, έκρινε ένοχα τα δυο καθάρματα που προέβησαν στην επίθεση με καραμπίνα: Ο Βαγγελάτος και το σύστημα που έχει επιβάλει στα χωράφια του «βγαίνουν λάδι», τυχαίνει απλά κάποια τσιράκια του να είναι κακοί άνθρωποι και να πυροβολούν εργάτες.

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν απλά η κορύφωση μιας διαδικασίας, στο εσωτερικό της οποίας συσσωρεύτηκε ολόκληρη η μέθοδος αντιμετώπισης των κρατικών θεσμών απέναντι στον κόσμο της Εργασίας και ειδικότερα οι ρατσιστικές λογικές που προωθούνται επιμελώς στοχεύοντας στους μετανάστες. Είναι χαρακτηριστικό πως κατά την διάρκεια της δίκης, οι μετανάστες που είχαν πέσει θύματα επίθεσης από τον Βαγγελάτο και τα τσιράκια του αντιμετωπιζόντουσαν από το δικαστήριο σαν να ήταν αυτοί οι κατηγορούμενοι ενώ ένα κλίμα μαφιόζικης τρομοκρατίας ενορχηστρωμένο από τον Βαγγελάτο, το οποίο στόχευε σε μάρτυρες και αλληλέγγυους στους μετανάστες, νομιμοποιήθηκε για τα καλά από το δικαστήριο. Η τελική απόφαση ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Η αστική δικαιοσύνη είναι παρούσα, υπενθυμίζει τον ρόλο της, υπερασπίζεται τη φύση της. Είναι ταξική και υπάρχει απλά για να επικυρώνει την κυριαρχία των ισχυρών.

Η δικαιοσύνη για την εργατική τάξη δεν έρχεται μέσα από τις δικαστικές αίθουσες αλλά αντίθετα, μέσα από τους συλλογικούς αγώνες της και τις κινητοποιήσεις της. Τα δικαστήρια δεν δικαιώνουν ποτέ την εργατική τάξη, απλά σε κάποιες περιπτώσεις αναγκάζονται να αναγνωρίσουν τις νίκες που η τελευταία κατακτά στο δρόμο. Συνεπώς, η στάση του δικαστηρίου στην υπόθεση της Νέας Μανωλάδας είναι μια αναμενόμενη εξέλιξη, αυτό που μας υπενθυμίζει είναι η αναγκαιότητα της ενδυνάμωσης της ταξικής αλληλεγγύης, που θα νικήσει τα αφεντικά και τις ορέξεις τους.

Μπορεί ο Βαγγελάτος και ο κάθε Βαγγελάτος να νομιμοποιούνται από το Κράτος και τους θεσμούς του αλλά η πραγματική δικαιοσύνη θα επιβληθεί μόνο από το εργατικό κίνημα. Μπορεί η αθωότητα του Βαγγελάτου να μην μπορεί να αμφισβητηθεί μέσα στις δικαστικές αίθουσες και μπορεί η απόφαση να μην είναι εφέσιμη αλλά η ενοχή του απέναντι στην εργατική τάξη είναι ξεκάθαρη και γι’ αυτό τον λόγο η υπόθεση δεν κλείνει εδώ. Η υπόθεση της Νέας Μανωλάδας παραμένει ανοικτή και δεν θα κλείσει μέχρι να αποτελέσει παρελθόν οριστικά το καθεστώς εργασίας που επικρατεί στο σύγχρονο κάτεργο των χωραφιών της περιοχής. Γι’ αυτό ας είναι σίγουρα όλα τα αφεντικά της Μανωλάδας…

-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΝΩΛΑΔΑΣ

-ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

-Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://rocinante.gr/

ΔΙΟΔΙΑ: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

 Απόψεις  Comments Off on ΔΙΟΔΙΑ: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου
Aug 132014
 

Για όσους έχουν συμμετάσχει σε δεκάδες κινητοποιήσεις κατά της εκχώρησης των δημοσίων δρόμων σε τράπεζες κι εργολάβους με συνέπεια την εγκατάσταση σε όλη τη χώρα σταθμών διοδίων, μετωπικών και πλευρικών που ξεζουμίζουν το πενιχρό εισόδημα όσων μετακινούνται, η κινητοποίηση στα διόδια του Μοσχοχωρίου της 31/7 των κατοίκων του Ριζόμυλου, Στεφανοβικείου και Βελεστίνου ήταν μια μεγαλειώδης κινητοποίηση της νεολαίας που είδε τρεις ανθρώπους της δικιάς της γενιάς να χάνονται στο δρόμο καρμανιόλα της Παλαιάς Εθνικής Οδού (ΠΕΟ) Βόλου-Λάρισας.
Λίγο νωρίτερα είχε τελεστεί τρισάγιο (είχαν κλείσει ήδη 9 μέρες) στο χώρο του τροχαίου ατυχήματος, μέσα σε μια συστάδα καλαμιών μεταξύ Ριζόμυλου και Στεφανοβικείου όπου τα συντρίμια της σφοδρής σύγκρουσης ανακατεύονταν με τα συντρίμια των ανθρώπινων υπάρξεων που άφησε πίσω του ένα θανατηφόρο τροχαίο από τα δεκάδες που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια κατά μήκος της ΠΕΟ. Ο δρόμος έκλεισε για όση ώρα γινόταν η θρησκευτική τελετουργία μέσα σε κλίμα συναισθηματικής φόρτισης. Πρόσωπα βουβά, χέρια σταυρωμένα, μάτια χαμηλωμένα, δάκρυα να τρέχουν χωρίς γογγυσμούς, να σκουπίζονται με όση ευλάβεια μπορεί να διατηρήσει κανείς μπροστά στην απώλεια της ζωής.
Αμέσως μετά δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο κονβόι αυτοκινήτων προς τα διόδια Μοσχοχωρίου σε μια κινητοποίηση προγραμματισμένη από το Συντονιστικό των κατοίκων, ένα κονβόι χιλιομέτρων, που άνοιξε τα διόδια Μοσχοχωρίου για περισσότερο από μια ώρα.
Ένα πανό είχε μόνο τα ονόματα των χαμένων παιδιών, Ιωάννα, Κατερίνα, Φίλιππος. Ένα άλλο έγραφε Διόδια= Θάνατος, ενώ πολλοί κάτοικοι κρατούσαν αυτοσχέδιες μαύρες πένθιμες σημαίες.
Στην μεγαλύτερη κινητοποίηση που έχει γίνει σε τοπικό επίπεδο, παραβρέθηκαν τοπικοί παράγοντες και βουλευτές οι οποίοι δήλωσαν τα εκρηκτικά ζητήματα που έχουν προκύψει με την εγκατάσταση των διοδίων, την υπερφόρτωση του παλαιού εθνικού δικτύου, την εγκατάλειψη συντήρησης του.
Τα πυρά των κατοίκων αλλά και όσων έχουμε συμμετάσχει στο κίνημα κατά των διοδίων για σχεδόν δυο χρόνια με δεκάδες κινητοποιήσεις, τα δέχτηκε ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας. Όχι μόνο γιατί ως εκπρόσωπος της ΝΔ εισηγήθηκε το νομοσχέδιο παραχώρησης των εθνικών δρόμων στους εργολάβους-τραπεζίτες αλλά γιατί τώρα ως περιφερειάρχης, όπως δήλωσε, δεν έχει αρμοδιότητα να τα καταργήσει. Η μη αναγνώριση του κοινωνικού εγκλήματος που συντελείται δεν είναι άγνωστο σε εμάς. Κάπως έτσι ψηφίζονται διαρκώς τα μνημονιακά νομοσχέδια που στα λόγια σώζουν τη χώρα, στα έργα σώζουν τραπεζίτες, εργολάβους, βιομήχανους και στη πράξη στερούν το δικαίωμα στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτή είναι η μια πλευρά του ζητήματος. Η δεύτερη πλευρά που εξοργίζει είναι η πολιτική αμφισημία όσων κατέχουν την εξουσία. Η δήλωση του περιφερειάρχη να καταργηθούν τα διόδια του Μοσχοχωρίου επιτρέπει την ανάγνωση που γνωρίσαμε κατά τη περίοδο του κινήματος στο οποίο συμμετείχαμε. Να καταργηθεί ο σταθμός του Μοσχοχωρίου αλλά όχι τα διόδια σε όλη τη χώρα όπως επίσης και το επαίσχυντο καθεστώς των συμβάσεων παραχώρησης που συντηρούν υποτυπωδώς τά έργα γδέρνοτας κυριολεκτικά τους εργαζόμενους.
Ο “ακτιβιστής” δεξιός περιφερειάρχης ομολόγησε ότι δεν ψήφισε ένα τέτοιο νομοσχέδιο. Δυστυχώς ο ίδιος δεν γνώριζε ότι οι σχετικές συμβάσεις παραχώρησης του 2007 ήταν ο προάγγελος της χρεοκοπίας της χώρας. Τα έργα στους εθνικούς δρόμους ήταν ενταγμένα στα διευρωπαϊκά δίκτυα και χρηματοδοτούνταν από την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ το ελληνικό δημόσιο έπρεπε να καταβάλλει μόνο το 25% του κόστους, το οποίο απλώς …δεν υπήρχε.
Η μελλοντική προεξόφληση δυσθεώρητων εσόδων από διόδια βασίζονταν σε μια πρόβλεψη που αποδείχτηκε ανιστόρητη: ότι ο καπιταλισμός θα παρέμενε βιώσιμος. Κανείς δεν έλαβε υπόψη του τη κρίση των χρηματαγορών στην Ασία το 2007, θεωρώντας την ως μια επανάληψη του παρελθόντος. Δεν ήταν όμως έτσι. Οι συμβάσεις παραχώρησης είναι συνδεδεμένες με την προαναγγελθείσα χρεοκοπία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Το χρηματοδοτικό σχήμα των έργων φόρτωσε τη κατασκευή των δρόμων στις πλάτες του εργαζόμενου λαού και ο παράγοντας τράπεζες…απλά βούλιαξε. Το κίνημα των διοδίων απονομιμοποίησε τις συμβάσεις παραχώρησης κι έθεσε το πολιτικό περιεχόμενο των συμβάσεων στα μάτια του λαού απονομιμοποιώντας και την ίδια την εξουσία. Ο αστικός τύπος της Αθήνας μας λοιδωρούσε ως “τζαμπατζήδες” αλλά με τραγικό τρόπο αποδείχτηκε ότι αυτοί ήταν οι μόνοι που θεωρούσαν την ανθρώπινη ζωή τζάμπα.
Ένα από τα συνθήματα που χρησιμοποιήσαμε στην εξέλιξη του κινήματος κατά των διοδίων, αναγνωρίζοντας τη πτυχή της χρεοκοπίας του συστήματος, ήταν “Όχι στις μπάρες που φράζουν τη ζωή μας” εξηγώντας πως ότι έχει συμβεί στους δρόμους θα συμβεί σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Δεν πέσαμε έξω.
Εξηγήσαμε ότι οι συμβάσεις παραχώρησεις αφήνουν όλο το εθνικό επαρχιακό δίκτυο ορφανό από πόρους, καθώς το παλιό ΤΕΟ απέδιδε σημαντικούς πόρους για την επισκευή και συντήρηση του παράπλευρου δικτύου. Οι συμβάσεις παραχώρησεις δεν δίνουν ούτε ένα λεπτό του ευρώ. Μονάχα χορηγίες στην αστυνομία, σε ποδοσφαιρικές ομάδες για να κρατιούνται τα στόματα κλειστά.
Δεν πρέπει να περιμένει κανείς πολλά σε αυτό το θέμα, να εξευρευθούν πόροι για ένα γιγαντιαίο έργο όπως η βελτίωση της ΠΕΟ Βόλου-Λάρισας. Η πιο άμεση βελτίωση των όρων ζωής των κατοίκων αλλά και όλου του εργαζόμενου και άνεργου πληθυσμού είναι η πλήρης κατάργηση όλων των διοδίων και η επανεθνικοποίηση των δρόμων χωρίς καμιά αποζημίωση σε εργολάβους και τραπεζίτες. Αλλιώς ο αίμα θα συνεχίσει να ρέει ατελείωτο.
Ανασύροντας ένας σύντροφος και συναγωνιστής των διοδίων μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που δώσαμε στις αρχές του 2010, όταν ξεκινάγαμε τον αγώνα κατά των διοδίων και των συμβάσεων παραχώρησης προειδοποιούσαμε:
“Το οικονομικό κόστος αποφεύγεται για πολλούς Βολιώτες, επιχειρώντας να κινηθούν από τις παράπλευρες οδούς της παλιάς εθνικής οδού. Εκεί υπάρχει αυξημένη κυκλοφορία σε μεγάλα οχήματα και από τύχη δεν έχουμε ακόμη θρηνήσει θύματα».
Από τότε μέχρι σήμερα ο κυκλοφοριακός όγκος έχει πολλαπλασιαστεί, η τύχη έχει εξαντληθεί προ πολλού και στη πραγματικότητα μιλάμε για το χρονικό ενός προαναγγελθένος θανάτου.
Το γεγονός ότι η σύσκεψη παραγόντων δεν γίνεται στα χωριά που θρηνούν τους νεκρούς τους, στο Βελεστίνο όπως είχε προταθεί αλλά στην έδρα της περιφέρειας στη Λάρισα, δείχνει από μόνο του ότι όσοι ασκούν την αστική εξουσία δεν θέλουν στα πόδια τους ενοχλητικούς κατοίκους, οργισμένους με τη πολιτική της συγκυβέρνησης και εξαγριωμένους για τη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής.
Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να δείξει οποιοσδήποτε στη σύσκεψη παραγόντων που οργανώνει η περιφέρεια των υποκριτών.
Αντίθετα ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί με οργάνωση από τα κάτω μέσα απο τις συνελεύσεις των κατοίκων για να μπορέσουν να πάρουν τη τύχη της ζωής στα χέρια τους. Απαραίτητος όρος είναι να ανατραπεί η κυβέρνηση της εξαθλίωσης, των τραπεζιτών κι εργολάβων, οι άθλιοι βαστάζοι της που αδυνατούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, όσους βάζουν μπάρες στους δρόμους, στη δουλειά, στα νοσοκομεία, κόβουν το ρεύμα, το νερό και πουλάνε τους όρους της ύπαρξής μας.
Όπως είπε o πατέρας στη διαμαρτυρία, δείχνοντας τη φωτογραφία των παιδιών του απευθυνόμενος στον περιφερειάρχη: Τα παιδιά μου εμένα ποιος θα μου τα φέρει πίσω;
Το ερώτημα αποκτά ουσιαστική σημασία ζώντας μέσα σε ένα σύστημα που περιφρονεί την ίδια τη ζωή.
Στους παράπλευρους δρόμους υπάρχουν παράπλευρες απώλειες γιατί ο καπιταλισμός θεωρεί τη ζωή μας παράπλευρη δραστηριότητα για τα κέρδη του και την επιβίωσή του.
Γιάννης Χατζηγιάννης, μέλος του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://ergatis.wordpress.com/2014/08/02/%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B8%CE%AD%CE%BD/

«Aν ήμουν Παλαιστίνιος στη Λωρίδα της Γάζας…» -Το κείμενο-γροθιά ενός Εβραίου φιλοσόφου που λέει αλήθειες Πηγή: «Aν ήμουν Παλαιστίνιος στη Λωρίδα της Γάζας…» -Το κείμενο-γροθιά ενός Εβραίου φιλοσόφου που λέει αλήθειες

 Απόψεις  Comments Off on «Aν ήμουν Παλαιστίνιος στη Λωρίδα της Γάζας…» -Το κείμενο-γροθιά ενός Εβραίου φιλοσόφου που λέει αλήθειες Πηγή: «Aν ήμουν Παλαιστίνιος στη Λωρίδα της Γάζας…» -Το κείμενο-γροθιά ενός Εβραίου φιλοσόφου που λέει αλήθειες
Aug 102014
 

“Είμαι Εβραίος. Αν είχα γεννηθεί στη Γάζα θα είμουν μάλλον μέλος της Χαμάς…”, έτσι ξεκινάει το άρθρο του φιλοσόφου και δημοσιογράφου Michaël Smadja που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Liberation, ένα κείμενο-γροθιά στους φανατικούς της μίας και της άλλης πλευράς.

Γράφει στο κείμενο του ο φιλόσοφος:

“Είμαι Εβραίος. Αν είχα γεννηθεί στη Γάζα θα είμουν μάλλον μέλος της Χαμάς.

Εγώ υπερασπίζομαι την ύπαρξη του Ισραήλ, αντίθετα με όσους ονειρεύονται την εξαφάνισή του –όπως η ιρανική κυβέρνηση, τα ισλαμικά κινήματα, οι Ευρωπαίοι αντισημίτες της Aριστεράς ή της Δεξιάς οι οποίοι χρησιμοποιούν το Ισραήλ για να χειραγωγούν τους νέους ξένης καταγωγής στην Ευρώπη. Λες και η απουσία διεξόδου στις ζωές αυτών των νέων έχει να κάνει με το Ισραήλ ή τους Παλαιστίνιους.
Αλλά αν είχα γεννηθεί στη Γάζα δεν θα είχα το ελεύθερο πνεύμα, την απαραίτητη απόσταση και την κατάλληλη εκπαίδευση για να αντιληφθώ ότι η Χαμάς είναι μια ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση η οποία δεν διστάζει, με τον πιο κυνικό τρόπο, να χρησιμοποιήσει αθώους ως ασπίδα στους βομβαρδισμούς. Δεν θα γνώριζα ότι η Χαμάς χρηματοδοτείται από ξένα συμφέροντα για τα οποία η τύχη της Παλαιστίνης είναι δευτερεύουσα, αυτό που μετράει είναι το μίσος για το Ισραήλ. Θα πίστευα κι εγώ το εθνικό και οικογενειακό αφήγημα, που θα μου είχαν κληροδοτήσει, ότι οι Εβραίοι και το Ισραήλ είναι η δύναμη του κακού που έκλεψαν τη γη μου και ταπείνωσαν τον λαό μου.
Θα δυσκολευόμουν πάρα πολύ να κάνω τη διάκριση ανάμεσα στην ισραηλινή κυβέρνηση και το στρατό από τη μία και τον λαό του Ισραήλ από την άλλη. Όπως και το Ισραήλ δεν κάνει την διάκριση ανάμεσα στη Χαμάς και τον παλαιστινιακό λαό, βομβαρδίζοντας και τους μεν και τους δε.

Στην πραγματικότητα, αν σήμερα ήμουν Παλαιστίνιος και πίστευα ότι το κράτος του Ισραήλ επιβάλλει τρομοκρατία, με την έννοια ότι προκαλεί τρόμο βάζοντας στο στόχαστρο πολίτες και αντάρτες, χωρίς διάκριση, δημιουργώντας συνεχή ανασφάλεια, τότε δεν θα είχα άδικο. Και χωρίς καμμιά αμφιβολία θα ήμουν έτοιμος να κάνω τα πάντα για να σταματήσω αυτό που θα μου φαινόταν σαν μια τυφλή καταπίεση. Δεν θα με ενδιέφερε ότι το Ισραήλ, από την πρώτη στιγμή που δημιουργήθηκε σαν κράτος, υπήρξε στόχος των Αράβων γειτόνων του που ήθελαν να το εξαφανίσουν ή ότι οι Εβραίοι θέλησαν να δημιουργήσουν ένα κράτος για να μην υφίστανται τον αντισημιτισμό και ότι αυτό το κράτος παρ’όλα αυτά είναι Δημοκρατία. Εγώ, αν ήμουν Παλαιστίνιος δεν θα με ενδιέφερε.
Αν ήμουν Παλαιστίνιος θα είχα γνωρίσει μόνο το στρατιωτικό πρόσωπο του Ισραήλ, το οποίο δημιουργήθηκε μέσα σε μια μόνιμη κατάσταση πολιορκίας και του οποίου οι πολίτες διαπαιδαγωγήθηκαν με τον πραγματισμό της επιβίωσης. Θα ήξερα μόνο ότι η γη των προγόνων μου καταπατήθηκε από άλλους. Θα πίστευα ότι το Κράτος του Ισραήλ αντί να με βοηθήσει να δημιουργήσω μια χώρα δίπλα του, αντίθετα, με το μέσον της βίας, της διαίρεσης, της ταπείνωσης και του εποικισμού, κάνει αδύνατη την πιθανότητα να έχω ένα καλό μέλλον. Θα είχα την αίσθηση ότι στα μάτια του ισραηλινού λαού η ζωή μου δεν αξίζει και πολλά πράγματα ή τουλάχιστον αξίζει λιγότερο από την ασφάλειά του.
Δεν θα είχα ποτέ ακούσει για όλους αυτούς τους ανθρώπους που πιέζουν την ισραηλινή κυβέρνηση για πιο δίκαιη πολιτική προς τους Παλαιστίνιους. Ισως δεν θα ήξερα καν ποιος ήταν ο Γιτσάκ Ραμπίν.
Εγώ θα έβλεπα μόνο τους έποικους. Τα λόγια ρατσιστικού μίσους του Λίμπερμαν. Τον ψηφοθηρικό κυνισμό του Νετανιάχου. Την προσπάθεια των Εργατικών και των Κεντρώων του Ισραήλ να φανούν κι αυτοί σκληροτράχηλοι. Θα έβλεπα τα ερείπια των σπιτιών στη γειτονιά μου.

Ισραηλινοί, σήμερα, μόνο εσείς μπορείτε να φέρετε ειρήνη και να αποκαταστήσετε τη δικαιοσύνη.

Πρέπει να εκλέξετε μια κυβέρνηση στη βάση ενός σχεδίου ειρήνευσης με τους Παλαιστίνιους. Μια κυβέρνηση που μπορεί να σας εξασφαλίσει μια μόνιμη ειρήνη και ασφάλεια, βοηθώντας να δημιουργηθεί ένα Παλαιστινιακό Κράτος, γεωγραφικά λογικό. Μια κυβέρνηση που θα σας υποσχεθεί συμβιβασμούς και θυσίες με τους Παλαιστίνιους. Μια κυβέρνηση που θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει από την τρομοκρατία χωρίς να χρησιμοποιεί τρομοκρατικές μεθόδους.

Πρέπει να εκλέξετε μια κυβέρνηση που θα σας πει αυτό που δεν θέλετε να ακούσετε: ότι η βία δεν θα φέρει αποτέλεσμα. Ποτέ.

Οι Παλαιστίνιοι δεν θα εξαφανιστούν, δεν θα φύγουν. Ούτε και το Ισραήλ, φυσικά. Αργά ή γρήγορα θα πρέπει εσείς, Ισραηλινοί, να κάνετε μια προσπάθεια να γίνετε κάτι παραπάνω από ένας λαός που φοβάται ή προκαλεί φόβο. Γιατί μην περιμένετε από τους Παλαιστίνιους –που μεγάλωσαν σε στρατόπεδα ή σε άθλιες παράγκες, εκδιωγμένοι από τη γή τους, χειραγωγημένοι και εξαπατημένοι από τα «αδέλφια» τους εδώ και δεκαετίες και στους οποίους η κυβέρνησή σας στέλνει βόμβες- να κάνουν ειρήνη μαζί σας.

Μην περιμένετε να καθίσουν απέναντί σας σε ένα τραπέζι σαν να είσασταν ίσοι και να δείξουν διπλωματική ευαισθησία και λογική. Μην περιμένετε να διώξουν τη Χαμάς από τη Γάζα. Όλα αυτά μπορούν να συμβούν, αν εσείς, ανώνυμοι Ισραηλινοί, εκλέξετε μια κυβέρνηση που θα αναγνωρίσει ότι η ιστορία κακομεταχειρίστηκε τους Παλαιστίνιους και ότι είναι δίκαιο να τους βοηθήσει κάποιος να χτίσουν ένα Κράτος. Ο παλαιστινιακός λαός δεν υπήρχε πριν από 70 χρόνια. Υπάρχει όμως σήμερα. Όπως και ο λαός του Ισραήλ.”

Πηγή: http://www.iefimerida.gr/node/164678#ixzz38fHolImP

Θα προτιμούσα να πεθάνω με αξιοπρέπεια, παρά να ζήσω σε ανοιχτού τύπου φυλακή

 Απόψεις  Comments Off on Θα προτιμούσα να πεθάνω με αξιοπρέπεια, παρά να ζήσω σε ανοιχτού τύπου φυλακή
Aug 082014
 

Η Γάζα είναι δύσκολος τόπος. Είναι μικρή, πολυπληθής και πολιορκημένη.

Όμως οι άνθρωποι είναι καλοί, το φαγητό νόστιμο και η παραλία, αν και βρώμικη, μας δίνει μια ψευδαίσθηση ελευθερίας. Το ηλιοβασίλεμα στην παραλία μας παραμένει μαγικό, σε πείσμα των Ισραηλινών πολεμικών πλοίων που στιγματίζουν τον ορίζοντα. Βολτάρωντας στους δρόμους συναντάς πιτσιρικάδες υπαίθριους πωλητές να διαλαλούν την πραμάτεια τους. Παίρνεις ταξί και μέχρι να το καταλάβεις, ανταλλάσεις τηλέφωνα με έναν καινούριο φίλο… τον ταρίφα σου!

Οι αγορές μας είναι μια χαοτική εμπειρία και για τις πέντε αισθήσεις. Σε ώρα αιχμής, μαθητές με στολές της UNRWA ή με μπλουζάκια της Μπάρτσα και της Ρεάλ, πλημμυρίζουν τους δρόμους γυρνώντας σπίτια τους μετά το σχολείο, κι εγώ συνειδητοποιώ πόσο νεαρός είναι ο πληθυσμός της Γάζας! Η νύχτα είναι τόσο ζωντανή, όσο και η μέρα. Μπορείς να καπνίσεις έναν ναργιλέ σε κάποιο παραθαλάσσιο ή κεντρικό καφενείο ή να χαλαρώσεις με την οικογένεια σου. Οι κάτοικοι της Γάζας είναι επίσης άνθρωποι.

Αλλά οι παραπάνω σκηνές είναι πια παρελθόν. Οι δρόμοι έχουν ερημώσει, όπως και η παραλία. Τα σχολειά μας μετατράπηκαν σε αυτοσχέδια καταφύγια, για να δώσουν μια αίσθηση ασφάλειας στους ανθρώπους που τα γεμίζουν ασφυκτικά. Ο όμορφοι ήχοι της ζωής μας, αντικαταστάθηκαν απο τους αποτρόπαιους ήχους του θανάτου μας. Μη επανδρωμένα βουίζουν πάνω απ΄τα κεφάλια μας και μαχητικά βρυχώνται στον ουρανό.

Πάντα κάπου κοντά γίνονται βομβαρδισμοί. Και το κοντά είναι σχετικό. Μπορεί να είναι τόσο κοντά, ώστε τα τζάμια του σπιτιού σου να γίνουν θρύψαλα, ενώ εσυ ουρλιάζεις απο τρόμο. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο τυχερός ήσουν αυτή την φορά, ενώ σίγουρα κάποιος άλλος σκοτώθηκε. Αυτό μπορεί να συμβαίνει αμέτρητες φορές κάθε μέρα, μέχρι να το πάρεις απόφαση και να πιέσεις τον εαυτό σου να συρθεί σε κάποια σκοτεινή γωνιά του σπιτιού σου, για να κοιμηθείς υπό τον ήχο των συνεχόμενων εκρήξεων.

Οι άνθρωποι στην Γάζα βιώνουν την τρίτη Ισραηλινή εισβολή της τελευταίας εξαετίας, χωρίς να έχουν τρόπο διαφυγής.

Όταν οι πύραυλοι χτυπάνε σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αφανίζονται. Πως μπορεί να περιγράψει κάποιος την δολοφονία εικοσιπέντε μελών τεσσάρων διαφορετικών οικογενειών με ένα χτύπημα, ή την δολοφονία δεκαοχτώ μελών άλλων οικογενειών, επίσης με ένα μόνο χτύπημα; Πως μπορεί να περιγράψει κάποιος το ολονύχτιο, αδιάκοπο κι ανελέητο σφυροκόπημα της πιο πυκνοκατοικημένης και φτωχικής γειτονιάς της Γάζας, που δεν επιτρέπει σε ασθενοφόρα και διασώστες να επέμβουν για να απομακρύνουν τους πληγέντες;

Το Ισραήλ λέει: “Δεν στοχεύουμε άμαχο πληθυσμό”.

“ΛΕΤΕ ΨΕΜΑΤΑ”, πρέπει να είναι η απάντηση κάθε λογικού ανθρώπου, σ’αυτούς τους αβάσιμους ισχυρισμούς.Το Ισραήλ στοχεύει άμαχο πληθυσμο με τελευταίας τεχνολογίας και υψηλής ακριβείας οπλισμό. Μόνο έτσι μπορούν να δικαιολογηθούν οι πάνω από 1000, έως τώρα, νεκροί, το 80% των οποίων είναι απλοί πολίτες, σύμφωνα με στοιχεία ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Πάνω απο 200 παιδιά έχουν σκοτωθεί, κάποια απανθρακωμένα, άλλα αποκεφαλισμένα και πολλά ξεκοιλιασμένα. Ισραηλινά πολεμικά πλοία σκότωσαν τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας Bakr, μέρα – μεσημέρι, την ώρα που έπαιζαν στην παραλία, μπροστά στα μάτια του απεσταλμένου του NBC στην Γάζα, Ayman Mohyedin. Ελεύθερος σκοπευτής δολοφόνησε νεαρό άνδρα, την ώρα που αυτός έψαχνε τον ξάδερφο του, στα ερείπια που άφησε πίσω της η ακατανόμαστη σφαγή της Al Shujayeh. Μη επανδρωμένα αεροπλάνα δολοφόνησαν τα δύο νεαρά αδέρφια απο την οικογένεια Areef, την ώρα που αυτα πήγαιναν να αγοράσουν γιαούρτι για το πρωϊνό τους. Τρία παιδιά δολοφονήθηκαν την ώρα που τάιζαν τα περιστέρια και τις κότες τους, στην ταράτσα του σπιτιού τους. Το Ισραήλ έχει ρίξει χιλιάδες τόνους εκρηκτικών σε μια απο τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη, σκοτώνοντας, με ένα πάντα χτύπημα, 26 μέλη της οικογένειας Abu Jame20 μέλη της οικογένειας Al Najjar18 μέλη της οικογένειας Al Batsh9 μέλη της οικογένειας Al Qassas, 7 μέλη της οικογένειας Al Keilani, 8 μέλη της οικογένειας Kaware, 5 μέλη της οικογένειας Hamad … και οι νεκροί δεν έχουν τελειωμό!

Αυτές τις ιστορίες ακούμε, εν αναμονή του δικού μας θανάτου, στην “άνεση” του σπιτικού μας.

Κάποια στιγμή, μπορεί και να συμφωνηθεί μια παύση πυρός.Η Χαμάς, μάλλον σύντομα, θα σταματήσει να ρίχνει ρουκέτες. Θα σταματήσει όμως το Ισραήλ να ασκεί καθημερινή βία στους κατοικους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης;Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι, ακόμη κι άν οι Παλαιστίνιοι σταματήσουν ν’αντιστέκονται, το Ισραήλ δεν θα σταματήσει τον αποκλεισμό, όπως έχουν δηλώσει κατ’επανάληψη οι ηγέτες του. Οι μαντρωμένοι Εβραίοι, στο γκέτο της Βαρσοβίας, έλεγαν: “Να ζείς και να πεθαίνεις με αξιοπρέπεια”. Καθώς κάθομαι κι εγω μαντρωμένος στο ολόδικό μου γκέτο, σκέφτομαι πόσο έχουν τιμήσει οι Παλαιστίνιοι, αυτη την παγκόσμια αξία! Ζούμε κι πεθαίνουμε με αξιοπρέπεια, αρνούμενοι να υποδουλωθούμε.

Μας κούρασε ο πόλεμος. Εγώ, για παράδειγμα, έχω χορτάσει αιματοκύλισμα, θάνατο και καταστροφή. Αλλά απο την άλλη, δεν μπορώ να ανεχτώ το πισωγύρισμα σ’ένα status quo βαθιάς αδικίας. Δεν μπορώ πλέον να ζώ σε μιά φυλακή ανοιχτού τύπου. Δεν ανεχόμαστε άλλη απάνθρωπη συμπεριφορά, στερούμενοι των βασικότερων ανθρώπινων αναγκών μας. Είμαστε παγιδευμένοι. Παγιδευμένοι ανάμεσα σε δύο είδη θανάτου: Θάνατο απο τους πυραύλους του Ισραήλ και θάνατο απο τον αποκλεισμό του Ισραήλ.

Θέλουμε να μπαινοβγαίνουμε ελεύθερα στην Γάζα, όποτε θέλουμε.

Γιατί να μην μπορούν τα παιδιά μας να πάνε σε όποιο πανεπιστήμιο θέλουν;

Γιατί οι ασθενείς μας να πεθαίνουν, επειδή το Ισραήλ τους απαγορεύει να παραλάβουν τα φάρμακα που στέλνουν νοσοκομεία του εξωτερικού;

Γιατί οι ψαράδες μας να μην μπορούν να δουλέψουν χωρίς τον φόβο ότι θα δολοφονηθούν;

Δικαιούμαστε πρόσβαση σε καθαρό νερό, ενέργεια και ικανοποίηση των βασικών μας αναγκών. Κι όμως δεν μπορούμε λόγω του Ισραηλινού αποκλεισμού. Έχουν αποκλείσει τα κορμιά μας και την μοίρα μας. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ανέχεται τέτοια αδικία.

Είμαστε άνθρωποι.

 

ΠΗΓΗ: Huffington Post

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://omniatv.com/

Κρυμμένα σε φορολογικούς παραδείσους 4,7 τρισ. ευρώ

 Απόψεις  Comments Off on Κρυμμένα σε φορολογικούς παραδείσους 4,7 τρισ. ευρώ
Aug 062014
 

Το αστρονομικό ποσό των 4,7 τρισ. ευρώ «κρύβεται» σε φορολογικούς παραδείσους, ήτοι το 8% του ιδιωτικού πλούτου παγκοσμίως. Αυτό προκύπτει έπειτα από ενδελεχή και συστηματική έρευνα του νεαρού οικονομολόγου Gabriel Zucman, όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος».

Σύμφωνα με τον 27χρονο οικονομολόγο, το ποσό αυτό προκύπτει κυρίως από αξιόγραφα και funds και δεν συμπεριλαμβάνει ασφάλειες ζωής, σκάφη, σαλέ, πολύτιμα έργα τέχνης κ.ά. που έχουν εγγραφεί σε κάποια από τις χώρες που προσφέρουν φορολογική ασυλία. Σε περίπτωση που συνυπολογιστούν και οι παραπάνω περιπτώσεις, το συνολικό ποσό θα αντιστοιχούσε στο 11% του παγκόσμιου ιδιωτικού πλούτου.

Όπως αναφέρει ο Gabriel Zucman, οικονομολόγος του London School of Economics, εάν τα «κρυμμένα» κεφάλαια είχαν φορολογηθεί τα κράτη θα είχαν επιπλέον 120 δισ. ευρώ ετησίως, ποσό που όπως σημειώνει ο ίδιος χαρακτηριστικά, φτάνει και περισσεύει για να σβήσουν τα χρέη τους εν μια νυκτί.

Η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung βασιζόμενη στα στοιχεία του Zuckman, αναφέρει ενδεικτικά – προκειμένου όπως σημειώνει να μπορέσει να καταλάβει και ο πλέον αδαής αναγνώστης τι σημαίνει η μη φορολόγηση αυτών των περιουσιακών στοιχείων – ότι τα μη φορολογημένα κεφάλαια από τη Γερμανία που βρίσκονται σε φορολογικούς παραδείσους ανέρχονται σε 360 δισ. ευρώ τη στιγμή που ο ετήσιος προϋπολογισμός του Βερολίνου διαμορφώνεται στα 300 δις. ευρώ. Σύμφωνα με το διάγραμμα της γερμανικής εφημερίδας, τα μη φορολογημένα κεφάλαια από την Ελλάδα ανέρχονται στα 120 δισ. ευρώ.

Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήσει ο νεαρός οικονομολόγος για να καταλήξει σε αυτά τα ποσά βασίστηκε στην διεθνή ροή κεφαλαίου. Θεωρητικά οι εκροές κεφαλαίου από όλες τiς χώρες θα έπρεπε να ισοδυναμούν με τις παγκόσμιες εισροές κεφαλαίου. Με άλλα λόγια, ένα ποσό θα πρέπει να καταγράφεται ως έμβασμα μία φορά ως κατάθεση και μία φορά ως ανάληψη.

Ωστόσο τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δεν δείχνουν συμφωνία μεταξύ εισροών και εκροών και ένα σημαντικό μέρος κεφαλαίων μοιάζει να εξαφανίζεται χωρίς να επανεμφανίζεται πουθενά.

Σύμφωνα με τον Zucman, τα κεφάλαια αυτά, ύψους τρισ. ευρώ βρίσκονται «παρκαρισμένα» σε φορολογικούς παραδείσους. Τα χρήματα που διαχειρίζονται παγκοσμίως τα «φορολογικά καταφύγια» ανέρχονται στα 5,8 τρισ. ευρώ. Εξ αυτών μόνο το 1,1 τρισ. ευρώ είναι δηλωμένο στην εφορία.

Όπως προκύπτει από την έρευνά του, το 30% των κεφαλαίων βρίσκεται στην Ελβετία (1,8 τρισ. ευρώ), ακολουθεί το Χονγκ Κονγκ και η Σιγκαπούρη (από 750 δισ. ευρώ), το Λουξεμβούργο, οι Μπαχάμες και τα Νησιά Καϋμάν (από 500 δισ. ευρώ).

Όπως υποστηρίζει ο Γάλλος οικονομολόγος μιλώντας στη Sueddeutsche Zeitung, «βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή του αγώνα για την πάταξη της φοροδιαφυγής» και προτείνει τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων.

Η επιβολή ενός φόρου περιουσίας για να μειωθεί η «εκρηκτικά αυξανόμενη ανισότητα» είναι μόνο το πρώτο βήμα. Ο Zucman θεωρεί ότι η λύση είναι η κατάρτιση μιας «βίβλου» του κεφαλαίου, κάτι αντίστοιχο με αυτό που είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.

Οι επαναστάτες είχαν δημιουργήσει έναν κατάλογο όλης της διαθέσιμης ακίνητης περιουσίας για να μην επιτρέψουν τη φοροδιαφυγή από κλήρο και ευγενείς. Κατά την άποψη του Zucman μια ανάλογη λίστα θα ήταν χρήσιμη σήμερα, υπό την επίβλεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Πηγή: www.capital.gr