Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!

 Απόψεις  Comments Off on Κλάρα Τσέτκιν: Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί!
Jun 032015
 

Στις 30 Αυγούστου του 1932, εν μέσω της χειρότερης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που είχε αντιμετωπίσει ο κόσμος μέχρι τότε και στη σκιά της αύξησης της ναζιστικής εξουσίας, η Κλάρα Τσέτκιν-Γερμανίδα μαρξίστρια και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας (KPD)-άνοιξε την τελευταία συνεδρίαση του Ράιχσταγκ (Βουλή της Γερμανίας). Ήταν πρόεδρος και είχε το δικαίωμα να κάνει την εναρκτήρια ομιλία, ως το παλαιότερο μέλος της ολομέλειας. Σ’ αυτή της την ομιλία κάλεσε όλους τους εργαζόμενους και τον καταπιεσμένο λαό, να μην αφήσουν τις πολιτικές διαφορές που τους χωρίζουν να τους εμποδίσουν και να ενωθούν για να συνθλίψουν την φασιστική απειλή κατευθυνόμενοι προς μια σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή της αστικής τάξης. Έκανε έκκληση για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης, μίλησε για τη συνενοχή της στην άνοδο των Ναζί, την παραβίαση του συντάγματος της Γερμανίας, και την απόλυτη ανικανότητα της να αντιμετωπίσει τις όψεις της φρικτής παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Παρά το γεγονός ότι ήταν σχεδόν τυφλή, ανίκανη να περπατήσει (χρειάστηκε να την μεταφέρουν στο βήμα), και απέναντι στις ναζιστικές απειλές για τη ζωή της σε περίπτωση που μιλούσε, η συντρόφισσα Τσέτκιν έδωσε μια παθιασμένη ομιλία που σκιαγραφεί τη στρατηγική δημιουργίας ενός “Ενιαίου Μετώπου εργαζομένων, προκειμένου να ηττηθεί ο φασισμός”.

Η Κλάρα Τσέτκιν μιλώντας στον Ράιχσταγκ, στον Αύγουστο του 32 σε ηλικία 75 ετών

            Το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να καταστείλει τη ναζιστική απειλή. Μέχρι τον Ιανουάριο κατελήφθη η εξουσία, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο «Machtergreifung»: ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ καγκελάριο της Γερμανίας, στις 30 Ιανουαρίου 1933. Το Ράιχσταγκ διαλύθηκε. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πέρασε στην παρανομία. Τα μέλη του είτε κρύφτηκαν, είτε εξορίστηκαν, είτε βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν. Οι οργανώσεις της εργατικής τάξης είχαν εκμηδενιστεί. Σχεδόν εκατό μέλη του Ράιχσταγκ, που δεν ήταν μέλη των Ναζί, κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν.

            Η Κλάρα κατέφυγε στη Μόσχα και πέθανε τον Ιούνιο. Σε λιγότερο από μια δεκαετία η Γερμανία μετατράπηκε, από μια χώρα στα πρόθυρα της κομμουνιστικής επανάστασης της εργατικής τάξης, σε μια Ναζιστική δικτατορία που επέφερε πόλεμο και γενοκτονίες σε όλη την Ευρώπη.

             Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της ομιλίας της, όπως καταγράφεται στα πρακτικά του Ράιχσταγκ και δημοσιεύτηκε σε μια συλλογή από επιλεγμένα κείμενα και ομιλίες της Τσέτκιν. 

– – –

Ο Φασισμός πρέπει να νικηθεί

Εναρκτήρια ομιλία της Επίτιμης Πρόεδρου του Ράιχσταγκ

Κυρίες και κύριοι! Το Ράιχσταγκ συνεδριάζει σε μια περίοδο όπου η κρίση και η κατάρρευση του καπιταλισμού κατακλύζει τις πλατιές εργατικές μάζες της Γερμανίας με μια θύελλα από τα πιο φοβερά δεινά. Τα εκατομμύρια των ανέργων, οι οποίοι πεθαίνουν από την πείνα με ή χωρίς το επίδομα ζητιανιάς της κοινωνικής πρόνοιας, θα ενισχυθεί από μερικά ακόμα εκατομμύρια κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα. Η πείνα είναι επίσης η τύχη που περιμένει όλους όσους τυχαίνει να βρίσκονται στην κοινωνική πρόνοια. Εξ’ αιτίας των χαμηλών μισθών τους, εκείνοι που εξακολουθούν να εργάζονται δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη μυϊκή και ηθική ενέργεια που τους αποσπάται από τον ολοένα αυξανόμενο εξορθολογισμό της βιομηχανικής παραγωγής ούτε μπορούν, φυσικά, να ικανοποιήσουν τις πολιτιστικές τους ανάγκες. Οι περιορισμοί στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και τα συμβούλια  διαμεσολάβησης εργατικού δυναμικού θα συμπιέσουν περαιτέρω τους ήδη υποβαθμισμένους μισθούς. Αυξανόμενος είναι και ο αριθμός τεχνιτών και μικροεπαγγελματιών, καθώς και μικρών και μεσαίων αγροτών που βρίσκονται στα πρόθυρα κατάρρευσης. Η κατάρρευση της οικονομίας και η συρρίκνωση των επιδοτήσεων για πολιτιστικές δραστηριότητες καταστρέφουν την οικονομική βάση της ύπαρξης του δημιουργικού δυναμικού. Το πεδίο εφαρμογής των γνώσεων του συνεχώς μικραίνει. Η ανάφλεξη που έχει ξεκινήσει στην Ανατολή (που προκλήθηκε ισχυρά από τη Δύση, εν μέρει, προκειμένου να καταστρέψει τη Σοβιετική Ένωση και την σοσιαλιστική οικοδόμηση της) θα μπορούσε να προκαλέσει τελικά καταστροφή και τρόμο στη Γερμανία, η οποία έχει ανοιχτά τα τραύματα του ολέθρου που προκάλεσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος.

Η πολιτική εξουσία της Γερμανίας έχει καταληφθεί, αυτή τη στιγμή, από ένα Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο διαμορφώθηκε από τον αποκλεισμό των μελών του Ράιχσταγκ και είναι πιστός υπηρέτης του μονοπωλιακού καπιταλισμού και των μεγαλοτσιφλικάδων, του οποίου η κινητήρια δύναμη αποτελείται από στρατηγούς του Reichswehr*. (φωνές Κομμουνιστών αντιπροσώπων «πολύ καλά»).

Παρά την παντοδυναμία του, το Υπουργικό Συμβούλιο, έχει μέχρι σήμερα αποτύχει πλήρως τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική του πολιτική. Η εσωτερική του πολιτική χαρακτηρίζεται, όπως και εκείνη των προκατόχων του, από νομοθεσίες έκτακτου ανάγκης που προκαλούνται αυξάνοντας τις έκτακτες ανάγκες που ήδη υπάρχουν.

Ταυτόχρονα, το Υπουργικό Συμβούλιο, προσβάλλει το δικαίωμα των μαζών για την καταπολέμηση αυτής της δυστυχίας. Για την κυβέρνηση, οι ομάδες που χρήζουν βοήθειας και ανάγκης, αποτελούνται από μεγάλους γαιοκτήμονες, χρεωκοπημένους βιομήχανους, μεγαλοτραπεζίτες, ιδιοκτήτες ναυπηγείων και ασυνείδητους κερδοσκόπους. Οι φορολογικές, δασμολογικές και εμπορικές επιβαρύνσεις λαμβάνονται από τα πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού, ώστε να ανταμειφθούν οι μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων. Επιδεινώνει την κρίση βάζοντας περιορισμούς στην κατανάλωση, καθώς και στην εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων. Η εξωτερική του πολιτική βλάπτει τα συμφέροντα των εργαζομένων (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Αυτή καθοδηγείται από τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και επιτρέπει στη Γερμανία να αμφιταλαντεύεται μεταξύ έλλειψης αποφασιστικότητας και ερασιτεχνισμού ανάμεσα στην αμετανόητη δουλοπρέπεια και διάθεση εκδίκησης, μια στάση που καθιστά τη Γερμανία όλο και περισσότερο εξαρτώμενη από τις μεγάλες δυνάμεις της Συνθήκης των Βερσαλλιών (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Μια τέτοια πολιτική ζημιώνει τη σχέση μας με τη Σοβιετική Ένωση, η οποία είναι ένα κράτος με έντιμη πολιτική ειρήνη και οικονομική άνοδο και αποτελεί ένα στήριγμα για τη γερμανική εργατική τάξη (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πόσο αλήθεια!»).

Το Υπουργικό Συμβούλιο φέρει την πλήρη ευθύνη για τις δολοφονίες των τελευταίων εβδομάδων, λόγω της άρσης της ενιαίας απαγόρευσης των ναζιστικών ομάδων, όπως η Storm Troopers (SA)** και της ευεργετικής στάσης του απέναντι στις εμφυλιοπολεμικές πολιτικές των φασιστικών ομάδων. Προσπαθεί μάταια να πείσει το λαό να ξεχάσει την ηθική και πολιτική του ενοχή σχετικά με τη διαμάχη των συμμάχων για τη διανομή της κρατικής εξουσίας, αλλά το χυμένο αίμα θα το συνδέει για πάντα με τους φασίστες δολοφόνους.

Η ανικανότητα του Ράιχσταγκ και η παντοδυναμία του Υπουργικού Συμβουλίου συμβολίζουν την παρακμή του αστικού φιλελευθερισμού και της κατάρρευσης του συστήματος παραγωγής. Αυτή δε η φθορά μπορεί επίσης να ανιχνευθεί στη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, που τόσο στη θεωρία όσο και στη πράξη αντιπροσωπεύει τον πιο σάπιο λόγο του αστικού κοινωνικού συστήματος. Η Papen-Schleicher*** πολιτική της κυβέρνησης είναι απλώς η απροκάλυπτη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής του Bruning (με την ανοχή των σοσιαλδημοκρατών), της οποίας, είχε με τη σειρά της προηγηθεί ο παραδειγματικός καθορισμός της πολιτικής των σοσιαλδημοκρατών. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»). Η πολιτική του «μικρότερου κακού» ενισχύει την αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και τις προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά: η αδράνεια των μαζών. Έχουν πειστεί να μην κάνουν καμία χρήση της πλήρους ισχύος τους, εκτός του Κοινοβουλίου. Έτσι, η σημασία του Κοινοβουλίου για την ταξική πάλη του προλεταριάτου είναι επίσης μειωμένη. Αν το Κοινοβούλιο σήμερα, εντός των ορίων, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον αγώνα των εργαζομένων, είναι μόνο επειδή έχει την υποστήριξη των ισχυρών μαζών έξω από τα τείχη του.

Πριν το Ράιχσταγκ θέσει νέα ζητήματα με τις ειδικές ερωτήσεις της ημέρας, θα πρέπει ν’ αναχθεί σε κεντρικό του ζήτημα: Η ανατροπή της κυβέρνησης του Ράιχ, η οποία, κατά παράβαση του συντάγματος, απειλεί να παραγκωνίσει το Ράιχσταγκ εντελώς. Το Ράιχσταγκ θα μπορούσε να κατηγορήσει τον Πρόεδρο και τους υπουργούς του Ράιχ για παραβίαση του συντάγματος και οι περαιτέρω αποφάσεις να ληφθούν ενώπιον του Κρατικού Δικαστηρίου της Λειψίας. Ωστόσο, αν τους οδηγούσαν ενώπιον αυτού του ανώτατου δικαστηρίου, θα ήταν σαν να κατηγορούσαν το διάβολο ενώπιον της γιαγιάς του (χειροκροτήματα και φωνές «μεγάλη αλήθεια» από την πλευρά των Κομμουνιστών εκπροσώπων).

Είναι προφανές, βέβαια, ότι μια κοινοβουλευτική απόφαση δεν θα είναι σε θέση να παραγκωνίσει την εξουσία, η οποία βασίζεται στους Reichswehr και όλους τους άλλους μηχανισμούς υποστήριξης του αστικού κράτους, καθώς και την τρομοκρατία των φασιστών, τη δειλία του αστικού φιλελευθερισμού και τη παθητικότητα των μεγάλων τμημάτων του προλεταριάτου. Η επικάλυψη της κυβέρνησης στο Ράιχσταγκ δεν μπορεί παρά να είναι ένα σήμα για την κινητοποίηση και την κατάληψη της εξουσίας από τις πλατιές μάζες έξω από το Κοινοβούλιο. (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»). Στόχος αυτής της μάχης πρέπει να είναι να χρησιμοποιηθεί όλο το βάρος των οικονομικών και κοινωνικών προσόντων των εργαζομένων, καθώς και η μαζικότητα τους.

Ο αγώνας θα δοθεί ιδιαίτερα για να νικηθεί ο φασισμός που προτίθεται να καταστρέψει με αίμα και σίδερο όλες τις ταξικές εκφράσεις των εργαζομένων. Οι εχθροί μας γνωρίζουν πολύ καλά ότι το ελάχιστο ποσοστό της δύναμης του προλεταριάτου προέρχεται από τον αριθμό των βουλευτικών εδρών. Η δύναμή του στηρίζεται σε πολιτικές, συνδικαλιστικές και πολιτιστικές οργανώσεις.

Το παράδειγμα του Βελγίου δείχνει στους εργαζόμενους, ότι ακόμα και κατά τη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής ύφεσης, μια μαζική απεργία αποδεικνύεται ένα αποτελεσματικό όπλο, υπό την προϋπόθεση ότι η χρήση του υποστηρίζεται από την αποφασιστικότητα και την προθυμία οι μάζες να κάνουν θυσίες και δε συρρικνώνονται από τη διεύρυνση της μάχης και την καταστολή των δυνάμεων από τον εχθρό, με τη χρήση βίας. (φωνές από τους Κομμουνιστές βουλευτές «μεγάλη αλήθεια»). Η εξωκοινοβουλευτική αντίδραση της εργατικής τάξης, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται στην ανατροπή μιας κυβέρνησης η οποία έχει παραβιάσει το σύνταγμα. Θα πρέπει να πάει πέρα από το στόχο της προκείμενης στιγμής, να προετοιμαστεί για την ανατροπή του αστικού κράτους και της βάσης του, που είναι το καπιταλιστικό σύστημα. Όλες οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της κρίσης, ενώ το καπιταλιστικό σύστημα εξακολουθεί να επικρατεί μπορεί να επιφέρουν μόνο την καταστροφή. Η παρέμβαση του κράτους απέτυχε επειδή το αστικό κράτος δεν ελέγχει την οικονομία, αλλά ελέγχεται από τον καπιταλισμό. («μεγάλη αλήθεια» φωνάζουν οι Κομμουνιστές βουλευτές). Δεδομένου ότι η διάταξη των δυνάμεων της κατέχουσας τάξης, δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει προς όφελός της και σε βάρος των παραγωγικών και καταναλωτικών μαζών. Η ελεγχόμενη οικονομία, με βάση τον καπιταλισμό είναι εξ’ αρχής αντιφατική. Όλες οι παρόμοιες προσπάθειες ηττήθηκαν από την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο έλεγχος της οικονομίας, είναι δυνατός μόνο όταν καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Ο τρόπος για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις και όλες οι απειλές των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι αποκλειστικά και μόνο με την προλεταριακή επανάσταση («μπράβο» φωνάζουν οι Κομμουνιστές), η οποία θα απομακρύνει την ατομική ιδιοκτησία της παραγωγής και ως εκ τούτου εγγυάται μια ελεγχόμενη οικονομία.

Η μεγάλη παγκόσμια ιστορική απόδειξη ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί, είναι η Ρωσική Επανάσταση. Έχει αποδειχθεί ότι οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη να νικήσουν όλους τους εχθρούς τους, τους καπιταλιστές στη χώρα τους και τους ιμπεριαλιστές ληστές από το εξωτερικό. Έχει κομματιάσει τις συμβάσεις σκλαβιάς, όπως η Συνθήκη των Βερσαλλιών (φωνές από τους Κομμουνιστές «μεγάλη αλήθεια»).

Το Σοβιετικό κράτος επιβεβαιώνει επίσης το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι διαθέτουν την ωριμότητα να κατασκευάσουν ένα νέο οικονομικό σύστημα, στο οποίο μια υψηλότερη οικονομική ανάπτυξη της κοινωνίας μπορεί να συμβεί χωρίς καταστροφικές κρίσεις, διότι η αιτία της άναρχης μεθόδου παραγωγής έχει καταστραφεί-η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Ο αγώνας των εργατικών μαζών ενάντια στα καταστροφικά δεινά του παρόντος είναι, την ίδια στιγμή και αγώνας για την πλήρη απελευθέρωσή τους. Τα βλέμματα των μαζών πρέπει να κατευθύνονται σταθερά προς αυτό τον φωτεινό στόχο, που δεν πρέπει να περιβάλλεται από την ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης της δημοκρατίας. Οι μάζες δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να φοβηθούν την ωμή χρήση βίας, που με τη χρήση της ο καπιταλισμός επιδιώκει την επιβίωσή του, με τη μορφή των νέων παγκόσμιων πολέμων και φασιστικών εμφυλίων διαμαχών.

Το πιο σημαντικό άμεσο καθήκον είναι η δημιουργία ενός Ενιαίου Μετώπου όλων των εργαζομένων, προκειμένου να γυρίσει πίσω ο φασισμός (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «μεγάλη αλήθεια»), προκειμένου να προφυλαχτούν από την υποδούλωση και την εκμετάλλευση τους, καθώς και να διατηρήσουν τη δική τους φυσική ύπαρξη με την ισχύ και τη δύναμη της οργάνωσής τους. Πριν από αυτή την επιτακτική ιστορική αναγκαιότητα, όλοι οι λόγοι που μας αναστέλλουν και μας διαιρούν, όπως πολιτικές, συνδικαλιστικές, θρησκευτικές και ιδεολογικές απόψεις πρέπει να κατέχουν υποδεέστερη θέση. Όλοι όσοι αισθάνονται να απειλούνται, όλοι εκείνοι που υποφέρουν και όλοι όσοι καιρό παλεύουν για την απελευθέρωση πρέπει να ανήκουν στο Μέτωπο ενάντια στο φασισμό και τους εκπροσώπους της κυβέρνησης. Η αυταρχικότητα των εργατών έναντι του φασισμού είναι η επόμενη απαραίτητη προϋπόθεση για την δημιουργία του Ενιαίου Μετώπου στη μάχη κατά των κρίσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων, που αιτία της ύπαρξής τους είναι τα καπιταλιστικά μέσα παραγωγής. Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών στη Γερμανία ενάντια στην πείνα, τη δουλεία, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου. Το πεπρωμένο της διεθνούς κοινότητας πρέπει να την μετατρέψει σε μια μαχητική κοινότητα που να τους συνδέει με την εμπροσθοφυλακή των αδελφών της Σοβιετικής Ένωσης. Οι απεργίες και οι εξεγέρσεις σε διάφορες χώρες είναι πύρινα σημάδια που λένε ότι οι Γερμανοί αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους. Παντού οι απόκληροι και οι καταπιεσμένοι λαοί κατευθύνονται προς την κατάληψη της εξουσίας. Το Ενιαίο Μέτωπο των εργαζομένων, που έχει τους ίδιους στόχους και στη Γερμανία, δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της έμφυλης σκλαβιάς (οι Κομμουνιστές φωνάζουν «πολύ καλή»), και ως εκ τούτου εκτίθενται στην πιο καταπιεστική ταξική σκλαβιά. Στην πρωτοπορία πρέπει να αγωνιστούν οι νέοι που θέλουν να ανθίσουν και να ωριμάσουν. Σήμερα, άλλωστε, δεν αντιμετωπίζουν άλλες προοπτικές, παρά την τυφλή υπακοή και την εκμετάλλευση στους κόλπους της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών. Στο Ενιαίο Μέτωπο ανήκουν επίσης όλοι όσοι αποτελούν το δημιουργικό δυναμικό και εργάζονται ώστε να αυξηθεί η ευημερία και ο πολιτισμός με τις γνώσεις και την επιμέλεια τους και έχουν γίνει περιττοί στην αστική κοινωνία του σήμερα. Ακόμα στο Μέτωπο ανήκουν οι μισθωτοί και οι μεροκαματιάρηδες σκλάβοι που πλήρωναν φόρους και συντηρούνταν από τον καπιταλισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούν και είναι θύματα του.

Ανοίγω αυτή την συνεδρίαση εκπληρώνοντας έτσι τα καθήκοντά μου ως επίτιμη πρόεδρος με την ελπίδα ότι, παρά τις τρέχουσες αδυναμίες μου, μπορώ να έχω ακόμα την τύχη να ανοίξω ως επίτιμη πρόεδρος την πρώτη σοβιετική συνεδρίαση της Σοβιετικής Γερμανίας.

*έτσι ονομαζόταν η στρατιωτική οργάνωση της Γερμανίας από το 1919 έως το 1935 (ΣτΜ).

**παραστρατιωτική οργάνωση που βοήθησε στην άνοδο του Χίτλερ το 1930 (ΣτΜ).

***οι Schleicher και Papen εργάστηκαν από κοινού για να υπονομεύσουν τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Πρωσίας με επικεφαλής τον Otto Braun (ΣτΜ).

****Η Κλάρα Τσέτκιν γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη. Το ζευγάρι απέκτησε 2 παιδιά πριν τον θάνατο του Ossip από φυματίωση το 1889. Το 1919 συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Ο κύκλος της αποτελούνταν μεταξύ άλλων από τους Karl Liebknecht, Rosa Luxemburg, Paul Levi, Ernest Meyer. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933. Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύεται στο Philip S. Foner (ed.), ClaraZetkinSelectedWritingsNew York: International Publishers, 1984, σσ. 170-175 (ΣτΜ).

Πηγή με την εισαγωγή, στα αγγλικά

Μετάφραση: Χρήστος Χρυσανθόπουλος

Ε. Παναρίτη: Παντοτινό ίνδαλμα ο δολοφόνος Φουτζιμόρι

 Απόψεις  Comments Off on Ε. Παναρίτη: Παντοτινό ίνδαλμα ο δολοφόνος Φουτζιμόρι
Jun 022015
 

Αλήθεια, αν όντως διαφωνούσαν οι κ.κ. Δραγασάκης και Τσακαλώτος με την επιλογή της κ. Ελένης (ή Elena ή Helen;) Παναρίτη για τη θέση εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, πώς έγινε η παλινόρθωσή της; Οι άλλοι δυο (κ.κ. Βαρουφάκης και Σταθάκης) έχουν περισσότερο πολιτικό βάρος από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και τον αναπληρωτή υπουργό;

Για να σοβαρευτούμε: η επιλογή της κ. Παναρίτη είναι η πιο ταιριαστή για το ΔΝΤ, του πάει γάντι που λέμε. Και φυσικά δεν νομίζω να υπάρχουν τις τελευταίες δεκαετίες πολλές οικονομικές –και όχι μόνον- κακοποιήσεις λαών χειρότερες από αυτήν που επιφύλαξε στο Περού ο φυγόποινος τέως πραξικοπηματίας «πρόεδρος», ο Φουτζιμόρι (25 χρόνια κάθειρξης χρωστάει για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση και διαφθορά, αλλά δεν το κουνάει από τη φιλόξενη Ιαπωνία, άλλα 6 από άλλη καταδίκη και πάει λέγοντας).

Η πτωχή και καθόλου τιμία Ελλάς, σε ποια επόμενη μαζική δολοφονία θα συμπράξει δια της εκπροσώπου της; Της Βενεζουέλας, του Εκουαντόρ ή της Γουατεμάλας;

«Κουράγιο. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι προτιμήθηκες λόγω προσόντων κi όχι λόγω κομματικών περγαμηνών !», αναφέρει το tweet κάποιου υποστηρικτή της (τώρα αντικαθιστούν τον πολιτικό διάλογο οι εξυπνάδες).

Η ίδια, πάλι πλαγίως, φέρεται να λέει για τις αντιδράσεις: “Αν δεν με θέλουν εκείνοι μία φορά, εγώ δεν τους θέλω δέκα”. «Εκείνοι» είναι ο Δημήτρης Παπαδημούλης, o Νίκος Μανιός, o Μάκης Μπαλαούρας, ο Νίκος Παππάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Νίκος Φίλης, o Θανάσης Πετράκος, η Δέσποινα Χαραλαμπίδου και άλλα στελέχη που επί δεκαετίες αγωνίστηκαν για να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη σημερινή του ισχύ…

Κανένα άλλοθι

Φυσικά, το θέμα δεν είναι τα 17.500 ευρώ μηνιαίως που λέγεται ότι είναι η αποζημίωση των υποδιευθυντών του ΔΝΤ. Οι χασάπηδες των λαών αυτά τα έχουν για πλάκα. Τα πολλά τα βγάζουν με την υπογραφή τους κάτω από το τραπέζι…

Η κυβέρνηση δεν έχει κανένα άλλοθι: ούτε οι επιλέξαντες υπουργοί, ούτε οι διακριτικώς διαφωνούντες, ούτε οι άφωνοι. Ούτε φυσικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Πρώτα, ο Ρουμελιώτης, έπειτα η Παναρίτη, ποιος ή ποια έχει σειρά; Εχουμε κι άλλους με καλό know how στην εφαρμογή των εντολών των αφεντικών: π.χ. ο εν τοις πράγμασι αθώος κ. Γ. Παπακωνσταντίνου (προς δόξα της ελληνικής Δικαιοσύνης), ο κ. Προβόπουλος, η κ. Μπιρμπίλη, ο κ. Παπουτσής και άλλοι, ων ουκ έστιν αριθμός. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Οι τίτλοι των βιβλίων της κ. Παναρίτη μιλούν από μόνοι τους: «Το φαινόμενο του Φουτζιμόρι: Κυβερνητική μεταρρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατί­ας» (1995), «Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύ­μα του Περού» (1999), «Στρατηγικές ιδιωτικοποίησης»…

Όπως σημείωνε το «Ποντίκι», το 2011, «(…) με το Σύνταγμα του Φουτζιμόρι το 1993 θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι άνοιξε ο δρόμος για την εκμετάλλευ­ση της γης των Ινδιάνων (γι’ αυτήν την εκμετάλλευση εργάστηκε στο Περού η κυρία Παναρίτη αποκτώντας τη σημερι­νή τεχνογνωσία). Είναι περιττό να σημειώσουμε για το συμφέρον… ποιων προωθήθηκε η εν λόγω νεοφιλελεύθερη νομοθεσία… Οι πολυεθνικές έχουν πια απελευθερωθεί από το βάρος των αυτοχθόνων πληθυ­σμών και έχουν εξασφαλίσει την πρό­σβαση στο πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, την εξορυκτική βιομηχανία, τον τουρι­σμό και την υλοτομία, σε περιοχές που παραδοσιακά ανήκουν στους λαούς που διαμένουν εκεί.

»Κάπως έτσι στρώθηκε ο δρόμος από την κυβέρνηση Φουτζιμόρι ώστε το κράτος να διακηρύξει ότι η γη των ιθα­γενών λαών είναι «διαπραγματεύσιμη» (σας θυμίζει κάτι;) «σύμφωνα με την οικονομία της αγοράς». Κάπως έτσι, μέσω… Προεδρικών Διαταγμάτων και με τρικ που ξεπερνούσαν τις κοινο­βουλευτικές αγκυλώσεις, προχώρησε το ξεπούλημα».

Ψάχνει ηγέτη

Θα μου πείτε «μα η γυναίκα, υπάλληλος ήταν, πιο νέα, ίσως πιο ανώριμη, μπορεί να άλλαξε θέσεις, να κατάλαβε ότι αυτό που έγινε στο Περού ήταν γενοκτονία»

Ε, αρκεί να διαβάσει κανείς ένα άρθρο της κ. Παναρίτη στις 29 Δεκεμβρίου του 2014, στο protagon.gr, με τίτλο «Ας το κάνουμε όπως στο Περού». Ο δολοφόνος Φουτζιμόρι είναι Ηγέτης (με κεφαλαίο Η). Δηλαδή η κ. Παναρίτη, μόλις 5 μήνες πριν, μας συμβουλεύει να γίνουμε Περού και καταλήγει:

«Να λοιπόν η συνταγή: Ένας δυνατός ηγέτης να τολμά, να επιλέγει άξιους συμβούλους και να παρεμβαίνει σε παθογένειες δεκαετιών. Ας μάθουμε από άλλους. Αν αυτοί μπόρεσαν, μπορούμε και εμείς».

Ποιος είναι ο αποδέκτης της προτροπής; Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης ή μήπως ο εκλεκτός του protagon, ο πανεπιστήμων Σταύρος Θεοδωράκης; Σε ποιον λέει: Μάθε από «άλλους» πώς να κλέβεις, να δολοφονείς πολιτικούς αντιπάλους, να διαφθείρεις. Αφού μπόρεσαν αυτοί και κατέκτησαν την ασυλία (πταίσμα μπροστά του ο Χριστοφοράκος), η κ. Παναρίτη σου δείχνει τον δρόμο.

Υστερόγραφο: Περίμενα από τις κ.κ. Σοφία Σακοράφα και Νίνα Κασιμάτη (η οποία αναρωτήθηκε -πάλι στο… Twitter-: “Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;”), καθώς και από τον βουλευτή κ. Αλέκο Τριανταφυλλίδη και άλλους πασοκογενείς να μας θυμίσουν πρώτα τι είχαν πει, «διαρρεύσει», ψιθυρίσει, κραυγάσει, όταν η τότε αριστερά κατήγγειλε, το 2009, την επιλογή της κ. Παναρίτη από τον κ. Γ. Παπανδρέου για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματός τους. Τα καμώματά της στο Περού και τα σπουδαία «πονήματά» της τα ήξεραν όλοι, όσοι ήθελαν να τα μάθουν.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Τζακ ποτ 14.800.606 ευρώ!

 Απόψεις  Comments Off on Τζακ ποτ 14.800.606 ευρώ!
May 302015
 

Το Μάρτιο του 2011 έπεσαν οι τίτλοι τέλους για το εργοστάσιο της ελληνικής πολυεθνικής «Πετζετάκις» στη Σίνδο της Θεσσαλονίκης. Λίγους μήνες μετά μία αντιπροσωπεία εργαζομένων ταξίδευσε στην Γερμανία μετά από πρόσκληση των Γερμανών συναδέλφων τους στο εκεί εργοστάσιο της ελληνικής πολυεθνικής. Οι Γερμανοί εργάτες βρέθηκαν προ μεγάλων εκπλήξεων. Όταν ρώτησαν τους Έλληνες συναδέλφους τους πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει δεδουλευμένα έμειναν άφωνοι όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν». Όταν ρώτησαν πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει φόρους στο δημόσιο εκνευρίστηκαν όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν». Όταν ρώτησαν πώς γίνεται μία επιχείρηση να μην καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές τα πήραν στο κρανίο όταν άκουσαν πως στην Ελλάδα «αυτά συμβαίνουν» και είπαν πως «αυτά» δεν συμβαίνουν στη Γερμανία γιατί είναι εγκλήματα. Κάθε φορά που ακούω κάποιον νεοφιλελέ να λέει πως είναι αναγκαίο να προχωρήσουν στην Ελλάδα μεγάλες τομές και μεταρρυθμίσεις, μου έρχεται στο μυαλό αυτή η ιστορία από την Γερμανία.

Η ιστορία με τους Έλληνες και τους Γερμανούς εργαζόμενους της «Πετζετάκις» μου ήρθε στο μυαλό και χθες όταν διάβασα την είδηση για το… τζακ ποτ της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, με την είσπραξη 14.800.606 ευρώ από έναν και μόνο φορολογούμενο μετά από τη διεκπεραίωση υπόθεσης του που εκκρεμούσε για πολλά χρόνια. Δεν ξέρω σε τι αφορούσε αυτή η υπόθεση, δεν μπορώ καν να υποψιαστώ ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός ο «ένας και μόνος» φορολογούμενος, ξέρω όμως ότι η Ελλάδα για πάρα πολλά χρόνια ήταν «πρωταθλήτρια» στη ζώνη του ευρώ στην παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή και την εισφοροαποφυγή. Προφανώς δεν έχουν όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματίες μεγάλες φορολογικές και ασφαλιστικές εκκρεμότητες. Προφανώς όμως οι μεγάλες «μαύρες τρύπες» στα δημόσια έσοδα δεν προέρχονται από τα περίπτερα της γειτονιάς – άλλωστε πόσα έχουν απομείνει; – που δεν κόβουν αποδείξεις για τσίχλες και σοκολάτες.

Τα προηγούμενα πέντε χρόνια ο Κόσμος της Εργασίας και τα κατώτερα μεσαία στρώματα δέχτηκαν μία απίστευτη, συντονισμένη, επίθεση από την πολιτική και την οικονομική ελίτ της χώρας. Στοχοποιήθηκαν για να φτωχοποιηθούν, γιατί το μέσο εισόδημα τους και η αγοραστική δύναμη τους ήταν σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά της Λετονίας. Στοχοποιήθηκαν και φτωχοποιήθηκαν γιατί κάποιοι θα έπρεπε να πληρώσουν το λογαριασμό της δημοσιονομικής κρίσης και της «προσαρμογής» και η πολιτική ελίτ αποφάσισε πως οι «κάποιοι» δεν θα ήταν η οικονομική ελίτ. Οι καταθέσεις που δίνονται στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπαγωγή της χώρας στο «μηχανισμό στήριξης» αποκαλύπτουν αυτόν το σχεδιασμό σε όλο το… μεγαλείο του. Νομίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε πως τώρα πρέπει να υπάρξει ένας νέος σχεδιασμός και από το «έχουμε πολλούς δημόσιους υπαλλήλους» να πάμε στο «έχουμε πολλούς πλούσιους».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.alterthess.gr/

Νίκος Μπογιόπουλος: Για την ΕΡΤ

 Απόψεις  Comments Off on Νίκος Μπογιόπουλος: Για την ΕΡΤ
May 282015
 

Ο αγώνας που δόθηκε μετά το «μαύρο» στην ΕΡΤ μέσα και έξω από το προαύλιο της Αγίας Παρασκευής μάλλον δεν δόθηκε ούτε για να (ξανα)γίνει διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ ο κ.Ταγματάρχης, ούτε ο αγώνας εκείνος «δικαιώθηκε» επειδή ο κ.Ταγματάρχης «ανακρίθηκε» επί 10ωρο από την κυρία Κωνσταντοπούλου, ούτε δόθηκε για να πληροφορηθούμε ποιός βάφτισε τον κ.Ταγματάρχη ή ποιάν βάφτισε ο κ.Ταγματάρχης (σύμφωνα με τις ερωτήσεις που τέθηκαν στην προχτεσινή συνεδρίαση της επιτροπής της Βουλής)…

    Όταν ο ελληνικός λαός, η πλειοψηφία του, στάθηκε απέναντι στο«αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Σαμαρά – Βενιζέλου δεν το έκανε γιατί σε σύγκριση με την «μαύρη» ΕΡΤ είχε επιλέξει και λατρέψει την «φαιά» ΕΡΤ όλου του προηγούμενου διαστήματος.

Δεν υπερασπίστηκε την κρατική και κομματοκρατούμενη ΕΡΤ. Την κυβερνητική ΕΡΤ. Την ΕΡΤ των ημετέρων, των καρεκλοκένταυρων και της διασπάθισης δημόσιου χρήματος. Δεν υπερασπίστηκε ούτε την «ΥΕΝΕΔ» του δικομματισμού της παλαιάς κοπής, ούτε την «ΥΕΝΕΔ» της όποιας διπολικής αρχιτεκτονικής μπορεί να εξυφαίνεται.

Η διαμαρτυρία μέσα και έξω από το προαύλιο της ΕΡΤ ήταν ένα μήνυμα υπεράσπισης εκείνου που θα έπρεπε και θα μπορούσε να είναι η ΕΡΤ: Δηλαδή μια πραγματικά δημόσια ραδιοτηλεοπτική συχνότητα.

Μια συχνότητα που η αντικειμενικότητά της, ο πλουραλισμός της, η δημοκρατικότητά της, το ήθος που θα εκπέμπει το πολιτιστικό και ψυχαγωγικό της πρόγραμμα, δεν θα μετριέται με τις μεζούρες της κομματικής χειραγώγησης, δεν θα κόβεται και δεν θα ράβεται στα μέτρα των πολιτικών της προϊσταμένων – πολιτικών υπηρετών του κεφαλαίου και της αντιλαϊκής πολιτικής.

Το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς τους εργαζομένους της ΕΡΤ, αφορούσε σε εκείνη, την άλλη, την ανύπαρκτη (με όλη τη σημασία της λέξης) ΕΡΤ. Στην ΕΡΤ που μέτρο της προσφοράς της και ζύγι της δημοκρατικότητάς της θα είναι το αν, το πώς και το πόσο ανταποκρίνεται στην αλήθεια που βιώνει ο λαός και όχι η κατασκευασμένη «αλήθεια» των πολιτικών κεχαγιάδων και των εργολάβων – προμηθευτών της.

Το «όχι» στο «μαύρο» ήταν ταυτόχρονα ένα καθαρό «ναι» ώστε το προϊόν της τίμιας και σκληρής δουλειάς της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων στην ΕΡΤ να μην αλέθεται στις μυλόπετρες των πολιτικών σκοπιμοτήτων της εκάστοτε κυβερνητικής διοίκησης, αλλά να βγαίνει ανόθευτο στο γυαλί και στο μικρόφωνο.

Με δυο λόγια: Το κίνημα υπεράσπισης της ΕΡΤ ήταν ένα κίνημα υπεράσπισης μιας ΕΡΤ που ποτέ μέχρι σήμερα δεν υπήρξε. Ήταν ένα κίνημα που ξεδιπλώθηκε έχοντας την πεποίθηση ότι τέτοια ΕΡΤ αξίζει να υπάρξει.

Και σίγουρα: Τέτοια ΕΡΤ αξίζει να υπάρξει. Πέρα, όμως, από το αν αξίζει, το ερώτημα είναι άλλο: Μπορεί, είναι δυνατόν, είναι κατορθωτό, να φτιαχτεί μια τέτοια ΕΡΤ;

Η απάντηση είναι καθαρή: «Ναι», τέτοια ΕΡΤ μπορεί να υπάρξει. Υπό μια, όμως, προϋπόθεση. Και η προϋπόθεση δεν είναι η αλλαγή κυβερνήσεων, ή η αλλαγή των προέδρων ή η επιστροφή των προηγούμενων διευθυνόντων συμβούλων της. Χρειάζεται κάτι… ελαφρώς περισσότερο.

Η προϋπόθεση είναι ότι όπως η πληροφόρηση(μιας και μιλάμε για την ΕΡΤ), έτσι και το φαΐ, έτσι και το δικαίωμα στη δουλειά, έτσι και η θέρμανση, έτσι και η μόρφωση, έτσι και το δικαίωμα στη μετακίνηση, έτσι και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, έτσι και ηστέγαση,

έτσι και οτιδήποτε καλύπτει ανθρώπινες κοινωνικές ανάγκες, δεν θα είναι αντικείμενο αγοραπωλησίας. Δεν θα είναι εμπόρευμα. Δεν θα επιτρέπεται δηλαδή να βρίσκεται υπό την κατοχή και την καπιταλιστική ιδιοκτησία του κάθε εργολάβου, του κάθε εφοπλιστή, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε καναλάρχη που εκμεταλλεύεται και αξιοποιεί τις τηλεοπτικές συχνότητες ως πολιορκητικό κριό για τις μπίζνες του.

Σε αντίθετη περίπτωση και για όσο συνεχίζεται το ίδιο καθεστώς, η θέρμανση, οι δρόμοι, τα τηλέφωνα, η στέγαση, τα φάρμακα να ανήκουν στους κάθε λογής «εργολάβους», έτσι και η ενημέρωση που ελέγχεται από το κράτος (από το ίδιο κράτος που όλα τα υπόλοιπα τα έχει παραδώσει στους «εργολάβους») θα ήταν ασύγγνωστη αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε να γίνει «δημόσια» ή να πορεύεται αλώβητη από τα συμφέροντα που ελέγχουν τα πάντα γύρω της.

Καμία ουσιαστική «ανατροπή» δεν μπορεί να υπάρξει στο γνωστό μοντέλο της «ενημέρωσης – χειραγώγηση» ή στο «πολιτιστικό» πρόσημο ενός πλαισίου που έχει σαν σήμα κατατεθέν την «Γιουροβίζιον» όταν όλα όσα καθορίζουν την «ελεύθερη» ύπαρξη και την «ελεύθερη» βούληση των ανθρώπων (άρα και την «ελεύθερη» ενημέρωση τους) μένουν στην ουσία τους απαράλλαχτα.

Συνεπώς και εφόσον οι «αλλαγές» είναι από εκείνες που γίνονται στο έδαφος του «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν», τότε όπως – για παράδειγμα – η αυριανή ΔΕΗ, κρατική ή ιδιωτική, θα είναι όπως η σημερινή που επιβάλλει τα χαράτσια, όπως ο αυριανός ΟΤΕ θα είναι όπως ο σημερινός που παράγει κέρδη για την «Ντόιτσε Τέλεκομ», όπως ο αυριανός ΟΛΠ, ο ΟΣΕ και τα αεροδρόμια θα είναι σαν τα σημερινά που πάνε για (ξε)πούλημα,

έτσι και η αυριανή ΕΡΤ πολύ φοβόμαστε ότι (όπως κι αν τη βαφτίσουν, όποιοι κι αν κυβερνούν, όποιοι κι αν τη διοικούν) θα αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης.

Κι αυτό δεν είναι δίκη προθέσεων. Είναι καταγραφή της – πάντα ξεροκέφαλης – πραγματικότητας στη βάση μιας ανάλυσης που επιμένει να μην αγνοεί την παρατήρηση του Δάντη ότι «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις».

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους

 Απόψεις  Comments Off on Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους
May 232015
 

Χιλιάδες Πόντιοι βρήκαν τον θάνατο τη δεκαετία του 1920 στα «λοιμοκαθαρτήρια» και τα ξερονήσια της Ελλάδας. Επισήμως προσμετρώνται στα θύματα της «γενοκτονίας» που η πολιτεία θα γιορτάσει, όπως κάθε χρόνο, την ερχόμενη Τρίτη. Στην πραγματικότητα, θύτης τους υπήρξε ο ελληνικός ρατσισμός – και η Μακρόνησος του 1922, η πρώτη Αμυγδαλέζα.

Δεν χρειάζεται βέβαια να δεχτεί κανείς το νεοπαγές θεώρημα περί «γενοκτονίας» για να διαπιστώσει πως ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός του Πόντου υπέφερε πολλά στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου και του μικρασιατικού πολέμου. Από τους 400.000 Ρωμιούς που κατέγραψαν στην περιοχή η απόρρητη υπηρεσιακή στατιστική των ελληνικών προξενείων το 1910-12 και η επίσημη «Μαύρη Βίβλος» του Οικουμενικού Πατριαρχείου, περίπου το ένα τέταρτο χάθηκε μέσα σε μια δεκαετία ως αποτέλεσμα των σφαγών, των βασανιστικών εκτοπίσεων, της πολύνεκρης επιδημίας ισπανικής γρίπης που σάρωσε όλη την Ευρώπη (και τον Πόντο) το 1918, αλλά και των δραματικών συνθηκών της προσφυγιάς και της εγκατάστασής τους στη νέα πατρίδα.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Αναμφισβήτητα τραυματική, αυτή η εμπειρία κάθε άλλο παρά ενιαία υπήρξε για όλο τον ποντιακό πληθυσμό. Οι διαθέσιμες αφηγήσεις της πρώτης προσφυγικής γενιάς φιλοτεχνούν αντίθετα μια αρκετά αντιφατική εικόνα: σε αντίθεση με τη γενικευμένηεξολόθρευση των Αρμενίων, η μοίρα των Ελληνοποντίων ποίκιλλε σημαντικά από περιοχή σε περιοχή και συχνά καθορίστηκε από την κοινωνική τάξη, τις οικονομικές δυνατότητες ή τις επαγγελματικές δεξιότητες καθενός ξεχωριστά.

Μια Αμυγδαλέζα για τους Ποντίους

 

Drexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Το αυθαίρετο τσουβάλιασμα αυτών των βιωμάτων σ’ ένα (δημοφιλές αλλά παραπειστικό) ενιαίο σχήμα συνέβαλε βέβαια καθοριστικά στην εξάλειψη του παραδοσιακού διάχυτου ρατσισμού σε βάρος των Ποντίων, μέσω της ανάδειξης των τελευταίων σε κατεξοχήν «μαρτυρική» υποομάδα του νεοελληνικού έθνους, ελάχιστα όμως εξυπηρετεί την ουσιαστική γνώση του συλλογικού μας παρελθόντος.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Σκηνές από τη διαβίωση των Ποντίων προσφύγων στη Μακρόνησο, λίγους μήνες μετά τις πρώτες εκατόμβες: οικογενειακή μπουγάδα, ζύγισμα της καθημερινής μερίδας σιτηρών, ενθουσιασμός για μια μπουκάλα πόσιμο νερό, συνωστισμός για την παραλαβή τροφίμων από αμερικανικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Οι κηδείες φίλων και συγγενών και το αυτοσχέδιο νεκροταφείο του νησιού αποτελούσαν την άλλη όψη της «εξυγίανσης»

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςDrexel University Legacy Center/Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η συστηματική αποσιώπηση μιας κρίσιμης πτυχής της ποντιακής τραγωδίας: της εκατόμβης των προσφύγων μετά την άφιξή τους στην ελληνική επικράτεια, εκατόμβης που προκλήθηκε από έναν συνδυασμό παραγόντων (άθλιες συνθήκες διαβίωσης, μαζικός στρατωνισμός αρρώστων και μη σε«λοιμοκαθαρτήρια», εγκληματική εκμετάλλευση των προσφύγων από μερίδα της γηγενούς κοινωνίας, αδιαφορία ή και ανοιχτή εχθρότητα των τοπικών αρχών και κοινωνιών) με κοινή συνισταμένη την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Η λήθη αυτή δεν υπήρξε καθόλου τυχαία. Ενώ οι σφαγές και οι εκτοπίσεις που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο του ελληνοτουρκικού και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου εύκολα εγγράφονται σ’ ένα μαρτυρολογικό εθνικό αφήγημα, όπου οι «κακοί» βρίσκονται στην αντίπερα εθνική όχθη, δεν συμβαίνει το ίδιο με τα πολυάριθμα θύματα της αδιαφορίας, της αναλγησίας ή της εχθρότητας του ελληνικού κράτους και των τότε υπηκόων του απέναντι στους νεοφερμένους «τουρκόσπορους».

Πόσο μάλλον αφού, όπως διαπιστώνουμε από τις εφημερίδες των ημερών, η στάση της ελλαδίτικης κοινωνίας απέναντι στους μελλοντικούς συμπολίτες της δεν διέφερε καθόλου από τη σημερινή ρατσιστική τρομολαγνεία γύρω από την (κοινωνική ή/και υγειονομική) «επικινδυνότητα» των κυνηγημένων προσφύγων που οι συρράξεις της Εγγύς Ανατολής ξεβράζουν στα ακρογιάλια του Αιγαίου.

Ενας λόγος παραπάνω λοιπόν να θυμίζουμε σήμερα πώς ακριβώς έγιναν δεκτοί οι κυνηγημένοι Πόντιοι «αδελφοί» στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του 1920. Χάρη στο αναντικατάστατο έργο του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, διαθέτουμε άλλωστε μια πρώτης τάξης πηγή πληροφόρησης γι’ αυτή την υποδοχή: τον πιο πρόσφατο τόμο της μνημειώδους σειράς «Εξοδος», που εκδόθηκε προ διετίας και περιλαμβάνει αυτοβιογραφικές αφηγήσεις προσφύγων από την ενδοχώρα του Πόντου, όπως αυτές καταγράφηκαν από τους ερευνητές του ΚΜΣ κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Το ταξίδι του θανάτου

Το πρώτο δεδομένο είναι πως η περιπέτεια των προσφύγων κάθε άλλο παρά τέλειωνε με την απομάκρυνσή τους από την εμπόλεμη ζώνη. Το μαρτυρούν οι περιγραφές για μαζικούς θανάτους εν πλω, αλλά και στις ενδιάμεσες υποχρεωτικές επισταθμίες.

Το ταξίδι από τη Σαμψούντα μέχρι την Πόλη, αφηγείται π.χ. η Σοφία Χατζίδου από το Χατζίκιοϊ του Μπακίρ-Μαντέν, «διήρκεσε πέντε μέρες. Σ’ όλο αυτό το διάστημα μας θέριζε η δίψα. Τραβούσαμε νερό από τη θάλασσα και το βράζαμε για να πιούμε. Συνέχεια πέθαιναν στο βαπόρι, τους ρίχνανε στη θάλασσα τους πεθαμένους» (σ. 95). «Χριστούγεννα του 1922 και Φώτα του 1923 ήμαστε στο Τιρέμπουλους της Συρίας, παραλιακή πόλη», θυμάται πάλι ο Αναστάσιος Βαρυτιμίδης από το Εντιρέκ της Νεοκαισάρειας. «Μας θέριζε η αρρώστια. Είχε πέσει τύφος και χολέρα. Μας βάλανε όλους σ’ ένα πλοίο και μας κρατήσανε στη θάλασσα σαράντα μέρες καραντίνα. Από κει μας πήγανε στο Μπαϋρούτ. Μάιος του 1923 ήτανε, μπήκαμε σ’ ελληνικό πλοίο και ήρθαμε Ελλάδα» (σ. 287). Κατά την ίδια διαδρομή, συμπληρώνει ο Ηλίας Μωυσιάδης από το Αλτίνογλου Τσιφλίκ, «στο πλοίο μέσα πεθαίνανε οι άρρωστοι και τους ρίχνανε στη θάλασσα» (σ. 353).

Μαζικοί θάνατοι αποδεκάτιζαν τους πρόσφυγες και κατά τον μεταβατικό στρατωνισμό τους στο Σελιμιέ της Κωνσταντινούπολης: «Για καραντίνα το είχανε, ένας μεγάλος κισλάς [στρατώνας] ήτανε. Τι είδανε τα μάτια μας εκεί μέσα και πώς βγήκαμε ζωντανοί! Το συσσίτιο ήτανε ένα μαύρο ζουμί με μαϊμούδια μέσα και καμιά φορά έβλεπες και κανένα φασόλι. Η αρρώστια κι ο θάνατος δε λέγονταν. Οι διάδρομοι ήταν γεμάτοι, χάμω στις πλάκες, μ’ ανθρώπους που πεθαίνανε. Τους πεθαμένους κάθε μέρα πενηνταριές και κατοσταριές τους βγάζανε με καροτσάκι και τους ρίχνανε σ’ ένα μεγάλο λάκκο σε μια ερημιά. Ο Θεός έβαλε το χέρι του και βγήκαμε ζωντανοί, όσοι γλιτώσαμε» (σ. 270, μαρτυρία του Ιπποκράτη Πετρίδη, από τη Νεοκαισάρεια). Παρόμοιες περιγραφές συναντάμε και στις καταθέσεις άλλων επιζώντων (σ. 55, 57, 307 & 363).

Καραντίνα και κρεματόρια

Αλλά και μετά την αποβίβασή τους στο ελληνικό έδαφος, νέες δοκιμασίες απομόνωσης και θανατικού περίμεναν τις καραβιές των ξεριζωμένων. Επίσημη αιτιολογία, η ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας από τις αρρώστιες που ενδεχομένως μετέφεραν οι επήλυδες. Δεν επρόκειτο βέβαια για ελληνική ευρεσιτεχνία, αλλά για προληπτικό μέτρο με διεθνή εφαρμογή, που εκείνη την εποχή ρυθμιζόταν από τη σχετική Σύμβαση του Παρισιού (17.1.1912). Οι συνθήκες όμως της έμπρακτης υλοποίησής του, στην Ελλάδα του 1922-23, οδήγησαν σε πραγματικές εκατόμβες.

«Ηρθαμε στη Θεσσαλονίκη, στο Καραμπουρνού», αφηγείται χαρακτηριστικά η Ευρυδίκη Γαλανού, από τα Ιμερα της Τραπεζούντας. «Ενα μήνα μείναμε στην καραντίνα. Υποφέραμε από αρρώστιες. Κάθε μέρα κάποιον έθαβαν. Μια μάνα έθαψε έξι παιδιά της» (σ. 406). Ο συντοπίτης της Χαράλαμπος Τσαχουρίδης, που έζησε τρεις μήνες στον ίδιο χώρο, συμπληρώνει ότι «πολλοί πέθαιναν από τύφο, λόγω του υπάρχοντος συνωστισμού. Εις όλο το διάστημα της λειτουργίας της καραντίνας απέθανον περί τις είκοσι χιλιάδες πρόσφυγες. Την ημέρα πέθαιναν ογδόντα έως εκατό» (σ. 408). Τα ίδια και στο λοιμοκαθαρτήριο του Αϊ-Γιώργη, στο Κερατσίνι: «Μας κουρέψανε όλους, άντρες, γυναίκες και παιδιά και περάσανε τα ρούχα μας από τον κλίβανο. Κι άλλοι πεθάνανε εκεί» (σ. 353).

Διαφωτιστικότερη απ’ αυτές τις λακωνικές αναφορές αποδεικνύεται η διήγηση του Ιωάννη Παναγιωτίδη από το Γαριπάντων της Αργυρούπολης, που δεν διστάζει να θίξει δύο θέματα ταμπού – τη ληστρική συμπεριφορά των ντόπιων απέναντι στους πρόσφυγες και, κυρίως, την εξευτελιστική μεταχείριση των πτωμάτων τους, που μετατράπηκαν σε καύσιμη ύλη:

«Στον Αγιο Γεώργιο, που υπηρέτησα ως υπάλληλος, πολλοί κλέφτες από τον Πειραιά έρχονταν με καΐκια στην καραντίνα και έκλεβαν ρουχισμό και άλλα πράγματα. Ανοιγαν στα απολυμαντήρια τα δέματα κι έκλεβαν μηχανές, χαλιά και άλλα. Ερχόταν ένα βαπόρι φορτωμένο με πρόσφυγες και πράγματα. Κατέβαζαν τους ανθρώπους και τους οδηγούσαν αμέσως στα απολυμαντήρια: κόψιμο τα μαλλιά αντρών και γυναικών και ίδια για τα λουτρά. Τα πράματα έμεναν. Τα κατέβαζαν και τα στοίβαζαν κάτω από μια στέγη του απολυμαντηρίου και τα απολύμαιναν.

Το πλοίο ”Θέμις” που έφερε τέσσερις χιλιάδες Ποντίους απ’ τον Καύκασο, όλοι πέθαναν. Από αρρώστιες πέθαναν. Και εξόν που πέθαναν, ο Αγιος Γεώργιος είχε γεμίσει και δε μπορούσαν να τους κατεβάσουν. Τους είχαν μέσα στο πλοίο. Οσοι πέθαιναν δεν τους κατέβαζαν. Τους έκαιγαν στο φούρνο για κάρβουνο. Οσοι απόμειναν τους κατέβασαν. Τρεις μήνες στάθηκε το ”Θέμις” και δεν τους κατέβασαν. Ο Αϊ-Γιώργης ήταν γεμάτος, η Μακρόνησος γεμάτη» (σ. 395-6).

Ενα αποκαλυπτικό δημοσίευμα των ημερών επιβεβαιώνει την έκταση του θανατικού: «Οι μέχρι σήμερον μεταναστεύσαντες πρόσφυγες» μέσω Ρωσίας, διαβάζουμε, «ανέρχονται εις 14 χιλιάδας περίπου. Εκ τούτων οι επί του ατμοπλοίου ”Κίος” αφιχθέντες απεστάλησαν εις την Μακρόνησον, ένθα εγένοντο αι απαιτούμεναι εγκαταστάσεις. Οι δε εκ των πρώτων αφίξεων 8.600 κρατούνται εν τω λοιμοκαθαρτηρίω του Αγ. Γεωργίου και επί ατμοπλοίων. Επειδή δεν ελήφθησαν εγκαίρως τα απαιτούμενα υγειονομικά μέτρα της αραιώσεως, της απομονώσεως, της επιβαλλομένης καθαριότητος και διαίτης, επί των 8.600 προσφύγων ήδη έχουσιν αποθάνει περί τους χιλίους διακοσίους εντός πεντήκοντα μόνον ημερών» («Εμπρός», 21.7.1922, σ. 2).

Η προσπάθεια διαφυγής από αυτήν την κόλαση εξελισσόταν συνήθως σε φαύλο κύκλο, όπως εξηγεί ο Αλκιβιάδης Αφεντουλίδης από το Παρασκευάντων της Αργυρούπολης: «Φέρνουν [στη Μακρόνησο] ένα ρωσικό πλοίο, το ”Βίτιμ”. Μας φορτώνουν σ’ αυτό, χωρίς νερό, χωρίς ψωμί, και μας φέρνουν στην Αλεξανδρούπολη. Στην Αλεξανδρούπολη ήρθε ένας γιατρός και δεν άφησε να αποβιβαστούμε. Είπε να ρίξουμε άγκυρα στα βαθιά. Τέσσερις μέρες μείναμε εκεί. Φωνάζαμε. Ηρθαμε στην ανάγκη να κάψουμε τα σανίδια απ’ τ’ αμπάρι για να βράσουμε στα σαμοβάρια μας τσάι, να βράσουμε στις χύτρες φασόλια. Οσοι πέθαιναν τους καίγαμε κάτω στα καζάνια για να μη δίνουμε ντόρο και μας κάνουν καραντίνα. Την Πέμπτη μέρα γύρισε πίσω στον Πειραιά το καράβι. Αλλοι διακόσιοι πενήντα άνθρωποι πέθαναν. Τους μισούς τους κάψαμε και τους άλλους τους ρίξαμε στη θάλασσα! […] Μωρά δεν έμειναν. Πέθαναν σχεδόν όλα. Με καΐκι μάς έφεραν φαγητό απ’ τη Σαλαμίνα. Ορμούσαμε πάνω στο φαγητό σαν άγριοι» (σ. 486-7).

Οι ανεπιθύμητοι

Η δεύτερη εικόνα που προκύπτει από τις αφηγήσεις των προσφύγων και τα δημοσιεύματα των ημερών είναι η εχθρική αντιμετώπισή τους από μεγάλη μερίδα των τοπικών κοινωνιών. «Σ’ όλα τα μέρη δυσκολία βρίσκαμε. Ασκημα και ξένα μας φαίνονταν. Μιλούσαμε τούρκικα, δεν μας καταλαβαίνανε και μας βρίζανε κιόλας, οι ντόπιοι», θυμάται χαρακτηριστικά ο Αναστάσιος Καραγκιαούρογλου από την περιοχή του Λαντίκ (σ. 147), ενώ η Σοφία Χατζίδου από το Χατζίκιοϊ του Γκιουμούς Μαντέν επισημαίνει την υλική βάση αυτής της δυσφορίας: «Η πρώτη σκάλα που πιάσαμε στην Ελλάδα ήταν η Λευκάδα.

Δε μας χώνευαν καθόλου εκεί. Λέγανε: –”Δε βούλιαζε καλύτερα το πλοίο σας να πνιγείτε κι εσείς μαζί! Τρώτε το ψωμί μας”. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε λιγοστό ψωμί. Το μοιράζανε με δελτίο. Μπορεί να είχαν δίκιο. Είχαμε όμως κι εμείς δίκιο. Στον τόπο μας δε μας έλειπε τίποτε. Γιατί να υποφέρουμε τώρα;» (σ. 95).

Τη στάση των ντόπιων επηρέαζαν όχι μόνο υλικοί παράγοντες, αλλά και ιδεολογικοί. Χαρακτηριστική η διάκριση των χωριών της Κεφαλονιάς που συναντάμε στην αφήγηση του Σταύρου Λαζαρίδη από το Σουλεϊμάνκιοϊ του Βεζίρ Κιοπρού: «Το μεν Φισκάρδο, ως κέντρον φιλελευθέρων πολιτών, μας υποδέχτηκε, μαζί με τα χωριά, και μας εφιλοξένησαν στα σπίτια τους μέχρι της φυγής μας από κει για τη Μακεδονία. Τουναντίον δε η Σάμη και δη στην Αγία Ευθυμία (Πηλάρο) ήσαν μισοπρόσφυγες [κατά το ”μισέλληνες”]. Μας αποκαλούσαν τουρκόσπορους και όταν αποβιβαστήκαμε στη Σάμη άλλους ύβρισαν και άλλους εχλεύασαν. Τον δε εφοπλιστή Βερωτή που μας έφερε τον ύβρισαν κι αυτόν που μας έφερε» (σ. 110).

Πάνω απ’ όλα όμως, η έλευση των βασανισμένων Ποντίων εκλαμβανόταν ως υγειονομική απειλή. Αποκαλυπτική η στιχομυθία τής 22.6.1922 στη Βουλή, όπως καταγράφεται στο «Εμπρός» της επομένης, με τίτλο «Ο κίνδυνος εκ των πασχόντων προσφύγων»:

«Ο κ. Τσουκαλάς ερωτά την Κυβέρνησιν τίνα μέτρα έλαβε διά το ζήτημα των εν Λοιμοκαθαρτηρίω Αγίου Γεωργίου της Σαλαμίνος προσφύγων εκ Ρωσσίας, εφ’ όσον πρόκειται περί της υγείας των κατοίκων της πόλεως της Σαλαμίνος και απάσης της Ελλάδος, γνωστού όντως ότι υπάρχουσι πολλοί πάσχοντες και θνήσκοντες εκ χολέρας και εξανθηματικού τύφου. Επομένως απόλυτος και επίγουσα ανάγκη επιβάλλει την λήψιν άμεσων μέτρων και δήλωσιν της Κυβερνήσεως ίνα καθησυχάσει το δημόσιον φρόνημα.

Ο κ. Αναστασόπουλος λέγει ότι, ως πληροφορείται, ο κ. υπουργός των Εσωτερικών λαμβάνει η έλαβεν μέτρα σύντονα προς άρσιν του κινδύνου κατά της υγείας των Σαλαμινίων αλλά και κατά της υγείας των πόλεων Πειραιώς και Αθηνών. Η ανακοίνωσις των μέτρων του κ. Υπουργού ίσως θα μας απαλλάξη της περαιτέρω συζητήσεως.

Ο [υπουργός Εσωτερικών] κ. Στράτος λέγει ότι η Κυβέρνησις ευρέθη προ ημερών απέναντι ενός αληθούς αιφνιδιασμού όταν ήρχισαν να καταπλέουν εκ του Ευξείνου ατμόπλοια κομίζοντα πρόσφυγας Ελληνας εκ Ρωσσίας οι οποίοι ουδόλως ανεμένοντο. Οι πρόσφυγες αυτοί ανήλθον εις 8.600 περίπου. […]

Εκ των ελθόντων ζώντων εις το λοιμοκαθαρτήριον προσφύγων 466 ήσαν ασθενείς, εξ ων 80 ύποπτοι χολέρας και 136 εκ δυσεντερίας, τα άλλα ήσαν συνήθη νοσήματα. Εκείνα τα νοσήματα τα οποία ήσαν τα επικίνδυνα ήτο η χολέρα και ο εξανθηματικός τύφος, και κατεβλήθη μεγάλη προσοχή ίνα μη μεταδοθούν. Και ευτυχώς δύναμαι να καυχηθώ ότι, παρ’ όλον τον φόβον των περιοίκων, ουδέν συνέβη. […] Ολα τα μέτρα της απομονώσεως ελήφθησαν μετά πάσης αυστηρότητος. Οτι δε επέτυχον τα μέτρα ταύτα, απόδειξις είναι ότι ουδέν συνέβη το δυσάρεστον εις όλην την περιοχήν».

«Ουδέν το δυσάρεστον» –για τους ντόπιους, φυσικά. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες, όπως έχουμε ήδη δει, αποδεκατίζονταν από τις αρρώστιες. Οπως όμως συμβαίνει και με τους σημερινούς ομολόγους τους, η δική τους μοίρα άφηνε αδιάφορη την ελληνική κοινωνία.

Επιστέγασμα των μέτρων που πάρθηκαν για την «προστασία» των ντόπιων από τους πρόσφυγες υπήρξε η νομοθετική απαγόρευση της εισόδου των τελευταίων στην Ελλάδα. Με τον Ν.2870 της 18/20.7.1922, που θεσπίστηκε ένα μήνα πριν από την αναμενόμενη κατάρρευση του μετώπου, απαγορεύτηκε ρητά «η εν Ελλάδι αποβίβασις προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εξ αλλοδαπής, εφόσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι διά τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων» κι προβλέφθηκαν βαριές ποινές για τους «λαθροδιακινητάς». Το ελληνικό κράτος και οι εθνικιστές του παρέδωσαν έτσι τους ελληνορθόδοξους Μικρασιάτες στο μαχαίρι των κεμαλικών, εξίσου κυνικά όπως η σημερινή ισλαμόφοβη Ευρώπη ρίχνει τους απελπισμένους Ιρακινούς και Σύρους πρόσφυγες βορά στους φονταμενταλιστές του ISIS.

Η άλλη Μακρόνησος

Ως λύση για τη διαχείριση της προσφυγικής «απειλής», η κυβέρνηση Γούναρη θα μετατρέψει σε ειδικό «χώρο υποδοχής» τη Μακρόνησο. Το ξερονήσι, που έγινε αργότερα θλιβερά διάσημο ως τόπος βίαιης «αναμόρφωσης» των πολιτικών κρατουμένων, είχε ήδη άσχημη προϊστορία. Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο του 1912-13 είχε χρησιμοποιηθεί ως στρατόπεδο συγκέντρωσης Τούρκων αιχμαλώτων, πολλές εκατοντάδες από τους οποίους άφησαν τα κόκαλά τους εκεί, αποδεκατισμένοι από τον τύφο.

Λίγο αργότερα μετατράπηκε από τους Αγγλο-Γάλλους συμμάχους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε χώρο εκτόπισης Ρώσων φαντάρων που θεωρούνταν ύποπτοι για μπολσεβικισμό. Με ειδική απόφαση του υπουργικού συμβουλίου (9.6.1922) για «το ζήτημα της εγκαταστάσεως των προσφύγων, απεφασίσθη όπως εγκατασταθούν όλοι εις Μακρόνησον» και, «μετά την απολύμανσίν των και την εξυγίανσιν [να] τοποθετηθούν εις διάφορα μέρη» («Εμπρός», 10.6.1922).

Η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία. Οπως επισημαίνει στις αναμνήσεις της μια Αμερικανίδα γιατρός που εργάστηκε εκεί για την περίθαλψη των προσφύγων το 1923, το Μακρονήσι «είχε μόνο ένα σημείο υπέρ αυτού ως σταθμός καραντίνας: δίχως εξωτερική συνεργασία, ήταν αδύνατο να το σκάσει οποιοσδήποτε ήταν ανίκανος να κολυμπήσει οκτώ μίλια» (Esther Pohl Lovejoy, «Certain Samaritans», Ν. Υόρκη 1927, σ. 196).

Για τους νέους τροφίμους αυτής της ανοιχτής φυλακής, η «εξυγίανσις» ισοδυναμούσε με την τελική φάση του δράματος:

► «Μας κατέβασαν στη Μακρόνησο, Αύγουστο μήνα. Μείναμε σαράντα μέρες στην καραντίνα. Ηταν επιδημία. Το βράδυ δεν είχες τίποτα και το πρωί σηκωνόσουν άρρωστος. Πέθαινε κόσμος. Μερικοί που μπαίναν στο νοσοκομείο γινόταν καλά και όταν βγαίναν έξω δεν είχαν να φάνε και πέθαιναν» (σ. 384, Σοφία Παντελίδου από την Αστρα της Αργυρούπολης).

► «Μόλις πλησιάσαμε τη Σαλαμίνα, μαζί με πέντε-έξι πλοία φορτωμένα, απ’ τη Σαλαμίνα μας φώναξαν: -”Εϊ! Πού έρθετε! Εμείς εχάθαμε!”. Μας εσήκωσαν απ’ τη Σαλαμίνα. Δεν μας ξεφόρτωσαν. Μας έφεραν στη Μακρόνησο. Μας έβαλαν σε κάτι θάμνους μέσα, με τα πράματά μας. Σκάψαμε κάτι έρημα μέρη, στήσαμε τέντες. Εστησαν κάτι σανίδια, μας έλουσαν, μας κούρεψαν. […] Νερό δεν είχαμε. Ξερό είναι το νησί. Τα παιδιά φώναζαν. Ζητούσαν νερό. Βρήκαμε κάτι γλυφές πηγές. Μας τροφοδοτούσε ο Γιαννουλάτος. Ανέλαβε και έστησε σκηνές, μαγειρεία.

 

Μια Αμυγδαλέζα για τους ΠοντίουςΘησείο ,1924 | NATIONAL GEOGRAPHIC

Από εφτάμιση χιλιάδες άτομα πέθαναν οχτακόσιοι από πείνα και αρρώστειες. Χολέρα, τι ήταν, δεν ξέρω. Μας τάισαν κατσικίσιο κρέας και αρρωστήσαμε. Μια γυναίκα βγήκε απ’ τον τάφο, όπου τη θάψανε. Δεν είχε πεθάνει» (σ. 486, Αλκιβιάδης Αφεντουλίδης απ’ το Παρασκευάντων της Αργυρούπολης).

«Την αρρώστια στη Μακρόνησο την αποχτήσαμε. Ζούσαμε μες στη βρώμα, στην πείνα και τη δίψα. Νερό δεν υπήρχε στάλα στο νησί. Μια μαούνα μάς έφερνε από το Λαύριο νερό κι εκείνο γλυφό και λιγοστό. Μας τάιζαν βρωμερά μακαρόνια, ελιές σκουλικιασμένες, χαλασμένες ρέγγες κι έπεσε τύφος. Και νερό πουθενά. Κάποτε έκανε τρεις μέρες η μαούνα να φέρει νερό. Λιποθυμούσε ο κόσμος απ’ τη δίψα. Μας τάιζαν και αλμυρές ρέγγες, χαλασμένες και… καταλαβαίνεις. Οι εργολάβοι που μας τροφοδοτούσαν μας έφερναν αυτές τις χαλασμένες τροφές και έπιασε τον κόσμο τύφος. Η διοίκηση της καραντίνας τα έβλεπε αυτά αλλά δεν μιλούσε, ούτε συνελάμβανε τους εγκληματίες εργολάβους τροφοδότες. Εκείνοι πλούτισαν εις βάρος χιλιάδων ανθρώπων. Πάτησαν πάνω στα πτώματά τους. […] Ξέχασα να σου πω ότι κάπου-κάπου έρχονταν έμποροι με ιστιοφόρα και πουλούσαν λαθραία σε μας ψωμί. Σπείρα σωστή ήταν. Ενα ψωμί το πουλούσαν μια λίρα χρυσή, ένα δαχτυλίδι χρυσό, ένα ρολόι» (σ. 371, Ιγνάτιος Ορφανίδης από τον Αϊ-Εννες της Νίβενας).

Το ύστατο μέσο

Για να γλιτώσουν απ’ αυτή την κόλαση, οι έγκλειστοι της Μακρονήσου κατέφυγαν τελικά στο ύστατο μέσο κάθε απελπισμένου – την εξέγερση: «Μια ομάδα νέων, μαζί και γω, δημιουργήσαμε μια επιτροπή. Πήγαμε στον Ελευθεριάδη, τον διευθυντή του λοιμοκαθαρτηρίου, και παρουσιαστήκαμε μπροστά του. Ζητήσαμε να βγούμε ανεξάρτητοι. Ανεξάρτητος είναι όποιος βγει απ’ το λοιμοκαθαρτήριο με δικά του έξοδα και η κυβέρνηση δε θα είχε καμιά υποχρέωση απέναντί του. Ο πρόσφυγας πάλι δεν θα είχε κανένα δικαίωμα. Πολλοί, για να σωθούν, ζητούσαν να βγουν ανεξάρτητοι, αλλά η διοίκηση και πάλι δεν άφηνε. Ηθελαν σου λέω να μας εξοντώσουν.

Αλλά εμείς, η νεολαία του Πόντου και του Καυκάσου, πήραμε πέτρες και ξύλα και φοβερίσαμε ότι θα κάψουμε το λοιμοκαθαρτήριο. ”Ή θα τα κάψουμε όλα ή θα μας δώσετε χαρτιά να πάμε έξω”, του είπαμε. Ετσι αναγκάστηκε να μας δώσει άδεια εξόδου» (σ. 371-2).

 

Εχοντες και διαφεύγοντες

Τα κολαστήρια του Καραμπουρνού, του Αϊ-Γιώργη και της Μακρονήσου δεν ήταν για όλους τους Ποντίους. «Μεταβαίνοντες εις Ελλάδα», διαβάζουμε στις χειρόγραφες αναμνήσεις του Ιωάννη Αβραμίδη από την Ατρα της Αργυρούπολης (1935), «εγνωρίζομεν εκ των προτέρων ότι η Ελλάς είναι μικρόν κράτος και δεν θα αντεπεκρίνετο εις την συντήρησιν των πολλών προσφύγων, οι οποίοι συνέρρευσαν εκεί. Δεν είχομεν τα απαιτούμενα διά να μεταβαίνομεν εις άλλας πλουσίας χώρας, όπως έκαμαν πολλοί και μετέβησαν άλλοι εις Γαλλίαν και άλλοι εις Αμερικήν» («Εξοδος». τ. Γ’, σ. 391).

Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος αναφέρει ότι κατά την εκτόπιση του 1921 οι φάλαγγες των εκτοπισμένων συμπατριωτών του βάδιζαν «χωρίς φορτηγά ζώα (εκτός τινών πλουσίων)» (σ. 387).

 

Διαβάστε:

► Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, Η Εξοδος. Τόμος Γ’. Μαρτυρίες από τις επαρχίες του μεσόγειου Πόντου (Αθήνα 2013). Το τρίτο μέρος της συγκλονιστικής συλλογής προσφυγικών μαρτυριών που κατέγραψαν οι ερευνητές του Κέντρου κατά τις πρώτες κυρίως μεταπολεμικές δεκαετίες, υπό την καθοδήγηση της εθνολόγου Μέλπως Μερλιέ. Οι προηγούμενοι τόμοι περιέλαβαν μαρτυρίες από τα παράλια της Ιωνίας (1980) και τη μικρασιατική ενδοχώρα (1982). Αναμένονται άλλοι δύο, με υλικό από τα παράλια του Πόντου.

►  Esther Pohl Lovejoy, Certain Samaritans (Ν. Υόρκη 1927, εκδ. The Macmillan Company). Απομνημονεύματα μιας Αμερικανίδας γιατρού που εργάστηκε για την περίθαλψη των προσφύγων της Μακρονήσου. Ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό από το «νησί της καραντίνας» εν έτει 1922.

► Τάσος Κωστόπουλος, Πόλεμος και εθνοκάθαρση. Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης, 1912-1922 (Αθήνα 2007, εκδ. Βιβλιόραμα). Η βίαιη διαμόρφωση των σύγχρονων «εθνικά αμιγών» κρατών της Βαλκανικής και της Μικρασίας. Ειδικό κεφάλαιο για τα γεγονότα του Πόντου και τη σχετική δημόσια συζήτηση των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα.

 

Επισκεφθείτε:

► Drexel University Legacy Center. Ο διαδικτυακός τόπος της ιατρικής σχολής του Κολεγίου Ντρέξελ φιλοξενεί φωτογραφίες από τη Μακρόνησο του 1922, τραβηγμένες από Αμερικανίδες γιατρούς και νοσοκόμες που εργάστηκαν εκεί.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/arthro/mia-amygdaleza-gia-toys-pontioys

Διχάζει η λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου στην Άρτα

 Απόψεις  Comments Off on Διχάζει η λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου στην Άρτα
May 172015
 

Μετέωρο στο γράμμα του νόμου μοιάζει να είναι το Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Άρτας (ΚΙΦΑ) και κατ’ επέκταση όσες αντίστοιχες ομάδες και συλλογικότητες προσφέρουν υπηρεσίες σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες χωρίς αμοιβή. Αφορμή για την ανακίνηση του θέματος ήταν δημοσιεύματα στον τοπικό Τύπο, με τα οποία εγείρονται ζήτημα σχετικά με τη νόμιμη λειτουργία του ΚΙΦΑ.

«Παρόμοιο περιστατικό δεν έχει εμφανιστεί πουθενά. Κανένα άλλο κοινωνικό ιατρείο δεν έχει δεχθεί παρόμοια επίθεση. Η νομιμότητα μας δίνεται από την ίδια την κοινωνία» δήλωσε η Βένη Πολύζου, συνταξιούχος ιατρός, αναισθησιολόγος και μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Άρτας.

«Από τη στιγμή που το ΚΙΦ Άρτας δεν ανήκει ούτε στον δημόσιο αλλά ούτε στον ιδιωτικό τομέα, δεν τίθεται ζήτημα αδειοδότησης. Έχει σταλεί πρόσκληση στον Ιατρικό Σύλλογο Άρτας, τον οποίο θέλουμε αρωγό για το έργο μας» συμπλήρωσε.

«Δεν υπάρχει νομικό καθεστώς»

Σε ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος Άρτας αναφέρει ότι έχει αποσταλεί σχετικό ερώτημα στον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο (ΠΙΣ) προκειμένου να ελεγχθεί η νόμιμη λειτουργία του κοινωνικού ιατρείου-φαρμακείου της πόλης.

Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας, Ευάγγελος Χαρμής τονίζει για την κίνηση αυτή: «Δεν είμαστε αντίθετοι με την ύπαρξη του κοινωνικού ιατρείου, εμείς απλά ενημερώσαμε τον Πανελλήνιο Ιατρικό Σύλλογο για το αν υπάρχει άδεια ή όχι. Δεν είμαστε δικαστές για να κατηγορήσουμε τον οποιονδήποτε. Οι αρμοδιότητές μας ως γιατροί είναι να θεραπεύουμε πληγές και όχι να ανοίγουμε καινούργιες».

Στην πόλη, ωστόσο, γίνεται λόγος για κινήσεις εντυπωσιασμού και πολιτικές σκοπιμότητες γύρω από την υπόθεση του ΚΙΦ Άρτας. Κάποιοι άλλοι, με στόχο την απεμπλοκή, συστήνουν στο ΚΙΦΑ να τεθεί υπό την «ομπρέλα» μιας δημόσιας δομής, ΟΤΑ κατά προτίμηση, ώστε να διευκολυνθεί άμεσα η λειτουργία του.

Τι ισχύει όμως με τις αδειοδοτήσεις στα κοινωνικά ιατρεία; Ο Γιώργος Πατούλης, δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος της ΚΕΔΕ και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών επισημαίνει: «Δεν υπάρχει νομικό καθεστώς για αδειοδότηση των συγκεκριμένων δομών, παρά μόνο για πρώτου βαθμού κέντρα υγείας. Παρ’ όλα αυτά, τα κοινωνικά ιατρεία καλό θα ήταν να κάνουν αίτηση στον Ιατρικό Σύλλογο για να λαμβάνουν μια μορφή πιστοποίησης για τη δράση τους».

Το ερώτημα του Ιατρικού Συλλόγου Άρτας προς τον ΠΙΣ περί τη νομιμότητα του κοινωνικού ιατρείου της πόλης προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, την κινητοποίηση αρκετών ανάλογων ομάδων ανά την Ελλάδα, οι οποίες εξέδωσαν κείμενα διαμαρτυρίας εκφράζοντας τη στήριξή τους στο Κοινωνικό Ιατρείο-Φαρμακείο Άρτας.

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, αλλά και τα Κοινωνικά Ιατρεία Καλαμάτας, Περιστερίου, Δράμας και Αθηνών με σχετικές ανακοινώσεις υποστήριξης τονίζουν τη διαφωνία τους απέναντι σε κάθε δράση που προσπαθεί να παρεμποδίσει το κοινωνικό έργο των δομών αλληλεγγύης για την Υγεία.

Το πρόβλημα ωστόσο, στην ουσία του, παραμένει για τα κοινωνικά ιατρεία και παρόμοιες συλλογικότητες που παρέχουν τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς προκειμένου να βοηθήσουν κοινωνικά ευπαθείς ομάδες. Όπως επισημαίνεται από τον νόμο, σύμφωνα με τα άρθρα 4-7 του ΠΔ 84/2001, άδεια λειτουργίας λαμβάνουν φυσικά πρόσωπα με άδεια ασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος, νομικά πρόσωπα που λειτουργούν σύμφωνα με τις διατάξεις και αστικοί συνεταιρισμοί ελευθέρων επαγγελματιών ιατρών για την κάλυψη των αναγκών των μελών τους.

Όπως τονίζει η κ. Πολύζου από το ΚΙΦΑ, «υπάρχει κενό νόμου για τα κοινωνικά ιατρεία, ωστόσο δεν είναι δυνατόν να διωκόμαστε από τη στιγμή που λειτουργούμε αφιλοκερδώς».

Προβλήματα και παλαιότερα

Δεν είναι η πρώτη φορά πάντως που ένα τέτοιο κέντρο βρίσκεται στο επίκεντρο, καθώς σε παρόμοια θέση έχουν βρεθεί τα κοινωνικά ιατρεία της Δράμας αλλά και του Ελληνικού.

Τον Ιούνιο του 2014 το Εργατικό Κέντρο Δράμας είχε ζητήσει με επιστολή του την αποχώρηση του κοινωνικού ιατρείου από τον χώρο που του παρείχε στέγαση με το σκεπτικό ότι δεν είναι νόμιμο απέναντι στις Αρχές.

Παρά τη μεγάλη συμπαράσταση των πολιτών μέσα από τηλεφωνήματα και μαζικά μηνύματα προς το Εργατικό Κέντρο της πόλης, η λύση βρέθηκε με την παραχώρηση χώρου από ιδιώτες.

Αντίστοιχα το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού έχει κατηγορηθεί δύο φορές για παρόμοια έλλειψη «νομιμότητας». Η πρώτη έγινε ύστερα από επίσκεψη του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, ενώ η δεύτερη από τη Δίωξη Ναρκωτικών και εισαγγελέα εξαιτίας καταγγελίας για «ανεξέλεγκτη διακίνηση» ναρκωτικών ουσιών σε τοξικομανείς, οι οποίες ουδέποτε αποδείχθηκαν.

Το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού συνεχίζει τη δράση του ως σήμερα αφού όπως είπε ο υπεύθυνος επικοινωνίας κ. Χρήστος Σιδέρης, «δεν τίθεται θέμα νομιμότητας για τα κοινωνικά ιατρεία, καθώς τα φάρμακα και οι υπηρεσίες που παρέχονται στις κοινωνικά ευπαθείς ομάδες είναι δωρεάν».

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://news.in.gr/

Ασχημη εκκίνηση για τη… νέα ΕΡΤ

 Απόψεις  Comments Off on Ασχημη εκκίνηση για τη… νέα ΕΡΤ
May 142015
 

«Τα φέρανε από δω τα φέρανε από κει, άντε ξανά τα ίδια, τα ίδια απ’ την αρχή/ τα φέρανε από δω, τα φέρανε από κει εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ…» Με μια μικρή παραλλαγή («ν» στη θέση του «μ» στη λέξη «φέραμε») το τραγουδάκι των Κατσιμιχαίων (στίχοι και μουσική) ταιριάζει γάντι στις επιλογές για το νέο διοικητικό συμβούλιο της ΕΡΤ.

 

O Διονύσης Τσακνής | EUROKINISSI/ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ο συνθέτης Διονύσης Τσακνής είναι τελικά ο νέος πρόεδρος της ΕΡΤ ενώ τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου αναλαμβάνει και πάλι ο Λάμπης Ταγματάρχης. Μέλη του Δ.Σ. της ΕΡΤ επιλέχθηκαν οι: Ελλη Παπακωνσταντίνου (σκηνοθέτις, καλλιτεχνική διευθύντρια θεάτρου «Βυρσοδεψείο»), Μιχάλης Γρηγορίου (συνθέτης) και Νίκος Τρανός (αντιπρύτανης Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών).

 

O Λάμπης Ταγματάρχης | EUROKINISSI

Τα κατάφεραν λοιπόν στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ. και έπειτα από διάφορες… παλινωδίες, πληροφορίες, φήμες, πιέσεις και πισωγυρίσματα κατέληξαν για το Δ.Σ. της ΕΡΤ σε κάτι από τα παλιά, απ’ τα ίδια, με ολίγη από γενικά και με μπόλικη δόση από… μουσική. Οπως και να το κάνουμε δύο συνθέτες διαθέτει αυτό το Δ.Σ., θα έχει μια μουσικότητα. Και σίγουρα γνώση από τέχνες και πολιτισμό με έναν αντιπρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών και μια σκηνοθέτιδα θεάτρου. Απαραίτητα στοιχεία οπωσδήποτε. Μόνο που επειδή μιλάμε για σύγχρονη ραδιοτηλεόραση και διαδίκτυο, για το χτίσιμό τους απαιτούνται πολλά άλλα «στοιχεία» και «συστατικά» (γνώση του οπτικοακουστικού χώρου και περιεχομένου, διοίκησης, οικονομικών, σύγχρονης τεχνολογίας κ.ά.) που τα περιμέναμε, αλλά προς το παρόν δεν τα βλέπουμε. Είναι βέβαια πιθανόν να αναζητηθούν… προσεχώς, κατά την επιλογή γενικών διευθυντών, διευθυντών, επιτροπών προγράμματος και πάει λέγοντας…

Κατά τα λοιπά πάντως ο Λάμπης Ταγματάρχης είναι ένας δοκιμασμένος μάνατζερ. Γνώστης της αγοράς. Εχει ξαναβρεθεί στην ΕΡΤ και στη συγκεκριμένη θέση. Γνωρίζει πρόσωπα και καταστάσεις. Σε καμία περίπτωση όμως δεν συνιστά… ανατροπή, έκπληξη και δεν πρόκειται για κάτι «νέο», «φρέσκο» που θα έδινε έναν άλλο αέρα στην καινούργια δημόσια ραδιοτηλεόραση που επιχειρείται να χτιστεί. Αυτά δηλαδή που υποστήριζαν εδώ και καιρό τα στελέχη της κυβέρνησης ότι σχεδιάζουν καθώς ετοίμαζαν και συζητούσαν για το νομοσχέδιο για την ΕΡΤ. Οπως λέγεται πάντως κατατέθηκαν και εξετάστηκαν συνολικά 153 αιτήσεις για να καταλήξουν τελικά σε αυτό το αποτέλεσμα…

Η χειρότερη αρχή πάντως έγινε με τη διασπορά πληροφοριών την προηγούμενη εβδομάδα, πριν ακόμη ολοκληρωθεί η κατάθεση αιτήσεων και η επιλογή σχετικά με τα πρόσωπα που αναλαμβάνουν θέσεις. Χωρίς καμία διάψευση και με την κεντρική επιλογή να επιβεβαιώνεται. Και τώρα αναμένεται να επιβεβαιωθούν και επιλογές σε θέση γενικού διευθυντή ειδήσεων και ενημέρωσης (Σταύρος Καπάκος, διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας «Αυγή της Κυριακής» και επί χρόνια αρχισυντάκτης του δελτίου ειδήσεων του MEGA) ίσως και κεντρικού παρουσιαστή δελτίου ειδήσεων (Πάνος Χαρίτος, επί χρόνια ανταποκριτής της ΕΡΤ στη Μ. Ανατολή). Πρόσωπα που επίσης ακούγονται το τελευταίο δεκαήμερο χωρίς διάψευση. Και είναι κρίμα. Πρόκειται για πολύ καλές επιλογές οι οποίες όμως «καίγονται» στο… ζέσταμα, εκκινούν με αμφισβήτηση για τον τρόπο «επιλογής», ουσιαστικά τοποθέτησής τους, πριν καλά καλά αποφασιστεί και πιάσει δουλειά το νέο Δ.Σ. της ΕΡΤ. Και ήδη έχουν αρχίσει, και δικαιολογημένα, τα σχόλια και οι επικρίσεις περί προειλημμένων αποφάσεων και… στημένου παιχνιδιού.

■ Από Τετάρτη ή Πέμπτη αναμένεται να αρχίσουν οι κλήσεις προς τους πρώην εργαζομένους της ΕΡΤ για το αν επιθυμούν ή όχι να ενταχθούν στο νέο σχήμα.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Κοινή δήλωση Αννέτας Καββαδία, Αγλαΐας Κυρίτση και Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη για το ΔΣ της ΕΡΤ

 Απόψεις  Comments Off on Κοινή δήλωση Αννέτας Καββαδία, Αγλαΐας Κυρίτση και Αλέξανδρου Τριανταφυλλίδη για το ΔΣ της ΕΡΤ
May 122015
 

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε –στην αρχή ως φήμες, στη συνέχεια μέσω μερίδας του Τύπου– τη σύνθεση του Δ.Σ. της νέας ΕΡΤ. Με δεδομένο ότι η βουλευτική μας ιδιότητα δεν ακυρώνει την ιδιότητά μας ως δημοσιογράφων της ΕΡΤ, θα θέλαμε να κάνουμε ορισμένες αναγκαίες διευκρινίσεις:

• Mε κανέναν τρόπο δεν συμμετείχαμε σε οποιαδήποτε συζήτηση για τη στελέχωση του Δ.Σ., πολύ δε περισσότερο δεν είχαμε καμία ανάμειξη στη διαδικασία επιλογής των προσώπων. Η ενημέρωσή μας για το συγκεκριμένο σοβαρό ζήτημα, δυστυχώς, περιορίστηκε στις διαρροές στον Τύπο, από τον οποίο μάθαμε κι εμείς τις αποφάσεις. Είναι σαφές, λοιπόν, ότι ουδέποτε ζητήθηκε η γνώμη μας ή η άποψη άλλων δημοσιογράφων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

• Με δεδομένο ότι η επιλογή του κ. Ταγματάρχη για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΕΡΤ εγείρει τεράστιο προβληματισμό και ανησυχία στους ίδιους τους εργαζόμενους -που κράτησαν επί 23 μήνες ανοιχτή την ΕΡΤ και είναι αυτοί που, τελικά, θα αποτελέσουν τον καταλύτη για τη νέα ΕΡΤ που αξίζει η χώρα και η κοινωνία- και με δεδομένο, επίσης, ότι τα μηνύματα που εκπέμπει στο λαό η εν λόγω επιλογή είναι αντιφατικά και αποπροσανατολιστικά, καλούμε την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό να επανεξετάσει την απόφασή του.

• Είναι, τουλάχιστον, άστοχο οι επιλογές προσώπων να αποδυναμώνουν ουσιαστικά -εν τη γενέσει τους- προοπτικές, προσδοκίες και οράματα για το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα που θέλουμε. Η επιλογή προσώπων, η επαγγελματική πορεία των οποίων δεν συνάδει με το όραμα το οποίο έχουμε – και για το οποίο αγωνιστήκαμε – δεν μπορεί να ακυρώνει ή να θολώνει τους στόχους και την προοπτική.

Είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι δεν χτίζεις το καινούριο με παλιά υλικά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, θέλουμε να διαβεβαιώσουμε πως για μας, μια ΕΡΤ στην υπηρεσία των πολιτών, μια ΕΡΤ απαλλαγμένη από τις παθογένειες του παρελθόντος, μια ΕΡΤ αντάξια των προσδοκιών που καλλιέργησε ο αγώνας των εργαζομένων της, ήταν και παραμένει ο απαρέγκλιτος στόχος μας.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://rednotebook.gr/

Δημήτρης Κουσουρής: Βαθιά συστημικός ο χαρακτήρας του φασισμού

 Απόψεις  Comments Off on Δημήτρης Κουσουρής: Βαθιά συστημικός ο χαρακτήρας του φασισμού
May 112015
 

Η καταδίκη των στελεχών της Χρυσής Αυγής στη δίκη που συνεχίζεται στις 7 Μάη αποτελεί αναγκαίο, αλλά όχι επαρκή όρο για τη μάχη ενάντια στο φασισμό, λέει στο Πριν ο ιστορικός Δημήτρης Κουσουρής, ο οποίος είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση από τάγμα εφόδου της ΧΑ το 1998. Θα αποτελεί σκάνδαλο πρώτου βαθμού εάν αθωωθούν ή πέσουν στα μαλακά, συμπληρώνει.

– Συνεχίζεται αυτή την εβδομάδα η δίκη της Χρυσής Αυγής. Τι μπορεί να περιμένει και σε τι να στοχεύει το κίνημα και η μαχόμενη Αριστερά από τη συγκεκριμένη διαδικασία;

– Πρώτα από όλα, η ίδια η διεξαγωγή της δίκης δεν προκύπτει από την πρωτοβουλία των διωκτικών αρχών, που επί χρόνια παρείχαν ασυλία στη δράση της ΧΑ, αλλά είναι προϊόν και της πίεσης που άσκησε το αντιφασιστικό κίνημα, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε λογικές ανάθεσης του αντιφασιστικού αγώνα στην αστική δικαιοσύνη. Όπως έδειξαν και οι επιθέσεις στους μάρτυρες κατηγορίας από την πρώτη κιόλας μέρα της δίκης, αλλά και η παρουσίαση του γεγονότος από τα κανάλια με βάση τη λογική των δύο άκρων, τόσο τα αστικά επιτελεία όσο και οι φασίστες ξέρουν καλά πως ό,τι συμβεί μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου εξαρτάται από τον ιδεολογικό και πολιτικό συσχετισμό δύναμης έξω από αυτήν. Η δίκη αποτελεί ευκαιρία για να δημοσιοποιηθούν και να αποκαλυφθούν στην Ελλάδα και διεθνώς η δολοφονική δράση αλλά και ο βαθιά συστημικός χαρακτήρας της ΧΑ, οι σχέσεις της με κομμάτια του κρατικού μηχανισμού, η στήριξή της από μεγαλοεκδότες κι επιχειρηματίες, ο ρόλος της ως δύναμη κρούσης των καπιταλιστών απέναντι στο οργανωμένο εργατικό κίνημα.

– Είναι σημαντικό να καταδικαστούν οι υπεύθυνοι για την εγκληματική δράση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής;

– Το να καταδικαστούν αποτελεί αναγκαίο αλλά όχι επαρκή όρο για τη μάχη ενάντια στο φασισμό. Ξεκινώντας αντίστροφα, πιθανή απαλλαγή τους θα σήμαινε πως τα ερείσματά τους στους μηχανισμούς του βαθέος κράτους συνεχίζουν να λειτουργούν απρόσκοπτα. Θα προκαλούσε αποχαλίνωση της βίας των συμμοριών αλλά και της αστυνομίας. Ακόμα κι αν οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν δεν είναι οι βαρύτερες με βάση τις πράξεις για τις οποίες δικάζονται, η ποινική τους καταδίκη μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά στην αναχαίτιση της βίαιης δράσης και της πολιτικής επιρροής της Χρυσής Αυγής και να διασφαλίσει κρίσιμο ζωτικό χώρο για την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων.

– Μήπως όμως διώκονται για τις ιδέες τους;

– Θυμίζω πως μόνο μετά τη δολοφονία του Φύσσα ο ανακριτής έβγαλε από το συρτάρι τους φακέλους 70 και πλέον υποθέσεων σχετικών με μέλη της Χρυσής Αυγής, οι οποίες με τη σειρά τους αποτελούν υποσύνολο των επιθέσεων σε μετανάστες και κοινωνικούς αγωνιστές που έχουν καταγραφεί από τις οργανώσεις παρακολούθησης της ρατσιστικής βίας. Πρόκειται για μια ομολογημένα νεοναζιστική οργάνωση, τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα της οποίας αποθεώνουν τη βία ενάντια σε μετανάστες και πολιτικούς αντιπάλους, με ύμνους στην κρυπτεία και στα τάγματα εφόδου. Ο Κασιδιάρης αποδεδειγμένα εκπαίδευε παραστρατιωτικές ομάδες, ο Μιχαλολιάκος σε πανελλήνια τηλεοπτική μετάδοση προέτρεπε τα μέλη του να λειτουργήσουν σαν τάγματα εφόδου κ.ο.κ. Η ελληνική δικαιοσύνη είχε καταδικάσει τον Γιωτόπουλο ως ηθικό αυτουργό για όλες τις δολοφονίες της 17Ν με πολύ λιγότερα έως ανύπαρκτα στοιχεία πριν από μια δεκαετία: με αυτό το μέτρο σύγκρισης, αν αθωωθεί ή πέσει στα μαλακά η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, θα είναι δικαστικό και πολιτικό σκάνδαλο πρώτου βαθμού.

– Τι περιεχόμενο και ποιες μορφές δράσης πρέπει να έχει ένα σύγχρονο αντιφασιστικό κίνημα;

– Σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο, είναι ανάγκη να αποκαλυφθεί ο βαθιά συστημικός χαρακτήρας του φασισμού, θεσμικού και εξωθεσμικού. Να καταγγελθούν οι παραβιάσεις βασικών δημοκρατικών κανόνων από εκείνους που τους θεσμοθέτησαν, οι ζώνες νόμιμης ανομίας με θύματα μετανάστες και φτωχούς εργαζόμενους, οι τραμπούκοι των ταγμάτων εφόδου και οι φονιάδες της FRONTEX ως δυνάμεις κρούσης ενός ανελέητου ταξικού πολέμου του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

Η άνοδος του φασισμού, όπως και στο Μεσοπόλεμο, πατάει πάνω στην ήττα του εργατικού κινήματος, στην υποχώρηση των συνδικαλιστικών μορφών οργάνωσης και των ταξικών ταυτοτήτων, στη διάλυση ή τον εκφυλισμό των παραδοσιακών κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς. Άρα η δράση του αντιφασιστικού κινήματος χρειάζεται να προσανατολιστεί στην ανάταξη αυτής της πραγματικότητας, στην ανασυγκρότηση του δημόσιου χώρου, στην οργάνωση των εργαζομένων και των ανέργων, ντόπιων και μεταναστών, στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές, στα γήπεδα και στις πλατείες. Η μάχη ενάντια στο φασισμό είναι πριν από όλα μάχη για τη συλλογική οργάνωση των δυνάμεων της εργασίας, για την ανάκτηση της περηφάνιας των παραγωγών του πλούτου μέσα από την καθημερινή πάλη, για τη συγκρότηση ενός νέου εργατικού διεθνισμού.

– Τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη εμφανίζονται αντισυστημικά, αντιπολιτευτικά, κερδίζουν μέσα στην παραδοσιακή εργατική τάξη. Τι μήνυμα εκπέμπει αυτό για την Αριστερά;

– Η σύνθεση και η εκλογική βάση των ακροδεξιών και νεοφασιστικών κομμάτων είναι διαταξική. Η επιρροή τους σε τμήματα της παραδοσιακής εργατικής τάξης είναι περιορισμένη και εκδηλώνεται εκεί όπου το οργανωμένο εργατικό κίνημα έχει ηττηθεί και υποχωρήσει ή έχει διαλυθεί, όπως π.χ. στα παλιά βιομηχανικά κέντρα που χτυπήθηκαν από την αποβιομηχάνιση. Τα ακροδεξιά κόμματα ασκούν αξιοσημείωτη επιρροή στα κομμάτια της νέας ευέλικτης εργατικής βάρδιας, που εντάχθηκαν στην παραγωγή χωρίς συλλογικές συμβάσεις και δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να εκτεθούν στις ιδέες της Αριστεράς, στις πρακτικές της συλλογικής οργάνωσης. Η βασική αδυναμία της σύγχρονης ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι ότι έχει χάσει τη δυνατότητα να τροφοδοτείται και να τροφοδοτεί την κίνηση του κόσμου της δουλειάς. Οι κυρίαρχες εκδοχές της είτε εκφυλίστηκαν σε λογικές διαχείρισης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών είτε εγκλωβίστηκαν σε πολιτικές δικαιωμάτων, καταδικάζοντάς τη σε θέση άμυνας και σε διαρκή υποχώρηση. Άρα μια Αριστερά που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ανατρεπτικό χρειάζεται να ξεπεράσει ιδεολογικές αγκυλώσεις που οδηγούν σε αναπαραγωγή παρωχημένων πολιτικών ταυτοτήτων ή σε επανάληψη παραδοσιακών πρακτικών δράσης και παρέμβασης, να αντιτάξει στη δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και τη βαρβαρότητα του ολοκληρωτικού καπιταλισμού τη δημοκρατία και το διεθνισμό των εργατικών αγώνων, τον κομμουνισμό όχι σαν ιδεοληψία και πρόσχημα για περιχαράκωση μα ως την πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Αν και η Ελλάδα έχει τη θλιβερή πρωτοτυπία ενός ισχυρού νεοναζιστικού κόμματος, στις περισσότερες χώρες της ΕΕ (με πιο εμβληματική την περίπτωση της Γαλλίας) έχουν ισχυροποιηθεί πολύ ακροδεξιά, εθνικιστικά κόμματα. Για ποιο λόγο;

– Η ελληνική «πρωτοτυπία» δεν είναι παρά μια ψηφίδα σε ένα τοπίο ανόδου των ακροδεξιών κομμάτων, συχνά απευθείας κληρονόμων του ιστορικού φασισμού. Ασφαλώς η ιδεολογική ταυτότητα του Γαλλικού Εθνικού Μετώπου ή του Αυστριακού Κόμματος της Ελευθερίας είναι πολύ διαφορετική από εκείνη της Χρυσής Αυγής, του ουγγρικού Γιόμπικ ή, ακόμα περισσότερο, του Βρετανικού Κόμματος Ανεξαρτησίας.

Ωστόσο, σε όλες τις περιπτώσεις παρακολουθούμε την εδραίωση ακροδεξιών κόμματων ως βασικών ανταγωνιστών των παραδοσιακών αστικών κομμάτων. Μπορούμε άρα να πούμε με μικρά περιθώρια λάθους πως η «μεταπολιτική» κατάσταση της νεοφιλελεύθερης ενιαίας σκέψης αμφισβητείται σήμερα κυρίως από δυνάμεις που εκφράζουν σε διαφορετική δοσολογία ένα συνδυασμό των πιο ακραίων αντιδραστικών, εθνικιστικών, ρατσιστικών, αντιλαϊκών, αντικομμουνιστικών και αντιδημοκρατικών πολιτικών παραδόσεων της Γηραιάς Ηπείρου.

Πρόκειται για την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας «κανονικοποίησης» των φασιστικών ιδεών που είχε κοινή μήτρα με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού, τη διεθνή κρίση του καπιταλισμού στη δεκαετία του 1970, αλλά και κοινό εχθρό: το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο το οποίο βασιζόταν σε πολιτικές πλήρους απασχόλησης, κατοχύρωση των βασικών δημόσιων αγαθών (εκπαίδευση, υγεία, ενέργεια, συγκοινωνία), κοινωνική ασφάλιση και πλήρη πολιτικά δικαιώματα για την εργαζόμενη πλειοψηφία.

Το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» σηματοδότησαν μια νέα καμπή, που επιτάχυνε τη διαδικασία επανενσωμάτωσης και νομιμοποίησης των νεοφασιστικών κομμάτων στη Δυτική όπως και στην Ανατολική Ευρώπη. Στις συνθήκες της παρούσας κρίσης η ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων αποτελεί σύμπτωμα της μακρόχρονης υπονόμευσης των παραδοσιακών μηχανισμών δημοκρατικής συμμετοχής και ελέγχου, αλλά και μοχλό για την περαιτέρω αντιδραστική μετάλλαξη των ευρωπαϊκών δημοκρατιών και της ίδιας της ΕΕ.

– Η ΕΕ διαφημίζεται σαν το «κοινό σπίτι των λαών», το οποίο καταργεί τον εθνικισμό κ.λπ. Πώς καταφέρνει το ανάποδο;

– Τα διάφορα σχέδια για πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στόχευαν πράγματι στην υπέρβαση των παλιών εθνικιστικών ιδεολογιών. Στην πράξη ωστόσο η συγκρότηση της ΕΕ ήταν προϊόν της συμμαχίας των πιο δυναμικών τμημάτων του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου στη δεκαετία του 1980 και του 1990, στα χρόνια δηλαδή του θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού.

Η συγκρότησή της υπηρέτησε καταρχήν την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων αλλά και ανθρώπων στο βαθμό που μπορούσε να συμπιέζει προς τα κάτω το κόστος της εργασίας. Η διαδικασία λήψης των αποφάσεων περιορίστηκε σε μια γραφειοκρατία σε διαπραγμάτευση με τις ομάδες πίεσης των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, παρακάμπτοντας τις διαδικασίες πολιτικής συμμετοχής και ελέγχου που ανήκαν στη σφαίρα των επιμέρους εθνικών κρατών. Η ανάγκη να αντεπεξέλθουν στον διεθνή ανταγωνισμό σπρώχνει μεγάλα κομμάτια του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στη διάλυση των όποιων κοινωνικών και δημοκρατικών κεκτημένων της μεταπολεμικής περιόδου είχαν απομείνει, στηρίζοντας τους μεταλλαγμένους κληρονόμους του ιστορικού φασισμού.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://prin.gr/

20% αυξήθηκαν τα εμφράγματα τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα

 Απόψεις  Comments Off on 20% αυξήθηκαν τα εμφράγματα τον τελευταίο χρόνο στην Ελλάδα
Apr 302015
 

Περίπου 20% έχουν αυξηθεί τον τελευταίο χρόνο τα εμφράγματα για τα οποία οι ασθενείς προσέρχονται στα εξωτερικά ιατρεία των μεγάλων κρατικών νοσοκομείων του Λεκανοπεδίου, δηλώνει σε συνέντευξη του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής καρδιολογίας Χριστόδουλος Στεφανάδης. Ο κ. Στεφανάδης επισημαίνει ότι πλήττονται περισσότεροι οι παραγωγικές ηλικίες και δη οι άντρες από 35-55 ετών.

Όπως αναφέρει ο κ. Στεφανάδης, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας, οι γιατροί στα νοσοκομεία έρχονται αντιμέτωποι με τραγικά περιστατικά, όπως για παράδειγμα ασθενείς που καταλήγουν με θρόμβωση, λόγω του ότι έκοψαν την αντιαιμοπεταλειακή αγωγή, επειδή δεν είχαν χρήματα να πάρουν τα φάρμακα τους. Οι υπερτασικοί και οι ασθενείς με στεφανιαία νόσο βάλλονται ιδιαιτέρως από την κρίση λόγω του ότι κάνουν χρήση ακριβών και χρονίων φαρμάκων.

Ωστόσο τα ευχάριστα νέα έρχονται από τη νέα τεχνολογία που φαίνεται να κάνει άλματα στο κομμάτι της επεμβατικής καρδιολογίας. Οι βηματοδότες χωρίς καλώδια, όπως αναφέρει ο κ. Στεφανάδης αναμένεται να κυκλοφορήσουν στην ελληνική αγορά σε ένα χρόνο, ενώ μεγάλη επιτυχία σημειώνει το cryoablation, δηλαδή η κατάλυση με παγωμένο διάλυμα που θεραπεύει, επιτυχώς και με λιγότερες παρενέργειες για τον ασθενή, τις αρρυθμίες.

Η εξέλιξη όμως που αναμένεται να αλλάξει άρδην το τοπίο της στεφανιαίας νόσου και γενικά της αρτηριοσκλήρυνσης είναι το μονοκλωνικό αντίσωμα που μπορεί να ρίξει τη χοληστερίνη στο 50%. «Το φάρμακο αναμένεται να βγει σε τρία χρόνια γιατί έχουν προχωρήσει οι κλινικές μελέτες. Θα γλυτώσει πολύς κόσμος και το έμφραγμα και το θάνατο και τα εγκεφαλικά επεισόδια» υπογραμμίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο καθηγητής καρδιολογίας Χριστόδουλος Στεφανάδης.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.enikos.gr/

Το ναζιστικό έλκος και ο βουλωμένος απόπατος της ανέμελης δημοκρατίας

 Απόψεις  Comments Off on Το ναζιστικό έλκος και ο βουλωμένος απόπατος της ανέμελης δημοκρατίας
Apr 262015
 

Πριν από σαράντα χρόνια, φυσιοδίφες, είχαν προχωρήσει σε ένα σαδιστικό πείραμα, για να διαπιστώσουν αν ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη άνθιζαν στις τάξεις των κατώτερων θηλαστικών.

Σε γειτονικά κλουβιά, ομάδες ποντικών λάμβαναν τροφή κάθε φορά που, στο διπλανό κλουβί, άλλα τετράποδα υποβάλλονταν σε ηλεκτροσόκ. Όπως αποδείχθηκε, από τη στιγμή που τα αντανακλαστικά λειτούργησαν μεταφέροντας γνώση και η τροφή, συνδέθηκε με την γειτονική οδύνη, τα ποντίκια στα οποία χορηγούνταν τροφή την αρνήθηκαν και μάλιστα, μέχρι θανάτου από πείνα.

Το ποντίκια δεν εκδίδουν εφημερίδες, αν το έκαναν, ενδέχεται, το πρωτοσέλιδο κάποιας να κυκλοφορούσε με τίτλο που να ειρωνευόταν και να πολεμούσε την διάθεση όποιων δεν άντεχαν στην ιδέα να βασανίζονται κάποιοι για να τρώνε πλουσιοπάροχα οι άλλοι. Ίσως μάλιστα προέτρεπε, το πρωτοσέλιδο αυτό, και σε κανιβαλισμό των δεινοπαθούντων αφού θα θεωρούνταν κατώτεροι, θα τους φόρτωναν με υποψίες και κατηγορίες που θα «δικαιολογούσαν» τα βάσανά τους ή πολύ απλά θα θεωρούνταν έτσι κι αλλιώς χαμένοι από χέρι, οπότε, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να σκάνε και να στεναχωριούνται οι χορτάτοι.

Την ώρα που 700 ψυχές χάνονταν μεσοπέλαγα χθες στα ανοιχτά της Ιταλίας η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», σε πρωτοσέλιδό της, «κανιβάλιζε» την υπουργό μετανάστευσης και τον συζύγο της με τίτλο: «Το ζεύγος της λαθροσυμφοράς: ‘Λιάζεται’ το λιμενικό με το Δρίτσα της Τασίας…και άφησε να γεμίσουν τα νησιά μας με λαθρομετανάστες». Πρόκειται για την ίδια εφημερίδα, που παρουσίασε και παρομοίασε τα τάγματα εφόδου των μακελάρηδων της Χρυσής Αυγής με ενοριακή οργάνωση φιλάνθρωπων κυριών.

Το χθεσινό πρωτοσέλιδο, συνέπεσε επίσης με την έναρξη της δίκης της ναζιστικής οργάνωσης με κατηγορίες για φόνους, μαχαιρώματα, ξυλοδαρμούς και οργάνωση βραδυνών εφόδων σε όποιον έχει  απλώς διαφορετικό χρώμα δέρματος.

Είκοσι χρόνια, τουλάχιστον, το ναζιστικό έλκος στρογγυλοκάθησε στην καθημερινότητα του στομαχιού της ελληνικής κοινωνίας και γιγαντώθηκε, από την αδιαφορία που επέβαλλε η ανεμελιά, συνθήκες που το κατέστησαν «φυσιολογικό» πονάκι, δήθεν απειροελάχιστη ενόχληση, παρεπόμενο κάποιων «διατροφικών» υπερβολών.

Ο απόπατος λειτουργούσε, οι λυγμοί των κακοπαθημένων χάνονταν σαν να μην υπήρχαν, μέχρι που βούλωσε και ξεχείλισε το αίμα στα πεζοδρόμια.
Ωστόσο η μηχανή παραγωγής της ναζιστικής ιδεολογίας δεν έπαψε να λειτουργεί. Υπεύθυνοι για τα δεινά της χώρας θεωρούνται ακόμη και τώρα οι μετανάστες, η εξάλειψή τους προβάλλεται ως λύση για όλα τα κακά που μας βρήκαν.

Και επιπλέον, τελευταίο εφεύρημα, οι μετανάστες έρχονται στην Ελλάδα γιατί υπάρχει μια κυβέρνηση, αριστερή φυσικά, η οποία τους ανέχεται αντί να βάλει το πολεμικό ναυτικό να βομβαρδίζει τις σάπιες βάρκες με τις οποίες προσπαθούν να διαβούν μερικά μίλια θάλασσας.

Τα στοιχεία βέβαια λένε άλλα. Ότι το 2014 στη χώρα έφτασαν 43 χιλιάδες πρόσφυγες την ώρα που στην Τουρκία ζουν 1,8 εκατομμύρια Σύροι ξεσπιτωμένοι, στην Ιορδανία άλλες 650 χιλιάδες, στον Λίβανο, ναι στον πολύπαθο και ρημαγμένο Λίβανο, 1.2 εκατομμύρια, ενώ στην Κένυα που δεν μπορεί να θρέψει ούτε τις σουρικάτες στις σαβάνες της βρίσκονται 550 χιλιάδες Σομαλοί.

Αυτά για τους ναζιστές, και όσα από τα κανάλια και τις εφημερίδες κανοναρχούν τις συνειδήσεις των φοβισμένων μικροαστών και ανέργων της χώρας μας είναι λεπτομέρειες. Γι αυτό ανέχτηκαν με κρυφή ικανοποίηση και προέβαλλαν τη δράση των ανεγκέφαλων μαχαιροβγαλτών των ταγμάτων εφόδου ως αναγκαία συνθήκη για να λυθεί το πρόβλημα.

Αλλά το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτοί και η αδιαφορία που προάγουν όταν η Ευρώπη έσπερνε… δημοκρατία στον αραβικό κόσμο και στα βόρεια της Αφρικής, σπορά που κάρπισε μονάχα τέρατα φονταμενταλισμού και κεφαλοκυνηγούς. Ακόμη και τα ποντίκια θα καταλάβαιναν ότι η αρρώστια αυτή δεν αντιμετωπίζεται με την εξάπλωση της φαιάς πανούκλας του ναζισμού στην επικράτειά μας.

 

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.stokokkino.gr/

Σοβαρά ερωτήματα από τη στάση του δικηγόρου του ΥΠΟΙΚ στο ΣτΕ για τη Siemens

 Απόψεις  Comments Off on Σοβαρά ερωτήματα από τη στάση του δικηγόρου του ΥΠΟΙΚ στο ΣτΕ για τη Siemens
Apr 242015
 

Μείζον θέμα προκύπτει από τη στάση που κράτησε δικηγόρος – εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών Αναστάσιος Μπάνος στην προχθεσινή συζήτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τον αμφισβητούμενο συμβιβασμό της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου με τη Siemens, όπως αποκαλύπτει το Κόκκινο.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους, από τις ενέργειες της Siemens στην Ελλάδα, το ελληνικό δημόσιο υπέστη ζημία 2 δισεκατομμυρίων ευρώ, ενώ ο εξωδικαστικός συμβιβασμός με τη Siemens έγινε στα 90 εκατομμύρια ευρώ.

Ενώ τη Δευτέρα ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έθετε το θέμα του σκανδάλου της Siemens, ενώπιον της Άνγκελα Μέρκελ, την Τρίτη, κατά τη συζήτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ο δικηγόρος του υπουργείου Οικονομικών, ευθυγραμμιζόμενος με την επιχειρηματολογία των εκπροσώπων της Siemens, υποστήριξε το αβάσιμο της προσφυγής ισχυριζόμενος ότι αποτελεί συμφωνία μεταξύ του δημοσίου και μιας ιδιωτικής επιχείρησης και δεν αφορά τα συμφέροντα των Eλλήνων φορολογουμένων.

Ας σημειωθεί ότι τα 90 δισεκατομμύρια ευρώ της σχετικής συμφωνίας έπρεπε να καταβληθούν σε μη κυβερνητικές οργανώσεις που αναπτύσσουν δραστηριότητα κατά της διαφθοράς και της διακίνησης μαύρου χρήματος στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα η Siemens είχε αναλάβει την ευθύνη να μην κλείσει το εργοστάσιό της στην Ελλάδα.

Ωστόσο, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, τα 90 εκατομμύρια ευρώ ουδέποτε κατεβλήθησαν στις εν λόγω οργανώσεις, αντιθέτως κατατέθηκαν στους λογαριασμούς της Siemens Ελλάδας, προκειμένου να ενισχύσουν την λειτουργία του εργοστασίου της εταιρίας στην Ελλάδα.

Ο κ. Μπάνος είναι γνωστός από τη νομική γνωμοδότησή του υπέρ του κλεισίματος της ΕΡΤ, την οποία είχε αποστείλει στον τότε υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα αλλά και από την εμπλοκή του στη νομική στοιχειοθέτηση μνημονιακών μέτρων όπως το χαράτσι. Ο ίδιος είχε γνωμοδοτήσει πως η λίστα Λαγκάρντ είναι κλοπιμαίο που δεν μπορεί να οδηγήσει ευθέως σε βεβαίωση φόρων υποστηρίζοντας παράλληλα πως μπορούσε να αποτελέσει μόνο αφορμή για φορολογικό έλεγχο.

Την δέσμευση της κυβέρνησης «να διαλευκάνει πολιτικά, ηθικά και νομικά πλήρως όλες τις πτυχές του σκανδάλου της Siemens», εξέφρασε ο Γιάνης Βαρουφάκης, με γραπτή δήλωσή του.

Όπως σημειώνει ο υπουργός Οικονομικών, «στην προχθεσινή συζήτηση στο Συμβούλιο της Επικρατείας για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό με τη Siemens ο Πάρεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, o οποίος εκπροσώπησε το Ελληνικό Δημόσιο, δεν ζήτησε την άποψη της πολιτικής ηγεσίας για το εν λόγω θέμα».

«Εν πάση περιπτώσει, ο προσανατολισμός του υπουργείου Οικονομικών είναι η πλήρης αποκατάσταση της οικονομικής και ηθικής ζημιάς που υπέστη το Ελληνικό Δημόσιο. Σε αυτή την προσπάθεια θα βοηθήσει η δικαστική συνδρομή των γερμανικών αρχών για τα πεπραγμένα της Siemens στη χώρα μας. Εργαζόμαστε προς αυτή την κατεύθυνση», καταλήγει ο κ. Βαρουφάκης.

Στο Βερολίνο, η αναπληρώτρια κυβερνητική εκπρόσωπος της Καγκελαρίας Κριστιάνε Βιρτς, επικαλέστηκε την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης στη Γερμανία για την υπόθεση της Siemens. «Η κυβέρνηση δεν αναμιγνύεται. Αν υπάρχουν οποιαδήποτε αιτήματα για δικαστική συνδρομή από την ελληνική πλευρά και εμπίπτουν στους κανόνες και τα κριτήρια της δικαστικής συνδρομής, τότε βεβαίως θα εξεταστούν και θα ανταποκριθούμε», είπε η Κριστιάνε Βιρτς.

Για την έκδοση του Μιχάλη Χριστοφοράκου είπε πως αν υπάρχει σχετικό αίτημα, πρέπει να αποφασιστεί σύμφωνα με τα νομικά κριτήρια.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.stokokkino.gr/

Τα ιδιωτικά κανάλια γιγαντώθηκαν γιατί παίρνουν θαλασσοδάνεια που δεν αποπληρώνουν ποτέ

 Απόψεις  Comments Off on Τα ιδιωτικά κανάλια γιγαντώθηκαν γιατί παίρνουν θαλασσοδάνεια που δεν αποπληρώνουν ποτέ
Apr 192015
 

Αφοπλιστική απάντηση στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου που αναρωτήθηκε κατά τη συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής για ρυθμίσεις θεμάτων δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα, «γιατί διογκώθηκαν τα ιδιωτικά κανάλια», έδωσε η Μάχη Νικολάρα.
Η δημοσιογράφος της ΕΡΤ τόνισε ότι τα ιδιωτικά κανάλια διογκώθηκαν «γιατί παίρνουν θαλασσοδάνεια τα οποία δεν αποπληρώνουν ποτέ και γιατί ποτέ δεν πλήρωσαν για να χρησιμοποιήσουν τον δημόσιο πόρο των συχνοτήτων». Η διόγκωση των ιδιωτικών σταθμών, πρόσθεσε η Μάχη Νικολάρα, ήταν επιλογή και πρόθεση αφού εκχωρήθηκε το δημόσιο αγαθό των συχνοτήτων στους ιδιώτες, οι οποίοι το μονοπώλησαν σε βάρος της ΕΡΤ.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.ertopen.com/

#kanalia_xeftiles (Κανάλια ξεφτίλες)

 Απόψεις  Comments Off on #kanalia_xeftiles (Κανάλια ξεφτίλες)
Apr 152015
 

Κάποια #hashtag στο twitter για το Mega, τον ΣΚΑΪ και τον ΑΝΤ1 που συνδέονται με τη λέξη «xeftiles» συγκεντρώνουν πολύ κόσμο…

Πάσχα, ανήμερα, και τα δελτία ειδήσεων των 8 παρουσιάζουν μπαγιάτικες ειδήσεις. Μπαγιάτικες όμως κατ’ επιλογήν, όχι επειδή δεν βρίσκουν, ένεκα των γιορτών, φρέσκα νέα.

Πέμπτη ημέρα στη σειρά και παρουσιάζουν το ίδιο και απαράλλαχτο νέο: τα επεισόδια που έγιναν από αντεξουσιαστές τη Μεγάλη Τρίτη στο Πολυτεχνείο. Έκτη μέρα για την ακρίβεια, αφού το συνέχισαν και τη Δευτέρα, πρώτο θέμα μάλιστα στο Mega, συνδέοντάς το με την κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Έξι μέρες τα κανάλια στα κεντρικά δελτία ειδήσεων να προβάλλουν εικόνες από τα επεισόδια, όχι και πολύ μεγάλα επεισόδια για όσους ξέρουν, στο Πολυτεχνείο. Στόχος τους; Να δείξουν πως η χώρα βρίσκεται σε ένα καθεστώς ανομίας. Σε κλοιό αναρχίας! Στον ΑΝΤ1 μάλιστα αναζητούσαν τη σχέση αυτών των αντιεξουσιαστών και με τιςΣκουριές, με τις διαδηλώσεις των κατοίκων εκεί.

«Απειλούν με νέο Δεκέμβρη» το μότο τους. Μέχρι και την ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής διάβασαν. Ενώ ο ΑΝΤ1 ανακάλυψε και την Anarxikoi_productions.

#kanalia_xeftiles λοιπόν και κάποια χάγκσταγκ στο twitter για το Mega, τον ΣΚΑΪ και τον ΑΝΤ1 γίνονται trends. Όχι άδικα υποστηρίζουν κάποιοι…

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

Τζορτζ Σόρος – Όταν η λέξη αλληλεγγύη χάνει το νόημα της

 Απόψεις  Comments Off on Τζορτζ Σόρος – Όταν η λέξη αλληλεγγύη χάνει το νόημα της
Apr 142015
 

Soros

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τζορτζ Σόρος – Όταν η λέξη αλληλεγγύη χάνει το νόημα της

Με μεγάλο ενδιαφέρον πληροφορηθήκαμε για τα εγκαίνια του 2ου Κέντρου «Αλληλεγγύης» – μετά από αυτό της Θεσσαλονίκης – της οργάνωσης “Solidarity Now – Αλληλεγγύη Τώρα”, που σε συνεργασία με τον Δήμο της Αθήνας αλλά και τέσσερις άλλες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (τις “PRAKSIS”, “ΑΡΣΙΣ”, “Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού” και “Μαζί για το Παιδί”), προσφέρουν “υπηρεσίες πρόνοιας και κοινωνικής στήριξης” (όπως αναφέρεται στην σελίδαhttp://www.solidaritynow.org ).

Το ενδιαφέρον μας δεν αφορά στις υπηρεσίες που προσφέρουν, όσο στον άνθρωπο που είναι πίσω από την οργάνωση Solidarity Now, που δεν είναι άλλος από τον κ. Τζορτζ Σόρος, τον γνωστό “διεθνή επενδυτή” ή καλύτερα κερδοσκόπο . Ένα εξαιρετικό άρθρο της εφημερίδας ΒΗΜΑ (από το 1998) http://www.tovima.gr/world/article/?aid=102266 εξηγεί πολύ καλά πως λειτουργεί ο κ. Σόρος. Με λίγα λόγια ο συγκεκριμένος “φιλάνθρωπος” κύριος, έχει την δυνατότητα να επιτίθεται – με χρηματοοικονομικά εργαλεία – σε ολόκληρα κράτη και είτε να κερδοσκοπεί εις βάρος τους, είτε να ορίζει τις πολιτικές επιλογές τους. Ένα από τα πιο φανερά παραδείγματα αυτής του της δράσης είναι η επίθεση που έκανε τον Σεπτέμβριο του 1992 στην Βρετανία, καταφέρνοντας μέσα σε λίγες μέρες να βγάλει 1 δις λίρες κέρδος, εις βάρος φυσικά του μέσου Βρετανού φορολογούμενου, αναγκάζοντας την Βρετανία να αποχωρίσει από τον “Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών” (ERM), κερδίζοντας με αυτόν τον τρόπο το παρατσούκλι “ο άνθρωπος που ξετίναξε την τράπεζα της Αγγλίας”.

Ο “φιλάνθρωπος” αυτός κύριος, έχει φτιάξει πάρα πολλές φιλανθρωπικές οργανώσεις, κυρίως στις ΗΠΑ, Ευρώπη, Αφρική και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σε κάποιες οι οργανώσεις του έχουν απαγορευτεί να λειτουργούν. Μια από αυτές τις οργανώσεις, η “Open Society Foundations”, είναι πίσω από την οργάνωση Solidarity Now (όπως αναφέρει και η ίδια στην ιστοσελίδα της). Εδώ μπορεί όποιος θέλει να δει από ποιους απαρτίζεται η “συμβουλευτική επιτροπή” http://www.solidaritynow.org/solidarity-now-gr/board-gr.html αλλά και η “ομάδα”http://www.solidaritynow.org/solidarity-now-gr/our-team-gr.html της οργάνωσης.

Εμείς θέτουμε δημοσίως κάποια απλά ερωτήματα.

Πως γίνεται ο κ. Σόρος από τη μία να είναι μεγαλοκαρχαρίας επενδυτής που ρίχνει και ανεβάζει τις οικονομίες ολόκληρων κρατών και παράλληλα να είναι και φιλάνθρωπος; Γίνεται από την μία να βυθίζεις κράτη και από την άλλη να βοηθάς τους πολίτες τους; Ή μήπως ο κ. Σόρος, παίρνει από κάποια κράτη και δίνει σε κάποια άλλα, ως νέος “Ρομπέν των δασών”;

Είναι δυνατόν να κάνουμε την αλληλεγγύη επιχείρηση ή κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου ο καθένας ξεπλένει αμαρτίες και βγαίνει εξαγνισμένος, όσο και να είναι βαθιά βουτηγμένος στην διαφθορά;

Γιατί ο Δήμος Αθήνας συνεργάζεται με την συγκεκριμένη οργάνωση; Γνωρίζει ο κος Καμίνης πόσα κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία λειτουργούν εντός των ορίων του Δήμου της Αθήνας και εάν ναι γιατί δεν συνεργάζεται μαζί τους αντί με τον κ. Σόρος;

Η βοήθεια προς τον άνθρωπο που υποφέρει, δεν μπορεί να γίνει πεδίο αντιπαράθεσης.  Από την άλλη όμως, νιώθουμε πως μας αφορά όταν έννοιες όπως η αλληλεγγύη όχι μόνον διαστρεβλώνονται αλλά και χρησιμοποιούνται προς ίδιον όφελος.  Η αλληλεγγύη, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς 3.5 χρόνια τώρα, έχει να κάνει αφενός με την προσφορά στον δοκιμαζόμενο από την κρίση πληθυσμό – κρίση που την δημιούργησαν κύριοι όπως ο κ. Σόρος – και αφετέρου με την ανάδειξη των λόγων της εξαθλίωσης των συνανθρώπων μας.  Εάν μέναμε μόνο στο κομμάτι της βοήθειας, τότε θα κάναμε μισή δουλειά και θα συγκαλύπταμε την αλήθεια.

Για όλους εμάς που συμμετέχουμε στον δύσκολο αγώνα της αυτοοργάνωσης με τελικό σκοπό την προσφορά, ταυτόχρονα με την ανάδειξη των προβλημάτων της κοινωνικής κρίσης, η ανάγκη μιας πιο δίκαιης κοινωνίας γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική.  Μιας κοινωνίας στην οποία θα ευημερούν οι πολίτες και όχι οι αριθμοί.  Το έργο του κινήματος αλληλεγγύης στην Ελλάδα, αποδεικνύει ότι αυτόν τον στόχο μπορούμε να τον πετύχουμε χωρίς την βοήθεια «φιλάνθρωπων» κυρίων όπως ο κ. Σόρος, που έχουν αλλότριους σκοπούς.

Πηγές πληροφοριών http://en.wikipedia.org/wiki/Black_Wednesday καιhttp://en.wikipedia.org/wiki/George_Soros

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.mkiellinikou.org/

Η ηρωίνη (όμως) σκοτώνει κύριε Πανούση

 Απόψεις  Comments Off on Η ηρωίνη (όμως) σκοτώνει κύριε Πανούση
Apr 112015
 

Απόστρατος ανώτατος  αστυνομικός συνελήφθη για συμμετοχή σε κύκλωμα διακίνησης 360 κιλών ηρωίνης. Λίγες ημέρες νωρίτερα άλλος εν ενεργεία ανώτερος αστυνομικός συνελήφθη για κατάχρηση στο ταμείο ενώ ένας τρίτος προ μηνών για παιδική πορνογραφία, άλλος για μαστροπεία και πάει λέγοντας. Στην Πάτρα αστυνομικός ήταν μέλος εγκληματικής οργάνωσης. Ο ίδιος -ως συνήθως-  δεν προφυλακίστηκε αλλά προφυλακίστηκαν οι αλλοδαποί συνεργάτες του.

Ο υπουργός Γιάννης Πανούση όλα αυτά προφανώς τα πληροφορείται δεδομένου ότι τέτοιοι αστυνομικοί αποτελούν δημόσιο κίνδυνο. Οπως δε είχε τονίσει στη διάρκεια συνέντευξης στην «Εφ.Συν» έχει διατάξει δεκάδες ελέγχους και μάλιστα γρήγορους για να υπάρχει σύντομα διαλεύκανση της κάθε υπόθεσης.

Τα αποτελέσματα αυτών των ελέγχων, αλλά και τα μέτρα που θα πάρει για τα φαινόμενα αυτά που κηλιδώνουν της αστυνομία της τάξης και της ασφάλειας δεν τα αναλύει και πολύ στις καθημερινές συνεντεύξεις του “παρασυρμένος” ίσως κι αυτός από το Πασχαλινό κλίμα των δεκαπεντάχρονων (κατά τον ημερήσιο Τύπο) κουκουλοφόρων.

Ομως 360 κιλά ηρωίνης  σε δεκαπεντάχρονα θα πήγαιναν κύριε υπουργέ και εδώ αγωνιά περισσότερο η κοινωνία από ότι (δικαιολογημένα) διαμαρτύρεται για τα καψίματα και τα συνθήματα στους τοίχους.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/arthro/i-iroini-omos-skotonei-kyrie-panoysi

Και αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. στο μεγάλο φαγοπότι;

 Απόψεις  Comments Off on Και αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. στο μεγάλο φαγοπότι;
Mar 232015
 

Φως στα «σκοτεινά σημεία» των συμβάσεων του αρχηγείου της ΕΛ.ΑΣ για τα τροφεία των κέντρων κράτησης μεταναστών και για τις επαναπροωθήσεις στις χώρες καταγωγής τους θα επιχειρήσει να ρίξει η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, η οποία αυτές τις ημέρες επανεξετάζει τους σχετικούς φακέλους, ενώ παράλληλα έχει αναθέσει στην υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων τη διερεύνηση της ύπαρξης επιλήψιμων δοσοληψιών και εάν εμπλέκονται σε αυτές αξιωματικοί της Αστυνομίας. Στο μεταξύ οι αριθμοί για τα «κέρδη» πληθαίνουν, όπως και οι καταγγελίες και μάλιστα από ανθρώπους εντός της υπηρεσίας.

Τα δύο θέματα -όπως ανέφερε υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου στην «Εφ.Συν.»- διερευνώνται, καθώς από την εξέταση των φακέλων δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε «δεν ήταν και η καλύτερη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν παράνομη». Ο ίδιος εξάλλου ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Πανούσης, είχε δηλώσει ότι γύρω από αυτά τα θέματα γίνεται «πάρτι, με μεγάλα χρηματικά ποσά», πως υπάρχει «μεγάλη βοή» για τα τροφεία του Εβρου, τα κέτερινγκ της Αμυγδαλέζας και τα τσάρτερ του «Ελευθέριος Βενιζέλος».

Κρατικό… τράφικινγκ

Χθες, εξάλλου, σε νεότερες δηλώσεις πρόσθεσε: «Πέραν των διαφορετικών προσεγγίσεων στη μεταναστευτική πολιτική, η κοινή γνώμη θέλει να μάθει ποιο ήταν το “κρυφό κόστος” της κράτησης. Στο πλαίσιο αυτό θα ελεγχθούν οι διαδικασίες τροφοδοσίας, οι “δίοδοι” προώθησης μεταναστών από τα σύνορα στο Κέντρο, οι μηχανισμοί και η διαφάνεια στη διαδικασία του επαναπατρισμού, τυχόν παρατυπίες στα πιστοποιητικά κ.ο.κ. Θεωρώ αδιανόητο παράνομες δραστηριότητες να παρουσιάζονται σαν ιδεολογικός προβληματισμός ή προσανατολισμός».

Οι έρευνες για τα τροφεία από την πολιτική πλευρά επιβλέπονται από τον γ.γ. του υπουργείου Δημήτρη Αναγνωστάκη, ο οποίος -μιλώντας χθες στην «Εφ.Συν.»- ανέφερε ότι ασφαλή συμπεράσματα θα υπάρξουν σε λίγες ημέρες. «Υπάρχουν σημεία, τα οποία διερευνούμε και αναζητούνται απαντήσεις στο πώς και γιατί δόθηκαν τα τροφεία, τη στιγμή που δεν υπήρχε διαγωνισμός».

«Προσκλήσεις ενδιαφέροντος»

Η σίτιση των μεταναστών πριν δημιουργηθούν τα κέντρα κράτησης γινόταν από τη ΓΑΔΑ (όπου είχε διαπιστωθεί μεγάλη κατάχρηση από τον τότε υπεύθυνο). Με τη δημιουργία των κέντρων έγινε «πρόσκληση ενδιαφέροντος», στην οποία οριζόταν ότι για τη σίτιση κάθε μετανάστη θα ξοδεύονταν 5,87 ευρώ, και αρχικά ανατέθηκε σε τρεις εταιρείες που συμφώνησαν στην τιμή. Μετά όμως, όπως ισχυρίζονται, ακολουθήθηκε η διαδικασία του διαγωνισμού.

Οι ίδιοι οι κρατούμενοι έχουν περιγράψει αυτά που τους δίνουν για φαγητό που αποκλείεται να στοιχίζουν όχι 5 αλλά ούτε 1 ευρώ, οπότε εύλογα δημιουργείται το ερώτημα ποιος έβγαζε πολλά λεφτά από την όλη διαδικασία. Οι εκθέσεις μιλούν για εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν για φαγητό, κουβέρτες και παπούτσια στην Αμυγδαλέζα, με τους μετανάστες νηστικούς, ξυπόλυτους και παγωμένους.

Διαγωνισμός για έναν

Η διαδικασία του διαγωνισμού, σύμφωνα με τα στελέχη του αρχηγείου, ακολουθήθηκε και στους επαναπατρισμούς, και εμφανιζόταν μία και μοναδική εταιρεία. «Ο διαγωνισμός ήταν διεθνής και μπορούσαν να συμμετάσχουν ευρωπαϊκές και άλλες εταιρείες. Παρ’ όλα αυτά εμφανιζόταν μόνο αυτή και έτσι της ανετίθεντο οι μεταφορές για το καθορισμένο διάστημα. Υπήρξαν μάλιστα δύο φορές που οι διαγωνισμοί απέβησαν άκαρποι γιατί έλειπαν έγγραφα, π.χ. πιστοποίηση ότι η εταιρεία δεν βρίσκεται υπό πτώχευση. Οι διαγωνισμοί σε εκείνες τις περιπτώσεις ξανάγιναν και η μόνη που “πρόλαβε” και εμφανίστηκε ήταν ξανά η ίδια εταιρεία», δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ανώτατο στέλεχος του αρχηγείου.

Κι εδώ όμως οι καταγγελίες για τα ποσά που ξοδεύτηκαν στους υποτιθέμενους επαναπατρισμούς παρουσιάζουν μεγάλα κενά… αέρος και βοούν οι αναφορές, όχι μόνο για τα φουσκωμένα ναύλα, αλλά και για το ποιόν των εταιρειών. Κάποιοι θα πρέπει να δώσουν λόγο για όλα αυτά και οι έρευνες οφείλουν γρήγορα να δώσουν αποτελέσματα. Τα κοινοτικά κονδύλια είναι πολύ λίγα για να μπαίνουν σε επιλεγμένες τσέπες.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://www.efsyn.gr/

«Με γύμνωσαν και ύστερα έφεραν μια ξύλινη βέργα και την έβαλαν πίσω μου…»

 Απόψεις  Comments Off on «Με γύμνωσαν και ύστερα έφεραν μια ξύλινη βέργα και την έβαλαν πίσω μου…»
Mar 222015
 

Την Τρίτη 10 Μάρτη ξεκίνησε στα δικαστήρια του Πειραιά η δίκη του Ουαλίντ Ταλέμπ. Του Αιγύπτιου εργάτη που ο εργοδότης του μαζί με άλλους τρεις βασάνιζαν επί δύο μέρες, έχοντάς τον αλυσοδεμένο σε ένα στάβλο στη Σαλαμίνα, βιάζοντάς τον, χτυπώντας τον και ληστεύοντάς τον (12.000 ευρώ). Ο Ουαλίντ σώθηκε επειδή κατάφερε να ξεφύγει σχεδόν αναίσθητος, αλλιώς σήμερα θα ήταν νεκρός. Οι κατηγορούμενοι δεν προφυλακίστηκαν ποτέ και κυκλοφορούν ελεύθεροι στη Σαλαμίνα, απειλώντας τον Ουαλίντ κάθε φορά που τον συναντούν ακόμα και στο δικαστήριο.

«Για τη δίκη των βασανιστών του Ουαλίντ: Μετά από 4 αναβολές, μια σημερινή εκκένωση κτιρίου, μια διακοπή για προσωπικούς λόγους της εισαγγελέως και το χτύπημα ενός κουδουνιού για φωτιά ξεκίνησε η δίκη των 4 βασανιστών του Ουαλίντ Ταλέμπ. Οι 4 βασανιστές (Γ. Σγούρδας, ο γιος του Στ. Σγούρδας, ο F. Zoto και ο Γ. Ζαχαριάδης) κάθισαν μπροστά από την έδρα, ο ένας δίπλα από τον άλλο σε μια αίθουσα που αρχικά είχε μόνο ελάχιστους αλληλέγγυους μιας και μια διμοιρία έξω από την αίθουσα εμπόδιζε τους υπόλοιπους να μπουν. Κατά τη διάρκεια της δίκης η αίθουσα γέμισε από αλληλέγγυους.

Η δίκη ξεκίνησε με την κατάθεση του Ουαλίντ. Την συγκλονιστική κατάθεση του Ουαλίντ. Τα μάτια μας υγρά και ο θυμός πάνω από το όριο όταν ακούγαμε τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του ξυλοδαρμού του. Όλο τον καιρό που ο Ουαλίντ δούλευε στο φούρνο στη Σαλαμίνα, ο Σγούρδας τον φώναζε υποτιμητικά με γυναικεία ονόματα ή με ονόματα όπως Μωάμεθ προκειμένου να κοροϊδέψει τη θρησκεία του. Τον κορόιδευαν όταν νήστευε στο Ραμαζάνι και το να κοροϊδεύουν τη θρησκεία ήταν σύμφωνα με τον Ουαλίντ το λιγότερο που έκαναν. Ο βασανισμός εκείνη τη μέρα κράτησε για παραπάνω από 24 ώρες. Ξεκίνησε μέσα στο παρασκευαστήριο και μετά τον μετέφεραν σε έναν στάβλο όπου τον αλυσόδεσαν σε ένα ξύλο από το ταβάνι. Του είχαν από πριν φορέσει μια μεταλλική αλυσίδα στο λαιμό και γελούσαν. Τον χτυπούσαν ανελέητα με μια βέργα στο κεφάλι και στο σώμα, του έχυναν μπύρα πάνω του και του έσβηναν τσιγάρα στο σώμα του. Τον έγδυσαν για να του βγάλουν το πορτοφόλι (που περιείχε λεφτά δικά του, του αδελφού του και 2 φίλων του).

Ανάμεσα στα λεφτά είχε και φωτογραφίες των παιδιών και της γυναίκας του , τις οποίες έσκισαν μπροστά του, ενώ τα κέρματα που είχε στο πορτοφόλι του, του τα πέταγαν στο κεφάλι. Οι βασανισμοί κορυφώνονται με τον βιασμό του Ουαλίντ με μια μεταλλική βέργα. Την ώρα που το περιέγραφε η φωνή του έσπασε και είπε «Τι να πάρω να πω στη γυναίκα μου και τα παιδιά μου; Ότι με χτύπησαν; Ότι με βίασαν;». Στο τέλος ο Ουαλίντ απάντησε στις ερωτήσεις της έδρας και των δικηγόρων της πολιτικής αγωγής που αφορούσαν το μέγεθος των βασανισμών αλλά και της ψυχικής και σωματικής κατάστασης του Ουαλίντ μετά από το βασανισμό του. Ό ίδιος μετέφερε το φόβο του για όλους τους ανθρώπους γιατί όπως είπε «φοβάμαι όλους τους ανθρώπους, γιατί δε ξέρω τι θα μου κάνουν».

Η στάση των βασανιστών από τότε που έκαναν όλα αυτά μέχρι και σήμερα μέσα στο δικαστήριο ήταν τουλάχιστον προκλητική. Όπου πετύχαιναν τον Ουαλίντ, όπως και σήμερα ο Γ. Σγούρδας, του έκαναν χειρονομίες από μακριά απειλώντας πως θα τον σκοτώσουν. Ο Σγούρδας σήμερα μπήκε στο δικαστήριο χαζογελώντας. Βγήκε με συνοδεία μιας διμοιρίας και καμιά δεκαριάς μπάτσων και ελπίζω να έπιασε το νόημα. Μετά το τέλος της κατάθεσης του Ουαλίντ η έδρα ζήτησε από το συνήγορο υπεράσπισης να κάνει κι αυτός τις ερωτήσεις του αλλά ο ίδιος προτίμησε να ξεκινήσει την επόμενη φορά. (που θα είναι στις 31 Μαρτίου στην αίθουσα 310). Ο αλληλέγγυος κόσμος που ήταν μέσα στην αίθουσα ζήτησε να βγει πρώτα ο Ουαλίντ από την αίθουσα, προκειμένου να διαφυλαχτεί η ασφάλεια του. Όπως και τελικά έγινε. Έξω πια από το δικαστικό μέγαρο και ενώ ο Ουαλίντ ήταν φανερά ταραγμένος αλλά υπό την προστασία του συγκεντρωμένου κόσμου, ζήτησε να πούμε ευχαριστώ σε όλους όσους ήρθαν» (Από το facebook και τον «τοίχο» της Μαριάννας Ρουμελιώτη).

Ενας κουβάς κρύο νερό στα μούτρα της κοινωνίας που περί άλλα τυρβάζει (Φωτογράφηση Γιάνη – Δανάης), η κατάθεση του Ουαλίντ. Ο δείκτης απανθρωπιάς μιας κοινωνίας που καταναλώνει καθημερινά αμάσητη αντιδραστική ιδεολογία. Θερμοκήπιο αγριότητας η αντιμεταναστευτική πολιτική και η ιδεολογία που θεοποιεί την εκμετάλλευση.

Το ρεπορτάζ μας το υπέδειξε φίλος – ένας από τους δεκάδες αλληλέγγυους στο μετανάστη που παρακολούθησαν τη δίκη. Ο ίδιος σχολίασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Ήταν τραγικό να τον ακούς να τα περιγράφει αλλά και εξοργιστικό να βλέπεις ατάραχους και προκλητικούς τους δράστες και να υπομένεις κάποιες εξοργιστικές ερωτήσεις της έδρας κυρίως της εισαγγελέως (…) Η δίκη θα συνεχιστεί στις 31.03.15. Θα είμαστε πάλι εκεί να του συμπαρασταθούμε. Του το χρωστάμε ως κοινωνία. Ο φόβος πρέπει να περάσει στη πλευρά των βασανιστών του που φυσικά είναι και μέλη της Χ.Α. Σήμερα πήραν μια μικρή ιδέα»..

Όταν μια κοινωνία εκφασίζεται ή σφυρίζει αδιάφορα τέτοια γεγονότα θα πληθαίνουν.

Οσο για τη Δικαιοσύνη δεν είναι ανάγκη να ανατρέξουμε σε παλαιότερες αποφάσεις της, π.χ. Μανωλάδα. Ας περιοριστούμε σε μια τελευταία, φαινομενικά άσχετη. Την απόφασή της στη δίκη του υπαρχηγού της φασιστικής οργάνωσης κ. Κασιδιάρη, «το χτύπημα δεν ήταν ίσιο, άρα δεν υπήρχε σκοπός να προκληθεί βαριά σωματική βλάβη»…!!!!!!

(Ευχαριστώ το φίλο Αντίοπο που συνέβαλε τα μάλα)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://atexnos.gr/%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%AD%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BE%CF%8D%CE%BB/

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

 Απόψεις  Comments Off on Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΩΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
Mar 192015
 
Παρουσίαση της ατζέντας του 2015 από το ταμείο αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές, στο φεστιβάλ βιβλίου ανατρεπτικών εκδόσεων Μαύρες-Κόκκινες Σελίδες. Δημοσιεύθηκε στην τρέχουσα έκδοση της εφημερίδας δρόμου Άπατρις.
Η ύπαρξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης έχει ταυτιστεί στη συλλογική μνήμη με τα ναζιστικά εγκλήματα κατά τη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πόλεμου ή και κάποια χρόνια πριν απ’ αυτόν. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτή η «σύγχρονη καινοτόμα εφεύρεση» (όπως έχει χαρακτηριστεί), είναι αρκετά προγενέστερη. Η αποσιώπηση της πραγματικής ιστορίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης και η πλήρης ταύτισή τους με το ναζισμό ή με μερικούς «τρελούς δικτάτορες», εντάσσεται σε μια ψυχολογικοποιημένη και μεταφυσική ανάγνωση της ιστορίας, που διχοτομεί τον ιστορικό χρόνο και εμφανίζει την κοινωνική πραγματικότητα όχι σαν υλική ταξική πάλη, αλλά σαν μια δυιστική μάχη του Καλού με το Κακό, του Φωτός με το Σκοτάδι. Το μοντέλο, όμως, των στρατοπέδων συγκέντρωσης είτε ως μέθοδος διαχείρισης της περισσευούμενης εργασιακής δύναμης, είτε ως μέθοδος εξόντωσης πολιτικών ή εθνοτικών αντιπάλων, είναι προγενέστερο του ναζιστικού και φασιστικού φαινομένου και συνδέεται άμεσα με τις επιδιώξεις εκμεταλλευτικών/ ταξικών συμφερόντων και όχι με τα καπρίτσια μερικών νοσηρών εγκεφάλων.
Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξεκίνησαν ήδη από το 1885 ως μέθοδος συσσώρευσης πλούτου από τον βασιλιά του Βελγίου και ιδρυτή του «Ελεύθερου Κράτους του Κονγκό» Λεοπόλδο Β. Η βάναυση εκμετάλλευση των ιθαγενών πληθυσμών με στόχο τη δημιουργία μιας ελεύθερης ζώνης εμπορίου, όπου θα αλώνιζαν επιχειρηματίες απ όλη την Ευρώπη, είχε σαν τελικό αποτέλεσμα μέχρι το 1908 να ακρωτηριαστούν χιλιάδες άνθρωποι επειδή δεν έφταναν τις νόρμες παραγωγής που έθεταν οι αποικιοκράτες και να χάσουν τη ζωή τους μέχρι και 10 εκ. άνθρωποι. Δυστυχώς, ο ιταλός αναρχικός Ρουμπινό στις 15 Νοεμβρίου του 1902 αστοχώντας στην απόπειρα εκτέλεσης του Λεοπόλδου, απέτυχε να απαλλάξει την ανθρωπότητα απ’ αυτό το κάθαρμα…
Το 1898, κατά τη διάρκεια του πολέμου των ΗΠΑ με την Ισπανία, οι αμερικάνοι προχώρησαν στη στρατιωτική κατάληψη των Φιλιππίνων, που βρίσκονταν υπό ισπανική κατοχή, και προχώρησαν σε μια βίαιη γενοκτονία που συμπυκνώνεται στα λόγια του στρατηγού JacobSmith προς τους στρατιώτες του: «Δεν θέλω αιχμαλώτους. Σας καλώ να σκοτώσετε και να κάψετε. Όσο περισσότερο σκοτώσετε και κάψετε, τόσο καλύτερα θα με ικανοποιήσετε». Κομμάτι της γενοκτονίας εναντίον των φιλιππινέζων ήταν και ο εγκλεισμός χιλιάδων άμαχων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου 200.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πανδημία χολέρας και από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.
Ο όρος ConcentrationCamp ακούστηκε πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του δεύτερου “πόλεμου των μπόερς” (1899-1902), μέσα στα πλαίσια των ενδο-αποικιοκρατικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο των σημαντικών πλουτοπαραγωγικών πηγών της Νότιας Αφρικής. Οι βρετανοί αποικιοκράτες ακολουθώντας την τακτική της «καμένης γης» εναντίον των απόγονων των πρώτων ολλανδών γερμανόφωνων αποίκων στη Νότια Αφρική, προχώρησαν στη συστηματική καταστροφή των καλλιεργειών, την πυρπόληση των σπιτιών, τη σφαγή των ζώων και τη δηλητηρίαση των υδάτινων πόρων των μπόερς. Με πρόσχημα τη διάσωση των γυναικών και των παιδιών,  οι βρετανοί έκτισαν 45 προσφυγικά στρατόπεδα για να “φιλοξενήσουν” τους αιχμάλωτους μπόερς. Τελικά, πάνω από 26.000 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά έχασαν τη ζωή τους σ’ αυτά τα πρώτα «κέντρα φιλοξενίας». Η πολιτική της καμένης γης, φυσικά, επεκτάθηκε και στους αφρικανούς. Δεκάδες χιλιάδες νοτιοαφρικανοί που ζούσαν στις περιοχές των μπόερς σκοτώθηκαν σε 64 στρατόπεδα συγκέντρωσης, που δημιουργήθηκαν ειδικά γι αυτούς.
Οι υποστηριχτές των ηττημένων μπόερς βρήκαν άκρως ενδιαφέρουσα και αξιοποίησαν την «καινοτόμο ιδέα» των βρετανών. Κάπως έτσι, οι γερμανοί χρησιμοποίησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (Konzentrationslager) στην προσπάθειά τους να αποικίσουν την ΝΔ Αφρική, εξοντώνοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους από το 1904 ως το 1907, στην πρώτη γενοκτονία του αιώνα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Οι γερμανοί μετέφεραν την τεχνογνωσία τους και στους Οθωμανούς συμμάχους τους, ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιμπεριαλιστικής τους διείσδυσης στην υπό κατάρρευση Αυτοκρατορία. Υπό την καθοδήγηση του συμβούλου του σουλτάνου Γερμανού αξιωματικού Λίμαν φον Σάντερς, δημιουργήθηκαν τα περίφημα Αμελέ Ταμπουρού (τάγματα καταναγκαστικής εργασίας), που χρησιμοποιήθηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολίας αρχικά από τους Οθωμανούς, αλλά αργότερα και από τους Νεότουρκους, ως μια μέθοδος εθνοκάθαρσης εναντίον κυρίως των εβραίων, των ελλήνων και των αρμενίων.
Στα χέρια των εθνικοσοσιαλιστών και των φασιστών στη Γερμανία η “καινοτόμος ιδέα” μετατράπηκε σε πραγματική επιστήμη βιομηχανικής κλίμακας εξόντωσης των εβραίων, των Ρομά, των ομοφυλόφιλων, των ανάπηρων, των κομμουνιστών, των αναρχικών κι άλλων κοινωνικών και πολιτικών αντιπάλων του ναζισμού.  Σε πρώτη φάση, τα στρατόπεδα χρησιμοποιήθηκαν για την εξουδετέρωση των πολιτικών αντιπάλων του ναζισμού. Λίγες μόλις μέρες μετά την αναρρίχηση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στην εξουσία, τον Φλεβάρη του 1933, η αστυνομία εισέβαλε στην έδρα του ΚΚ Γερμανίας, στο «Σπίτι του Καρλ Λίμπκνεχτ» και έθεσε το κόμμα εκτός νόμου. Μετά τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, στις 28 Φλεβάρη, ο Χίτλερ εξέδωσε το Διάταγμα για την προστασία του Λαού και του Κράτους, εκμεταλλευόμενος την ήδη διαμορφωθείσα κατάσταση εξαίρεσης που είχε επιβάλει ο συντηρητικός πρόεδρος Χίντενμπουργκ στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ως «φρουρός του Συντάγματος». Με βάση το διάταγμα του Χίτλερ ξεκίνησε το κατασταλτικό πογκρόμ, αρχικά εναντίον των κομμουνιστών. Μέσα σε λίγες μέρες οι δυνάμεις καταστολής συνέλαβαν 20 χιλιάδες κομμουνιστές που τους διασκόρπισαν σε δεκάδες στρατόπεδα, ειδικά τμήματα στις κρατικές φυλακές, κέντρα κράτησης και σε διάσπαρτα «ιδιωτικά κέντρα ατομικών βασανιστηρίων», που έδρευαν σε υπόγεια ή εγκαταλειμμένα εργοστάσια.
Το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης που ίδρυσε η ναζιστική κυβέρνηση υπό τη δικαιοδοσία της Γκεστάπο, ήταν στην πόλη Νταχάου. Ο Χίμλερ το περιέγραψε ως «το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους», ενώ δεν άργησαν να δημιουργηθούν νέα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Μέσα στα επόμενα χρόνια ξεπήδησε πλήθος παρόμοιων στρατοπέδων ως κορύφωση του πογκρόμ που εξαπολύθηκε εναντίον κυρίως των εβραίων, των Ρομά και των ομοφυλόφιλων.
Από το 1941 σαν μέρος της «Τελικής Λύσης» οι εθνικοσοσιαλιστές κατασκευάζουν σε κατεχόμενες χώρες στρατόπεδα εξόντωσης, όπως αυτά του Μπέλζεκ, του Σομπιμπόρ, της Τρεμπλίνκα και του Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Τρία εκατομμύρια περίπου εβραίοι δολοφονήθηκαν σε αυτά τα στρατόπεδα, κυρίως μετά την επιτάχυνση της «Τελικής Λύσης» με τη διάσκεψη της Βάνζεε στις 20 Γενάρη του 1942.
Πέρα, όμως, από την κυρίαρχη μυθολογία περί «εβραϊκής απάθειας», αναπτύχθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης πολλές στιγμές αγώνα ενάντια στη ναζιστική θηριωδία. Από το πλήθος των εξεγέρσεων και αποδράσεων, θα δούμε εδώ ενδεικτικά και εν συντομία την εξέγερση στο ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης στο Σόμπιμπορ της Πολωνίας, στις 14 Οκτωβρίου του 1943.
Ηγέτες της εξέγερσης ήταν ο σοβιετικός αιχμάλωτος Αλεξάντρ Πετσέρσκι  και ο πολωνοεβραίος Λεόν Φελντχέντλερ. Όλα ξεκίνησαν όταν ο υποδιοικητής Γιόχαν Νήμαν επισκέφθηκε το ραφείο για να δοκιμάσει τη νέα του στολή. Εκεί εκτελέστηκε με τσεκούρι από τον εβραίο ράφτη Γιεχούντα Λέρνερ. Ακολούθησε η εκτέλεση δέκα Γερμανών, οκτώ Ουκρανών και δύο μελών της Εθνοφουράς (Volksdeutsche), ενώ τραυματίστηκε σοβαρά ο υποδιοικητής Βέρνερ Ντουμπόις (WernerDubois). Το σχέδιο ήταν η ολοσχερής εξόντωση της φρουράς και η διαφυγή των κρατουμένων από την κεντρική πύλη. Μέλη της φρουράς του στρατοπέδου, όμως, αντιλήφθηκαν το σχέδιο απόδρασης. Στις συμπλοκές που ακολούθησαν  οι περισσότεροι εξεγερμένοι σκοτώθηκαν από πυρά της φρουράς και από τις νάρκες του περιβάλλοντος ναρκοπεδίου. 360 κρατούμενοι κατάφεραν τελικά να διαφύγουν από το στρατόπεδο, αλλά μετά από εξοντωτικό κυνηγητό από τα SS οι περισσότεροι συνελλήφθησαν ξανά και μόνο 50 κατάφεραν να απελευθερωθούν. Μετά την εξέγερση ο Χίμλερ διέταξε το κλείσιμο του στρατοπέδου, την κατεδάφιση των κτισμάτων του και την δενδροφύτευση της περιοχής, ώστε να καλύψει τα ίχνη της σφαγής.
Βεβαίως, δεν ήταν μονάχα οι ναζί που χρησιμοποίησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και οι σύμμαχοι του αντιφασιστικού μπλοκ χρησιμοποίησαν την «καινοτόμο ιδέα», με διαφορετικές βέβαια επιδιώξεις και σε διαφορετικό πλαίσιο. Στις ΗΠΑ, με αφορμή την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, με διάταγμα του προέδρου Ρούσβελτ στις 19 Φλεβάρη του 1942, ιδρύθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης που “φιλοξένησαν” στα επόμενα χρόνια 120.000 ιάπωνες πολίτες των ΗΠΑ, με μοναδικό κριτήριο την εθνική τους καταγωγή. Ταυτόχρονα στην ΕΣΣΔ ακόμα λειτουργούσαν τα γνωστά Γκούλαγκ («Γενική Διεύθυνση Αναμορφωτικών Στρατοπέδων Εργασίας»), που ίδρυσαν από το 1919 οι μπολσεβίκοι. Τα γκούλαγκ, πέρα από «χώρος αναμόρφωσης» πραγματικών ή μη εχθρών του επαναστατικού καθεστώτος, χρησιμοποιήθηκαν και ως μοχλός για την εκβιομηχάνιση και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της ΕΣΣΔ. Έτσι, οι κρατούμενοι χρησιμοποιήθηκαν σε σκληρές εργασίες, όπως εξόρυξη χρυσού, ασημιού, χαλκού, πετρελαίου, ξυλείας και άνθρακα.
Φυσικά και η Ελλάδα δεν έμεινε έξω από το χορό. Δεκάδες στρατόπεδα συγκέντρωσης δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν τον εσωτερικό εχθρό. Το πιο θρυλικό από αυτά ήταν η Μακρόνησος, το «αναρρωτήριο ψυχών», η «συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού», η «εθνική κολυμβήθρα, η «νέα Εδέμ στα μάτια της ελληνικής Ιστορίας», ο «Νέος Παρθενών», κατά τους «πεφωτισμένους» πολιτικούς της ελληνικής Δεξιάς Κωνσταντίνο Τσάτσο και Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Ο τελευταίος έλεγε: «στο ξερονήσι αυτό εβλάστησε η Ελλάς ωραιοτέρα από κάθε φορά. Η ιστορία θα γράψει πως η στροφή της παγκοσμίου καταστάσεως εδώ άρχισε, στη Μακρόνησο» και: «Το φαινόμενον της Μακρονήσου είναι μοναδικόν εις τον κόσμον ολόκληρον. Πρόκειται περί θαυμαστού συνδυασμού της παιδείας με τον στρατόν. Οι εμπνευσθέντες οργανώσαντες και διαχειριζόμενοι με τόσον επιτυχίαν το έξοχον αυτό έργον είναι άξιοι ΒΑΘΕΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ».
Η λειτουργία του στρατοπέδου συγκέντρωσης στη Μακρόνησο ξεκίνησε με εισήγηση του Γενικού Επιτελείου Στρατού προς το υπουργείο Στρατιωτικών στις 19 Φεβρουαρίου 1947. Ο σκοπός της λειτουργίας του στρατοπέδου περιγράφονταν στο αρχικό εισηγητικό σημείωμα που εκδόθηκε την πρωταπριλιά του 1946: «Αποφασίζεται ο περιορισμός των αριστερών στρατευσίμων εις ορισμένα στρατόπεδα δια να υποστούν αποτοξίνωσιν. Όλες οι στρατιωτικές μονάδες δέον όπως εκκαθαρισθούν από αριστερίζοντες ή υπόπτους αριστερισμού». Μέχρι το 1958, οπότε κι έκλεισε το στρατόπεδο, χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί, αλλά και απλοί δημοκρατικοί φαντάροι βασανίστηκαν σωματικά και ψυχολογικά ή εξοντώθηκαν βιολογικά, για τον ιερό σκοπό της «εθνικής αναβάπτισης». Το διήμερο 29 Φλεβάρη – 1 Μάρτη του 1948 συμπύκνωσε αυτήν την υπερδεκαετή βαρβαρότητα των νικητών του εμφύλιου ταξικού πολέμου, με το λυσσασμένο πογκρόμ και τη σφαγή 100 και πλέον φαντάρων. Η επίσημη εκδοχή, σύμφωνα με το στρατιωτικό ανακοινωθέν, ήταν: «Την 29ην Φεβρουαρίου άνδρες του Στρατοπέδου Μακρονήσου, εις το οποίο υπηρετούν οι επικίνδυνοι κομμουνισταί, κατά τη διάρκειαν της θρησκευτικής τελετής επετέθησαν κατά της φρουράς του Στρατοπέδου προς αφοπλισμόν της. Η τελευταία αμυνομένη έκαμε χρήσιν των όπλων και η τάξις απεκαταστάθη. Απώλειαι στασιαστών 17 νεκροί και 61 τραυματίαι. Εκ των ημετέρων τέσσερις τραυματίαι διά λιθοβολισμού. Οι τραυματίαι μεταφέρονται εις το Στρατιωτικόν Νοσοκομείον». Τότε, η δημοκρατική εφημερίδα Τα Νέα, έγραφαν: «Οι κομμουνισταί επροκάλεσαν ταραχάς εις την Μακρόνησον»…
Η επιστήμη και η τεχνική των σωματικών και ψυχοπνευματικών βασανιστηρίων, όμως, άγγιξε την τελειότητα σε ένα στρατόπεδο υπό την κατοχή του κέντρου της σύγχρονης παγκόσμιας δημοκρατίας. Στη ναυτική βάση των Η.Π.Α. στην Κούβα, το Γκουαντάναμο, σε έναν τόπο που παλιότερα προοριζόταν για στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων φορέων του AIDS, οι αμερικανοί με πρόσχημα την “αντι”τρομοκρατική σταυροφορία έχουν εγκαθιδρύσει ένα ειδικό καθεστώς για τους “εχθρικούς μαχητές”. Μέσω της στρατιωτικής διαταγής που εξέδωσε ο πρόεδρος Μπους στις 13 Νοεμβρίου του 2001, οι κρατούμενοι δεν καλύπτονται από τη συνθήκη της Γενεύης και το πολεμικό Δίκαιο, γι αυτό και δικάζονται (όταν δικάζονται) από στρατιωτικές επιτροπές, ενώ παραμένουν για αόριστο χρόνο φυλακισμένοι. Μια αόριστη κράτηση που ξεφεύγει από τα όρια της χρονικής απροσδιοριστίας και επεκτείνεται και στην έλλειψη στοιχειώδους κατηγορητηρίου, απογυμνώνοντας το άτομο από κάθε νομική υπόσταση, «δημιουργώντας μια οντότητα που δεν μπορεί ούτε να κατονομαστεί ούτε να κατηγοριοποιηθεί νομικά» (Αγκάμπεν). Όπως αποκαλύπτει ο  επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Ιλινόις MarkFalkoff, εν τέλλει: «μόνο το οκτώ τοις εκατό των κρατουμένων κατηγορείται ότι ήταν πολεμιστές της Αλ Κάιντα, μόνο το πέντε τοις εκατό συνελήφθη από δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών στα πεδία μάχης στο Αφγανιστάν, και συνολικά λιγότεροι από τους μισούς κατηγορήθηκαν για ενέργειες εχθρικές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Στο Γκουαντάναμο, γράφει ο Αγκάμπεν, η γυμνή ζωή αγγίζει τη μέγιστη απροσδιοριστία της. Οι κρατούμενοι έχουν εκπέσει πλέον από την ανθρώπινη κατάσταση, βρίσκονται στο μεταίχμιο ανθρώπου και ζώου: «Μετά από λίγο σταματήσαμε να διεκδικούμε ανθρώπινα δικαιώματα- θέλαμε τα δικαιώματα των ζώων. Το κλουβί μου βρισκόταν δίπλα σε ένα σκυλόσπιτο, όπου ζούσε ένα λυκόσκυλο. Ο σκύλος είχε ένα κλιματιζόμενο ξύλινο σπιτάκι, με γρασίδι για να τρέχει. Είπα στους φρουρούς: “Θέλω τα δικαιώματα που έχει ο σκύλος”. Μου απάντησαν: “Ο σκύλος είναι μέλος του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών”» (JamalAl-Harish, πρώην κρατούμενος στο Γκουαντάναμο). Οι βασανιστές έχουν απεριοριστη φαντασία, ανακαλύπτουν μια ευρεία γκάμα βασανιστηρίων, από την κλασική σωματική βία, μέχρι το υποχρεωτικό άκουσμα μέταλ μουσικής ή του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ. Ούτε μπροστά στον ίδιο το θάνατο δεν είναι ελεύθερος ο κρατούμενος, η διαρκής πανοπτική επιτήρηση του απαγορεύει να πάρει οποιαδήποτε πρωτοβουλία που θα φέρει δυσφορία στην κυβέρνηση, είναι υποχρεωμένος να πεθάνει μόνο όταν το αποφασίσουν οι δυνάστες του: «Είχαμε πετσέτες για παράδειγμα. Υπήρχε ένα παράθυρο, όπου κάποιοι αποπειράθηκαν να κρεμαστούν. Ή έβρισκαν κάτι μυτερό και προσπαθούσαν να κόψουν τις φλέβες τους. Έγιναν πολλές απόπειρες, αλλά οι φύλακες ήταν άγρυπνοι όλη την ώρα για να μη γίνει τίποτα τέτοιο. Άμα κανείς έκανε τίποτα, κατάφταναν αμέσως. Κάθε μέρα είχαμε κι από κάτι, αλλά κανείς δεν πέθανε» (Αμπντουσαλάμ Νταγέφ, για ένα διάστημα εκπρόσωπος των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο).
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σημειώσουμε ότιη παράθεση των γεγονότων που γίνεται μέσα στο ημερολόγιο είναι σαφώς περιορισμένη και δειγματοληπτική. Όμως η ουσία παραμένει ίδια και συμπυκνώνεται στην προειδοποίηση του Πρίμο Λέβι: συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί. Και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών η βαρβαρότητα επαναλαμβάνεται…
2
Τα λεγόμενα «κέντρα κράτησης» (ή για τους πιο εθισμένους στην οργουελιανή νεογλώσσα «κέντρα φιλοξενίας»), υπάρχουν διάσπαρτα εδώ και κάποιες δεκαετίες σε μεταβατικές χώρες και χώρες-προορισμούς των ανθρώπων που προσπαθούν να αποφύγουν πολεμικές συγκρούσεις ή αναζητούν δουλειά και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους. Η ύπαρξή τους είναι η υλική αποτύπωση της μαθηματικά υπολογισμένης διαχείρισης της εργατικής δύναμης. Είναι ακόμη ένα εργαλείο που, μαζί με την παρανομοποίηση της ύπαρξης, τις εκτελέσεις στα σύνορα, τους φράχτες, τις βυθίσεις σκαφών, τα βασανιστήρια στα τμήματα, συμβάλλουν στη ρύθμιση των μεταναστευτικών ροών, σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου.
Η τεχνητή παρανομοποίηση των μεταναστών, ως κυρίαρχη στρατηγική του κεφαλαίου για τη ρύθμιση του μεταναστευτικού ζητήματος, έχει έναν σαφή στόχο: την υποτίμηση της αξίας της εργασιακής δύναμης ενός μεγάλου κομματιού της εργατικής τάξης (αλλά εμμέσως και της εργ. τάξης συνολικά), ώστε ένα τεράστιο μερίδιο της παραγωγικής διαδικασίας να διεξάγεται σε συνθήκες σύγχρονου εργασιακού κάτεργου. Η παρανομοποίηση στοχεύει ευθέως στην παραγωγή μιας ακραία υποτιμημένης κοινωνικής τάξης, ενός «περιθωρίου» που θα αποτελεί φθηνό εργατικό δυναμικό για το νόμιμο ή παράνομο κεφάλαιο (και όλες τις ενδεχόμενες μείξεις αυτών των δυο μορφών καπιταλιστικής συσσώρευσης). Επιπλέον, γύρω από την παρανομοποίηση περιστρέφεται μια δυναμικά αναπτυσσόμενη αγορά αλληλοεπικαλυπτόμενης λευκής ή μαύρης συσσώρευσης κεφαλαίου, που ξεκινά από το τράφικινγκ, το δουλεμπόριο,την εξαναγκαστική πορνεία, τη στελέχωση της μαφίας κλπ και καταλήγει στις καθ’ όλα νόμιμες δραστηριότητες ενός ευρύτατου πεδίου συνενοχής και δικτύου συνεργασίας, που αφορούν κυρίως νόμιμες εργασίες που εξαρτιούνται μερικά ή καθ’ ολοκληρίαν από τις παράνομες δραστηριότητες.
Με ή χωρίς κρίση, το κεφάλαιο (νόμιμο ή παράνομο) έχει ανάγκη την εκμετάλλευση της εργασιακής δύναμης(νόμιμης ή παράνομης) τόσο των μεταναστών όσο και των ντόπιων. Αυτό που αλλάζει και διαμορφώνει τις εκάστοτε συνθήκες νομιμότητας/παρανομίας είναι οι όροι κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του ελληνικού κράτους το Φλεβάρη του 2014, σχετικά με την επ’ αόριστον κράτηση των μεταναστών μέσα στα στρατόπεδα, ακολουθεί σαφώς το παραπάνω στρατηγικό σχεδιασμό, καθώς ουσιαστικά ποινικοποιεί τη φτώχεια χαρακτηρίζοντας τους μετανάστες ως «επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια… γιατί στερούνται πόρων για τη διαβίωσή τους».
Ο μετανάστης, ως σύγχρονος δούλος στο εργασιακό κάτεργο της δύσης, δεν είναι πια πράγμα (res), αλλά Ιερός Άνθρωπος (homosacer): το απόλυτο υποκείμενο στο οποίο η κρατική ή παρακρατική βία ασκείται με ατιμωρησία. Μπορεί να βρεθεί νεκρός σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, σε ένα βυθισμένο σαπιοκάραβο, στα χερσαία σύνορα, σε ένα σκοτεινό δρόμο της μητρόπολης χτυπημένος από σφαίρα μπάτσου ή μαχαίρι φασίστα. Μέσα στον διαρκή ταξικό πόλεμο χαμηλής έντασης, ο μετανάστης μετατρέπεται σε κατά παραχώρηση ύπαρξη.
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μπροστά στη σύγχρονη βαρβαρότητα, οι μετανάστες ως υπάρξεις απογυμνωμένες που ζουν έξω από την επικράτεια του νόμου και των ίδιων των ιερών φετίχ του δυτικού πολιτισμού, βιώνουν την πλήρη από-προσωποίησή τους, την αποκόλληση από τον κόσμο και το σώμα τους. Όπως το συμπύκνωσε ένας έγκλειστος στο κέντρο κράτησης στη Γουμέρα της Αυστραλίας: «Έφτασα στην Αυστραλία και ήμουν ευτυχισμένος. Μετά βρέθηκα φυλακισμένος σε ένα στρατόπεδο. Ξέχασα το όνομά μου, τον εαυτό μου, με φώναζαν νούμερο 813…».
Η βία αυτή, όμως, δε μένει αναπάντητη. Από τη Woomera μέχρι τη Λαμπεντούζα και από την Αμυγδαλέζα μέχρι την Κομοτηνή οι μετανάστες και οι πρόσφυγες αναπτύσσουν αντιστάσεις και ορθώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπροστά στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Οι απεργίες πείνας, οι συνεχείς εξεγέρσεις που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από καταστροφές υποδομών ή ολόκληρων στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν είναι απλά πυροτεχνήματα που χάνονται στην κανονικότητα μιας κοινωνικής ειρήνης. Η συχνότητά και η σφοδρότητα με την οποία συμβαίνουν αφενός διαψεύδουν ηχηρά την εικόνα του «καημένου μετανάστη» και αφετέρου δημιουργούν προυποθέσεις σύνδεσης της καταστροφής των στρατοπέδων συγκέντρωσης με το συνολικότερο αγώνα για την καταστροφή του κράτους και του κεφαλαίου.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://halastor.blogspot.gr/

Το πουλέν του Σκόμπι

 Απόψεις  Comments Off on Το πουλέν του Σκόμπι
Mar 182015
 

Ο φιλοσαμαρικός ιστότοπος «Antinews» του Φαήλου Κρανιδιώτη ξαναχτύπησε. Κι αυτή τη φορά ξεπέρασε τον εαυτό του, παρομοιάζοντας τους κομμουνιστές με ζιζάνια που πρέπει να ξεριζωθούν και καταγγέλλοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για το «έγκλημά» του να νομιμοποιήσει την Αριστερά το 1974.

«Αυτός ο συρφετός [δηλ. ο ΣΥΡΙΖΑ] δεν αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά με ήπια θεσμικότητα» γράφει το «Antinews» και εξηγεί στους νεοδημοκράτες: «Το 1944 “καθάρισε” ο Σκόμπι. Το 1949 ο Τρούμαν. Και το 1967, μετά το όργιο του 1965-67, λυπάμαι, ο Παπαδόπουλος. Σήμερα, απέναντι στους ερυθρόμυαλους, μην περιμένετε το ιππικό».

Ως συνεχιστής λοιπόν του Σκόμπι, του Τρούμαν και του δικτάτορα εμφανίζεται ο εξ απορρήτων του τέως πρωθυπουργού.

Φταίει μετά ο κ. Δένδιας που μιλάει για μετατροπή της Ν.Δ. σε «ακροδεξιό γκρουπούσκουλο»;

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: https://www.efsyn.gr/